# Simlerid

> Sitagliptyna · 25 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Simlerid
- **Nazwa powszechna:** Sitagliptinum
- **Substancja czynna:** [Sitagliptyna](https://apteka.online/odpowiedniki/sitagliptinum)
- **Moc:** 25 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** A10BH01
- **Liczba opakowań:** 1
- **Numer pozwolenia:** 26357
- **Podmiot odpowiedzialny:** Sandoz GmbH
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-cukrzycy/simlerid-tabl-powl-25-mg-sandoz
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-cukrzycy/simlerid-tabl-powl-25-mg-sandoz.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/43658/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/43658/characteristic

## Dostępne opakowania (1)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 28 tabl. | 5907626709780 | Rp | — | Brak danych | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Simlerid i w jakim celu się go stosuje?
Simlerid zawiera substancję czynną sytagliptynę, która należy do klasy leków nazywanych
inhibitorami DPP-4 (inhibitory dipeptydylopeptydazy-4), powodujących zmniejszenie stężenia cukru
we krwi u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2.
Ten lek pomaga uzyskać większe stężenie insuliny uwalnianej po posiłku i zmniejsza ilość cukru
wytwarzanego przez organizm.

Lekarz zalecił przyjmowanie tego leku w celu zmniejszenia zbyt dużego stężenia cukru we krwi,
będącego skutkiem cukrzycy typu 2. Lek może być stosowany sam lub w skojarzeniu z innymi lekami
(insuliną, metforminą, pochodnymi sulfonylomocznika lub glitazonami) obniżającymi stężenie cukru
we krwi, które mogą być już przyjmowane w cukrzycy jednocześnie z dietą oraz programem ćwiczeń
fizycznych.

Co to jest cukrzyca typu 2?
Cukrzyca typu 2 jest to schorzenie, w którym organizm nie wytwarza insuliny w wystarczających
ilościach, a wytwarzana insulina nie działa tak jak powinna. Organizm może także wytwarzać zbyt
dużo cukru. Jeśli tak się dzieje, cukier (glukoza) gromadzi się we krwi. Może to prowadzić do
poważnych chorób, takich jak choroby serca, nerek, utrata wzroku i amputacja kończyn.

### 2. Informacje ważne przed przyjęciem leku Simlerid

Kiedy nie przyjmować leku Simlerid
→ jeśli pacjent ma uczulenie na sytagliptynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6).

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Simlerid należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą.

2 NL/H/5227/001-003/IB/009/G

U pacjentów przyjmujących lek Simlerid zgłaszano przypadki zapalenia trzustki (patrz punkt 4).

Jeśli u pacjenta pojawią się pęcherze na skórze, może to być objaw choroby określanej jako
pemfigoid pęcherzowy. Lekarz może zalecić pacjentowi przerwanie przyjmowania leku Simlerid.

Należy poinformować lekarza, jeśli u pacjenta występują lub występowały w przeszłości:
- choroba trzustki (np. zapalenie trzustki);
- kamienie żółciowe, uzależnienie od alkoholu lub bardzo wysokie stężenie triglicerydów (postać
tłuszczu) we krwi. W takich sytuacjach może zwiększyć się ryzyko zapalenia trzustki (patrz
punkt 4);
- cukrzyca typu 1;
- kwasica ketonowa w przebiegu cukrzycy (powikłanie cukrzycy charakteryzujące się dużym
stężeniem cukru we krwi, szybką utratą masy ciała, nudnościami lub wymiotami);
- jakiekolwiek choroby nerek występujące w przeszłości lub obecnie;
- reakcja alergiczna na lek Simlerid (patrz punkt 4).

Ponieważ lek ten nie działa, kiedy stężenie cukru we krwi jest małe, jest mało prawdopodobne, aby
spowodował on nadmierne zmniejszenie stężenia cukru we krwi. Jeśli jednak lek ten przyjmowany
jest jednocześnie z pochodną sulfonylomocznika lub insuliną, może dojść do zmniejszenia stężenia
cukru (hipoglikemii) we krwi. Lekarz może zmniejszyć dawkę pochodnej sulfonylomocznika lub
insuliny.

Dzieci i młodzież
Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat nie powinny przyjmować tego leku. Lek ten nie jest
skuteczny u dzieci i młodzieży w wieku od 10 do 17 lat. Nie wiadomo, czy lek ten jest bezpieczny
i skuteczny w przypadku stosowania u dzieci w wieku poniżej 10 lat.

Simlerid a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

W szczególności, należy poinformować lekarza, jeśli pacjent przyjmuje digoksynę (lek stosowany
w leczeniu zaburzeń rytmu serca i innych chorób serca). Podczas przyjmowania leku Simlerid
z digoksyną należy kontrolować stężenie digoksyny we krwi.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed przyjęciem tego leku. Nie należy
stosować tego leku w czasie ciąży.
Nie wiadomo, czy lek przenika do mleka kobiet karmiących piersią. Jeśli pacjentka karmi piersią lub
planuje karmienie piersią, nie powinna przyjmować leku Simlerid.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Ten lek nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
i obsługiwania maszyn. Niemniej jednak zgłaszano występowanie zawrotów głowy i senności, co
może mieć wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Przyjmowanie tego leku jednocześnie z lekami nazywanymi pochodnymi sulfonylomocznika lub
z insuliną może prowadzić do niskiego stężenia cukru we krwi (hipoglikemii), co może mieć wpływ
na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn lub pracy bez bezpiecznego podparcia
stóp.

Lek Simlerid zawiera sód
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.

3 NL/H/5227/001-003/IB/009/G

### 3. Jak przyjmować lek Simlerid?
Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy
zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Zwykle zalecana dawka to:
- jedna tabletka powlekana o mocy 100 mg;
- raz na dobę;
- przyjmowana doustnie.

Jeśli u pacjenta występują zaburzenia czynności nerek, lekarz może zalecić mniejszą dawkę leku
Simlerid (np. 25 mg lub 50 mg).
Ten lek można przyjmować niezależnie od posiłków i napojów.

Lekarz może zalecić stosowanie tylko tego leku lub tego leku i pewnych innych leków, które
zmniejszają stężenie cukru we krwi. Dieta i ćwiczenia fizyczne pomagają organizmowi lepiej
wykorzystać cukier znajdujący się we krwi. Podczas przyjmowania leku Simlerid ważne jest
przestrzeganie diety i wykonywanie ćwiczeń fizycznych zaleconych przez lekarza.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Simlerid
W razie przyjęcia większej niż zalecana dawki tego leku, należy natychmiast skontaktować się
z lekarzem.

Pominięcie przyjęcia leku Simlerid
W razie pominięcia dawki, należy przyjąć ją tak szybko jak to jest możliwe. Jeśli zbliża się pora
przyjęcia następnej dawki, należy opuścić pominiętą dawkę i dalej przyjmować lek według zwykłego
schematu. Nie należy przyjmować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie przyjmowania leku Simlerid
W celu utrzymania kontroli stężenia cukru we krwi, lek należy przyjmować tak długo, jak zaleci to
lekarz. Nie należy przerywać stosowania tego leku bez uprzedniej konsultacji z lekarzem.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy ODSTAWIĆ lek Simlerid i natychmiast skontaktować się z lekarzem w przypadku
wystąpienia któregokolwiek z poniższych ciężkich działań niepożądanych:
• Silny i uporczywy ból brzucha (w okolicy żołądka), mogący promieniować w kierunku pleców,
z występowaniem nudności i wymiotów lub bez – mogą to być objawy zapalenia trzustki.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej (częstość nieznana), w tym wysypki,
pokrzywki, pęcherzy na skórze lub łuszczenia się skóry oraz obrzęku twarzy, warg, języka i gardła,
który może powodować trudności w oddychaniu lub połykaniu, należy przerwać stosowanie leku
i natychmiast skontaktować się z lekarzem. Lekarz może przepisać lek w celu leczenia reakcji
alergicznej oraz inny lek w celu leczenia cukrzycy.

U niektórych pacjentów po dodaniu sytagliptyny do metforminy występowały następujące działania
niepożądane:
Często (mogą występować u mniej niż 1 na 10 osób): małe stężenie cukru we krwi, nudności,
wzdęcia, wymioty

4 NL/H/5227/001-003/IB/009/G

Niezbyt często (mogą występować u mniej niż 1 na 100 osób): ból żołądka, biegunka, zaparcia,
senność.

Niektórzy pacjenci odczuwali różnego rodzaju dolegliwości żołądkowe po rozpoczęciu leczenia
sytagliptyną w skojarzeniu z metforminą (występujące często).

U niektórych pacjentów podczas stosowania sytagliptyny w skojarzeniu z pochodną
sulfonylomocznika i metforminą występowały następujące działania niepożądane:
Bardzo często (mogą występować u więcej niż 1 na 10 osób): małe stężenie cukru we krwi
Często: zaparcia

U niektórych pacjentów podczas stosowania sytagliptyny i pioglitazonu występowały następujące
działania niepożądane:
Często: wzdęcia, obrzęk rąk lub nóg

U niektórych pacjentów w trakcie przyjmowania sytagliptyny w skojarzeniu z pioglitazonem
i metforminą wystąpiły następujące działania niepożądane:
Często: obrzęk rąk lub nóg

U niektórych pacjentów w trakcie przyjmowania sytagliptyny w skojarzeniu z insuliną (z metforminą
lub bez) wystąpiły następujące działania niepożądane:
Często: grypa
Niezbyt często: suchość w jamie ustnej

U niektórych pacjentów podczas stosowania sytagliptyny samej i (lub) z innymi lekami
przeciwcukrzycowymi w badaniach klinicznych lub po dopuszczeniu leku do obrotu, występowały
następujące działania niepożądane:
Często: małe stężenie cukru we krwi, ból głowy, zakażenia górnych dróg oddechowych, niedrożny
nos lub katar i ból gardła, zapalenie kości i stawów, ból ramienia lub nogi
Niezbyt często: zawroty głowy, zaparcia, świąd
Rzadko: zmniejszona liczba płytek krwi
Częstość nieznana: choroby nerek (czasami wymagające dializy), wymioty, bóle stawów, bóle mięśni,
ból pleców, zapalenie płuc (śródmiąższowa choroba płuc), pemfigoid pęcherzowy (rodzaj pęcherzy na
skórze).

