# Maysiglu

> Sitagliptyna · 100 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Maysiglu
- **Nazwa powszechna:** Sitagliptinum
- **Substancja czynna:** [Sitagliptyna](https://apteka.online/odpowiedniki/sitagliptinum)
- **Moc:** 100 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** A10BH01
- **Liczba opakowań:** 1
- **Numer pozwolenia:** 25871
- **Podmiot odpowiedzialny:** Krka, d.d., Novo mesto
- **Producent:** Krka, d.d., Novo mesto
TAD Pharma GmbH, Słowenia
Niemcy
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-cukrzycy/maysiglu-tabl-powl-100-mg-krka
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-cukrzycy/maysiglu-tabl-powl-100-mg-krka.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/41552/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/41552/characteristic

## Dostępne opakowania (1)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 28 tabl. | 3838989721473 | Rp | 36,81 zł (dopłata od 15,96 zł) | Bardzo dobrze dostępny (5/5) | — |

## Leki refundowane

### 28 tabl. — EAN 3838989721473 · cena jedn. 1,31 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji | 30% | 36,81 zł | 15,96 zł | 20,85 zł | 29,79 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie. Leki ujęte w wykazie bezpłatnych leków MZ są całkowicie bezpłatne (0,00 zł) dla osób z uprawnieniem S (seniorzy 65+) lub DZ (dzieci i młodzież do 18).

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Maysiglu i w jakim celu się go stosuje?
Maysiglu zawiera substancję czynną sytagliptynę, która należy do klasy leków nazywanych
inhibitorami DPP-4 (inhibitory dipeptydylopeptydazy-4), powodujących zmniejszenie stężenia cukru
we krwi u dorosłych z cukrzycą typu 2.

Ten lek pomaga uzyskać większe stężenie insuliny uwalnianej po posiłku i zmniejsza ilość cukru
wytwarzanego przez organizm.

Lekarz zalecił przyjmowanie tego leku w celu zmniejszenia zbyt dużego stężenia cukru we krwi,
będącego skutkiem cukrzycy typu 2. Lek może być stosowany sam lub w skojarzeniu z innymi lekami
(insuliną, metforminą, pochodnymi sulfonylomocznika lub glitazonami) obniżającymi stężenie cukru
we krwi, które mogą być już przyjmowane w cukrzycy jednocześnie z posiłkami oraz programem
ćwiczeń fizycznych.

Co to jest cukrzyca typu 2?
Cukrzyca typu 2 jest to schorzenie, w którym organizm nie wytwarza insuliny w wystarczających
ilościach, a wytwarzana insulina nie działa tak jak powinna. Organizm może także wytwarzać zbyt
wiele cukru. Jeśli tak się dzieje, cukier (glukoza) gromadzi się we krwi. Może to prowadzić do
poważnych zaburzeń zdrowia, takich jak choroby serca, nerek, utrata wzroku i amputacja kończyn.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Maysiglu

Kiedy nie stosować leku Maysiglu
- jeśli pacjent ma uczulenie na sytagliptynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6).

Ostrzeżenia i środki ostrożności
U pacjentów przyjmujących lek Maysiglu zgłaszano przypadki zapalenia trzustki (patrz punkt 4).

Jeśli u pacjenta pojawią się pęcherze na skórze, może to być objaw choroby określanej jako pemfigoid
pęcherzowy. Lekarz może zalecić pacjentowi przerwanie przyjmowania leku Maysiglu.

Należy poinformować lekarza, jeśli u pacjenta występują lub występowały:
- choroba trzustki (np. zapalenie trzustki);
- kamienie żółciowe, uzależnienie od alkoholu lub bardzo wysokie stężenie triglicerydów (postać
tłuszczu) we krwi. W takich sytuacjach może zwiększyć się ryzyko zapalenia trzustki (patrz
punkt 4);
- cukrzyca typu 1;
- kwasica ketonowa w przebiegu cukrzycy (powikłanie cukrzycy charakteryzujące się dużym
stężeniem cukru we krwi, szybką utratą masy ciała, nudnościami lub wymiotami);
- jakiekolwiek choroby nerek występujące w przeszłości lub obecnie;
- reakcja alergiczna na lek Maysiglu (patrz punkt 4).

Ponieważ lek ten nie działa, kiedy stężenie cukru we krwi jest małe, jest mało prawdopodobne, aby
spowodował on nadmierne zmniejszenie stężenia cukru we krwi. Jeśli jednak lek ten stosowany jest
jednocześnie z pochodną sulfonylomocznika lub insuliną, może dojść do zmniejszenia stężenia cukru
(hipoglikemii) we krwi. Lekarz może zmniejszyć dawkę pochodnej sulfonylomocznika lub insuliny.

Dzieci i młodzież
Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat nie powinny przyjmować tego leku. Lek ten nie jest
skuteczny u dzieci i młodzieży w wieku od 10 do 17 lat. Nie wiadomo, czy lek ten jest bezpieczny i
skuteczny w przypadku stosowania u dzieci w wieku poniżej 10 lat.

Maysiglu a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

W szczególności, należy poinformować lekarza, jeśli pacjent przyjmuje digoksynę (lek stosowany w
leczeniu zaburzeń rytmu serca i innych chorób serca). Podczas przyjmowania leku Maysiglu z
digoksyną należy kontrolować stężenie digoksyny we krwi.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.
Nie należy stosować tego leku podczas ciąży.

Nie wiadomo, czy ten lek przenika do mleka kobiecego. Nie należy stosować tego leku w okresie
karmienia piersią lub gdy planowane jest karmienie piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Ten lek nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i
obsługiwania maszyn. Niemniej jednak, podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
należy wziąć pod uwagę, że zgłaszano występowanie zawrotów głowy i senności.

Przyjmowanie tego leku jednocześnie z lekami nazywanymi pochodnymi sulfonylomocznika lub z
insuliną może prowadzić do hipoglikemii, co z kolei może mieć wpływ na zdolność prowadzenia
pojazdów i obsługiwania maszyn lub pracy bez bezpiecznego podparcia stóp.

Lek Maysiglu zawiera sód
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za wolny od
sodu”.

### 3. Jak stosować lek Maysiglu?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

Zwykle zalecana dawka to:
- jedna tabletka powlekana po 100 mg;
- raz na dobę;
- przyjmowana doustnie.

Jeśli u pacjenta występują zaburzenia czynności nerek, lekarz może zalecić mniejszą dawkę leku
Maysiglu (np. 25 mg lub 50 mg).

Ten lek można przyjmować z jedzeniem lub niezależnie od posiłków.

Tabletki Maysiglu 50 mg i 100 mg można podzielić na równe dawki.

Lekarz może zalecić stosowanie tylko tego leku lub tego leku i pewnych innych leków, które
zmniejszają stężenie cukru we krwi.

Dieta i ćwiczenia fizyczne pomagają organizmowi lepiej wykorzystać cukier znajdujący się we krwi.
Podczas przyjmowania leku Maysiglu ważne jest przestrzeganie diety i wykonywanie ćwiczeń
fizycznych zaleconych przez lekarza.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Maysiglu
W razie przyjęcia większej niż zalecana dawki tego leku, należy natychmiast skontaktować się z
lekarzem.

Pominięcie zastosowania leku Maysiglu
W razie pominięcia dawki, należy przyjąć ją tak szybko jak to jest możliwe. Jeśli zbliża się pora
zażycia następnej dawki, należy opuścić pominiętą dawkę i dalej przyjmować lek według zwykłego
schematu. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Maysiglu
W celu utrzymania kontroli stężenia cukru we krwi, lek należy przyjmować tak długo, jak zaleci to
lekarz. Nie należy przerywać stosowania tego leku bez uprzedniej konsultacji z lekarzem.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy ODSTAWIĆ lek Maysiglu i natychmiast skontaktować się z lekarzem w przypadku
wystąpienia któregokolwiek z poniższych ciężkich działań niepożądanych:
- Silny i uporczywy ból brzucha (w okolicy żołądka), mogący promieniować w kierunku pleców,
z występowaniem nudności i wymiotów lub bez – mogą to być objawy zapalenia trzustki.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej (częstość nieznana – nie można jej oszacować
na podstawie dostępnych danych), w tym wysypki, pokrzywki, pęcherzy na skórze lub łuszczenia się
skóry oraz obrzęku twarzy, warg, języka i gardła, który może powodować trudności w oddychaniu lub

połykaniu, należy przerwać stosowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem. Lekarz może
przepisać lek w celu leczenia reakcji alergicznej oraz inny lek w celu leczenia cukrzycy.

U niektórych pacjentów po dodaniu sytagliptyny do metforminy występowały następujące działania
niepożądane:
Często (mogą występować nie częściej niż u 1 osoby na 10): małe stężenie cukru we krwi, nudności,
wzdęcia, wymioty
Niezbyt często (mogą występować nie częściej niż u 1 osoby na 100): ból żołądka, biegunka, zaparcia,
senność

Niektórzy pacjenci odczuwali różnego rodzaju dolegliwości żołądkowe po rozpoczęciu leczenia
sytagliptyną w skojarzeniu z metforminą (często).

