# Pioglitazone Bioton

> Pioglitazon · 30 mg · Tabletki

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Pioglitazone Bioton
- **Nazwa powszechna:** Pioglitazonum
- **Substancja czynna:** [Pioglitazon](https://apteka.online/odpowiedniki/pioglitazonum)
- **Moc:** 30 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** A10BG03
- **Liczba opakowań:** 10
- **Numer pozwolenia:** 20366
- **Podmiot odpowiedzialny:** Bioton S.A.
- **Producent:** Astron Healthcare Limited
Bioton S.A.
Kern Pharma S.L., Wielka Brytania
Polska
Hiszpania
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-cukrzycy/pioglitazone-bioton-tabl-30-mg-bioton
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-cukrzycy/pioglitazone-bioton-tabl-30-mg-bioton.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/28245/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/28245/characteristic

## Dostępne opakowania (10)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 14 tabl. | 5909990994960 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 28 tabl. | 5909990994977 | Rp | — | Bardzo dobrze dostępny (5/5) | — |
| 30 tabl. | 5909990994984 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 50 tabl. | 5909990994991 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 56 tabl. | 5909990995004 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 84 tabl. | 5909990995073 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 90 tabl. | 5909990995080 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 98 tabl. | 5909990995097 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 112 tabl. | 5909990995103 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 196 tabl. | 5909990995127 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Pioglitazone Bioton i w jakim celu się go stosuje?
Pioglitazone Bioton w postaci tabletek zawiera pioglitazon. Jest lekiem przeciwcukrzycowym
stosowanym u dorosłych w leczeniu cukrzycy typu 2 (insulinoniezależnej), kiedy metformina nie jest
odpowiednia lub nie działa właściwie. Ten typ cukrzycy zazwyczaj rozwija się u ludzi dorosłych.

Pioglitazone Bioton pomaga kontrolować stężenia cukru (glukozy) we krwi u osób chorych na
cukrzycę typu 2 poprzez lepsze wykorzystanie wytwarzanej przez organizm insuliny.
Lekarz w ciągu 3 do 6 miesięcy po rozpoczęciu stosowania powinien ocenić, czy lek Pioglitazone
Bioton wywiera pożądane działanie.

Pioglitazone Bioton można stosować jako jedyny lek u pacjentów, którzy nie mogą przyjmować
metforminy i u których nie można wystarczająco kontrolować stężenia cukru we krwi za pomocą diety
i aktywności fizycznej. Pioglitazone Bioton można też stosować łącznie z innymi lekami
przeciwcukrzycowymi (takimi jak metformina, pochodne sulfonylomocznika lub insulina), jeżeli
kontrola stężenia cukru we krwi nie jest wystarczająca.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Pioglitazone Bioton

Kiedy nie stosować leku Pioglitazone Bioton:
- jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na pioglitazon lub którykolwiek z pozostałych
składników tego leku (wymienionych w punkcie 6),
- jeśli u pacjenta występuje niewydolność serca lub wystąpiła niewydolność serca w przeszłości,
- jeśli u pacjent a występuje choroba wątroby,
- jeżeli u pacjenta wystąpiła cukrzycowa kwasica ketonowa (powikłanie cukrzycy powodujące
szybkie zmniejszenie masy ciała, nudności lub wymioty),

IB/015

- jeśli pacjent ma lub miał kiedykolwiek raka pęcherza moczowego,
- jeśli w moczu obecna jest krew i nie zostało to ocenione przez lekarza .

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku należy poinformować lekarza, jeśli :
- nastąpiło zatrzymanie wody w organizmie lub pacjent ma niewydolność serca, szczególnie gdy
pacjent jest w podeszłym wieku (powyżej 75 roku życia). Jeśli pacjent przyjmuje niesterydowe leki
przeciwzapalne, które mogą powodować zatrzymanie wody w organizmie i obrzęki, należy również
poinformować o tym lekarza.
- występuje specyficzna choroba oka, związana z cukrzycą, zwana obrzękiem plamki żółtej
(obrzęk w obrębie tylnej części oka),
- występują cysty na jajnikach (zespół policystycznych jajników). Plioglitazone może zwiększyć
prawdopodobieństwo zajścia w ciążę, ponieważ lek może wznowić owulację. Pacjentki, których to
dotyczy powinny stosować odpowiednią antykoncepcje w celu uniknięcia nieplanowanej ciąży.
- występują choroby wątroby lub serca. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać badanie krwi w
celu sprawdzenia czynności wątroby. Badanie to należy przeprowadzać okresowo. U niektórych
pacjentów chorych od wielu lat na cukrzycę typu 2 oraz na serce lub po przebytym udarem, którzy
byli leczeni pioglitazonem i insuliną obserwowano rozwój niewydolności serca. Należy jak
najszybciej poinformować lekarza, jeśli pojawią się objawy niewydolności serca takie jak duszność
lub gwałtowny przyrost masy ciała, lub miejscowy obrzęk.

Jeśli pacjent przyjmuje lek Pioglitazone Bioton jednocześnie z innymi lekami przeciwcukrzycowymi,
jest możliwe, że stężenie cukru we krwi obniży się poniżej normy (hipoglikemia).

Może również wystąpić zmniejszenie liczby czerwonych ciałek krwi (niedokrwistość).

Złamania kości
Zaobserwowano większą liczbę złamań kości, u pacjentów szczególnie u kobiet przyjmujących
pioglitazon. Lekarz powinien wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia takiego powikłania.

Dzieci i młodzież
Stosowanie pioglitazonu u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia nie jest zalecane.

Inne leki i Pioglitazone Bioton
Należy poinformować lekarza o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub
ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować oraz tych, które wydawane są bez
recepty.

Zazwyczaj można przyjmować inne leki podczas stosowania leku Pioglitazone Bioton.

Niektóre leki mogą jednak wpływać na stężenie cukru we krwi:
- gemfibrozil (stosowany w celu obniżenia stężenia cholesterolu),
- ryfampicyna (stosowana w leczeniu gruźlicy i innych zakażeń).

Należy poinformować lekarza lub farmaceutę o stosowaniu tych leków, gdyż może być konieczna
dodatkowa kontrola stężenia cukru we krwi i dawka leku Pioglitazone Bioton może wymagać zmiany.

Pioglitazone Bioton z jedzeniem i piciem
Lek można przyjmować podczas posiłku lub między posiłkami. Tabletki należy połykać popijając
szklanką wody.

Ciąża i karmienie piersią
Należy powiedzieć lekarzowi jeżeli
- pacjentka jest w ciąży lub podejrzewa, że może być w ciąży, lub planuje zajście w ciążę

IB/015

- pacjentka karmi piersią lub planuje karmienie piersią dziecka.
Lekarz zaleci odstawienie leku.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Pioglitazon nie wpływa na zdolność do prowadzenia pojazdów ani obsługiwania maszyn. Należy
jednak zachować ostrożność w przypadku, gdy pojawią się zaburzenia widzenia.

Lek Pioglitazone Bioton zawiera laktozę jednowodną.

Pioglitazone Bioton zawiera laktozę jednowodną. Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta netolerancje
niektórych cukrów, pacjent powinien skontaktować się z lekarzem przed zastosowaniem leku
Pioglitazone Bioton.

### 3. Jak stosować lek Pioglitazone Bioton?
Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy
zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Zwykle początkowa dawka leku wynosi 15 mg lub 30 mg przyjmowana raz na dobę. Lekarz może
zalecić zwiększenie dawki maksymalnie do 45 mg raz na dobę. Lekarz ustali jaką dawkę należy
przyjmować.

