# Sansik

> Linagliptyna · 5 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Sansik
- **Nazwa powszechna:** Linagliptinum
- **Substancja czynna:** [Linagliptyna](https://apteka.online/odpowiedniki/linagliptinum)
- **Moc:** 5 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** A10BH05
- **Liczba opakowań:** 8
- **Numer pozwolenia:** 27282
- **Podmiot odpowiedzialny:** Zentiva, k.s.
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-cukrzycy/sansik-tabl-powl-5-mg-zentiva
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-cukrzycy/sansik-tabl-powl-5-mg-zentiva.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/44151/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/44151/characteristic

## Dostępne opakowania (8)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 10 tabl. | 5909991494001 | Rp | — | Brak danych | — |
| 14 tabl. | 5909991494018 | Rp | — | Brak danych | — |
| 28 tabl. | 5909991494025 | Rp | — | Brak danych | — |
| 30 tabl. | 5909991494049 | Rp | — | Brak danych | — |
| 56 tabl. | 5909991494032 | Rp | — | Brak danych | — |
| 60 tabl. | 5909991494056 | Rp | — | Brak danych | — |
| 90 tabl. | 5909991494070 | Rp | — | Brak danych | — |
| 100 tabl. | 5909991494063 | Rp | — | Brak danych | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Sansik i w jakim celu się go stosuje?
Lek Sansik zawiera substancję czynną linagliptynę, która należy do grupy leków nazywanych
„doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi”. Doustne leki przeciwcukrzycowe są stosowane w
leczeniu dużego stężenia cukru we krwi. Leki te pomagają organizmowi w zmniejszaniu ilości cukru
we krwi.

Lek Sansik jest stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2 u osób dorosłych, kiedy tej choroby nie
można kontrolować we właściwy sposób za pomocą jednego doustnego leku przeciwcukrzycowego
(metformina lub pochodne sulfonylomocznika) lub samej diety i ćwiczeń fizycznych. Lek Sansik
można stosować jednocześnie z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, np. metforminą, pochodnymi
sulfonylomocznika (np. glimepiryd, glipizyd), empagliflozyną lub insuliną.

Istotne jest kontynuowanie diety i ćwiczeń fizycznych zaleconych przez lekarza lub pielęgniarkę.

### 2. Informacje ważne przed przyjęciem leku Sansik

Kiedy nie przyjmować leku Sansik
• jeśli pacjent ma uczulenie na linagliptynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6).

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Sansik należy omówić to z lekarzem, farmaceutą lub
pielęgniarką:
• jeśli u pacjenta występuje cukrzyca typu 1 (organizm pacjenta nie wytwarza insuliny) lub
cukrzycowa kwasica ketonowa (powikłanie cukrzycy objawiające się dużym stężeniem cukru
we krwi, szybką utratą masy ciała, nudnościami lub wymiotami). Leku Sansik nie należy
stosować w leczeniu tych schorzeń.

• jeśli pacjent przyjmuje lek przeciwcukrzycowy nazywany „pochodną sulfonylomocznika”
(np. glimepiryd, glipizyd), lekarz może zalecić zmniejszenie dawki pochodnej sulfonylomocznika, jeśli
równocześnie jest stosowany lek Sansik, aby uniknąć zbytniego zmniejszenia stężenia cukru we krwi.
• jeśli u pacjenta wystąpiła reakcja alergiczna na którykolwiek z innych leków, stosowanych
wcześniej w celu zmniejszenia stężenia cukru we krwi.
• jeśli u pacjenta występuje lub występowała w przeszłości choroba trzustki.

Jeżeli u pacjenta wystąpią objawy ostrego zapalenia trzustki, takie jak ciężki i uporczywy ból żołądka
(ból brzucha), należy skontaktować się z lekarzem.

Jeśli u pacjenta pojawią się pęcherze na skórze, może to być objaw choroby określanej jako pemfigoid
pęcherzowy. Lekarz może zalecić pacjentowi przerwanie przyjmowania leku Sansik.

Cukrzycowe zmiany na skórze to powszechnie występujące powikłania cukrzycy. Należy przestrzegać
zaleceń dotyczących pielęgnacji skóry i stóp, przekazanych przez lekarza lub pielęgniarkę.

Dzieci i młodzież

Lek Sansik nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Nie jest
skuteczny u dzieci i młodzieży w wieku od 10 do 17 lat. Nie wiadomo, czy ten lek jest bezpieczny i skuteczny,
gdy jest stosowany u dzieci w wieku poniżej 10 lat.

Lek Sansik a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie
lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

W szczególności należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent stosuje leki zawierające którąkolwiek
z wymienionych substancji czynnych:
• karbamazepinę, fenobarbital lub fenytoinę. Leki te mogą być stosowane w leczeniu drgawek
(padaczki) lub przewlekłego bólu.
• ryfampicynę. Jest to antybiotyk stosowany w leczeniu zakażeń, takich jak gruźlica.

Ciąża i karmienie piersią

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Nie wiadomo, czy lek Sansik jest szkodliwy dla nienarodzonych dzieci, dlatego jest zalecane unikanie
przyjmowania leku Sansik podczas ciąży.

Nie wiadomo czy lek Sansik przenika do mleka kobiecego. Lekarz musi zdecydować, czy należy przerwać
karmienie piersią, czy przerwać/wstrzymać terapię lekiem Sansik.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Lek Sansik nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania
maszyn.

Przyjmowanie leku Sansik w skojarzeniu z lekami z grupy pochodnych sulfonylomocznika i (lub)
insuliną może być przyczyną zbyt małego stężenia cukru we krwi (hipoglikemii), co może wpływać
na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn lub pracy bez mocnego oparcia dla nóg.
Jednak zaleca się częstsze kontrolowanie stężenia cukru (glukozy) we krwi w celu zminimalizowania
ryzyka hipoglikemii, zwłaszcza w przypadku stosowania leku Sansik w skojarzeniu z pochodnymi
sulfonylomocznika i (lub) insuliną.

### 3. Jak przyjmować lek Sansik?
Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy
zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Zalecana dawka leku Sansik to jedna tabletka 5 mg raz na dobę.

Lek Sansik można przyjmować zarówno z posiłkiem jak i bez niego.

Lekarz może zalecić stosowanie leku Sansik razem z innym doustnym lekiem
przeciwcukrzycowym. Wszystkie leki należy stosować zgodnie z zaleceniami lekarza, aby uzyskać
jak najlepszy wynik leczenia.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Sansik

W przypadku przyjęcia większej niż zalecana dawki leku Sansik należy natychmiast skontaktować
się z lekarzem.

Pominięcie przyjęcia leku Sansik

• Jeśli pacjent zapomniał przyjąć dawkę leku Sansik, powinien ją przyjąć
niezwłocznie po przypomnieniu sobie o tym. Jednak jeśli zbliża się pora
przyjęcia kolejnej dawki leku, to nie należy przyjmować dawki pominiętej.
• Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.
Nigdy nie należy przyjmować dwóch dawek tego samego dnia.

Przerwanie przyjmowania leku Sansik

Nie należy przerywać przyjmowania leku Sansik bez konsultacji z lekarzem. Po przerwaniu
przyjmowania leku Sansik może się zwiększyć stężenie cukru we krwi.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić
się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one
wystąpią.

Niektóre objawy wymagają natychmiastowej pomocy lekarskiej
Należy PRZERWAĆ przyjmowanie leku Sansik i natychmiast skontaktować się z lekarzem,
w przypadku zauważenia następujących działań niepożądanych:
Bardzo często (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 osób)
• objawów związanych z małym stężeniem cukru we krwi: drżenie, pocenie się, niepokój,
niewyraźne widzenie, mrowienie warg, bladość, zmiany nastroju lub splątanie (hipoglikemia).
Hipoglikemia jest znanym działaniem niepożądanym leczenia lekiem Sansik przyjmowanego
jednocześnie z metforminą i pochodną sulfonylomocznika.
Rzadko (może dotyczyć do 1 na 1000 osób przyjmujących lek Sansik samodzielnie lub w
skojarzeniu z innymi produktami leczniczymi stosowanymi w leczeniu cukrzycy)
• silny i uporczywy ból brzucha (w okolicy żołądka), który może promieniować do
pleców, jak również mdłości i wymioty, ponieważ mogą to być objawy zapalenia
trzustki.