U niektórych pacjentów podczas stosowania sytagliptyny w skojarzeniu z pochodną
sulfonylomocznika i metforminą występowały następujące działania niepożądane:
Bardzo często (mogą występować częściej niż u 1 osoby na 10): małe stężenie cukru we krwi
Często: zaparcia

U niektórych pacjentów podczas stosowania sytagliptyny i pioglitazonu występowały następujące
działania niepożądane:
Często: wzdęcia, obrzęk rąk lub nóg

U niektórych pacjentów w trakcie przyjmowania sytagliptyny w skojarzeniu z pioglitazonem i
metforminą występowały następujące działania niepożądane:
Często: obrzęk rąk lub nóg

U niektórych pacjentów w trakcie przyjmowania sytagliptyny w skojarzeniu z insuliną (z metforminą
lub bez) występowały następujące działania niepożądane:
Często: grypa
Niezbyt często: suchość w ustach

U niektórych pacjentów podczas stosowania sytagliptyny samej i (lub) z innymi lekami
przeciwcukrzycowymi w badaniach klinicznych lub podczas stosowania po dopuszczeniu do obrotu,
występowały następujące działania niepożądane:
Często: małe stężenie cukru we krwi, ból głowy, zakażenia górnych dróg oddechowych, niedrożny nos
lub katar i ból gardła, zapalenie kości i stawów, ból ramienia lub nogi
Niezbyt często: zawroty głowy, zaparcia, świąd
Rzadko: zmniejszona liczba płytek krwi
Częstość nieznana: choroby nerek (czasami wymagające dializy), wymioty, bóle stawów, bóle mięśni,
ból pleców, śródmiąższowa choroba płuc, pemfigoid pęcherzowy (rodzaj pęcherzy na skórze)

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie możliwe objawy
niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.
Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Maysiglu?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze i pudełku po:
„EXP”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Maysiglu
- Substancją czynną leku jest sytagliptyna.
Maysiglu 25 mg tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera 25 mg sytagliptyny.
Maysiglu 50 mg tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera 50 mg sytagliptyny.
Maysiglu 100 mg tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera 100 mg sytagliptyny.

- Pozostałe składniki to:
Rdzeń tabletki:
celuloza mikrokrystaliczna, wapnia wodorofosforan, kroskarmeloza sodowa, sodu
stearylofumaran oraz magnezu stearynian
Otoczka tabletki:
Opadry 85F280010 II HP white zawierająca alkohol poliwinylowy, makrogol 3350, tytanu
dwutlenek (E171), talk, żelaza tlenek czerwony (E172) oraz żelaza tlenek żółty (E172).
Patrz punkt 2 „Lek Maysiglu zawiera sód”.

Jak wygląda lek Maysiglu i co zawiera opakowanie
Maysiglu 25 mg tabletki powlekane (tabletki)
Różowe, okrągłe, lekko dwuwypukłe tabletki powlekane z wytłoczonym znakiem K25 po jednej
stronie tabletki (średnica około 7 mm, grubość 2,0 – 3,2 mm).

Maysiglu 50 mg tabletki powlekane
Jasnopomarańczowe, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane z linią podziału po jednej stronie
tabletki. Na tabletce jest wygrawerowany znak K po jednej stronie linii podziału i znak 50 po drugiej
stronie linii podziału (średnica około 9 mm, grubość 2,8 – 3,8 mm). Tabletkę można podzielić na
równe dawki.

Maysiglu 100 mg tabletki powlekane
Brązowo-pomarańczowe, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane z linią podziału po jednej stronie
tabletki. Na tabletce jest wygrawerowany znak K po jednej stronie linii podziału i znak 100 po drugiej
stronie linii podziału (średnica około 11 mm, grubość 3,3 – 4,5 mm). Tabletkę można podzielić na
równe dawki.

Lek Maysiglu jest dostępny w pudełkach tekturowych zawierających 14, 28, 30, 56, 60, 90 lub 98
tabletek powlekanych w blistrach.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca
KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do miejscowego
przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:
Krka - Polska Sp. z o.o.
ul. Równoległa 5
02-235 Warszawa
telefon: + 48 22 573 75 00

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 26.05.2024

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Maysiglu 25 mg tabletki powlekane
Maysiglu 50 mg tabletki powlekane
Maysiglu 100 mg tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Maysiglu 25 mg tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera 25 mg sytagliptyny.

Maysiglu 50 mg tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera 50 mg sytagliptyny.

Maysiglu 100 mg tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera 100 mg sytagliptyny.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana (tabletka).

Maysiglu 25 mg tabletki powlekane
Różowe, okrągłe, lekko dwuwypukłe tabletki powlekane z wytłoczonym znakiem K25 po jednej
stronie tabletki (średnica około 7 mm, grubość 2,0 – 3,2 mm).

Maysiglu 50 mg tabletki powlekane
Jasnopomarańczowe, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane z linią podziału po jednej stronie
tabletki. Na tabletce jest wygrawerowany znak K po jednej stronie linii podziału i znak 50 po drugiej
stronie linii podziału (średnica około 9 mm, grubość 2,8 – 3,8 mm).
Tabletkę można podzielić na równe dawki.

Maysiglu 100 mg tabletki powlekane
Brązowo-pomarańczowe, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane z linią podziału po jednej stronie
tabletki. Na tabletce jest wygrawerowany znak K po jednej stronie linii podziału i znak 100 po drugiej
stronie linii podziału (średnica około 11 mm, grubość 3,3 – 4,5 mm).
Tabletkę można podzielić na równe dawki.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Maysiglu jest wskazany do stosowania u dorosłych z cukrzycą typu 2 w celu
poprawy kontroli glikemii:

w monoterapii:

- u pacjentów nieodpowiednio kontrolowanych wyłącznie dietą i ćwiczeniami fizycznymi, u

których stosowanie metforminy jest niewłaściwe z powodu przeciwwskazań lub nietolerancji.

w dwuskładnikowej terapii doustnej w skojarzeniu z:

- metforminą w przypadku, gdy dieta i ćwiczenia fizyczne oraz stosowanie jedynie metforminy
nie wystarczają do odpowiedniej kontroli glikemii;

- pochodną sulfonylomocznika w przypadku, gdy dieta i ćwiczenia fizyczne oraz stosowanie
jedynie maksymalnej tolerowanej dawki pochodnej sulfonylomocznika nie wystarczają do
odpowiedniej kontroli glikemii oraz w przypadku, gdy stosowanie metforminy jest niewłaściwe
z powodu przeciwwskazań lub nietolerancji;

- agonistą receptora aktywowanego przez proliferatory peroksysomów typu gamma (PPARγ) (tj.
tiazolidynedionem), jeśli zastosowanie agonisty receptora PPARγ jest wskazane i kiedy
stosowanie diety i ćwiczeń fizycznych w połączeniu z agonistą receptora PPARγ w monoterapii
nie zapewnia odpowiedniej kontroli glikemii.

w trójskładnikowej terapii doustnej w skojarzeniu z:

- pochodną sulfonylomocznika i metforminą w przypadku, gdy dieta i ćwiczenia fizyczne oraz
stosowanie tych produktów leczniczych nie wystarczają do odpowiedniej kontroli glikemii;

- agonistą receptora PPARγ i metforminą, kiedy zastosowanie agonisty receptora PPARγ jest
wskazane i kiedy stosowanie diety i ćwiczeń fizycznych w połączeniu z tymi produktami
leczniczymi nie wystarczają do odpowiedniej kontroli glikemii.

Produkt leczniczy Maysiglu jest także wskazany do stosowania jako lek uzupełniający w stosunku do
insuliny (z metforminą lub bez), kiedy dieta i ćwiczenia fizyczne w połączeniu ze stałą dawką insuliny
nie zapewniają odpowiedniej kontroli glikemii.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
Dawka sytagliptyny wynosi 100 mg raz na dobę. W przypadku stosowania w skojarzeniu z
metforminą i (lub) agonistą receptora PPARγ, należy utrzymać dotychczasową dawkę metforminy i
(lub) agonisty receptora PPARγ i jednocześnie stosować produkt leczniczy Maysiglu.

W przypadku stosowania produktu leczniczego Maysiglu w skojarzeniu z pochodną
sulfonylomocznika lub z insuliną, można rozważyć mniejszą dawkę pochodnej sulfonylomocznika lub
insuliny w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia hipoglikemii (patrz punkt 4.4).

W przypadku pominięcia dawki produktu leczniczego Maysiglu, należy przyjąć ją jak najszybciej. Nie
należy stosować podwójnej dawki tego samego dnia.

Szczególne populacje
Zaburzenia czynności nerek
Przed zastosowaniem sytagliptyny w skojarzeniu z innym przeciwcukrzycowym produktem
leczniczym, należy sprawdzić warunki stosowania tego produktu leczniczego u pacjentów z
zaburzeniami czynności nerek.

U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (współczynnik filtracji kłębuszkowej [GFR]
≥60 do <90 mL/min) nie jest wymagane dostosowywanie dawki.

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek o nasileniu umiarkowanym (GFR ≥45 do <60 mL/min)

nie jest wymagane dostosowywanie dawki.

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek o nasileniu umiarkowanym (GFR ≥30 do <45 mL/min)
dawka produktu leczniczego Maysiglu wynosi 50 mg raz na dobę.

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥15 do <30 mL/min) lub schyłkową
niewydolnością nerek (ESRD, ang. end-stage renal disease) (GFR <15 mL/min), w tym tych, którzy
wymagają stosowania hemodializy lub dializy otrzewnowej, dawka produktu leczniczego Maysiglu
wynosi 25 mg raz na dobę. Produkt leczniczy można przyjmować niezależnie od terminu dializy.

Ze względu na konieczność dostosowywania dawki w zależności od czynności nerek zaleca się
przeprowadzanie oceny czynności nerek przed zastosowaniem produktu leczniczego Maysiglu, a także
okresowo w trakcie leczenia.

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby o nasileniu łagodnym do umiarkowanego nie jest
konieczne dostosowywanie dawki. Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania sytagliptyny u
pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, zatem należy zachować ostrożność (patrz
punkt 5.2).

Jednak ze względu na to, że sytagliptyna jest eliminowana głównie przez nerki, nie należy się
spodziewać, aby ciężkie zaburzenia czynności wątroby miały wpływ na farmakokinetykę sytagliptyny.

