# Plyzari

> Liraglutyd · 6 mg/ml · Roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Plyzari
- **Nazwa powszechna:** Liraglutidum
- **Substancja czynna:** [Liraglutyd](https://apteka.online/odpowiedniki/liraglutidum)
- **Moc:** 6 mg/ml
- **Postać farmaceutyczna:** Roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu
- **Droga podania:** podskórna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** A10BJ02
- **Liczba opakowań:** 3
- **Numer pozwolenia:** 28987
- **Podmiot odpowiedzialny:** Zentiva, k.s.
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-cukrzycy/plyzari-rozt-pen-6-mg-ml-zentiva
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-cukrzycy/plyzari-rozt-pen-6-mg-ml-zentiva.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/47725/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/47725/characteristic

## Dostępne opakowania (3)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 1 wstrzykiwacz 3 ml | 8594739275164 | Rp | — | Brak danych | — |
| 3 wstrzykiwacze 3 ml | 8594739274150 | Rp | — | Dobrze dostępny (4/5) | — |
| 5 wstrzykiwaczy 3 ml | 5909991577278 | Rp | — | Brak danych | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Plyzari i w jakim celu się go stosuje?
Co to jest lek Plyzari
Plyzari jest lekiem powodującym zmniejszenie masy ciała, zawierającym substancję czynną
liraglutyd. Substancja ta przypomina naturalnie występujący hormon, glukagonopodobny peptyd-1
(GLP-1), który jest uwalniany w jelitach po posiłku. Plyzari działa poprzez wpływ na receptory w
mózgu, które kontrolują apetyt, powodując uczucie pełności i zmniejszenie odczucia głodu. Może to
pomóc w ograniczeniu ilości spożywanego pokarmu i zmniejszeniu masy ciała.

W jakim celu stosuje się lek Plyzari
Plyzari jest lekiem wspomagającym utratę masy ciała, stosowanym łącznie z dietą i ćwiczeniami
fizycznymi u osób dorosłych w wieku 18 lat i powyżej, u których:
• BMI wynosi 30 kg/m² lub powyżej (otyłość) lub
• BMI wynosi od 27 kg/m² do mniej niż 30 kg/m² (nadwaga) i występują stany związane z
nadwagą (takie jak cukrzyca, wysokie ciśnienie tętnicze, nieprawidłowe stężenie tłuszczów we
krwi lub zaburzenia oddychania podczas snu zwane „bezdechem sennym”).
Wskaźnik masy ciała (ang. Body Mass Index, BMI) jest współczynnikiem masy ciała w stosunku do
wzrostu.

Stosowanie leku Plyzari należy kontynuować tylko wówczas, gdy po 12 tygodniach stosowania leku w
dawce 3,0 mg/dobę początkowa masa ciała zmniejszyła się o co najmniej 5% (patrz punkt 3). Aby
kontynuować leczenie należy skonsultować się z lekarzem.

Lek Plyzari może być stosowany jako uzupełnienie zdrowego sposobu odżywiania i zwiększonego
wysiłku fizycznego w celu kontroli masy ciała u młodzieży w wieku 12 lat i powyżej z:
• otyłością (zdiagnozowaną przez lekarza)
• masą ciała powyżej 60 kg

Stosowanie leku Plyzari może być kontynuowane tylko wówczas, jeśli wskaźnik masy ciała
zmniejszył się o co najmniej 4% po 12 tygodniach stosowania leku w dawce 3,0 mg/dobę lub w dawce
maksymalnej tolerowanej przez pacjenta (patrz punkt 3). Aby kontynuować leczenie należy
skonsultować się z lekarzem.

Lek Plyzari jest wskazany do stosowania jako uzupełnienie zdrowego sposobu odżywiania
i zwiększonego wysiłku fizycznego w celu kontroli masy ciała u dzieci w wieku od 6 do < 12 lat z:
• otyłością (zdiagnozowaną przez lekarza)
• masą ciała ≥ 45 kg

Stosowanie leku Plyzari może być kontynuowane, jeśli wskaźnik masy ciała zmniejszył się o co
najmniej 4% w ciągu 12 tygodni stosowania leku w dawce 3,0 mg/dobę lub w dawce maksymalnej
tolerowanej przez pacjenta (patrz punkt 3). Aby kontynuować leczenie należy skonsultować się z
lekarzem.

Dieta i ćwiczenia
Lekarz zaleci wprowadzenie diety oraz programu ćwiczeń fizycznych. Należy stosować się do tych
zaleceń w trakcie leczenia lekiem Plyzari.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Plyzari

Kiedy nie stosować leku Plyzari
- jeśli pacjent ma uczulenie na liraglutyd lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6).

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Plyzari należy omówić to z lekarzem, farmaceutą lub
pielęgniarką.

Stosowanie leku Plyzari u pacjentów z ciężką niewydolnością serca nie jest zalecane.

Doświadczenie dotyczące stosowania u pacjentów w wieku 75 lat i powyżej jest ograniczone. Nie
zaleca się stosowania tego leku u pacjentów w wieku 75 lat i powyżej.

Dostępne są ograniczone dane dotyczące stosowania tego leku u pacjentów z niewydolnością nerek.
Pacjenci z zaburzeniem czynności nerek lub pacjenci dializowani powinni skonsultować się z
lekarzem.

Dostępne są ograniczone dane dotyczące stosowania tego leku u pacjentów z niewydolnością wątroby.
Pacjenci z zaburzeniem czynności wątroby powinni skonsultować się z lekarzem.

Nie zaleca się stosowania tego leku u pacjentów z ciężkim zaburzeniem żołądka lub jelit
powodującym opóźnienie opróżniania żołądka (tzw. gastropareza) lub z nieswoistym zapaleniem jelit.

Jeśli pacjent wie, że będzie poddany zabiegowi chirurgicznemu, podczas którego będzie znieczulony
(uśpienie), należy poinformować lekarza o przyjmowaniu tego leku.

Pacjenci z cukrzycą
Pacjenci chorzy na cukrzycę nie powinni stosować leku Plyzari jako zamiennika insuliny.

Zapalenie trzustki
Jeśli u pacjenta występuje lub występowała w przeszłości choroba trzustki, należy skonsultować się z
lekarzem.

Stan zapalny pęcherzyka żółciowego i kamienie żółciowe

Podczas znacznej utraty masy ciała pacjent jest narażony na pojawienie się kamieni żółciowych, a w
konsekwencji na zapalenie pęcherzyka żółciowego. Należy zaprzestać stosowania leku Plyzari i
niezwłocznie skonsultować się z lekarzem, jeśli pojawi się ostry ból w górnej części brzucha, zwykle
silniejszy po prawej stronie pod żebrami. Ból może promieniować w stronę pleców lub prawego
ramienia. Patrz punkt 4.

Choroba tarczycy
W przypadku choroby tarczycy, w tym guzków i powiększenia tarczycy, należy skonsultować się z
lekarzem.

Częstość akcji serca
Jeżeli w trakcie leczenia lekiem Plyzari wystąpią kołatania (odczucie bicia serca) lub uczucie
przyspieszenia akcji serca podczas spoczynku, należy zwrócić się do lekarza.

Utrata płynów i odwodnienie
Po rozpoczęciu leczenia lekiem Plyzari może nastąpić utrata płynów ustrojowych lub odwodnienie
organizmu. Może to być spowodowane nudnościami (mdłościami), wymiotami i biegunką. Należy pić
dużo płynów, aby uniknąć odwodnienia. W razie jakichkolwiek pytań lub wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki. Patrz punkt 4.

Dzieci i młodzież
Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność leku Plyzari u dzieci w wieku poniżej 6 lat nie były badane.

Lek Plyzari a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce o wszystkich lekach przyjmowanych
przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

W szczególności należy poinformować lekarza, farmaceutę lub pielęgniarkę, jeśli:
• pacjent przyjmuje leki przeciwcukrzycowe zwane pochodnymi sulfonylomocznika (takie jak
glimepiryd lub glibenklamid) lub insulinę – możliwe jest wystąpienie małego stężenia cukru we
krwi (hipoglikemii) w przypadku stosowania leku Plyzari razem z wymienionymi lekami
przeciwcukrzycowymi. Lekarz może zmienić dawkę leku przeciwcukrzycowego, aby zapobiec
małemu stężeniu cukru we krwi. Patrz punkt 4 aby poznać objawy zapowiadające małe stężenie
cukru we krwi. Jeśli należy dostosować dawkę insuliny, lekarz może zalecić częstsze
sprawdzanie stężenia cukru we krwi.
• pacjent przyjmuje warfarynę lub inne leki doustne, które zmniejszają krzepliwość krwi (leki
przeciwzakrzepowe). Może być konieczne częstsze wykonywanie badań oceniających
krzepliwość krwi.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko nie
powinna stosować tego leku. Brak jest danych na temat wpływu liraglutydu na zdrowie dziecka.

Nie należy karmić piersią w okresie stosowania leku Plyzari. Brak jest informacji dotyczących
przenikania liraglutydu do mleka kobiecego.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek Plyzari prawdopodobnie nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
U niektórych pacjentów stosujących ten lek mogą wystąpić zawroty głowy, głównie podczas
pierwszych 3 miesięcy leczenia (patrz „Możliwe działania niepożądane”). W przypadku
występowania zawrotów głowy, należy zachować szczególną ostrożność podczas prowadzenia
pojazdów lub obsługiwania maszyn. Aby uzyskać więcej informacji, należy zwrócić się do lekarza.

Lek Plyzari zawiera sód
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.

### 3. Jak stosować lek Plyzari?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.

Lekarz rozpocznie od wprowadzenia diety i programu ćwiczeń fizycznych. Należy stosować się do
tych zaleceń w trakcie leczenia lekiem Plyzari.

Jaką ilość leku należy wstrzykiwać

Dorośli
Leczenie rozpoczyna się od małej dawki, którą należy stopniowo zwiększać w ciągu pierwszych
pięciu tygodni leczenia.
• Dawka początkowa leku Plyzari wynosi 0,6 mg raz na dobę, przez co najmniej jeden tydzień.
• Dawkę należy zwiększać stopniowo o 0,6 mg, zgodnie z zaleceniami lekarza, zazwyczaj co
tydzień, aż do osiągnięcia zalecanej dawki 3,0 mg raz na dobę.
Lekarz udzieli informacji jaką ilość leku Plyzari należy przyjąć w kolejnych tygodniach terapii.
Zwykle zalecany jest sposób dawkowania przedstawiony w tabeli poniżej.

Tydzień Wstrzyknięta dawka

Tydzień 1 0,6 mg raz na dobę

Tydzień 2 1,2 mg raz na dobę

Tydzień 3 1,8 mg raz na dobę

Tydzień 4 2,4 mg raz na dobę

Od 5. tygodnia 3,0 mg raz na dobę

Po osiągnięciu zalecanej dawki 3,0 mg w 5. tygodniu należy ją utrzymać do końca terapii. Nie należy
dalej zwiększać dawki.

Lekarz będzie oceniać regularnie wyniki leczenia.

Dzieci i młodzież (od 6 do 18 lat)
W przypadku dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat powinien być stosowany podobny
harmonogram zwiększania dawki, jak dla osób dorosłych (patrz tabela powyżej dotycząca osób
dorosłych). Dawkę należy zwiększać stopniowo aż do osiągnięcia dawki wynoszącej 3,0 mg (dawka
podtrzymująca) lub do maksymalnej dawki tolerowanej przez pacjenta. Dobowe dawki większe niż
3,0 mg nie są zalecane.

Jak i kiedy stosować lek Plyzari
• Przed pierwszym użyciem wstrzykiwacza, lekarz lub pielęgniarka pokażą, jak należy go
używać.
• Lek Plyzari można przyjmować o dowolnej porze dnia, razem z pokarmem i napojem lub
niezależnie od nich.
• Należy przyjmować lek Plyzari w przybliżeniu o tej samej porze każdego dnia – pacjent może
wybrać najbardziej dogodną dla siebie porę.

Miejsce wstrzyknięcia
Lek Plyzari należy wstrzykiwać pod skórę (wstrzyknięcie podskórne).
• Najlepsze miejsca do wykonania wstrzyknięcia to przednia część talii (brzuch), przód uda lub
górna część ramienia.

• Każdego dnia należy zmieniać miejsce wstrzyknięcia w celu zmniejszenia ryzyka powstawania
zgrubień.
• Nie wstrzykiwać leku do żyły ani do mięśnia.

Wstrzykiwacz nie zawiera igieł. Można go stosowować z np. jednorazowymi igłami BD Ultra-Fine
lub jednorazowymi igłami NovoFine o grubości 32 G i długości do 8 mm.

Szczegółowa instrukcja znajduje się na odwrocie niniejszej ulotki.

Pacjenci z cukrzycą
Jeśli pacjent choruje na cukrzycę, powinien powiedzieć o tym lekarzowi. Aby zapobiec małemu
stężeniu cukru we krwi, lekarz może dostosować dawkę leków przeciwcukrzycowych.
• Leku Plyzari nie mieszać z innymi lekami podawanymi we wstrzyknięciach (np. z insuliną).
• Nie stosować leku Plyzari w skojarzeniu z innymi lekami, będącymi agonistami receptora GLP-
1 (takimi jak eksenatyd lub liksysenatyd).

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Plyzari
W przypadku zastosowania większej niż zalecana dawki leku Plyzari, należy natychmiast
skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala. Należy zabrać ze sobą opakowanie leku.
Pacjent może wymagać leczenia. Mogą wystąpić następujące objawy:
• mdłości (nudności)
• wymioty
• małe stężenie cukru we krwi (hipoglikemia). Objawy zapowiadające małe stężenie cukru we krwi -
patrz w punkcie działania niepożądane mogące wystąpić „Często”.

Pominięcie zastosowania leku Plyzari
• Jeśli minęło mniej niż 12 godzin od ustalonej pory stosowania leku Plyzari, lek należy
zastosować możliwie jak najszybciej.
• Jeśli jednak minęło ponad 12 godzin od momentu, kiedy powinno się zastosować lek Plyzari,
należy pominąć dawkę, która nie została podana i przyjąć kolejną dawkę tak jak zwykle,
następnego dnia.
• Nie należy przyjmować podwójnej dawki lub zwiększać dawki następnego dnia w celu
uzupełnienia dawki pominiętej.

