# Symetlip

> Sitagliptyna + Metformina · 50 mg + 850 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Symetlip
- **Nazwa powszechna:** Sitagliptinum + Metformini hydrochloridum
- **Substancja czynna:** [Sitagliptyna + Metformina](https://apteka.online/odpowiedniki/sitagliptinum)
- **Moc:** 50 mg + 850 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** A10BD07
- **Liczba opakowań:** 9
- **Numer pozwolenia:** 27346
- **Podmiot odpowiedzialny:** Farmak International Sp. z o.o.
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-cukrzycy/symetlip-tabl-powl-50-mg-850-mg-farmak
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-cukrzycy/symetlip-tabl-powl-50-mg-850-mg-farmak.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/45021/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/45021/characteristic

## Dostępne opakowania (9)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 56 tabl. | 5905669739597 | Rp | 30,89 zł (dopłata od 10,04 zł) | Bardzo dobrze dostępny (5/5) | — |
| 14 tabl. | 5905669739566 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 28 tabl. | 5905669739573 | Rp | — | Brak danych | — |
| 50 tabl. | 5905669739580 | Rp | — | Brak danych | — |
| 60 tabl. | 5905669739603 | Rp | — | Brak danych | — |
| 112 tabl. | 5905669739610 | Rp | — | Brak danych | — |
| 168 tabl. | 5905669739627 | Rp | — | Brak danych | — |
| 180 tabl. | 5905669739634 | Rp | — | Brak danych | — |
| 196 tabl. | 5905669739641 | Rp | — | Brak danych | — |

## Leki refundowane

### 56 tabl. — EAN 5905669739597 · cena jedn. 0,55 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji | 30% | 30,89 zł | 10,04 zł | 20,85 zł | 29,79 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie. Leki ujęte w wykazie bezpłatnych leków MZ są całkowicie bezpłatne (0,00 zł) dla osób z uprawnieniem S (seniorzy 65+) lub DZ (dzieci i młodzież do 18).

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Symetlip i w jakim celu się go stosuje?
Lek Symetlip zawiera dwie różne substancje lecznicze o nazwach sytagliptyna i metformina.
• sytagliptyna należy do grupy leków nazywanych inhibitorami DPP-4 (inhibitorami
dipeptydylopeptydazy-4),
• metformina należy do grupy leków nazywanych biguanidami.

Skojarzone działanie tych leków prowadzi do wyrównania stężenia cukru we krwi u dorosłych
pacjentów z cukrzycą znaną jako „cukrzyca typu 2”. Lek ten pomaga uzyskać większe stężenie
insuliny uwalnianej po posiłku i zmniejsza ilość cukru wytwarzanego przez organizm.

Lek stosowany wraz z dietą i ćwiczeniami fizycznymi, pomaga zmniejszyć stężenie cukru we krwi.
Lek ten może być stosowany jako jedyny lek przeciwcukrzycowy lub w skojarzeniu z określonymi
innymi lekami przeciwcukrzycowymi (insuliną, pochodnymi sulfonylomocznika lub glitazonami).

Co to jest cukrzyca typu 2?
Cukrzyca typu 2 jest to choroba, w której organizm nie wytwarza insuliny w wystarczających
ilościach, a wytwarzana insulina nie działa tak jak powinna. Organizm może także wytwarzać zbyt
dużo cukru. Jeśli tak się dzieje, cukier (glukoza) gromadzi się we krwi. Może to prowadzić do
poważnych zaburzeń zdrowia, takich jak choroby serca, nerek, utrata wzroku i amputacja kończyn.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Symetlip

Kiedy nie stosować leku Symetlip
- jeśli pacjent ma uczulenie na sytagliptynę, metforminę lub którykolwiek z pozostałych
składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);
- jeśli pacjent ma znacznie zmniejszoną czynność nerek;
- jeśli u pacjenta występuje niewyrównana cukrzyca, na przykład ciężka hiperglikemia (duże
stężenie glukozy we krwi), nudności, wymioty, biegunka, nagłe zmniejszenie masy ciała, kwasica

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 2

mleczanowa (patrz „Ryzyko kwasicy mleczanowej” poniżej) lub kwasica ketonowa. Kwasica
ketonowa to choroba, w przypadku której substancje nazywane ciałami ketonowymi kumulują się
we krwi i która może doprowadzić do cukrzycowego stanu przedśpiączkowego. Do objawów
należą: ból brzucha, szybki i głęboki oddech, senność lub nietypowy owocowy zapach z ust;
- jeśli u pacjenta stwierdzono ciężkie zakażenie lub odwodnienie;
- jeśli u pacjenta planowane jest wykonanie badania radiologicznego z podaniem donaczyniowo
środka kontrastowego. Należy przerwać przyjmowanie leku Symetlip na czas badania
radiologicznego oraz na okres 2 lub więcej dni po badaniu, zgodnie z zaleceniami lekarza, w
zależności od czynności nerek pacjenta;
- jeśli w ostatnim czasie pacjent przeszedł zawał serca lub wystąpiły u niego ciężkie zaburzenia
krążenia, takie jak wstrząs lub trudności z oddychaniem;
- jeśli u pacjenta stwierdzono choroby wątroby;
- jeśli pacjent spożywa nadmierne ilości alkoholu (albo codziennie, albo od czasu do czasu);
- jeśli pacjentka karmi piersią.

Nie należy przyjmować leku Symetlip, jeśli występuje którekolwiek z powyższych przeciwwskazań.
Należy skonsultować się z lekarzem w celu określenia innych metod kontroli cukrzycy. W przypadku
wątpliwości, przed zastosowaniem leku Symetlip należy omówić to z lekarzem, farmaceutą lub
pielęgniarką.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
U pacjentów przyjmujących lek Symetlip zgłaszano przypadki zapalenia trzustki (patrz punkt 4).

Jeśli u pacjenta pojawią się pęcherze na skórze, może to być objaw choroby określanej jako pemfigoid
pęcherzowy. Lekarz może zalecić pacjentowi przerwanie przyjmowania leku Symetlip.

Ryzyko kwasicy mleczanowej
Lek Symetlip może wywołać bardzo rzadkie, ale bardzo ciężkie działanie niepożądane nazywane
kwasicą mleczanową, zwłaszcza jeśli pacjent ma zaburzenia czynności nerek. Ryzyko kwasicy
mleczanowej zwiększa się także w przypadku niewyrównanej cukrzycy, ciężkiego zakażenia,
długotrwałego głodzenia lub spożywania alkoholu, odwodnienia (patrz dokładniejsze informacje
poniżej), zaburzeń czynności wątroby oraz wszelkich stanów chorobowych, w których jakaś część
ciała jest niewystarczająco zaopatrywana w tlen (np. ostre ciężkie choroby serca).
Jeśli którakolwiek z powyższych sytuacji odnosi się do pacjenta, należy zwrócić się do lekarza
o dokładniejsze instrukcje.

Należy zaprzestać czasowo stosowania leku Symetlip, jeśli u pacjenta występuje stan chorobowy,
który może wiązać się z odwodnieniem (znaczną utratą wody z organizmu), taki jak ciężkie
wymioty, biegunka, gorączka, narażenie na wysoką temperaturę lub jeśli pacjent pije mniej płynów
niż zwykle. Należy zwrócić się do lekarza o dokładniejsze instrukcje.

Należy zaprzestać stosowania leku Symetlip i natychmiast skontaktować się z lekarzem lub
najbliższym szpitalem, jeżeli u pacjenta wystąpi którykolwiek z objawów kwasicy mleczanowej,
bowiem stan ten może doprowadzić do śpiączki.
Objawy kwasicy mleczanowej obejmują:
- wymioty,
- ból brzucha,
- skurcze mięśni,
- ogólnie złe samopoczucie w połączeniu z silnym zmęczeniem,
- trudności z oddychaniem,
- zmniejszenie temperatury ciała i spowolnienie akcji serca.