Pacjenci w podeszłym wieku
Nie jest konieczne dostosowywanie dawki w zależności od wieku.

Dzieci i młodzież
Sitagliptyny nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku od 10 do 17 lat ze względu na
niewystarczającą skuteczność. Aktualne dane przedstawiono w punktach 4.8, 5.1 i 5.2. Nie
przeprowadzono badań dotyczących stosowania sitagliptyny u dzieci w wieku poniżej 10 lat.

Sposób podawania
Produkt leczniczy Maysiglu można przyjmować z jedzeniem lub niezależnie od posiłków.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ogólne
Nie należy stosować produktu leczniczego Maysiglu u pacjentów z cukrzycą typu 1 ani w leczeniu
kwasicy ketonowej w przebiegu cukrzycy.

Ostre zapalenie trzustki
Stosowanie inhibitorów DPP-4 wiąże się z ryzykiem wystąpienia ostrego zapalenia trzustki. Należy
poinformować pacjentów o charakterystycznym objawie ostrego zapalenia trzustki: uporczywym,
silnym bólu brzucha. Po odstawieniu sytagliptyny (z leczeniem wspomagającym lub bez)
zaobserwowano ustąpienie zapalenia trzustki, ale odnotowano bardzo rzadkie przypadki martwiczego
lub krwotocznego zapalenia trzustki i (lub) zgonu. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki należy
odstawić produkt leczniczy Maysiglu oraz inne potencjalnie budzące wątpliwości produkty lecznicze.
W przypadku potwierdzenia ostrego zapalenia trzustki nie należy ponownie rozpoczynać leczenia
produktem leczniczym Maysiglu. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zapaleniem trzustki w
wywiadzie.

Hipoglikemia w stosowaniu skojarzonym z innymi przeciwhiperglikemicznymi produktami
leczniczymi
W badaniach klinicznych z zastosowaniem sytagliptyny w monoterapii i w skojarzeniu z produktami
leczniczymi, o których nie wiadomo, czy powodują hipoglikemię (np. metforminą i (lub) agonistą
receptora PPARγ), częstość występowania hipoglikemii obserwowana podczas przyjmowania
sytagliptyny była podobna do częstości występowania hipoglikemii u pacjentów przyjmujących
placebo. Hipoglikemia była obserwowana podczas stosowania sytagliptyny w skojarzeniu z insuliną
lub z pochodną sulfonylomocznika. Z tego względu można rozważyć mniejszą dawkę pochodnej
sulfonylomocznika lub insuliny w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia hipoglikemii (patrz punkt
4.2).

Zaburzenia czynności nerek
Sytagliptyna wydalana jest przez nerki. U pacjentów z GFR <45 mL/min, a także u pacjentów ze
schyłkową niewydolnością nerek (ESRD) wymagających stosowania hemodializy lub dializy
otrzewnowej zaleca się zmniejszenie dawki sytagliptyny w celu uzyskania w osoczu stężenia
zbliżonego do tego, jakie stwierdza się u pacjentów z prawidłową czynnością nerek (patrz punkty 4.2 i
5.2).

Przed zastosowaniem sytagliptyny w skojarzeniu z innym przeciwcukrzycowym produktem
leczniczym, należy sprawdzić warunki stosowania tego produktu leczniczego u pacjentów z
zaburzeniami czynności nerek.

Reakcje nadwrażliwości
Po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano występowanie ciężkich reakcji
nadwrażliwości u pacjentów leczonych sytagliptyną. Reakcje te obejmują anafilaksję, obrzęk
naczynioruchowy oraz złuszczające choroby skóry, w tym zespół Stevensa-Johnsona. Początek tych
reakcji występował w ciągu pierwszych 3 miesięcy po rozpoczęciu leczenia, a w przypadku kilku
zgłoszeń – po pierwszej dawce. W przypadku podejrzenia reakcji nadwrażliwości należy przerwać
stosowanie produktu leczniczego Maysiglu. Należy zbadać inne możliwe przyczyny zdarzenia oraz
zastosować alternatywną metodę leczenia cukrzycy.

Pemfigoid pęcherzowy
W okresie po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano występowanie pemfigoidu
pęcherzowego u pacjentów przyjmujących inhibitory DPP-4, w tym sytagliptynę. W przypadku
podejrzenia pemfigoidu pęcherzowego należy przerwać stosowanie produktu leczniczego Maysiglu.

Substancje pomocnicze
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za
wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Wpływ innych produktów leczniczych na sytagliptynę
Dane kliniczne opisane poniżej wskazują, że ryzyko wystąpienia znaczących klinicznie interakcji z
jednocześnie stosowanymi produktami leczniczymi jest niewielkie.

Badania w warunkach in vitro wykazały, że głównym enzymem odpowiedzialnym za ograniczenie
metabolizmu sytagliptyny jest CYP3A4 ze współudziałem CYP2C8. U pacjentów z prawidłową
czynnością nerek metabolizm, także z udziałem CYP3A4, ma tylko niewielki wpływ na klirens
sytagliptyny. Metabolizm może być bardziej istotny w eliminacji sytagliptyny w przypadku ciężkich
zaburzeń czynności nerek lub schyłkowej niewydolności nerek (ESRD, ang. end-stage renal disease).
Z tego względu istnieje możliwość, że silnie działające inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol,
itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą zmieniać farmakokinetykę sytagliptyny u pacjentów z
ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub schyłkową niewydolnością nerek. Wpływ silnie
działających inhibitorów CYP3A4 w przypadku zaburzeń czynności nerek nie był oceniany w

badaniach klinicznych.

Badania transportu leku w warunkach in vitro wykazały, że sytagliptyna jest substratem dla
glikoproteiny p oraz transportera anionów organicznych-3 (ang. OAT3). Transport sytagliptyny, w
którym pośredniczy OAT3, hamowany był w warunkach in vitro przez probenecyd, chociaż ryzyko
wystąpienia znaczących klinicznie interakcji uznawane jest za niewielkie. Jednoczesne stosowanie
inhibitorów OAT3 nie było oceniane w warunkach in vivo.

Metformina: Jednoczesne stosowanie metforminy w wielokrotnych dawkach wynoszących 1000 mg
dwa razy na dobę z sytagliptyną w dawce 50 mg nie powodowało znaczącej zmiany farmakokinetyki
sytagliptyny u pacjentów z cukrzycą typu 2.

Cyklosporyna: Przeprowadzono badanie w celu określenia wpływu cyklosporyny, silnego inhibitora
glikoproteiny p, na farmakokinetykę sytagliptyny. Jednoczesne podanie sytagliptyny w pojedynczej
dawce doustnej wynoszącej 100 mg z cyklosporyną w pojedynczej dawce doustnej wynoszącej 600
mg zwiększało wartość AUC oraz Cmax sytagliptyny odpowiednio o około 29% i 68%. Takich zmian
farmakokinetyki sytagliptyny nie uznano za istotne klinicznie. Klirens nerkowy sytagliptyny nie uległ
znaczącej zmianie. Z tego względu nie należy spodziewać się znaczących interakcji z innymi
inhibitorami glikoproteiny p.

Wpływ sytagliptyny na inne produkty lecznicze
Digoksyna: Sytagliptyna miała niewielki wpływ na stężenie digoksyny w osoczu krwi. W wyniku
stosowania przez 10 dni digoksyny w dawce 0,25 mg jednocześnie z sytagliptyną w dawce 100 mg na
dobę osoczowe AUC dla digoksyny zwiększyło się przeciętnie o 11%, a osoczowe wartości Cmax 18%.
Nie zaleca się dostosowywania dawki digoksyny, jednak w przypadku jednoczesnego stosowania
sytagliptyny i digoksyny należy monitorować pacjentów, u których istnieje ryzyko zatrucia digoksyną.

Dane z badań in vitro wskazują, że sytagliptyna nie hamuje ani nie indukuje izoenzymów CYP450. W
badaniach klinicznych sytagliptyna nie powodowała znaczących zmian farmakokinetyki metforminy,
gliburydu, symwastatyny, rozyglitazonu, warfaryny czy doustnych leków antykoncepcyjnych,
wskazując na niewielką możliwość wchodzenia w interakcje z substratami CYP3A4, CYP2C8,
CYP2C9 i transporterem kationów organicznych (ang. OCT) w warunkach in vivo. Sytagliptyna może
być słabym inhibitorem glikoproteiny p w warunkach in vivo.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Brak jest wystarczających danych dotyczących stosowania sytagliptyny u kobiet w ciąży. Badania na
zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję w przypadku stosowania dużych dawek (patrz
punkt 5.3). Potencjalne zagrożenie dla człowieka nie jest znane. Z powodu braku danych dotyczących
stosowania u ludzi nie należy stosować produktu leczniczego Maysiglu w okresie ciąży.

Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy sytagliptyna przenika do mleka kobiecego. Badania na zwierzętach wykazały, że
sytagliptyna przenika do mleka samic zwierząt. Produkt leczniczy Maysiglu nie powinien być
stosowany podczas karmienia piersią.

Płodność
W badaniach na zwierzętach nie obserwowano wpływu na płodność u samców i samic zwierząt. Brak
danych dotyczących wpływu sytagliptyny na płodność u ludzi.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Maysiglu nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i
obsługiwania maszyn. Niemniej jednak, podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

należy wziąć pod uwagę, że zgłaszano występowanie zawrotów głowy i senności.