Należy ZAPRZESTAĆ przyjmowania leku Sansik i natychmiast skontaktować się z lekarzem
w razie wystąpienia któregokolwiek z wymienionych poniżej oznak lub objawów reakcji
alergicznej:
Niezbyt często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 osób)
• reakcje alergiczne (nadwrażliwość), które mogą być poważne, w tym świszczący oddech i
duszność (nadreaktywność oskrzeli) podczas przyjmowania linagliptyny w monoterapii lub w
skojarzeniu z innymi produktami leczniczymi stosowanymi w leczeniu cukrzycy,
• wysypka.

Rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1000 osób)
• pokrzywka,
• obrzęk twarzy, warg, języka i gardła, który może powodować trudności w oddychaniu lub
połykaniu (obrzęk naczynioruchowy).

Lekarz może przepisać lek stosowany w leczeniu reakcji alergicznej i przepisać inny lek stosowany
w leczeniu cukrzycy.

Inne działania niepożądane

Podczas przyjmowania leku Sansik w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami
stosowanymi w leczeniu cukrzycy u niektórych pacjentów wystąpiły następujące działania
niepożądane:

Często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 osób)
• zwiększenie aktywności lipazy we krwi.

Niezbyt często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 osób)
• zapalenie nosa lub gardła,
• kaszel,
• zaparcia (w skojarzeniu z insuliną),
• zwiększenie aktywności amylazy we krwi.

Rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1000 osób)
• powstawanie pęcherzy na skórze (pemfigoid pęcherzowy).

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane
niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie lub pielęgniarce.
Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na
temat bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Sansik?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze i pudełku po EXP.

Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania leku. Przechowywać w
oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Sansik
- Substancją czynną leku jest linagliptyna.
Każda tabletka powlekana zawiera 5 mg linagliptyny.

- Pozostałe składniki to:
Rdzeń tabletki: mannitol, kopowidon K25-31, krospowidon typ-A, magnezu stearynian.
Otoczka tabletki (Sheffcoat Pink 30644369): hypromeloza 6 mpa*s (E464), tytanu dwutlenek
(E171), talk, makrogol (6000), żelaza tlenek czerwony (E172).

Jak wygląda lek Sansik i co zawiera opakowanie

Okrągłe, obustronnie wypukłe, różowe tabletki powlekane o średnicy 8,1 mm ± 0,5 mm.

Pakowane są w blistry z folii OPA/Alu/PVC//Alu w tekturowym pudełku.

Wielkość opakowania:
10, 14, 28, 30, 56, 60, 90 i 100 tabletek powlekanych.
10, 14, 28, 30, 56, 60, 90, 100 tabletek powlekanych w blistrach jednodawkowych.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny
Zentiva, k.s.,
U kabelovny 130
Dolní Měcholupy
102 37 Praga 10
Republika Czeska

(logo podmiotu odpowiedzialnego)

Wytwórca/ Importer
Zentiva, k.s.,
U kabelovny 130
Dolní Měcholupy
102 37 Praga 10
Republika Czeska

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji dotyczących tego leku należy zwrócić się do
miejscowego przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:

Zentiva Polska Sp. z o.o.
ul. Bonifraterska 17
00-203 Warszawa
tel.: +48 22 375 92 00

Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru
Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Austria, Bułgaria, Chorwacja, Estonia, Litwa, Łotwa, Polska, Republika Czeska, Rumunia,
Słowacja, Węgry: Sansik

Data ostatniej aktualizacji ulotki: listopad 2023

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Sansik, 5 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 5 mg linagliptyny.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.

Okrągła, obustronnie wypukła, różowa tabletka powlekana o średnicy 8,1mm ± 0,5 mm.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Sansik jest wskazany do stosowania w leczeniu dorosłych z cukrzycą typu 2 jako
uzupełnienie diety i aktywności fizycznej w celu poprawy kontroli glikemii:
w monoterapii
• kiedy nie można stosować metforminy z powodu jej nietolerancji lub jest ona przeciwwskazana z
powodu zaburzenia czynności nerek.
w skojarzeniu
• w skojarzeniu z innymi produktami leczniczymi stosowanymi w leczeniu cukrzycy, w tym z insuliną,
jeżeli nie zapewniają one odpowiedniej kontroli glikemii (dostępne dane dotyczące różnych skojarzeń, patrz
punkty 4.4, 4.5 i 5.1).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
Dawka linagliptyny wynosi 5 mg raz na dobę. W przypadku dodania linagliptyny do metforminy, dawkowanie
metforminy należy utrzymać, a linagliptynę podawać jednocześnie.
Podczas stosowania linagliptyny w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika lub z insuliną, aby zmniejszyć
ryzyko wystąpienia hipoglikemii (patrz punkt 4.4), może być konieczne zmniejszenie dawki pochodnej
sulfonylomocznika lub insuliny.

Specjalne grupy pacjentów
Zaburzenia czynności nerek
Nie jest wymagane dostosowywanie dawki linagliptyny u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
Badania farmakokinetyczne sugerują, że w przypadku zaburzenia czynności wątroby nie jest wymagane
dostosowywanie dawki, jednakże brakuje doświadczeń klinicznych dotyczących takich pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku
Nie jest konieczne dostosowywanie dawki leku na podstawie wieku pacjenta.

Dzieci i młodzież
W badaniu klinicznym nie określono skuteczności linagliptyny u dzieci i młodzieży w wieku od 10 do 17 lat
(patrz punkt 4.8, 5.1 i 5.2). Z tego względu nie zaleca się leczenia dzieci i młodzieży linagliptyną. Nie
przeprowadzono badań nad linagliptyną z udziałem dzieci w wieku poniżej 10 lat.

Sposób podawania
Tabletki mogą być zażywane niezależnie od posiłków o każdej porze dnia. W przypadku pominięcia dawki,
pacjent powinien ją zażyć niezwłocznie po przypomnieniu sobie o tym. Nie należy zażywać podwójnej dawki
tego samego dnia.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ogólne
Linagliptyny nie należy stosować u pacjentów z cukrzycą typu 1 ani w leczeniu cukrzycowej kwasicy
ketonowej.

Hipoglikemia
W przypadku podawania wyłącznie linagliptyny, wykazano porównywalną częstość występowania
hipoglikemii jak przy podawaniu placebo.
W badaniach klinicznych dotyczących stosowania linagliptyny w ramach terapii skojarzonej z produktami
leczniczymi, które nie powodują hipoglikemii (metformina), częstości hipoglikemii zgłaszane przy podawaniu
linagliptyny były podobne do częstości stwierdzanych u pacjentów przyjmujących placebo.

Gdy linagliptynę dodawano do pochodnej sulfonylomocznika (przy leczeniu podstawowym metforminą),
częstość występowania hipoglikemii była podwyższona w porównaniu z placebo (patrz punkt 4.8).

Jak wiadomo stosowanie pochodnych sulfonylomocznika i insuliny może powodować hipoglikemię. Dlatego
też zaleca się ostrożność podczas stosowania linagliptyny w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika i (lub)
insuliną. Można rozpatrywać zmniejszenie dawki pochodnej sulfonylomocznika lub insuliny (patrz punkt 4.2).

Ostre zapalenie trzustki
Stosowanie inhibitorów enzymu DPP-4 wiąże się z ryzykiem wystąpienia ostrego zapalenia trzustki.
U pacjentów przyjmujących linagliptynę obserwowano występowanie ostrego zapalenia trzustki.
W badaniu oceniającym bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe i nerkowe (CARMELINA) z medianą okresu
obserwacji wynoszącą 2,2 roku potwierdzone ostre zapalanie trzustki zgłoszono u 0,3% pacjentów leczonych
linagliptyną i u 0,1% pacjentów przyjmujących placebo. Należy poinformować pacjentów o
charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Jeżeli podejrzewa się, że wystąpiło zapalenie
trzustki, należy zaprzestać stosowania produktu leczniczego Sansik. W razie potwierdzenia rozpoznania
ostrego zapalenia trzustki nie należy wznawiać leczenia produktem leczniczym Sansik. Należy zachować
ostrożność u pacjentów z zapaleniem trzustki w wywiadzie.

Pemfigoid pęcherzowy
U pacjentów przyjmujących linagliptynę obserwowano występowanie pemfigoidu pęcherzowego.
W badaniu CARMELINA pemfigoid pęcherzowy zgłoszono u 0,2% pacjentów leczonych linagliptyną
i u żadnego z pacjentów otrzymujących placebo. W razie podejrzenia pemfigoidu pęcherzowego u pacjenta
należy przerwać leczenie produktem leczniczym Sansik.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Ocena interakcji w warunkach in vitro
Linagliptyna jest słabym inhibitorem kompetycyjnym izoenzymu CYP o nazwie CYP3A4 oraz słabym do
umiarkowanego inhibitorem mechanizmu działania tego izoenzymu, ale nie hamuje aktywności innych
izoenzymów CYP. Nie jest induktorem izoenzymów CYP. Linagliptyna to substrat glikoproteiny P z
niewielką siłą hamujący transport digoksyny odbywający się za pośrednictwem tej glikoproteiny. Na
podstawie tych danych oraz na podstawie badań interakcji w warunkach in vivo jest mało prawdopodobne,
by linagliptyna powodowała interakcje z innymi substratami glikoproteiny P.