Przerwanie stosowania leku Plyzari
Nie należy przerywać stosowania tego leku bez konsultacji z lekarzem.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić się
do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Ciężkie działania niepożądane

Ciężkie reakcje alergiczne (anafilaksja) były rzadko zgłaszane u pacjentów leczonych lekiem Plyzari.
W przypadku wystąpienia objawów, takich jak trudności z oddychaniem, obrzęk twarzy i gardła,
przyspieszone bicie serca, należy natychmiast zgłosić się do lekarza.

Stany zapalne trzustki (zapalenie trzustki) były niezbyt często zgłaszane u pacjentów leczonych lekiem
Plyzari. Zapalenie trzustki może mieć poważny przebieg, potencjalnie zagrażający życiu.
Należy zaprzestać stosowania tego leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem w przypadku
wystąpienia któregokolwiek z poniżej wymienionych ciężkich działań niepożądanych:
• Silne i uporczywe bóle brzucha (w okolicy żołądka) mogące promieniować do pleców, a także
nudności i wymioty, ponieważ mogą to być objawy zapalenia trzustki.

Inne działania niepożądane

Bardzo często: mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 pacjentów
• Mdłości (nudności), wymioty, biegunka, zaparcia, ból głowy – te objawy ustępują najczęściej po
kilku dniach lub tygodniach.

Często: mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 pacjentów
• Zaburzenia czynności żołądka i jelit, takie jak niestrawność (dyspepsja), zapalenie błony
śluzowej żołądka, dolegliwości żołądkowe, ból w górnej części brzucha, zgaga, wzdęcia, gazy,
odbijania i suchość w jamie ustnej
• Uczucie osłabienia lub zmęczenia
• Zaburzenia smaku
• Zawroty głowy
• Trudności w zasypianiu (bezsenność), objawy te zwykle występują podczas 3 pierwszych
miesięcy leczenia
• Kamienie żółciowe
• Wysypka
• Reakcje w miejscu wstrzyknięcia (takie jak zasinienie, ból, podrażnienie, swędzenie i wysypka)
• Małe stężenie cukru we krwi (hipoglikemia). Objawy zapowiadające małe stężenie cukru we
krwi mogą się pojawić nagle. Zaliczają się do nich: zimne poty, chłodna blada skóra, ból głowy,
kołatanie serca, nudności, uczucie silnego głodu, zaburzenia widzenia, senność, uczucie
osłabienia, nerwowość, niepokój, stan splątania, trudności z koncentracją, drżenie. Lekarz
udzieli informacji na temat, jak leczyć objawy spowodowane małym stężeniem cukru we krwi i
jak się zachować w przypadku pojawiania się objawów zapowiadających ten stan.
• Zwiększona aktywność enzymów trzustkowych, takich jak lipaza i amylaza.

Niezbyt często: mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 pacjentów
• Utrata płynów (odwodnienie). Wystąpienie tych objawów jest bardziej prawdopodobne na
początku leczenia i może być spowodowane wymiotami, mdłościami (nudnościami) i biegunką
• Opóźnienie opróżniania żołądka
• Stan zapalny pęcherzyka żółciowego
• Reakcje alergiczne, w tym wysypka skórna
• Ogólne złe samopoczucie
• Przyspieszone tętno.

Rzadko: mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 1 000 pacjentów
• Zaburzenie czynności nerek
• Ostra niewydolność nerek, objawy mogą obejmować zmniejszenie objętości moczu, metaliczny
smak w jamie ustnej i łatwo powstające siniaki.

Częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych
• Niedrożność jelit. Ciężka postać zaparcia z dodatkowymi objawami, takimi jak ból brzucha,
wzdęcia, wymioty itp.
• Grudki pod skórą mogą być spowodowane przez gromadzenie się białka o nazwie amyloid
(amyloidoza skórna; częstość występowania nie została określona).

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych,
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu
działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa
stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Plyzari?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na etykiecie wstrzykiwacza i
opakowaniu zewnętrznym po EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Przed pierwszym użyciem:

Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Nie zamrażać.

Po rozpoczęciu użytkowania wstrzykiwacza:

Wstrzykiwacz można przechowywać do 1 miesiąca w temperaturze poniżej 30°C lub w lodówce
(2°C – 8°C). Nie zamrażać.

Jeśli wstrzykiwacz nie jest używany, w celu ochrony przed światłem nakładać nasadkę na
wstrzykiwacz.

Nie stosować tego leku, jeśli zauważy się, że roztwór nie jest przezroczysty i bezbarwny lub prawie
bezbarwny.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Plyzari
- Substancją czynną leku jest liraglutyd. 1 mL roztworu do wstrzykiwań zawiera 6 mg
liraglutydu. Jeden wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 18 mg liraglutydu.
- Pozostałe składniki to: sodu cytrynian dwuwodny, glikol propylenowy, fenol oraz woda do
wstrzykiwań. Dodatkowo kwas solny i (lub) sodu wodorotlenek mogą być dodane do ustalenia
pH.

Jak wygląda lek Plyzari i co zawiera opakowanie
Lek Plyzari jest dostarczany jako przezroczysty i bezbarwny lub prawie bezbarwny roztwór do
wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Każdy wstrzykiwacz zawiera 3 mL roztworu i umożliwia podanie
leku w dawkach 0,6 mg, 1,2 mg, 1,8 mg, 2,4 mg i 3,0 mg.

Lek Plyzari jest dostępny w opakowaniach zawierających 1, 3 lub 5 wstrzykiwaczy. Nie wszystkie
wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Opakowanie nie zawiera igieł.

Podmiot odpowiedzialny i importer

Podmiot odpowiedzialny
Zentiva k.s.
U kabelovny 130
Dolní Měcholupy
102 37 Praga 10
Republika Czeska

Importer
Pharmadox Healthcare Ltd.
KW20A Kordin Industrial Park
Paola PLA 3000
Malta

Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru
Gospodarczego pod następującymi nazwami

Austria: Luntin 6 mg/ml Injektionslösung in einem Fertigpen
Hiszpania: Plyzari 6mg/ml solución inyectable en pluma precargada
Francja: LIENDAX 6 mg/mL, solution injectable en stylo prérempli
Niderlandy: Nevolat 6 mg/ml oplossing voor injectie in een voorgevulde pen
Węgry: Nevolat 6 mg/ml oldatos injekció előretöltött injekciós tollban
Niemcy, Norwegia, Szwecja: Nevolat
Republika Czeska, Polska, Portugalia,Włochy: Plyzari

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji dotyczących tego leku należy zwrócić się do
miejscowego przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:
Zentiva Polska Sp. z.o.o.
ul. Bonifraterska 17
00-203 Warszawa, Polska
tel.: +48 22 375 92 00

Data ostatniej aktualizacji ulotki: luty 2026

INSTRUKCJA OBSŁUGI WSTRZYKIWACZA Z LEKIEM PLYZARI

Instrukcja dotycząca stosowania leku Plyzari,
6 mg/mL, roztwór do wstrzykiwań we
wstrzykiwaczu
Przed użyciem leku Plyzari we wstrzykiwaczu
półautomatycznym napełnionym należy uważnie
zapoznać się z treścią poniższej instrukcji.

Nie należy używać wstrzykiwacza bez
odpowiedniego przeszkolenia lekarza lub
pielęgniarki.

Należy rozpocząć od sprawdzenia, czy wstrzykiwacz
zawiera lek Plyzari, 6 mg/mL, następnie przyjrzeć
się ilustracjom obok, aby zapoznać się z
poszczególnymi częściami wstrzykiwacza i igły.
Osoby niewidome lub niedowidzące, które nie są
w stanie odczytać licznika dawki na
wstrzykiwaczu, nie powinny korzystać ze
wstrzykiwacza bez pomocy. Należy uzyskać pomoc
osoby dobrze widzącej i przeszkolonej w zakresie
używania leku Plyzari wstrzykiwacza
półautomatycznego napełnionego.

Ten wstrzykiwacz to wstrzykiwacz półautomatyczny
napełniony z możliwością wybierania dawki. Zawiera
18 mg liraglutydu i dostarcza dawki po
0,6 mg, 1,2 mg, 1,8 mg, 2,4 mg i 3,0 mg.
Zaleca się stosowanie jednorazowych igieł
BD Ultra fine lub NovoFine.
Igły nie są dołączone do opakowania.

Ważne informacje
Należy zwróć szczególną uwagę na te informacje,
ponieważ są one ważne dla bezpiecznego korzystania
ze wstrzykiwacza.
1. Przygotowanie wstrzykiwacza z nową igłą

• Sprawdzić nazwę i kolor etykiety na
wstrzykiwaczu, aby upewnić się, że zawiera on lek
Plyzari. Jest to szczególnie ważne w przypadku
stosowania kilku rodzajów leków podawanych we
wstrzyknięciach. Zastosowanie niewłaściwego leku
może stanowić zagrożenie dla zdrowia.
• Zdjąć nasadkę wstrzykiwacza.

Sprawdzić, czy roztwór we wstrzykiwaczu jest
przezroczysty i bezbarwny. Spojrzeć przez okienko
wstrzykiwacza. Jeśli roztwór jest mętny, nie używać
wstrzykiwacza.

• Wziąć nową igłę i oderwać papierową nalepkę.

Nałożyć igłę bezpośrednio na wstrzykiwacz.
Przykręcić, aż zostanie solidnie zamocowana.

Zdjąć zewnętrzną osłonkę igły i zachować ją na
później. Będzie potrzebna po wstrzyknięciu do
bezpiecznego usunięcia igły ze wstrzykiwacza.

Zdjąć wewnętrzną osłonkę igły i usunąć ją. Przy
próbie ponownego założenia, można przypadkowo
ukłuć się igłą.
Na końcu igły może pojawić się kropla roztworu. Jest
to normalne, ale podczas pierwszego użycia
wstrzykiwacza należy sprawdzić przepływ roztworu.
Nie zakładać nowej igły na wstrzykiwacz, dopóki
nie będzie się gotowym do wykonania wstrzyknięcia.
Do każdego wstrzyknięcia należy zawsze użyć
nowej igły.
Może to zapobiec zablokowaniu igły,
zanieczyszczeniu, zakażeniu i niedokładnemu
dawkowaniu.
Nigdy nie używać zgiętej ani uszkodzonej igły.

2. Sprawdzenie przepływu roztworu

• Przed pierwszym wstrzyknięciem przy użyciu
każdego nowego wstrzykiwacza, należy sprawdzać
przepływ. Jeśli wstrzykiwacz jest już używany,
należy przejść do punktu 3 „Nastawienie dawki”.
• Obracać pokrętłem nastawiania dawki do pozycji
symbolu kontroli przepływu.

• Trzymać wstrzykiwacz igłą skierowaną do góry.
Wcisnąć przycisk podania dawki i przytrzymać, aż
licznik dawki powróci do pozycji 0. Wartość 0 musi
znaleźć się w jednej linii ze wskaźnikiem dawki.
Na końcu igły powinna pojawić się kropla roztworu.

Na końcu igły może pozostać niewielka kropla, ale
nie zostanie ona wstrzyknięta.
Jeśli nie pojawi się kropla, należy powtarzać punkt
2 „Sprawdzenie przepływu roztworu” do 6 razy.
Jeżeli kropla nadal się nie pojawia, wymienić igłę
i jeszcze raz powtórzyć punkt 2 „Sprawdzenie
przepływu roztworu”.
Jeżeli kropla nadal się nie pojawia, usunąć
wstrzykiwacz i użyć nowego.

Należy zawsze upewnić się, że kropla roztworu
pojawiła się na końcu igły przed pierwszym użyciem
nowego wstrzykiwacza. Dzięki temu można mieć
pewność, że przepływ roztworu nie jest zablokowany.
Jeśli kropla nie pojawi się, lek nie zostanie
wstrzyknięty, choć licznik dawki może się przesuwać.
Może to oznaczać, że igła jest zablokowana lub
uszkodzona. Stosowanie nowego wstrzykiwacza bez
sprawdzenia przepływu przed pierwszym
wstrzyknięciem może spowodować nieotrzymanie
przepisanej dawki i brak zamierzonego działania leku
Plyzari.

3. Nastawienie dawki

• Obrócić pokrętło nastawiania dawki, aż licznik
dawki wskaże odpowiednią dawkę (0,6 mg,
1,2 mg, 1,8 mg, 2,4 mg lub 3,0 mg).
Jeśli zostanie wybrana błędna dawka, można obrócić
pokrętło do przodu lub do tyłu, aby skorygować
dawkę. Na wstrzykiwaczu można nastawić dawkę do
3,0 mg.

Pokrętło nastawiania dawki pozwala zmieniać dawkę.
Tylko licznik dawki i wskaźnik dawki pokazują, ile
mg wybrano na dawkę.
Można nastawić do 3,0 mg na dawkę. Jeśli
wstrzykiwacz zawiera mniej niż 3,0 mg leku, licznik
dawki zatrzyma się, zanim wskaże wartość 3,0.
Kliknięcia pokrętła nastawiania dawki różnią się przy
obrocie do przodu i do tyłu i gdy zostanie
przekroczona liczba pozostałych mg leku. Nie liczyć
kliknięć wstrzykiwacza.

Przed wstrzyknięciem leku zawsze należy
sprawdzić liczbę wybranych mg leku, korzystając
z licznika dawki i wskaźnika dawki.
Nie liczyć kliknięć wstrzykiwacza. Nie używać skali
wstrzykiwacza. Skala ta pokazuje jedynie przybliżoną
ilość roztworu, jaka pozostała we wstrzykiwaczu.
Przy pomocy pokrętła nastawiania dawki należy
wybierać jedynie dawki 0,6 mg, 1,2 mg, 1,8 mg, 2,4
mg lub 3,0 mg. Wybrana dawka musi znaleźć się
dokładnie w jednej linii ze wskaźnikiem dawki, aby
zapewnić podanie odpowiedniej dawki.

Ile roztworu pozostało?

• Skala wstrzykiwacza pokazuje przybliżoną ilość
roztworu, jaka pozostała we wstrzykiwaczu.
• Aby dokładnie sprawdzić, ile roztworu pozostało,
należy użyć licznika dawki:
Obrócić pokrętło nastawiania dawki, aż licznik
dawki zatrzyma się.
Jeśli widoczna jest liczba 3,0, co najmniej 3,0 mg
leku pozostało we wstrzykiwaczu. Jeżeli licznik
dawki zatrzyma się przed wartością 3,0 mg,
oznacza to, że wstrzykiwacz nie zawiera
wystarczającej ilości roztworu, aby podać pełną
dawkę 3,0 mg leku.