Ponadto należy poinformować pacjenta o ryzyku wystąpienia hipoglikemii w przypadku stosowania
produktu leczniczego Maysiglu w skojarzeniu z pochodnymi sulfonylomocznika lub z insuliną.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Zgłaszano ciężkie działania niepożądane, w tym zapalenie trzustki i reakcje nadwrażliwości.
Zgłaszano występowanie hipoglikemii podczas stosowania produktu w skojarzeniu z pochodnymi
sulfonylomocznika (4,7–13,8%) i insuliną (9,6%) (patrz punkt 4.4).

Wykaz działań niepożądanych w ujęciu tabelarycznym
Działania niepożądane podano poniżej (Tabela 1) według klasyfikacji układów i narządów oraz
częstości występowania. Częstości występowania określono jako występujące: bardzo często (≥1/10);
często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1000); bardzo
rzadko (<1/10 000) i częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych
danych).

Tabela 1. Częstość występowania działań niepożądanych określona w kontrolowanych placebo
badaniach klinicznych sytagliptyny w monoterapii i po wprowadzeniu produktu leczniczego do
obrotu

Działanie niepożądane Częstość występowania działania niepożądanego

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
trombocytopenia rzadko

Zaburzenia układu immunologicznego
reakcje nadwrażliwości, w tym odpowiedzi
anafilaktyczne*,†
częstość nieznana

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
hipoglikemia† często

Zaburzenia układu nerwowego
ból głowy często
zawroty głowy niezbyt często

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
śródmiąższowa choroba płuc* częstość nieznana

Zaburzenia żołądka i jelit
zaparcia niezbyt często
wymioty* częstość nieznana
ostre zapalenie trzustki*,†,‡ częstość nieznana
martwicze lub krwotoczne zapalenie
trzustki ze skutkiem śmiertelnym lub bez*,†
częstość nieznana

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
świąd* niezbyt często
obrzęk naczynioruchowy*,† częstość nieznana
wysypka*,† częstość nieznana

pokrzywka*,† częstość nieznana
zapalenie naczyń skóry*,† częstość nieznana
złuszczające choroby skóry, w tym zespół
Stevensa-Johnsona*, †
częstość nieznana

pemfigoid pęcherzowy* częstość nieznana

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
bóle stawów* częstość nieznana
bóle mięśni* częstość nieznana
ból pleców* częstość nieznana
artropatia* częstość nieznana

Zaburzenia nerek i dróg moczowych
zaburzenia czynności nerek* częstość nieznana
ostra niewydolność nerek* częstość nieznana
*
Działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu.
†
Patrz punkt 4.4.
‡
Patrz Badanie bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego TECOS, poniżej.

Opis wybranych działań niepożądanych
Oprócz przedstawionych powyżej działań niepożądanych związanych ze stosowaniem produktu
leczniczego, działania niepożądane zgłaszane niezależnie od związku przyczynowego z produktem
leczniczym występowały z częstością, co najmniej 5% i u pacjentów leczonych sytagliptyną
obejmowały zakażenia górnych dróg oddechowych oraz zapalenie błony śluzowej nosogardła.
Dodatkowe działania niepożądane zgłaszane niezależnie od związku przyczynowego z produktem
leczniczym, które występowały częściej u pacjentów leczonych sytagliptyną (bez osiągnięcia poziomu
5%, ale występujące z częstością o 0,5% większą u pacjentów leczonych sytagliptyną niż w grupie
kontrolnej), obejmowały zapalenia kości i stawów oraz ból kończyn.

Obserwowano większą częstość występowania niektórych działań niepożądanych przy stosowaniu
sytagliptyny w skojarzeniu z innymi przeciwcukrzycowymi produktami leczniczymi w porównaniu z
badaniami sytagliptyny stosowanej w monoterapii. Obejmowały one hipoglikemię (działanie
niepożądane występowało bardzo często w leczeniu skojarzonym z pochodnymi sulfonylomocznika i
metforminą), grypę (często przy stosowaniu z insuliną (zarówno z metforminą, jak i bez niej)),
nudności i wymioty (często przy stosowaniu z metforminą), wzdęcia (często przy stosowaniu z
metforminą lub pioglitazonem), zaparcia (często w leczeniu skojarzonym z pochodnymi
sulfonylomocznika i metforminą), obrzęki obwodowe (często przy stosowaniu z pioglitazonem oraz w
leczeniu skojarzonym z pioglitazonem i metforminą), senność i biegunkę (niezbyt często przy
stosowaniu z metforminą) oraz suchość w ustach (niezbyt często przy stosowaniu z insuliną (zarówno
z metforminą, jak i bez niej)).

Dzieci i młodzież
W badaniach klinicznych prowadzonych z zastosowaniem sitagliptyny u dzieci i młodzieży z cukrzycą
typu 2 w wieku od 10 do 17 lat profil działań niepożądanych był porównywalny do profilu
obserwowanego u dorosłych.

Badanie bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego TECOS
Do badania TECOS (ang. TECOS, Trial Evaluating Cardiovascular Outcomes with Sitagliptin),
oceniającego wpływ sytagliptyny na układ sercowo-naczyniowy włączono 7332 pacjentów leczonych
sytagliptyną w dawce 100 mg na dobę (lub 50 mg na dobę, jeśli wartość początkowa eGFR wynosiła
≥30 i <50 mL/min/1,73 m2) oraz 7339 pacjentów z populacji wyodrębnionej zgodnie z zaplanowanym
leczeniem otrzymujących placebo. Obie metody leczenia stosowano jednocześnie z zazwyczaj
stosowanym leczeniem zmierzającym do regionalnych docelowych wartości dla HbA1c i czynników

ryzyka sercowo-naczyniowego (ang. CV, Cardiovascular). Całkowita częstość występowania ciężkich
działań niepożądanych u pacjentów otrzymujących sytagliptynę była podobna do tej obserwowanej u
pacjentów otrzymujących placebo.

W populacji wyodrębnionej zgodnie z zaplanowanym leczeniem wśród pacjentów, którzy w chwili
rozpoczęcia badania stosowali insulinę i (lub) sulfonylomocznik częstość występowania ciężkiej
hipoglikemii w grupie pacjentów leczonych sytagliptyną wynosiła 2,7% i 2,5% w grupie pacjentów
otrzymujących placebo. Wśród pacjentów, którzy w chwili rozpoczęcia badania nie stosowali insuliny
i (lub) sulfonylomocznika, częstość występowania ciężkiej hipoglikemii w grupie pacjentów
leczonych sytagliptyną wynosiła 1,0% i 0,7% w grupie pacjentów otrzymujących placebo. Częstość
występowania obiektywnie potwierdzonych przypadków zapalenia trzustki w grupie pacjentów
leczonych sytagliptyną wynosiła 0,3% i 0,2% w grupie pacjentów otrzymujących placebo.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem
Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy
W badaniach klinicznych z udziałem zdrowych osób i z grupą kontrolną sytagliptyna była podawana
w pojedynczych dawkach wynoszących do 800 mg. W jednym badaniu z zastosowaniem sytagliptyny
w dawce wynoszącej 800 mg obserwowano minimalne wydłużenie odstępu QTc, którego nie uznano
za istotne klinicznie. Nie ma doświadczeń dotyczących stosowania w badaniach klinicznych dawek
większych niż 800 mg. W badaniach fazy I z zastosowaniem dawek wielokrotnych nie stwierdzono
żadnych klinicznych działań niepożądanych zależnych od dawki w przypadku podawania sytagliptyny
w dawkach do 600 mg na dobę w okresach do 10 dni i 400 mg na dobę w okresach do 28 dni.

Leczenie
W przypadku przedawkowania uzasadnione jest zastosowanie zwykłych środków wspomagających,
np. usunięcie niewchłoniętego produktu leczniczego z przewodu pokarmowego, obserwacja kliniczna
(w tym wykonanie elektrokardiogramu) oraz, jeśli zajdzie potrzeba, leczenie objawowe w warunkach
szpitalnych.

Sytagliptynę można w umiarkowanej ilości usunąć za pomocą dializoterapii. W badaniach klinicznych
podczas hemodializy trwającej 3 do 4 godzin usunięto około 13,5% podanej dawki. W określonych
stanach klinicznych można rozważyć zastosowanie przedłużonej hemodializy. Nie wiadomo, czy
sytagliptynę można usunąć za pomocą dializy otrzewnowej.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w cukrzycy, leki obniżające stężenie glukozy we krwi z
wyłączeniem insulin, kod ATC: A10BH01.