W przypadku wrażenia, że działanie leku Pioglitazone Bioton jest za słabe, należy zwrócić się do
lekarza.
Jeżeli lek Pioglitazone Bioton jest stosowany jednocześnie z innymi lekami przeciwcukrzycowymi
(np. insuliną, chlorpropamidem, glibenklamidem, gliklazydem lub tolbutamidem), lekarz zadecyduje,
czy konieczne jest zmniejszenie dawki tych leków.
Podczas stosowania leku Pioglitazone Bioton lekarz zaleci przeprowadzanie okresowych badań krwi.
Celem badań jest sprawdzenie, czy czynność wątroby jest prawidłowa.

Pacjenci stosujący dietę cukrzycową powinny nadal jej przestrzegać podczas przyjmowania leku
Pioglitazone Bioton.
Pacjenci powinni regularnie sprawdzać masę ciała. Należy poinformować lekarza, jeżeli masa ciała się
zwiększy.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Pioglitazone Bioton
Jeżeli przez przypadek pacjent zażyje zbyt dużą ilość tabletek lub jeżeli inna osoba, lub dziecko
przyjęło lek, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.
U takiej osoby stężenie cukru we krwi może się znacznie zmniejszyć; w takiej sytuacji należy spożyć
produkt zawierający cukier, np. kostkę lub łyżeczkę cukru, cukierki, ciastka lub wypić słodki sok
owocowy.

Pominięcie zastosowania leku Pioglitazone Bioton
Należy starać się przyjmować lek Pioglitazone Bioton codziennie, zgodnie z zaleceniami lekarza. W
przypadku pominięcia dawki należy przyjąć następną dawkę zgodnie z zaleconym schematem
dawkowania.
Nie należy przyjmować podwójnej dawki.

Przerwanie stosowania leku Pioglitazone Bioton
Lek Pioglitazone Bioton należy przyjmować codziennie, żeby uzyskać właściwy efekt leczenia.
Przerwanie stosowania leku może spowodować zwiększenie stężenia cukru we krwi.
Nie należy przerywać stosowania leku bez porozumienia z lekarzem.

IB/015

W przypadku innych pytań dotyczących stosowania leku Pioglitazone Bioton należy zwrócić się do
lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, ten lek może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego pacjenta one
wystąpią.

W szczególności, obserwowano następujące ciężkie działania niepożądane:

Niewydolność serca występowała często (nie częściej niż u 1 na 10 pacjentów) u pacjentów
przyjmujących pioglitazon razem z insuliną. Objawy niewydolności serca to: duszność, nagłe
zwiększenie masy ciała lub obrzęki. W przypadku wystąpienia któregokolwiek objawu, zwłaszcza u
pacjentów powyżej 65 roku życia, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Rak pęcherza moczowego występował niezbyt często (nie częściej niż u 1 na 100 pacjentów) u
pacjentów przyjmujących plioglitazon. W przypadku wystąpienia objawów takich jak obecność krwi
w moczu, ból w trakcie oddawania moczu , utrudnione oddawanie moczu, lub uczucie parcia na mocz,
należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Obrzęki występowały bardzo często (częściej niż u 1 na 10 pacjentów) u pacjentów przyjmujących
jednocześnie pioglitazon i insulinę. W przypadku wystąpienia obrzęku należy natychmiast
skontaktować się z lekarzem.

Złamanie kości występowało często (nie częściej niż u 1 na 10 pacjentów) u kobiet przyjmujących
plioglitazon. Obserwowano również przypadki złamań u mężczyzn przyjmujących pioglitazon (na
podstawie dostępnych danych częstość występowania złamań w tej grupie pacjentów nie została
określona). W przypadku wystąpienia złamania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Niewyraźne widzenie (pogorszenia się ostrości wzroku) spowodowane obrzękiem (lub płynem) w
tylnej części oka obserwowano u pacjentów przyjmujących pioglitazon (częstość występowania na
podstawie dostępnych danych nie została określona). Jeśli objaw ten wystąpił po raz pierwszy lub
nasilił się, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Obserwowano reakcje alergiczne o nieznanej częstości (na podstawie dostępnych danych częstość
występowania reakcji alergicznych nie została określona) u pacjentów przyjmujących pioglitazon.
Jeśli u pacjenta wystąpi ciężka reakcja alergiczna, w tym pokrzywka lub obrzęk twarzy, ust, języka,
gardła oraz trudnościami w oddychaniu lub połykaniu, należy przerwać stosowanie leku i natychmiast
skontaktować się z lekarzem.

Inne objawy niepożądane, które wystąpiły u niektórych pacjentów stosujących plioglitazon to:

Często (mogą występować nie częściej niż u 1 na 10 pacjentów)
- zakażenia układu oddechowego
- zaburzenia widzenia
- zwiększenie masy ciała
- zdrętwienie

niezbyt często (mogą występować nie częściej niż u 1 na 100 pacjentów)
- zapalenie zatok
- trudności w zasypianiu (bezsenność)
częstość nieznana (nie można ocenić na podstawie dostępnych danych)
- zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych

IB/015

- reakcje alergiczne

Inne działania niepożądane obserwowane u niektórych pacjentów stosujących pioglitazon łącznie z
innymi lekami przeciwcukrzycowymi:

bardzo często (mogą występować częściej niż u 1 na 10 pacjentów)
- zmniejszenie stężenia cukru we krwi (hipoglikemia)

często (mogą występować nie częściej niż u 1 na 10 pacjentów)
- bóle głowy
- zawroty głowy
- bóle stawów
- impotencja
- ból pleców
- zadyszka
- niewielkie zmniejszenie liczby czerwonych krwinek
- wzdęcia

niezbyt często (mogą występować nie częściej niż u1 na 100 pacjentów)
- obecność cukru (glukozy), białka w moczu
- zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych
- zawroty głowy
- wzmożona potliwość
- znużenie
- wzmożony apetyt

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie lub pilęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do
Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Pioglitazone Bioton?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności, zamieszczonego na blistrze po EXP . i na
opakowaniu tekturowym. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Lek nie wymaga szczególnych warunków przechowywania.

IB/015

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, co zrobić z lekami, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Pioglitazone Bioton
Substancją czynną leku jest pioglitazon.
Każda tabletka zawiera 15/30/45 mg pioglitazonu (w postaci chlorowodorku).

Inne składniki leku to:
laktoza jednowodna, karmeloza wapniowa, hydroksypropyloceluloza (E 463), magnezu stearynian (E
572).

Jak wygląda lek Pioglitazone Bioton i co zawiera opakowanie
Tabletki Pioglitazone Bioton 15 mg mają barwę białą lub kremową, są okrągłe, wypukłe,
niepowlekane z wytłoczonym „P” po jednej stronie i „15” po drugiej stronie.

Tabletki są pakowane w blistry zawierające 28, 30, 50, 56, 84, 90, 98, 112 lub 196 tabletek.

Tabletki Pioglitazone Bioton 30 mg mają barwę białą lub kremową, są okrągłe, płaskie, niepowlekane
ze ściętą krawędzią, z wytłoczonym „PIO” po jednej stronie i „30” po drugiej stronie.

Tabletki są pakowane w blistry zawierające 28, 30, 50, 56, 84, 90, 98, 112 lub 196 tabletek.

Tabletki Pioglitazone Bioton 45 mg mają barwę białą lub kremową, są okrągłe, płaskie, niepowlekane
ze ściętą krawędzią, z wytłoczonym „PIO” po jednej stronie i „45” po drugiej stronie.

Tabletki są pakowane w blistry zawierające 28, 30, 50, 56, 84, 90, 98, 112 lub 196 tabletek.

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny
BIOTON S.A.
02-516 Warszawa
ul. Starościńska 5

Wytwórca
BIOTON S.A.
ul. Starościńska 5
02-516 Warszawa

Accord Healthcare Limited
Sage house, 319 Pinner road
North Harrow HA1 4HF, Middlesex
Wielka Brytania

LABORATORI FUNDACIÓ DAU
C/ C, 12-14 Pol. Ind. Zona, Franca, Barcelona 08040
Hiszpania

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do przedstawiciela podmiotu
odpowiedzialnego.