Ocena interakcji w warunkach in vivo
Wpływ innych produktów leczniczych na linagliptynę
Dane kliniczne przedstawione poniżej sugerują, że ryzyko wystąpienia interakcji o istotnym znaczeniu
klinicznym podczas stosowania z innymi produktami leczniczymi jest małe.

Ryfampicyna: jednoczesne wielokrotne podawanie 5 mg linagliptyny z ryfampicyną, silnym induktorem
glikoproteiny P i CYP3A4, skutkowało zmniejszeniem AUC i Cmax linagliptyny w stanie stacjonarnym o
odpowiednio 39,6% i 43,8% oraz zmniejszeniem hamowania DPP-4 na poziomie minimalnym o około 30%.
Z tego względu pełna skuteczność linagliptyny w skojarzeniu z silnymi induktorami P-gp może być
niemożliwa do uzyskania, zwłaszcza jeśli są one podawane długotrwale. Nie przeprowadzono badań
dotyczących jednoczesnego podawania z innymi silnymi induktorami glikoproteiny P i CYP3A4, jak
karbamazepina, fenobarbital i fenytoina.

Rytonawir: jednoczesne podawanie pojedynczej doustnej dawki 5 mg linagliptyny i wielu doustnych dawek
200 mg rytonawiru, silnego inhibitora glikoproteiny P i CYP3A4, skutkowało odpowiednio około
dwukrotnym i trzykrotnym zwiększeniem AUC i Cmax linagliptyny. Stężenie niezwiązanej linagliptyny,
wynoszące zazwyczaj <1% w dawce terapeutycznej, zwiększało się czterokrotnie- pięciokrotnie po
jednoczesnym podaniu z rytonawirem. Symulacje stężenia linagliptyny w osoczu
w stanie stacjonarnym przy stosowaniu rytonawiru i bez jego zastosowania wskazały, że zwiększenie
ekspozycji nie wiąże się ze zwiększoną kumulacją. Tych zmian farmakokinetyki linagliptyny nie uznano za
znaczące klinicznie. Stąd nie należy spodziewać się istotnych klinicznie interakcji podczas stosowania innych
inhibitorów glikoproteiny P i (lub) CYP3A4.

Metformina: podawanie wielu dawek 850 mg metforminy trzy razy na dobę jednocześnie z 10 mg linagliptyny
raz na dobę, nie zmieniało w klinicznie znaczący sposób farmakokinetyki linagliptyny u zdrowych
ochotników.

Pochodne sulfonylomocznika: farmakokinetyka 5 mg linagliptyny w stanie stacjonarnym nie uległa zmianie
podczas jednoczesnego podania pojedynczej dawki 1,75 mg glibenklamidu (gliburydu).

Wpływ linagliptyny na inne produkty lecznicze
W opisanych poniżej badaniach klinicznych linagliptyna nie oddziaływała w sposób znaczący klinicznie na
farmakokinetykę metforminy, gliburydu, symwastatyny, warfaryny, digoksyny ani doustnych środków
antykoncepcyjnych, co stanowi dowód in vivo na niewielką skłonność do powodowania interakcji produktu
leczniczego z substratami CYP3A4, CYP2C9, CYP2C8, glikoproteiną P oraz transporterem kationów
organicznych (OCT, ang. organic cationic transporter).

Metformina: jednoczesne podawanie wielu dobowych dawek 10 mg linagliptyny z 850 mg metforminy
(substratu OCT) nie miało istotnego wpływu na farmakokinetykę metforminy u zdrowych ochotników.
Wynika stąd, że linagliptyna nie jest inhibitorem transportu odbywającego się za pośrednictwem OCT.

Pochodne sulfonylomocznika: jednoczesne podawanie wielu doustnych dawek 5 mg linagliptyny z pojedynczą
doustną dawką 1,75 mg glibenklamidu (gliburydu) powodowało klinicznie nieistotne zmniejszenie o 14%
wartości zarówno AUC jak i Cmax glibenklamidu. Glibenklamid jest metabolizowany głównie przez CYP2C9 i
dlatego dane te dodatkowo przemawiają za twierdzeniem, że linagliptyna nie jest inhibitorem CYP2C9. Nie
należy oczekiwać znaczących klinicznie interakcji z innymi pochodnymi sulfonylomocznika (np. z
glipizydem, tolbutamidem i glimepirydem), które - podobnie jak glibenklamid - są eliminowane głównie przez
CYP2C9.

Digoksyna: jednoczesne podawanie wielu dawek dobowych 5 mg linagliptyny z wieloma dawkami 0,25 mg
digoksyny nie miało wpływu na farmakokinetykę digoksyny u zdrowych ochotników.
Wynika stąd, że linagliptyna nie jest inhibitorem transportu odbywającego się za pośrednictwem glikoproteiny
P w warunkach in vivo.

Warfaryna: podawanie wielu dobowych dawek 5 mg linagliptyny nie powodowało zmiany farmakokinetyki
S(-) lub R(+) warfaryny (substratu CYP2C9) podawanej w dawce pojedynczej.

Symwastatyna: podawanie wielu dobowych dawek linagliptyny miało minimalny wpływ na farmakokinetykę
symwastatyny (wrażliwego substratu CYP3A4) w stanie stacjonarnym u zdrowych ochotników. Po podaniu
dawki 10 mg linagliptyny (większej od dawek terapeutycznych) jednocześnie z 40 mg symwastatyny na dobę
codziennie przez 6 dni, wartość AUC symwastatyny w osoczu zwiększyła się o 34%, a wartość Cmax w osoczu
o 10%.

Doustne środki antykoncepcyjne: jednoczesne podawanie 5 mg linagliptyny nie powodowało zmian
farmakokinetyki lewonorgestrelu ani etynyloestradiolu w stanie stacjonarnym.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania linagliptyny u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie
wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W celu
zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania linagliptyny w okresie ciąży.

Karmienie piersią
Na podstawie dostępnych danych farmakokinetycznych dotyczących zwierząt stwierdzono przenikanie
linagliptyny/metabolitów do mleka. Nie można wykluczyć zagrożenia dla dziecka karmionego piersią. Należy
podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią czy przerwać/wstrzymać się od podawania linagliptyny,
biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.

Płodność
Nie przeprowadzono żadnych badań nad wpływem linagliptyny na płodność u ludzi. Badania na zwierzętach
nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na płodność (patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Linagliptyna nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
i obsługiwania maszyn. Pacjentów należy jednak powiadomić o ryzyku wystąpienia hipoglikemii, szczególnie
podczas jednoczesnego podawania z pochodnymi sulfonylomocznika i (lub) insuliną.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
W zbiorczej analizie danych z badań kontrolowanych placebo ogólna częstość występowania zdarzeń
niepożądanych w grupie pacjentów stosujących placebo była podobna do częstości uzyskanej w grupie
otrzymującej linagliptynę w dawce 5 mg (63,4% w porównaniu z 59,1%).
Przerwanie udziału w badaniu z powodu wystąpienia zdarzeń niepożądanych było częstsze w grupie
pacjentów otrzymujących placebo niż u osób stosujących 5 mg linagliptyny (4,3% w porównaniu z 3,4%).

Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym była „hipoglikemia”, która wystąpiła u 14,8%
pacjentów z grupy przyjmującej trzylekową terapię, tzn. linagliptynę, metforminę i pochodną
sulfonylomocznika w porównaniu do 7,6% pacjentów z grupy przyjmującej placebo.

W badaniach kontrolowanych placebo linagliptyna spowodowała wystąpienie „hipoglikemii” jako działania
niepożądanego u 4,9% pacjentów. W tym 4,0% przypadków hipoglikemii miało nasilenie łagodne, 0,9%
umiarkowane, a 0,1% zostało sklasyfikowane jako mające ciężkie nasilenie. Zapalenie trzustki występowało
częściej u pacjentów z grupy przyjmującej linagliptynę (7 zdarzeń na
6580 pacjentów otrzymujących linagliptynę w porównaniu do 2 zdarzeń na 4383 pacjentów otrzymujących
placebo).

Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych
Ze względu na wpływ terapii podstawowej na działania niepożądane (np. hipoglikemia), reakcje niepożądane
przeanalizowano dla odpowiednich schematów leczenia (monoterapia, dołączenie do leczenia metforminą,
dołączenie do leczenia metforminą z pochodną sulfonylomocznika i dołączenie do leczenia insuliną).

Badania kontrolowane placebo zawierały badania, gdzie linagliptynę podawano w:

- monoterapii o krótkim czasie trwania do 4 tygodni,
- monoterapii trwającej co najmniej 12 tygodni,
- dołączeniu do leczenia metforminą,
- dołączeniu do leczenia metforminą z pochodną sulfonylomocznika,
- dołączeniu do leczenia metforminą z empagliflozyną,
- dołączeniu do leczenia insuliną z metforminą lub bez metforminy.

Działania niepożądane sklasyfikowane według grup układowo-narządowych oraz według preferowanych
terminów MedDRA zgłaszane u pacjentów, którzy otrzymali 5 mg linagliptyny w badaniach prowadzonych
metodą podwójnie ślepej próby w monoterapii lub jako dołączenie do innej terapii przedstawiono w poniższej
tabeli (patrz tabela 1).

Działania niepożądane zostały podane z bezwzględną częstością występowania. Częstość występowania
określano jako: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często
(≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000) lub częstość nieznana
(częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Tabela 1 Działania niepożądane zgłaszane u pacjentów przyjmujących linagliptynę w dawce 5 mg na
dobę w ramach monoterapii lub terapii skojarzonej w badaniach klinicznych oraz na podstawie
doświadczeń po wprowadzeniu do obrotu

Klasyfikacja układów i narządów
Działanie niepożądane
Częstość występowania działania
niepożądanego

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze

Zapalenie nosa i gardła niezbyt często

Zaburzenia układu immunologicznego
Nadwrażliwość
(np. nadreaktywność oskrzeli) niezbyt często
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Hipoglikemia 1 bardzo często
Zaburzenia układu oddechowego, klatki
piersiowej i śródpiersia
Kaszel niezbyt często
Zaburzenia żołądka i jelit
Zapalenie trzustki rzadko#

Zaparcia 2 niezbyt często

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Obrzęk naczynioruchowy* rzadko

Pokrzywka* rzadko

Wysypka* niezbyt często

Pemfigoid pęcherzowy rzadko#

Badania diagnostyczne
Zwiększona aktywność amylazy niezbyt często

Zwiększona aktywność lipazy** często
* Na podstawie doświadczeń po wprowadzeniu do obrotu
** Na podstawie zwiększenia aktywności lipazy > 3 xGGN obserwowanego w badaniach klinicznych
## Na podstawie Badania oceniającego bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe i nerkowe linagliptyny (CARMELINA), patrz również
poniżej
1 Działanie niepożądane obserwowane podczas stosowania w skojarzeniu z metforminą i pochodną sulfonylomocznika
2 Działanie niepożądane obserwowane podczas stosowania w skojarzeniu z insuliną

Badanie oceniające bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe i nerkowe linagliptyny (CARMELINA)
W badaniu CARMELINA oceniano bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe i nerkowe linagliptyny w
porównaniu z placebo u pacjentów z cukrzycą typu 2, obciążonych podwyższonym ryzykiem
incydentów sercowo-naczyniowych, potwierdzonym chorobą dużych naczyń krwionośnych lub nerek
w wywiadzie (patrz punkt 5.1). W badaniu uczestniczyło 3494 pacjentów leczonych linagliptyną
(5 mg) i 3485 pacjentów leczonych placebo. Obie metody leczenia były stosowane dodatkowo do
standardowego leczenia, uwzględniając lokalne standardy dla HbA1c i czynników ryzyka
sercowo-naczyniowego. Ogólna częstość występowania zdarzeń niepożądanych i ciężkich zdarzeń
niepożądanych u pacjentów otrzymujących linagliptynę była podobna do częstości obserwowanej
w grupie otrzymującej placebo. Dane dotyczące bezpieczeństwa uzyskane na podstawie tego badania były
zgodne ze znanym wcześniej profilem bezpieczeństwa linagliptyny.

W leczonej populacji u 3,0% pacjentów otrzymujących linagliptynę zgłaszano ciężkie zdarzenia
hipoglikemiczne (wymagające pomocy medycznej) w porównaniu do 3,1% pacjentów otrzymujących placebo.
Wśród pacjentów stosujących pochodne sulfonylomocznika w punkcie początkowym, częstość występowania
ciężkiej hipoglikemii wynosiła 2,0% w grupie pacjentów leczonych linagliptyną i 1,7% w grupie pacjentów
otrzymujących placebo. Wśród pacjentów stosujących insulinę w punkcie początkowym, częstość
występowania ciężkiej hipoglikemii wynosiła 4,4% w grupie pacjentów leczonych linagliptyną i 4,9% w
grupie pacjentów otrzymujących placebo.

W trakcie całego okresu obserwacji w ramach badania potwierdzone ostre zapalenie trzustki zgłoszono u 0,3%
pacjentów leczonych linagliptyną i u 0,1% pacjentów otrzymujących placebo.

W badaniu CARMELINA pemfigoid pęcherzowy zgłoszono u 0,2% pacjentów leczonych linagliptyną i u
żadnego z pacjentów otrzymujących placebo.

Dzieci i młodzież
Na ogół w badaniach klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży w wieku od 10 do 17 lat z cukrzycą typu 2
profil bezpieczeństwa linagliptyny był podobny do obserwowanego u osób dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu
leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane
działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy
Podczas kontrolowanych badań klinicznych prowadzonych u osób zdrowych pojedyncze dawki do 600 mg
linagliptyny (co odpowiada 120-krotności zalecanej dawki) były na ogół dobrze tolerowane. Nie ma
doświadczeń ze stosowaniem dawek powyżej 600 mg u ludzi.

Terapia
Rozsądnym sposobem postępowania w razie przedawkowania jest wykorzystanie zwykle stosowanych metod
wspomagających, np. usunięcie niewchłoniętego materiału z układu pokarmowego, zastosowanie monitoringu
klinicznego oraz uruchomienie procedur klinicznych, o ile jest to wymagane.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Produkty lecznicze stosowane w cukrzycy, inhibitory dipeptydylopeptydazy 4
(DPP-4), kod ATC: A10BH05

Mechanizm działania
Linagliptyna jest inhibitorem enzymu DPP-4 (dipeptydylopeptydaza 4, EC 3.4.14.5) - enzymu biorącego
udział w inaktywacji hormonów inkretynowych GLP-1 (glukagonopodobny peptyd 1, ang. glucagon-like
peptide-1) oraz GIP (glukozozależny polipeptyd insulinotropowy, ang.
glucose-dependent insulinotropic polypeptide). Hormony te są szybko rozkładane przez enzym DPP-4. Oba
hormony inkretynowe biorą udział w fizjologicznej regulacji homeostazy glukozy. Inkretyny są wydzielane
przez cały dzień w niewielkim stężeniu podstawowym, ich stężenia rosną natychmiast po przyjęciu posiłku.
GLP-1 oraz GIP zwiększają biosyntezę insuliny i jej wydzielanie z komórek beta trzustki w przypadku
prawidłowych i zwiększonych stężeń glukozy we krwi. Ponadto GLP-1 zmniejsza wydzielanie glukagonu z
komórek alfa trzustki, co powoduje zmniejszenie ilości glukozy uwalnianej z wątroby. Linagliptyna z dużą
skutecznością odwracalnie wiąże się z DPP-4, przez co prowadzi do trwałego zwiększenia stężenia inkretyn
oraz do przedłużenia utrzymywania się aktywnych wartości stężeń tych związków. Linagliptyna w sposób
zależny od glukozy zwiększa wydzielanie insuliny i zmniejsza wydzielanie glukagonu, przez co pozwala na
ogólną poprawę homeostazy glukozy. Linagliptyna wiąże się wybiórczo z DPP-4 oraz działa ponad 10 tysięcy
razy bardziej wybiórczo w porównaniu z aktywnością DPP-8 lub DPP-9 w warunkach in vitro.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
W celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa przeprowadzono 8 randomizowanych, kontrolowanych badań
III fazy z udziałem 5239 pacjentów z cukrzycą typu 2, spośród których 3319 leczono linagliptyną.
W badaniach tych linagliptyną leczonych było 929 pacjentów w wieku 65 lat i starszych. Terapię linagliptyną
podano także 1238 pacjentom z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek oraz 143 pacjentom z
umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. Linagliptyna podawana raz na dobę powodowała klinicznie
istotną poprawę kontroli glikemii bez klinicznie znaczącej zmiany masy ciała. Zmniejszenie odsetka
hemoglobiny glikowanej A1c (HbA1c) było podobne w różnych podgrupach,
w tym w podgrupach wyróżnianych ze względu na płeć, wiek, zaburzenia czynności nerek oraz wskaźnik
masy ciała (BMI, ang. body mass index), a większy wyjściowy odsetek HbA1c był powiązany z silniejszym
zmniejszeniem HbA1c. W badaniach z zestawieniem danych stwierdzono znamiennie większą różnicę w
zmniejszeniu stężenia HbA1c między pacjentami rasy azjatyckiej (0,8%) a pacjentami rasy białej (0,5%).