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49 21 301/faks: + 48 22 49 21 309/strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Simlerid?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na tekturowym pudełku
i blistrze po EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.
Blister otworzyć bezpośrednio przed przyjęciem tabletki.

5 NL/H/5227/001-003/IB/009/G

Nie stosować tego leku, jeśli zauważy się uszkodzenie opakowania lub oznaki jego naruszenia.
Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Simlerid
- Substancją czynną jest sytagliptyna.

Simlerid, 25 mg, tabletki powlekane
- Każda tabletka powlekana zawiera sytagliptyny chlorowodorek jednowodny w ilości
odpowiadającej 25 mg sytagliptyny.
Simlerid, 50 mg, tabletki powlekane
- Każda tabletka powlekana zawiera sytagliptyny chlorowodorek jednowodny w ilości
odpowiadającej 50 mg sytagliptyny.
Simlerid, 100 mg, tabletki powlekane
- Każda tabletka powlekana zawiera sytagliptyny chlorowodorek jednowodny w ilości
odpowiadającej 100 mg sytagliptyny.

Pozostałe składniki to: wapnia wodorofosforan, celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa,
magnezu stearynian, sodu stearylofumaran, hypromeloza (typ 2910, 6 mPa•s),
hydroksypropyloceluloza (470 mPa•s), makrogol 6000, tytanu dwutlenek (E 171), żelaza tlenek żółty
(E 172), żelaza tlenek czerwony (E 172), talk.
Dodatkowo Simlerid, 100 mg tabletki powlekane: żelaza tlenek czarny (E 172).

Jak wygląda lek Simlerid i co zawiera opakowanie

Simlerid, 25 mg, tabletki powlekane
Różowa, okrągła, obustronnie wypukła tabletka powlekana z wytłoczonym napisem „ST 25” po
jednej stronie, o średnicy 5,7 mm – 6,6 mm.

Simlerid, 50 mg, tabletki powlekane
Jasnoróżowa, okrągła, obustronnie wypukła tabletka powlekana z wytłoczonym napisem „ST 50” po
jednej stronie, o średnicy 7,7 mm – 8,6 mm.

Simlerid, 100 mg, tabletki powlekane
Jasnobrązowa, okrągła, obustronnie wypukła tabletka powlekana z wytłoczonym napisem „ST 100”
po jednej stronie, o średnicy 9,7 mm – 10,6 mm.

Lek dostępny jest w blistrach z folii OPA/Aluminium/PVC/Aluminium lub przezroczystych blistrach
z folii PVC/PE/PVDC/Aluminium zawierających 28 tabletek powlekanych.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca
Podmiot odpowiedzialny
Sandoz GmbH
Biochemiestrasse 10
6250 Kundl
Austria

Wytwórca
Lek Pharmaceuticals d.d.
Trimlini 2D
9220 Lendava,

6 NL/H/5227/001-003/IB/009/G

Słowenia

Lek S.A
ul. Podlipie 16
95-010 Stryków
Polska

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:
Holandia Simlerid 25 mg, filmomhulde tabletten
Simlerid 50 mg, filmomhulde tabletten
Simlerid 100 mg, filmomhulde tabletten
Polska Simlerid
Rumunia Simlerid 100 mg comprimate filmate

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji dotyczących tego leku należy zwrócić się
do miejscowego przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:
Sandoz Polska Sp. z o.o.
ul. Domaniewska 50 C
02-672 Warszawa
tel. 22 209 70 00

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 11/2022

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

1 NL/H/5227/001-003/IB/006/G

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Simlerid, 25 mg, tabletki powlekane
Simlerid, 50 mg, tabletki powlekane
Simlerid, 100 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Simlerid, 25 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera sytagliptyny chlorowodorek jednowodny w ilości odpowiadającej
25 mg sytagliptyny (Sitagliptinum).

Simlerid, 50 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera sytagliptyny chlorowodorek jednowodny w ilości odpowiadającej
50 mg sytagliptyny (Sitagliptinum).

Simlerid, 100 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera sytagliptyny chlorowodorek jednowodny w ilości odpowiadającej
100 mg sytagliptyny (Sitagliptinum).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletki powlekane.

Simlerid, 25 mg, tabletki powlekane
Różowa, okrągła, obustronnie wypukła tabletka powlekana z wytłoczonym napisem „ST 25” po jednej
stronie, o średnicy 5,7 mm – 6,6 mm.

Simlerid, 50 mg, tabletki powlekane
Jasnoróżowa, okrągła, obustronnie wypukła tabletka powlekana z wytłoczonym napisem „ST 50” po
jednej stronie, o średnicy 7,7 mm – 8,6 mm.

Simlerid, 100 mg, tabletki powlekane
Jasnobrązowa, okrągła, obustronnie wypukła tabletka powlekana z wytłoczonym napisem „ST 100”
po jednej stronie, o średnicy 9,7 mm – 10,6 mm.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Simlerid jest wskazany do stosowania u dorosłych z cukrzycą typu 2 w celu
poprawy kontroli glikemii:

w monoterapii
- u pacjentów niedostatecznie kontrolowanych za pomocą diety i aktywności fizycznej i u których
stosowanie metforminy jest niewłaściwe ze względu na przeciwwskazania lub nietolerancję.

w dwulekowej terapii doustnej, w skojarzeniu z:
- metforminą w przypadku, gdy dieta i ćwiczenia fizyczne oraz stosowanie jedynie metforminy nie

2 NL/H/5227/001-003/IB/006/G

zapewniają odpowiedniej kontroli glikemii.
- sulfonylomocznikiem w przypadku, gdy dieta i ćwiczenia fizyczne oraz stosowanie jedynie
maksymalnej tolerowanej dawki sulfonylomocznika nie zapewniają odpowiedniej kontroli glikemii
i gdy stosowanie metforminy jest niewłaściwe z powodu przeciwwskazań lub nietolerancji.
- agonistą receptora aktywowanego przez proliferatory peroksysomów typu gamma (PPARγ) (tj.
tiazolidynedionem), jeśli zastosowanie agonisty receptora PPARγ jest wskazane i kiedy stosowanie
diety i ćwiczeń fizycznych w połączeniu z agonistą receptora PPARγ w monoterapii nie zapewnia
odpowiedniej kontroli glikemii.

w trzylekowej terapii doustnej, w skojarzeniu z:
- sylfonylomocznikiem i metforminą, gdy dieta i ćwiczenia fizyczne wraz z dwulekową terapią tymi
produktami leczniczymi nie zapewniają odpowiedniej kontroli glikemii.
- agonistą receptora PPARγ i metforminą, kiedy zastosowanie agonisty receptora PPARγ jest
wskazane i kiedy stosowanie diety i ćwiczeń fizycznych w połączeniu z tymi produktami
leczniczymi nie zapewnia odpowiedniej kontroli glikemii.

Produkt leczniczy Simlerid jest również wskazany do stosowania w skojarzeniu z insuliną
(z metforminą lub bez niej) w przypadku, gdy dieta i ćwiczenia fizyczne oraz insulina w ustalonej
dawce nie zapewniają odpowiedniej kontroli glikemii.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
Dawka sytagliptyny wynosi 100 mg raz na dobę. W przypadku stosowania w skojarzeniu
z metforminą i (lub) agonistą receptora PPARγ, należy utrzymać dotychczasową dawkę metforminy
i (lub) agonisty receptora PPARγ i jednocześnie stosować sytagliptynę.
Jeśli sytagliptyna stosowana jest w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem lub z insuliną, można
rozważyć podawanie mniejszej dawki sulfonylomocznika lub insuliny w celu zmniejszenia ryzyka
hipoglikemii (patrz punkt 4.4).
W razie pominięcia dawki sytagliptyny, należy przyjąć ją możliwie szybko po przypomnieniu sobie
o tym. Nie należy stosować dawki podwójnej w tym samym dniu.

Szczególne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności nerek
Przed zastosowaniem sytagliptyny w skojarzeniu z innym przeciwcukrzycowym produktem
leczniczym, należy sprawdzić warunki stosowania tego produktu leczniczego u pacjentów
z zaburzeniami czynności nerek.

U pacjentów z lekkimi zaburzeniami czynności nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego
[ang. glomerular fitration rate, GFR] ≥ 60 do < 90 ml/min) dostosowanie dawki nie jest konieczne.
U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥ 45 do < 60 ml/min)
dostosowanie dawki nie jest konieczne.
U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥ 30 do < 45 ml/min) dawka
sytagliptyny wynosi 50 mg raz na dobę.
U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥ 15 do < 30 ml/min) lub u pacjentów ze
schyłkową niewydolnością nerek (ang. end-stage renal disease, ESRD) (GFR < 15 ml/min), w tym
pacjentów, którzy wymagają stosowania hemodializy lub dializy otrzewnowej, dawka sytagliptyny
wynosi 25 mg raz na dobę. Produkt leczniczy można przyjmować niezależnie od terminu dializ.

Ze względu na konieczność dostosowywania dawki w zależności od czynności nerek zaleca się
przeprowadzanie oceny czynności nerek przed zastosowaniem sytagliptyny, a także okresowo
w trakcie leczenia.

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest konieczne

3 NL/H/5227/001-003/IB/006/G

dostosowywanie dawki. Nie przeprowadzono badań sytagliptyny z udziałem pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności wątroby, zatem należy zachować ostrożność (patrz punkt 5.2).
Ze względu na to, że sytagliptyna jest eliminowana głównie przez nerki, nie należy się spodziewać,
aby ciężkie zaburzenia czynności wątroby miały wpływ na farmakokinetykę sytagliptyny.