Jeśli potrzeba więcej leku niż pozostało we
wstrzykiwaczu
Dawkę można dzielić między obecnie stosowany, a
nowy wstrzykiwacz, jedynie w przypadku
przeszkolenia przez lekarza lub pielęgniarkę lub
otrzymania od nich odpowiednich wskazówek.
Należy używać kalkulatora w celu określenia dawek

Przykład

Licznik dawki
zatrzymał się,
pozostało 2,4
mg

zgodnie z instrukcjami przekazanymi przez lekarza
lub pielęgniarkę.

Obliczenia należy wykonywać bardzo uważnie.
W razie wątpliwości jak podzielić dawkę między
dwoma wstrzykiwaczami, należy wybrać i
wstrzyknąć potrzebną dawkę, korzystając z nowego
wstrzykiwacza.
4. Wstrzyknięcie dawki

• Wprowadzić igłę pod skórę zgodnie z zaleceniami
lekarza lub pielęgniarki.
• Upewnić się, że licznik dawki jest widoczny. Nie
zakrywać go palcami. Może to spowodować
przerwanie wstrzykiwania.

• Wcisnąć i przytrzymać przycisk podania dawki.
Obserwować powrót licznika dawki do pozycji 0.
Wartość 0 musi znaleźć się w jednej linii ze
wskaźnikiem dawki. Można wtedy usłyszeć lub
poczuć kliknięcie.

• Przytrzymać igłę wbitą w skórę po powrocie
licznika dawki do pozycji 0 i policzyć powoli do 6.
• W przypadku wcześniejszego wyjęcia igły można
zobaczyć, jak roztwór wycieka z końcówki igły.
Oznacza to, że nie została podana pełna dawka leku.

• Wyjąć igłę ze skóry.
Jeśli w miejscu wstrzyknięcia pojawi się krew, należy
lekko je ucisnąć. Nie pocierać miejsca wstrzyknięcia.

Po wstrzyknięciu na końcu igły może pojawić się
kropla roztworu. Jest to typowe i nie ma wpływu na
podaną dawkę.

Zawsze obserwować licznik dawki, aby
kontrolować liczbę podanych mg leku.
Przytrzymać wciśnięty przycisk podania dawki,
aż licznik dawki pokaże 0.

Jak sprawdzić, czy igła nie jest zablokowana lub
uszkodzona?
• Jeśli po przytrzymaniu przycisku podania dawki
licznik dawki nie pokaże wartości 0, igła mogła być
zablokowana lub uszkodzona.
• Oznacza to, że lek nie został w ogóle podany nawet
wtedy, gdy licznik dawki zmienił pozycję i wskazuje
inną dawkę niż ta, która została początkowo
nastawiona.

Co zrobić w przypadku zablokowania igły?
Zmienić igłę w sposób opisany w punkcie 5 „Po
wykonaniu wstrzyknięcia” i powtórzyć wszystkie
czynności, począwszy od punktu 1 „Przygotowanie
wstrzykiwacza z nową igłą”. Upewnić się, że
wybrana została pełna potrzebna dawka.

Podczas wykonywania wstrzyknięcia nie należy
dotykać licznika dawki. Może to spowodować
przerwanie wstrzykiwania.
5. Po wykonaniu wstrzyknięcia

• Wprowadzić koniec igły do zewnętrznej
osłonki igły na płaskiej powierzchni, bez
dotykania igły ani zewnętrznej osłonki igły.

• Po wprowadzeniu igły do osłonki, ostrożnie
dopchnąć zewnętrzną osłonkę igły do końca.
• Odkręcić igłę i ostrożnie ją usunąć.

• Nałożyć nasadkę na wstrzykiwacz po każdym
użyciu w celu ochrony przed światłem.

Należy zawsze zdejmować igłę ze wstrzykiwacza
po każdym wstrzyknięciu aby zapewnić wygodne
wstrzyknięcie i zapobiec zablokowaniu igieł. Jeśli
igła jest zablokowana, lek nie zostanie wstrzyknięty.
Gdy wstrzykiwacz zostanie opróżniony, usunąć go
bez założonej igły zgodnie z instrukcjami
przekazanymi przez lekarza, pielęgniarkę, farmaceutę
lub lokalne władze.

Nigdy nie należy próbować nakładać
wewnętrznej osłonki z powrotem na igłę.
Można przypadkowo ukłuć się igłą.
Należy zawsze zdejmować igłę ze
wstrzykiwacza po każdym wstrzyknięciu.
Może to zapobiec zablokowaniu się igieł,
zanieczyszczeniu, zakażeniu, wyciekaniu
roztworu
i niedokładnemu dawkowaniu.
Inne ważne informacje

• Wstrzykiwacz i igły należy zawsze trzymać
w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla
innych, zwłaszcza dzieci.
• Nigdy nie należy udostępniać swojego
wstrzykiwacza ani igieł innym osobom.
• Osoby sprawujące opiekę muszą zachować
szczególną ostrożność podczas zdejmowania
i usuwania zużytych igieł, aby wyeliminować
ryzyko ukłucia się igłą i zakażenia krzyżowego.
• Każdego dnia należy zmieniać miejsce
wstrzyknięcia w celu zmniejszenia ryzyka
powstawania zgrubień.
Dbanie o wstrzykiwacz

• Nie pozostawiać wstrzykiwacza w samochodzie
ani w innym miejscu, w którym byłby narażony na
zbyt wysoką lub za niską temperaturę.
• Nie wolno wstrzykiwać leku Plyzari, jeśli był on
zamrożony. W takiej sytuacji zamierzone działanie
leku może nie zostać osiągnięte.
• Nie narażać wstrzykiwacza na działanie kurzu,
brudu ani cieczy.
• Nie myć, nie moczyć ani nie smarować
wstrzykiwacza. Wstrzykiwacz można czyścić
ściereczką nasączoną łagodnym detergentem.
• Nie upuszczać wstrzykiwacza ani nie uderzać nim
o twarde powierzchnie. Jeśli wstrzykiwacz został
upuszczony lub podejrzewa się, że może działać
nieprawidłowo, należy zawsze przykręcić nową igłę i
sprawdzić przepływ roztworu przed wykonaniem
wstrzyknięcia.

• Nie napełniać ponownie wstrzykiwacza. Po
opróżnieniu należy go usunąć.
• Nie należy próbować naprawiać ani rozkładać
wstrzykiwacza na części.

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Plyzari, 6 mg/mL, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

1 mL roztworu zawiera 6 mg liraglutydu. Jeden wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 18 mg
liraglutydu w 3 mL roztworu.

Liraglutyd otrzymywany syntetycznie jest analogiem ludzkiego glukagonopodobnego peptydu-1 (GLP-1).
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.

Przezroczysty, bezbarwny lub prawie bezbarwny roztwór bez widocznych cząstek stałych.
Osmolalność roztworu wynosi od 245 do 275 mOsmol/kg; pH=8,15.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Dorośli

Produkt leczniczy Plyzari jest wskazany do stosowania wraz z dietą o obniżonej wartości kalorycznej i
zwiększonym wysiłkiem fizycznym w celu kontroli masy ciała u dorosłych pacjentów,
u których początkowa wartość wskaźnika masy ciała (ang. Body Mass Index, BMI) wynosi:
• ≥30 kg/m² (otyłość), lub
• ≥27 kg/m² do <30 kg/m² (nadwaga) z przynajmniej jedną chorobą współistniejącą związaną
z nieprawidłową masą ciała, taką jak zaburzenia gospodarki węglowodanowej (stan
przedcukrzycowy lub cukrzyca typu 2), nadciśnienie tętnicze, dyslipidemia lub obturacyjny
bezdech senny.

Należy przerwać leczenie, jeżeli po 12 tygodniach stosowania produktu leczniczego Plyzari w dawce 3,0
mg na dobę u pacjenta nie stwierdzono zmniejszenia początkowej masy ciała o co najmniej 5%.

Młodzież (≥ 12 lat)

Produkt leczniczy Plyzari może być stosowany jako uzupełnienie zdrowego sposobu odżywiania
i zwiększonego wysiłku fizycznego w celu kontroli masy ciała u młodzieży w wieku 12 lat i powyżej z:

• otyłością (wskaźnik masy ciała (ang. Body Mass Index, BMI) odpowiadający ≥30 kg/m2 u osób
dorosłych z uwzględnieniem punktów odcięcia określonych w standardzie międzynarodowym)*
oraz
• masą ciała powyżej 60 kg.

Należy przerwać i poddać ocenie efekty leczenia, jeżeli nie stwierdzono zmniejszenia wartości wskaźnika
BMI lub BMI z jednym odchyleniem standardowym o co najmniej 4% po 12 tygodniach stosowania
produktu leczniczego Plyzari w dawce 3,0 mg na dobę lub w maksymalnej dawce tolerowanej przez
pacjenta.

*Punkty odcięcia BMI określone przez międzynarodowy standard IOTF (ang. International Obesity Task
Force) dla otyłości według płci w przedziale wiekowym 12–18 lat (patrz tabela 1), zgodnie z projektem
badania 4180, patrz punkt 5.1:

Tabela 1. Punkty odcięcia BMI określone przez międzynarodowy standard IOTF dla otyłości
według płci w przedziale wiekowym 12–18 lat

Wiek (lata) Wskaźnik BMI odpowiadający 30 kg/m2 u osób dorosłych
z uwzględnieniem punktów odcięcia określonych w
standardzie międzynarodowym.
Płeć męska Płeć żeńska
12 26,02 26,67
12,5 26,43 27,24
13 26,84 27,76
13,5 27,25 28,20
14 27,63 28,57
14,5 27,98 28,87
15 28,30 29,11
15,5 28,60 29,29
16 28,88 29,43
16,5 29,14 29,56
17 29,41 29,69
17,5 29,70 29,84
18 30,00 30,00

Dzieci (6 do < 12 lat)

Produkt leczniczy Plyzari jest wskazany jako uzupełnienie zdrowego sposobu odżywiania
i zwiększonego wysiłku fizycznego w celu kontroli masy ciała u dzieci w wieku od 6 do < 12 lat z:

• otyłością (BMI ≥ 95 percentyla)* i
• masą ciała ≥ 45 kg.

Leczenie produktem Plyzari należy przerwać i poddać ocenie, jeżeli u pacjentów nie stwierdzono
zmniejszenia wartości wskaźnika BMI lub Z-score BMI o co najmniej 4% po 12 tygodniach stosowania
produktu w dawce 3,0 mg na dobę lub w maksymalnej dawce tolerowanej przez pacjenta.

*Punkty odcięcia BMI określone przez CDC (ang. Centers for Disease Control and Prevention) dla
otyłości (≥ 95 percentyla) według płci w przedziale wiekowym 6 do < 12 lat (patrz tabela 2) zgodnie z
projektem badania 4392, patrz punkt 5.1.

Tabela 2. Punkty odcięcia BMI (Masa ciała w kg/Wzrost w m2) dla otyłości (≥ 95 percentyla)
według płci u dzieci w wieku od 6 do < 12 lat

Wiek (lata)
Otyłość
BMI ≥ 95 percentyla
Płeć męska Płeć żeńska
6 18,41 18,84
6,5 18,76 19,23
7 19,15 19,68
7,5 19,59 20,17
8 20,07 20,70
8,5 20,57 21,25
9 21,09 21,82
9,5 21,62 22,40
10 22,15 22,98
10,5 22,69 23,57
11 23,21 24,14
11,5 23,73 24,71

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dorośli

Dawka początkowa wynosi 0,6 mg raz na dobę. W celu poprawy tolerancji produktu leczniczego przez
przewód pokarmowy, dawkę należy stopniowo zwiększać o 0,6 mg na dobę w odstępach wynoszących
co najmniej jeden tydzień, aż do dawki wynoszącej 3,0 mg raz na dobę (patrz tabela 3). Jeśli przez
kolejne dwa tygodnie po zwiększeniu dawki produkt leczniczy jest źle tolerowany, należy rozważyć
zakończenie leczenia. Dobowe dawki większe niż 3,0 mg nie są zalecane.

Tabela 3. Harmonogram zwiększania dawki
Dawka Tygodnie

Zwiększanie
dawki 4 tygodnie

0,6 mg 1
1,2 mg 1
1,8 mg 1
2,4 mg 1
Dawka podtrzymująca 3,0 mg

Młodzież (≥ 12 lat)

W przypadku młodzieży w wieku od 12 do 18 lat powinien być stosowany podobny harmonogram
zwiększania dawki, jak dla osób dorosłych (patrz tabela 3). Dawkę należy stopniowo zwiększać aż do
osiągnięcia dawki wynoszącej 3,0 mg (dawka podtrzymująca) lub do maksymalnej dawki tolerowanej
przez pacjenta. Dobowe dawki większe niż 3,0 mg nie są zalecane.

Dzieci (6 do < 12 lat)

W przypadku dzieci w wieku od 6 do 12 lat powinien być stosowany podobny harmonogram zwiększania
dawki, jak dla osób dorosłych (patrz tabela 3). Dawkę należy stopniowo zwiększać aż do osiągnięcia
dawki wynoszącej 3,0 mg (dawka podtrzymująca) lub do maksymalnej dawki tolerowanej przez pacjenta.
Dobowe dawki większe niż 3,0 mg nie są zalecane. Leczenie liraglutydem powinno być rozpoczynane
przez lekarza doświadczonego w leczeniu otyłości u dzieci.

Pominięcie dawki

Jeśli dawka została pominięta i nie upłynęło jeszcze 12 godzin od zwykłej pory podania produktu
leczniczego, dawkę należy przyjąć możliwie jak najszybciej. Jeśli do pory podania następnej dawki
pozostało mniej niż 12 godzin, należy opuścić pominiętą dawkę i następną dawkę przyjąć o zwykłej
porze, zgodnie ze schematem dawkowania raz na dobę. Nie należy przyjmować dodatkowej dawki ani
zwiększać dawki następnego dnia w celu uzupełnienia dawki pominiętej.

Pacjenci z cukrzycą typu 2

Produkt leczniczy Plyzari nie powinien być stosowany w skojarzeniu z innym agonistą receptora
GLP-1.

Rozpoczynając stosowanie produktu leczniczego Plyzari, należy rozważyć zmniejszenie dawki
podawanej jednocześnie insuliny lub substancji zwiększających wydzielanie insuliny (takich jak
pochodne sulfonylomocznika), aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia hipoglikemii. Samodzielne
kontrolowanie przez pacjenta stężenia glukozy we krwi jest konieczne w celu skorygowania dawki
insuliny lub substancji zwiększających wydzielanie insuliny (patrz punkt 4.4).

