# Melkart

> Wildagliptyna · 50 mg · Tabletki

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Melkart
- **Nazwa powszechna:** Vildagliptinum
- **Substancja czynna:** [Wildagliptyna](https://apteka.online/odpowiedniki/vildagliptinum)
- **Moc:** 50 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** A10BH02
- **Liczba opakowań:** 2
- **Numer pozwolenia:** 25849
- **Podmiot odpowiedzialny:** G.L. Pharma GmbH
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-cukrzycy/melkart-tabl-50-mg-pharma
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-cukrzycy/melkart-tabl-50-mg-pharma.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/42138/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/42138/characteristic

## Dostępne opakowania (2)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 28 tabl. | 9008732012118 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 56 tabl. | 9008732012125 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Melkart i w jakim celu się go stosuje?
Substancja czynna leku Melkart, wildagliptyna, należy do grupy leków zwanych doustnymi lekami
przeciwcukrzycowymi.

Wildagliptyna stosowana jest w leczeniu dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2, gdy cukrzyca nie
może być kontrolowana dietą i ćwiczeniami fizycznymi. Lek pomaga kontrolować stężenie cukru we
krwi. Lekarz przepisze pacjentowi lek Melkart jako jedyny lek lub razem z innymi lekami
przeciwcukrzycowymi, które pacjent już przyjmuje, jeśli w niewystarczającym stopniu kontrolują one
przebieg cukrzycy.

Cukrzyca typu 2 rozwija się wtedy, gdy organizm nie wytwarza wystarczających ilości insuliny lub
gdy insulina wytworzona przez organizm nie działa tak, jak powinna. Cukrzyca typu 2 może również
rozwinąć się, gdy w organizmie powstaje za dużo glukagonu.

Insulina pomaga zmniejszyć stężenie cukru we krwi, zwłaszcza po posiłkach. Glukagon pobudza
wątrobę do wytwarzania cukru, co powoduje zwiększenie jego stężenia we krwi. Obie substancje
wytwarzane są w trzustce.

W jaki sposób działa lek Melkart
Lek Melkart działa poprzez pobudzenie trzustki do wytwarzania większej ilości insuliny i mniejszej
ilości glukagonu. Pomaga to w kontrolowaniu stężenia cukru we krwi. Wykazano, że lek ten
zmniejsza stężenie cukru we krwi, co może być pomocne w zapobieganiu powikłaniom cukrzycy.
Nawet jeśli pacjent zaczyna przyjmowanie leku przeciwcukrzycowego, ważne jest aby cały czas
stosował odpowiednia dietą oraz (lub) wykonywał zalecone ćwiczenia fizyczne.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Melkart

Kiedy nie przyjmować leku Melkart:
- jeśli u pacjenta występuje uczulenie na wildagliptynę lub którykolwiek ze składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6). Jeśli pacjent uważa, że może być uczulony na
wildagliptynę lub którykolwiek z pozostałych składników leku Melkart, nie powinien
przyjmować leku i powinien skontaktować się z lekarzem.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Melkart należy omówić to z lekarzem, farmaceutą lub
pielęgniarką:
- jeśli u pacjenta występuje cukrzyca typu 1 (tzn. organizm pacjenta nie wytwarza insuliny) lub
jeśli stwierdzono u pacjenta cukrzycową kwasicę ketonową;
- jeśli pacjent przyjmuje lek przeciwcukrzycowy zwany sulfonylomocznikiem (lekarz może
zalecić zmniejszenie dawki sulfonylomocznika przyjmowanego razem z lekiem Melkart w
celu uniknięcia nadmiernie małego stężenia glukozy we krwi [hipoglikemia]);
- jeśli u pacjenta występuje umiarkowana lub ciężka choroba nerek (pacjent może wymagać
podawania niższej dawki leku Melkart);
- jeśli pacjent jest dializowany;
- jeśli u pacjenta występuje choroba wątroby;
- jeśli u pacjenta występuje niewydolność serca;
- jeśli u pacjenta występowała lub występuje choroba trzustki.

Jeśli pacjent wcześniej przyjmował już wildagliptynę, ale z powodu choroby wątroby musiał przerwać
leczenie, nie powinien stosować tego leku.

Cukrzycowe zmiany skórne są częstym powikłaniem cukrzycy. Pacjent powinien przestrzegać zaleceń
lekarza lub pielęgniarki dotyczących pielęgnacji skóry i stóp. Należy również zwracać szczególną
uwagę na powstawanie nowych pęcherzy i owrzodzeń podczas stosowania leku Melkart. W przypadku
ich wystąpienia, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Przed rozpoczęciem stosowania leku Melkart należy wykonać badania czynności wątroby, a następnie
powtarzać je co trzy miesiące w pierwszym roku leczenia i okresowo w czasie całego leczenia. Ma to
na celu wykrycie zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych tak szybko, jak tylko jest to
możliwe.

Dzieci i młodzież
Stosowanie leku Melkart u dzieci i młodzieży do 18 lat nie jest zalecane.

Lek Melkart a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Lekarz może zmienić dawkę leku Melkart , jeśli pacjent przyjmuje jednocześnie takie leki jak:
- tiazydy lub inne leki moczopędne
- kortykosteroidy (zazwyczaj stosowane w leczeniu stanów zapalnych)
- leki stosowane w leczeniu tarczycy
- niektóre leki mające wpływ na układ nerwowy

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Nie należy stosować leku Melkart w okresie ciąży. Nie wiadomo, czy lek Melkart przenika do mleka
matki. Nie należy stosować leku Melkart, jeśli pacjentka karmi piersią lub planuje karmić piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Jeśli podczas stosowania leku Melkart pacjent odczuwa zawroty głowy, nie należy prowadzić
pojazdów, ani obsługiwać maszyn.

Lek Melkart zawiera laktozę
Lek Melkart zawiera laktozę (cukier mleczny). Jeśli stwierdzono u pacjenta nietolerancję niektórych
cukrów, przed rozpoczęciem stosowania tego leku należy skonsultować się z lekarzem.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.

### 3. Jak przyjmować lek Melkart?
Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie
wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Kiedy i jak przyjmować lek
Dawka leku Melkart zależy od stanu pacjenta. Lekarz poinformuje pacjenta dokładnie ile tabletek leku
Melkart należy przyjmować. Maksymalna dawka dobowa wynosi 100 mg.

Zazwyczaj zalecana dawka leku Melkart wynosi:

• 50 mg na dobę w jednej dawce przyjmowanej rano, jeśli pacjent przyjmuje lek Melkart razem
z innym lekiem zwanym sulfonylomocznikiem;

• 100 mg na dobę przyjmowane w dwóch dawkach: 50 mg rano i 50 mg wieczorem, jeśli
pacjent przyjmuje lek Melkart sam, w skojarzeniu z metforminą lub glitazonem, metforminą i
sulfonylomocznikiem lub z insuliną;

• 50 mg na dobę przyjmowane rano, jeśli u pacjenta występuje umiarkowana lub ciężka choroba
nerek lub jeśli pacjent jest dializowany.

Jak przyjmować lek Melkart
Tabletki należy połykać w całości popijając wodą.

Jak długo stosować lek Melkart
- Lek Melkart należy przyjmować codziennie, tak długo jak zaleci to lekarz. Lekarz może
zadecydować o długotrwałym leczeniu.
- Lekarz będzie regularnie monitorował stan pacjenta w celu sprawdzenia, czy leczenie
przynosi spodziewany rezultat.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Melkart
Jeśli pacjent przyjął zbyt dużo tabletek leku Melkart, lub jeśli inna osoba przyjęła ten lek, należy
natychmiast porozumieć się z lekarzem. Może być konieczna opieka medyczna. Jeśli konieczne jest
zgłoszenie się do lekarza lub do szpitala, należy wziąć ze sobą opakowanie leku.