Osoby w podeszłym wieku
Nie jest konieczne dostosowywanie dawki w zależności od wieku.

Dzieci i młodzież
Sytagliptyny nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku od 10 do 17 lat ze względu na
niewystarczającą skuteczność. Aktualne dane przedstawiono w punktach 4.8, 5.1 i 5.2. Nie
przeprowadzono badań dotyczących stosowania sytagliptyny u dzieci w wieku poniżej 10 lat.

Sposób podawania
Sytagliptynę można podawać podczas posiłku lub niezależnie od posiłku.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1 (patrz punkty 4.4 i 4.8).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ogólne
Sytagliptyny nie należy stosować u pacjentów z cukrzycą typu 1 ani w leczeniu cukrzycowej kwasicy
ketonowej.

Ostre zapalenie trzustki
Stosowanie inhibitorów DPP-4 wiąże się z ryzykiem wystąpienia ostrego zapalenia trzustki. Należy
poinformować pacjentów o charakterystycznym objawie ostrego zapalenia trzustki: uporczywym,
silnym bólu brzucha. Po odstawieniu sytagliptyny (z leczeniem wspomagającym lub bez)
zaobserwowano ustąpienie zapalenia trzustki, ale odnotowano bardzo rzadkie przypadki martwiczego
lub krwotocznego zapalenia trzustki i (lub) zgonu. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki należy
odstawić produkt leczniczy Simlerid oraz inne potencjalnie budzące wątpliwości produkty lecznicze.
W przypadku potwierdzenia ostrego zapalenia trzustki nie należy ponownie rozpoczynać leczenia
produktem leczniczym Simlerid. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zapaleniem trzustki
w wywiadzie.

Hipoglikemia w przypadku stosowania skojarzonego z innymi przeciwhiperglikemicznymi
produktami leczniczymi
W badaniach klinicznych z zastosowaniem sytagliptyny w monoterapii i w skojarzeniu z produktami
leczniczymi, o których nie wiadomo, czy powodują hipoglikemię (np. metforminą i (lub) agonistą
receptora PPARγ), częstość występowania hipoglikemii obserwowana podczas przyjmowania
sytagliptyny była podobna do częstości występowania hipoglikemii u pacjentów przyjmujących
placebo. Hipoglikemia była obserwowana podczas stosowania sytagliptyny w skojarzeniu z insuliną
lub z sulfonylomocznikiem. Z tego względu można rozważyć stosowanie mniejszej dawki
sulfonylomocznika lub insuliny w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia hipoglikemii (patrz punkt
4.2).

Zaburzenia czynności nerek
Sytagliptyna wydalana jest przez nerki. U pacjentów z GFR < 45 ml/min, a także u pacjentów ze
schyłkową niewydolnością nerek (ESRD) wymagających stosowania hemodializy lub dializy
otrzewnowej zaleca się zmniejszenie dawki sytagliptyny w celu uzyskania w osoczu stężenia
zbliżonego do tego, jakie stwierdza się u pacjentów z prawidłową czynnością nerek (patrz punkty 4.2
i 5.2).
Przed zastosowaniem sytagliptyny w skojarzeniu z innym przeciwcukrzycowym produktem
leczniczym, należy sprawdzić warunki stosowania tego produktu leczniczego u pacjentów

4 NL/H/5227/001-003/IB/006/G

z zaburzeniami czynności nerek.

Reakcje nadwrażliwości
Po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano występowanie ciężkich reakcji
nadwrażliwości u pacjentów leczonych sytagliptyną. Reakcje te obejmują anafilaksję, obrzęk
naczynioruchowy oraz złuszczające choroby skóry, w tym zespół Stevensa-Johnsona. Początek tych
reakcji występował w ciągu pierwszych 3 miesięcy po rozpoczęciu leczenia, a w przypadku kilku
zgłoszeń – po pierwszej dawce. W przypadku podejrzenia reakcji nadwrażliwości należy przerwać
stosowanie sytagliptyny. Należy zbadać inne możliwe przyczyny zdarzenia oraz zastosować
alternatywną metodę leczenia cukrzycy.

Pemfigoid pęcherzowy
W okresie po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano występowanie pemfigoidu
pęcherzowego u pacjentów przyjmujących inhibitory DPP-4, w tym sytagliptynę. W przypadku
podejrzenia pemfigoidu pęcherzowego należy przerwać stosowanie sytagliptyny.

Specjalne ostrzeżenia dotyczące substancji pomocniczych

Sód
Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę powlekaną, to znaczy produkt
leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Wpływ innych produktów leczniczych na sytagliptynę
Dane kliniczne opisane poniżej wskazują, że ryzyko wystąpienia znaczących klinicznie interakcji
z jednocześnie stosowanymi produktami leczniczymi jest niewielkie.

Badania in vitro wykazały, że głównym enzymem odpowiedzialnym za ograniczenie metabolizmu
sytagliptyny jest CYP3A4 ze współudziałem CYP2C8. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek
metabolizm, także z udziałem CYP3A4, ma tylko niewielki wpływ na klirens sytagliptyny.
Metabolizm może być bardziej istotny w eliminacji sytagliptyny w przypadku ciężkich zaburzeń
czynności nerek lub schyłkowej niewydolności nerek (ESRD).
Z tego względu istnieje możliwość, że silnie działające inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol,
itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą zmieniać farmakokinetykę sytagliptyny u pacjentów
z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub schyłkową niewydolnością nerek. Wpływ silnie
działających inhibitorów CYP3A4 w przypadku zaburzeń czynności nerek nie był oceniany
w badaniach klinicznych.

Badania transportu leku w warunkach in vitro wykazały, że sytagliptyna jest substratem dla
glikoproteiny p oraz transportera anionów organicznych-3 (ang. organic anion transporter-3, OAT3).
Transport sytagliptyny, w którym pośredniczy OAT3, hamowany był w warunkach in vitro przez
probenecyd, chociaż ryzyko wystąpienia znaczących klinicznie interakcji uznawane jest za niewielkie.
Jednoczesne stosowanie inhibitorów OAT3 nie było oceniane w warunkach in vivo.

Metformina: Jednoczesne stosowanie metforminy w wielokrotnych dawkach wynoszących 1000 mg
dwa razy na dobę z sytagliptyną w dawce 50 mg nie powodowało znaczącej zmiany farmakokinetyki
sytagliptyny u pacjentów z cukrzycą typu 2.

Cyklosporyna: Przeprowadzono badanie w celu określenia wpływu cyklosporyny, silnego inhibitora
glikoproteiny p, na farmakokinetykę sytagliptyny. Jednoczesne podanie sytagliptyny w pojedynczej
dawce doustnej wynoszącej 100 mg z cyklosporyną w pojedynczej dawce doustnej wynoszącej
600 mg zwiększało wartość AUC oraz Cmax sytagliptyny odpowiednio o około 29% i 68%. Takich
zmian farmakokinetyki sytagliptyny nie uznano za istotne klinicznie. Klirens nerkowy sytagliptyny nie
uległ znaczącej zmianie. Z tego względu nie należy spodziewać się znaczących interakcji z innymi
inhibitorami glikoproteiny p.

5 NL/H/5227/001-003/IB/006/G

Wpływ sytagliptyny na inne produkty lecznicze
Digoksyna: Sytagliptyna miała niewielki wpływ na stężenie digoksyny w osoczu krwi. W wyniku
stosowania przez 10 dni digoksyny w dawce 0,25 mg jednocześnie z sytagliptyną w dawce 100 mg na
dobę osoczowe AUC dla digoksyny zwiększyło się średnio o 11%, a osoczowe wartości Cmax średnio
o 18%. Nie zaleca się dostosowywania dawki digoksyny, jednak w przypadku jednoczesnego
stosowania sytagliptyny i digoksyny należy monitorować pacjentów, u których istnieje ryzyko zatrucia
digoksyną.

Dane z badań in vitro wskazują, że sytagliptyna nie hamuje ani nie indukuje izoenzymów CYP450.
W badaniach klinicznych sytagliptyna nie powodowała znaczących zmian farmakokinetyki
metforminy, gliburydu, symwastatyny, rozyglitazonu, warfaryny czy doustnych leków
antykoncepcyjnych, wskazując na niewielką możliwość wchodzenia w interakcje z substratami
CYP3A4, CYP2C8, CYP2C9 i transporterem kationów organicznych (ang. OCT) w warunkach
in vivo. Sytagliptyna może być słabym inhibitorem glikoproteiny p w warunkach in vivo.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania sytagliptyny u kobiet w ciąży. Badania na
zwierzętach wykazały toksyczny wpływ sytagliptyny w dużych dawkach na reprodukcję (patrz punkt
5.3). Ryzyko dla ludzi nie jest znane. Ze względu na brak danych dotyczących ludzi, sytagliptyny nie
należy stosować w okresie ciąży.

Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy sytagliptyna przenika do mleka kobiet karmiących piersią. Badania na zwierzętach
wykazały jej przenikanie do mleka samic. Sytagliptyny nie należy stosować w okresie karmienia
piersią.

Płodność
W badaniach na zwierzętach nie obserwowano wpływu na płodność u samców i samic zwierząt. Brak
danych dotyczących wpływu sytagliptyny na płodność u ludzi.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Sytagliptyna nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
i obsługiwania maszyn. Niemniej jednak, podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
należy wziąć pod uwagę, że zgłaszano występowanie zawrotów głowy i senności.

Ponadto należy poinformować pacjenta o ryzyku wystąpienia hipoglikemii w przypadku stosowania
sytagliptyny w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem lub z insuliną.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Zgłaszano ciężkie działania niepożądane, w tym zapalenie trzustki i reakcje nadwrażliwości.
Zgłaszano występowanie hipoglikemii podczas stosowania produktu w skojarzeniu z pochodnymi
sulfonylomocznika (4,7–13,8%) i insuliną (9,6%) (patrz punkt 4.4).