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku (65 lat i więcej)
Nie ma konieczności dostosowywania dawki w związku z wiekiem pacjenta. Doświadczenie dotyczące
stosowania u pacjentów w wieku 75 lat i powyżej jest ograniczone, dlatego nie zaleca się stosowania
produktu leczniczego u tych pacjentów (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami
czynności nerek (klirens kreatyniny ≥ 30 mL/min.). Produkt leczniczy Plyzari nie jest zalecany do
stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 mL/min.), w
tym u osób w końcowym stadium choroby nerek (patrz punkty 4.4, 4.8 i 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby
Nie zaleca się dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami
czynności wątroby. Produkt leczniczy Plyzari nie jest zalecany do stosowania u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności wątroby i należy zachować ostrożność, stosując go u pacjentów z łagodnymi lub
umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Dzieci i młodzież
Nie ma konieczności dostosowywania dawki u młodzieży i dzieci w wieku 6 lat i powyżej.
Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Plyzari u dzieci
w wieku poniżej 6 lat (patrz punkt 5.1).

Sposób podawania

Produkt leczniczy Plyzari należy podawać wyłącznie podskórnie. Produktu leczniczego nie wolno
podawać dożylnie ani domięśniowo.

Produkt leczniczy Plyzari podawany jest raz na dobę o dowolnej porze, niezależnie od posiłków.
Wstrzyknięcia należy wykonywać w powłoki jamy brzusznej, udo lub górną część ramienia. Miejsce
wstrzyknięcia i porę podania można zmienić bez dostosowywania dawki. Jednakże, lepiej jest
wstrzykiwać produkt leczniczy Plyzari w przybliżeniu o tej samej porze dnia, po wybraniu najbardziej
dogodnej pory. Należy zawsze zmieniać miejsca wstrzyknięć w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia
złogów amyloidu w miejscu wstrzyknięcia (patrz punkt 4.8).

Dalsze wskazówki dotyczące podawania, patrz punkt 6.6.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na liraglutyd lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Zachłyśnięcie podczas stosowania znieczulenia ogólnego lub głębokiej sedacji

U pacjentów poddanych znieczuleniu ogólnemu lub głębokiej sedacji i przyjmujących agonistów
receptora GLP-1 występowały przypadki zachłystowego zapalenia płuc. Dlatego przed procedurą
znieczulenia ogólnego lub głębokiej sedacji należy wziąć pod uwagę zwiększone ryzyko
występowania zawartości resztkowej w żołądku spowodowane opóźnionym opróżnianiem żołądka
(patrz punkt 4.8).

Pacjenci z niewydolnością serca

Nie ma doświadczenia w leczeniu pacjentów z zastoinową niewydolnością serca klasy IV według
NYHA (New York Heart Association), dlatego też nie zaleca się stosowania liraglutydu w tej grupie
pacjentów.

Specjalne grupy pacjentów

Nie określono skuteczności ani bezpieczeństwa stosowania liraglutydu w celu kontroli masy ciała
u pacjentów:
- w wieku 75 lat lub starszych,
- leczonych innymi produktami w celu kontroli masy ciała,
- z otyłością wtórną spowodowaną zaburzeniami endokrynologicznymi lub zaburzeniami
odżywiania, bądź leczonych produktami, mogącymi powodować przyrost masy ciała,
- z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek,
- z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.
Nie zaleca się stosowania produktu leczniczego u tych pacjentów (patrz punkt 4.2).

Ponieważ stosowanie liraglutydu w celu kontroli masy ciała nie zostało zbadane u pacjentów
z łagodnymi ani umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby, należy zachować ostrożność podczas
stosowania u tych pacjentów (patrz punkty 4.2 i 5.2).

Doświadczenia związane ze stosowaniem u pacjentów z nieswoistym zapaleniem jelit oraz gastroparezą
cukrzycową są ograniczone. Stosowanie liraglutydu nie jest zalecane u tych pacjentów, gdyż wiąże się
z wystąpieniem przemijających działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego, w tym nudności,
wymiotów i biegunki.

Zapalenie trzustki

Podczas stosowania agonistów receptora GLP-1 zaobserwowano wystąpienie ostrego zapalenia trzustki.
Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki.
W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki, należy zaprzestać stosowania liraglutydu, a po
potwierdzeniu ostrego zapalenia trzustki leczenie liraglutydem nie powinno być wznawiane.

Kamica żółciowa i zapalenie pęcherzyka żółciowego

W badaniach klinicznych dotyczących kontroli masy ciała, obserwowano częstsze występowanie kamicy
żółciowej i zapalenia pęcherzyka żółciowego u pacjentów stosujących liraglutyd, niż u osób
przyjmujących placebo. Możliwość zwiększenia ryzyka wystąpienia kamicy żółciowej, a tym samym
zapalenia pęcherzyka żółciowego, w wyniku znacznego zmniejszenia masy ciała, tylko częściowo
tłumaczy wzrost częstości występowania tych zaburzeń podczas stosowania liraglutydu. Kamica żółciowa
i zapalenie pęcherzyka żółciowego mogą wiązać się z koniecznością hospitalizacji i chirurgicznego
usunięcia pęcherzyka żółciowego (cholecystektomii). Pacjentów należy poinformować
o charakterystycznych objawach kamicy żółciowej i zapalenia pęcherzyka żółciowego.

Choroba tarczycy

W badaniach klinicznych leczenia cukrzycy typu 2 działania niepożądane dotyczące tarczycy, jak
powiększenie tarczycy, były obserwowane w szczególności u pacjentów z istniejącymi wcześniej
chorobami tarczycy. W związku z tym, należy zachować ostrożność podczas stosowania liraglutydu
u pacjentów z chorobami tarczycy.

Częstość akcji serca

W badaniach klinicznych obserwowano zwiększenie częstości akcji serca podczas stosowania liraglutydu
(patrz punkt 5.1). Częstość akcji serca należy kontrolować w regularnych odstępach, zgodnie z zasadami
postępowania przyjętymi w praktyce klinicznej. Należy poinformować pacjentów o objawach wzrostu

częstości akcji serca (kołatanie serca lub uczucie gwałtownego bicia serca w spoczynku). U pacjentów,
u których stwierdzono znaczący klinicznie, długotrwały wzrost częstości akcji serca w spoczynku, należy
przerwać leczenie liraglutydem.

Odwodnienie

U pacjentów leczonych agonistami receptora GLP-1 zaobserwowano przedmiotowe i podmiotowe
objawy odwodnienia, w tym zaburzenia czynności nerek i ostrą niewydolność nerek. Pacjenci leczeni
liraglutydem powinni zostać poinformowani o ryzyku odwodnienia związanym z działaniami
niepożądanymi ze strony żołądka i jelit oraz o konieczności zapobiegania niedoborom płynów.

Hipoglikemia u pacjentów z cukrzycą typu 2

U pacjentów z cukrzycą typu 2 przyjmujących liraglutyd w skojarzeniu z insuliną i (lub) pochodnymi
sulfonylomocznika ryzyko hipoglikemii może być zwiększone. Ryzyko hipoglikemii można zmniejszyć,
obniżając dawkę insuliny i (lub) pochodnej sulfonylomocznika.

Dzieci i młodzież

Epizody hipoglikemii istotnej klinicznie zgłaszano u młodzieży (≥ 12 lat) leczonej liraglutydem. Należy
poinformować pacjentów o charakterystycznych objawach towarzyszących hipoglikemii oraz
odpowiednich działaniach.

Hiperglikemia u pacjentów z cukrzycą leczonych insuliną

U pacjentów z cukrzycą nie wolno stosować produktu leczniczego Plyzari jako zamiennika insuliny.
U pacjentów zależnych od insuliny zgłaszano występowanie cukrzycowej kwasicy ketonowej po szybkim
przerwaniu podawania insuliny lub zmniejszeniu jej dawki (patrz punkt 4.2).

Substancje pomocnicze

Produkt leczniczy Plyzari zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy, że produkt
leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

W warunkach in vitro, liraglutyd wykazał bardzo mały potencjał wejścia w interakcje farmakokinetyczne
z innymi substancjami czynnymi związanymi z cytochromem P450 (CYP 450) oraz wiązania
z białkami osocza.

Niewielkie opóźnienie w opróżnianiu żołądka wywołane działaniem liraglutydu może wpływać na
wchłanianie jednocześnie podawanych doustnych produktów leczniczych. Badania interakcji nie
wykazały żadnego klinicznie istotnego opóźnienia wchłaniania, dlatego nie ma konieczności
dostosowywania dawki.

Przeprowadzono badania dotyczące interakcji liraglutydu w dawce 1,8 mg. Wpływ liraglutydu
na tempo opróżniania żołądka w przypadku stosowania w dawce wynoszącej 1,8 mg i w dawce 3,0 mg
był taki sam (wartość AUC0-300 min dla paracetamolu). U niewielkiej liczby pacjentów leczonych
liraglutydem odnotowano przynajmniej jeden przypadek ostrej biegunki. Biegunka może wpływać
na wchłanianie jednocześnie podawanych doustnych produktów leczniczych.

Warfaryna i inne pochodne kumaryny

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Nie można wykluczyć klinicznie istotnej interakcji
z substancjami czynnymi o słabej rozpuszczalności lub wąskim indeksie terapeutycznym, takimi jak
warfaryna. Po rozpoczęciu leczenia liraglutydem u pacjentów przyjmujących warfarynę lub inne
pochodne kumaryny zaleca się częstsze monitorowanie wartości międzynarodowego współczynnika
znormalizowanego (ang. International Normalised Ratio, INR).

Paracetamol (acetaminofen)

Liraglutyd nie zmienił całkowitej ekspozycji na paracetamol po podaniu pojedynczej dawki 1000 mg.
Wartość Cmax paracetamolu zmniejszyła się o 31%, natomiast średnia wartość tmax zwiększyła się
o 15 min. W przypadku jednoczesnego stosowania paracetamolu nie ma konieczności dostosowywania
dawki.

Atorwastatyna

Liraglutyd nie zmienił całkowitej ekspozycji na atorwastatynę po podaniu atorwastatyny
w pojedynczej dawce wynoszącej 40 mg. Dlatego też w przypadku stosowania atorwastatyny
jednocześnie z liraglutydem nie ma konieczności dostosowywania dawki atorwastatyny. Po zastosowaniu
liraglutydu wartość Cmax atorwastatyny zmniejszyła się o 38%, natomiast średnia wartość tmax zwiększyła
się z 1 do 3 godzin.

Gryzeofulwina

Liraglutyd nie zmienił całkowitej ekspozycji na gryzeofulwinę po podaniu gryzeofulwiny
w pojedynczej dawce wynoszącej 500 mg. Wartość Cmax gryzeofulwiny zwiększyła się o 37%, natomiast
średnia wartość tmax nie uległa zmianie. Nie ma konieczności dostosowywania dawki gryzeofulwiny
i innych związków o małej rozpuszczalności i dużej przenikalności.

Digoksyna

Podanie digoksyny w pojedynczej dawce wynoszącej 1 mg jednocześnie z liraglutydem powodowało
zmniejszenie wartości AUC digoksyny o 16%; wartość Cmax zmniejszyła się o 31%. Średnia wartość tmax
dla digoksyny zwiększyła się z 1 do 1,5 godziny. Wyniki te nie wskazują na konieczność
dostosowywania dawki digoksyny.

Lizynopryl

Podanie lizynoprylu w pojedynczej dawce wynoszącej 20 mg jednocześnie z liraglutydem powodowało
zmniejszenie wartości AUC dla lizynoprylu o 15%; wartość Cmax zmniejszyła się o 27%. Po zastosowaniu
liraglutydu średnia wartość tmax dla lizynoprylu zwiększyła się z 6 do 8 godzin. Wyniki te wskazują na
brak konieczności dostosowywania dawki lizynoprylu.

Doustne środki antykoncepcyjne

Liraglutyd zmniejszył wartość Cmax etynyloestradiolu i lewonorgestrelu odpowiednio o 12% i 13%
po podaniu pojedynczej dawki doustnego środka antykoncepcyjnego. Wartość tmax obydwu związków
zwiększyła się o 1,5 godziny po zastosowaniu z liraglutydem. Nie stwierdzono klinicznie istotnego
wpływu na całkowitą ekspozycję zarówno na etynyloestradiol, jak i lewonorgestrel. W związku z tym ich
działanie antykoncepcyjne nie powinno ulec zmianie podczas jednoczesnego stosowania z liraglutydem.

Dzieci i młodzież

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania liraglutydu u kobiet w okresie ciąży. Badania na
zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Zagrożenie dla człowieka nie
jest znane.

Liraglutydu nie należy stosować w okresie ciąży. Jeśli pacjentka planuje zajść w ciążę lub jest
w ciąży, należy zaprzestać stosowania liraglutydu.

Karmienie piersią

Nie wiadomo czy liraglutyd przenika do mleka ludzkiego. Badania na zwierzętach wykazały małe
przenikanie do mleka liraglutydu i metabolitów o dużym podobieństwie strukturalnym. W badaniach
nieklinicznych wykazano zmniejszenie wzrostu u osesków szczurzych pod wpływem leczenia (patrz
punkt 5.3). Z powodu braku doświadczenia w stosowaniu, produktu leczniczego Plyzari nie należy
stosować w okresie karmienia piersią.

Płodność

Oprócz nieznacznego zmniejszenia liczby zagnieżdżonych zarodków, w badaniach na zwierzętach
nie wykazano szkodliwego wpływu na płodność (patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Produkt leczniczy Plyzari nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia
pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednak, głównie podczas pierwszych 3 miesięcy stosowania produktu
leczniczego Plyzari, mogą pojawić się zawroty głowy. W przypadku występowania zawrotów głowy,
należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa:

Bezpieczeństwo stosowania liraglutydu do wstrzykiwań było oceniane w pięciu podwójnie zaślepionych,
kontrolowanych placebo badaniach klinicznych, do których włączono 5813 dorosłych pacjentów z
otyłością lub nadwagą i co najmniej jedną chorobą współistniejącą związaną z nieprawidłową masą ciała.
Działaniami niepożądanymi zgłaszanymi najczęściej podczas leczenia (67,9%), były objawy ze strony
przewodu pokarmowego (patrz punkt „Opis wybranych działań niepożądanych”).