Pominięcie zastosowania leku Melkart
Jeśli pacjent zapomniał przyjąć lek, należy przyjąć dawkę tak szybko jak to możliwe. Następnie
przyjąć kolejną dawkę o stałej porze. Jeśli jednak zbliża się stała pora przyjęcia kolejnej dawki, nie
należy przyjmować dawki pominiętej.

Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej tabletki.

Przerwanie stosowania leku Melkart
Nie należy przerywać stosowania leku Melkart bez zalecenia lekarza. W razie jakichkolwiek dalszych
wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić się do lekarza.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Niektóre działania niepożądane wymagają natychmiastowej opieki medycznej:
Należy przerwać stosowanie leku Melkart i natychmiast zwrócić się do lekarza, jeśli u pacjenta
występują następujące działania niepożądane:

• obrzęk naczynioruchowy (rzadko: może występować u mniej niż 1 na 1000 osób): objawy
obejmują obrzęk twarzy, języka lub gardła, trudności w przełykaniu, trudności w oddychaniu,
nagłe wystąpienie wysypki lub pokrzywki; co może wskazywać na reakcję zwaną „obrzękiem
naczynioruchowym”;
• choroba wątroby (zapalenie wątroby) (częstość nieznana): objawy obejmują zażółcenie skóry i
oczu, nudności, utratę apetytu lub ciemne zabarwienie moczu; co może wskazywać na chorobę
wątroby (zapalenie wątroby);
• zapalenie trzustki (rzadko: może wystąpić maksymalnie u 1 na 1 000 pacjentów): objawy
obejmują silny i utrzymujący się ból brzucha (okolice żołądka), który może promieniować do
pleców oraz nudności i wymioty.

Inne działania niepożądane
Podczas stosowania leku Melkart wystąpiły wymienione poniżej działania niepożądane:
• Bardzo często (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 pacjentów): ból gardła, katar, gorączka.
• Często (mogą wystąpić maksymalnie u 1 na 10 pacjentów): swędząca wysypka, drżenie, ból
głowy, zawroty głowy, ból mięśni, ból stawów, zaparcie, opuchnięte dłonie, kostki lub stopy
(obrzęk), nadmierne pocenie się, wymioty, ból żołądka i wokół żołądka (ból brzucha), biegunka,
zgaga, nudności, nieostre widzenie.
• Niezbyt często (mogą wystąpić maksymalnie u 1 na 100 pacjentów): zwiększenie masy ciała,
dreszcze, osłabienie, zaburzenia funkcji seksualnych, niskie stężenie glukozy we krwi, wzdęcia.
• Rzadko (mogą wystąpić maksymalnie u 1 na 1 000 pacjentów): zapalenie trzustki.

Po wprowadzeniu tego leku do obrotu, zgłaszano również występowanie następujących działań
niepożądanych:
• częstość występowania nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych
danych): miejscowe łuszczenie skóry lub powstawanie pęcherzy, zapalenie naczyń
krwionośnych, które może powodować wysypkę skórną lub spiczaste, płaskie, czerwone,
okrągłe plamy pod powierzchnią skóry lub siniaki.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C,
02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49 21 301
faks: + 48 22 49 21 309
strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Melkart?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu po: EXP.
Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.
Nie stosować leku Melkart, jeśli zauważy się, że opakowanie jest uszkodzone lub występują na nim
oznaki próby otwarcia.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Melkart
- Substancją czynną jest wildagliptyna. Każda tabletka zawiera 50 mg wildagliptyny.

- Substancje pomocnicze: laktoza, sodu stearylofumaran, celuloza mikrokrystaliczna PH 102,
kroskarmeloza sodowa.

Jak wygląda lek Melkart i co zawiera opakowanie
Białe do prawie białych, okrągłe, dwuwypukłe tabletki o średnicy 8,0 mm ± 0,5 mm.

Blister Aluminium/OPA/Aluminium/PVC w opakowaniach zawierających 28 lub 56 tabletek, w
tekturowym pudełku.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny
G.L. Pharma GmbH
Schlossplatz 1
8502 Lannach
Austria

Wytwórca
G.L. Pharma GmbH
Schlossplatz 1
8502 Lannach
Austria

Galenicum Health, S.L.U.
Sant Gabriel, 50
Esplugues de Llobregat
08950 Barcelona
Hiszpania

SAG Manufacturing, S.L.U
Ctra. N-I, km 36
28750 San Agustín de Guadalix
Madryt – Hiszpania

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji oraz informacji o nazwach produktu
leczniczego w innych krajach członkowskich EOG należy zwrócić się do przedstawiciela
podmiotu odpowiedzialnego:
G.L. PHARMA POLAND Sp. z o.o.
Al. Jana Pawła II 61/313
01-031 Warszawa, Polska
Tel: 022/ 636 52 23; 636 53 02
biuro@gl-pharma.pl

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 13.06.2025

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Melkart, 50 mg, tabletki

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 50 mg wildagliptyny.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu:
Każda tabletka zwiera 119,59 mg laktozy.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka

Białe do prawie białych, okrągłe dwuwypukłe tabletki o średnicy 8,0 mm ± 0,5 mm.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Wildagliptyna jest wskazana do stosowania jako uzupełnienie diety i ćwiczeń fizycznych w celu
poprawy kontroli glikemii u osób dorosłych z cukrzycą typu 2:

• w monoterapii u pacjentów, u których metformina jest nieodpowiednia z powodu występowania
przeciwwskazań lub nietolerancji.

• w skojarzeniu z innymi produktami leczniczymi stosowanymi w leczeniu cukrzycy, w tym z
insuliną, gdy produkty te nie zapewniają wystarczającej kontroli glikemii (dostępne dane o
różnych terapiach skojarzonych, patrz punkty 4.4, 4.5 i 5.1).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dorośli
Podczas stosowania w monoterapii, w skojarzeniu z metforminą, w skojarzeniu z tiazolidynodionem,
w skojarzeniu z metforminą i sulfonylomocznikiem lub w skojarzeniu z insuliną (z lub bez
metforminy), zalecana dawka dobowa wildagliptyny wynosi 100 mg, podawane w dawce 50 mg rano i
50 mg wieczorem.

Podczas stosowania w terapii dwulekowej w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem, zalecana dawka
wildagliptyny wynosi 50 mg raz na dobę podawane rano. W tej grupie pacjentów, wildagliptyna w
dawce 100 mg na dobę nie była bardziej skuteczna od dawki 50 mg wildagliptyny raz na dobę.

Podczas stosowania w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem, można rozważyć zmniejszenie dawki
sulfonylomocznika w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii.

Nie zaleca się stosowania dawek większych niż 100 mg.

W przypadku pominięcia dawki produktu leczniczego Melkart, należy przyjąć dawkę jak najszybciej
po przypomnieniu sobie o tym. Nie należy przyjmować dawki podwójnej w tym samym dniu.

Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania wildagliptyny w trzylekowej terapii doustnej
w skojarzeniu z metforminą i tiazolidynodionem.

Dodatkowe informacje dotyczące szczególnych grup pacjentów

Osoby w podeszłym wieku (≥ 65 lat)
Dostosowanie dawki nie jest konieczne u osób w podeszłym wieku (patrz również punkty 5.1 i 5.2).

Zaburzenia nerek
U pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny ≥50 ml/min) nie jest
wymagane dostosowanie dawki. U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem czynności
nerek lub u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (ang. ESRD: end-stage renal disease),
zalecana dawka dobowa produktu leczniczego Melkart wynosi 50 mg raz na dobę (patrz również
punkty 4.4, 5.1 i 5.2).

Zaburzenia wątroby
Nie należy stosować produktu leczniczego Melkart u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby, w
tym u pacjentów, u których aktywność aminotransferazy alaninowej (AlAT) lub asparaginianowej
(AspAT) przed rozpoczęciem leczenia była ponad 3 razy większa od górnej granicy normy (GGN)
(patrz także punkty 4.4 i 5.2.).