Mechanizm działania
Sytagliptyna należy do klasy doustnych leków hipoglikemizujących nazywanych inhibitorami
dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4). Poprawa kontroli glikemii obserwowana podczas stosowania tego
produktu leczniczego może być wynikiem pośrednictwa w zwiększaniu stężenia aktywnych
hormonów z grupy inkretyn. Hormony z grupy inkretyn, w tym glukagonopodobny peptyd-1 (GLP-1)
oraz zależny od glukozy polipeptyd insulinotropowy (GIP) uwalniane są w jelicie przez cały dzień, a
ich stężenie zwiększa się w odpowiedzi na spożycie pokarmu. Inkretyny stanowią część systemu
endogennego uczestniczącego w fizjologicznej kontroli homeostazy glukozy. Kiedy stężenie glukozy
we krwi jest prawidłowe lub podwyższone, GLP-1 oraz GIP zwiększają syntezę insuliny i uwalnianie
jej z komórek beta trzustki poprzez wewnątrzkomórkowe szlaki sygnalizacyjne z uwzględnieniem
cyklicznego AMP. W zwierzęcych modelach cukrzycy typu 2 wykazano, że leczenie GLP-1 lub
inhibitorami DPP-4 powoduje zwiększenie reaktywności komórek beta i pobudza biosyntezę oraz
uwalnianie insuliny. Przy zwiększonym stężeniu insuliny nasila się wychwyt glukozy w tkankach.
Ponadto GLP-1 zmniejsza wydzielanie glukagonu przez komórki alfa trzustki. Zmniejszenie stężenia
glukagonu z jednoczesnym zwiększeniem stężenia insuliny prowadzi do ograniczenia wytwarzania
glukozy w wątrobie, czego wynikiem jest zmniejszenie stężenia glukozy we krwi. Działanie GLP-1 i
GIP zależy od glukozy tak, że kiedy stężenie glukozy we krwi jest niskie, nie obserwuje się
pobudzenia uwalniania insuliny oraz zahamowania wydzielania glukagonu przez GLP-1. Zarówno w
przypadku GLP-1, jak i GIP, pobudzenie uwalniania insuliny nasila się ze wzrostem stężenia glukozy
powyżej wartości prawidłowych. Ponadto GLP-1 nie zaburza prawidłowej odpowiedzi glukagonu na
hipoglikemię. Aktywność GLP-1 i GIP jest ograniczona przez enzym DPP-4, który powoduje szybką
hydrolizę hormonów z grupy inkretyn z wytworzeniem nieaktywnych produktów.
Sytagliptyna zapobiega hydrolizie hormonów z grupy inkretyn przez DPP-4, zwiększając w ten sposób
stężenie aktywnych form GLP-1 i GIP w osoczu krwi. Poprzez zwiększenie stężenia aktywnych
hormonów z grupy inkretyn sytagliptyna zwiększa uwalnianie insuliny oraz zmniejsza stężenie
glukagonu w sposób zależny od stężenia glukozy. U pacjentów z cukrzycą typu 2 i hiperglikemią te
zmiany stężenia insuliny i glukagonu prowadzą do zmniejszenia wartości hemoglobiny A1c (HbA1c)
oraz zmniejszenia stężenia glukozy na czczo i po posiłku. Zależny od glukozy mechanizm działania
sytagliptyny różni się od mechanizmu działania pochodnych sulfonylomocznika, które powodują
zwiększenie wydzielania insuliny nawet wówczas, gdy stężenie glukozy jest małe i może prowadzić
do hipoglikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz u osób zdrowych. Sytagliptyna jest silnym i
wysoce selektywnym inhibitorem enzymu DPP-4 i nie powoduje zahamowania blisko
spokrewnionych enzymów DPP-8 czy DPP-9 w stężeniach terapeutycznych.

W trwającym dwa dni badaniu z udziałem zdrowych osób sama sytagliptyna zwiększała stężenia
aktywnej postaci GLP-1, natomiast sama metformina zwiększała w podobnym stopniu stężenia
aktywnej postaci i całkowitego GLP-1. Jednoczesne podawanie sytagliptyny i metforminy wywiera
addytywny wpływ na stężenie aktywnej postaci GLP-1. Sytagliptyna powodowała zwiększenie
stężenia aktywnej postaci GIP, natomiast metformina nie.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
Ogólnie sytagliptyna poprawiała kontrolę glikemii, gdy była podawana w monoterapii lub w leczeniu
skojarzonym u osób dorosłych z cukrzycą typu 2 (patrz Tabela 2).

Przeprowadzono dwa badania mające na celu ocenę skuteczności i bezpieczeństwa stosowania
sytagliptyny w monoterapii. Leczenie sytagliptyną w dawce 100 mg raz na dobę w monoterapii
powodowało istotną poprawę wartości HbA1c, stężenia glukozy na czczo w osoczu krwi (ang. fasting
plasma glucose, FPG) oraz stężenia glukozy 2 godziny po posiłku (ang. post-prandial glucose, 2-hour
PPG) w porównaniu z placebo w dwóch badaniach trwających 18 i 24 tygodnie. Obserwowano
poprawę w zakresie zastępczych markerów funkcji komórek beta trzustki, w tym HOMA-β
(Homeostasis Model Assessment-β), stosunku proinsuliny do insuliny oraz wskaźników reaktywności
komórek beta ocenianych na podstawie testu tolerancji glukozy po posiłku z dużą częstotliwością
pobierania próbek. Częstość występowania hipoglikemii obserwowana u pacjentów leczonych
sytagliptyną była zbliżona do częstości hipoglikemii w grupie placebo. W obu badaniach stosowanie
sytagliptyny nie powodowało zwiększenia masy ciała względem wartości wyjściowych w porównaniu

z niewielkim zmniejszeniem masy ciała obserwowanym u pacjentów otrzymujących placebo.

W porównaniu z placebo sytagliptyna w jednorazowej dawce dobowej 100 mg istotnie poprawiała
parametry glikemii w dwóch 24-tygodniowych badaniach sytagliptyny jako składnika leczenia
skojarzonego, jedno badanie w skojarzeniu z metforminą, a drugie w skojarzeniu z pioglitazonem.
Zmiana masy ciała w stosunku do wartości wyjściowych u pacjentów leczonych sytagliptyną i placebo
była porównywalna. W tych badaniach częstość występowania hipoglikemii była podobna u chorych
leczonych sytagliptyną lub placebo.

Trwające 24 tygodnie badanie z grupą kontrolną placebo miało na celu ocenę skuteczności i
bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny (100 mg, raz na dobę) dodanego do schematu leczenia
glimepirydem w monoterapii lub glimepirydem w skojarzeniu z metforminą. Dodanie sytagliptyny do
glimepirydu w monoterapii lub glimepirydu w skojarzeniu z metforminą wiązało się z istotną poprawą
parametrów glikemii. U pacjentów leczonych sytagliptyną stwierdzono umiarkowany przyrost masy
ciała w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo.

Trwające 26 tygodni badanie z grupą kontrolną placebo miało na celu ocenę skuteczności i
bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny (100 mg raz na dobę) dodanej do terapii skojarzonej
pioglitazonem i metforminą. Dodanie sytagliptyny do pioglitazonu i metforminy wiązało się z istotną
poprawą parametrów glikemii. Zmiana masy ciała w stosunku do poziomu wyjściowego była zbliżona
u pacjentów leczonych sytagliptyną i przyjmujących placebo. Częstość występowania hipoglikemii
była zbliżona u pacjentów leczonych sytagliptyną i przyjmujących placebo.

Trwające 24 tygodnie badanie z grupą kontrolną placebo miało na celu ocenę skuteczności i
bezpieczeństwa dodania sytagliptyny (100 mg raz na dobę) do leczenia insuliną (w stabilnej dawce
przez przynajmniej 10 tygodni) z metforminą lub bez (przynajmniej 1500 mg). U pacjentów
przyjmujących gotową mieszankę insulinową średnia dawka dobowa wynosiła 70,9 jednostek insuliny
na dobę. U pacjentów przyjmujących mieszankę insulinową nieprzygotowaną (o pośrednim lub
przedłużonym czasie działania) średnia dawka dobowa wynosiła 44,3 jednostek insuliny na dobę.
Dodanie sytagliptyny do insuliny spowodowało znaczącą poprawę parametrów glikemii. W żadnej z
grup nie zaobserwowano znaczącej zmiany masy ciała w porównaniu z poziomem wyjściowym.

W trwającym 24 tygodnie badaniu czynnikowym z grupą kontrolną placebo dotyczącym leczenia
początkowego stosowanie sytagliptyny w dawce 50 mg dwa razy na dobę w skojarzeniu z metforminą
(500 mg lub 1000 mg, dwa razy na dobę) wiązało się z istotną poprawą parametrów glikemii w
porównaniu z monoterapią każdym z tych leków. Zmniejszenie masy ciała u pacjentów leczonych
sytagliptyną w skojarzeniu z metforminą było podobne do obserwowanego u pacjentów leczonych
jedynie metforminą lub przyjmujących placebo; nie stwierdzono zmiany masy ciała w porównaniu z
poziomem wyjściowym u pacjentów leczonych jedynie sytagliptyną. Częstość występowania
hipoglikemii była zbliżona we wszystkich grupach leczonych.

Tabela 2. Wyniki HbA1c uzyskane w kontrolowanych placebo badaniach dotyczących
monoterapii i leczenia skojarzonego*

Badanie
Średnia
początkowa
wartość
HbA1c (%)

Średnia zmiana HbA1c (%) w
stosunku do wartości
początkowych†

Korygowana dla placebo
średnia zmiana HbA1c
(%)† (95% CI)

Badania dotyczące monoterapii

Sytagliptyna 100 mg
jeden raz na dobę§
(N= 193)
8,0 -0,5
-0,6‡
(-0,8; -0,4)

Sytagliptyna 100 mg
jeden raz na dobę||
(N= 229)
8,0 -0,6
-0,8‡
(-1,0; -0,6)

Badania dotyczące leczenia skojarzonego

Sytagliptyna 100 mg jeden
raz na dobę dodana do
trwającego leczenia
metforminą||
(N=453)

8,0 -0,7
-0,7‡
(-0,8; -0,5)

Sytagliptyna 100 mg jeden
raz na dobę dodana do
trwającego leczenia
pioglitazonem||
(N=163)

8,1 -0,9
-0,7‡
(-0,9; -0,5)

Sytagliptyna 100 mg jeden
raz na dobę dodana do
trwającego leczenia
glimepirydem||
(N=102)

8,4 -0,3
-0,6‡
(-0,8; -0,3)

Sytagliptyna 100 mg jeden
raz na dobę dodana do
trwającego leczenia
glimepiryd + metformina||
(N=115)

8,3 -0,6
-0,9‡
(-1,1; -0,7)

Sytagliptyna 100 mg jeden
raz na dobę dodana do
trwającego leczenia
pioglitazon + metformina#
(N=152)

8,8 -1,2
-0,7‡
(-1,0; -0,5)