IB/015

BIOTON S.A.
02-516 Warszawa
ul. Starościńska 5
Tel: + 48 (22) 721 40 00

Ten lek został dopuszczony do obrotu w następujących krajach Unii Europejskiej:

Kraj Nazwa leku
Włochy PIOGLITAZONE DOC Generici 15/30/45 mg compresse
Polska Pioglitazone Bioton

Data zatwierdzenia ulotki: lipiec 2022

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

IB-015

ANEKS I

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

IB-015

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Pioglitazone Bioton 15 mg tabletki
Pioglitazone Bioton 30 mg tabletki
Pioglitazone Bioton 45 mg tabletki

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 15 mg pioglitazonu w postaci chlorowodorku.
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 37,24 mg laktozy bezwodnej (patrz punkt 4.4).

Każda tabletka zawiera 30 mg pioglitazonu w postaci chlorowodorku.
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 74,46 mg laktozy bezwodnej (patrz punkt 4.4).

Każda tabletka zawiera 45 mg pioglitazonu w postaci chlorowodorku.
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 111,70 mg laktozy bezwodnej (patrz punkt 4.4).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka.

Tabletki 15 mg: białe lub kremowe, okrągłe, wypukłe, niepowlekane, z wytłoczonym „P” po jednej
stronie i „15”po drugiej stronie.

Tabletki 30 mg: białe lub kremowe, okrągłe, płaskie, niepowlekane, ze ściętą krawędzią i z
wytłoczonym „PIO” po jednej stronie i „30” po drugiej stronie.

Tabletki 45 mg: białe lub kremowe, okrągłe, płaskie, niepowlekane, ze ściętą krawędzią i z
wytłoczonym „PIO” po jednej stronie i „45” po drugiej stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Pioglitazon wskazany jest jako lek drugiego lub trzeciego rzutu w leczeniu cukrzycy typu 2 tak jak
przedstawiono poniżej:

w monoterapii
- u dorosłych pacjentów (zwłaszcza u pacjentów z nadwagą) z niedostateczną kontrolą glikemii za
pomocą diety i aktywności fizycznej, i u których nie można stosować metforminy ze względu na
przeciwwskazania lub nietolerancję.

w dwulekowej terapii doustnej w skojarzeniu z:
- metforminą u dorosłych pacjentów (zwłaszcza u pacjentów z nadwagą), u których glikemia nie jest
wystarczająco kontrolowana, pomimo stosowania w monoterapii maksymalnych tolerowanych
dawek metforminy,

IB-015

- pochodną sulfonylomocznika, tylko u dorosłych pacjentów z nietolerancją metforminy lub u których
metformina jest przeciwwskazana; u pacjentów, u których glikemia nie jest wystarczająco
kontrolowana, pomimo stosowania w monoterapii maksymalnych tolerowanych dawek
sulfonylomocznika.

w trzylekowej terapii doustnej w skojarzeniu z
- metforminą i pochodną sulfonylomocznika, u dorosłych pacjentów (zwłaszcza u pacjentów z
nadwagą), u których glikemia nie jest wystarczająco kontrolowana, pomimo stosowania dwulekowej
terapii doustnej.

Pioglitazon jest również wskazany w leczeniu skojarzonym z insuliną w cukrzycy typu 2 u dorosłych
pacjentów z niedostateczną kontrolą glikemii za pomocą insuliny, którzy nie mogą stosować
metforminy ze względu na przeciwwskazania lub nietolerancję (patrz punkt 4.4).

Po rozpoczęciu leczenia pioglitazonem należy kontrolować pacjentów po 3 do 6 miesiącach, w celu
oceny odpowiedzi pacjenta na leczenie (np. zmniejszenie stężenia HbA1c). U pacjentów, u których
nie stwierdza się wystarczającej odpowiedzi leczenie, pioglitazonem należy przerwać.
Ze względu na potencjalne ryzyko związane z przedłużonym leczeniem, w trakcie kolejnych
rutynowych wizyt, lekarze przepisujący lek powinni oceniać czy leczenie pioglitazonem jest nadal
korzystne (patrz punkt 4.4).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Leczenie pioglitazonem można rozpocząć od dawki 15 mg lub 30 mg raz na dobę. Dawkę można
zwiększyć do dawki maksymalnej 45 mg raz na dobę.

W przypadku leczenia skojarzonego z insuliną, po rozpoczęciu leczenia pioglitazonem można
kontynuować podawanie aktualnie stosowanej dawki insuliny. Jeśli u pacjenta wystąpi hipoglikemia,
należy zmniejszyć dawkę insuliny.

Szczególne populacje

Pacjenci w podeszłym wieku
U osób w podeszłym wieku zmiana dawki nie jest konieczna (patrz 5.2). Należy rozpocząć stosowanie
leku od najmniejszej dostępnej dawki i stopniowo ją zwiększać, zwłaszcza gdy pioglitazon jest
stosowany w skojarzeniu z insuliną (patrz punkt 4.4 Retencja płynów i niewydolność serca).

Zaburzenia czynności nerek
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny > 4 ml/min) nie jest konieczna
zmiana dawki leku (patrz punkt 5.2). Brak danych dotyczących stosowania leku u pacjentów
dializowanych, dlatego nie należy stosować pioglitazonu u tych pacjentów.

Zaburzenia czynności wątroby
Nie należy stosować pioglitazonu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 4.3 i
4.4).

Dzieci i młodzież
Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu pioglitazonu u dzieci i u młodzieży
poniżej 18 roku życia. Brak dostępnych danych.

Sposób podawania

IB-015

Pioglitazon w postaci tabletek należy przyjmować doustnie raz na dobę w czasie posiłku lub między
posiłkami. Tabletki należy połykać popijając szklanką wody.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Pioglitazon jest przeciwwskazany u pacjentów:

- z nadwrażliwością na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą (wymienioną w
punkcie 6.1),
- z występującą obecnie lub w wywiadzie niewydolnością serca (stopień I-IV wg klasyfikacji NYHA),
- z zaburzoną czynnością wątroby,
- z kwasicą ketonową,
- z rakiem pęcherza moczowego występującym aktualnie lub rakiem pęcherza moczowego w
wywiadzie,
- z krwiomoczem różnego pochodzenia.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Retencja płynów i niewydolność serca

Pioglitazon może powodować retencję płynów, co może zaostrzyć lub przyspieszyć wystąpienie
niewydolności serca. Podczas leczenia pacjentów, u których występuje przynajmniej jeden czynnik
ryzyka wystąpienia zastoinowej niewydolności serca (np. przebyty zawał serca, objawowa choroba
niedokrwienna serca, lub podeszły wiek pacjenta), lekarz powinien rozpocząć stosowanie leku od
najmniejszej dawki i stopniowo ją zwiększać. Należy obserwować, czy u pacjentów, zwłaszcza tych z
ograniczoną rezerwą sercową, nie występują objawy przedmiotowe i podmiotowe niewydolności
serca, zwiększenie masy ciała lub obrzęki. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano przypadki
wystąpienia niewydolności serca u pacjentów leczonych pioglitazonem w skojarzeniu z insuliną lub z
niewydolnością serca w wywiadzie. Podczas stosowania pioglitazonu w leczeniu skojarzonym z
insuliną u pacjentow należy obserwować występowanie przedmiotowych i podmiotowych objawów
niewydolności serca, zwiększenia masy ciał i obrzęków. Ponieważ insulina i pioglitazon powodują
retencję płynów w organizmie, jednoczesne stosowanie tych leków może zwiększyć ryzyko
wystąpienia obrzęków. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano również przypadki wystąpienia
obrzęków obwodowych i niewydolności serca u pacjentów stosujących jednocześnie pioglitazon i
niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym selektywne inhibitory COX-2. W przypadku
jakiegokolwiek pogorszenia stanu kardiologicznego należy przerwać leczenie pioglitazonem.