Linagliptyna stosowana w monoterapii u pacjentów niekwalifikujących się do leczenia metforminą
Skuteczność i bezpieczeństwo linagliptyny w monoterapii oceniano w trwającym 24 tygodnie badaniu
kontrolowanym placebo, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby. Leczenie linagliptyną podawaną raz
na dobę w dawce 5 mg zapewniało znaczącą poprawę odsetka HbA1c (zmiana o -0,69% w porównaniu z
placebo) u pacjentów o początkowej wartości HbA1c o ok. 8%. W przypadku linagliptyny wykazano też
znaczącą poprawę stężenia glukozy na czczo (FPG, ang. fasting plasma glucose) i stężenia glukozy 2 godziny
po posiłku (PPG, ang. post-prandial glucose) w porównaniu
z placebo. Obserwowana częstość występowania hipoglikemii u pacjentów leczonych linagliptyną była
podobna do częstości występującej w grupie placebo.

Skuteczność i bezpieczeństwo linagliptyny w monoterapii oceniano także w kontrolowanym placebo
trwającym 18 tygodni badaniu prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby u pacjentów, u których
monoterapia metforminą była niewłaściwa ze względu na nietolerancję lub przeciwwskazana z powodu
zaburzenia czynności nerek. Linagliptyna powodowała znaczącą poprawę odsetka HbA1c (zmiana o -0,57%
w porównaniu z placebo) przy średniej początkowej wartości HbA1c wynoszącej 8,09%. W przypadku
linagliptyny wykazano też znaczącą poprawę stężenia glukozy na czczo (FPG) w porównaniu z placebo.
Obserwowana częstość występowania hipoglikemii u pacjentów leczonych linagliptyną była podobna do
częstości występującej w grupie placebo.

Dodanie linagliptyny do leczenia metforminą
Skuteczność i bezpieczeństwo linagliptyny w skojarzeniu z metforminą oceniano w kontrolowanym placebo
trwającym 24 tygodnie badaniu prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby. Linagliptyna powodowała
znaczącą poprawę odsetka HbA1c (zmiana o -0,64 % w porównaniu z placebo) przy średniej początkowej
wartości HbA1c wynoszącej 8%. W przypadku linagliptyny wykazano też znaczącą poprawę stężenia glukozy
na czczo (FPG) i stężenia glukozy po 2 godzinach po posiłku PPG) w porównaniu z placebo. Obserwowana
częstość występowania hipoglikemii u pacjentów leczonych linagliptyną była podobna do częstości
występującej w grupie placebo.

Dodanie linagliptyny do skojarzonego leczenia metforminą w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika
Przeprowadzono kontrolowane placebo badanie trwające 24 tygodnie w celu oceny skuteczności
i bezpieczeństwa 5 mg linagliptyny w porównaniu z placebo u pacjentów, u których terapia skojarzona
metforminą i pochodną sulfonylomocznika była niewystarczająca. Linagliptyna powodowała znaczącą
poprawę odsetka HbA1c (zmiana o -0,62% w porównaniu z placebo) przy średniej początkowej wartości HbA1c
wynoszącej 8,14%. W przypadku linagliptyny wykazano u pacjentów także znaczącą poprawę stężenia
glukozy na czczo (FPG) i stężenia glukozy 2 godziny po posiłku (PPG)
w porównaniu z placebo.

Dodanie linagliptyny do skojarzonego leczenia metforminą i empagliflozyną
U pacjentów z niewystarczającą kontrolą glikemii podczas leczenia metforminą z empagliflozyną [10 mg
(n = 247) lub 25 mg (n = 217)] 24-tygodniowe leczenie linagliptyną w dawce 5 mg jako lekiem dodanym
spowodowało zmniejszenie skorygowanej średniej wartości HbA1c od punktu
początkowego o, odpowiednio, -0,53% [różnica znamienna wobec dodania placebo -0,32% (95% CI - 0,52;
0,13] oraz -0,58% [różnica znamienna wobec dodania placebo -0,47% (95% CI -0,66; -0,28)]. Statystycznie
znamiennie większy odsetek pacjentów z wyjściową wartością HbA1c ≥ 7,0% i leczonych linagliptyną w
dawce 5 mg uzyskał docelową wartość HbA1c < 7% w porównaniu z placebo.

Dodanie linagliptyny do leczenia insuliną
W trwającym 24 tygodnie badaniu, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby, z kontrolą placebo
oceniano skuteczność i bezpieczeństwo włączenia dodatkowo linagliptyny w dawce 5 mg do monoterapii
insuliną lub do leczenia insuliną w skojarzeniu z metforminą i (lub) pioglitazonem.
Linagliptyna powodowała znaczącą poprawę odsetka HbA1c (-0,65% w porównaniu z placebo) przy średniej
początkowej wartości HbA1c wynoszącej 8,3%. W przypadku linagliptyny wykazano też znaczącą poprawę
stężenia glukozy na czczo (FPG), a docelową wartość HbA1c wynoszącą < 7,0% uzyskano u wyższego odsetka
pacjentów stosujących linagliptynę niż w grupie placebo. Wyniki te uzyskano, stosując insulinę w stałej
dawce (40,1 j.m.). Nie stwierdzono istotnych różnic masy ciała między pacjentami obu grup. Wpływ na
stężenie lipidów w osoczu był nieistotny. Obserwowane częstości występowania hipoglikemii u pacjentów
leczonych linagliptyną i u pacjentów otrzymujących placebo były zbliżone (22,2% w grupie linagliptyny;
21,2% w grupie placebo).

Dane o stosowaniu linagliptyny przez 24 miesiące jako dodatku do metforminy w porównaniu z glimepirydem
W badaniu, w którym porównywano skuteczność i bezpieczeństwo dodania linagliptyny w dawce 5 mg lub
glimepirydu (o średniej wartości dawki 3 mg) do leczenia metforminą w monoterapii u pacjentów z
niewyrównaną glikemią, uzyskano zmniejszenie wartości HbA1c średnio o -0,16% dodając linagliptynę
(średnia początkowa wartość HbA1c 7,69%) oraz o -0,36% dodając glimepiryd
(średnia początkowa wartość HbA1c 7,69%), co przy zastosowanym leczeniu stanowi średnią różnicę w
wartości HbA1c rzędu 0,20% (97,5% przedział ufności 0,09-0,299). Częstość występowania hipoglikemii w
grupie otrzymującej linagliptynę (7,5%) była znamiennie mniejsza, niż w grupie otrzymującej glimepiryd
(36,1%). U pacjentów leczonych linagliptyną występowało znamienne zmniejszenie średniej wyjściowej masy
ciała (-1,39 kg) w porównaniu ze znacznym zwiększeniem masy ciała u pacjentów otrzymujących glimepiryd
(+1,29 kg).

Linagliptyna jako terapia dodana u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, 12-tygodniowe badanie
kontrolowane placebo (stała dawka leku podstawowego) i 40-tygodniowa kontynuacja badania
kontrolowanego placebo (zmienna dawka leku podstawowego)
Przeprowadzono również 12-tygodniowe podwójnie zaślepione badanie skuteczności i bezpieczeństwa
linagliptyny względem placebo u pacjentów z cukrzycą typu 2 i ciężką niewydolnością nerek. Podczas
badania podawano stałą dawkę podstawowych leków przeciwcukrzycowych. U większości pacjentów (80,5%)
lekiem podstawowym była insulina w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi doustnymi lekami
przeciwcukrzycowymi, w tym pochodną sulfonylomocznika, glinidem i pioglitazonem. Podczas
40-tygodniowej kontynuacji badania, dozwolone były zmiany w podstawowym schemacie leczenia
przeciwcukrzycowego.