Leczenie początkowe (dwa
razy na dobę)||:
Sytagliptyna 50 mg +
metformina 500 mg
(N=183)

8,8 -1,4
-1,6‡
(-1,8; -1,3)

Leczenie początkowe (dwa
razy na dobę)||:
Sytagliptyna 50 mg +
metformina 1000 mg
(N=178)

8,8 -1,9
-2,1‡
(-2,3; -1,8)

Sytagliptyna 100 mg
jeden raz na dobę dodana
do trwającego leczenia
insuliną (+/- metformina)||
(N=305)

8,7 -0,6¶
-0,6‡,¶
(-0,7; -0,4)

* Wszyscy pacjenci leczonej populacji (analiza zgodna z zaplanowanym leczeniem).
† Średnia najmniejszych kwadratów skorygowana dla stanu uprzedniego leczenia
przeciwhiperglikemicznego i wartości początkowej.
‡ p<0,001 w porównaniu do placebo lub placebo + leczenie skojarzone.
§ HbA1c (%) w 18. tygodniu.
|| HbA1c (%) w 24. tygodniu.
## HbA1c (%) w 26. tygodniu.
¶ Średnia najmniejszych kwadratów, skorygowana względem stosowania metforminy w trakcie
Wizyty 1 (tak/nie), stosowania insuliny w trakcie Wizyty 1 (gotowa mieszanka insulinowa wobec

insuliny nie mieszanej [o pośrednim lub przedłużonym czasie działania]) oraz względem wartości
początkowej. Nie wykazano istotnych interakcji (p>0,10) w odniesieniu do wyników leczenia w
grupach (zastosowanie metforminy i insuliny).

Trwające 24 tygodnie badanie z grupą kontrolną leczoną aktywnie (metforminą) miało na celu
przeprowadzenie oceny skuteczności i bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny w dawce 100 mg raz
na dobę (N=528) w porównaniu z metforminą (N=522) u pacjentów z niewystarczającą kontrolą
glikemii za pomocą diety i ćwiczeń fizycznych i u których nie stosowano leków hipoglikemizujących
(od co najmniej 4 miesięcy). Średnia dawka metforminy wynosiła około 1900 mg na dobę.
Stwierdzono zmniejszenie wartości HbA1c o -0,43% w przypadku sytagliptyny i o -0,57% w
przypadku metforminy (analiza zgodna z protokołem) w porównaniu ze średnią wartością wyjściową
wynoszącą 7,2%. Ogólna częstość występowania działań niepożądanych w obrębie przewodu
pokarmowego uznanych za związane z przyjmowanym lekiem u pacjentów leczonych sytagliptyną
wynosiła 2,7% w porównaniu z 12,6% u pacjentów leczonych metforminą. Częstość występowania
hipoglikemii nie różniła się istotnie w grupach leczonych (sytagliptyna, 1,3%; metformina, 1,9%). W
obydwu grupach obserwowano zmniejszenie masy ciała w stosunku do wartości wyjściowej
(sytagliptyna, -0,6 kg; metformina, -1,9 kg).

W badaniu porównującym skuteczność działania i bezpieczeństwo stosowania sytagliptyny, jako leku
dodatkowego w dawce 100 mg raz na dobę lub glipizydu (pochodnej sulfonylomocznika) u pacjentów,
u których kontrola glikemii w przypadku stosowania metforminy w monoterapii była
niewystarczająca, sytagliptyna wykazywała podobne działanie do glipizydu w zakresie zmniejszania
wartości HbA1c. Średnia dawka glipizydu stosowana w grupie porównawczej wynosiła 10 mg na dobę,
z czego około 40% pacjentów wymagających dawki glipizydu wynoszącej ≤5 mg/dobę przez cały czas
trwania badania. Niemniej jednak, więcej pacjentów przerwało leczenie z powodu braku skuteczności
w grupie otrzymującej sytagliptynę niż w grupie przyjmującej glipizyd. U pacjentów leczonych
sytagliptyną stwierdzono istotne średnie zmniejszenie masy ciała względem wartości wyjściowych w
porównaniu z istotnym zwiększeniem masy ciała u pacjentów otrzymujących glipizyd (-1,5 względem
+1,1 kg). W badaniu tym stosunek proinsuliny do insuliny, który jest markerem skuteczności syntezy i
uwalniania insuliny, był korzystniejszy w przypadku podawania sytagliptyny i mniej korzystny w
przypadku leczenia glipizydem. Częstość występowania hipoglikemii w grupie otrzymującej
sytagliptynę (4,9%) była znacząco mniejsza niż w grupie stosującej glipizyd (32,0%).

Trwające 24 tygodnie badanie z grupą kontrolną placebo, w którym uczestniczyło 660 pacjentów,
zaprojektowano w celu oceny efektu oszczędzania insuliny oraz bezpieczeństwa stosowania
sytagliptyny (w dawce 100 mg raz na dobę) jako uzupełnienia terapii insuliną glargine wraz z
metforminą (w dawce co najmniej 1500 mg) lub bez metforminy podczas intensyfikacji
insulinoterapii. Wartość wyjściowa HbA1c wynosiła 8,74%, a dawka wyjściowa insuliny wynosiła 37
j.m./dobę. Pacjentów poinstruowano, aby zwiększali dawkę insuliny glargine na podstawie wyniku
oznaczenia poziomu glukozy na czczo z użyciem próbki krwi z opuszki palca. W 24. tygodniu dobowa
dawka insuliny wzrosła o 19 j.m./dobę u pacjentów leczonych sytagliptyną, a u pacjentów
otrzymujących placebo – o 24 j.m./dobę. Wartość HbA1c u pacjentów przyjmujących sytagliptynę oraz
insulinę (wraz z metforminą lub bez metforminy) uległa zmniejszeniu o -1,31% w porównaniu do -
0,87% w przypadku pacjentów przyjmujących placebo i insulinę (wraz z metforminą lub bez
metforminy) (różnica -0,45% [95% CI: -0,60; -0,29]). Częstość występowania hipoglikemii wynosiła
25,2% u pacjentów leczonych sytagliptyną i insuliną (wraz z metforminą lub bez metforminy) oraz
36,8% u pacjentów przyjmujących placebo i insulinę (wraz z metforminą lub bez metforminy).
Różnica wynikała głównie z większego odsetka pacjentów w grupie placebo, u których hipoglikemia
wystąpiła 3 razy lub częściej (9,4% w stosunku do 19,1%). Nie stwierdzono różnicy w częstości
występowania ciężkiej hipoglikemii.

Przeprowadzono badanie, w którym działanie sytagliptyny podawanej w dawce 25 mg lub 50 mg raz
na dobę porównywano z działaniem glipizydu w dawce 2,5–20 mg na dobę u pacjentów z
zaburzeniami czynności nerek o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego. W badaniu wzięło udział 423
pacjentów z przewlekłymi zaburzeniami czynności nerek (szacunkowy wskaźnik filtracji

kłębuszkowej wynosił <50 mL/min). Po 54 tygodniach stwierdzono średnie zmniejszenie w stosunku
do poziomu wyjściowego wartości HbA1c o -0,76% u osób leczonych sytagliptyną i o -0,64% u osób
przyjmujących glipizyd (analiza zgodna z protokołem badania). W tym badaniu profil skuteczności i
bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny podawanej w dawce wynoszącej 25 mg lub 50 mg raz na
dobę był na ogół zbliżony do profilu obserwowanego w innych badaniach dotyczących monoterapii u
pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Częstość występowania hipoglikemii w grupie
otrzymującej sytagliptynę (6,2%) była znacząco mniejsza niż w grupie stosującej glipizyd (17,0%).
Odnotowano również istotną różnicę między grupami w odniesieniu do zmiany masy ciała w stosunku
do wagi wyjściowej (sytagliptyna –0,6 kg; glipizyd +1,2 kg).

Przeprowadzono także inne badanie z udziałem 129 dializowanych pacjentów ze schyłkową
niewydolnością nerek (ESRD), w którym porównywano działanie sytagliptyny podawanej w dawce 25
mg na dobę i glipizydu w dawce 2,5–20 mg na dobę. Po 54 tygodniach stwierdzono średnie
zmniejszenie w stosunku do poziomu wyjściowego wartości HbA1c o -0,72% u osób leczonych
sytagliptyną i o -0,87% u osób przyjmujących glipizyd. W tym badaniu profil skuteczności i
bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny podawanej w dawce wynoszącej 25 mg raz na dobę był na
ogół zbliżony do profilu obserwowanego w innych badaniach dotyczących monoterapii u pacjentów z
prawidłową czynnością nerek. Częstość występowania hipoglikemii nie różniła się istotnie między
grupami leczonymi (sytagliptyna: 6,3%; glipizyd: 10,8%).

W innym badaniu, w którym wzięło udział 91 pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłymi
zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <50 mL/min), bezpieczeństwo i tolerancja leczenia
sytagliptyną podawaną w dawce wynoszącej 25 mg lub 50 mg raz na dobę były na ogół zbliżone do
obserwowanych w grupie placebo. Ponadto, po 12 tygodniach odnotowano średnie zmniejszenie
wartości HbA1c (sytagliptyna: -0,59%; placebo: -0,18%) oraz stężenia glukozy na czczo (FPG)
(sytagliptyna: -25,5 mg/dl; placebo: -3,0 mg/dl) na poziomie zbliżonym do obserwowanego w innych
badaniach dotyczących monoterapii u pacjentów z prawidłową czynnością nerek (patrz punkt 5.2).