Badanie oceniające wpływ pioglitazonu na układ sercowo-naczyniowy przeprowadzono z udziałem
pacjentów w wieku poniżej 75 lat z cukrzycą typu 2 i z współistniejącą makroangiopatią. Pacjenci
otrzymywali pioglitazon lub placebo jako uzupełnienie dotychczasowego leczenia cukrzycy lub
choroby sercowo-naczyniowej maksymalnie przez okres do 3,5 roku. Badanie wykazało zwiększenie
częstości występowania przypadków niewydolności serca, jednak nie prowadziło to do zwiększenia
śmiertelności podczas tego badania.

Pacjenci w podeszłym wieku
Należy starannie rozważyć czy stosować pioglitazon łącznie z insuliną u pacjentów w podeszłym
wieku, ze względu na podwyższone ryzyko wystąpienia ciężkiej niewydolności serca.

Ze względu na ryzyko związane z wiekiem (szczególnie raka pęcherza moczowego, złamań i
niewydolności serca) u pacjentów w podeszłym wieku przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia należy
starannie ocenić stosunek korzyści do ryzyka.

Rak pęcherza moczowego

IB-015

W metaanalizie kontrolowanych badań klinicznych wykazano, że rak pęcherza moczowego
występował częściej w grupach otrzymujących pioglitazon (19 przypadków w grupie 12506
pacjentów, 0,15%), niż w grupach kontrolnych (7 przypadków w grupie 10212 pacjentów, 0,07%)
HR=2,64 (95% CI 1,11-6,31, P=0,029). Po wyłączeniu pacjentów, którzy stosowali leczenie przez
okres krótszy niż rok i u których stwierdzono raka pęcherza, zaobserwowano 7 przypadków (0,06%)
w grupach stosujących pioglitazon i 2 przypadki (0,02%) w grupach kontrolnych. Dostępne dane
epidemiologiczne także wskazują na niewielki wzrost ryzyka wystąpienia raka pęcherza moczowego
w grupie pacjentów z cukrzycą leczonych pioglitazonem, chociaż nie wszystkie badania wskazywały
istotny statystycznie wzrost ryzyka.

Przed rozpoczęciem leczenia pioglitazonem należy ocenić czynniki ryzyka zachorowania na raka
pęcherza moczowego (należą do nich: wiek, palenie tytoniu w wywiadzie, zawodowe narażenie na
niektóre substancje chemiczne lub chemioterapeutyki np. cyklofosfamid lub wcześniejsza radioterapia
okolic miednicy). Przed rozpoczęciem leczenia pioglitazonem należy zbadać każdy przypadek
krwiomoczu.

Należy zalecić pacjentowi niezwłoczny kontakt z lekarzem, jeśli w czasie leczenia pioglitazonem
wystąpi krwiomocz lub inne objawy, takie jak: bolesne oddawanie moczu, trudności w oddawaniu
moczu, uczucie parcia na mocz, lub nietrzymanie moczu.

Monitorowanie czynności wątroby
Po wprowadzeniu leku do obrotu rzadko zgłaszano przypadki zaburzeń czynności wątroby (patrz
punkt 4.8). Dlatego zaleca się okresowe monitorowanie aktywności enzymów wątrobowych u
pacjentów leczonych pioglitazonem. U wszystkich pacjentów przed rozpoczęciem leczenia
pioglitazonem należy oznaczyć aktywność enzymów wątrobowych. Nie należy rozpoczynać leczenia
pioglitazonem u pacjentów, u których aktywność enzymów wątrobowych jest zwiększona (aktywność
AlAT >2,5 krotnie większa od górnej granicy wartości prawidłowych) lub jeżeli występują
jakiekolwiek inne objawy choroby wątroby.

Po rozpoczęciu stosowania pioglitazonu zaleca się okresowe przeprowadzanie badań aktywności
enzymów wątrobowych na podstawie oceny klinicznej. Jeżeli podczas leczenia pioglitazonem
aktywność AlAT będzie trzykrotnie większa niż górna granica wartości prawidłowych, należy jak
najszybciej powtórzyć oznaczenie aktywności enzymów wątrobowych. Należy przerwać stosowanie
leku, jeżeli aktywność AlAT nadal utrzymuje się na poziomie trzykrotnie większym niż górna granica
wartości prawidłowych. Jeżeli u pacjenta wystąpią objawy mogące wskazywać na zaburzenia
czynności wątroby, w tym nudności o niewyjaśnionej przyczynie, wymioty, bóle brzucha, znużenie,
brak apetytu i (lub) ciemne zabarwienie moczu, należy oznaczyć aktywność enzymów wątrobowych.
Decyzję o kontynuacji leczenia pioglitazonem, przed uzyskaniem wyników badań laboratoryjnych,
należy podjąć na podstawie oceny klinicznej. W przypadku wystąpienia żółtaczki, należy przerwać
stosowanie leku.

Zwiększenie masy ciała
W badaniach klinicznych z zastosowaniem pioglitazonu stwierdzono uzależnione od dawki
zwiększenie masy ciała pacjentów, co może wynikać z kumulacji tłuszczu, a w niektórych
przypadkach towarzyszy zatrzymaniu płynów. w niektórych przypadkach zwiększenie masy ciała
może być objawem niewydolności serca, dlatego podczas leczenia należy kontrolować masę ciała.
Kontrola spożywanych posiłków jest elementem leczenia cukrzycy. Pacjentom należy zalecić ścisłe
przestrzeganie diety o ograniczonej wartości kalorycznej.

Parametry hematologiczne
Podczas leczenia pioglitazonem obserwowano niewielkie zmniejszenie średniego stężenia
hemoglobiny (względny spadek o 4%) i hematokrytu (względny spadek o 4,1%), związane z
hemodylucją. W klinicznych badaniach porównawczych pioglitazonu podobne zmiany w obrazie krwi
obserwowano u pacjentów przyjmujących metforminę (hemoglobina – spadek względny o 3 - 4%,
hematokryt – względny spadek o 3,6 - 4,1%), oraz w mniejszym stopniu u pacjentów przyjmujących

IB-015

pochodne sulfonylomocznika i insulinę (hemoglobina– względny spadek o 1 - 2%, hematokryt –
względny spadek o 1 - 3,2%).

Hipoglikemia

W wyniku zwiększenia wrażliwości na insulinę pacjenci otrzymujący pioglitazon w leczeniu
skojarzonym z zastosowaniem dwóch lub trzech leków doustnych, wśród których jest pochodna
sulfonylomocznika lub w leczeniu skojarzonym z zastosowaniem dwóch leków, wśród których jest
insulina, mogą być narażeni na większe ryzyko wystąpienia hipoglikemii związanej z dawką tego leku
i może być konieczne zmniejszenie dawki pochodnej sulfonylomocznika lub insuliny.

Zaburzenia oka

Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano przypadki wystąpienia lub pogorszenia przebiegu
cukrzycowego obrzęku plamki żółtej z pogorszeniem ostrości widzenia, które stwierdzano u osób
przyjmujących tiazolidynodiony, w tym również pioglitazon. U wielu spośród tych pacjentów
stwierdzano jednocześnie obrzęki obwodowe. Nie wiadomo, czy istnieje bezpośredni związek
pomiędzy przyjmowaniem pioglitazonu i obrzękiem plamki żółtej, jednak lekarze powinni być
świadomi, że u pacjentów zgłaszających zaburzenia ostrości widzenia przyczyną może być obrzęk
plamki żółtej i należy wówczas rozważyć konsultację okulistyczną.