Linagliptyna pozwoliła uzyskać znaczną poprawę w zakresie HbA1c (zmiana o -0,59% w porównaniu do
placebo po 12 tygodniach) w stosunku do średniej wyjściowej wartości HbA1c wynoszącej 8,2%. Po 52
tygodniach zaobserwowana różnica wartości HbA1c względem placebo wynosiła -0,72%.

Nie stwierdzono istotnych różnic masy ciała między pacjentami obu grup. Częstość występowania
hipoglikemii u pacjentów leczonych linagliptyną była większa niż w grupie placebo z powodu zwiększenia
liczby bezobjawowych incydentów hipoglikemii. Nie stwierdzono różnic w zakresie liczby ciężkich
incydentów hipoglikemii pomiędzy grupami.

Dodanie linagliptyny do terapii u osób w podeszłym wieku (w wieku ≥ 70 lat) z cukrzycą typu 2
Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania linagliptyny u osób w podeszłym wieku (w wieku ≥ 70 lat) z
cukrzycą typu 2 było oceniane w podwójnie zaślepionym badaniu klinicznym trwającym
24 tygodnie. Pacjenci otrzymywali metforminę i (lub) pochodną sulfonylomocznika, i (lub) insulinę, jako
leczenie podstawowe. Dawki podstawowych produktów leczniczych przeciwcukrzycowych były stałe przez
pierwsze 12 tygodni, po tym czasie zezwolono na ich dostosowanie. Linagliptyna powodowała znaczącą
poprawę HbA1c (zmiana o -0,64% w porównaniu z placebo po 24 tygodniach) przy średniej wyjściowej
wartości HbA1c wynoszącej 7,8%. Linagliptyna wykazała także znaczącą poprawę stężenia glukozy na czczo
(FPG) w porówaniu z placebo. Nie stwierdzono istotnych różnic masy ciała między pacjentami obu grup.

Badanie oceniające bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe i nerkowe linagliptyny (CARMELINA)
CARMELINA było randomizowanym badanie z udziałem 6979 pacjentów z cukrzycą typu 2, obciążonych
większym ryzykiem incydentów sercowo-naczyniowych, potwierdzonym chorobą dużych naczyń
krwionośnych lub nerek w wywiadzie, którzy otrzymywali leczenie linagliptyną 5 mg (3494) lub placebo
(3485) dodane do standardowego leczenia, uwzględniając lokalne standardy dla HbA1c, czynników ryzyka
sercowo-naczyniowego i choroby nerek. Populacja badania obejmowała 1211 (17,4%) pacjentów w wieku
≥75 lat oraz 4348 (62,3%) pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. U około 19% pacjentów eGFR
wynosiło od ≥45 do <60 ml/min/1,73 m2, u 28% pacjentów eGFR wynosiło od ≥30 do <45 ml/min/1,73 m2
i u 15% eGFR wynosiło <30 ml/min/1,73 m2. Średnia wartość początkowa HbA1c wynosiła 8,0%.

Badanie miało na celu wykazanie nie mniejszej skuteczności (ang. non-inferiority) pod względem
pierwszorzędowego sercowo-naczyniowego punktu końcowego, złożonego z czasu do pierwszego wystąpienia
zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych lub zawału mięśnia sercowego nieprowadzącego do zgonu, lub
udaru mózgu nieprowadzącego do zgonu (3-punktowy MACE). Złożony nerkowy punkt końcowy był
zdefiniowany jako zgon z powodu choroby nerek lub długotrwała schyłkowa niewydolność nerek, lub
długotrwałe obniżenie wartości eGFR o 40% lub więcej.

Po okresie obserwacji z medianą wynoszącą 2,2 roku linagliptyna po dodaniu do zwykłego leczenia nie
zwiększała ryzyka wystąpienia ciężkich niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych lub zdarzeń
nerkowych. Nie obserwowano podwyższonego ryzyka hospitalizacji spowodowanej niewydolnością serca,
która była dodatkowym ustalonym punktem końcowym, w porównaniu do zwykłego leczenia bez stosowania
linagliptyny u pacjentów z cukrzycą typu 2 (patrz tabela 2).

Tabela 2 Wyniki sercowo-naczyniowe i nerkowe według grup leczenia w badaniu
CARMELINA

Linagliptyna 5 mg Placebo Współczynnik
ryzyka
Liczba
uczestników
(%)

Częstość
występowania
na 1000 PY*

Liczba
uczestników
(%)

Częstość
występowania na 1000
PY*

(95% CI)

Liczba pacjentów 3494 3485
Pierwszorzędowy 434 (12,4) 57,7 420 (12,1) 56,3 1,02 (0,89;
złożony punkt 1,17)**
sercowo-naczyniowy
(zgon z przyczyn
sercowo-naczyniowych,
zawał mięśnia
sercowego
nieprowadzący do
zgonu, udar mózgu
nieprowadzący do
zgonu)
Drugorzędowy złożony 327 (9,4) 48,9 306 (8,8) 46,6 1,04 (0,89;
punkt nerkowy (zgon z 1,22)
powodu choroby nerek,
schyłkowa
niewydolność nerek,
długotrwałe obniżenie
wartości eGFR o 40%)
Zgon z jakiejkolwiek 367 (10,5) 46,9 373 (10,7) 48,0 0,98 (0,84;
przyczyny 1,13)
Zgon z przyczyn 255 (7,3) 32,6 264 (7,6) 34 0,96 (0,81;
sercowo-naczyniowych 1,14)
Hospitalizacja z 209 (6,0) 27,7 226 (6,5) 30,4 0,90 (0,74;
powodu niewydolności 1,08)
serca
* PY = ang. patient years = pacjentolata
** Badanie typu „non-inferiority” w celu wykazania, że górny pułap 95% CI dla współczynnika ryzyka wynosi mniej niż
1,3

W analizach dotyczących progresji albuminurii (zmiana z normoalbuminurii do mikro- lub
makroalbuminurii lub z mikroalbuminurii do makroalbuminurii) szacowany współczynnik ryzyka
wynosił 0,86 (95% CI 0,78; 0,95) dla linagliptyny w porównaniu do placebo.

Badanie oceniające bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe linagliptyny (CAROLINA)
CAROLINA było randomizowanym badaniem z udziałem 6033 pacjentów z wczesną cukrzycą typu
2 i zwiększonym ryzykiem sercowo-naczyniowym lub potwierdzonymi powikłaniami, którzy
otrzymywali leczenie linagliptyną 5 mg (3023) lub glimepirydem 1-4 mg (3010) dodane do
standardowego leczenia (w tym terapia podstawowa metforminą u 83% pacjentów), uwzględniając
lokalne standardy dla HbA1c i czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. Średni wiek populacji
badania wynosił 64 lata i obejmował 2030 (34%) pacjentów w wieku ≥ 70 lat. Populacja badania
obejmowała 2089 (35%) pacjentów z chorobą sercowo-naczyniową i 1130 (19%) pacjentów
z zaburzeniami czynności nerek z eGFR < 60 ml/min/1,73 m2 w punkcie początkowym. Średnia
wartość HbA1c w punkcie początkowym wynosiła 7,15%.

Badanie miało na celu wykazanie nie mniejszej skuteczności (ang. non-inferiority) pod względem
pierwszorzędowego sercowo-naczyniowego punktu końcowego, złożonego z czasu do pierwszego
wystąpienia zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych lub zawału mięśnia sercowego
nieprowadzącego do zgonu, lub udaru mózgu nieprowadzącego do zgonu (3-punktowy MACE).
Po okresie obserwacji z medianą wynoszącą 6,25 roku linagliptyna nie zwiększała ryzyka
wystąpienia ciężkich niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych (patrz tabela 3) w porównaniu
z glimepirydem. Wyniki były spójne dla pacjentów leczonych metforminą lub bez metforminy.