Badanie TECOS było randomizowanym badaniem z udziałem 14 671 pacjentów w populacji
wyodrębnionej zgodnie z zaplanowanym leczeniem z wartością HbA1c wynoszącą ≥6,5 do 8,0% i
rozpoznaną chorobą CV, którzy otrzymywali sytagliptynę (7332) w dawce 100 mg na dobę (lub 50 mg
na dobę, jeśli wartość początkowa eGFR wynosiła ≥30 i <50 mL/min/1,73 m2) lub placebo (7339)
jednocześnie z zazwyczaj stosowanym leczeniem zmierzającym do regionalnych docelowych wartości
dla HbA1c i czynników ryzyka CV. Pacjentów, u których wartość eGFR wynosiła <30 mL/min/1,73
m2 nie włączono do badania. Populacja badania liczyła 2004 pacjentów w wieku ≥75 lat oraz 3324
pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (eGFR <60 mL/min/1,73 m2).

W trakcie badania całkowita średnia szacunkowa (ang. SD) różnica wartości HbA1c w grupach
leczonych sytagliptyną i otrzymujących placebo wynosiła 0,29% (0,01), 95% CI (-0,32; -0,27); p
<0,001.

Pierwszorzędowym sercowo-naczyniowym punktem końcowym była składowa pierwszego
wystąpienia zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawału mięśnia sercowego niezakończonego
zgonem, udaru mózgu niezakończonego zgonem lub niestabilnej dusznicy bolesnej wymagającej
hospitalizacji. Do drugorzędowych sercowo-naczyniowych punktów końcowych włączono pierwsze
wystąpienie zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawału mięśnia sercowego niezakończonego
zgonem lub udaru mózgu niezakończonego zgonem; pierwsze wystąpienie poszczególnych
składowych pierwszorzędowego złożonego punktu końcowego; zgon z jakiejkolwiek przyczyny oraz
zastoinową niewydolność serca wymagającą hospitalizacji.

Po okresie obserwacji, którego mediana wynosiła 3 lata, sytagliptyna podawana jednocześnie z
zazwyczaj stosowanym leczeniem nie powodowała zwiększenia ryzyka poważnych sercowonaczyniowych działań niepożądanych lub ryzyka niewydolności serca wymagającej hospitalizacji w
porównaniu z zazwyczaj stosowanym leczeniem bez sytagliptyny u pacjentów z cukrzycą typu 2
(Tabela 3).

Tabela 3. Wskaźniki występowania złożonych zdarzeń sercowo-naczyniowych i głównych
zdarzeń drugorzędowych

Sytagliptyna 100 mg Placebo

Współczynnik
ryzyka
(95% CI) wartośćp†
N (%)

Wskaźni
k
częstości
występow
ania na

pacjentolat*
N (%)

Wskaźnik
częstości
występow
ania na

pacjentolat*

Analiza w populacji wyodrębnionej zgodnie z zaplanowanym leczeniem
Liczba pacjentów 7332 7339

0,98 (0,89–1,08) < 0,001

Pierwszorzędowy złożony punkt
końcowy
(Zgon z przyczyn sercowonaczyniowych, zawał mięśnia
sercowego niezakończony zgonem,
udar mózgu niezakończony zgonem
lub niestabilna dusznica bolesna
wymagająca hospitalizacji) 839 (11,4) 4,1 851 (11,6) 4,2
Drugorzędowy złożony punkt
końcowy
(Zgon z przyczyn sercowonaczyniowych, zawał mięśnia
sercowego niezakończony zgonem
lub udar mózgu niezakończony
zgonem) 745 (10,2) 3,6 746 (10,2) 3,6 0,99 (0,89–1,10) < 0,001
Zdarzenie drugorzędowe
Zgon z przyczyn sercowonaczyniowych 380 (5,2) 1,7 366 (5,0) 1,7 1,03 (0,89–1,19) 0,711
Zawał mięśnia sercowego
(zakończony zgonem i
niezakończony zgonem) 300 (4,1) 1,4 316 (4,3) 1,5 0,95 (0,81–1,11) 0,487
Udar mózgu (zakończony zgonem i
niezakończony zgonem) 178 (2,4) 0,8 183 (2,5) 0,9 0,97 (0,79–1,19) 0,760
Niestabilna dławica piersiowa
wymagająca hospitalizacji 116 (1,6) 0,5 129 (1,8) 0,6 0,90 (0,70–1,16) 0,419
Zgon niezależnie od przyczyny 547 (7,5) 2,5 537 (7,3) 2,5 1,01 (0,90–1,14) 0,875
Niewydolność serca wymagająca
hospitalizacji‡ 228 (3,1) 1,1 229 (3,1) 1,1 1,00 (0,83–1,20) 0,983
* Współczynnik częstości występowania na 100 pacjento-lat oblicza się za pomocą następującego
wzoru: 100 × (całkowita liczba pacjentów, u których w analizowanym okresie ekspozycji wystąpiło
≥1 zdarzenie na całkowitą liczbę pacjento-lat obserwacji).
† Wg stratyfikowanego modelu Coxa na podstawie regionu. Dla złożonych punktów końcowych
wartości-p odpowiadają testowi równoważności, który ma wykazać, że współczynnik ryzyka wynosi
mniej niż 1,3. Dla wszystkich pozostałych punktów końcowych wartości-p odpowiadają testowi różnic
we współczynnikach ryzyka.
‡ Analizę hospitalizacji ze względu na niewydolność serca dostosowano do niewydolność serca w
wywiadzie w chwili rozpoczęcia badania.

Dzieci i młodzież
Przeprowadzono trwające 54 tygodni badanie z podwójnie ślepą próbą, aby ocenić skuteczność i
bezpieczeństwo stosowania sitagliptyny podawanej w dawce 100 mg raz na dobę u dzieci i młodzieży
(w wieku od 10 do 17 lat) z cukrzycą typu 2, u których nie stosowano leków hipoglikemizujących co
najmniej przez 12 tygodni (z wartością HbA1c wynoszącą od 6,5% do 10%) lub u których stosowano
insulinę w stałej dawce przez co najmniej 12 tygodni (z wartością HbA1c wynoszącą od 7% do 10%).
Pacjentów randomizowano do grupy leczonej sitagliptyną w dawce 100 mg raz na dobę lub do grupy
otrzymującej placebo przez 20 tygodni.

Średnia wyjściowa wartość HbA1c wynosiła 7,5%. Leczenie sitagliptyną w dawce 100 mg nie
spowodowało istotnej poprawy wartości HbA1c po 20 tygodniach. Zmniejszenie wartości HbA1c u
pacjentów leczonych sitagliptyną (N=95) wyniosło 0,0% w porównaniu ze zmniejszeniem o 0,2% u
pacjentów otrzymujących placebo (N=95); różnica wyniosła -0,2% (95% CI: -0,7; 0,3). Patrz punkt
#### 4.2. 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Po podaniu doustnie dawki wynoszącej 100 mg osobom zdrowym sytagliptyna była szybko
wchłaniana, a jej stężenie w osoczu krwi osiągało szczytowe wartości (mediana Tmax) w ciągu 1 do 4
godzin po podaniu, średnie osoczowe AUC dla sytagliptyny wynosiło 8,52 μM•hr, a Cmax wynosiło
950 nM. Bezwzględna biodostępność sytagliptyny wynosi około 87%. Ponieważ przyjmowanie
sytagliptyny podczas posiłku bogatego w tłuszcze nie wpływało na farmakokinetykę, produkt
Maysiglu może być podawany z jedzeniem lub niezależnie od posiłków.

Osoczowe AUC dla sytagliptyny zwiększało się w sposób proporcjonalny do dawki leku. W
przypadku Cmax i C24h nie określono proporcjonalności względem dawki leku (wzrost Cmax był większy
niż zależny od dawki, a wzrost C24h mniejszy niż zależny od dawki).

Dystrybucja
Po podaniu pojedynczej dawki dożylnej wynoszącej 100 mg sytagliptyny osobom zdrowym średnia
objętość dystrybucji w stanie równowagi wynosi około 198 litrów. Frakcja sytagliptyny związana w
sposób odwracalny z białkami osocza jest niska (38%).

Metabolizm
Sytagliptyna jest w przeważającej mierze eliminowana z moczem w postaci niezmienionej, a
metabolizm leku ma drugorzędne znaczenie. Około 79% sytagliptyny wydalane jest z moczem w
postaci niezmienionej.

Po podaniu doustnym [14C]sytagliptyny około 16% dawki radioaktywnej wydalane było w postaci
metabolitów sytagliptyny. Wykryto sześć metabolitów w stężeniach śladowych i można spodziewać
się, że nie odpowiadają one za działanie sytagliptyny hamujące aktywność DPP-4 w osoczu krwi.
Wyniki badań in vitro wskazują na to, że głównym enzymem odpowiedzialnym za ograniczony
metabolizm sytagliptyny jest CYP3A4 przy współudziale CYP2C8.

Dane z badań in vitro wykazały, że sytagliptyna nie jest inhibitorem izoenzymów CYP: CYP3A4,
2C8, 2C9, 2D6, 1A2, 2C19 czy 2B6 i nie indukuje CYP3A4 i CYP1A2.

Eliminacja
Po podaniu doustnym [14C]sytagliptyny osobom zdrowym około 100% podanej dawki radioaktywnej
eliminowane było z kałem (13%) lub moczem (87%) w okresie jednego tygodnia od podania.
Rzeczywisty końcowy okres półtrwania t1/2 po podaniu doustnym 100 mg sytagliptyny wynosił około
12,4 godziny. Sytagliptyna jedynie w minimalnym stopniu ulega akumulacji po podaniu w dawkach
wielokrotnych. Klirens nerkowy wynosił około 350 mL/min.