Dzieci i młodzież
Produkt leczniczy Melkart nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży (< 18 lat). Nie
ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania u dzieci i młodzieży (< 18 lat). Brak dostępnych
danych (patrz również punkt 5.1).

Sposób podawania
Podanie doustne.

Produkt leczniczy Melkart można przyjmować podczas lub niezależnie od posiłku (patrz również
punkt 5.2).

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ogólne
Produkt leczniczy Melkart nie zastępuje insuliny u pacjentów wymagających jej stosowania. Produktu
leczniczego Melkart nie należy stosować u pacjentów z cukrzycą typu 1, ani w leczeniu cukrzycowej
kwasicy ketonowej.

Zaburzenia nerek
Doświadczenie kliniczne u poddawanych hemodializie pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek
jest ograniczone. Z tego powodu produkt leczniczy Melkart u tych pacjentów należy stosować z
zachowaniem ostrożności (patrz również punkty 4.2, 5.1 i 5.2).

Zaburzenia wątroby

Nie należy stosować produktu leczniczego Melkart u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby, w
tym u pacjentów u których aktywność AlAT lub AspAT przed rozpoczęciem leczenia wynosiła >3 x
GGN (patrz także punkty 4.2 i 5.2).

Monitorowanie czynności enzymów wątrobowych
Zgłaszano rzadkie przypadki zaburzenia czynności wątroby (w tym zapalenie wątroby). Zazwyczaj
były to przypadki bezobjawowe, bez następstw klinicznych, a wyniki testów wątrobowych wracały do
normy po zaprzestaniu leczenia. Przed rozpoczęciem leczenia z zastosowaniem produktu leczniczego
Melkart należy przeprowadzić badania czynności wątroby w celu ustalenia wartości początkowych u
danego pacjenta. Podczas stosowania produktu leczniczego Melkart należy przeprowadzać badania
czynności wątroby w odstępach trzymiesięcznych przez pierwszy rok stosowania tego produktu, a
następnie okresowo. U pacjentów, u których nastąpi zwiększenie aktywności aminotransferaz, należy
wykonać powtórne badanie czynności wątroby w celu potwierdzenia wcześniejszego wyniku, a
kolejne badania należy wykonywać często aż do ustąpienia zmian. W razie utrzymywania się
zwiększonej aktywności AspAT lub AlAT (co najmniej 3 x GGN), zaleca się odstawienie produktu
leczniczego Melkart.

U pacjentów, u których wystąpi żółtaczka lub inne objawy wskazujące na zaburzenia czynności
wątroby należy odstawić produkt leczniczy Melkart.

Po przerwaniu stosowania produktu leczniczego Melkart i normalizacji wyników badań czynności
wątroby, nie należy wznawiać stosowania tego produktu leczniczego.

Niewydolność serca
W badaniu klinicznym z zastosowaniem wildagliptyny u pacjentów z niewydolnością serca stopnia
I-III wg NYHA (ang. New York Heart Association) wykazano, że w porównaniu z placebo, leczenie
wildagliptyną nie było związane ze zmianami czynności lewej komory ani nasileniem istniejącej
wcześniej zastoinowej niewydolności serca. Doświadczenie kliniczne u pacjentów z niewydolnością
serca stopnia III wg NYHA leczonych wildagliptyną jest ograniczone i wyniki nie są rozstrzygające
(patrz punkt 5.1).

Nie ma doświadczenia dotyczącego stosowania wildagliptyny w badaniach klinicznych u pacjentów z
niewydolnością serca stopnia IV wg NYHA, dlatego jej stosowanie u tych pacjentów nie jest zalecane.

Zaburzenia skóry
W nieklinicznych badaniach toksykologicznych, zgłaszano zmiany skórne, w tym pęcherze i
owrzodzenie na kończynach małp (patrz punkt 5.3). Mimo, że w badaniach klinicznych nie
obserwowano zwiększonej częstości występowania chorobowych zmian na skórze, istnieje
ograniczone doświadczenie dotyczące stosowania u pacjentów ze skórnymi powikłaniami
cukrzycowymi.
Ponadto istnieją doniesienia z okresu po wprowadzeniu do obrotu o przypadkach pęcherzowych i
złuszczających zmian skórnych. Dlatego w ramach rutynowej opieki nad pacjentami z cukrzycą,
zaleca się monitorowanie zaburzeń skóry, takich jak powstawanie pęcherzy lub owrzodzeń.

Ostre zapalenie trzustki
Stosowanie wildagliptyny związane było z ryzykiem wystąpienia ostrego zapalenia trzustki. Należy
poinformować pacjenta o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki.

W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki należy odstawić wildagliptynę; jeśli potwierdzi się ostre
zapalenia trzustki nie należy wznawiać stosowania wildagliptyny. Należy zachować ostrożność u
pacjentów z ostrym zapaleniem trzustki w wywiadzie.

Hipoglikemia
Wiadomo, że pochodne sulfonylomocznika powodują hipoglikemię. U pacjentów przyjmujących
wildagliptynę w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem występuje ryzyko hipoglikemii. W celu
zmniejszenia ryzyka wystąpienia hipoglikemii, należy rozważyć zmniejszenie dawki
sulfonylomocznika.

Substancje pomocnicze
Ten produkt leczniczy zawiera laktozę. Produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów z
rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego
wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w jednej tabletce, to znaczy lek uznaje
się za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Potencjalne oddziaływanie wildagliptyny ze stosowanymi jednocześnie produktami leczniczymi jest
niewielkie.
Ze względu na to, że wildagliptyna nie jest substratem enzymów cytochromu P450 (CYP) i nie
hamuje ani nie indukuje enzymów CYP 450, jest mało prawdopodobne, aby oddziaływała z
substancjami czynnymi, które są substratami, inhibitorami lub induktorami tych enzymów.

Stosowanie w skojarzeniu z pioglitazonem, metforminą i gliburydem
Wyniki badań z zastosowaniem tych doustnych leków przeciwcukrzycowych nie wykazały istotnych
klinicznie interakcji farmakokinetycznych.

Digoksyna (substrat P-glikoproteiny), warfaryna (substrat CYP2C9)
Badania kliniczne u zdrowych osób nie wykazały klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych.
Nie zostało to jednak ustalone w populacji docelowej.

Stosowanie w skojarzeniu z amlodypiną, ramiprylem, walsartanem lub symwastatyną
Badania interakcji lek-lek z zastosowaniem amlodypiny, ramiprylu, walsartanu i symwastatyny
przeprowadzono u zdrowych osób. W badaniach tych nie obserwowano klinicznie istotnych interakcji
farmakokinetycznych.

Stosowanie w skojarzeniu z inhibitorami ACE
U pacjentów przyjmujących jednocześnie inhibitory ACE może występować zwiększone ryzyko
obrzęku naczynioruchowego (patrz punkt 4.8).

Tak jak w przypadku innych doustnych leków przeciwcukrzycowych, hipoglikemizujące działanie
wildagliptyny może być osłabione przez niektóre substancje czynne, w tym tiazydy, kortykosteroidy,
leki stosowane w leczeniu tarczycy i sympatykomimetyki.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Brak wystarczających danych dotyczących stosowania wildagliptyny u kobiet ciężarnych. Badania na
zwierzętach wykazały toksyczny wpływ wildagliptyny w dużych dawkach na reprodukcję (patrz punkt
5.3). Potencjalne ryzyko dla ludzi jest nieznane. Z uwagi na brak danych dotyczących ludzi, produktu
leczniczego Melkart nie należy stosować w okresie ciąży.

Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy wildagliptyna przenika do mleka ludzkiego. Badania na zwierzętach wykazały
przenikanie wildagliptyny do mleka. Produktu leczniczego Melkart nie należy stosować w okresie
karmienia piersią.