Kwasica mleczanowa jest nagłym stanem zagrażającym życiu, w którym jest konieczne
natychmiastowe leczenie w szpitalu.

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 3

Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem w celu uzyskania dalszych instrukcji, jeśli:
• u pacjenta występuje genetycznie odziedziczona choroba wpływająca na mitochondria
(wytwarzające energię struktury w komórkach), taka jak zespół MELAS (encefalopatia
mitochondrialna, miopatia, kwasica mleczanowa i incydenty podobne do udarów, ang. mitochondrial
encephalopathy, myopathy, lactic acidosis and stroke-like episodes) lub odziedziczona po matce
cukrzyca i głuchota (MIDD, ang. maternal inherited diabetes and deafness).
• u pacjenta po rozpoczęciu stosowania metforminy wystąpił którykolwiek z poniższych objawów:
drgawki, pogorszenie zdolności poznawczych, trudności w poruszaniu ciała, objawy wskazujące na
uszkodzenie nerwów (np. ból lub drętwienie), migrena i głuchota.

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Symetlip należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą:
- jeśli u pacjenta występuje lub występowała choroba trzustki (np. zapalenie trzustki),
- jeśli u pacjenta występują lub występowały kamienie żółciowe, uzależnienie od alkoholu lub
bardzo wysokie stężenie triglicerydów (rodzaj tłuszczu) we krwi. W takich sytuacjach może
zwiększyć się ryzyko zapalenia trzustki (patrz punkt 4),
- jeśli u pacjenta stwierdzono cukrzycę typu 1. Jest ona czasem nazywana cukrzycą
insulinozależną,
- jeśli u pacjenta stwierdzono aktualnie lub w wywiadzie reakcje alergiczne na sytagliptynę,
metforminę lub lek Symetlip (patrz punkt 4),
- jeśli pacjent stosuje pochodną sulfonylomocznika lub insulinę, leki przeciwcukrzycowe
jednocześnie z lekiem Symetlip, gdyż może dojść do nadmiernego zmniejszenia stężenia cukru
we krwi (hipoglikemii). Lekarz może zmniejszyć dawkę pochodnej sulfonylomocznika lub
insuliny.

Jeśli pacjent ma mieć wykonany rozległy zabieg chirurgiczny, nie może stosować leku Symetlip
podczas zabiegu i przez pewien czas po nim. Lekarz zdecyduje, kiedy pacjent musi przerwać
i wznowić leczenie lekiem Symetlip.

Jeśli pacjent nie jest pewien, czy którekolwiek z powyższych stwierdzeń dotyczy jego osoby,
powinien omówić to z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem leku Symetlip.

Podczas leczenia lekiem Symetlip, lekarz będzie kontrolować czynność nerek pacjenta przynajmniej
raz na rok lub częściej, jeśli pacjent jest w podeszłym wieku i (lub) ma pogarszającą się czynność
nerek.

Dzieci i młodzież
Tego leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Lek ten nie jest skuteczny
u dzieci i młodzieży w wieku od 10 do 17 lat. Nie wiadomo, czy lek ten jest bezpieczny i skuteczny
w przypadku stosowania u dzieci w wieku poniżej 10 lat.

Lek Symetlip a inne leki
Jeśli pacjent będzie miał wstrzyknięty do krwiobiegu środek kontrastowy zawierający jod, na przykład
w celu badania rentgenowskiego lub tomografii komputerowej, musi przerwać przyjmowanie leku
Symetlip przed lub najpóźniej w momencie takiego wstrzyknięcia. Lekarz zdecyduje, kiedy pacjent
musi przerwać i wznowić leczenie lekiem Symetlip.

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Pacjent może wymagać
częstszych kontroli stężenia glukozy we krwi i ocen czynności nerek lub też modyfikacji dawki leku
Symetlip przez lekarza.
Szczególnie ważne jest poinformowanie o następujących lekach:
- leki (przyjmowane doustnie, poprzez inhalację lub w zastrzyku) stosowane w leczeniu chorób
związanych ze stanem zapalnym, takich jak astma lub zapalenie stawów (kortykosteroidy),
- leki zwiększające wytwarzanie moczu (leki moczopędne),
- leki stosowane w leczeniu bólu i stanu zapalnego (NLPZ i inhibitory COX-2, takie jak ibuprofen
i celekoksyb),

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 4

- pewne leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi (inhibitory ACE i antagoniści
receptora angiotensyny II),
- swoiste leki stosowane w leczeniu astmy oskrzelowej (β-sympatykomimetyki),
- środki kontrastowe zawierające jod lub leki zawierające alkohol,
- niektóre leki stosowane w leczeniu dolegliwości żołądkowych, takie jak cymetydyna,
- ranolazyna, lek stosowany w leczeniu dławicy piersiowej,
- dolutegrawir, lek stosowany w leczeniu zakażenia HIV,
- wandetanib, lek stosowany w leczeniu określonego typu nowotworu tarczycy (raka rdzeniastego
tarczycy),
- digoksyna (stosowana w leczeniu zaburzeń rytmu serca i innych chorób serca). Podczas
przyjmowania leku Symetlip z digoksyną należy kontrolować stężenie digoksyny we krwi.

Lek Symetlip z alkoholem
Należy unikać spożywania nadmiernych ilości alkoholu podczas przyjmowania leku Symetlip,
bowiem może to zwiększyć ryzyko kwasicy mleczanowej (patrz punkt „Ostrzeżenia i środki
ostrożności”).

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.
Nie należy stosować tego leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią. Patrz punkt 2. „Kiedy
nie stosować leku Symetlip”.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Ten lek nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
i obsługiwania maszyn. Niemniej jednak, podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
należy wziąć pod uwagę, że zgłaszano występowanie zawrotów głowy i senności podczas stosowania
sytagliptyny, co z kolei może mieć wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Przyjmowanie tego leku jednocześnie z lekami nazywanymi pochodnymi sulfonylomocznika lub
z insuliną może prowadzić do hipoglikemii, co z kolei może mieć wpływ na zdolność prowadzenia
pojazdów i obsługiwania maszyn lub na możliwość pracy bez bezpiecznego podparcia stóp.

Lek Symetlip zawiera sód
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

### 3. Jak stosować lek Symetlip?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

• Należy przyjąć jedną tabletkę:
- dwa razy na dobę, doustnie;
- podczas posiłków w celu zmniejszenia prawdopodobieństwa rozstroju żołądka.

• W celu kontrolowania stężenia cukru we krwi, lekarz może zwiększyć dawkę leku.

• Jeśli pacjent ma zaburzoną czynność nerek, lekarz może przepisać mniejszą dawkę.

W trakcie stosowania tego leku należy kontynuować zalecaną przez lekarza dietę i zwracać uwagę na
równomierne przyjmowanie węglowodanów w ciągu dnia.

Jest mało prawdopodobne, aby stosowanie samego tego leku prowadziło do nieprawidłowo małego
stężenia cukru we krwi (hipoglikemii). Do małego stężenia cukru we krwi może dojść w przypadku
stosowania tego leku wraz z pochodną sulfonylomocznika lub z insuliną – w takim przypadku lekarz
może zmniejszyć dawkę pochodnej sulfonylomocznika lub insuliny.

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 5

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Symetlip
W razie przyjęcia większej niż zalecana dawki tego leku, należy natychmiast skontaktować się
z lekarzem. Należy udać się do szpitala, jeżeli wystąpią objawy kwasicy mleczanowej, takie jak
uczucie zimna lub dyskomfortu, ciężkie nudności lub wymioty, ból żołądka, niewyjaśnione
zmniejszenie masy ciała, skurcze mięśni lub przyspieszony oddech (patrz punkt „Ostrzeżenia i środki
ostrożności”).