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
Działania niepożądane wymieniono poniżej (Tabela 1) zgodnie z klasyfikacją układów i narządów.
Częstości określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często
(≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana
(nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

6 NL/H/5227/001-003/IB/006/G

Tabela 1 Częstość występowania działań niepożądanych określona w kontrolowanych placebo
badaniach klinicznych sytagliptyny w monoterapii i po wprowadzeniu produktu
leczniczego do obrotu

Działanie niepożądane Częstość występowania działania
niepożądanego
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
małopłytkowość rzadko

Zaburzenia układu immunologicznego
reakcje nadwrażliwości, w tym
odpowiedzi anafilaktyczne*,†
częstość nieznana

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
hipoglikemia† często

Zaburzenia układu nerwowego
ból głowy często
zawroty głowy niezbyt często

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
śródmiąższowa choroba płuc* częstość nieznana

Zaburzenia żołądka i jelit
zaparcia niezbyt często
wymioty* częstość nieznana
ostre zapalenie trzustki*,†,‡ częstość nieznana
martwicze lub krwotoczne zapalenie
trzustki ze skutkiem śmiertelnym lub
bez*,†
częstość nieznana

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
świąd* niezbyt często
obrzęk naczynioruchowy*,† częstość nieznana
wysypka*,† częstość nieznana
pokrzywka*,† częstość nieznana
zapalenie naczyń skóry*,† częstość nieznana
złuszczające choroby skóry, w tym
zespół Stevensa-Johnsona*,† częstość nieznana
pemfigoid pęcherzowy* częstość nieznana

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
bóle stawów* częstość nieznana
bóle mięśni* częstość nieznana
ból pleców* częstość nieznana
artropatia* częstość nieznana

Zaburzenia nerek i dróg moczowych
zaburzenia czynności nerek* częstość nieznana
ostra niewydolność nerek* częstość nieznana
*Działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu.
† Patrz punkt 4.4.
‡ Patrz Badanie bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego TECOS poniżej.

7 NL/H/5227/001-003/IB/006/G

Opis wybranych działań niepożądanych
Oprócz przedstawionych powyżej działań niepożądanych związanych ze stosowaniem produktu
leczniczego, działania niepożądane zgłaszane niezależnie od związku przyczynowego z produktem
leczniczym i występujące z częstością co najmniej 5% i częściej u pacjentów leczonych sytagliptyną
obejmowały zakażenia górnych dróg oddechowych oraz zapalenie błony śluzowej nosogardła.
Dodatkowe działania niepożądane zgłaszane niezależnie od związku przyczynowego z produktem
leczniczym, które występowały częściej u pacjentów leczonych sytagliptyną (bez osiągnięcia poziomu
5%, ale występujące z częstością > 0,5% większą u pacjentów leczonych sytagliptyną niż w grupie
kontrolnej), obejmowały zapalenia kości i stawów oraz ból kończyn.
Obserwowano większą częstość występowania niektórych działań niepożądanych w badaniach,
w których stosowano sytagliptynę w skojarzeniu z innymi przeciwcukrzycowymi produktami
leczniczymi w porównaniu z badaniami sytagliptyny stosowanej w monoterapii. Obejmowały one
hipoglikemię (działanie niepożądane występowało bardzo często w leczeniu skojarzonym
z sulfonylomocznikiem i metforminą), grypę (często przy stosowaniu z insuliną (zarówno
z metforminą, jak i bez niej)), nudności i wymioty (często przy stosowaniu z metforminą), wzdęcia
(często przy stosowaniu z metforminą lub pioglitazonem), zaparcia (często w leczeniu skojarzonym
z sulfonylomocznikiem i metforminą), obrzęki obwodowe (często przy stosowaniu z pioglitazonem
oraz w leczeniu skojarzonym z pioglitazonem i metforminą), senność i biegunkę (niezbyt często przy
stosowaniu z metforminą) oraz suchość w jamie ustnej (niezbyt często przy stosowaniu z insuliną
(zarówno z metforminą, jak i bez niej)).

Dzieci i młodzież
W badaniach klinicznych z zastosowaniem sytagliptyny u dzieci i młodzieży w wieku od 10 do 17 lat
z cukrzycą typu 2 profil działań niepożądanych był porównywalny do profilu obserwowanego
u dorosłych.

Badanie bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego TECOS
Do badania TECOS (ang. Trial Evaluating Cardiovascular Outcomes with Sitagliptin, TECOS),
oceniającego wpływ sytagliptyny na układ sercowo-naczyniowy, włączono 7 332 pacjentów
leczonych sytagliptyną w dawce 100 mg na dobę (lub 50 mg na dobę, jeśli wartość początkowa eGFR
wynosiła ≥ 30 i < 50 ml/min/1,73 m2) oraz 7 339 pacjentów z populacji wyodrębnionej zgodnie z
zaplanowanym leczeniem, otrzymujących placebo. Obie metody leczenia stosowano jednocześnie z
zazwyczaj stosowanym leczeniem zmierzającym do regionalnych docelowych wartości dla HbA1c i
czynników ryzyka sercowo-naczyniowego (ang. cardiovascular, CV). Całkowita częstość
występowania ciężkich działań niepożądanych u pacjentów otrzymujących sytagliptynę była podobna
do tej obserwowanej u pacjentów otrzymujących placebo.
W populacji wyodrębnionej zgodnie z zaplanowanym leczeniem wśród pacjentów, którzy w chwili
rozpoczęcia badania stosowali insulinę i (lub) sulfonylomocznik częstość występowania ciężkiej
hipoglikemii wynosiła 2,7% w grupie pacjentów leczonych sytagliptyną i 2,5% w grupie pacjentów
otrzymujących placebo. Wśród pacjentów, którzy w chwili rozpoczęcia badania nie stosowali insuliny
i (lub) sulfonylomocznika, częstość występowania ciężkiej hipoglikemii wynosiła 1,0% w grupie
pacjentów leczonych sytagliptyną i 0,7% w grupie pacjentów otrzymujących placebo. Częstość
występowania obiektywnie potwierdzonych przypadków zapalenia trzustki w grupie pacjentów
leczonych sytagliptyną wynosiła 0,3% i 0,2% w grupie pacjentów otrzymujących placebo.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49 21 301/faks: + 48 22 49 21 309/strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

8 NL/H/5227/001-003/IB/006/G

#### 4.9 Przedawkowanie

W badaniach klinicznych z udziałem zdrowych osób i z grupą kontrolną sytagliptyna była podawana
w pojedynczych dawkach wynoszących do 800 mg. W jednym badaniu z zastosowaniem sytagliptyny
w dawce wynoszącej 800 mg obserwowano minimalne wydłużenie odstępu QTc, którego nie uznano
za istotne klinicznie. Nie ma doświadczeń z badań klinicznych dotyczących stosowania dawek
większych niż 800 mg. W badaniach fazy I z zastosowaniem dawek wielokrotnych nie stwierdzono
żadnych klinicznych działań niepożądanych zależnych od dawki w przypadku podawania sytagliptyny
w dawkach do 600 mg na dobę w okresach do 10 dni i 400 mg na dobę w okresach do 28 dni.
W przypadku przedawkowania uzasadnione jest zastosowanie zwykłych środków wspomagających,
np. usunięcie niewchłoniętego produktu leczniczego z przewodu pokarmowego, obserwacja kliniczna
(w tym wykonanie elektrokardiogramu) oraz, jeśli zajdzie potrzeba, leczenie objawowe w warunkach
szpitalnych.
Sytagliptynę można w umiarkowanej ilości usunąć za pomocą dializoterapii. W badaniach klinicznych
podczas hemodializy trwającej od 3 do 4 godzin usunięto około 13,5% podanej dawki. W określonych
stanach klinicznych można rozważyć zastosowanie przedłużonej hemodializy. Nie wiadomo, czy
sytagliptynę można usunąć za pomocą dializy otrzewnowej.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w cukrzycy, inhibitory peptydazy dipeptydylowej 4
(DPP-4)
Kod ATC: A10BH01

Mechanizm działania
Sytagliptyna należy do klasy doustnych leków hipoglikemizujących nazywanych inhibitorami
dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4). Poprawa kontroli glikemii obserwowana podczas stosowania tego
produktu leczniczego może być wynikiem pośrednictwa w zwiększaniu stężenia aktywnych
hormonów z grupy inkretyn. Hormony z grupy inkretyn, w tym glukagonopodobny peptyd-1 (GLP-1)
oraz zależny od glukozy polipeptyd insulinotropowy (GIP) uwalniane są w jelicie przez cały dzień,
a ich stężenie zwiększa się w odpowiedzi na spożycie pokarmu. Inkretyny stanowią część systemu
endogennego uczestniczącego w fizjologicznej kontroli homeostazy glukozy. Kiedy stężenie glukozy
we krwi jest prawidłowe lub podwyższone, GLP-1 oraz GIP zwiększają syntezę insuliny i uwalnianie
jej z komórek beta trzustki poprzez wewnątrzkomórkowe szlaki sygnalizacyjne z uwzględnieniem
cyklicznego AMP. W zwierzęcych modelach cukrzycy typu 2 wykazano, że leczenie GLP-1 lub
inhibitorami DPP-4 powoduje zwiększenie reaktywności komórek beta i pobudza biosyntezę oraz
uwalnianie insuliny. Przy zwiększonym stężeniu insuliny nasila się wychwyt glukozy w tkankach.
Ponadto GLP-1 zmniejsza wydzielanie glukagonu przez komórki alfa trzustki. Zmniejszenie stężenia
glukagonu z jednoczesnym zwiększeniem stężenia insuliny prowadzi do ograniczenia wytwarzania
glukozy w wątrobie, czego wynikiem jest zmniejszenie stężenia glukozy we krwi. Działanie GLP-1
i GIP zależy od glukozy tak, że kiedy stężenie glukozy we krwi jest niskie, nie obserwuje się
pobudzenia uwalniania insuliny oraz zahamowania wydzielania glukagonu przez GLP-1. Zarówno
w przypadku GLP-1, jak i GIP, pobudzenie uwalniania insuliny nasila się ze wzrostem stężenia
glukozy powyżej wartości prawidłowych. Ponadto GLP-1 nie zaburza prawidłowej odpowiedzi
glukagonu na hipoglikemię. Aktywność GLP-1 i GIP jest ograniczona przez enzym DPP-4, który
powoduje szybką hydrolizę hormonów z grupy inkretyn z wytworzeniem nieaktywnych produktów.
Sytagliptyna zapobiega hydrolizie hormonów z grupy inkretyn przez DPP-4, zwiększając w ten
sposób stężenie aktywnych form GLP-1 i GIP w osoczu krwi. Poprzez zwiększenie stężenia
aktywnych hormonów z grupy inkretyn sytagliptyna zwiększa uwalnianie insuliny oraz zmniejsza
stężenie glukagonu w sposób zależny od stężenia glukozy. U pacjentów z cukrzycą typu 2
i hiperglikemią te zmiany stężenia insuliny i glukagonu prowadzą do zmniejszenia wartości
hemoglobiny A1c (HbA1c) oraz zmniejszenia stężenia glukozy na czczo i po posiłku. Zależny od
glukozy mechanizm działania sytagliptyny różni się od mechanizmu działania pochodnych
sulfonylomocznika, które powodują zwiększenie wydzielania insuliny nawet wówczas, gdy stężenie