Eliminacja sytagliptyny następuje głównie w wyniku wydalania przez nerki z udziałem aktywnego
wydzielania kanalikowego. Sytagliptyna jest substratem dla ludzkiego transportera anionów
organicznych-3 (hOAT-3), który może uczestniczyć w eliminacji sytagliptyny przez nerki. Znaczenie
kliniczne hOAT-3 w transporcie sytagliptyny nie zostało ustalone. Sytagliptyna jest także substratem
dla glikoproteiny p, która także może pośredniczyć w eliminacji sytagliptyny przez nerki. Jednak
cyklosporyna, inhibitor glikoproteiny p, nie zmniejsza klirensu nerkowego sytagliptyny. Sytagliptyna
nie jest substratem dla transporterów OCT2, OAT1 czy PEPT1/2. W warunkach in vitro sytagliptyna
nie hamuje transportu, w którym pośredniczy OAT3 (IC50=160 μM) lub glikoproteina p (do 250 μM),
w istotnych terapeutycznie stężeniach w osoczu. W badaniu klinicznym sytagliptyna miała niewielki
wpływ na stężenie digoksyny w osoczu krwi, co wskazuje na to, że może być słabym inhibitorem
glikoproteiny p.

Charakterystyka leku w populacjach pacjentów
U osób zdrowych i u pacjentów z cukrzycą typu 2 farmakokinetyka sytagliptyny była na ogół
podobna.

Zaburzenia czynności nerek
Przeprowadzono badanie niezaślepione z użyciem dawki jednorazowej w celu oceny farmakokinetyki
zmniejszonej dawki sytagliptyny (50 mg) u pacjentów z przewlekłymi zaburzeniami czynności nerek
o różnym nasileniu w porównaniu z grupą kontrolną złożoną ze zdrowych osób. Do badania włączono
pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi oraz ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, jak również
pacjentów poddawanych hemodializie ze schyłkową niewydolnością nerek (ESRD). Ponadto wpływ
zaburzenia czynności nerek na właściwości farmakokinetyczne sytagliptyny u pacjentów z cukrzycą
typu 2 oraz łagodnymi, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (w tym ESRD)
oceniano na podstawie analiz farmakokinetyki populacyjnej.

W porównaniu do zdrowych osób stanowiących grupę kontrolną, AUC sytagliptyny w osoczu było
zwiększone odpowiednio około 1,2-krotnie i 1,6-krotnie u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami
czynności nerek (GFR ≥60 do <90 mL/min) oraz u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami
czynności nerek (GFR ≥45 do <60 mL/min). Ponieważ zwiększenie to nie jest klinicznie znaczące,
dostosowanie dawkowania w tej grupie pacjentów nie jest konieczne.

U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥30 do <45 mL/min) oraz u
pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR < 30 mL/min), w tym u pacjentów
poddawanych hemodializie ze schyłkową niewydolnością nerek, obserwowano odpowiednio około 2-
krotne i około 4-krotne zwiększenie AUC sytagliptyny w osoczu. Sytagliptyna usuwana była w
stopniu umiarkowanym za pomocą hemodializy (13,5% w ciągu 3 do 4 godzin hemodializy,
począwszy od 4. godziny po podaniu dawki). U pacjentów z GFR <45 mL/min zaleca się zmniejszenie
dawki sytagliptyny w celu uzyskania w osoczu stężenia zbliżonego do tego, jakie stwierdza się u osób
z prawidłową czynnością nerek (patrz punkt 4.2).

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby w stopniu łagodnym do umiarkowanego (≤9 punktów
wg skali Child-Pugh) nie jest wymagane dostosowywanie dawki. Nie ma doświadczenia klinicznego
dotyczącego stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (>9 punktów wg
skali Child-Pugh). Jednak ze względu na to, że sytagliptyna jest eliminowana głównie przez nerki, nie
należy się spodziewać, aby ciężkie zaburzenia czynności wątroby miały wpływ na farmakokinetykę
sytagliptyny.

Osoby w podeszłym wieku
Nie jest wymagane dostosowywanie dawki ze względu na wiek. Na podstawie wyników analizy
farmakokinetyki w populacji przeprowadzonej z wykorzystaniem danych uzyskanych w fazie I i w
fazie II badań stwierdzono, że wiek pacjenta nie miał istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę
sytagliptyny. U osób w podeszłym wieku (65 do 80 lat) stężenie sytagliptyny w osoczu krwi było o
około 19% wyższe niż u osób młodszych.

Dzieci i młodzież
Farmakokinetykę sitagliptyny (w dawce pojedynczej wynoszącej 50 mg, 100 mg lub 200 mg) zbadano
u dzieci i młodzieży (w wieku od 10 do 17 lat) z cukrzycą typu 2. W przypadku dawki wynoszącej
100 mg, w tej grupie pacjentów wartość AUC sitagliptyny w osoczu skorygowana względem dawki
była o około 18% niższa niż u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2. Różnicy tej nie uważa się za
istotną klinicznie w porównaniu z wynikami uzyskanymi u osób dorosłych na podstawie liniowej
zależności PK/PD między dawką 50 mg a dawką 100 mg. Nie przeprowadzono badań dotyczących
stosowania sitagliptyny u dzieci w wieku <10 lat.

Inne cechy charakterystyczne populacji pacjentów
Nie jest konieczne dostosowywanie dawki ze względu na płeć, rasę lub wskaźnik masy ciała (BMI).
Na podstawie łącznej analizy danych dotyczących farmakokinetyki uzyskanych w fazie I oraz analizy
danych dotyczących farmakokinetyki w populacji w fazie I i w fazie II badań stwierdzono, że cechy te
nie mają istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę sytagliptyny.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

U gryzoni obserwowano toksyczne działanie na wątrobę i nerki przy narażeniu ustrojowym
przekraczającym 58 razy poziom narażenia człowieka, natomiast w przypadku narażenia 19-krotnie
przekraczającego narażenie człowieka nie obserwowano żadnego wpływu. Przy narażeniu
przekraczającym 67 razy narażenie w warunkach klinicznych obserwowano nieprawidłowości
siekaczy u szczurów; w trwającym 14 tygodni badaniu u szczurów nie stwierdzono żadnego wpływu
na zęby przy narażeniu 58-krotnym. Znaczenie tych obserwacji dla ludzi nie jest znane. U psów przy
narażeniu około 23 razy przekraczającym narażenie w warunkach klinicznych obserwowano
przemijające, związane z leczeniem objawy fizykalne. Niektóre z nich, takie jak oddychanie z
otwartym pyskiem, ślinienie się, pieniste wymioty, ataksja, drżenie, ograniczenie aktywności i (lub)
zgarbiona postawa wskazywały na toksyczne uszkodzenie nerwów. Ponadto w badaniach
histologicznych obserwowano także zwyrodnienie mięśni szkieletowych w stopniu nieznacznym lub
niewielkim w przypadku dawek powodujących narażenie ustrojowe na poziomie przekraczającym
około 23 razy narażenie człowieka. Nie stwierdzono żadnego wpływu na te parametry podczas
narażenia 6-krotnie przekraczającego narażenie w warunkach klinicznych.

W badaniach przedklinicznych nie wykazano genotoksyczności sytagliptyny. Sytagliptyna nie miała
działania rakotwórczego u myszy. U szczurów stwierdzono zwiększenie częstości występowania
gruczolaków i raków wątroby podczas narażenia ustrojowego przekraczającego 58 razy narażenie
człowieka. Ponieważ wykazano korelację działania hepatotoksycznego z wywoływaniem
nowotworów wątroby u szczurów, zwiększona częstość występowania guzów wątroby była
prawdopodobnie zjawiskiem wtórnym do przewlekłego działania hepatotoksycznego przy stosowaniu
dużych dawek. Ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa (poziom, na którym lek nie wywiera
wpływu stanowi w tym przypadku 19-krotność narażenia w warunkach klinicznych) obserwowane
zmiany nowotworowe nie są uznawane za znaczące w odniesieniu do ludzi.

Nie obserwowano niepożądanego wpływu na płodność u samic i samców szczurów w przypadku
podawania sytagliptyny przed kryciem i w trakcie krycia.

W badaniu dotyczącym rozwoju przed-/pourodzeniowego szczurów, sytagliptyna nie wywierała
żadnych działań niepożądanych.

W badaniach dotyczących toksycznego wpływu na reprodukcję wykazano niewielkie, związane z
leczeniem, zwiększenie częstości występowania zniekształceń żeber u płodów szczurów (brak,
niedorozwój i falistość żeber) przy narażeniu ustrojowym większym niż 29-krotne narażenie
człowieka. U królików obserwowano toksyczny wpływ na matkę przy ekspozycji na sytagliptynę
większej niż 29-krotna dawka dla człowieka. Ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa
powyższe obserwacje nie wskazują na istotne zagrożenie rozrodczości u ludzi. Sytagliptyna przenika

w znacznej ilości do mleka karmiących samic szczurów (wskaźnik mleko/osocze wynosi 4:1).

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki
Celuloza mikrokrystaliczna
Wapnia wodorofosforan
Kroskarmeloza sodowa
Sodu stearylofumaran
Magnezu stearynian

Otoczka
Opadry 85F280010 II HP white:
Alkohol poliwinylowy
Makrogol 3350
Tytanu dwutlenek (E171)
Talk
Żelaza tlenek czerwony (E172)
Żelaza tlenek żółty (E172)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

2 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blister z folii OPA/Aluminium/PVC/Aluminium: 14, 28, 30, 56, 60, 90 lub 98 tabletek powlekanych,
w tekturowym pudełku.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Maysiglu 25 mg tabletki powlekane
Pozwolenie nr 25869

Maysiglu 50 mg tabletki powlekane
Pozwolenie nr 25870

Maysiglu 100 mg tabletki powlekane
Pozwolenie nr 25871

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 28.05.2020 r.

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

26.05.2024

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.