Pominięcie przyjęcia leku Symetlip
W razie pominięcia dawki, należy przyjąć ją tak szybko jak to jest możliwe. Jeśli zbliża się pora
zażycia następnej dawki, należy opuścić pominiętą dawkę i dalej przyjmować lek według zwykłego
schematu. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Symetlip
W celu utrzymania kontroli stężenia cukru we krwi, lek należy przyjmować tak długo, jak zaleci to
lekarz. Nie należy przerywać stosowania tego leku bez uprzedniej konsultacji z lekarzem.
Zaprzestanie stosowania leku Symetlip może spowodować ponowne zwiększenie stężenia cukru we
krwi.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy ODSTAWIĆ lek Symetlip i natychmiast skontaktować się z lekarzem w przypadku
wystąpienia któregokolwiek z poniższych ciężkich działań niepożądanych:
- Silny i uporczywy ból brzucha (w okolicy żołądka), mogący promieniować w kierunku pleców,
z występowaniem nudności i wymiotów lub bez – mogą to być objawy zapalenia trzustki.

Lek Symetlip może bardzo rzadko powodować (może wystąpić nie częściej niż u 1 pacjenta na 10
000) wystąpienie bardzo ciężkiego działania niepożądanego, określanego jako kwasica mleczanowa
(patrz punkt „Ostrzeżenia i środki ostrożności”). Jeżeli wystąpi ona u pacjenta, należy przerwać
przyjmowanie leku Symetlip i natychmiast skontaktować się z lekarzem lub najbliższym
szpitalem, gdyż kwasica mleczanowa może doprowadzić do śpiączki.

W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej (częstość nieznana), w tym wysypki, pokrzywki,
pęcherzy na skórze lub łuszczenia się skóry oraz obrzęku twarzy, warg, języka i gardła, który może
powodować trudności w oddychaniu lub połykaniu, należy przerwać stosowanie leku i natychmiast
skontaktować się z lekarzem. Lekarz może przepisać lek w celu leczenia reakcji alergicznej oraz inny
lek w celu leczenia cukrzycy.

U niektórych pacjentów przyjmujących metforminę po rozpoczęciu przyjmowania sytagliptyny
występowały następujące działania niepożądane:
Często (mogą występować nie częściej niż u 1 osoby na 10): małe stężenie cukru we krwi, nudności,
wzdęcia, wymioty
Niezbyt często (mogą występować nie częściej niż u 1 osoby na 100): ból żołądka, biegunka, zaparcia,
senność.

U niektórych pacjentów występowała biegunka, nudności, wzdęcia, zaparcia, ból żołądka lub wymioty
po rozpoczęciu leczenia sytagliptyną w skojarzeniu z metforminą (często).

U niektórych pacjentów podczas stosowania tego leku jednocześnie z pochodną sulfonylomocznika,
taką jak glimepiryd, występowały następujące działania niepożądane:
Bardzo często (mogą występować częściej niż u 1 osoby na 10): małe stężenie cukru we krwi

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 6

Często: zaparcia.

U niektórych pacjentów w trakcie przyjmowania tego leku w skojarzeniu z pioglitazonem wystąpiły
następujące działania niepożądane:
Często: obrzęk rąk lub nóg.

U niektórych pacjentów w trakcie przyjmowania tego leku w skojarzeniu z insuliną wystąpiły
następujące działania niepożądane:
Bardzo często: małe stężenie cukru we krwi
Niezbyt często: suchość w jamie ustnej, ból głowy.

W badaniach klinicznych u niektórych pacjentów podczas stosowania samej sytagliptyny (jednej z
substancji czynnych leku Symetlip) lub po dopuszczeniu do obrotu podczas stosowania leku Symetlip
lub samej sytagliptyny lub z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, występowały następujące
działania niepożądane:
Często: małe stężenie cukru we krwi, ból głowy, zakażenie górnych dróg oddechowych, niedrożny nos
lub katar i ból gardła, zapalenie kości i stawów, ból ramion lub nóg
Niezbyt często: zawroty głowy, zaparcia, świąd
Rzadko: zmniejszona liczba płytek krwi
Częstość nieznana: choroby nerek (czasami wymagające dializy), wymioty, bóle stawów, bóle mięśni,
bóle pleców, śródmiąższowe choroby płuc, pemfigoid pęcherzowy (rodzaj pęcherzy na skórze).

U niektórych pacjentów podczas stosowania wyłącznie metforminy występowały następujące
działania niepożądane:
Bardzo często: nudności, wymioty, biegunka, ból żołądka i utrata apetytu. Objawy te mogą wystąpić
po rozpoczęciu przyjmowania metforminy i zwykle ustępują.
Często: metaliczny smak, zmniejszone lub niskie stężenia witaminy B12 we krwi (objawy mogą
obejmować skrajne zmęczenie (znużenie), ból i zaczerwienienie języka (zapalenie języka), uczucie
drętwienia i mrowienia (parestezje) albo bladość lub zażółcenie skóry). Lekarz może zlecić pewne
badania, aby znaleźć przyczynę objawów występujących u pacjenta, ponieważ niektóre z nich mogą
być także spowodowane przez cukrzycę lub inne niepowiązane problemy zdrowotne.
Bardzo rzadko: zapalenie wątroby (choroba wątroby), pokrzywka, zaczerwienienie skóry (wysypka)
lub świąd.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie, lub pielęgniarce. Działania
niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań
Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i
Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, fax:
+ 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Symetlip?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze i pudełku po:
„EXP”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 7

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Symetlip
- Substancjami czynnymi leku są sytagliptyna i metformina.

• Każda tabletka powlekana leku Symetlip, 50 mg + 850 mg zawiera sytagliptyny
chlorowodorek jednowodny, w ilości odpowiadającej 50 mg sytagliptyny oraz 850 mg
metforminy chlorowodorku.

• Każda tabletka powlekana leku Symetlip, 50 mg + 1000 mg zawiera sytagliptyny
chlorowodorek jednowodny, w ilości odpowiadającej 50 mg sytagliptyny oraz 1000 mg
metforminy chlorowodorku.

- Pozostałe składniki to:
• Rdzeń tabletki: celuloza mikrokrystaliczna PH 101, celuloza mikrokrystaliczna PH 102,
powidon K-90, sodu stearylofumaran, sodu laurylosiarczan.
• Otoczka tabletki:
Opadry II White 85F18422 (50 mg + 850 mg) zawiera: alkohol poliwinylowy, tytanu
dwutlenek (E171), makrogol 3350, 4000, talk.
Opadry II Yellow 85F520153 (50 mg + 1000 mg) zawiera: alkohol poliwinylowy, tytanu
dwutlenek (E171), makrogol 3350, 4000, talk oraz żelaza tlenek żółty (E172).

Jak wygląda lek Symetlip i co zawiera opakowanie

Symetlip, 50 mg + 850 mg, tabletki powlekane
Białe do białawych tabletki powlekane w kształcie kapsułki o wymiarach około 20,2 mm na 9,8 mm
oraz grubości 6,6 mm ± 0,4 mm, z wytłoczeniem „S18” i linią podziału po jednej stronie
i z wytłoczeniem „H” po drugiej stronie.
Symetlip, 50 mg + 1000 mg, tabletki powlekane
Żółte tabletki powlekane w kształcie kapsułki o wymiarach około 21,4 mm na 10,4 mm oraz grubości
7,0 mm ± 0,4 mm, z wytłoczeniem „S19” i linią podziału po jednej stronie i z wytłoczeniem „H” po
drugiej stronie.
Linia podziału na tabletce ułatwia tylko jej przełamanie, w celu łatwiejszego połknięcia, a nie podział
na równe dawki.