Płodność
Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu produktu leczniczego Melkart na płodność u ludzi
(patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność do prowadzenia pojazdów i
obsługiwania maszyn.
Pacjenci, u których występują zawroty głowy jako działania niepożądane, powinni unikać
prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania pochodzą od całkowitej liczby 5 451 pacjentów z
ekspozycją na wildagliptynę w dawce dobowej 100 mg (50 mg dwa razy na dobę) w
randomizowanych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, prowadzonych metodą podwójnie
ślepej próby, trwających co najmniej 12 tygodni. Spośród tych pacjentów, 4 622 pacjentów
otrzymywało wildagliptynę w monoterapii, a 829 pacjentów otrzymywało placebo.

Działania niepożądane występujące w tych badaniach były w większości łagodne i przemijające i nie
wymagały przerwania leczenia. Nie stwierdzono korelacji pomiędzy występowaniem działań
niepożądanych a wiekiem, grupą etniczną pacjenta, czasem leczenia i wielkością dawki dobowej.
Hipoglikemię zgłaszano u pacjentów otrzymujących wildagliptynę jednocześnie z
sulfonylomocznikiem i insuliną. Zgłaszano ryzyko wystąpienia ostrego zapalenia trzustki po
zastosowaniu wildagliptyny (patrz punkt 4.4).

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
Niżej wymieniono działania niepożądane występujące u pacjentów otrzymujących wildagliptynę w
monoterapii i w skojarzeniu z innymi lekami w trakcie badań z podwójnie ślepą próbą. Działania te
wymieniono zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz bezwzględną częstością. Częstości
określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do
<1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (nie może być
określona na podstawie dostępnych danych).
W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania działania niepożądane są wymienione
zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

Tabela 1. Działania niepożądane zgłaszane u pacjentów otrzymujących wildagliptynę w
monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami w kontrolowanych badaniach klinicznych i po
wprowadzeniu do obrotu

Klasyfikacja układów i narządów – działanie
niepożądane
Częstość występowania

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze
Zapalenie nosogardzieli bardzo często
Zakażenie górnych dróg oddechowych często
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Hipoglikemia niezbyt często
Zaburzenia układu nerwowego
Zawroty głowy często
Ból głowy często
Drżenie często
Zaburzenia oka
Nieostre widzenie często
Zaburzenia żołądka i jelit
Zaparcie często
Nudności często
Choroba refluksowa przełyku często
Biegunka często

Ból brzucha, w tym ból w nadbrzuszu często
Wymioty często
Wzdęcia niezbyt często
Zapalenie trzustki rzadko
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Zapalenie wątroby nieznana*
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Nadmierne pocenie się często
Wysypka często
Świąd często
Zapalenie skóry często
Pokrzywka niezbyt często
Złuszczające i pęcherzowe zmiany skórne, w tym pemfigoid
pęcherzowy
nieznana*

Zapalenie naczyń skóry nieznana*
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Ból stawów często
Ból mięśni często
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Zaburzenia erekcji niezbyt często
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Astenia często
Obrzęk obwodowy często
Uczucie zmęczenia niezbyt często
Dreszcze niezbyt często
Badania diagnostyczne
Nieprawidłowe wyniki prób czynnościowych wątroby niezbyt często
Zwiększenie masy ciała niezbyt często
* Na podstawie doświadczenia po wprowadzeniu do obrotu.

Opis wybranych działań niepożądanych

Zaburzenia czynności wątroby
Zaburzenia czynności wątroby (w tym zapalenie wątroby) zgłaszano rzadko. W przypadkach tych,
przebiegały one zazwyczaj bezobjawowo, bez następstw klinicznych, a wyniki prób czynnościowych
wątroby wracały do normy po zaprzestaniu leczenia. W kontrolowanych, trwających do 24 tygodni
badaniach, w których lek stosowano w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami, częstość
zwiększenia AlAT lub AspAT przekraczająca trzy lub więcej razy górną granicę normy (stwierdzona
w trakcie co najmniej 2 kolejnych pomiarów lub ostatniej wizyty w czasie leczenia) wynosiła
odpowiednio 0,2%, 0,3% i 0,2% dla wildagliptyny w dawce 50 mg raz na dobę, wildagliptyny
w dawce 50 mg dwa razy na dobę i wszystkich leków porównywanych. Te zwiększenia aktywności
aminotransferaz były zazwyczaj bezobjawowe, z natury nie postępujące i nie związane z cholestazą
ani żółtaczką.

Obrzęk naczynioruchowy
Podczas stosowania wildagliptyny rzadko zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego -
z częstością porównywalną do grupy kontrolnej. Częściej zgłaszano je, gdy wildagliptyna stosowana
była w skojarzeniu z inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę (inhibitorem ACE).
Większość zdarzeń miała łagodny charakter i ustępowała w czasie leczenia wildagliptyną.

Hipoglikemia
Hipoglikemia występowała niezbyt często, gdy wildagliptynę (0,4%) stosowano w monoterapii w
porównawczych badaniach z monoterapią kontrolowanych substancją czynną lub placebo (0,2%). Nie
zgłoszono ciężkich lub poważnych zdarzeń hipoglikemii. Gdy wildagliptynę stosowano w skojarzeniu
z metforminą, hipoglikemia wystąpiła u 1% pacjentów leczonych wildagliptyną i u 0,4% pacjentów
otrzymujących placebo. Po dodaniu pioglitazonu hipoglikemia wystąpiła u 0,6% pacjentów leczonych
wildagliptyną i u 1,9% pacjentów otrzymujących placebo. Po dodaniu sulfonylomocznika

hipoglikemia wystąpiła u 1,2% pacjentów leczonych wildagliptyną i u 0,6% pacjentów otrzymujących
placebo. Po dodaniu sulfonylomocznika i metforminy, hipoglikemia wystąpiła u 5,1% pacjentów
leczonych wildagliptyną i u 1,9% pacjentów otrzymujących placebo. U pacjentów przyjmujących
wildagliptynę w skojarzeniu z insuliną częstość występowania hipoglikemii wyniosła 14% dla
wildagliptyny i 16% dla placebo.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem
Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji
Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C,
02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49 21 301
faks: + 48 22 49 21 309
e-mail: ndl@urpl.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Informacje dotyczące przedawkowania wildagliptyny są ograniczone.

Objawy
Informacje o prawdopodobnych objawach przedawkowania pochodzą z badania tolerancji
wildagliptyny podawanej przez 10 dni w rosnącej dawce zdrowym osobom. Po podaniu dawki 400 mg
odnotowano trzy przypadki bólu mięśni i pojedyncze przypadki lekkich, przemijających parestezji,
gorączki, obrzęku oraz przemijającego zwiększenia aktywności lipazy. Po podaniu dawki 600 mg u
jednej osoby wystąpił obrzęk stóp i rąk oraz zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej (CK),
AspAT, stężenia białka C-reaktywnego (CRP) i mioglobiny. U trzech innych osób obserwowano
obrzęk stóp, z parestezjami w dwóch przypadkach. Wszystkie objawy i nieprawidłowe wyniki badań
laboratoryjnych ustąpiły bez leczenia po odstawieniu badanego produktu leczniczego.

Postępowanie
W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie podtrzymujące. Wildagliptyny nie można usunąć
metodą hemodializy, chociaż można usunąć w ten sposób główny metabolit powstający w procesie
hydrolizy (LAY 151).

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w cukrzycy, inhibitory peptydazy dipeptydylowej 4
(DPP-4), kod ATC: A10BH02

Wildagliptyna, lek z grupy związków poprawiających czynność wysepek Langerhansa, jest silnym
selektywnym inhibitorem DPP-4.