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

W tabeli 4 wymieniono działania niepożądane zgłoszone u dorosłych. Działania niepożądane zostały
wymienione według klasyfikacji układów i narządów oraz częstości występowania. Częstość
występowania definiuje się w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10);
niezbyt często (od ≥ 1/1 000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10 000 do < 1/1000); bardzo rzadko
(< 1/10 000); nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W obrębie
każdej grupy częstości, działania niepożądane są przedstawione według zmniejszającej się ciężkości tych
zdarzeń.

Tabela 4. Działania niepożądane zgłoszone u dorosłych

Klasyfikacja układów
i narządów MedDRA
Bardzo często Często Niezbyt często Rzadko Częstość
nieznana
Zaburzenia układu
immunologicznego
Reakcja anafilaktyczna
Zaburzenia metabolizmu
i odżywiania
Hipoglikemia* Odwodnienie

Zaburzenia psychiczne Bezsenność**

Zaburzenia układu
nerwowego Bóle głowy Zawroty głowy
Zaburzenia smaku
Zaburzenia serca Tachykardia
Zaburzenia żołądka
i jelit
Nudności
Wymioty
Biegunka
Zaparcia

Suchość w jamie
ustnej
Dyspepsja
Zapalenie żołądka
Refluks
żołądkowoprzełykowy
Ból w nadbrzuszu
Nadmierna
produkcja gazów
jelitowych
Odbijanie się
Wzdęcie brzucha

Zapalenie
trzustki***
Opóźnione
opróżnianie żołądka
****

Niedrożność
jelit†

Zaburzenia wątroby
i dróg żółciowych
Kamica
żółciowa***
Zapalenie
pęcherzyka
żółciowego ***
Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej
Wysypka Pokrzywka Amyloidoza
skórna

Zaburzenia nerek i dróg
moczowych
Ostra
niewydolność
nerek
Zaburzenia
czynności
nerek

Zaburzenia ogólne i stany
w miejscu podania
Reakcje w miejscu
wstrzyknięcia
Astenia
Zmęczenie

Złe samopoczucie

Badania diagnostyczne Zwiększona
aktywność lipazy
Zwiększona
aktywność
amylazy
* Hipoglikemia (na podstawie objawów podawanych przez pacjentów, ale niepotwierdzonych w
wynikach oznaczeń stężenia glukozy we krwi) zgłaszana przez pacjentów bez cukrzycy typu 2 leczonych
liraglutydem do wstrzykiwań w połączeniu z dietą i wysiłkiem fizycznym. Dodatkowe informacje podano
w punkcie „Opis wybranych działań niepożądanych”.
** Bezsenność obserwowano głównie w okresie pierwszych 3 miesięcy leczenia
*** Patrz punkt 4.4.
**** Z kontrolowanych badań klinicznych fazy II, IIIa i IIIb.
† Na podstawie informacji uzyskanych po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu.

Opis wybranych działań niepożądanych:

Hipoglikemia u pacjentów bez cukrzycy typu 2
W badaniach klinicznych z udziałem osób z nadwagą lub otyłością bez cukrzycy typu 2, leczonych
liraglutydem do wstrzykiwań w połączeniu z dietą i wysiłkiem fizycznym, nie odnotowano żadnego
przypadku ciężkiej hipoglikemii (wymagającej pomocy osób trzecich). Objawy hipoglikemii zgłosiło
1,6% pacjentów leczonych liraglutydem do wstrzykiwań i 1,1% pacjentów przyjmujących placebo;
jednak zdarzeń tych nie potwierdzono pomiarami stężenia glukozy we krwi. W większości przypadków
hipoglikemia miała łagodne nasilenie.

Hipoglikemia u pacjentów z cukrzycą typu 2
W badaniu klinicznym z udziałem osób z nadwagą lub otyłością i cukrzycą typu 2, leczonych
liraglutydem do wstrzykiwań w połączeniu z dietą i wysiłkiem fizycznym, ciężką hipoglikemię
(wymagającą pomocy osób trzecich) zgłosiło 0,7% pacjentów leczonych liraglutydem do wstrzykiwań ,
wyłącznie u pacjentów, którzy stosowali jednocześnie pochodne sulfonylomocznika. W tej grupie
pacjentów, udokumentowane przypadki objawowej hipoglikemii zgłosiło 43,6% osób leczonych
liraglutydem do wstrzykiwań i 27,3% osób przyjmujących placebo. W grupie pacjentów niestosujących
jednocześnie pochodnych sulfonylomocznika, udokumentowane przypadki objawowej hipoglikemii
(zdefiniowanej jako stężenie glukozy w osoczu wynoszące ≤ 3,9 mmol/L z towarzyszącymi objawami)
zgłosiło 15,7% osób leczonych liraglutydem do wstrzykiwań i 7,6% osób przyjmujących placebo.

Hipoglikemia u pacjentów z cukrzycą typu 2 leczonych insuliną
W badaniu klinicznym z udziałem osób z nadwagą lub otyłością i cukrzycą typu 2, leczonych insuliną i
liraglutydem 3,0 mg/dobę w połączeniu z dietą i wysiłkiem fizycznym, ciężką hipoglikemię (wymagającą
pomocy osób trzecich) zgłosiło 1,5% pacjentów leczonych liraglutydem 3,0 mg/dobę, którzy stosowali
jednocześnie 1-2 doustne leki przeciwcukrzycowe. W tym badaniu, udokumentowane przypadki
objawowej hipoglikemii (zdefiniowanej jako stężenie glukozy w osoczu ≤ 3,9 mmol/L z towarzyszącymi
objawami) zgłosiło 47,2% osób leczonych liraglutydem 3,0 mg/dobę i 51,8% osób przyjmujących
placebo. W grupie pacjentów stosujących jednocześnie pochodne sulfonylomocznika, udokumentowane
przypadki objawowej hipoglikemii zgłosiło 60,9% osób leczonych liraglutydem 3,0 mg/dobę i 60,0%
osób przyjmujących placebo.

Działania niepożądane ze strony układu pokarmowego
W większości przypadków objawy ze strony przewodu pokarmowego były przemijające, łagodne lub
umiarkowanie nasilone i nie prowadziły do rezygnacji z leczenia. Występowały zazwyczaj w pierwszych
tygodniach leczenia i zmniejszały się w ciągu kilku dni lub tygodni nieprzerwanej terapii.

U pacjentów w wieku 65 lat lub starszych leczonych produktem leczniczym Plyzari może wystąpić
więcej dolegliwości ze strony układu pokarmowego.

U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≥ 30
mL/min.) leczonych produktem leczniczym Plyzari może wystąpić więcej dolegliwości ze strony układu
pokarmowego.

Ostra niewydolność nerek
Istnieją doniesienia o występowaniu ostrej niewydolności nerek u pacjentów leczonych agonistami
receptora GLP-1. Większość przypadków odnotowano u pacjentów, u których występowały nudności,
wymioty lub biegunka, powodujące zmniejszenie objętości płynów w organizmie (patrz punkt 4.4).

Reakcje alergiczne
Po wprowadzeniu liraglutydu do obrotu zgłoszono kilka przypadków reakcji anafilaktycznych
z objawami takimi jak: niedociśnienie tętnicze, kołatanie serca, duszność i obrzęk. Potencjalnie, reakcje
alergiczne mogą stanowić zagrożenie życia. W przypadku podejrzenia reakcji anafilaktycznej, stosowanie
liraglutydu powinno zostać przerwane i nie powinno być wznawiane (patrz punkt 4.3).

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia
U pacjentów leczonych liraglutydem do wstrzykiwań zgłaszano występowanie reakcji w miejscu
wstrzyknięcia. Reakcje te były zwykle łagodne, miały przemijający charakter i w większości przypadków
ustępowały w czasie dalszego leczenia.

Tachykardia
W badaniach klinicznych przypadki tachykardii odnotowano u 0,6% pacjentów leczonych liraglutydem
do wstrzykiwań i u 0,1% pacjentów przyjmujących placebo. Większość z nich miała łagodne lub
umiarkowane nasilenie. Były to przypadki odosobnione, które w większości ustępowały w czasie
dalszego leczenia liraglutydem do wstrzykiwań.

Amyloidoza skórna
W miejscu wstrzyknięcia może wystąpić amyloidoza skórna (patrz punkt 4.2).

Dzieci i młodzież
W badaniu klinicznym przeprowadzonym z udziałem młodzieży z otyłością w wieku od 12 do 18 lat, 125
pacjentów otrzymywało liraglutyd do wstrzykiwań przez 56 tygodni.
W ogólnym podsumowaniu, częstość, rodzaj i ciężkość działań niepożądanych u młodzieży z otyłością
były porównywalne z tymi, które obserwowano u osób dorosłych. Wymioty występowały z 2-krotnie
większą częstością u młodzieży niż u osób dorosłych.
Odsetek pacjentów, którzy zgłosili co najmniej jeden epizod hipoglikemii istotnej klinicznie był większy
w grupie leczonej liraglutydem (1,6%) w porównaniu z placebo (0,8%). W trakcie badania nie wystąpiły
epizody ciężkiej hipoglikemii.

W badaniu klinicznym przeprowadzonym z udziałem dzieci z otyłością w wieku od 6 do 12 lat
(Badanie 4392), 56 pacjentów otrzymywało produkt leczniczy Plyzari przez 56 tygodni.

W ogólnym podsumowaniu, częstość, rodzaj i ciężkość działań niepożądanych u dzieci z otyłością były
porównywalne z tymi, które obserwowano u młodzieży i osób dorosłych.

Odnotowano więcej działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego u dzieci, zarówno
w grupie przyjmującej liraglutyd, jak i w grupie przyjmującej placebo, w porównaniu do młodzieży i
osób dorosłych, z dwukrotnym wzrostem częstości występowania wymiotów u dzieci w porównaniu
do młodzieży.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie
podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych
Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych
i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

W badaniach klinicznych i po wprowadzeniu liraglutydu do obrotu zgłoszono przypadki przyjęcia dawek
dochodzących do 72 mg (24 razy większych niż dawka zalecana w celu kontroli masy ciała). Zgłaszane
zdarzenia obejmowały silne nudności, ciężkie wymioty i ciężką hipoglikemię.

W przypadku przedawkowania należy podjąć odpowiednie leczenie wspomagające w zależności od
występujących u pacjenta przedmiotowych i podmiotowych objawów klinicznych. Należy obserwować
czy u pacjentów nie występują kliniczne objawy odwodnienia oraz monitorować stężenie glukozy we
krwi.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w cukrzycy, analogi glukagonopodobnego peptydu-1
(GLP-1). Kod ATC: A10BJ02

Mechanizm działania

Liraglutyd jest acylowanym analogiem ludzkiego glukagonopodobnego peptydu-1 (GLP-1), w którym
sekwencja aminokwasów jest w 97% zgodna z sekwencją aminokwasów w cząsteczce endogennego
ludzkiego GLP-1. Liraglutyd wiąże się z receptorem GLP-1 (GLP-1R) i aktywuje go.

GLP-1 kontroluje łaknienie i spożycie pokarmu w warunkach fizjologicznych, ale jego pełny mechanizm
działania nie został dokładnie poznany. W badaniach na zwierzętach, po obwodowym podaniu liraglutydu
związek był wychwytywany w konkretnych obszarach mózgowia odpowiedzialnych za kontrolę
łaknienia, w których w wyniku swoistej aktywacji GLP-1R powodował wzmocnienie najważniejszych
sygnałów sytości i osłabienie najważniejszych sygnałów głodu, prowadząc w ten sposób do zmniejszenia
masy ciała.

Receptory GLP-1 występują również w określonych miejscach w sercu, naczyniach układu krążenia,
układzie immunologicznym i nerkach. W badaniach nad miażdżycą tętnic prowadzonych z udziałem
myszy liraglutyd zapobiegał rozwojowi blaszki miażdżycowej oraz zmniejszał stan zapalny blaszki
miażdżycowej. Dodatkowo liraglutyd wywierał korzystny wpływ na lipidy w osoczu. Liraglutyd nie
zmniejszał rozmiaru blaszki w stabilnej miażdżycy.

Działanie farmakodynamiczne

Liraglutyd powoduje zmniejszenie masy ciała u ludzi głównie w wyniku utraty tkanki tłuszczowej, przy
czym względna ilość trzewnej tkanki tłuszczowej zmniejsza się bardziej niż ilość podskórnej tkanki
tłuszczowej. Liraglutyd kontroluje łaknienie, zwiększając uczucie sytości i pełności, a jednocześnie
zmniejszając uczucie głodu oraz ograniczając potrzebę zjedzenia pożywienia, w wyniku czego zmniejsza
się spożycie pokarmu. Liraglutyd nie zwiększa wydatku energetycznego w porównaniu z placebo.

Liraglutyd pobudza wydzielanie insuliny i hamuje wydzielanie glukagonu w sposób zależny od stężenia
glukozy, powodując obniżenie stężenia glukozy we krwi na czczo i po posiłku. Efekt zależny od stężenia
glukozy jest silniej wyrażony u pacjentów w stanie przedcukrzycowym i z cukrzycą w porównaniu do
osób z normoglikemią. Wyniki badań klinicznych wskazują na to, że liraglutyd poprawia i podtrzymuje
czynność komórek beta trzustki, co wykazano na podstawie badań z wykorzystaniem homeostatycznego
modelu oceny funkcji komórek beta (HOMA-B) i stosunku proinsuliny do insuliny.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność liraglutydu w odniesieniu do kontroli masy ciała w połączeniu
ze zmniejszeniem podaży kalorii i zwiększeniem wysiłku fizycznego oceniano w czterech badaniach fazy
III z randomizacją, podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo, w których wzięło udział łącznie
5358 dorosłych pacjentów.