Blistry z folii PVC/Aluminium/OPA/Aluminium, w tekturowym pudełku. Opakowania zawierające po
14, 28, 50, 56, 60, 112, 168, 180 lub 196 tabletek powlekanych.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny
Farmak International Sp. z o.o.
ul. Koszykowa 65
00-667 Warszawa
tel.: +48 22 822 93 06
e-mail: biuro@farmakinternational.pl

Wytwórca/Importer
Pharmadox Healthcare Ltd.
KW20A Kordin Industrial Park, Paola PLA3000,
Malta

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 8

Farmak International Sp. z o.o.
ul. Chełmżyńska 249
04-458 Warszawa

Data ostatniej aktualizacji ulotki: maj 2025

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 1

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Symetlip, 50 mg + 850 mg, tabletki powlekane
Symetlip, 50 mg + 1000 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Symetlip, 50 mg + 850 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera sytagliptyny chlorowodorek jednowodny, w ilości odpowiadającej
50 mg sytagliptyny oraz 850 mg metforminy chlorowodorku.

Symetlip, 50 mg + 1000 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka powlekana zawiera sytagliptyny chlorowodorek jednowodny, w ilości odpowiadającej
50 mg sytagliptyny oraz 1000 mg metforminy chlorowodorku.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.

Symetlip, 50 mg + 850 mg, tabletki powlekane
Białe do białawych tabletki powlekane w kształcie kapsułki o wymiarach około 20,2 mm na 9,8 mm
oraz grubości 6,6 mm ± 0,4 mm, z wytłoczeniem „S18” i linią podziału po jednej stronie
i z wytłoczeniem „H” po drugiej stronie.

Symetlip, 50 mg + 1000 mg, tabletki powlekane
Żółte tabletki powlekane w kształcie kapsułki o wymiarach około 21,4 mm na 10,4 mm oraz grubości
7,0 mm ± 0,4 mm, z wytłoczeniem „S19” i linią podziału po jednej stronie i z wytłoczeniem „H” po
drugiej stronie.

Linia podziału na tabletce ułatwia tylko jej przełamanie, w celu łatwiejszego połknięcia, a nie podział
na równe dawki.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

U dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2:

Produkt leczniczy Symetlip wskazany jest do stosowania, oprócz diety i ćwiczeń fizycznych, w celu
poprawy kontroli glikemii u pacjentów z glikemią niedostatecznie wyrównaną podczas stosowania
maksymalnej tolerowanej dawki metforminy w monoterapii, lub u pacjentów już leczonych
sytagliptyną w skojarzeniu z metforminą.

Produkt leczniczy Symetlip wskazany jest do stosowania w skojarzeniu z pochodną
sulfonylomocznika (tj. w leczeniu potrójnie skojarzonym), oprócz diety i ćwiczeń fizycznych,
u pacjentów z glikemią niedostatecznie wyrównaną podczas stosowania maksymalnej tolerowanej
dawki metforminy i pochodnej sulfonylomocznika.

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 2

Produkt leczniczy Symetlip jest wskazany w leczeniu potrójnie skojarzonym z agonistą receptora
aktywowanego przez proliferatory peroksysomów typu gamma (PPARᵞ) (np. tiazolidynedionem)
oprócz diety i ćwiczeń fizycznych, u pacjentów z glikemią niedostatecznie wyrównaną podczas
stosowania maksymalnej tolerowanej dawki metforminy i agonisty receptora PPARᵞ.

Produkt leczniczy Symetlip jest także wskazany do stosowania, jako lek uzupełniający podanie
insuliny (tj. w leczeniu potrójnie skojarzonym), pomocniczo wraz z dietą i ćwiczeniami fizycznymi
w celu poprawy kontroli glikemii u pacjentów, u których stosowanie stałej dawki insuliny
i metforminy nie zapewnia odpowiedniej kontroli glikemii.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dawkę przeciwcukrzycowego produktu leczniczego Symetlip, należy każdorazowo dostosować na
podstawie aktualnego schematu leczenia pacjenta oraz skuteczności i tolerancji, przy czym nie należy
przekraczać maksymalnej zalecanej dawki dobowej wynoszącej 100 mg sytagliptyny.

Dorośli z prawidłową czynnością nerek (GFR ≥ 90 ml/min)

Pacjenci z niedostatecznie wyrównaną glikemią, stosujący maksymalne tolerowane dawki metforminy
w monoterapii
U pacjentów z glikemią niedostatecznie wyrównaną podczas stosowania metforminy w monoterapii,
zwykle stosowana dawka początkowa powinna zapewniać dostarczanie 50 mg sytagliptyny dwa razy
na dobę (całkowita dawka dobowa 100 mg) oraz przyjmowanej już dawki metforminy.

Pacjenci już przyjmujący jednocześnie sytagliptynę i metforminę
W przypadku pacjentów przyjmujących jednocześnie sytagliptynę i metforminę, produkt leczniczy
Symetlip powinien być włączany do leczenia w dawce odpowiadającej przyjmowanym już dawkom
sytagliptyny i metforminy.

Pacjenci z niedostatecznie wyrównaną glikemią podczas skojarzonego leczenia maksymalną
tolerowaną dawką metforminy i pochodną sulfonylomocznika
Dawka powinna zapewniać dostarczanie 50 mg sytagliptyny dwa razy na dobę (całkowita dawka
dobowa 100 mg) oraz dawki metforminy podobnej do dawki przyjmowanej poprzednio. W przypadku
stosowania produktu leczniczego Symetlip w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika, może być
konieczne obniżenie dawki pochodnej sulfonylomocznika w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii
(patrz punkt 4.4).

Pacjenci z niedostatecznie wyrównaną glikemią podczas skojarzonego leczenia maksymalną
tolerowaną dawką metforminy i agonisty receptora PPARᵞ
Dawka powinna zapewniać dostarczanie 50 mg sytagliptyny dwa razy na dobę (całkowita dawka
dobowa 100 mg) oraz dawki metforminy podobnej do dawki przyjmowanej poprzednio.

Pacjenci z niedostatecznie wyrównaną glikemią podczas skojarzonego leczenia insuliną i maksymalną
tolerowaną dawką metforminy
Dawka powinna zapewniać dostarczanie 50 mg sytagliptyny dwa razy na dobę (całkowita dawka
dobowa 100 mg) oraz dawki metforminy podobnej do dawki przyjmowanej poprzednio. W przypadku
stosowania produktu leczniczego Symetlip w skojarzeniu z insuliną, może być konieczne obniżenie
dawki insuliny w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii (patrz punkt 4.4).

Dla różnych dawek metforminy, produkt leczniczy Symetlip jest dostępny w tabletkach zawierających
50 mg sytagliptyny oraz 850 mg metforminy chlorowodorku lub 1000 mg metforminy chlorowodorku.

Wszyscy pacjenci powinni kontynuować zalecaną dietę o odpowiednim rozkładzie spożycia
węglowodanów w ciągu dnia.

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 3

Szczególne populacje
Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek
(współczynnik przesączania kłębuszkowego [ang. GFR] ≥ 60 ml/min). Wartość GFR należy oznaczyć
przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym zawierającym metforminę, a następnie co
najmniej raz na rok. U pacjentów ze zwiększonym ryzykiem dalszego pogorszenia czynności nerek
oraz u pacjentów w podeszłym wieku czynność nerek należy oceniać częściej, np. co 3–6 miesięcy.

Maksymalna dawka dobowa metforminy powinna być optymalnie podzielona na 2 lub 3 dawki na
dobę. Przed rozważeniem rozpoczęcia leczenia metforminą u pacjentów z wartością GFR < 60
ml/min, należy przeanalizować czynniki mogące zwiększyć ryzyko kwasicy mleczanowej (patrz punkt
4.4).