Inne

W zbiorczej analizie zgłoszonych działań niepożądanych obserwowanych podczas randomizowanych
badań z grupą kontrolną prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby podczas leczenia trwającego
do 3,5 roku z udziałem ponad 8100 pacjentów leczonych pioglitazonem i 7400 pacjentów leczonych
lekiem porównawczym obserwowano zwiększoną częstość występowania złamań kości u kobiet.

Złamania obserwowano u 2,6% kobiet przyjmujących pioglitazon w porównaniu do 1,7% kobiet
przyjmujących lek porównawczy. Nie obserwowano zwiększenia częstości złamań u mężczyzn
leczonych pioglitazonem (1,3%) w porównaniu do pacjentów leczonych lekiem porównawczym
(1,5%).

Obliczona częstość złamań wynosiła 1,9 złamania na 100 pacjento-lat u pacjentek leczonych
pioglitazonem i 1,1 złamania na 100 pacjento-lat u pacjentek leczonych lekiem porównawczym.
Zwiększone ryzyko złamań zaobserwowane u pacjentek w grupie leczonej pioglitazonem, wynosi
zatem 0,8 złamania na 100 pacjento-lat stosowania.

Podczas trwającego 3,5 roku badania ryzyka chorób sercowo-naczyniowych PROactive złamania
wystąpiły u 44/870 (5,1%; 1 złamanie na 100 pacjento-lat) pacjentek leczonych pioglitazonem w
porównaniu do 23/905 (2,5%; 0,5 złamania na 100 pacjento-lat) pacjentek leczonych lekiem
porównawczym. Nie obserwowano zwiększenia częstości złamań u mężczyzn leczonych
pioglitazonem (1,7%) w porównaniu do częstości złamań u mężczyzn leczonych lekiem
porównawczym (2,1%).

Niektóre badania epidemiologiczne sugerują podobnie zwiększone ryzyko złamań zarówno u
mężczyzn jak i kobiet.

W długotrwałym leczeniu pacjentów pioglitazonem należy brać pod uwagę ryzyko złamań (patrz
punkt 4.8).

Ponieważ pioglitazon wspomaga działanie insuliny, stosowanie leku u pacjentek z zespołem
policystycznych jajników może spowodować wznowienie owulacji. U tych pacjentek istnieje
możliwość zajścia w ciążę. Należy poinformować pacjentki o możliwości zajścia w ciążę. Pacjentki

IB-015

pragnące zajść w ciążę oraz te, które zaszły w ciążę, powinny przerwać stosowanie leku (patrz punkt
4.6).
Pioglitazon należy stosować ostrożnie, jeżeli jednocześnie przyjmowane są leki hamujące (np.
gemfibrozyl) lub indukujące (np. ryfampicyna) cytochrom P450 2C8. Należy ściśle kontrolować
glikemię oraz rozważyć modyfikację dawki pioglitazonu (w zakresie zalecanego dawkowania) lub
zmianę leczenia przeciwcukrzycowego (patrz punkt 4.5).

Lek Pioglitazone Bioton zawiera laktozę jednowodną, w związku z czym lek nie powinien być
stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy
lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

W badaniach interakcji wykazano, że pioglitazon nie wpływa w istotny sposób na farmakokinetykę i
farmakodynamikę digoksyny, warfaryny, fenprokumonu i metforminy. Jednoczesne stosowanie
pioglitazonu i leków z grupy pochodnych sulfonylomocznika, przypuszczalnie nie wpływa na
farmakokinetykę pochodnych sulfonylomocznika. Badania u ludzi nie wykazały indukcji głównych,
najczęściej indukowanych izoenzymów cytochromu P450, 1A, 2C8/9 i 3A4. W badaniach in vitro nie
stwierdzono hamującego wpływu na którykolwiek z podtypów cytochromu P450. Nie należy
spodziewać się interakcji z substancjami metabolizowanymi przez te enzymy, np. z doustnymi
środkami antykoncepcyjnymi, cyklosporyną, lekami blokującymi kanał wapniowy i inhibitorami
reduktazy HMGCoA.

Podczas jednoczesnego stosowania pioglitazonu i gemfibrozylu (inhibitora cytochromu P450 2C8)
obserwowano trzykrotne zwiększenie AUC (pola powierzchni pod krzywą) pioglitazonu. Oznacza to,
że w takim przypadku istnieje możliwość nasilenia się objawów niepożądanych pioglitazonu w
zależności od zastosowanej dawki. Z tego względu, podczas jednoczesnego stosowania gemfibrozylu
konieczne może być zmniejszenie dawki pioglitazonu. Należy rozważyć ścisłe monitorowanie stężenia
glukozy we krwi (patrz punkt 4.4). Podczas jednoczesnego stosowania pioglitazonu i ryfampicyny (lek
indukujący cytochrom P450 2C8) obserwowano zmniejszenie AUC pioglitazonu o 54%. Podczas
jednoczesnego stosowania pioglitazonu i ryfampicyny konieczne może być zwiększenie dawki
pioglitazonu. Należy rozważyć ścisłe monitorowanie stężenia glukozy we krwi (patrz punkt 4.4).

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania pioglitazonu u kobiet w ciąży.
W badaniach pioglitazonu na zwierzętach stwierdzono hamowanie rozwoju płodu. Prawdopodobnie
pioglitazon zmniejsza występującą hiperinsulinemię i zwiększoną insulinooporność u kobiet w ciąży,
co może prowadzić do zmniejszenia dostępności substancji odżywczych koniecznych do rozwoju
płodu. Mechanizm działania nie został jednak wyjaśniony i dlatego pioglitazonu nie należy stosować
w okresie ciąży.

Karmienie piersią
Wykazano obecność pioglitazonu w mleku samic szczurów w okresie laktacji. Nie wiadomo, czy
pioglitazon przenika do mleka kobiet. Z tego powodu nie należy podawać leku kobietom karmiącym
piersią.

Płodność
W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono wpływu pioglitazonu na zdolność do kopulacji,
zapłodnienia i płodność.

IB-015

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Lek Pioglitazone Bioton nie wpływa lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia
pojazdów i obsługiwania maszyn.
Pacjenci powinni jednak zachować ostrożność w przypadku, gdy wystąpią u nich zaburzenia widzenia.

#### 4.8 Działania niepożądane

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Poniżej podano działania niepożądane u pacjentów przyjmujących pioglitazon zgłaszane z większą
częstością (> 0,5%) w porównaniu z grupą pacjentów przyjmujących placebo oraz występujące
częściej niż w pojedynczych przypadkach podczas badań z podwójnie ślepą próbą. Działania
niepożądane podano zgodnie z terminologią przyjętą przez MedDRA, klasyfikując je według układów
i narządów oraz częstości występowania.
Częstość występowania definiowano następująco: bardzo często (>1/10); często (>1/100, <1/10);
niezbyt często (>1/1000, <1/100); rzadko (>1/10 000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość
nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).
W systemie klasyfikacji układów i narządów, działania niepożądane są wymienione zgodnie ze
zmniejszającym się stopniem ciężkości.