Mechanizm działania
Podanie wildagliptyny powoduje szybkie i całkowite zahamowanie aktywności DPP-4, co prowadzi
do zwiększenia stężenia endogennych inkretyn GLP-1 (glukagonopodobny peptyd-1) i GIP
(glukozozależny peptyd insulinotropowy), zarówno na czczo, jak i po posiłku.

Działanie farmakodynamiczne

Poprzez zwiększenie stężenia endogennych inkretyn wildagliptyna poprawia wrażliwość komórek
beta trzustki na glukozę, co powoduje zwiększenie wydzielania insuliny zależnego od glukozy.
Stosowanie wildagliptyny w dawce od 50 mg do 100 mg na dobę u pacjentów z cukrzycą typu 2
znacząco poprawiło markery czynności komórek beta, w tym HOMA-β (ang. Homeostasis Model
Assessment-β), stosunek proinsuliny do insuliny oraz wskaźniki reaktywności komórek beta na test
tolerancji często podawanego posiłku. U osób bez cukrzycy (z prawidłową glikemią) wildagliptyna
nie pobudza wydzielania insuliny ani nie zmniejsza stężenia glukozy.

Poprzez zwiększenie stężenia endogennego GLP-1 wildagliptyna poprawia również wrażliwość
komórek alfa na glukozę, co powoduje, że wydzielanie glukagonu jest w większym stopniu
dostosowane do stężenia glukozy.

Zwiększenie współczynnika insulina/glukagon podczas hiperglikemii w wyniku zwiększonego
stężenia inkretyn powoduje zmniejszenie wytwarzania glukozy w wątrobie zarówno na czczo, jak i po
posiłku, co prowadzi do zmniejszenia glikemii.

Podczas leczenia wildagliptyną nie obserwowano wpływu zwiększonego stężenia GLP-1 na
opóźnianie opróżniania żołądka.
Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
Ponad 15 000 pacjentów z cukrzycą typu 2 uczestniczyło w trwających do ponad 2 lat badaniach z
podwójnie ślepą próbą, kontrolowanych placebo lub substancją czynną. W badaniach tych ponad 9000
pacjentów otrzymywało wildagliptynę w dawce dobowej 50 mg raz na dobę, 50 mg dwa razy na dobę
lub 100 mg raz na dobę. Ponad 5000 mężczyzn i ponad 4000 kobiet otrzymało wildagliptynę w dawce
50 mg raz na dobę lub 100 mg na dobę. Ponad 1900 pacjentów otrzymujących wildagliptynę w dawce
50 mg raz na dobę lub 100 mg na dobę miało co najmniej 65 lat. W badaniach tych wcześniej
nieleczeni pacjenci z cukrzycą typu 2 otrzymywali wildagliptynę w monoterapii, a pacjenci, u których
glikemia nie była odpowiednio kontrolowana innymi przeciwcukrzycowymi produktami leczniczymi,
wildagliptynę podawano w skojarzeniu z innymi lekami.

Ogólnie, wildagliptyna w monoterapii lub w skojarzeniu z metforminą, sulfonylomocznikiem lub
tiazolidynodionem, poprawiała kontrolę glikemii, co wykazano na podstawie klinicznie istotnego
zmniejszenia wartości HbA1c w punkcie końcowym względem wartości wyjściowych (patrz Tabela 2).

W badaniach klinicznych zmniejszenie wartości HbA1c przez wildagliptynę było silniejsze u
pacjentów z większą wyjściową wartością HbA1c.

W trwającym 52 tygodnie, kontrolowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą wildagliptyna (50 mg
dwa razy na dobę) zmniejszała wyjściowe wartości HbA1c o -1%, a metformina (w dawce stopniowo
zwiększanej do 2 g/dobę) o -1,6%. Różnica nie była istotna statystycznie. Pacjenci leczeni
wildagliptyną zgłaszali znacząco rzadziej niepożądane reakcje żołądkowo-jelitowe niż pacjenci
leczeni metforminą.

W 24-tygodniowym, kontrolowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą wildagliptynę (50 mg dwa razy
na dobę) porównywano z rozyglitazonem (8 mg raz na dobę). U pacjentów ze średnią wyjściową
wartością HbA1c 8,7% wildagliptyna zmniejszyła HbA1c średnio o -1,20%, a rozyglitazon o -1,48%. U
pacjentów otrzymujących rozyglitazon masa ciała zwiększyła się średnio o +1,6 kg, zaś u pacjentów
otrzymujących wildagliptynę nie stwierdzono zwiększenia masy ciała (-0,3 kg). Częstość obrzęków
obwodowych była mniejsza w grupie otrzymującej wildagliptynę niż w grupie otrzymującej
rozyglitazon (odpowiednio 2,1% w porównaniu z 4,1%).

W trwającym 2 lata badaniu klinicznym wildagliptynę (50 mg dwa razy na dobę) porównywano z
gliklazydem (do 320 mg/dobę). Po dwóch latach średnie zmniejszenie HbA1c od wartości wyjściowej
8,6% wynosiła -0,5% dla wildagliptyny i -0,6% dla gliklazydu. Statystyczne założenia non-inferiority
nie zostały osiągnięte. Stosowanie wildagliptyny wiązało się z mniejszą ilością zdarzeń hipoglikemii
(0,7%) niż podczas stosowania gliklazydu (1,7%).

W trwającym 24 tygodnie badaniu porównywano wildagliptynę (50 mg dwa razy na dobę) z
pioglitazonem (30 mg raz na dobę) u pacjentów niewystarczająco kontrolowanych leczeniem
metforminą (średnia dawka dobowa 2020 mg). Średnie zmniejszenie HbA1c od stężenia wyjściowego
8,4% wynosiło -0,9%, gdy wildagliptynę dodano do metforminy i -1,0%, gdy do metforminy dodano
pioglitazon. Średnie zwiększenie masy ciała o +1,9 kg obserwowano u pacjentów otrzymujących
pioglitazon dodany do metforminy w porównaniu z +0,3 kg u pacjentów otrzymujących wildagliptynę
dodaną do metforminy.

W trwającym 2 lata badaniu klinicznym wildagliptynę (50 mg dwa razy na dobę) porównywano z
glimepirydem (w dawce do 6 mg/dobę; średnia dawka w czasie 2 lat: 4,6 mg) u pacjentów leczonych
metforminą (średnia dawka dobowa 1894 mg). Po 1 roku średnie zmniejszenie HbA1c od stężenia
wyjściowego 7,3% wynosiło -0,4%, gdy wildagliptynę dodano do metforminy i -0,5%, gdy do
metforminy dodano glimepiryd. Zmiana masy ciała podczas stosowania wildagliptyny wynosiła
-0,2 kg w porównaniu z +1,6 kg podczas stosowania glimepirydu. Częstość hipoglikemii była
znacznie mniejsza w grupie wildagliptyny (1,7%) niż w grupie glimepirydu (16,2%). W punkcie
końcowym badania (2 lata) wartość HbA1c była podobna do wartości wyjściowych w obu leczonych
grupach, a zmiany masy ciała i różnice w częstości hipoglikemii utrzymywały się.

W trwającym 52 tygodnie badaniu klinicznym wildagliptynę (50 mg dwa razy na dobę) porównywano
z gliklazydem (średnia dawka dobowa 229,5 mg) u pacjentów niewystarczająco kontrolowanych
podczas leczenia metforminą (początkowa dawka metforminy 1928 mg/dobę). Po 1 roku zmniejszenie
wartości HbA1c wyniosło średnio -0,81% podczas stosowania wildagliptyny razem z metforminą
(średnia wyjściowa wartość HbA1c 8,4%) oraz -0,85% podczas stosowania gliklazydu w skojarzeniu z
metforminą (średnia wyjściowa wartość HbA1c 8,5%). Nie wykazano statystycznie istotnej przewagi
żadnej z terapii (95% CI -0,11 - 0,20). Zmiana masy ciała podczas stosowania wildagliptyny wyniosła
+0,1 kg, w porównaniu do zwiększenia masy ciała +1,4 kg podczas stosowania gliklazydu.