Jeśli nie ma postaci produktu leczniczego Symetlip o odpowiedniej mocy należy zastosować jego
poszczególne składniki osobno zamiast produktu złożonego o ustalonej dawce.

GFR ml/min Metformina Sytagliptyna
60-89 Maksymalna dawka dobowa wynosi 3000 mg.
Można rozważyć zmniejszenie dawki w reakcji
na pogarszającą się czynność nerek.

Maksymalna dawka dobowa
wynosi 100 mg.

45-59 Maksymalna dawka dobowa wynosi 2000 mg.
Dawka początkowa nie jest większa niż połowa
dawki maksymalnej.

Maksymalna dawka dobowa
wynosi 100 mg.

30-44 Maksymalna dawka dobowa wynosi 1000 mg.
Dawka początkowa nie jest większa niż połowa
dawki maksymalnej.

Maksymalna dawka dobowa
wynosi 50 mg.

< 30 Metformina jest przeciwwskazana. Maksymalna dawka dobowa
wynosi 25 mg.

Zaburzenia czynności wątroby
Nie wolno stosować produktu leczniczego Symetlip u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby
(patrz punkt 5.2).

Pacjenci w podeszłym wieku
Ponieważ metformina i sytagliptyna są wydalane przez nerki, należy zachować ostrożność podczas
stosowania produktu leczniczego Symetlip u pacjentów w podeszłym wieku. Pomocniczo w
zapobieganiu związanej z przyjmowaniem metforminy kwasicy mleczanowej, zwłaszcza u osób w
podeszłym wieku, konieczne jest monitorowanie czynności nerek (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Dzieci i młodzież
Produktu leczniczego Symetlip nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku od 10 do 17 lat ze
względu na niewystarczającą skuteczność. Aktualne dane przedstawiono w punktach 4.8, 5.1 i 5.2. Nie
przeprowadzono badań dotyczących stosowania produktu leczniczego Symetlip u dzieci w wieku
poniżej 10 lat.

Sposób podawania
Symetlip należy przyjmować dwa razy na dobę podczas posiłku w celu ograniczenia działań
niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, związanych z przyjmowaniem metforminy.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Produkt leczniczy Symetlip przeciwwskazany jest u pacjentów z:
- nadwrażliwością na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1 (patrz punkty 4.4 i 4.8);
- każdym rodzajem ostrej kwasicy metabolicznej (takiej jak kwasica mleczanowa, cukrzycowa
kwasica ketonowa);
- cukrzycowym stanem przedśpiączkowym;

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 4

- ciężką niewydolnością nerek (GFR < 30 ml/min) (patrz punkt 4.4);
- ostrymi stanami mogącymi zmieniać czynność nerek, jak na przykład:
- odwodnienie,
- ciężkie zakażenie,
- wstrząs,
- donaczyniowe podanie środków kontrastowych zawierających jod (patrz punkt 4.4);
- ostrą lub przewlekłą chorobą, która może spowodować niedotlenienie tkanek, taką jak:
- niewydolność serca lub układu oddechowego,
- niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego,
- wstrząs;
- zaburzeniami czynności wątroby;
- ostrym zatruciem alkoholowym, alkoholizmem;
- karmiących piersią.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ogólne
Nie należy stosować produktu leczniczego Symetlip u pacjentów z cukrzycą typu 1 i nie wolno go
stosować w leczeniu kwasicy ketonowej w przebiegu cukrzycy.

Ostre zapalenie trzustki
Stosowanie inhibitorów DPP-4 wiąże się z ryzykiem wystąpienia ostrego zapalenia trzustki. Należy
poinformować pacjentów o charakterystycznym objawie ostrego zapalenia trzustki: uporczywym,
silnym bólu brzucha. Po odstawieniu sytagliptyny (z leczeniem wspomagającym lub bez)
zaobserwowano ustąpienie zapalenia trzustki, ale odnotowano bardzo rzadkie przypadki martwiczego
lub krwotocznego zapalenia trzustki i (lub) zgonu. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki należy
odstawić produkt leczniczy Symetlip oraz inne potencjalnie budzące wątpliwości produkty lecznicze.
W przypadku potwierdzenia ostrego zapalenia trzustki nie należy ponownie rozpoczynać leczenia
produktem leczniczym Symetlip. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zapaleniem trzustki
w wywiadzie.

Kwasica mleczanowa
Kwasica mleczanowa, rzadkie ale ciężkie powikłanie metaboliczne, występuje najczęściej w ostrym
pogorszeniu czynności nerek, chorobach układu krążenia lub chorobach układu oddechowego, lub
posocznicy. W przypadkach nagłego pogorszenia czynności nerek dochodzi do kumulacji metforminy,
co zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej.

W przypadku odwodnienia (ciężkie wymioty, biegunka, gorączka lub zmniejszona podaż płynów)
należy tymczasowo wstrzymać stosowanie metforminy i zalecane jest zwrócenie się do lekarza.

U pacjentów leczonych metforminą należy ostrożnie rozpoczynać leczenie produktami leczniczymi,
które mogą ciężko zaburzyć czynność nerek (takimi jak leki przeciwnadciśnieniowe, moczopędne lub
NLPZ). Inne czynniki ryzyka kwasicy mleczanowej to nadmierne spożycie alkoholu, niewydolność
wątroby, źle kontrolowana cukrzyca, ketoza, długotrwałe głodzenie i wszelkie stany związane
z niedotlenieniem, jak również jednoczesne stosowanie produktów leczniczych mogących wywołać
kwasicę mleczanową (patrz punkty 4.3 i 4.5).

Pacjentów i (lub) ich opiekunów należy poinformować o ryzyku wystąpienia kwasicy mleczanowej.
Kwasicę mleczanową charakteryzuje występowanie duszności kwasiczej, bólu brzucha, skurczów
mięśni, astenii i hipotermii, po której następuje śpiączka. W razie wystąpienia podejrzanych objawów
pacjent powinien odstawić metforminę i szukać natychmiastowej pomocy medycznej. Odchylenia od
wartości prawidłowych w wynikach badań laboratoryjnych obejmują zmniejszenie wartości pH krwi
(< 7,35), zwiększenie stężenia mleczanów w osoczu (> 5 mmol/l) oraz zwiększenie luki anionowej
i stosunku mleczanów do pirogronianów.

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 5

Pacjenci ze stwierdzonymi lub podejrzewanymi chorobami mitochondrialnymi
U pacjentów ze stwierdzonymi chorobami mitochondrialnymi, takimi jak zespół encefalopatii
mitochondrialnej z kwasicą mleczanową i incydentami podobnymi do udarów (MELAS, ang.
mitochondrial encephalopathy with lactic acidosis and stroke-like episodes) oraz cukrzyca z głuchotą
dziedziczona w sposób matczyny (MIDD, ang. maternal inherited diabetes and deafness), stosowanie
metforminy nie jest zalecane z powodu ryzyka nasilenia kwasicy mleczanowej i powikłań
neurologicznych, co może prowadzić do nasilenia choroby.

Jeśli u pacjenta po przyjęciu metforminy wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące
o zespole MELAS lub MIDD, należy natychmiast przerwać leczenie metforminą i przeprowadzić
szybką ocenę diagnostyczną.

Czynność nerek
Wartość GFR powinna być oznaczona przed rozpoczęciem leczenia, a następnie w regularnych
odstępach czasu (patrz punkt 4.2). Produkt leczniczy Symetlip jest przeciwwskazany u pacjentów
z GFR < 30 ml/min i należy go tymczasowo odstawić w razie występowania stanów wpływających na
czynność nerek (patrz punkt 4.3).

Hipoglikemia
U pacjentów przyjmujących Symetlip w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika lub insuliną może
wystąpić ryzyko hipoglikemii. Konieczne może być zatem zmniejszenie dawki pochodnej
sulfonylomocznika lub insuliny.