• Badanie 1 (SCALE Obesity & Pre-Diabetes — 1839): 3731 pacjentów z otyłością (BMI ≥ 30
kg/m²) lub nadwagą (BMI ≥ 27 kg/m²) oraz dyslipidemią i (lub) nadciśnieniem tętniczym
podzielono według stwierdzanego w badaniach przesiewowych stanu przedcukrzycowego oraz
wyjściowej wartości BMI (≥ 30 kg/m² lub < 30 kg/m²). U wszystkich 3731 zrandomizowanych
pacjentów leczenie trwało 56 tygodni, a u 2254 pacjentów ze stwierdzonym w badaniach
przesiewowych stanem przedcukrzycowym leczenie trwało 160 tygodni. Po każdym z obydwu
okresów leczenia następował 12-tygodniowy okres obserwacyjny bez podawania leku/placebo.
Leczeniu wszystkich pacjentów towarzyszyła kontrola stylu życia polegająca na stosowaniu diety
niskokalorycznej oraz wykonywaniu ćwiczeń fizycznych.
W trwającej 56 tygodni części badania 1 oceniano zmniejszenie masy ciała u 3731
zrandomizowanych pacjentów (badanie ukończyło 2590 osób).
W trwającej 160 tygodni części badania 1 oceniano czas do wystąpienia cukrzycy typu 2 u 2254
zrandomizowanych pacjentów ze stanem przedcukrzycowym (badanie ukończyło 1128 osób).
• Badanie 2 (SCALE Diabetes — 1922): Trwające 56 tygodni badanie, w którym oceniano
zmniejszenie masy ciała u 846 zrandomizowanych (badanie ukończyło 628 uczestników)
pacjentów z otyłością i nadwagą oraz niedostatecznie kontrolowaną cukrzycą typu 2 (wartość
HbA1c w zakresie od 7% do 10%). Na początku badania jako leczenie podstawowe stosowano
tylko dietę i wysiłek fizyczny, metforminę, pochodną sulfonylomocznika, glitazony
w monoterapiach lub dowolne skojarzenie wymienionych metod leczenia.
• Badanie 3 (SCALE Sleep Apnoea — 3970): Trwające 32 tygodnie badanie, w którym oceniano
stopień ciężkości bezdechu sennego i zmniejszenie masy ciała u 359 zrandomizowanych (badanie
ukończyło 276 uczestników) pacjentów z otyłością i umiarkowanie ciężkim lub ciężkim
obturacyjnym bezdechem sennym.

• Badanie 4 (SCALE Maintenance — 1923): Trwające 56 tygodni badanie, w którym oceniano
utrzymanie masy ciała i zmniejszenie masy ciała u 422 zrandomizowanych (badanie ukończyło 305
uczestników) pacjentów z otyłością i nadwagą oraz z nadciśnieniem tętniczym lub dyslipidemią, po
wcześniejszym zmniejszeniu masy ciała o ≥ 5% w wyniku stosowania diety niskokalorycznej.

Masa ciała
We wszystkich badanych grupach większą redukcję masy ciała uzyskano u pacjentów z otyłością lub
nadwagą stosujących liraglutyd, w porównaniu do pacjentów przyjmujących placebo. We wszystkich
grupach uczestników zmniejszenie masy ciała o ≥ 5% i > 10% uzyskano u większego odsetka pacjentów
stosujących liraglutyd w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo (tabele 5–7). W trwającej 160
tygodni części badania 1 redukcja masy ciała nastąpiła głównie w pierwszym roku i utrzymywała się
przez 160 tygodni. W badaniu 4 zmniejszenie masy ciała uzyskane przed rozpoczęciem leczenia
utrzymało się u większej liczby osób stosujących liraglutyd w porównaniu z osobami przyjmującymi
placebo (odpowiednio u 81,4% i 48,9%). Dane dotyczące zmniejszenia masy ciała, osób
odpowiadających na leczenie, zmian masy ciała zachodzących w czasie oraz skumulowanego rozkładu
zmian masy ciała (%) w badaniach 1–4 przedstawiono w tabelach 5–9 oraz na rysunkach 1, 2 i 3.

Zmniejszenie masy ciała po 12 tygodniach leczenia liraglutydem (3,0 mg)
Za osoby wcześnie odpowiadające na leczenie uznano pacjentów, u których uzyskano zmniejszenie masy
ciała o ≥ 5% po 12 tygodniach leczenia liraglutydem w dawce terapeutycznej (zwiększanie dawki przez
4 tygodnie, a następnie stosowanie dawki terapeutycznej przez 12 tygodni). W trwającej 56 tygodni
części badania 1, zmniejszenie masy ciała o ≥ 5% uzyskano po 12 tygodniach u 67,5% pacjentów.
W badaniu 2 zmniejszenie masy ciała o ≥ 5% uzyskano po 12 tygodniach u 50,4% pacjentów. Przewiduje
się, że w trakcie dalszego leczenia liraglutydem, po upływie 1 roku zmniejszenie masy ciała
o ≥ 5% nastąpi u 86,2%, a o ≥ 10% u 51% osób wcześnie odpowiadających na leczenie. Przewiduje się,
że u osób wcześnie odpowiadających na leczenie po upływie 1 roku terapii, masa ciała zmniejszy się
średnio o 11,2% w stosunku do masy wyjściowej (o 9,7% u mężczyzn i 11,6% u kobiet). W grupie osób,
u których po 12 tygodniach leczenia liraglutydem w dawce terapeutycznej uzyskano zmniejszenie masy
ciała o < 5%, odsetek pacjentów, u których po upływie 1 roku masa ciała nie zmniejszyła się o ≥ 10%
wynosi 93,4%.

Kontrola glikemii
Leczenie liraglutydem wiązało się z istotną poprawą parametrów kontroli glikemii w podgrupach osób
z normoglikemią, w stanie przedcukrzycowym i z cukrzycą typu 2. W trwającej 56 tygodni części
badania 1, cukrzyca typu 2 rozwinęła się u mniejszej liczby osób leczonych liraglutydem w porównaniu
z pacjentami przyjmującymi placebo (0,2% w porównaniu z 1,1%). Odwrócenie stanu
przedcukrzycowego z początku badania, wykazano u większej liczby osób w porównaniu z pacjentami
przyjmującymi placebo (69,2% w porównaniu z 32,7%). W trwającej 160 tygodni części badania 1,
głównym kryterium oceny skuteczności był odsetek pacjentów, u których rozpoznano cukrzycę typu 2
oceniany jako czas do rozpoznania cukrzycy. W 160 tygodniu leczenia u 3% pacjentów leczonych
liraglutydem do wstrzykiwań oraz 11% leczonych placebo zdiagnozowano cukrzycę typu 2. Szacowany
czas do wystąpienia cukrzycy typu 2 wśród pacjentów leczonych liraglutydem w dawce 3,0 mg był 2,7
razy dłuższy (przy 95% przedziale ufności [1,9; 3,9]), a współczynnik ryzyka rozwoju cukrzycy typu 2
wynosił 0,2 dla liraglutydu w porównaniu do placebo.

Kardiometaboliczne czynniki ryzyka
W porównaniu do placebo, leczenie liraglutydem powodowało istotne obniżenie skurczowego ciśnienia
krwi i zmniejszenie obwodu pasa (tabele 5, 6 i 7).

Wskaźnik bezdechów i spłyceń oddychania (ang. Apnoea-Hypopnoea Index, AHI)
Według oceny na podstawie zmiany wskaźnika AHI w stosunku do wartości wyjściowej, leczenie
liraglutydem wiązało się z istotnym zmniejszeniem stopnia ciężkości obturacyjnego bezdechu sennego
w porównaniu do placebo (tabela 8).

Tabela 5. Badanie 1: Zmiana masy ciała, stężenia glukozy we krwi i parametrów
kardiometabolicznych po 56 tygodniach w porównaniu z wartościami wyjściowymi

Liraglutyd do wstrzykiwań (N=2437) Placebo (N=1225) Liraglutyd do
wstrzykiwań w
porównaniu z
placebo
Masa ciała
Wyjściowa, kg (SD) 106,3 (21,2) 106,3 (21,7) -

Średnia zmiana w 56. Tygodniu, %
(95% CI)
-8,0 -2,6 -5,4** (-5,8; -5,0)

Średnia zmiana w 56. Tygodniu, kg
(95% CI)
-8,4 -2,8 -5,6** (-6,0; -5,1)

Odsetek pacjentów, u których masa
ciała zmniejszyła się o ≥ 5% w 56.
Tygodniu, % (95% CI)

63,5 26,6 4,8** (4,1; 5,6)

Odsetek pacjentów, u których masa
ciała zmniejszyła się o > 10% w 56.
Tygodniu, % (95% CI)

32,8 10,1 4,3** (3,5; 5,3)

Stężenie glukozy we krwi
i czynniki kardiometaboliczne
Wartość
wyjściowa
Zmiana Wartość
wyjściowa
Zmiana

HbA1c, % 5,6 -0,3 5,6 -0,1 -0,23** (-0,25; -0,21)
Stężenie glukozy w osoczu na czczo,
mmol/L
5,3 -0,4 5,3 -0,01 -0,38** (-0,42; -0,35)

Skurczowe ciśnienie krwi, mmHg 123,0 -4,3 123,3 -1,5 -2,8** (-3,6; -2,1)
Rozkurczowe ciśnienie krwi, mmHg 78,7 -2,7 78,9 -1,8 -0,9* (-1,4; -0,4)
Obwód pasa, cm 115,0 -8,2 114,5 -4,0 -4,2** (-4,7; -3,7)
Pełna analiza. Wartości wyjściowe masy ciała, HbA1c, stężenia glukozy w osoczu na czczo, ciśnienia krwi
i obwodu pasa wyrażone są jako średnie, zmiany względem wartości wyjściowych odnotowane w 56.
Tygodniu są średnimi estymowanymi (metoda najmniejszych kwadratów), a porównania stosowanych
terapii w 56. Tygodniu są estymowanymi różnicami między grupami terapeutycznymi. Dla odsetka
pacjentów, u których masa ciała zmniejszyła się o ≥ 5/> 10%, przedstawiono oszacowane ilorazy szans.
Brakujące wartości uzyskane po rozpoczęciu badania zostały wyznaczone metodą ekstrapolacji ostatniej
obserwacji (ang. Last observation carried forward, LOCF).
* p < 0,05. ** p < 0,0001. CI=przedział ufności (ang. Confidence interval). FPG=stężenie glukozy w
osoczu na czczo (ang. Fasting plasma glucose). SD=odchylenie standardowe (ang. Standard deviation).

Tabela 6. Badanie 1: Zmiana masy ciała, stężenia glukozy we krwi i parametrów
kardiometabolicznych po 160 tygodniach w porównaniu z wartościami wyjściowymi

Liraglutyd do wstrzykiwań (N=1472) Placebo (N=738) Liraglutyd do
wstrzykiwań w
porównaniu z
placebo
Masa ciała
Wyjściowa, kg (SD) 107,6 (21,6) 108,0 (21,8)
Średnia zmiana w 160. Tygodniu, %
(95% CI)
-6,2 -1,8 -4,3** (-4,9; -3,7)

Średnia zmiana w 160. Tygodniu, kg
(95% CI)
-6,5 -2,0 -4,6** (-5,3; -3,9)

Odsetek pacjentów, u których masa ciała
zmniejszyła się o ≥ 5% w 160.
Tygodniu, % (95% CI)
49,6 23,4 3,2** (2,6; 3,9)

Odsetek pacjentów, u których masa ciała
zmniejszyła się o > 10% w 160.
Tygodniu, % (95% CI)
24,4 9,5 3,1** (2,3; 4,1)

Stężenie glukozy we krwi
i czynniki kardiometaboliczne
Wartość
wyjściowa
Zmiana Wartość
wyjściowa
Zmiana

HbA1c, % 5,8 -0,4 5,7 -0,1 -0,21** (-0,24; -0,18)
Stężenie glukozy w osoczu na czczo,
mmol/L
5,5 -0,4 5,5 0,04 -0,4** (-0,5; -0,4)

Skurczowe ciśnienie krwi, mmHg 124,8 -3,2 125,0 -0,4 -2,8** (-3,8; -1,8)
Rozkurczowe ciśnienie krwi, mmHg 79,4 -2,4 79,8 -1,7 -0,6 (-1,3; 0,1)
Obwód pasa, cm 116,6 -6,9 116,7 -3,4 -3,5** (-4,2; -2,8)
Pełna analiza. Wartości wyjściowe masy ciała, HbA1c, stężenia glukozy w osoczu na czczo, ciśnienia krwi
i obwodu pasa wyrażone są jako średnie, zmiany względem wartości wyjściowych odnotowane w 160.
Tygodniu są średnimi estymowanymi (metoda najmniejszych kwadratów), a porównania stosowanych
terapii w 160. Tygodniu są estymowanymi różnicami między grupami terapeutycznymi. Dla odsetka
pacjentów, u których masa ciała zmniejszyła się o ≥ 5/> 10%, przedstawiono oszacowane ilorazy szans.
Brakujące wartości uzyskane po rozpoczęciu badania zostały wyznaczone metodą ekstrapolacji ostatniej
obserwacji (ang. Last observation carried forward, LOCF).
** p < 0,0001. CI=przedział ufności (ang. Confidence interval). FPG=stężenie glukozy w osoczu na
czczo (ang. Fasting plasma glucose). SD=odchylenie standardowe (ang. Standard deviation).

Rysunek 1. Zmiana masy ciała (%) w czasie w stosunku do wartości wyjściowych w badaniu 1
(tygodnie 0-56)

Rysunek 2. Skumulowany rozkład zmian masy ciała (%) po 56 tygodniach leczenia w badaniu 1

Liraglutyd

Liraglutyd

Tabela 7. Badanie 2: Zmiana masy ciała, stężenia glukozy we krwi i parametrów
kardiometabolicznych po 56 tygodniach w porównaniu z wartościami wyjściowymi

Liraglutyd do wstrzykiwań (N=412) Placebo (N=211) Liraglutyd do
wstrzykiwań w
porównaniu z
placebo
Masa ciała
Wyjściowa, kg (SD) 105,6 (21.9) 106,7 (21.2) -

Średnia zmiana w 56. Tygodniu, %
(95% CI)
-5,9 -2,0 -4,0** (-4,8; -3,1)

Średnia zmiana w 56. Tygodniu, kg
(95% CI)
-6,2 -2,2 -4,1** (-5,0; -3,1)

Odsetek pacjentów, u których masa
ciała zmniejszyła się o ≥ 5% w 56.
Tygodniu, % (95% CI)
49,8 13,5 6,4** (4,1; 10,0)

Odsetek pacjentów, u których masa
ciała zmniejszyła się o > 10% w 56.
Tygodniu, % (95% CI)
22,9 4,2 6,8** (3,4; 13,8)

Stężenie glukozy we krwi
i czynniki kardiometaboliczne
Wartość
wyjściowa
Zmiana Wartość
wyjściowa
Zmiana

HbA1c, % 7,9 -1,3 7,9 -0,4 -0,9** (-1,1; -0,8)
Stężenie glukozy w osoczu na czczo,
mmol/l
8,8 -1,9 8,6 -0,1 -1,8** (-2,1; -1,4)

Skurczowe ciśnienie krwi, mmHg 128,9 -3,0 129,2 -0,4 -2,6* (-4,6; -0,6)
Rozkurczowe ciśnienie krwi, mmHg 79,0 -1,0 79,3 -0,6 -0,4 (-1,7; 1,0)
Obwód pasa, cm 118,1 -6,0 117,3 -2,8 -3,2** (-4,2; -2,2)
Pełna analiza. Wartości wyjściowe masy ciała, HbA1c, stężenia glukozy w osoczu na czczo, ciśnienia
krwi i obwodu pasa wyrażone są jako średnie, zmiany względem wartości wyjściowych odnotowane w
### 56. Tygodniu są średnimi estymowanymi (metoda najmniejszych kwadratów), a porównania stosowanych
terapii w 56. Tygodniu są estymowanymi różnicami między grupami terapeutycznymi. Dla odsetka
pacjentów, u których masa ciała zmniejszyła się o ≥ 5/> 10% przedstawiono oszacowane ilorazy szans.
Brakujące wartości uzyskane po rozpoczęciu badania zostały wyznaczone metodą ekstrapolacji ostatniej
obserwacji (ang. Last observation carried forward, LOCF).
* p < 0,05. ** p < 0,0001. CI=przedział ufności (ang. Confidence interval). FPG=stężenie glukozy w
osoczu na czczo (ang. Fasting plasma glucose). SD=odchylenie standardowe (ang. Standard deviation).