9 NL/H/5227/001-003/IB/006/G

glukozy jest małe i może prowadzić do hipoglikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz u osób
zdrowych. Sytagliptyna jest silnym i wysoce selektywnym inhibitorem enzymu DPP-4 i nie powoduje
zahamowania blisko spokrewnionych enzymów DPP-8 czy DPP-9 w stężeniach terapeutycznych.

W trwającym dwa dni badaniu z udziałem zdrowych osób sama sytagliptyna zwiększała stężenia
aktywnej postaci GLP-1, natomiast sama metformina zwiększała w podobnym stopniu stężenia
aktywnej postaci i całkowitego GLP-1. Jednoczesne podawanie sytagliptyny i metforminy wywiera
addytywny wpływ na stężenie aktywnej postaci GLP-1. Sytagliptyna powodowała zwiększenie
stężenia aktywnej postaci GIP, natomiast metformina nie.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
Ogólnie sytagliptyna poprawiała kontrolę glikemii, gdy była podawana w monoterapii lub w leczeniu
skojarzonym u osób dorosłych z cukrzycą typu 2 (patrz Tabela 2).

Przeprowadzono dwa badania mające na celu ocenę skuteczności i bezpieczeństwa stosowania
sytagliptyny w monoterapii. Leczenie sytagliptyną w dawce 100 mg raz na dobę w monoterapii
powodowało istotną poprawę wartości HbA1c, stężenia glukozy na czczo w osoczu krwi (ang. fasting
plasma glucose, FPG) oraz stężenia glukozy 2 godziny po posiłku (ang. post-prandial glucose, 2-hour
PPG) w porównaniu z placebo w dwóch badaniach trwających 18 i 24 tygodnie. Obserwowano
poprawę w zakresie zastępczych markerów funkcji komórek beta trzustki, w tym HOMA-β
(Homeostasis Model Assessment-β), stosunku proinsuliny do insuliny oraz wskaźników reaktywności
komórek beta ocenianych na podstawie testu tolerancji glukozy po posiłku z dużą częstotliwością
pobierania próbek. Częstość występowania hipoglikemii obserwowana u pacjentów leczonych
sytagliptyną była zbliżona do częstości hipoglikemii w grupie placebo. W obu badaniach stosowanie
sytagliptyny nie powodowało zwiększenia masy ciała względem wartości wyjściowych w porównaniu
z niewielkim zmniejszeniem masy ciała obserwowanym u pacjentów otrzymujących placebo.

W porównaniu z placebo sytagliptyna w jednorazowej dawce dobowej 100 mg istotnie poprawiała
parametry glikemii w dwóch 24-tygodniowych badaniach sytagliptyny jako składnika leczenia
skojarzonego, jedno badanie w skojarzeniu z metforminą, a drugie w skojarzeniu z pioglitazonem.
Zmiana masy ciała w stosunku do wartości wyjściowych u pacjentów leczonych sytagliptyną i placebo
była porównywalna. W tych badaniach częstość występowania hipoglikemii była podobna u chorych
leczonych sytagliptyną lub placebo.

Trwające 24 tygodnie badanie z grupą kontrolną otrzymującą placebo miało na celu ocenę
skuteczności i bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny (100 mg, raz na dobę) dodanego do schematu
leczenia glimepirydem w monoterapii lub glimepirydem w skojarzeniu z metforminą. Dodanie
sytagliptyny do glimepirydu w monoterapii lub glimepirydu w skojarzeniu z metforminą wiązało się
z istotną poprawą parametrów glikemii. U pacjentów leczonych sytagliptyną stwierdzono
umiarkowany przyrost masy ciała w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo.

Trwające 26 tygodni badanie z grupą kontrolną otrzymującą placebo miało na celu ocenę skuteczności
i bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny (100 mg raz na dobę) dodanej do terapii skojarzonej
pioglitazonem i metforminą. Dodanie sytagliptyny do pioglitazonu i metforminy wiązało się z istotną
poprawą parametrów glikemii. Zmiana masy ciała w stosunku do poziomu wyjściowego była zbliżona
u pacjentów leczonych sytagliptyną i przyjmujących placebo. Częstość występowania hipoglikemii
była zbliżona u pacjentów leczonych sytagliptyną i przyjmujących placebo.

Trwające 24 tygodnie badanie z grupą kontrolną otrzymującą placebo miało na celu ocenę
skuteczności i bezpieczeństwa dodania sytagliptyny (100 mg raz na dobę) do leczenia insuliną
(w stabilnej dawce przez co najmniej 10 tygodni) z metforminą lub bez (co najmniej 1500 mg).
U pacjentów przyjmujących gotową mieszankę insulinową średnia dawka dobowa wynosiła
70,9 jednostek insuliny na dobę. U pacjentów przyjmujących mieszankę insulinową nieprzygotowaną
(o pośrednim lub przedłużonym czasie działania) średnia dawka dobowa wynosiła 44,3 jednostek
insuliny na dobę. Dodanie sytagliptyny do insuliny spowodowało znaczącą poprawę parametrów
glikemii. W żadnej z grup nie zaobserwowano znaczącej zmiany masy ciała w porównaniu
z poziomem wyjściowym.

10 NL/H/5227/001-003/IB/006/G

W trwającym 24 tygodnie badaniu czynnikowym z grupą kontrolną otrzymującą placebo dotyczącym
leczenia początkowego stosowanie sytagliptyny w dawce 50 mg dwa razy na dobę w skojarzeniu
z metforminą (500 mg lub 1000 mg, dwa razy na dobę) wiązało się z istotną poprawą parametrów
glikemii w porównaniu z monoterapią każdym z tych leków. Zmniejszenie masy ciała u pacjentów
leczonych sytagliptyną w skojarzeniu z metforminą było podobne do obserwowanego u pacjentów
leczonych jedynie metforminą lub przyjmujących placebo; nie stwierdzono zmiany masy ciała
w porównaniu z poziomem wyjściowym u pacjentów leczonych jedynie sytagliptyną. Częstość
występowania hipoglikemii była zbliżona we wszystkich grupach leczonych.

Tabela 2 Wyniki HbA1c uzyskane w kontrolowanych placebo badaniach dotyczących
monoterapii i leczenia skojarzonego*

Badanie
Średnia
wyjściowa
wartość
HbA1c (%)

Średnia zmiana
HbA1c względem
wartości
wyjściowych (%)†

Skorygowana
o placebo średnia
zmiana HbA1c (%)†
(95% CI)
Badania dotyczące monoterapii
Sytagliptyna 100 mg jeden raz na
dobę§
(N = 193)

8,0 -0,5 -0,6‡ (-0,8; -0,4)

Sytagliptyna 100 mg jeden raz na
dobęǁ
(N = 229)

8,0 -0,6 -0,8‡ (-1,0; -0,6)

Badania dotyczące leczenia skojarzonego
Sytagliptyna 100 mg jeden raz na
dobę dodana do trwającego
leczenia metforminąǁ
(N = 453)

8,0 -0,7 -0,7‡ (-0,8, -0,5)

Sytagliptyna 100 mg jeden raz na
dobę dodana do trwającego
leczenia pioglitazonemǁ
(N = 163)

8,1 -0,9 -0,7‡ (-0,9, -0,5)

Sytagliptyna 100 mg jeden raz na
dobę dodana do trwającego
leczenia glimepirydem
(N = 102)

8,4 -0,3 -0,6‡ (-0,8, -0,3)

Sytagliptyna 100 mg jeden raz na
dobę dodana do trwającego
leczenia glimepiryd + metforminaǁ
(N = 115)

8,3 -0,6 -0,9‡ (-1,1, -0,7)

Sytagliptyna 100 mg jeden raz na
dobę dodana do trwającego
leczenia pioglitazon + metformina#
(N = 152)

8,8 -1,2 -0,7‡ (-1,0, -0,5)

Leczenie początkowe (dwa razy na
dobę)ǁ: Sytagliptyna 50 mg +
metformina 500 mg
(N = 183)

8,8 -1,4 -1,6‡ (-1,8, -1,3)

Leczenie początkowe (dwa razy na
dobę)ǁ: Sytagliptyna 50 mg +
metformina 1000 mg
(N = 178)

8,8 -1,9 -2,1‡ (-2,3, -1,8)

Sytagliptyna 100 mg jeden raz na
dobę dodana do trwającego
leczenia insuliną (+/- metformina)ǁ
(N = 305)

8,7 -0,6¶ -0,6‡,¶
(-0,7, -0,4)

11 NL/H/5227/001-003/IB/006/G

*Wszyscy pacjenci leczonej populacji (analiza zgodna z zaplanowanym leczeniem).
†Średnia najmniejszych kwadratów skorygowana dla stanu uprzedniego leczenia
przeciwhiperglikemicznego i wartości początkowej.
‡p<0,001 w porównaniu do placebo lub placebo + leczenie skojarzone.
§HbA1c (%) w 18. tygodniu.
ǁHbA1c (%) w 24. tygodniu.
#HbA1c (%) w 26. tygodniu.
¶Średnia najmniejszych kwadratów, skorygowana względem stosowania metforminy w trakcie Wizyty
1 (tak/nie), stosowania insuliny w trakcie Wizyty 1 (gotowa mieszanka insulinowa wobec insuliny nie
mieszanej [o pośrednim lub przedłużonym czasie działania]) oraz względem wartości początkowej.
Nie wykazano istotnych interakcji (p>0,10) w odniesieniu do wyników leczenia w grupach
(zastosowanie metforminy i insuliny).