W 24-tygodniowym badaniu klinicznym oceniano skuteczność produktu złożonego zawierającego
wildagliptynę i metforminę (dawka zwiększana stopniowo do 50 mg + 500 mg dwa razy na dobę lub
50 mg + 1000 mg dwa razy na dobę) w terapii początkowej u nieleczonych wcześniej pacjentów. W
stosunku do wartości wyjściowej HbA1c wynoszącej 8,6%, wildagliptyna w skojarzeniu z metforminą
w dawce 50 mg + 1000 mg dwa razy na dobę zmniejszyła wartość HbA1c o -1,82%, wildagliptyna w
skojarzeniu z metforminą w dawce 50 mg + 500 mg dwa razy na dobę o -1,61%, metformina w dawce
1000 mg dwa razy na dobę o -1,36%, zaś wildagliptyna w dawce 50 mg dwa razy na dobę o -1,09%. U
pacjentów z wartością wyjściową HbA1c ≥10,0% obserwowano większą redukcję HbA1c.

Przeprowadzono 24-tygodniowe, wieloośrodkowe, randomizowane, kontrolowane placebo badanie z
podwójnie ślepą próbą w celu oceny wyników leczenia wildagliptyną w dawce 50 mg raz na dobę w
porównaniu z placebo u 515 pacjentów z cukrzycą typu 2 i umiarkowanymi (N=294) lub ciężkimi
(N=221) zaburzeniami czynności nerek. U odpowiednio 68,8% i 80,5% pacjentów z umiarkowanymi
oraz ciężkimi zaburzeniami czynności nerek stosowano na początku leczenia insulinę (w średniej
dawce dobowej odpowiednio 56 i 51,6 jednostek). W porównaniu z placebo, u pacjentów z
umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek wildagliptyna istotnie zmniejszała wartość HbA1c
(różnica -0,53%) od średnich wartości wyjściowych 7,9%, a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności nerek wildagliptyna istotnie zmniejszała wartość HbA1c (różnica -0,56%) od średnich
wartości wyjściowych 7,7%.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania wildagliptyny (50 mg dwa razy na dobę) w skojarzeniu z
metforminą (≥1500 mg/dobę) i glimepirydem (≥4 mg/dobę) oceniano u 318 pacjentów podczas
24-tygodniowego, randomizowanego, kontrolowanego placebo badania z podwójnie ślepą próbą.
Wildagliptyna w skojarzeniu z metforminą i glimepirydem spowodowała znaczne zmniejszenie
wartości HbA1c w porównaniu z placebo. Po korekcie względem placebo wartość HbA1c zmniejszyła
się średnio o -0,76%w stosunku do średniej wyjściowej wartości wynoszącej 8,8%.

Przeprowadzono 24-tygodniowe, randomizowane, kontrolowanego placebo badanie z podwójnie ślepą
próbą z udziałem 449 pacjentów w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa stosowania
wildagliptyny (50 mg dwa razy na dobę) w skojarzeniu ze stałą dawką insuliny bazalnej lub gotowej

mieszanki insulinowej (średnia dawka dobowa 41 jednostek), z jednoczesnym stosowaniem
metforminy (N=276) lub bez niej (N=173). Wildagliptyna w skojarzeniu z insuliną istotnie
zmniejszała wartość HbA1c w porównaniu z placebo. W całej populacji pacjentów średnie
zmniejszenie wartości HbA1c w stosunku do średniej wartości wyjściowej 8,8%, skorygowane
względem placebo, wyniosło -0,72%. W podgrupach pacjentów leczonych insuliną z metforminą lub
bez metforminy, średnie zmniejszenie wartości HbA1c skorygowane względem placebo wyniosło
odpowiednio -0,63% i -0,84%. Częstość hipoglikemii w całej populacji pacjentów wyniosła 8,4% i
7,2% odpowiednio w grupie wildagliptyny i placebo. U pacjentów otrzymujących wildagliptynę nie
odnotowano zwiększenia masy ciała (+0,2 kg), zaś u pacjentów otrzymujących placebo masa ciała
zmniejszyła się (-0,7 kg).

W innym 24-tygodniowym badaniu z udziałem pacjentów z bardziej zaawansowaną cukrzycą typu 2
niedostatecznie kontrolowaną za pomocą insuliny (krótko i dłużej działającej, średnia dawka 80
IU/dobę), średnie zmniejszenie wartości HbA1c po dodaniu wildagliptyny (50 mg dwa razy na dobę)
do leczenia insuliną było statystycznie istotnie większe niż po zastosowaniu placebo z insuliną (0,5%
w porównaniu z 0,2%). Częstość hipoglikemii w grupie wildagliptyny była mniejsza niż w grupie
placebo (22,9% w porównaniu z 29,6%).

W 52-tygodniowym, wieloośrodkowym, randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą,
przeprowadzonym u pacjentów z cukrzycą typu 2 i zastoinową niewydolnością serca (stopnia I-III wg
NYHA) oceniano wpływ wildagliptyny w dawce 50 mg dwa razy na dobę (N=128) w porównaniu z
placebo (N=126) na frakcję wyrzutową lewej komory (ang. Left-ventricular ejection fraction, LVEF).
Podawanie wildagliptyny nie było związane ze zmianami czynności lewej komory lub pogorszeniem
wcześniej występującej zastoinowej niewydolności serca. Ogółem występowanie ocenianych zdarzeń
sercowo-naczyniowych było zrównoważone między grupami. U pacjentów z niewydolnością serca
stopnia III wg NYHA leczonych wildagliptyną wystąpiło więcej zdarzeń dotyczących serca niż w
grupie placebo. Istniały jednak dysproporcje w wyjściowych czynnikach ryzyka zdarzeń sercowonaczyniowych na korzyść placebo, a liczba zdarzeń była mała, co uniemożliwia sformułowanie
wiążących wniosków. Wildagliptyna powodowała znaczne zmniejszenie wartości HbA1c w
porównaniu z placebo (różnica 0,6%) w odniesieniu do średniej wartości wyjściowej wynoszącej 7,8%
w 16. tygodniu. W podgrupie z niewydolnością serca stopnia III zmniejszenie wartości HbA1c w
porównaniu z placebo było mniejsze (różnica 0,3%), jednak wniosek ten jest ograniczony ze względu
na małą liczbę pacjentów (n=44). Częstość hipoglikemii w całej populacji wynosiła w grupie
wildagliptyny i placebo odpowiednio 4,7% i 5,6%.

Przeprowadzono pięcioletnie wieloośrodkowe, randomizowane badanie metodą podwójnie ślepej
próby (VERIFY) z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 w celu oceny skuteczności wczesnego
leczenia skojarzonego wildagliptyną z metforminą (N=998) w porównaniu ze standardowym
leczeniem początkowym metforminą w monoterapii, po którym następowało leczenie skojarzone z
wildagliptyną (grupa leczenia sekwencyjnego) (N=1 003) u pacjentów z nowo rozpoznaną cukrzycą
typu 2. Schemat leczenia skojarzonego wildagliptyną w dawce 50 mg dwa razy na dobę z metforminą
spowodował statystycznie i klinicznie istotne względne zmniejszenie ryzyka dla parametru „czas do
potwierdzonego niepowodzenia leczenia początkowego” (wartość HbA1c ≥7%) w porównaniu z
monoterapią metforminą u wcześniej nieleczonych pacjentów z cukrzycą typu 2 w 5-letnim okresie
trwania badania (HR [95% CI]: 0,51 [0,45; 0,58]; p<0,001). Częstość występowania niepowodzenia
terapii początkowej (wartość HbA1c ≥7%) wyniosła 429 (43,6%) pacjentów w grupie leczenia
skojarzonego i 614 (62,1%) pacjentów w grupie leczenia sekwencyjnego.