Tabela 3 Ciężkie niepożądane zdarzenia sercowo-naczyniowe (ang. major adverse
cardiovascular events, MACE) i śmiertelność według grup leczenia w badaniu CAROLINA

Linagliptyna 5 mg Glimepiryd (1-4 mg) Współczynnik
ryzyka
Liczba
uczestników
(%)

Częstość
występowania
na 1000 PY*

Liczba
uczestników
(%)

Częstość
występowania
na 1000 PY*

(95% CI)

Liczba pacjentów 3023 3010
Pierwszorzędowy 356 (11,8) 20,7 362 (12,0) 21,2 0,98 (0,84;
złożony punkt 1,14)**
sercowonaczyniowy (zgon
z przyczyn sercowonaczyniowych,
zawał mięśnia
sercowego
nieprowadzący do
zgonu, udar mózgu
nieprowadzący do
zgonu)
Zgon 308 (10,2) 16,8 336 (11,2) 18,4 0,91 (0,78;
z jakiejkolwiek 1,06)
przyczyny
Zgon z przyczyn 169 (5,6) 9,2 168 (5,6) 9,2 1,00 (0,81;
sercowo 1,24)
naczyniowych
Hospitalizacja 112 (3,7) 6,4 92 (3,1) 5,3 1,21 (0,92;
z powodu 1,59)
niewydolności serca
* PY = ang. patient years = pacjentolata
** Badanie typu „non-inferiority” w celu wykazania, że górny pułap 95% CI dla współczynnika ryzyka wynosi mniej niż
1,3

Przez cały okres leczenia (mediana czasu leczenia 5,9 roku) odsetek pacjentów z umiarkowaną bądź
ciężką hipoglikemią wynosił 6,5% w grupie przyjmującej linagliptynę w porównaniu
z 30,9% w grupie przyjmującej glimepiryd; ciężka hipoglikemia wystąpiła u 0,3% pacjentów w
grupie przyjmującej linagliptynę w porównaniu z 2,2% w grupie przyjmującej glimepiryd.

Dzieci i młodzież
W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu prowadzonym metodą podwójnie ślepej
próby w grupach równoległych (DINAMO) przez 26 tygodni z okresem kontynuacji prowadzonym
metodą podwójnie ślepej próby oceniającym bezpieczeństwo stosowania, z aktywnym leczeniem,
trwającym do 52 tygodni badano skuteczność kliniczną i bezpieczeństwo stosowania 10 mg
empagliflozyny z możliwością zwiększenia dawki do 25 mg lub 5 mg linagliptyny podawanej raz
na dobę u dzieci i młodzieży w wieku od 10 do 17 lat z cukrzycą typu 2.

Średnia wartość HbA1c w punkcie początkowym wynosiła 8,03%. Leczenie linagliptyną w dawce
5 mg nie przyniosło istotnej poprawy wartości HbA1c. Różnica w leczeniu na podstawie
skorygowanej średniej zmiany wartości HbA1c między linagliptyną a placebo po 26 tygodniach
wynosiła -0,34% (95% przedział ufności -0,99, 0,30; p=0,2935). Skorygowana średnia zmiana
wartości HbA1c w stosunku do punktu początkowego wynosiła 0,33% u pacjentów leczonych
linagliptyną i 0,68% u pacjentów otrzymujących placebo (patrz punkt 4.2).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Farmakokinetyka linagliptyny została szeroko scharakteryzowana u osób zdrowych oraz u
pacjentów z cukrzycą typu 2. Po doustnym podaniu dawki 5 mg zdrowym ochotnikom lub
pacjentom linagliptyna była gwałtownie wchłaniana, przy czym szczytowe stężenie w osoczu
(mediana czasu Tmax) występowało 1,5 godziny po podaniu dawki.
Stężenia linagliptyny w osoczu maleją według modelu trójfazowego, przy czym długi końcowy
okres półtrwania (wynoszący w przypadku linagliptyny ponad 100 godzin) wiąże się głównie z
możliwym do wysycenia, dobrze dopasowanym wiązaniem linagliptyny z DPP-4 i nie przyczynia
się do kumulacji produktu leczniczego. Skuteczny okres półtrwania dla kumulacji linagliptyny
określony po doustnym podaniu wielu dawek 5 mg linagliptyny wynosi około 12 godzin. Po
podawaniu linagliptyny raz na dobę w dawce 5 mg stan stacjonarny stężeń w osoczu występuje po
podaniu trzeciej dawki. Wartość AUC linagliptyny w osoczu zwiększała się o około 33% po
podawaniu dawek 5 mg w stanie stacjonarnym w porównaniu z pierwszą dawką. Współczynniki
zmienności wartości AUC linagliptyny w obrębie wyników pacjenta i między pacjentami były
niewielkie (odpowiednio 12,6% i 28,5%). Ze względu na zależność wiązania linagliptyny z DPP-4
od stężenia, farmakokinetyka linagliptyny przy ekspozycji całkowitej nie jest liniowa; w
rzeczywistości wartość całkowitego stężenia linagliptyny w osoczu (AUC) zwiększała się w sposób
mniej niż proporcjonalnie zależny od dawki, natomiast AUC niezwiązanego leku wzrasta w
przybliżeniu w sposób zależny od dawki. Farmakokinetyka linagliptyny była na ogół podobna u
osób zdrowych oraz u pacjentów z cukrzycą typu 2.

Wchłanianie
Bezwzględna biodostępność linagliptyny wynosi około 30%. Jednoczesne podanie linagliptyny z
posiłkiem bogatym w tłuszcze powodowało wydłużenie czasu do wystąpienia Cmax o 2 godziny oraz
zmniejszenie wartości Cmax o 15%, ale nie obserwowano wpływu na wartość AUC0-72 godz. Nie
oczekuje się klinicznie istotnego wpływu zmian wartości Cmax i Tmax, stąd linagliptynę można
podawać z pokarmem lub bez pokarmu.

Dystrybucja
W wyniku wiązania z tkankami średnia pozorna objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym po
podaniu dożylnym pojedynczej dawki 5 mg linagliptyny zdrowym osobom, wynosi około 1110
litrów, co wskazuje na znaczny stopień dystrybucji linagliptyny do tkanek. Wiązanie linagliptyny z
białkami osocza zależy od stężenia, zmniejszając się z około 99% przy stężeniu 1 nmol/l do 75-89%
przy stężeniu ≥ 30 nmol/l, co odzwierciedla wysycanie wiązania z DPP-4 wraz ze wzrostem
stężenia linagliptyny. W dużych stężeniach, gdy DPP-4 było w pełni wysycone, 70-80%
linagliptyny wiązało się z innymi białkami osocza niż DPP-4, stąd 30-20% pozostawało w osoczu
w stanie niezwiązanym.

Metabolizm
Po doustnym podaniu 10 mg [14C] linagliptyny około 5% radioaktywności zostało wydalane
z moczem. Metabolizm odgrywa podrzędną rolę w eliminacji linagliptyny. Wykryto jeden główny
metabolit o względnej ekspozycji stanowiącej 13,3% ekspozycji linagliptyny w stanie
stacjonarnym, przy czym stwierdzono, że metabolit ten był nieaktywny farmakologicznie i dlatego
nie wpływał na aktywność linagliptyny w zakresie hamowania DPP-4 w osoczu.

Eliminacja
Po doustnym podaniu zdrowym osobom dawki [14C] linagliptyny około 85% podanej
radioaktywności było wydalane z kałem (80%) lub moczem (5%) w ciągu 4 dni od podania dawki.
Klirens nerkowy w stanie stacjonarnym wynosił około 70 ml/min.

Specjalne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności nerek
W celu oceny farmakokinetyki linagliptyny (dawka 5 mg) u pacjentów z różnymi stopniami
przewlekłej niewydolności nerek w porównaniu z kontrolną grupą zdrowych osób o prawidłowej
czynności nerek przeprowadzono otwarte badanie kliniczne z wielokrotnym podawaniem dawek.
Badaniem tym objęto pacjentów z niewydolnością nerek sklasyfikowaną na podstawie klirensu
kreatyniny jako łagodną (od 50 do < 80 ml/min), umiarkowaną (od 30 do < 50 ml/min) oraz ciężką
(< 30 ml/min), jak również hemodializowanych pacjentów ze schyłkowym stopniem niewydolności
nerek (ESRD). Ponadto pacjentów z cukrzycą typu 2 i ciężką niewydolnością nerek (< 30 ml/min)
porównywano z pacjentami z cukrzycą typu 2, u których czynność nerek była prawidłowa. Klirens
kreatyniny mierzono w ramach 24-godzinnego pomiaru klirensu kreatyniny w moczu lub
szacowano na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy, korzystając ze wzoru Cockcrofta-Gaulta:
CrCl = (140 -wiek) x masa ciała/72 x stężenie kreatyniny w surowicy [x 0,85 dla kobiet], gdzie
wiek wyrażony w latach, masa ciała w kg, a stężenie kreatyniny w surowicy w mg/dl. W stanie
stacjonarnym ekspozycja na linagliptynę u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek
była porównywalna z osobami zdrowymi. W przypadku umiarkowanych zaburzeń czynności nerek
obserwowano umiarkowane zwiększenie ekspozycji - o około 1,7 raza - w porównaniu z kontrolą.
Ekspozycja u pacjentów z cukrzycą typu 2 i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, była około 1,4
raza większa niż u pacjentów z cukrzycą typu 2, u których czynność nerek była prawidłowa.
Przewidywane wartości AUC dla linagliptyny w stanie stacjonarnym u pacjentów z ESRD
wskazywały ekspozycję porównywalną do ekspozycji u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek. Ponadto nie oczekuje się eliminacji linagliptyny w wyniku
hemodializy lub dializy otrzewnowej, w stopniu znaczącym terapeutycznie. Dlatego też u pacjentów
nie jest konieczne dostosowywanie dawki linagliptyny ze względu na stopień niewydolności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów bez cukrzycy, u których występowała łagodna, umiarkowana i ciężka niewydolność
wątroby (według klasyfikacji Childa-Pugha), średnie wartości AUC i Cmax dla linagliptyny po
wielokrotnym podaniu dawek po 5 mg linagliptyny, były podobne do wartości z odpowiednio
dobranych grup kontrolnych złożonych ze zdrowych osób. Nie proponuje się dostosowywania
dawkowania linagliptyny u pacjentów z cukrzycą, u których występują łagodne, umiarkowane lub
ciężkie zaburzenia czynności wątroby.