Trwające 24 tygodnie badanie z grupą kontrolną leczoną aktywnie (metforminą) miało na celu
przeprowadzenie oceny skuteczności i bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny w dawce 100 mg raz
na dobę (N = 528) w porównaniu z metforminą (N = 522) u pacjentów z niewystarczającą kontrolą
glikemii za pomocą diety i ćwiczeń fizycznych i u których nie stosowano leków hipoglikemizujących
(od co najmniej 4 miesięcy). Średnia dawka metforminy wynosiła około 1900 mg na dobę.
Stwierdzono zmniejszenie wartości HbA1c o -0,43% w przypadku sytagliptyny i o -0,57%
w przypadku metforminy (analiza zgodna z protokołem) w porównaniu ze średnią wartością
wyjściową wynoszącą 7,2%. Ogólna częstość występowania działań niepożądanych w obrębie
przewodu pokarmowego uznanych za związane z przyjmowanym lekiem u pacjentów leczonych
sytagliptyną wynosiła 2,7% w porównaniu z 12,6% u pacjentów leczonych metforminą. Częstość
występowania hipoglikemii nie różniła się istotnie w grupach leczonych (sytagliptyna, 1,3%;
metformina, 1,9%). W obydwu grupach obserwowano zmniejszenie masy ciała w stosunku do
wartości wyjściowej (sytagliptyna, -0,6 kg; metformina, -1,9 kg).

W badaniu porównującym skuteczność działania i bezpieczeństwo stosowania sytagliptyny, jako leku
dodatkowego w dawce 100 mg raz na dobę lub glipizydu (pochodnej sulfonylomocznika)
u pacjentów, u których kontrola glikemii w przypadku stosowania metforminy w monoterapii była
niewystarczająca, sytagliptyna wykazywała podobne działanie do glipizydu w zakresie zmniejszania
wartości HbA1c. Średnia dawka glipizydu stosowana w grupie porównawczej wynosiła 10 mg na dobę,
przy czym około 40% pacjentów wymagało dawki glipizydu wynoszącej ≤5 mg/dobę przez cały czas
trwania badania. Niemniej jednak, więcej pacjentów przerwało leczenie z powodu braku skuteczności
w grupie otrzymującej sytagliptynę niż w grupie przyjmującej glipizyd. U pacjentów leczonych
sytagliptyną stwierdzono istotne średnie zmniejszenie masy ciała względem wartości wyjściowych
w porównaniu z istotnym zwiększeniem masy ciała u pacjentów otrzymujących glipizyd (-1,5 kg
względem +1,1 kg). W badaniu tym stosunek proinsuliny do insuliny, który jest markerem
skuteczności syntezy i uwalniania insuliny, był korzystniejszy w przypadku podawania sytagliptyny
i mniej korzystny w przypadku leczenia glipizydem. Częstość występowania hipoglikemii w grupie
otrzymującej sytagliptynę (4,9%) była znacząco mniejsza niż w grupie stosującej glipizyd (32,0%).

Trwające 24 tygodnie badanie z grupą kontrolną otrzymującą placebo, w którym uczestniczyło 660
pacjentów, zaprojektowano w celu oceny efektu oszczędzania insuliny oraz bezpieczeństwa
stosowania sytagliptyny (w dawce 100 mg raz na dobę) jako uzupełnienia terapii insuliną glargine
wraz z metforminą (w dawce co najmniej 1500 mg) lub bez metforminy podczas intensyfikacji
insulinoterapii. Wartość wyjściowa HbA1c wynosiła 8,74%, a dawka wyjściowa insuliny wynosiła
37 j.m./dobę. Pacjentów poinstruowano, aby zwiększali dawkę insuliny glargine na podstawie wyniku
oznaczenia poziomu glukozy na czczo z użyciem próbki krwi z opuszki palca. W 24. tygodniu
dobowa dawka insuliny wzrosła o 19 j.m./dobę u pacjentów leczonych sytagliptyną, a u pacjentów
otrzymujących placebo – o 24 j.m./dobę. Wartość HbA1c u pacjentów przyjmujących sytagliptynę oraz
insulinę (wraz z metforminą lub bez metforminy) uległa zmniejszeniu o -1,31% w porównaniu do
-0,87% w przypadku pacjentów przyjmujących placebo i insulinę (wraz z metforminą lub bez
metforminy) (różnica -0,45% [95% CI: -0,60; -0,29]). Częstość występowania hipoglikemii wynosiła
25,2% u pacjentów leczonych sytagliptyną i insuliną (wraz z metforminą lub bez metforminy) oraz
36,8% u pacjentów przyjmujących placebo i insulinę (wraz z metforminą lub bez metforminy).
Różnica wynikała głównie z większego odsetka pacjentów w grupie placebo, u których hipoglikemia

12 NL/H/5227/001-003/IB/006/G

wystąpiła 3 razy lub częściej (9,4% w stosunku do 19,1%). Nie stwierdzono różnicy w częstości
występowania ciężkiej hipoglikemii.

Przeprowadzono badanie, w którym działanie sytagliptyny podawanej w dawce 25 mg lub 50 mg raz
na dobę porównywano z działaniem glipizydu w dawce 2,5–20 mg na dobę u pacjentów
z zaburzeniami czynności nerek o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego. W badaniu wzięło udział
423 pacjentów z przewlekłymi zaburzeniami czynności nerek (szacunkowy wskaźnik filtracji
kłębuszkowej wynosił < 50 ml/min). Po 54 tygodniach stwierdzono średnie zmniejszenie w stosunku
do poziomu wyjściowego wartości HbA1c o –0,76% u osób leczonych sytagliptyną
i o –0,64% u osób przyjmujących glipizyd (analiza zgodna z protokołem badania). W tym badaniu
profil skuteczności i bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny podawanej w dawce wynoszącej 25 mg
lub 50 mg raz na dobę był na ogół zbliżony do profilu obserwowanego w innych badaniach
dotyczących monoterapii u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Częstość występowania
hipoglikemii w grupie otrzymującej sytagliptynę (6,2%) była znacząco mniejsza niż w grupie
stosującej glipizyd (17,0%). Odnotowano również istotną różnicę między grupami w odniesieniu do
zmiany masy ciała w stosunku do wagi wyjściowej (sytagliptyna –0,6 kg; glipizyd +1,2 kg).

Przeprowadzono także inne badanie z udziałem 129 dializowanych pacjentów ze schyłkową
niewydolnością nerek (ESRD), w którym porównywano działanie sytagliptyny w dawce 25 mg na
dobę i glipizydu w dawce 2,5–20 mg na dobę. Po 54 tygodniach stwierdzono średnie zmniejszenie
w stosunku do poziomu wyjściowego wartości HbA1c o –0,72% u osób leczonych sytagliptyną
i o –0,87% u osób przyjmujących glipizyd. W tym badaniu profil skuteczności i bezpieczeństwa
stosowania sytagliptyny podawanej w dawce wynoszącej 25 mg raz na dobę był na ogół zbliżony do
profilu obserwowanego w innych badaniach dotyczących monoterapii u pacjentów z prawidłową
czynnością nerek. Częstość występowania hipoglikemii nie różniła się istotnie między grupami
leczonymi (sytagliptyna: 6,3%; glipizyd: 10,8%).

W innym badaniu, w którym wzięło udział 91 pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłymi
zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <50 ml/min), bezpieczeństwo i tolerancja leczenia
sytagliptyną podawaną w dawce wynoszącej 25 mg lub 50 mg raz na dobę były na ogół zbliżone do
obserwowanych w grupie placebo. Ponadto, po 12 tygodniach odnotowano średnie zmniejszenie
wartości HbA1c (sytagliptyna: –0,59%; placebo: –0,18%) oraz stężenia glukozy na czczo (FPG)
(sytagliptyna: –25,5 mg/dl; placebo: –3,0 mg/dl) na ogół zbliżone do obserwowanego w innych
badaniach dotyczących monoterapii u pacjentów z prawidłową czynnością nerek (patrz punkt 5.2).

Badanie TECOS było randomizowanym badaniem z udziałem 14 671 pacjentów w populacji
wyodrębnionej zgodnie z zaplanowanym leczeniem, z wartością HbA1c wynoszącą ≥ 6,5 do 8,0%
i rozpoznaną chorobą CV, którzy otrzymywali sytagliptynę (7 332) w dawce 100 mg na dobę (lub
50 mg na dobę, jeśli wartość początkowa eGFR wynosiła ≥ 30 i < 50 ml/min/1,73 m2) lub placebo
(7 339) jednocześnie z zazwyczaj stosowanym leczeniem zmierzającym do regionalnych docelowych
wartości dla HbA1c i czynników ryzyka CV. Pacjentów, u których wartość eGFR wynosiła
< 30 ml/min/1,73 m2 nie włączono do badania. Populacja badania liczyła 2 004 pacjentów w wieku ≥
75 lat oraz 3 324 pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m2).