Ryzyko chorób sercowo-naczyniowych
Metaanaliza niezależnie i prospektywnie ocenianych zdarzeń sercowo-naczyniowych w 37 badaniach
klinicznych III i IV fazy z zastosowaniem monoterapii i leczenia skojarzonego, trwających do ponad 2
lat (średnia ekspozycja na wildagliptynę 50 tygodni, a na lek porównawczy 49 tygodni) wykazała, że
leczenie wildagliptyną nie wiązało się ze zwiększonym w stosunku do leków porównawczych
ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych.
Złożony punkt końcowy, na który składają się ocenione poważne niepożądane zdarzenia sercowonaczyniowe (ang. major adverse cardiovascular events, MACE), w tym ostry zawał mięśnia
sercowego, udar mózgu albo zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, był podobny dla wildagliptyny

i dla połączenia leku porównawczego oraz placebo (współczynnik ryzyka Mantela-Haenszela [M-H
RR] wyniósł 0,82 [95% przedział ufności, 0,61-1,11]). Poważne powikłania sercowo-naczyniowe
(MACE) wystąpiły u 83 spośród 9599 (0,86%) pacjentów w grupie wildagliptyny i u 85 spośród 7102
(1,20%) pacjentów w grupie otrzymującej lek porównawczy. Ocena poszczególnych składowych
MACE nie wykazała zwiększonego ryzyka (podobna wartość M-H RR). Potwierdzone przypadki
niewydolności serca (definiowane jako niewydolność wymagająca hospitalizacji lub pojawienie się
niewydolności serca) odnotowano u 41 (0,43%) pacjentów otrzymujących wildagliptynę i u 32
(0,45%) pacjentów otrzymujących lek porównawczy przy współczynniku M-H RR 1,08 (95% CI
0,68-1,70).

Tabela 2. Kluczowe wyniki dotyczące skuteczności wildagliptyny w badaniach kontrolowanych
placebo, dotyczących monoterapii i w badaniach dotyczących leczenia skojarzonego
(pierwszorzędowa miara skuteczności populacji ITT)

Badanie Średnia wartość
wyjściowa HbA1c (%)
Średnia zmiana HbA1c
(%) względem wartości
wyjściowych w
tygodniu 24

Skorygowana o placebo
średnia zmiana HbA1c
(%) w tygodniu 24
(95% CI)
Monoterapia w badaniach kontrolowanych placebo
Badanie 2301:
wildagliptyna 50 mg dwa
razy na dobę (N=90)

8,6 -0,8 -0,5*(-0,8, -0,1)

Badanie 2384:
wildagliptyna 50 mg dwa
razy na dobę (N=79)

8,4 -0,7 -0,7*(-1,1, -0,4)

*p<0,05 w porównaniu z placebo
Badania leczenia skojarzonego
Wildagliptyna 50 mg
dwa razy na dobę +
metformina (N=143)

8,4 -0,9 -1,1*(-1,4, -0,8)

Wildagliptyna 50 mg raz
na dobę + glimepiryd
(N=132)

8,5 -0,6 -0,6*(-0,9, -0,4)

Wildagliptyna 50 mg
dwa razy na dobę +
pioglitazon (N=136)

8,7 -1,0 -0,7*(-0,9, -0,4)

Wildagliptyna 50 mg
dwa razy na dobę +
metformina + glimepiryd
(N=152)

8,8 -1,0 -0,8*(-1,0, -0,5)

*p<0,05 w porównaniu z placebo + lek porównawczy

Dzieci i młodzież
Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego
zawierającego wildagliptynę we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży z cukrzycą typu
2 (patrz punkt 4.2 informacja dotycząca stosowania u dzieci i młodzieży).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Po podaniu doustnym na czczo wildagliptyna jest szybko wchłaniana, a maksymalne stężenie w
osoczu obserwuje się po 1,7 godziny. Pokarm nieznacznie opóźnia czas do uzyskania maksymalnego
stężenia w osoczu do 2,5 godziny, ale nie zmienia całkowitej ekspozycji na produkt leczniczy (AUC).
Podawanie wildagliptyny z pokarmem powodowało zmniejszenie wartości Cmax (o 19%) w
porównaniu z dawkowaniem na czczo. Zasięg tych zmian nie ma jednak znaczenia klinicznego, więc
wildagliptynę można podawać niezależnie od posiłków. Całkowita biodostępność wynosi 85%.

Dystrybucja

Wildagliptyna w niewielkim stopniu wiąże się z białkami osocza (9,3%) i jest równomiernie
rozmieszczana w osoczu i krwinkach czerwonych. Średnia objętość dystrybucji wildagliptyny w stanie
stacjonarnym po podaniu dożylnym (Vss) wynosi 71 litrów, co wskazuje na dystrybucję poza naczynia.

Metabolizm
U ludzi główną drogą eliminacji wildagliptyny jest metabolizm (69% dawki). Główny metabolit (LAY
151) jest farmakologicznie nieczynny i stanowi produkt hydrolizy grupy cyjanowej (57% dawki), a
kolejnym metabolitem jest glukuronid (BQS867) i produkt hydrolizy amidu (4% dawki). Dane in vitro
z badań z zastosowaniem ludzkich mikrosomów w nerce wskazują, że nerka może być jednym z
głównych narządów biorących udział w hydrolizowaniu wildagliptyny do jej głównego nieczynnego
metabolity, LAY151. Jak wykazało badanie in vivo na szczurach z niedoborem peptydazy
dipeptydylowej-4 (DPP- 4), enzym ten częściowo przyczynia się do hydrolizy wildagliptyny.
Wildagliptyna nie jest metabolizowana w wymiernych ilościach przy udziale enzymów CYP 450,
dlatego nie przewiduje się, aby na klirens metaboliczny wildagliptyny wpływały jednocześnie
przyjmowane produkty lecznicze będące inhibitorami i (lub) induktorami CYP 450. Badania in vitro
wykazały, że wildagliptyna nie hamuje i nie indukuje aktywności enzymów CYP 450. Dlatego wpływ
wildagliptyny na klirens metaboliczny jednocześnie przyjmowanych produktów leczniczych
metabolizowanych przez CYP 1A2, CYP 2C8, CYP 2C9, CYP 2C19, CYP 2D6, CYP 2E1 lub CYP
3A4/5, jest mało prawdopodobny.

Eliminacja
Po podaniu doustnym wildagliptyny znakowanej 14C, około 85% dawki było wydalane w moczu, a
15% z kałem. Po podaniu doustnym 23% dawki wildagliptyny w postaci niezmienionej jest wydalane
przez nerki. Po podaniu dożylnym zdrowym osobom całkowity klirens osoczowy i nerkowy wyniósł
odpowiednio 41 i 13 l/h. Średni okres półtrwania w fazie eliminacji po podaniu dożylnym wynosi w
przybliżeniu 2 godziny. Okres półtrwania w fazie eliminacji po podaniu doustnym wynosi w
przybliżeniu 3 godziny.

Liniowość lub nieliniowość
Wartości Cmax oraz pole pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) zwiększały się w
sposób w przybliżeniu proporcjonalny do dawki w zakresie dawek terapeutycznych.

Charakterystyka poszczególnych grup pacjentów

Płeć
Nie obserwowano klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce wildagliptyny między zdrowymi
kobietami a mężczyznami w szerokim zakresie wieku i wskaźnika masy ciała (BMI). Płeć nie wpływa
na hamowanie aktywności DPP-4 przez wildagliptynę.

Pacjenci w podeszłym wieku
U zdrowych osób w podeszłym wieku (≥70 lat) całkowita ekspozycja na wildagliptynę (w dawce 100
mg raz na dobę) była zwiększona o 32%, przy 18% zwiększeniu maksymalnego stężenia w osoczu w
porównaniu ze zdrowymi młodymi osobami (w wieku 18-40 lat). Zmian tych nie uznaje się za istotne
klinicznie. Wiek nie wpływa na hamowanie aktywności DPP-4 przez wildagliptynę.