Wskaźnik masy ciała (BMI)
Nie jest konieczne dostosowywanie dawki leku ze względu na BMI. Na podstawie populacyjnej
analizy farmakokinetycznej danych z badań fazy I i fazy II stwierdzono, że BMI nie wywiera
klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę linagliptyny. Badania kliniczne przed uzyskaniem
pozwolenia na dopuszczenie do obrotu były przeprowadzane u osób o BMI do 40 kg/m2.

Płeć
Nie jest konieczne dostosowywanie dawki leku ze względu na płeć. Na podstawie populacyjnej
analizy farmakokinetycznej danych z badań fazy I i fazy II stwierdzono, że płeć nie wywiera
klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę linagliptyny.

Osoby w podeszłym wieku
Nie jest konieczne dostosowywanie dawki leku ze względu na wiek, u osób w wieku do 80 lat,
ponieważ na podstawie populacyjnej analizy farmakokinetycznej danych z badań fazy I i fazy II
stwierdzono, że wiek nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę linagliptyny.

U pacjentów w podeszłym wieku (od 65 do 80 lat; najstarszy pacjent miał 78 lat) stężenia
linagliptyny w osoczu były porównywalne ze stężeniami u młodszych osób.

Dzieci i młodzież
W pediatrycznym badaniu fazy 2 badano farmakokinetykę i farmakodynamikę linagliptyny w
dawce 1 mg i 5 mg u dzieci i młodzieży w wieku od ≥10 do <18 lat z cukrzycą typu 2.
Zaobserwowane właściwości farmakokinetyczne i farmakodynamiczne były takie same jak u
dorosłych uczestników. Dawka 5 mg linagliptyny wykazywała większą skuteczność niż dawka 1
mg w odniesieniu do hamowania DPP-4 przy minimalnym stężeniu (72% w porównaniu z 32%,
p=0,0050) i numerycznie większą redukcję skorygowanej średniej zmiany od wartości początkowej
HbA1c (-0,63% w porównaniu z -0,48%, różnica nieznamienna). Ze względu na ograniczony
charakter tego zestawienia danych, wyniki należy interpretować z zachowaniem ostrożności.

W pediatrycznym badaniu fazy 3 badano farmakokinetykę i farmakodynamikę (zmiana wartości
HbA1c w stosunku do punktu początkowego) linagliptyny w dawce 5 mg u dzieci i młodzieży w
wieku od 10 do 17 lat z cukrzycą typu 2. Obserwowana zależność odpowiedzi od ekspozycji była
ogólnie porównywalna u dzieci i młodzieży oraz dorosłych pacjentów, niemniej oszacowano, że u
dzieci działanie leku jest słabsze. Po podaniu doustnym linagliptyny uzyskano ekspozycję w
zakresie obserwowanym u dorosłych pacjentów. Obserwowana średnia geometryczna stężeń
minimalnych i średnia geometryczna stężeń w stanie stacjonarnym po 1,5 godziny od podania (co
stanowi w przybliżeniu czas potrzebny do osiągnięcia maksymalnego stężenia tmax) wynosiła
odpowiednio 4,30 nmol/l i 12,6 nmol/l. Odpowiadające temu stężenia w osoczu u dorosłych
pacjentów wynosiły 6,04 nmol/l i 15,1 nmol/l.

Rasa
Nie jest konieczne dostosowywanie dawki leku ze względu na rasę. Rasa nie wpływa w oczywisty
sposób na stężenia linagliptyny w osoczu, co stwierdzono na podstawie złożonej analizy dostępnych
danych farmakokinetycznych obejmujących pacjentów rasy białej oraz pochodzenia latynoskiego,
afrykańskiego i azjatyckiego. Ponadto stwierdzono podobieństwo farmakokinetycznych parametrów
linagliptyny w dedykowanych badaniach fazy I u zdrowych ochotników z Japonii i Chin oraz u
zdrowych ochotników rasy białej.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

U myszy i szczurów, którym wielokrotnie podawano dawki linagliptyny ponad trzystukrotnie
przewyższające dawki podawane ludziom, docelowymi narządami działań toksycznych są głównie
wątroba, nerki i przewód pokarmowy.
U szczurów obserwowano wpływ na narządy rozrodcze, tarczycę oraz narządy limfatyczne przy
ekspozycji ponad 1500 razy przekraczającej ekspozycję u człowieka. U psów przy średnich
dawkach obserwowano silne reakcje pseudoalergiczne, w następstwie których dochodziło do zmian
sercowo-naczyniowych; uznano je za specyficzne dla psów. U makaków jawajskich przy ekspozycji
ponad 450 razy większej od ekspozycji u człowieka, docelowymi narządami działań toksycznych
były wątroba, nerki, żołądek, narządy rozrodcze, grasica, śledziona oraz węzły chłonne. U małp
tych przy ekspozycji ponad stukrotnie przekraczającej ekspozycję u człowieka, dochodziło głównie
do podrażnienia żołądka.

Linagliptyna i jej główny metabolit nie wykazują potencjalnego działania genotoksycznego.
Trwające dwa lata badania karcynogenności dawek doustnych na szczurach i myszach nie
dostarczyły żadnych dowodów na karcynogenność u szczurów ani u samców myszy. Uznaje się, że
znacząco częstsze występowanie chłoniaka złośliwego tylko u samic myszy po zastosowaniu
największej dawki (ponad 200 razy przekraczającej ekspozycję u człowieka) nie ma zastosowania
w przypadku ludzi (wyjaśnienie: zjawisko bez związku z terapią, wynikające z wysoce zmiennego
występowania w populacji podstawowej). Na podstawie tych badań nie ma powodów do obaw o
działania karcynogenne u ludzi.

Największa dawka, po której nie stwierdza się działań niepożądanych (NOAEL) na płodność,
wczesny rozwój embrionalny oraz działania teratogennego u szczurów, określono na poziomie
ponad 900 razy wyższym niż ekspozycja u człowieka. Wartość NOAEL dotycząca działań
toksycznych na matkę, zarodek, płód i potomstwo szczurów była 49 razy większa niż ekspozycja
u człowieka. U królików nie obserwowano działań teratogennych w stężeniach ponad 1000 razy
większych niż ekspozycja u człowieka. U królików wyznaczono wartość NOAEL dotyczącą
toksyczności dla zarodka i płodu 78-krotnie większą niż ekspozycja u człowieka, a wartość NOAEL
dotycząca toksyczności dla matki była 2,1 raza większa niż ekspozycja u człowieka. Stąd uznano,
że wpływ linagliptyny na reprodukcję w wyniku ekspozycji ludzi na dawki terapeutyczne, jest mało
prawdopodobny.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
Mannitol
Kopowidon K25-31
Krospowidon Typ-A
Magnezu stearynian

Otoczka tabletki (Sheffcoat Pink 30644369):
Hypromeloza 6 mpa*s (E464)
Tytanu dwutlenek (E171)
Talk
Makrogol (6000)
Żelaza tlenek czerwony (E172)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania produktu leczniczego.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z folii OPA/Alu/PVC/Alu pakowane są w tekturowym pudełku.

Wielkość opakowania:
10, 14, 28, 30, 56, 60, 90 i 100 tabletek powlekanych w blistrach.
10, 14, 28, 30, 56, 60, 90, 100 tabletek powlekanych w blistrach jednodawkowch.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie
z lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Zentiva k.s.
U kabelovny 130
Dolní Měcholupy
102 37 Praga 10
Republika Czeska

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr 27282

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 16.08.2022

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

11/2023

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.