W trakcie badania całkowita średnia szacunkowa (SD, odchylenie standardowe) różnica wartości
HbA1c w grupach leczonych sytagliptyną i otrzymujących placebo wynosiła 0,29% (0,01), 95% CI
(-0,32; -0,27); p < 0,001.

Pierwszorzędowym sercowo-naczyniowym punktem końcowym była składowa pierwszego
wystąpienia zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawału mięśnia sercowego niezakończonego
zgonem, udaru mózgu niezakończonego zgonem lub niestabilnej dławicy piersiowej wymagającej
hospitalizacji. Do drugorzędowych sercowo-naczyniowych punktów końcowych włączono pierwsze
wystąpienie zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawału mięśnia sercowego niezakończonego
zgonem lub udaru mózgu niezakończonego zgonem; pierwsze wystąpienie poszczególnych
składowych pierwszorzędowego złożonego punktu końcowego; zgon z jakiejkolwiek przyczyny oraz
zastoinową niewydolność serca wymagającą hospitalizacji.

13 NL/H/5227/001-003/IB/006/G

Po okresie obserwacji, którego mediana wynosiła 3 lata, sytagliptyna podawana jednocześnie
z zazwyczaj stosowanym leczeniem nie zwiększała ryzyka poważnych sercowo-naczyniowych działań
niepożądanych lub ryzyka niewydolności serca wymagającej hospitalizacji w porównaniu z zazwyczaj
stosowanym leczeniem bez sytagliptyny u pacjentów z cukrzycą typu 2 (Tabela 3).

Tabela 3 Wskaźniki występowania złożonych zdarzeń sercowo-naczyniowych i głównych
zdarzeń drugorzędowych

Sytagliptyna 100 mg Placebo

Współczynnik
ryzyka (95%
CI)
wartość
p †
N (%)

Wskaźnik
częstości
występowania
na 100
pacjento-lat* N (%)

Wskaźnik
częstości
występowania
na 100
pacjento-lat*
Analiza w populacji wyodrębnionej zgodnie z zaplanowanym leczeniem

Liczba pacjentów 7 332 7 339

#### 0.98 (0,89–1,08) <0,001

Pierwszorzędowy złożony
punkt końcowy
(Zgon z przyczyn sercowonaczyniowych, zawał
mięśnia sercowego
niezakończony zgonem,
udar mózgu niezakończony
zgonem lub niestabilna
dusznica bolesna
wymagająca hospitalizacji) 839 (11,4) 4,1

(11,6) 4,2
Drugorzędowy złożony
punkt końcowy
(Zgon z przyczyn sercowonaczyniowych, zawał
mięśnia sercowego
niezakończony zgonem lub
udar mózgu niezakończony
zgonem) 745 (10,2) 3,6

(10,2) 3,6 0,99 (0,89–1,10) <0,001
Zdarzenie drugorzędowe

Zgon z przyczyn sercowonaczyniowych
380 (5,2) 1,7 366
(5,0)
1,7 1,03 (0,89-1,19) 0,711

Zawał mięśnia sercowego
(zakończony zgonem
i niezakończony zgonem) 300 (4,1) 1,4

(4,3) 1,5 0,95 (0,81–1,11) 0,487
Udar mózgu (zakończony
zgonem i niezakończony
zgonem)

178 (2,4) 0,8 183
(2,5)
0,9 0,97 (0,79–1,19) 0,760

Niestabilna dławica piersiowa
wymagająca hospitalizacji 116 (1,6) 0,5

(1,8) 0,6 0,90 (0,70–1,16) 0,419
Zgon z jakiejkolwiek
przyczyny
547 (7,5) 2,5 537
(7,3)
2,5 1,01 (0,90–1,14) 0,875

Niewydolność serca
wymagająca hospitalizacji‡
228 (3,1) 1,1 229
(3,1)
1,1 1,00 (0,83–1,20) 0,983

* Współczynnik częstości występowania na 100 pacjento-lat oblicza się za pomocą następującego
wzoru: 100 × (całkowita liczba pacjentów, u których w analizowanym okresie ekspozycji wystąpiło
≥ 1 zdarzenie na całkowitą liczbę pacjento-lat obserwacji).
† Wg stratyfikowanego modelu Coxa na podstawie regionu. Dla złożonych punktów końcowych
wartości p odpowiadają testowi równoważności, który ma wykazać, że współczynnik ryzyka wynosi
mniej niż 1,3. Dla wszystkich pozostałych punktów końcowych wartości p odpowiadają testowi

14 NL/H/5227/001-003/IB/006/G

różnic we współczynnikach ryzyka.
‡ Analizę hospitalizacji ze względu na niewydolność serca dostosowano do niewydolności serca
w wywiadzie w chwili rozpoczęcia badania.

Dzieci i młodzież
Przeprowadzono trwające 54 tygodni badanie z podwójnie ślepą próbą, aby ocenić skuteczność
i bezpieczeństwo stosowania sytagliptyny podawanej w dawce 100 mg raz na dobę u dzieci
i młodzieży (w wieku od 10 do 17 lat) z cukrzycą typu 2, u których nie stosowano leków
hipoglikemizujących co najmniej przez 12 tygodni (z wartością HbA1c wynoszącą od 6,5% do 10%)
lub u których stosowano insulinę w stałej dawce przez co najmniej 12 tygodni (z wartością HbA1c
wynoszącą od 7% do 10%). Pacjentów randomizowano do grupy leczonej sytagliptyną w dawce
100 mg raz na dobę lub do grupy otrzymującej placebo przez 20 tygodni.

Średnia wyjściowa wartość HbA1c wynosiła 7,5%. Leczenie sytagliptyną w dawce 100 mg nie
spowodowało istotnej poprawy wartości HbA1c po 20 tygodniach. Zmniejszenie wartości HbA1c
u pacjentów leczonych sytagliptyną (N = 95) wyniosło 0,0% w porównaniu ze zmniejszeniem o 0,2%
u pacjentów otrzymujących placebo (N = 95); różnica wyniosła -0,2% (95% CI: -0,7; 0,3). Patrz punkt
#### 4.2. 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Po podaniu doustnym dawki wynoszącej 100 mg osobom zdrowym sytagliptyna była szybko
wchłaniana, a jej stężenie w osoczu krwi osiągało szczytowe wartości (mediana Tmax) w ciągu 1 do 4
godzin po podaniu, średnie osoczowe AUC dla sytagliptyny wynosiło 8,52 μM•hr, a Cmax wynosiło
950 nM. Bezwzględna biodostępność sytagliptyny wynosi około 87%. Ponieważ przyjmowanie
sytagliptyny podczas posiłku bogatego w tłuszcze nie wpływało na farmakokinetykę, sytagliptyna
może być podawana z jedzeniem lub niezależnie od posiłków.

Osoczowe AUC dla sytagliptyny zwiększało się w sposób proporcjonalny do dawki leku.
W przypadku Cmax i C24h nie określono proporcjonalności względem dawki leku (wzrost Cmax był
większy niż zależny od dawki, a wzrost C24h mniejszy niż zależny od dawki).

Dystrybucja
Po podaniu pojedynczej dawki dożylnej wynoszącej 100 mg sytagliptyny osobom zdrowym średnia
objętość dystrybucji w stanie równowagi wynosi około 198 litrów. Frakcja sytagliptyny związana
w sposób odwracalny z białkami osocza jest niska (38%).

Metabolizm
Sytagliptyna jest głównie eliminowana z moczem w postaci niezmienionej, a metabolizm leku ma
drugorzędne znaczenie. Około 79% sytagliptyny wydalane jest z moczem w postaci niezmienionej.

Po podaniu doustnym [14C]sytagliptyny około 16% dawki radioaktywnej wydalane było w postaci
metabolitów sytagliptyny. Wykryto sześć metabolitów w stężeniach śladowych i można spodziewać
się, że nie odpowiadają one za działanie sytagliptyny hamujące aktywność DPP-4 w osoczu krwi.
Wyniki badań in vitro wskazują, że głównym enzymem odpowiedzialnym za ograniczony metabolizm
sytagliptyny jest CYP3A4 przy współudziale CYP2C8.
Dane z badań in vitro wykazały, że sytagliptyna nie jest inhibitorem izoenzymów CYP: CYP3A4,
2C8, 2C9, 2D6, 1A2, 2C19 czy 2B6 i nie indukuje CYP3A4 i CYP1A2.

Wydalanie
Po podaniu doustnym [14C]sytagliptyny osobom zdrowym około 100% podanej dawki radioaktywnej
wydalane było z kałem (13%) lub moczem (87%) w okresie jednego tygodnia od podania.
Rzeczywisty końcowy okres półtrwania t1/2 po podaniu doustnym 100 mg sytagliptyny wynosił około
12,4 godziny. Sytagliptyna jedynie w minimalnym stopniu ulega akumulacji po podaniu w dawkach
wielokrotnych. Klirens nerkowy wynosił około 350 ml/min.

15 NL/H/5227/001-003/IB/006/G

Eliminacja sytagliptyny następuje głównie w wyniku wydalania przez nerki z udziałem aktywnego
wydzielania kanalikowego. Sytagliptyna jest substratem dla ludzkiego transportera anionów
organicznych-3 (ang. human organic anion transporter-3, hOAT-3), który może uczestniczyć
w eliminacji sytagliptyny przez nerki. Znaczenie kliniczne hOAT-3 w transporcie sytagliptyny nie
zostało ustalone. Sytagliptyna jest także substratem dla glikoproteiny p, która także może
pośredniczyć w eliminacji sytagliptyny przez nerki. Jednak cyklosporyna, inhibitor glikoproteiny p,
nie zmniejsza klirensu nerkowego sytagliptyny. Sytagliptyna nie jest substratem dla transporterów
OCT2, OAT1 czy PEPT1/2. W warunkach in vitro sytagliptyna nie hamuje transportu, w którym
pośredniczy OAT3 (IC50 = 160 μM) lub glikoproteina p (do 250 μM), w istotnych terapeutycznie
stężeniach w osoczu. W badaniu klinicznym sytagliptyna miała niewielki wpływ na stężenie
digoksyny w osoczu krwi, co wskazuje na to, że może być słabym inhibitorem glikoproteiny p.