Reakcje nadwrażliwości
Po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano występowanie ciężkich reakcji
nadwrażliwości u pacjentów leczonych sytagliptyną. Reakcje te obejmują anafilaksję, obrzęk
naczynioruchowy oraz złuszczające choroby skóry, w tym zespół Stevensa-Johnsona. Początek tych
reakcji występował w ciągu pierwszych 3 miesięcy po rozpoczęciu leczenia sytagliptyną,
a w przypadku kilku zgłoszeń po pierwszej dawce. W przypadku podejrzenia reakcji nadwrażliwości
należy przerwać stosowanie produktu leczniczego Symetlip, ocenić czy są możliwe inne przyczyny
zdarzenia oraz zastosować alternatywną metodę leczenia cukrzycy (patrz punkt 4.8).

Pemfigoid pęcherzowy
W okresie po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano występowanie pemfigoidu
pęcherzowego u pacjentów przyjmujących inhibitory DPP-4, w tym sytagliptynę. W przypadku
podejrzenia pemfigoidu pęcherzowego należy przerwać stosowanie produktu leczniczego Symetlip.

Zabieg chirurgiczny
Podawanie produktu leczniczego Symetlip musi być przerwane bezpośrednio przed zabiegiem
chirurgicznym w znieczuleniu ogólnym, podpajęczynówkowym lub zewnątrzoponowym. Leczenie
można wznowić nie wcześniej niż po 48 godzinach po zabiegu chirurgicznym lub wznowieniu
odżywiania doustnego oraz dopiero po ponownej ocenie czynności nerek i stwierdzeniu, że jest
stabilna.

Podawanie środków kontrastowych zawierających jod
Donaczyniowe podanie środków kontrastowych zawierających jod może doprowadzić do nefropatii
wywołanej środkiem kontrastowym, powodując kumulację metforminy i zwiększenie ryzyka kwasicy
mleczanowej. Należy przerwać stosowanie produktu leczniczego Symetlip przed badaniem lub
podczas badania obrazowego i nie stosować go przez co najmniej 48 godzin po badaniu, po czym
można wznowić podawanie produktu leczniczego Symetlip pod warunkiem ponownej oceny
czynności nerek i stwierdzeniu, że jest ona stabilna (patrz punkty 4.3 i 4.5).

Zmiana stanu klinicznego pacjentów z uprzednio kontrolowaną cukrzycą typu 2
Pacjenci z cukrzycą typu 2 uprzednio dobrze wyrównaną w wyniku stosowania produktu leczniczego
Symetlip, u których wystąpią nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych lub choroby kliniczne
(zwłaszcza niesprecyzowane i słabo określone) powinni zostać niezwłocznie poddani badaniu na
obecność oznak kwasicy ketonowej lub kwasicy mleczanowej. Badanie powinno obejmować stężenie

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 6

elektrolitów i ketonów w surowicy, stężenie glukozy we krwi oraz, w przypadku wskazań, odczyn pH
krwi i stężenia mleczanów, pirogronianów i metforminy. Jeśli wystąpi którykolwiek z wymienionych
dwóch rodzajów kwasicy, należy natychmiast odstawić leczenie i zastosować odpowiednie środki
zaradcze.

Niedobór witaminy B12
Metformina może zmniejszyć stężenia witaminy B12 w surowicy. Ryzyko niskich stężeń
witaminy B12 zwiększa się wraz ze zwiększaniem dawki metforminy, czasu trwania leczenia i (lub)
u pacjentów z czynnikami ryzyka o potwierdzonym związku z niedoborem witaminy B12.
W przypadku podejrzenia niedoboru witaminy B12 (takiego jak niedokrwistość lub neuropatia) należy
monitorować stężenia witaminy B12 w surowicy. U pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia
niedoboru witaminy B12 mogą być konieczne okresowe kontrole stężenia witaminy B12. Leczenie
metforminą należy kontynuować dopóki jest tolerowane i nie ma przeciwwskazań do jego stosowania
oraz zapewniono odpowiednie leczenie wyrównujące niedobór witaminy B12 zgodnie z aktualnymi
wytycznymi klinicznymi.

Sód
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy produkt
leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Równoczesne podawanie dawek wielokrotnych sytagliptyny (50 mg dwa razy na dobę) i metforminy
(1000 mg dwa razy na dobę) pacjentom z cukrzycą typu 2 nie zmieniało w istotny sposób
farmakokinetyki sytagliptyny ani metforminy.

Nie przeprowadzono farmakokinetycznych badań dotyczących interakcji produktu leczniczego
Symetlip z lekami, jednak badania takie przeprowadzono dla poszczególnych substancji czynnych,
sytagliptyny i metforminy.

Niezalecane jednoczesne stosowanie

Alkohol
Zatrucie alkoholem związane jest ze zwiększonym ryzykiem kwasicy mleczanowej, szczególnie
w przypadkach głodzenia, niedożywienia lub zaburzeń czynności wątroby.

Środki kontrastowe zawierające jod
Stosowanie produktu leczniczego Symetlip musi być przerwane przed badaniem lub podczas badania
obrazowego; nie wolno wznawiać jego stosowania przez co najmniej 48 godzin po badaniu, po czym
można wznowić podawanie produktu leczniczego Symetlip pod warunkiem ponownej oceny
czynności nerek i stwierdzeniu, że jest ona stabilna (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Skojarzenia leków wymagające środków ostrożności podczas stosowania
Pewne produkty lecznicze mogą wywierać niekorzystne działanie na czynność nerek, co może
zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej, np. niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym
selektywne inhibitory cyklooksygenazy (ang. COX, cyclo-oxygenase) 2, inhibitory ACE, antagoniści
receptora angiotensyny II i leki moczopędne, w szczególności pętlowe. W razie rozpoczynania
stosowania lub stosowania takich produktów leczniczych w skojarzeniu z metforminą, konieczne jest
dokładne monitorowanie czynności nerek.

Jednoczesne stosowanie leków, które wpływają na wspólny układ transportu w kanalikach nerkowych
biorących udział w wydalaniu metforminy przez nerki (np. inhibitory transportera kationów
organicznych 2 [ang. OCT2, organic cationic transporter-2] / transportera usuwania wielu leków
i toksyn [ang. MATE, multidrug and toxin extrusion], takich jak ranolazyna, wandetanib, dolutegrawir
oraz cymetydyna) może zwiększać ogólnoustrojową ekspozycję na metforminę oraz ryzyko
wystąpienia kwasicy mleczanowej. Należy rozważyć korzyści i zagrożenia związane z jednoczesnym
stosowaniem leków. W przypadku jednoczesnego stosowania tych produktów leczniczych należy

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 7

rozważyć ścisłe monitorowanie kontroli glikemii, dostosowanie dawki w ramach zalecanego
dawkowania oraz zmiany w leczeniu cukrzycy.

Glikokortykosteroidy (podawane ogólnie lub miejscowo), agoniści receptorów beta-2-adrenergicznych
i diuretyki wykazują wewnętrzną aktywność hiperglikemiczną. Należy poinformować o tym
pacjentów i częściej kontrolować stężenie glukozy we krwi, zwłaszcza na początku leczenia wyżej
wymienionymi produktami leczniczymi. Jeśli okaże się to konieczne, należy dostosować dawkę leku
przeciwcukrzycowego w trakcie leczenia innym produktem leczniczym i podczas jego odstawiania.

Inhibitory ACE mogą obniżać stężenie glukozy we krwi. Jeśli okaże się to konieczne, należy
dostosować dawkę leku przeciwcukrzycowego w trakcie leczenia innym produktem leczniczym
i podczas jego odstawiania.