Działanie
niepożądane
Częstość występowania działań niepożądanych w trakcie leczenia pioglitazonem
Leczenie skojarzone
monoterapia z metforminą z pochodnymi
sulfonylomocznika

z metforminą
i z
pochodnymi
sulfonylomocznika

z insuliną

Zakażenia i
zakażenia
pasożytnicze
zakażenia górnych
dróg oddechowych
Często często często często często

Zapalenie oskrzeli często
Zapalenie zatok niezbyt często niezbyt często niezbyt często niezbyt często niezbyt często
Nowotwory
łagodne,
złośliwe i
nieokreślone (w
tym torbiele i
polipy)
rak pęcherza
moczowego
niezbyt często niezbyt często niezbyt często niezbyt często niezbyt często

Zaburzenia krwi i
układu chłonnego
niedokrwistość często
Zaburzenia układu
immunologicznego
Nadwrażliwość i
reakcje alergiczne1
Nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana

Zaburzenia
metabolizmu i
odżywiania
hipoglikemia niezbyt często bardzo często często

IB-015

wzmożone łaknienie niezbyt często
Zaburzenia układu
nerwowego
zaburzenia czucia często często często często często
ból głowy często niezbyt często
zawroty głowy często
bezsenność niezbyt często niezbyt często niezbyt często niezbyt często niezbyt często
Zaburzenia oka
zaburzenia widzenia2 często często niezbyt często
obrzęk plamki nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana
Zaburzenia ucha i
błędnika
zawroty głowy niezbyt często
Zaburzenia serca
niewydolność serca3 często
Zaburzenia układu
oddechowego,
klatki piersiowej
i śródpiersia
duszność często
Zaburzenia
żołądka i jelit
wzdęcia niezbyt często często
Zaburzenia skóry
i tkanki podskórnej
potliwość niezbyt często
Zaburzenia
mięśniowoszkieletowe i tkanki
łącznej
złamania kości4 często często często często często
ból stawów często często często
ból pleców często
Zaburzenia nerek
i dróg moczowych
krwiomocz często
cukromocz niezbyt często
białkomocz niezbyt często
Zaburzenia układu
rozrodczego i piersi
zaburzenia erekcji często
Zaburzenia ogólne
i stany w miejscu
podania
Obrzęk5 bardzo często
znużenie niezbyt często
Badania
diagnostyczne
zwiększenia masy
ciała6
często często często często często

zwiększenie
aktywności
fosfokinazy

często

IB-015

keratynowej we krwi
zwiększenie
aktywności
dehydrogenazy
mleczanowej

niezbyt często

zwiększenie
aktywności
aminotransferazy
alaninowej (AlAT)7

nieznana nieznana nieznana nieznana nieznana

Opis wybranych działań niepożądanych

1W badaniach postmarketingowych zaobserwowano u pacjentów stosujących pioglitaozn reakcje
nadwrażliwości. Były to anafilaksja, obrzek naczynioruchowy, pokrzywka.

2Zaburzenia widzenia zgłaszano zazwyczaj w początkowym okresie leczenia. Podobnie jak w
przypadku stosowania innych leków hipoglikemizujących, objawy te są związane ze zmianami
stężenia glukozy we krwi wywołującymi przemijające obrzęki oraz zmiany współczynnika załamania
światła przez soczewkę oka.

3W kontrolowanych badaniach klinicznych przypadki niewydolności serca zgłaszano z taką samą
częstością u pacjentów stosujących pioglitazon jak w grupach pacjentów przyjmujących placebo,
metforminę i pochodne sulfonylomocznika. Ich liczba zwiększyła się jednak, gdy stosowano
pioglitazon w leczeniu skojarzonym z insuliną. Badanie, w którym dodano pioglitazon do leczenia
insuliną w grupie pacjentów z współistniejącą ciężką makroangiopatią, wykazało że częstość
występowania ciężkiej niewydolności serca była o 1,6 % większa w grupie otrzymującej pioglitazon
niż w grupie otrzymującej placebo. Nie prowadziło to jednak do zwiększenia śmiertelności podczas
badania. W badaniu tym u pacjentów przyjmujących pioglitazon i insulinę, wyższy odsetek pacjentów
z niewydolnością serca obserwowano u pacjentów w wieku ≥ 65 lat w porównaniu z pacjentami w
wieku poniżej 65 lat (9,7% w porównaniu do 4,0%). U pacjentów przyjmujących insulinę bez
przyjmowania pioglitazonu częstość występowania niewydolności serca wynosiła 8,2% u pacjentów ≥
65 lat w porównaniu do 4,0% u pacjentów w wieku poniżej 65 lat. W badaniach po wprowadzeniu
leku do obrotu, rzadko zgłaszano przypadki niewydolności serca. Zgłaszano je jednak częściej, gdy
pioglitazon był stosowany w skojarzeniu z insuliną oraz u pacjentów z niewydolnością serca w
wywiadzie (patrz punkt 4.4).

4Przeprowadzono zbiorczą analizę działań niepożądanych obserwowanych podczas randomizowanych
badań z grupą kontrolną otrzymującą lek porównawczy, prowadzonych metodą podwójnie ślepej
próby z udziałem 8100 pacjentów leczonych pioglitazonem i 7400 pacjentów leczonych lekiem
porównawczym w ciągu 3,5 roku. Większy odsetek złamań obserwowano u kobiet przyjmujących
pioglitazon (2,6%) w porównaniu do kobiet przyjmujących lek porównawczy (1,7%). Nie
obserwowano zwiększenia częstości złamań u mężczyzn leczonych pioglitazonem (1,3%) w
porównaniu do częstości złamań u mężczyzn leczonych lekiem porównawczym (1,5%).
Podczas trwającego 3,5 roku badania PROactive złamania wystąpiły u 44/870 (5,1%) pacjentek
leczonych pioglitazonem w porównaniu do 23/905 (2,5%) pacjentek leczonych lekiem
porównawczym. Nie obserwowano wzrostu częstości złamań u mężczyzn leczonych pioglitazonem
(1,7%) w porównaniu do leku porównawczego (2,1%). Badania postmarketingowe: złamania kości
obserwowano zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn (patrz punkt 4.4).
5W badaniach klinicznych obrzęki zgłaszano u 6 - 9% pacjentów leczonych pioglitazonem przez rok.
Częstość występowania obrzęków w grupach porównawczych (pochodne sulfonylomocznika,
metformina) wynosiła od 2 do 5%. Obrzęki miały zazwyczaj łagodne lub umiarkowane nasilenie;
przerwanie leczenia nie było konieczne.

IB-015

6W kontrolowanych badaniach porównawczych średnie zwiększenie masy ciała u pacjentów
stosujących pioglitazon w monoterapii po roku wynosiło od 2 do 3 kg. Podobne zwiększenie masy
ciała obserwowano w grupie porównawczej, w której stosowano lek z grupy pochodnych
sulfonylomocznika.
W badaniach schematów leczenia skojarzonego dołączenie pioglitazonu u pacjentów stosujących
wcześniej metforminę powodowało zwiększenie masy ciała średnio o 1,5 kg w ciągu roku, a
dołączenie pioglitazonu u pacjentów leczonych wcześniej lekiem z grupy pochodnych
sulfonylomocznika powodowało zwiększenie masy ciała średnio o 2,8 kg w ciągu roku.
W grupach porównawczych dołączenie leku z grupy pochodnych sulfonylomocznika u pacjentów
stosujących wcześniej metforminę powodowało zwiększenie masy ciała średnio o 1,3 kg, natomiast
dołączenie metforminy u pacjentów stosujących wcześniej lek z grupy pochodnych
sulfonylomocznika powodowało zmniejszenie masy ciała średnio o 1 kg.

7W badaniach klinicznych częstość występowania aktywności AlAT powyżej trzykrotnej górnej
granicy wartości prawidłowych była taka sama jak w grupie placebo, ale mniejsza niż w grupach
porównawczych, w których stosowano metforminę lub lek z grupy pochodnych sulofonylomocznika.
Średnia wartość aktywności enzymów wątrobowych zmniejszała się podczas stosowania pioglitazonu.
W badaniach po wprowadzeniu leku do sprzedaży, rzadko zgłaszano przypadki zwiększonej
aktywności enzymów wątrobowych i zaburzeń czynności hepatocytów. Bardzo rzadko zgłaszano
przypadki zgonów, jednak związek przyczynowy ze stosowaniem leku nie został ustalony.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

W badaniach klinicznych pacjenci przyjmowali pioglitazon w dawce większej niż maksymalna
zalecana dawka dobowa, tj. 45 mg. Przyjmowanie największej zgłoszonej dawki: 120 mg na dobę
przez cztery dni, a następnie180 mg na dobę przez siedem dni, nie wiązało się z żadnymi objawami.