Tabela 8. Badanie 3: Zmiana masy ciała i wartości wskaźnika AHI po 32 tygodniach w porównaniu
z wartościami wyjściowymi

Liraglutyd do wstrzykiwań (N=180) Placebo (N=179) Liraglutyd do
wstrzykiwań w
porównaniu z
placebo
Masa ciała
Wyjściowa, kg (SD) 116,5 (23,0) 118,7 (25,4) -
Średnia zmiana w 32. Tygodniu,
% (95% CI)
-5,7 -1,6 -4,2** (-5,2; -3,1)

Średnia zmiana w 32. Tygodniu,
kg (95% CI)
-6,8 -1,8 -4,9** (-6,2; -3,7)

Odsetek pacjentów, u których masa
ciała zmniejszyła się o ≥ 5% w 32.
Tygodniu,
% (95% CI)

46,4 18,1 3,9** (2,4; 6,4)

Odsetek pacjentów, u których masa
ciała zmniejszyła się o > 10% w 32.
Tygodniu,
% (95% CI)

22,4 1,5 19,0** (5,7; 63,1)

Wartość
wyjściowa
Zmiana Wartość
wyjściowa
Zmiana

Wskaźnik bezdechów i spłyceń
oddychania (AHI), liczba
przypadków na godzinę

49,0 -12,2 49,3 -6,1 -6,1* (-11,0; -1,2)

Pełna analiza. Wartości wyjściowe wyrażone są jako średnie, zmiany względem wartości wyjściowych w
### 32. Tygodniu są estymowanymi średnimi (metoda najmniejszych kwadratów) a porównania stosowanych
terapii w 32. Tygodniu są estymowanymi różnicami między grupami terapeutycznymi (95% CI). Dla
odsetka pacjentów, u których masa ciała zmniejszyła się o ≥ 5/> 10% przedstawiono oszacowane ilorazy
szans. Brakujące wartości uzyskane po rozpoczęciu badania zostały wyznaczone metodą ekstrapolacji
ostatniej obserwacji (ang. Last observation carried forward, LOCF).
* p < 0,05. ** p < 0,0001. CI=przedział ufności (ang. Confidence interval). SD=odchylenie standardowe
(ang. standard deviation).

Tabela 9. Badanie 4: Zmiana masy ciała względem wartości wyjściowej w tygodniu 56

Liraglutyd do
wstrzykiwań
(N=207)

Placebo
(N=206)
Liraglutyd do
wstrzykiwań w
porównaniu z
placebo
Wyjściowa, kg (SD) 100,7 (20,8) 98,9 (21,2) -
Średnia zmiana w 56. tygodniu, % (95%
CI)
-6,3 -0,2 -6,1** (-7,5; -4,6)

Średnia zmiana w 56. tygodniu, kg
(95% CI)
-6,0 -0,2 -5,9** (-7,3; -4,4)

Odsetek pacjentów, u których masa
ciała zmniejszyła się o ≥ 5% w 56.
tygodniu, % (95% CI)
50,7 21,3 3,8** (2,4; 6,0)

Odsetek pacjentów, u których masa
ciała zmniejszyła się o > 10% w 56.
tygodniu, % (95% CI)
27,4 6,8 5,1** (2,7; 9,7)

Pełna analiza. Wartości wyjściowe wyrażone są jako średnie, zmiany względem wartości wyjściowych w
tygodniu 56 są estymowanymi średnimi (metoda najmniejszych kwadratów), a kontrasty między grupami
w tygodniu 56 są estymowanymi różnicami między grupami terapeutycznymi. Dla odsetka pacjentów, u
których masa ciała zmniejszyła się o ≥ 5/> 10% przedstawiono oszacowane ilorazy szans. Brakujące
wartości uzyskane po rozpoczęciu badania zostały wyznaczone metodą ekstrapolacji ostatniej obserwacji
(ang. Last observation carried forward, LOCF).
** p < 0,0001. CI=przedział ufności (ang. confidence interval). SD=odchylenie standardowe (ang.
standard deviation).

Rysunek 3. Zmiana masy ciała (%) w czasie względem okresu randomizacji (tydzień 0), badanie 4

Liraglutyd

W okresie poprzedzającym tydzień 0 pacjenci byli leczeni wyłącznie z zastosowaniem niskokalorycznej
diety oraz ćwiczeń fizycznych. W tygodniu 0 pacjenci zostali zrandomizowani do grup otrzymujących
liraglutyd lub placebo.

Immunogenność
W związku z potencjalnymi właściwościami immunogennymi produktów leczniczych zawierających
białka lub peptydy, u osób stosujących liraglutyd może dojść do wytworzenia przeciwciał przeciwko
liraglutydowi. W badaniach klinicznych u 2,5% pacjentów otrzymujących liraglutyd doszło do
wytworzenia przeciwciał przeciwko liraglutydowi. Nie powiązano wytworzenia przeciwciał ze
zmniejszoną skutecznością liraglutydu.

Ocena parametrów układu sercowo-naczyniowego
Poważne zdarzenia niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego (ang. major adverse
cardiovascular events, MACE) zostały ocenione przez zewnętrzną niezależną grupę ekspertów
i zdefiniowane jako zawał mięśnia sercowego niezakończony zgonem, udar mózgu niezakończony
zgonem oraz zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych. We wszystkich długoterminowych badaniach
klinicznych z zastosowaniem liraglutydu we wstrzyknięciu stwierdzono 6 przypadków MACE
u pacjentów leczonych liraglutydem oraz 10 przypadków MACE u pacjentów otrzymujących placebo.
Ryzyko względne i 95% CI dla liraglutydu w porównaniu placebo wynosi 0,33 [0,12; 0,90]. W badaniach
klinicznych III fazy z zastosowaniem liraglutydu obserwowano przyspieszenie akcji serca średnio o 2,5
uderzeń na minutę (od 1,6 do 3,6 uderzeń na minutę w zależności od badania) w stosunku do wartości
wyjściowej. Częstość akcji serca osiągnęła szczytowe wartości po około 6 tygodniach. Nie ustalono
długoterminowego wpływu klinicznego tego średniego wzrostu częstości akcji serca. Zmiana częstości
akcji serca była odwracalna i ustępowała po przerwaniu terapii liraglutydem (patrz punkt 4.4).

Badanie LEADER: Skuteczność i działanie liraglutydu w cukrzycy: Ocena incydentów sercowonaczyniowych to badanie prowadzone z udziałem 9340 pacjentów z niedostatecznie kontrolowaną
cukrzycą typu 2. U zdecydowanej większości pacjentów występowała choroba sercowo-naczyniowa.
Pacjenci zostali zrandomizowani albo do grupy, której raz na dobę podawano liraglutyd w dawce do
1,8 mg (4668) albo do grupy placebo (4672); w obu przypadkach leczenie prowadzono jako uzupełnienie
standardowego leczenia.

Czas obserwacji wynosił od 3,5 roku do 5 lat. Średni wiek pacjenta wynosił 64 lata, a średni
współczynnik BMI 32,5 kg/m². Średnia wartość wyjściowa HbA1c wynosiła 8,7 i uległa poprawie po
3 latach o 1,2 % w grupie pacjentów leczonych liraglutydem i o 0,8 % u pacjentów otrzymujących
placebo. Głównym punktem końcowym był czas od randomizacji do wystąpienia jakiegokolwiek
z poważnych niepożądanych incydentów sercowo-naczyniowych (ang. Major Adverse Cardiovascular
Event (MACE): zgon sercowo-naczyniowy, zawał serca niezakończony zgonem lub udar mózgu
niezakończony zgonem).

Liraglutyd znacząco zmniejszył wskaźnik występowania poważnych niepożądanych incydentów
sercowo-naczyniowych (główny punkt końcowy, MACE) w porównaniu do placebo (3,41 w porównaniu
do 3,90 na 100 pacjento-lat obserwacji odpowiednio w grupie pacjentów leczonych liraglutydem
i otrzymujących placebo) z obniżeniem ryzyka o 13%, współczynnik ryzyka (HR) 0,87, [0,78; 0,97] [95%
CI]) (p=0,005) (patrz Rysunek 4).

Rysunek 4. Wykres Kaplana-Meiera uwzględniający czas do wystąpienia pierwszego incydentu
MACE – populacja FAS

Dzieci i młodzież

W podwójnie zaślepionym badaniu klinicznym, w którym skuteczność w zakresie redukcji masy ciała
oraz bezpieczeństwo stosowania liraglutydu do wstrzykiwań były porównywane z placebo u młodzieży z
otyłością w wieku 12 lat i powyżej, po 56 tygodniach leczenia wykazano wyższą skuteczność liraglutydu
do wstrzykiwań w porównaniu do placebo w zakresie redukcji masy ciała (obliczoną jako standardowe
odchylenie wskaźnika masy ciała (ang. body mass index standard deviation score, BMI SDS)) (tabela
10).

U większego odsetka pacjentów osiągnięto zmniejszenie BMI ≥ 5% oraz ≥ 10% podczas stosowania
liraglutydu niż w przypadku stosowania placebo, a także większą redukcję średniej wartości BMI i masy
ciała (tabela 10). Po dodatkowych 26 tygodniach obserwacji prowadzonej po zakończeniu aktywnej fazy
badania zaobserwowano przyrost masy ciała pacjentów podczas stosowania liraglutydu w porównaniu
z placebo (tabela 10).

Tabela 10. Badanie 4180: Zmiana masy ciała i BMI względem wartości wyjściowej w tygodniu 56.
oraz zmiana BMI SDS od tygodnia 56. do tygodnia 82.

Liraglutyd do
wstrzykiwań
(N=125)

Placebo (N=126) Liraglutyd do
wstrzykiwań w
porównaniu z placebo
BMI SDS
Wyjściowe, BMI SDS (SD) 3,14 (0,65) 3,20 (0,77)
Średnia zmiana w 56. tygodniu (95%
CI)
-0,23 -0,00 -0,22* (-0,37; -0,08)

Tydzień 56., BMI SDS (SD) 2,88 (0,94) 3,14 (0,98)
Średnia zmiana od 56. do 82.
tygodnia, BMI SDS (95% CI)
0,22 0,07 0,15** (0,07; 0,23)

Masa ciała

Wyjściowa, kg (SD) 99,3 (19,7) 102,2 (21,6) -
Średnia zmiana w 56. tygodniu, %
(95% CI)
-2,65 2,37 -5,01** (-7,63; -2,39)

Średnia zmiana w 56. tygodniu, kg
(95% CI)
-2,26 2,25 -4,50** (-7,17; -1,84)

BMI
Wyjściowe, kg/m2 (SD) 35,3 (5,1) 35,8 (5,7) -
Średnia zmiana w 56. tygodniu,
kg/m2 (95% CI)
-1,39 0,19 -1,58** (-2,47; -0,69)

Odsetek pacjentów z ≥ 5%
zmniejszeniem wyjściowej wartości
BMI w tygodniu 56., % (95% CI)
43,25 18,73 3,31** (1,78; 6,16)

Odsetek pacjentów z ≥ 10%
zmniejszeniem wyjściowej wartości
BMI w 56. tygodniu, % (95% CI)
26,08 8,11 4,00** (1,81; 8,83)

Pełna analiza. Wartości wyjściowe BMI SDS, masy ciała i BMI, wartości wyjściowe wyrażone jako średnie
zmiany względem wartości wyjściowych w tygodniu 56 są estymowanymi średnimi (metoda
najmniejszych kwadratów), a różnice między grupami w tygodniu 56. są estymowanymi różnicami między
grupami terapeutycznymi. W przypadku BMI SDS, wartości w tygodniu 56. wyrażone jako średnie zmiany
od tygodnia 56. do tygodnia 82. są estymowanymi średnimi (metoda najmniejszych kwadratów),
a różnice między grupami w tygodniu 82. są estymowanymi różnicami między grupami terapeutycznymi.
Dla odsetka pacjentów, u których wyjściowa wartość BMI zmniejszyła się o ≥ 5/> 10% przedstawiono
oszacowane ilorazy szans. Brakujące wyniki uzyskano z ramienia placebo wykorzystując rekomendowaną
metodę imputacji wielokrotnych (x100).
*p<0.01, **p< 0,0001. CI=przedział ufności (ang. confidence interval). SD=odchylenie standardowe
(ang. standard deviation).

Biorąc pod uwagę tolerancję, 103 pacjentów (82,4%) stosowało dawki zwiększane stopniowo aż do
osiągnięcia dawki wynoszącej 3,0 mg; 11 pacjentów (8,8%) stosowało dawki zwiększane stopniowo aż
do osiągnięcia dawki wynoszącej 2,4 mg, na której poprzestali; 4 pacjentów (3,2%) stosowało dawki
zwiększane stopniowo aż do osiągnięcia dawki wynoszącej 1,8 mg, na której poprzestali; 4 pacjentów
(3,2%) stosowało dawki zwiększane stopniowo aż do osiągnięcia dawki wynoszącej 1,2 mg, na której
poprzestali; natomiast 3 pacjentów (2,4%) pozostało przy dawce 0,6 mg.
Po 56 tygodniach leczenia nie stwierdzono wpływu produktu leczniczego na wzrost ani na dojrzewanie
płciowe.