Zaburzenia czynności wątroby
Wpływ zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę wildagliptyny w porównaniu ze zdrowymi
osobami badano u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności
wątroby na podstawie klasyfikacji wg Childa-Pugha (w zakresie od 6 dla łagodnych do 12 dla
ciężkich). Ekspozycja na wildagliptynę po podaniu pojedynczej dawki zmniejszała się u pacjentów z
łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (odpowiednio o 20% i 8%), podczas
gdy u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby ekspozycja na wildagliptynę zwiększała
się o 22%. Maksymalna zmiana (zwiększenie lub zmniejszenie) ekspozycji na wildagliptynę wynosi
~30%, co uważa się za klinicznie nieistotne. Nie obserwowano korelacji między nasileniem choroby
wątroby a zmianami ekspozycji na wildagliptynę.

Zaburzenia czynności nerek

Przeprowadzono otwarte badanie z wielokrotnym dawkowaniem w celu oceny farmakokinetyki
mniejszej dawki leczniczej wildagliptyny (50 mg raz na dobę) u pacjentów z przewlekłymi
zaburzeniami czynności nerek o różnym stopniu, określonym na podstawie klirensu kreatyniny
(łagodne: 50 do <80 ml/min, umiarkowane: 30 do <50 ml/min i ciężkie: <30 ml/min) w porównaniu ze
zdrowymi osobami stanowiącymi kontrolę.

Wartość AUC wildagliptyny zwiększyła się średnio odpowiednio 1,4-, 1,7- i 2-krotnie u pacjentów z
łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek w porównaniu ze zdrowymi
osobami. Wartość AUC metabolitów LAY151 i BQS867 zwiększyła się średnio odpowiednio
1,5-, 3- oraz 7-krotnie u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności
nerek. Z ograniczonych danych dotyczących pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek wynika,
że ekspozycja na wildagliptynę jest porównywalna z ekspozycją u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności nerek. Stężenia metabolitów LAY151 były około 2-3-krotnie większe niż u pacjentów z
ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.

Hemodializa usuwa wildagliptynę z organizmu w ograniczonym stopniu (w 3% w trakcie
3-4-godzinnej hemodializy rozpoczętej 4 godziny po podaniu).

Grupa etniczna
Ograniczone dane wskazują, że rasa nie ma znaczącego wpływu na farmakokinetykę wildagliptyny.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

U psów obserwowano opóźnienia wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów, a dawka po podaniu
której nie występowało takie działanie wynosiła 15 mg/kg mc. (7-krotnie więcej niż ekspozycja u
ludzi na podstawie wartości Cmax).

U szczurów i myszy obserwowano gromadzenie się piankowatych makrofagów pęcherzykowych w
płucach. Dawka niewywołująca niekorzystnego działania u szczurów wynosiła 25 mg/kg mc.
(5-krotnie więcej niż ekspozycja u ludzi, na podstawie AUC), a u myszy 750 mg/kg mc. (142-krotnie
więcej niż ekspozycja u ludzi).

U psów obserwowano objawy ze strony przewodu pokarmowego, szczególnie miękkie stolce,
śluzowate stolce, biegunkę, a po podaniu większych dawek obecność krwi w kale. Nie ustalono
wielkości dawki niepowodującej tych działań.

Wildagliptyna nie wykazywała działania mutagennego w konwencjonalnych badaniach
genotoksyczności in vitro i in vivo.

Badanie wpływu na płodność i wczesny rozwój zarodków u szczurów nie dostarczyło dowodów na
zaburzenia płodności, zdolności do reprodukcji lub wczesnego rozwoju zarodka spowodowanych
przez wildagliptynę. Toksyczne działanie na zarodek i płód oceniano u szczurów i królików. U
szczurów obserwowano częstsze występowanie falistych żeber w związku ze zmniejszeniem
parametrów masy ciała matki, a dawka niepowodująca niekorzystnego działania wynosiła 75 mg/kg
mc. (10-krotnie więcej niż ekspozycja u ludzi). U królików zmniejszenie masy ciała płodów i zmiany
kośćca wskazujące na opóźnienia rozwoju obserwowano jedynie wtedy, gdy występowały ciężkie
działania toksyczne u matki, a dawka niepowodująca niekorzystnego działania wynosiła 50 mg/kg mc.
(9-krotnie więcej niż ekspozycja u ludzi). Na szczurach przeprowadzono badanie rozwoju przed- i
pourodzeniowego. Toksyczne działanie, w tym przemijające zmniejszenie masy ciała i zmniejszoną
aktywność ruchową w pokoleniu F1, obserwowano jedynie w związku z toksycznym działaniem na
matkę po podaniu produktu leczniczego w dawce ≥150 mg/kg mc.

Przeprowadzono dwuletnie badanie rakotwórczości na szczurach, którym podawano dawki doustne do
900 mg/kg mc. (około 200 razy większe od ekspozycji u ludzi po podaniu maksymalnej zalecanej
dawki). Nie zaobserwowano zwiększenia częstości guzów w związku ze stosowaniem wildagliptyny.
W innym dwuletnim badaniu rakotwórczość oceniano u myszy, którym podawano doustne dawki do
1000 mg/kg mc. Obserwowano zwiększoną częstość gruczolakoraka sutków i naczyniakomięsaka

krwionośnego, a dawka niepowodująca niekorzystnego działania wynosiła, odpowiednio, 500 mg/kg
mc. (59-krotnie przekraczająca ekspozycję u ludzi) i 100 mg/kg mc. (16-krotnie przekraczająca
ekspozycję u ludzi). Na podstawie braku działania genotoksycznego wildagliptyny i jej głównego
metabolitu, występowania guzów tylko u jednego gatunku oraz dużej ekspozycji ogólnoustrojowej,
przy której obserwowano guzy, nie uważa się, aby zwiększona częstość tych guzów u myszy
stanowiła istotne ryzyko dla ludzi.
W trwającym 13 tygodni badaniu toksykologicznym na małpach cynomolgus odnotowano zmiany
skórne po zastosowaniu dawek ≥5 mg/kg mc./dobę. Zmiany te były zlokalizowane na kończynach
(rękach, stopach, uszach i ogonie). Po podaniu dawki 5 mg/kg mc./dobę (ekspozycja w przybliżeniu
równa AUC u ludzi po podaniu dawki 100 mg) obserwowano jedynie powstawanie pęcherzy. Znikały
one mimo kontynuacji leczenia i nie wiązały się ze zmianami histopatologicznymi. Po zastosowaniu
dawek ≥20 mg/kg mc./dobę (w przybliżeniu 3 razy większych od AUC u ludzi po podaniu dawki 100
mg) odnotowano łuszczenie się skóry płatami lub drobnymi fragmentami, strupy i rany na ogonie z
odpowiadającymi im zmianami w badaniu histopatologicznym. Podanie dawek ≥80 mg/kg mc./dobę
powodowało zmiany martwicze ogona. Zmiany skórne były nieodwracalne u małp otrzymujących
dawki 160 mg/kg mc./dobę podczas 4-tygodniowego okresu zdrowienia.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
Laktoza
Sodu stearylofumaran
Celuloza mikrokrystaliczna PH102
Kroskarmeloza sodowa

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blister z Aluminium/OPA/Aluminium/PVC w opakowaniach zawierających 7, 14, 28, 30, 56, 60, 90,
112, 180 lub 336 tabletek oraz w opakowaniu zbiorczym zawierającym 336 (3 opakowania po 112)
tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

G.L. Pharma GmbH
Schlossplatz 1
8502 Lannach
Austria

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr 25849

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

##### 14.05.2020 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

22.02.2024

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.