Podczas stosowania leku jednocześnie z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną może wystąpić
hipoglikemia. W przypadku przedawkowania leku należy zastosować leczenie objawowe i
postępowanie podtrzymujące.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w cukrzycy, zmniejszające stężenie glukozy we krwi
z wyłączeniem insuliny, tiazolidynodiony;
kod ATC: A10 BG 03

IB-015

Pioglitazon może działać poprzez zmniejszenie insulinooporności. Prawdopodobnie pioglitazon działa
poprzez aktywację swoistych receptorów jądrowych (receptory gamma aktywowane przez
proliferatory peroksysomów PPAR-γ), nasilając u zwierząt wrażliwość komórek wątroby, tkanki
tłuszczowej i mięśni szkieletowych na insulinę. Wykazano, że leczenie pioglitazonem prowadzi do
zmniejszenia wytwarzania glukozy przez wątrobę i zwiększenia wychwytu glukozy przez tkanki
obwodowe w przypadku insulinooporności.

U pacjentów z cukrzycą typu 2 uzyskuje się lepsze wyrównanie glikemii na czczo i po posiłkach.
Lepsze wyrównanie glikemii jest związane ze zmniejszeniem stężenia insuliny w osoczu zarówno na
czczo, jak i po posiłkach. Aby oszacować czas, po którym można stwierdzić, że leczenie przestało być
skuteczne (HbA1c ≥ 8,0 % po pierwszych sześciu miesiącach terapii), badanie kliniczne pioglitazonu
w porównaniu z gliklazydem w monoterapii przedłużono do dwóch lat. Analiza Kaplana-Meiera
wykazała, że czas, po którym można stwierdzić niepowodzenie terapii jest krótszy u pacjentów
leczonych gliklazydem w porównaniu z pacjentami leczonymi pioglitazonem. Po upływie dwóch lat
wyrównanie glikemii utrzymywało się u 69% pacjentów leczonych pioglitazonem w porównaniu z
50% pacjentów leczonych gliklazydem. W dwuletnim badaniu porównującym pioglitazon z
gliklazydem w skojarzeniu z metforminą, wyrównanie glikemii - mierzone jako średnia zmiana
HbA1c w porównaniu ze stanem wyjściowym - po upływie roku było podobne w obu grupach
pacjentów. Stopień pogarszania się HbA1c w drugim roku badania był mniejszy w grupie pioglitazonu
w porównaniu z grupą gliklazydu.

W badaniu prowadzonym z grupą kontrolną otrzymującą placebo pacjenci z niedostatecznie
kontrolowaną glikemią, pomimo trzymiesięcznego okresu optymalizacji insulinoterapii, zostali losowo
przydzieleni do grupy otrzymującej pioglitazon lub placebo przez okres 12 miesięcy. U pacjentów
otrzymujących pioglitazon nastąpiło zmniejszenie stężenia HbA1c średnio o 0,45 % w porównaniu do
pacjentów kontynuujących stosowanie insuliny w monoterapii oraz zmniejszenie dawki insuliny w
grupie leczonej pioglitazonem.

Badanie wskaźnika HOMA pokazuje, że pioglitazon poprawia czynność komórek beta oraz zwiększa
wrażliwość komórek na insulinę. Badania kliniczne trwające dwa lata wykazały utrzymywanie się
tego działania.

W badaniach klinicznych trwających jeden rok pioglitazon zawsze wykazywał statystycznie istotne
zmniejszenie stosunku albumin do kreatyniny w porównaniu ze stanem wyjściowym.

Działanie pioglitazonu (45 mg w monoterapii, w porównaniu z placebo) oceniano w 18-tygodniowym
badaniu obejmującym niewielką liczbę pacjentów z cukrzycą typu 2. Stosowanie leku powodowało
istotne zwiększenie masy ciała. Obserwowano istotne zmniejszenie masy tkanki tłuszczowej w
obrębie jamy brzusznej i zwiększenie masy tkanki tłuszczowej w innych okolicach. Zmianom
rozmieszczenia tkanki tłuszczowej w czasie przyjmowania pioglitazonu towarzyszyło zwiększenie
wrażliwości na insulinę. W większości badań klinicznych u pacjentów leczonych pioglitazonem
obserwowano zmniejszenie całkowitego stężenia triglicerydów i wolnych kwasów tłuszczowych w
osoczu oraz zwiększenie stężenia cholesterolu HDL w porównaniu z osobami przyjmującymi placebo;
obserwowano niewielkie, lecz klinicznie nieistotne zwiększenie stężenia cholesterolu LDL.

W badaniach klinicznych trwających maksymalnie dwa lata, pioglitazon zmniejszał całkowite stężenie
triglicerydów i wolnych kwasów tłuszczowych w osoczu oraz zwiększał stężenie cholesterolu HDL w
porównaniu z placebo, metforminą albo gliklazydem. Pioglitazon nie powodował statystycznie
istotnego zwiększenia stężenia cholesterolu LDL w porównaniu z placebo, zaś w porównaniu z
metforminą i gliklazydem obserwowano zmniejszenie stężenia cholesterolu LDL. W badaniu
trwającym 20 tygodni pioglitazon zmniejszał stężenie triglicerydów na czczo. Ponadto, dzięki
oddziaływaniu na wchłonięte, jak również syntetyzowane przez wątrobę triglicerydy, zmniejszał
hipertrójglicerydemię poposiłkową. To działanie przebiegało niezależnie od oddziaływania
pioglitazonu na glikemię i było statystycznie istotne w odróżnieniu od glibenklamidu.

IB-015

W badaniu PROactive oceniającym wpływ leku na układ sercowo-naczyniowy 5238 pacjentów z
cukrzycą typu 2 i współistniejącą ciężką makroangiopatią, przydzielono losowo do dwóch grup
przyjmujących pioglitazon lub placebo - jako uzupełnienie dotychczasowego leczenia cukrzycy i
choroby sercowo-naczyniowej - maksymalnie przez okres do 3,5 roku. Średnia wieku badanej
populacji wynosiła 62 lata; średni okres trwania cukrzycy wynosił 9,5 roku. W przybliżeniu jedna
trzecia pacjentów otrzymywała insulinę w leczeniu skojarzonym z metforminą i(lub) preparatami
sulfonylomocznika. Kryteriami włączenia do badania było występowanie jednej lub kilku
następujących chorób w wywiadzie: zawał serca, udar, przezskórna angioplastyka wieńcowa lub
pomost żylny aortalno-wieńcowy, ostry zespół wieńcowy, choroba niedokrwienna serca lub choroba
tętnic obwodowych. Niemal połowa pacjentów przebyła wcześniej zawał mięśnia sercowego, a u
około 20% przebyło udar mózgu. W przybliżeniu połowa pacjentów spełniała przynajmniej dwa
kryteria włączenia do badania w związku z chorobą sercowo-naczyniową w wywiadzie. Niemal
wszyscy pacjenci (95%) otrzymywali leki działające na układ sercowo-naczyniowy (leki betaadrenolityczne, inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE), antagoniści angiotensyny - II, leki
blokujące kanały wapniowe, azotany, diuretyki, kwas acetylosalicylowy, statyny, fibraty).

Badanie nie przyniosło spodziewanych wyników w zakresie pierwszorzędowego punktu końcowego,
który uwzględniał wystąpienie zgonu z jakiejkolwiek przyczyny, zawał serca niezakończony zgonem,
udar mózgu, ostry zespół wieńcowy, amputację nogi, rewaskularyzację wieńcową i rewaskularyzację
kończyn dolnych. Wyniki badania sugerują jednak, że nie ma obaw związanych z długotrwałym
stosowaniem pioglitazonu w odniesieniu do chorób sercowo-naczyniowych. Jednak częstość
występowania obrzęków, zwiększenia masy ciała i niewydolności serca się zwiększyła. Nie
zaobserwowano wzrostu śmiertelności w związku z niewydolnością serca.