Charakterystyka u pacjentów
U osób zdrowych i u pacjentów z cukrzycą typu 2 farmakokinetyka sytagliptyny była na ogół
podobna.

Zaburzenia czynności nerek
Przeprowadzono badanie otwarte z użyciem dawki jednorazowej w celu oceny farmakokinetyki
zmniejszonej dawki sytagliptyny (50 mg) u pacjentów z przewlekłymi zaburzeniami czynności nerek
o różnym nasileniu w porównaniu z grupą kontrolną złożoną ze zdrowych osób. Do badania włączono
pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi oraz ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, jak również
pacjentów poddawanych hemodializie ze schyłkową niewydolnością nerek (ESRD). Ponadto wpływ
zaburzenia czynności nerek na właściwości farmakokinetyczne sytagliptyny u pacjentów z cukrzycą
typu 2 oraz łagodnymi, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (w tym ESRD)
oceniano na podstawie analiz farmakokinetyki populacyjnej.

W porównaniu do zdrowych osób stanowiących grupę kontrolną, AUC sytagliptyny w osoczu było
zwiększone odpowiednio około 1,2-krotnie i 1,6-krotnie u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami
czynności nerek (GFR ≥ 60 do < 90 ml/min) oraz u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami
czynności nerek (GFR ≥ 45 do < 60 ml/min).

Ponieważ zwiększenie to nie jest klinicznie znaczące, dostosowanie dawkowania w tej grupie
pacjentów nie jest konieczne.

U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥ 30 do < 45 ml/min) oraz
u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR < 30 ml/min), w tym u pacjentów
poddawanych hemodializie ze schyłkową niewydolnością nerek, obserwowano odpowiednio około
2-krotne i około 4-krotne zwiększenie AUC sytagliptyny w osoczu. Sytagliptyna usuwana była
w stopniu umiarkowanym za pomocą hemodializy (13,5% w ciągu 3 do 4 godzin hemodializy,
począwszy od 4. godziny po podaniu dawki). U pacjentów z GFR < 45 ml/min zaleca się zmniejszenie
dawki sytagliptyny w celu uzyskania w osoczu stężenia zbliżonego do tego, jakie stwierdza się u osób
z prawidłową czynnością nerek (patrz punkt 4.2).

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby w stopniu łagodnym do umiarkowanego (≤ 9 punktów
wg skali Child-Pugh) nie jest wymagane dostosowywanie dawki. Nie ma doświadczenia klinicznego
dotyczącego stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (> 9 punktów wg
skali Child-Pugh). Jednak ze względu na to, że sytagliptyna jest wydalana głównie przez nerki, nie
należy się spodziewać, aby ciężkie zaburzenia czynności wątroby miały wpływ na farmakokinetykę
sytagliptyny.

Osoby w podeszłym wieku
Nie jest wymagane dostosowywanie dawki ze względu na wiek. Na podstawie wyników analizy
farmakokinetyki w populacji przeprowadzonej z wykorzystaniem danych uzyskanych w fazie I
i w fazie II badań stwierdzono, że wiek pacjenta nie miał istotnego klinicznie wpływu na
farmakokinetykę sytagliptyny. U osób w podeszłym wieku (od 65 do 80 lat) stężenie sytagliptyny
w osoczu krwi było o około 19% wyższe niż u osób młodszych.

16 NL/H/5227/001-003/IB/006/G

Dzieci i młodzież
Farmakokinetykę sytagliptyny (w dawce pojedynczej wynoszącej 50 mg, 100 mg lub 200 mg) badano
u dzieci i młodzieży (w wieku od 10 do 17 lat) z cukrzycą typu 2. W przypadku dawki wynoszącej
100 mg, w tej grupie pacjentów wartość AUC sytagliptyny w osoczu skorygowana względem dawki
była o około 18% niższa niż u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2. Różnicy tej nie uważa się za
istotną klinicznie w porównaniu z wynikami uzyskanymi u osób dorosłych na podstawie liniowej
zależności PK/PD między dawką 50 mg a dawką 100 mg. Nie przeprowadzono badań dotyczących
stosowania sytagliptyny u dzieci w wieku < 10 lat.

Inne cechy charakterystyczne pacjentów
Nie jest konieczne dostosowywanie dawki ze względu na płeć, rasę lub wskaźnik masy ciała (BMI).
Na podstawie łącznej analizy danych dotyczących farmakokinetyki uzyskanych w fazie I oraz analizy
danych dotyczących farmakokinetyki w populacji w fazie I i w fazie II badań stwierdzono, że cechy te
nie mają istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę sytagliptyny.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

U gryzoni obserwowano toksyczne działanie na wątrobę i nerki przy narażeniu ustrojowym
przekraczającym 58 razy poziom narażenia u ludzi, natomiast w przypadku narażenia 19-krotnie
przekraczającego narażenie u ludzi nie obserwowano żadnego wpływu. Przy narażeniu
przekraczającym 67 razy narażenie w warunkach klinicznych obserwowano nieprawidłowości
siekaczy u szczurów; w trwającym 14 tygodni badaniu u szczurów nie stwierdzono takiego wpływu
przy narażeniu 58-krotnym. Znaczenie tych obserwacji dla ludzi nie jest znane. U psów przy narażeniu
około 23 razy przekraczającym narażenie w warunkach klinicznych obserwowano przemijające,
związane z leczeniem objawy fizykalne. Niektóre z nich, takie jak oddychanie z otwartym pyskiem,
ślinienie się, pieniste wymioty, ataksja, drżenie, ograniczenie aktywności i (lub) zgarbiona postawa
wskazywały na toksyczne uszkodzenie nerwów. Ponadto w badaniach histologicznych obserwowano
także nieznaczne lub niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych w przypadku dawek
powodujących narażenie ustrojowe na poziomie przekraczającym około 23 razy narażenie u ludzi. Nie
stwierdzono żadnego wpływu na te parametry podczas narażenia 6-krotnie przekraczającego narażenie
w warunkach klinicznych.

W badaniach przedklinicznych nie wykazano genotoksyczności sytagliptyny. Sytagliptyna nie miała
działania rakotwórczego u myszy. U szczurów stwierdzono zwiększenie częstości występowania
gruczolaków i raków wątroby przy narażeniu ustrojowym przekraczającym 58 razy narażenie u ludzi.
Ponieważ wykazano korelację działania hepatotoksycznego z wywoływaniem nowotworów wątroby
u szczurów, zwiększona częstość występowania guzów wątroby była prawdopodobnie wtórna do
przewlekłego działania hepatotoksycznego przy stosowaniu dużych dawek. Ze względu na szeroki
margines bezpieczeństwa (poziom, na którym lek nie wywiera wpływu stanowi w tym przypadku
19-krotność narażenia w warunkach klinicznych) obserwowane zmiany nowotworowe nie są
uznawane za znaczące w odniesieniu do ludzi.

Nie obserwowano niepożądanego wpływu na płodność u samic i samców szczurów w przypadku
podawania sytagliptyny przed kryciem i w trakcie krycia.

W badaniu dotyczącym rozwoju przed-/pourodzeniowego szczurów, sytagliptyna nie powodowała
żadnych działań niepożądanych.

W badaniach dotyczących toksycznego wpływu na reprodukcję wykazano niewielkie, związane
z leczeniem, zwiększenie częstości występowania zniekształceń żeber u płodów szczurów (brak,
niedorozwój i falistość żeber) przy narażeniu ustrojowym większym niż 29-krotne narażenie u ludzi.
U królików obserwowano toksyczny wpływ na matkę przy ekspozycji na sytagliptynę większej niż
29-krotna dawka dla człowieka. Ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa powyższe
obserwacje nie wskazują na istotne zagrożenie rozrodczości u ludzi. Sytagliptyna przenika w znacznej
ilości do mleka karmiących samic szczurów (wskaźnik mleko/osocze wynosi 4:1).

17 NL/H/5227/001-003/IB/006/G

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Wapnia wodorofosforan
Celuloza mikrokrystaliczna
Kroskarmeloza sodowa
Magnezu stearynian
Sodu stearylofumaran

Otoczka:
Hypromeloza (typ 2910, 6 mPa•s)
Hydroksypropyloceluloza (470 mPa•s)
Makrogol 6000
Tytanu dwutlenek (E 171)
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Żelaza tlenek czerwony (E 172)
Talk
Simlerid, 100 mg, tabletki powlekane zawiera dodatkowo:
Żelaza tlenek czarny (E 172)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczacych przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blister z folii OPA/Aluminium/PVC/Aluminium lub przezroczysty blister z folli
PVC/PE/PVDC/Aluminium
Butelka z HDPE z zakrętką zabezpieczającą przed dostępem dzieci i zamknięciem z polipropylenu.

Wielkość opakowań:
28, 30, 50, 56, 60, 84, 90, 98, 100, 105, 108, 110, 112, 120, 168, 180, 196, 198 lub 200 tabletek
powlekanych.
28 x 1, 30 x 1, 50 x 1, 56 x 1, 84 x 1, 90 x 1 lub 98 x 1 tabletka powlekana w perforowanych blistrach
jednodawkowych.
30, 100 lub 120 tabletek powlekanych w butelce.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie
z lokalnymi przepisami.

18 NL/H/5227/001-003/IB/006/G

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE
DO OBROTU

Sandoz GmbH
Biochemiestrasse 10
6250 Kundl
Austria

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Simlerid, 25 mg Pozwolenie nr: 26357
Simlerid, 50 mg Pozwolenie nr: 26358
Simlerid, 100 mg Pozwolenie nr: 26359

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 20.04.2021

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

##### 08.07.2022 r.

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.