Wpływ innych produktów leczniczych na sytagliptynę
Dane z badań w warunkach in vitro oraz dane kliniczne opisane poniżej wskazują, że ryzyko
wystąpienia znaczących klinicznie interakcji w następstwie jednoczesnego podania innych produktów
leczniczych jest niewielkie.

Badania w warunkach in vitro wykazały, że głównym enzymem odpowiedzialnym za ograniczenie
metabolizmu sytagliptyny jest CYP3A4, ze współudziałem CYP2C8. U pacjentów z prawidłową
czynnością nerek, metabolizm, także przy udziale CYP3A4, ma tylko niewielki wpływ na klirens
sytagliptyny. Metabolizm może mieć bardziej istotny wpływ na eliminację sytagliptyny w przypadku
ciężkiego zaburzenia czynności nerek lub schyłkowej niewydolności nerek (ang. ESRD, end-stage
renal disease). Z tej przyczyny silnie działające inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol,
rytonawir, klarytromycyna) mogą zmieniać farmakokinetykę sytagliptyny u pacjentów z ciężkim
zaburzeniem czynności nerek lub schyłkową niewydolnością nerek. Wpływ silnie działających
inhibitorów CYP3A4 w przypadku zaburzenia czynności nerek nie był oceniany w badaniach
klinicznych.

Badania transportu leku w warunkach in vitro wykazały, że sytagliptyna jest substratem dla
glikoproteiny P oraz transportera anionów organicznych 3 (ang. OAT3, organic anion transporter-3).
Transport sytagliptyny w którym pośredniczy OAT3, hamowany był w warunkach in vitro przez
probenecyd, chociaż ryzyko wystąpienia znaczących klinicznie interakcji uznawane jest za niewielkie.
Jednoczesne stosowanie inhibitorów OAT3 nie było oceniane w warunkach in vivo.

Cyklosporyna: Przeprowadzono badanie w celu określenia wpływu cyklosporyny, silnego inhibitora
glikoproteiny P, na farmakokinetykę sytagliptyny. Jednoczesne podanie sytagliptyny w pojedynczej
dawce doustnej wynoszącej 100 mg z cyklosporyną w pojedynczej dawce doustnej wynoszącej 600
mg zwiększało wartość AUC oraz Cmax sytagliptyny odpowiednio o około 29% i 68%. Takich zmian
farmakokinetyki sytagliptyny nie uznano za istotne klinicznie. Klirens nerkowy sytagliptyny nie uległ
znaczącej zmianie. Z tego względu nie należy spodziewać się znaczących interakcji z innymi
inhibitorami glikoproteiny P.

Wpływ sytagliptyny na inne produkty lecznicze
Digoksyna: Sytagliptyna miała niewielki wpływ na stężenie digoksyny w osoczu krwi. W wyniku
stosowania przez 10 dni digoksyny w dawce 0,25 mg jednocześnie z sytagliptyną w dawce 100 mg na
dobę osoczowe AUC dla digoksyny zwiększyło się średnio o 11%, a osoczowe wartości Cmax średnio
o 18%. Nie zaleca się dostosowywania dawki digoksyny. Jednak w przypadku jednoczesnego
stosowania sytagliptyny i digoksyny należy monitorować pacjentów, u których istnieje ryzyko zatrucia
digoksyną.

Dane z badań in vitro wskazują, że sytagliptyna nie hamuje ani nie indukuje izoenzymów CYP450.
W badaniach klinicznych sytagliptyna nie powodowała znaczących zmian farmakokinetyki
metforminy, gliburydu, symwastatyny, rozyglitazonu, warfaryny czy doustnych leków
antykoncepcyjnych, wskazując na niewielką możliwość wchodzenia w interakcje z substratami
CYP3A4, CYP2C8, CYP2C9 i transporterem kationów organicznych (ang. OCT, organic cationic

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 8

transporter) w warunkach in vivo. Sytagliptyna w warunkach in vivo może być słabym inhibitorem
glikoproteiny P.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Brak jest wystarczających danych dotyczących stosowania sytagliptyny u kobiet w okresie ciąży.
Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ sytagliptyny na reprodukcję w przypadku
stosowania dużych dawek (patrz punkt 5.3).

Ograniczona ilość danych sugeruje, że stosowanie metforminy u kobiet w okresie ciąży nie zwiększa
ryzyka wystąpienia wad wrodzonych. Badania na zwierzętach dotyczące stosowania metforminy nie
wykazały szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka lub płodu, przebieg porodu lub
rozwój pourodzeniowy (patrz również punkt 5.3).

Produktu leczniczego Symetlip nie należy stosować w okresie ciąży. Jeśli pacjentka planuje zajść
w ciążę lub w przypadku gdy zajdzie w ciążę, należy odstawić leczenie i jak najszybciej przejść na
leczenie insuliną.

Karmienie piersią
Nie prowadzono badań na zwierzętach w okresie laktacji otrzymujących skojarzenie substancji
czynnych zawartych w tym produkcie leczniczym. W badaniach prowadzonych dla poszczególnych
substancji czynnych stwierdzono, że zarówno sytagliptyna jak i metformina przenikają do mleka
samic szczura w okresie laktacji. Metformina przenika do mleka ludzkiego w niewielkich ilościach.
Nie wiadomo, czy sytagliptyna przenika do mleka ludzkiego. W związku z powyższym nie wolno
stosować produktu leczniczego Symetlip u kobiet karmiących piersią (patrz punkt 4.3).

Płodność
W badaniach na zwierzętach nie obserwowano wpływu na płodność u samców i samic zwierząt. Brak
danych dotyczących wpływu sytagliptyny na płodność u ludzi

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Produkt leczniczy Symetlip nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia
pojazdów i obsługiwania maszyn. Niemniej jednak, podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania
maszyn należy wziąć pod uwagę, że w przypadku stosowania sytagliptyny zgłaszano występowanie
zawrotów głowy i senności.

Ponadto należy poinformować pacjenta o ryzyku wystąpienia hipoglikemii w przypadku stosowania
produktu leczniczego Symetlip w skojarzeniu z pochodnymi sulfonylomocznika lub z insuliną.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Nie prowadzono badań klinicznych produktu leczniczego Symetlip w tabletkach, jednak wykazano
biorównoważność produktu leczniczego Symetlip z podawaniem sytagliptyny jednocześnie
z metforminą (patrz punkt 5.2). Zgłaszano ciężkie działania niepożądane, w tym zapalenie trzustki
i reakcje nadwrażliwości. Zgłaszano występowanie hipoglikemii w przypadku leczenia skojarzonego
z pochodną sulfonylomocznika (13,8%) i insuliną (10,9%).

Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych
Sytagliptyna i metformina
Działania niepożądane podano poniżej zgodnie z MedDRA, według klasyfikacji układów i narządów
oraz całkowitej częstości występowania (Tabela 1). Częstości występowania określono jako
występujące: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100);
rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000) i częstość nieznana (częstość nie może
być określona na podstawie dostępnych danych).

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 9

Tabela 1: Częstość występowania działań niepożądanych dla sytagliptyny i metforminy
stosowanych w monoterapii w kontrolowanych placebo badaniach klinicznych i po
wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu

Działanie niepożądane Częstość występowania działania niepożądanego

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
trombocytopenia rzadko

Zaburzenia układu immunologicznego
reakcje nadwrażliwości, w tym odpowiedzi
anafilaktyczne*,†
częstość nieznana

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
hipoglikemia† często
zmniejszenie stężenia/niedobór witaminy
B12†
często

Zaburzenia układu nerwowego
senność niezbyt często

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
śródmiąższowa choroba płuc* częstość nieznana

Zaburzenia żołądka i jelit
biegunka niezbyt często
nudności często
wzdęcia często
zaparcia niezbyt często
ból w górnej części brzucha niezbyt często
wymioty często
ostre zapalenie trzustki*,†,‡ częstość nieznana
martwicze i krwotoczne zapalenie trzustki
ze skutkiem śmiertelnym lub bez*,†
częstość nieznana

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
świąd* niezbyt często
obrzęk naczynioruchowy*,† częstość nieznana
wysypka*,† częstość nieznana
pokrzywka*,† częstość nieznana
zapalenie naczyń skóry*,† częstość nieznana
złuszczające choroby skóry, w tym zespół
Stevensa-Johnsona*,†
częstość nieznana

pemfigoid pęcherzowy* częstość nieznana

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
bóle stawów* częstość nieznana
bóle mięśni* częstość nieznana
ból kończyn* częstość nieznana
ból pleców* częstość nieznana
artropatia* częstość nieznana

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 10

zaburzenia czynności nerek* częstość nieznana
ostra niewydolność nerek* częstość nieznana
* Działania niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu.
† Patrz punkt 4.4.
‡ Patrz Badanie bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego TECOS poniżej.