Dzieci i młodzież

Europejska Agencja Leków odstąpiła od wymogu przedstawiania wyników badań pioglitazonu w
populacji dzieci i młodzieży z cukrzycą typu 2. (informacje dotyczące dzieci i młodzieży, patrz punkt
4.2).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Po podaniu doustnym pioglitazon jest szybko wchłaniany. Maksymalne stężenie substancji
macierzystej w osoczu występuje zazwyczaj po 2 godzinach po podaniu leku. Obserwowano
proporcjonalne zwiększenie stężenia leku w osoczu po zastosowaniu dawki od 2 mg do 60 mg. Stan
równowagi dynamicznej jest osiągany po 4 - 7 dniach podawania leku. Wielokrotne podanie
pioglitazonu nie prowadzi do kumulacji leku ani jego metabolitów w organizmie. Wchłanianie nie
zależy od spożywanych pokarmów. Całkowita biodostępność wynosi więcej niż 80%.

Dystrybucja
Oszacowana objętość dystrybucji pioglitazonu u ludzi wynosi 0,25 l/kg mc. Pioglitazon i wszystkie
jego czynne metabolity są w bardzo dużym stopniu (> 99%) wiązane z białkami osocza.

Metabolizm
Pioglitazon jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie, gdzie alifatycznne grupy
metylenowe ulegają hydroksylacji. W reakcji uczestniczy głównie izoenzym 2C8 cytochromu P450,
chociaż w mniejszym stopniu mogą w niej także brać udział inne izoenzymy. Trzy metabolity z
sześciu wykrytych metabolitów (M-II, M-III i M-IV) są aktywne. Biorąc pod uwagę działanie,
stężenia i stopień wiązania z białkami, pioglitazon i jego metabolit M-III w równym stopniu
odpowiadają za działanie farmakologiczne. Określone w ten sam sposób działanie metabolitu M-IV
jest około trzy razy silniejsze niż pioglitazonu, natomiast działanie metabolitu M-II jest znikome.

IB-015

W badaniach in vitro nie stwierdzono, aby pioglitazon hamował którykolwiek z podtypów cytochromu
P450. Nie stwierdzono, aby u ludzi występowała indukcja głównych ulegających indukcji
izoenzymów cytochromu P450, tj. 1A, 2C8/9 i 3A4.

W badaniach interakcji wykazano, że pioglitazon nie ma istotnego wpływu na właściwości
farmakokinetyczne ani farmakodynamiczne digoksyny, warfaryny, fenprokumonu i metforminy.
Wykazano, że jednoczesne stosowanie pioglitazonu i gemfibrozylu (inhibitora cytochromu P450 2C8)
lub ryfampicyny (leku indukującego cytochrom P450 2C8) może, odpowiednio, zwiększać lub
zmniejszać stężenie pioglitazonu w osoczu (patrz punkt 4.5).

Eliminacja
U ludzi po doustnym podaniu znakowanego radioizotopem pioglitazonu, aktywność wydalonego
znacznika wykrywano głównie w kale (55%), a w mniejszym stopniu w moczu (45%). U zwierząt
zarówno w kale jak i w moczu można wykryć tylko niewielkie ilości niezmienionego pioglitazonu.
Średni okres półtrwania w fazie eliminacji niezmetabolizowanego pioglitazonu w organizmie
człowieka wynosi od 5 do 6 godzin, a okres półtrwania wszystkich czynnych metabolitów wynosi od
16 do 23 godzin.

Pacjenci w podeszłym wieku
Nie stwierdzono różnic w parametrach farmakokinetycznych leku w stanie równowagi dynamicznej u
pacjentów w wieku powyżej 65 lat i u młodszych osób.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek stężenie pioglitazonu i jego czynnych metabolitów w
osoczu jest mniejsze niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek, lecz klirens substancji
macierzystej po podaniu doustnym jest podobny. Z tego powodu stężenie wolnego (niezwiązanego)
pioglitazonu nie zmienia się.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Całkowite stężenie pioglitazonu w osoczu nie zmienia się, lecz wzrasta objętość dystrybucji leku.
Powoduje to zmniejszenie wewnętrznego klirensu pioglitazonu ze wzrostem niezwiązanej frakcji leku.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W badaniach toksykologicznych po wielokrotnym podaniu pioglitazonu myszom, szczurom, psom i
małpom obserwowano zwiększenie objętości osocza z hemodylucją, niedokrwistość i odwracalny
przerost odśrodkowy serca. Stwierdzano także zwiększone odkładanie się tłuszczu i nacieki
tłuszczowe. Opisane zmiany wykrywano u różnych gatunków, gdy stężenia leku były do 4 razy
mniejsze od stężeń uzyskiwanych u pacjentów podczas leczenia lub równe tym stężeniom. W
badaniach na zwierzętach obserwowano zahamowanie wzrostu płodu. To działanie można było
przypisać hamującemu działaniu pioglitazonu na hiperinsulinemię u samic oraz na zwiększoną w
czasie ciąży oporność na insulinę, co prowadziło do zmniejszonej dostępności substratów
metabolicznych dla rozwijającego się płodu.

Badania genotoksyczności obejmujące zestaw różnorodnych testów zarówno in vitro, jak i in vivo, nie
wykryły genotoksycznego działania pioglitazonu. U szczurów otrzymujących pioglitazon przez okres
do 2 lat obserwowano zwiększoną częstość występowania rozrostu nabłonka pęcherza moczowego
(u samców i samic) i nowotworów wywodzących się z nabłonka pęcherza moczowego (u samców).

Tworzenie się i obecność kamieni moczowych u samca szczura oraz następujące w wyniku tego
podrażnienie i rozrost nabłonka pęcherza moczowego, było postulowane jako mechanistyczna
przyczyna odpowiedzi rakotwórczej. Trwające 24 miesiące mechanistyczne badania na samcach
szczurów dowiodły, że przyjmowanie pioglitazonu prowadzi do zwiększenia częstości występowania
zmian rozrostowych w pęcherzu moczowym. Zakwaszenie moczu pokarmem znacząco zmniejszało
częstość występowania guzów nowotworowych, ale nie znosiło sporadycznego ich wystąpienia

IB-015

Obecność mikrokryształów zaostrzała odpowiedź rozrostową, ale nie rozpatrywano jej jako głównej
przyczyny zmian rozrostowych. Znaczenie dla ludzi obserwacji o działaniu rakotwórczym leku u
samca szczura, nie może być wykluczone.

U samców i samic myszy lek nie indukował powstania guzów. U psów i małp, którym podawano
pioglitazon przez okres do 12 miesięcy, nie obserwowano rozrostu ściany pęcherza moczowego.
W modelu zwierzęcym rodzinnej polipowatości gruczolakowatej (ang. familial adenomatous
polyposis - FAP) leczenie dwoma innymi lekami z grupy tiazolidynodionów prowadziło do
zwiększenia liczby guzów w okrężnicy. Znaczenie tych danych nie jest ustalone.

Ocena ryzyka dla środowiska
Stosowanie pioglitazonu nie ma wpływu na środowisko naturalne.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Karmeloza wapniowa
Hydroksypropyloceluloza
Laktoza jednowodna
Magnezu stearynian

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

15 mg: 3 lata
30mg, 45 mg: 4 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Produkt leczniczy nie wymaga szczególnych warunków przechowywania.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry OPA/Aluminium/PVC/Aluminium. Opakowanie zawiera 28, 30, 50, 56, 84, 90, 98, 112 i 196
tabletek.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania produktu leczniczego

Wszystkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego i opakowania należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

BIOTON S.A.
02-516 Warszawa
ul. Starościńska 5

IB-015

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

20 365
20 366
20 367

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 02.07.2012
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 29.03.2017

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

2022-07-18

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.