Skuteczność oraz bezpieczeństwo stosowania liraglutydu do wstrzykiwań w leczeniu otyłości u dzieci i
młodzieży z zespołem Pradera-Williego oceniono w badaniu klinicznym prowadzonym metodą
podwójnie ślepej próby przez 16 tygodni oraz metodą otwartej próby przez 36 tygodni. Do badania
włączono 32 pacjentów w wieku od 12 do < 18 lat (grupa A) i 24 pacjentów w wieku od 6 do < 12 lat
(grupa B). Pacjentów zrandomizowano w stosunku 2:1 do grup otrzymujących liraglutyd w postaci do
wstrzykiwań lub placebo. Leczenie pacjentów o masie ciała poniżej 45 kg rozpoczęto od najmniejszej
dawki, 0,3 mg zamiast 0,6 mg; dawka była zwiększana do maksymalnej dawki wynoszącej 2,4 mg.
Estymowane średnie wartości BMI SDS w 16. tygodniu (grupa A: -0,20 w porównaniu do -0,13, grupa B:
-0,50 w porównaniu do -0,44) i w 52. tygodniu (grupa A: -0,31 w porównaniu do -0,17, grupa B: -0,73 w
porównaniu do -0,67) były podobne w odniesieniu do stosowania liraglutydu w postaci do wstrzykiwań,
jak i placebo.
W badaniu nie zaobserwowano żadnych dodatkowych kwestii dotyczących bezpieczeństwa stosowania.

W 56-tygodniowym podwójnie zaślepionym badaniu klinicznym 82 dzieci z otyłością w wieku od
6 do < 12 lat zrandomizowano w stosunku 2:1 do grup otrzymujących liraglutyd w dawce 3,0 mg lub
placebo raz na dobę. W trakcie badania wszyscy pacjenci otrzymali porady odnośnie zdrowego sposobu
odżywiania i aktywności fizycznej.

Pod koniec leczenia (tydzień 56.) poprawa BMI w grupie otrzymującej liraglutyd była większa i
klinicznie istotna w porównaniu do placebo (patrz tabela 11). Ponadto, u większego odsetka pacjentów
osiągnięto zmniejszenie BMI ≥5% podczas stosowania liraglutydu niż w przypadku stosowania placebo
(patrz tabela 11).

Tabela 11. Badanie SCALE KIDS 4392: Wyniki w tygodniu 56

Liraglutyd do
wstrzykiwań
(N=56)

Placebo
(N=26)
Liraglutyd do
wstrzykiwań w
porównaniu z placebo
BMI
Średnie wyjściowe BMI, kg/m2 (SD) 30,9 (4,7) 31,3 (7,0)
Średnia zmiana w porównaniu do
wartości wyjściowej, % (95% CI)
-5,80 1,60 -7,40 (-11,56, -3,24)

Odsetek pacjentów z ≥ 5%
zmniejszeniem wyjściowej wartości BMI
w tygodniu 56,
OR (95% CI)

46,2% 8,7% 6,27 (1,36, 28,79)

Masa ciała
Średnia wyjściowa masa ciała, kg (SD) 69,8 (17,7) 71,0 (23,2)
Średnia zmiana w porównaniu do
wartości wyjściowej, % (95% CI)
1,59 9,96 -8,37 (-13,39, -3,34)

BMI: wskaźnika masy ciała (ang. Body Mass Index), SD: odchylenie standardowe (ang. standard
deviation), CI: przedział ufności (ang. confidence interval).
Wartości wyjściowe BMI i masy ciała, wartości wyjściowe wyrażone jako średnie zmiany względem
wartości wyjściowych w tygodniu 56 są estymowanymi średnimi (metoda najmniejszych kwadratów), a
różnice między grupami w tygodniu 56 są estymowanymi różnicami między grupami terapeutycznymi.
Dla odsetka pacjentów, u których wyjściowa wartość BMI zmniejszyła się o ≥ 5% przedstawiono
oszacowane ilorazy szans.
ANCOVA: Wyniki z tygodnia 56 zostały przeanalizowane przy użyciu modelu analizy kowariancji, w
którym uwzględniono zrandomizowane leczenie, grupy stratyfikowane (płeć i stadium według skali
Tannera na początku badania) i interakcję między grupami stratyfikowanymi jako czynniki oraz
wartości wyjściowe odpowiednich punktów końcowych jako kowarianty. RD-MI: Brakujące
obserwacje zostały wielokrotnie (x1000) imputowane na podstawie danych zgromadzonych od
uczestników, niezależnie od zrandomizowanego ramienia leczenia.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

Wchłanianie liraglutydu po podaniu podskórnym było powolne, a stężenie maksymalne osiągane było po
około 11 godzinach od podania. Średnie stężenie liraglutydu po osiągnięciu stanu równowagi (AUCτ/24)
wynosiło w przybliżeniu 31 nmol/L u pacjentów otyłych (BMI 30–40 kg/m2) po podaniu 3 mg

liraglutydu. Ekspozycja na liraglutyd rosła proporcjonalnie do dawki. Całkowita biodostępność
liraglutydu po podaniu podskórnym wynosi około 55%.

Dystrybucja

Średnia pozorna objętość dystrybucji po podaniu podskórnym wynosi 20–25 L (u osoby o masie około
100 kg). Liraglutyd jest w znacznym stopniu wiązany przez białka osocza (> 98%).

Metabolizm

W ciągu 24 godzin po podaniu pojedynczej dawki [3H]-liraglutydu zdrowym osobom, liraglutyd
występował w osoczu głównie w postaci niezmienionej. Wykryto również w osoczu dwa mniej istotne
metabolity (≤ 9% i ≤ 5% całkowitej radioaktywności osocza).

Eliminacja

Liraglutyd jest endogennie metabolizowany w podobny sposób jak wielkocząsteczkowe białka, bez
możliwości wskazania konkretnego narządu jako głównej drogi eliminacji. Po podaniu dawki [3H]-
liraglutydu nie wykryto w moczu ani w kale liraglutydu w niezmienionej postaci. Tylko niewielka część
radioaktywnego związku została wydalona jako metabolity pochodne liraglutydu w moczu lub kale
(odpowiednio 6% i 5%). Radioaktywny związek w moczu i kale został wydalony głównie w ciągu
pierwszych 6–8 dni i odpowiada trzem mniej istotnym metabolitom.

Średni klirens po podaniu podskórnym liraglutydu wynosi w przybliżeniu 0,9–1,4 L/godzinę z okresem
półtrwania w fazie eliminacji wynoszącym około 13 godzin.

Szczególne grupy pacjentów

Osoby starsze
Z wyników badań farmakokinetycznych u osób z nadwagą i otyłych (w wieku od 18 do 82 lat) wynika, że
wiek nie ma klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę liraglutydu. Nie ma konieczności
dostosowywania dawkowania w związku z wiekiem pacjenta.

Płeć
Z analizy danych farmakokinetycznych wynika, że u kobiet klirens liraglutydu, skorygowany względem
masy ciała, jest o 24% niższy w porównaniu do mężczyzn. Analiza zależności ekspozycja-odpowiedź
wykazała, że nie ma konieczności dostosowywania dawki zależnie od płci pacjenta.

Pochodzenie etniczne
Z populacyjnej analizy danych farmakokinetycznych pacjentów, wśród których były osoby z nadwagą
i otyłością rasy białej, czarnej, Azjatów i Latynosów/nie-Latynosów wynika, że pochodzenie etniczne nie
ma klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę liraglutydu.

Masa ciała
Ekspozycja na liraglutyd zmniejsza się wraz ze wzrostem wyjściowej masy ciała. Dobowa dawka
liraglutydu wynosząca 3,0 mg zapewniła odpowiednią ogólnoustrojową ekspozycję na lek u pacjentów
o masie ciała w zakresie 60–234 kg, ocenioną w badaniach klinicznych na podstawie zależności
ekspozycja-odpowiedź. U pacjentów o masie ciała > 234 kg nie badano ekspozycji na liraglutyd.

Zaburzenia czynności wątroby
Dokonano oceny farmakokinetyki liraglutydu u pacjentów z różnym stopniem zaburzeń czynności
wątroby w badaniu z użyciem pojedynczej dawki (0,75 mg). Ekspozycja na liraglutyd zmniejszyła się
o 13–23% u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby, w porównaniu do
zdrowych osób. Ekspozycja była znacząco niższa (44%) u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności
wątroby (> 9 według skali Child-Pugh).

Zaburzenia czynności nerek
W badaniu z użyciem pojedynczej dawki (0,75 mg) stwierdzono, że ekspozycja na liraglutyd była
mniejsza u pacjentów z niewydolnością nerek niż u osób z normalną czynnością nerek. Ekspozycja na
liraglutyd zmniejszyła się odpowiednio o 33%, 14%, 27% i 26% u pacjentów z łagodną (klirens
kreatyniny, CrCl 50–80 mL/min), umiarkowaną (CrCl 30–50 mL/min) oraz ciężką (CrCl <30 mL/min)
niewydolnością nerek i w końcowym stadium choroby nerek wymagającym dializy.

Dzieci i młodzież
Właściwości farmakokinetyczne liraglutydu w dawce 3,0 mg były oceniane w badaniach klinicznych
z udziałem młodzieży z otyłością w wieku od 12 do 18 lat (134 pacjentów, masa ciała 62-178 kg).
Ekspozycja na liraglutyd u młodzieży (w wieku od 12 do 18 lat) była porównywalna do ekspozycji
u dorosłych z otyłością.

Właściwości farmakokinetyczne dla liraglutydu w dawce 3,0 mg były także oceniane w badaniach
klinicznych u dzieci z otyłością w wieku od 6- do 12 lat (59 pacjentów, masa ciała 35-114 kg).
Ekspozycja na liraglutyd u dzieci (w wieku od 6 do 12 lat) była większa niż u dorosłych i młodzieży. Po
uwzględnieniu korekty masy ciała, ekspozycja była porównywalna do tej u dorosłych i mlodzieży.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących
bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym lub genotoksyczności, nie ujawniają
szczególnego zagrożenia dla człowieka.

W dwuletnich badaniach nad rakotwórczością u szczurów i myszy wykryto niestanowiące zagrożenia dla
życia guzy tarczycy wywodzące się z komórek C. U szczurów poziom dawkowania bez obserwowanego
szkodliwego skutku (ang. NOAEL – No Observed Adverse Effect Level) nie został określony. Guzów tych
nie zaobserwowano u małp, którym podawano lek przez 20 miesięcy. Wyniki otrzymane u gryzoni są
skutkiem niegenotoksycznego, specyficznego mechanizmu, w którym pośredniczy receptor GLP-1, a na
który gryzonie są szczególnie wrażliwe. Znaczenie tego związku w odniesieniu do ludzi jest niewielkie,
ale nie można wykluczyć go całkowicie. Nie wykryto żadnych innych guzów związanych z leczeniem.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego szkodliwego wpływu na płodność, choć ujawniły
nieco zwiększoną śmiertelność na wczesnym etapie życia płodowego przy podawaniu największej dawki.
Podawanie liraglutydu w środkowym okresie ciąży powodowało zmniejszenie masy ciała matki
i spowalniało wzrost płodu z niejednoznacznym wpływem na żebra u szczurów i zmienność kośćca
u królików. Ekspozycja na liraglutyd powodowała spowolnienie wzrostu szczurów w okresie
noworodkowym, a w grupie, której podano dużą dawkę, efekt ten utrzymywał się po zakończeniu okresu
karmienia mlekiem. Nie wiadomo, czy spowolnienie wzrostu młodych szczurów wynika ze
zmniejszonego spożycia mleka związanego z bezpośrednim wpływem GLP-1, czy ze zmniejszonego
wytwarzania mleka przez matkę, spowodowanego mniejszą podażą kalorii.

U młodych szczurów, przy klinicznie znaczącej ekspozycji, liraglutyd powodował opóźnienie
dojrzewania płciowego zarówno samców, jak i samic. Opóźnienie to nie miało wpływu na płodność
i zdolność reprodukcyjną obu płci, ani na zdolność samic do utrzymania ciąży.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Sodu cytrynian dwuwodny
Glikol propylenowy
Fenol
Woda do wstrzykiwań
Kwas solny (do ustalenia pH)
Sodu wodorotlenek (do ustalenia pH)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Substancje dodawane do produktu leczniczego Plyzari mogą spowodować degradację liraglutydu. Nie
mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań
dotyczących zgodności.

#### 6.3 Okres ważności

2 lata

Po pierwszym użyciu: 1 miesiąc

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w lodówce (2°C–8°C).
Nie zamrażać.

Po pierwszym użyciu: Przechowywać w temperaturze poniżej 30°C lub przechowywać w lodówce (2°C–
8°C). Nie zamrażać.
Przechowywać nasadkę na wstrzykiwaczu w celu ochrony przed światłem.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Przezroczysty, bezbarwny wkład (szkło typu 1) wyposażony w tłok (bromobutyl) z okrągłą uszczelką
aluminiową w wielodawkowym, jednorazowym, wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym z
polipropylenową nasadką, całość w tekturowym pudełku.

Każdy wstrzykiwacz zawiera 3 mL roztworu i umożliwia podanie leku w dawkach 0,6 mg, 1,2 mg,
1,8 mg, 2,4 mg i 3,0 mg.

Opakowania zawierają 1, 3 lub 5 wstrzykiwaczy półautomatycznych napełnionych..

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania

Produktu leczniczego Plyzari nie należy stosować, jeśli nie jest przezroczysty i bezbarwny lub prawie
bezbarwny. Produktu leczniczego Plyzari nie należy stosować, jeśli był on zamrożony.

Produkt leczniczy Plyzari może być stosowany z igłami o długości do 8 mm i grubości 32G.
Wstrzykiwacz jest przeznaczony do stosowania z jednorazowymi igłami BD Ultra-Fine lub
z jednorazowymi igłami NovoFine.

Opakowanie nie zawiera igieł.

Pacjenta należy poinformować, aby usuwał igłę do wstrzykiwań po każdym wstrzyknięciu
i przechowywał wstrzykiwacz bez nałożonej igły. Zapobiega to zanieczyszczeniu, zakażeniu i wyciekowi
produktu leczniczego. Zapewnia to także precyzyjne dawkowanie.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie
z lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE
DO OBROTU

Zentiva, k.s.
U kabelovny 130
Dolní Měcholupy
102 37 Praga 10
Republika Czeska

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr: 28987

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU I
DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 03.06.2025

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

02/2026

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.