Opis wybranych działań niepożądanych
Obserwowano większą częstość występowania niektórych działań niepożądanych w badaniach, w
których stosowano sytagliptynę i metforminę w skojarzeniu z innymi przeciwcukrzycowymi
produktami leczniczymi w porównaniu z badaniami sytagliptyny i metforminy stosowanych w
monoterapii. Obejmowały one hipoglikemię (działanie niepożądane występowało bardzo często w
leczeniu skojarzonym z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną), zaparcia (często przy
stosowaniu z pochodnymi sulfonylomocznika), obrzęki obwodowe (często przy stosowaniu z
pioglitazonem) i ból głowy oraz suchość w jamie ustnej (niezbyt często przy stosowaniu z insuliną).

Sytagliptyna
W badaniach dotyczących porównania sytagliptyny stosowanej w monoterapii w dawce 100 mg raz na
dobę do placebo, do odnotowanych działań niepożądanych leku należały: ból głowy, hipoglikemia,
zaparcia oraz zawroty głowy.

U tych pacjentów działania niepożądane zgłaszane niezależnie od związku przyczynowego
z produktem leczniczym występowały z częstością co najmniej 5%, w tym zakażenia górnych dróg
oddechowych oraz zapalenie błony śluzowej nosogardła. Ponadto, występowanie zapalenia kości
i stawów oraz bólu kończyn zgłaszano niezbyt często (z częstością o > 0,5% większą u pacjentów
leczonych sytagliptyną niż w grupie kontrolnej).

Metformina
Objawy ze strony układu pokarmowego zgłaszano bardzo często w badaniach klinicznych metforminy
i po wprowadzeniu metforminy do obrotu. Objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności,
wymioty, biegunka, ból brzucha i utrata apetytu, występowały najczęściej na początku leczenia
i w większości przypadków ustępowały samoistnie. Dodatkowe działania niepożądane związane ze
stosowaniem metforminy to: metaliczny posmak w ustach (często), kwasica mleczanowa, zaburzenia
czynności wątroby, zapalenie wątroby, pokrzywka, rumień i świąd (bardzo rzadko). Kategorie
częstości występowania oparte są na informacjach zawartych w dostępnej w UE Charakterystyce
Produktu Leczniczego dla metforminy.

Dzieci i młodzież
W badaniach klinicznych prowadzonych z zastosowaniem sytagliptyny i metforminy u dzieci
i młodzieży z cukrzycą typu 2 w wieku od 10 do 17 lat profil działań niepożądanych był zasadniczo
porównywalny z profilem obserwowanym u dorosłych. U dzieci i młodzieży przyjmujących lub
nieprzyjmujących insulinę podstawową, stosowanie sytagliptyny wiązało się ze zwiększonym
ryzykiem hipoglikemii.

Badanie bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego TECOS
Do badania TECOS (ang. TECOS, Trial Evaluating Cardiovascular Outcomes with Sitagliptin),
oceniającego wpływ sytagliptyny na układ sercowo-naczyniowy włączono 7332 pacjentów leczonych
sytagliptyną w dawce 100 mg na dobę (lub 50 mg na dobę, jeśli wartość początkowa eGFR wynosiła
≥ 30 i < 50 ml/min/1,73 m2) oraz 7339 pacjentów z populacji wyodrębnionej zgodnie
z zaplanowanym leczeniem otrzymujących placebo. Obie metody leczenia stosowano jednocześnie
z zazwyczaj stosowanym leczeniem zmierzającym do regionalnych docelowych wartości dla HbA1c
i czynników ryzyka sercowo-naczyniowego (ang. CV, Cardiovascular). Całkowita częstość
występowania ciężkich działań niepożądanych u pacjentów otrzymujących sytagliptynę była podobna
do tej obserwowanej u pacjentów otrzymujących placebo.

W populacji wyodrębnionej zgodnie z zaplanowanym leczeniem wśród pacjentów, którzy w chwili
rozpoczęcia badania stosowali insulinę i (lub) pochodną sulfonylomocznika, częstość występowania
ciężkiej hipoglikemii w grupie pacjentów leczonych sytagliptyną wynosiła 2,7% i 2,5% w grupie

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 11

pacjentów otrzymujących placebo. Wśród pacjentów, którzy w chwili rozpoczęcia badania nie
stosowali insuliny i (lub) pochodnej sulfonylomocznika, częstość występowania ciężkiej hipoglikemii
w grupie pacjentów leczonych sytagliptyną wynosiła 1,0% i 0,7% w grupie pacjentów otrzymujących
placebo. Częstość występowania obiektywnie potwierdzonych przypadków zapalenia trzustki w grupie
pacjentów leczonych sytagliptyną wynosiła 0,3% i 0,2% w grupie pacjentów otrzymujących placebo.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.:
+48 22 49 21 301, fax: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

W badaniach klinicznych z udziałem zdrowych osób i z grupą kontrolną sytagliptyna była podawana
w pojedynczych dawkach wynoszących do 800 mg. W jednym badaniu z zastosowaniem sytagliptyny
w dawce wynoszącej 800 mg obserwowano minimalne wydłużenie odstępu QTc, nieuznane za istotne
klinicznie. Brak doświadczenia dotyczącego stosowania w badaniach klinicznych dawek większych
niż 800 mg. W badaniach I fazy z zastosowaniem dawek wielokrotnych nie stwierdzono zależnych od
dawki klinicznych działań niepożądanych podczas stosowania sytagliptyny w dawkach do 600 mg na
dobę przez okres do 10 dni i 400 mg na dobę przez okres do 28 dni.

Znaczne przedawkowanie metforminy (lub współistniejące ryzyko kwasicy mleczanowej) może
prowadzić do wystąpienia kwasicy mleczanowej, która jest stanem zagrożenia życia i musi być
leczona w szpitalu. Najskuteczniejszą metodą usunięcia mleczanów i metforminy jest hemodializa.

W badaniach klinicznych podczas hemodializy trwającej 3 do 4 godzin usunięto około 13,5% podanej
dawki. W określonych stanach klinicznych można rozważyć zastosowanie przedłużonej hemodializy.
Nie wiadomo, czy sytagliptynę można usunąć za pomocą dializy otrzewnowej.

W przypadku przedawkowania uzasadnione jest zastosowanie zwykłych środków wspomagających,
np. usunięcie niewchłoniętego produktu leczniczego z przewodu pokarmowego, obserwacja kliniczna
(w tym wykonanie elektrokardiogramu) oraz, jeśli zajdzie potrzeba, leczenie objawowe w warunkach
szpitalnych.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: produkty lecznicze stosowane w cukrzycy, złożone doustne produkty
lecznicze hipoglikemizujące, kod ATC: A10BD07.

Symetlip zawiera dwa leki przeciwcukrzycowe o komplementarnych mechanizmach działania, w celu
zapewnienia lepszej kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2: sytagliptyny chlorowodorek
jednowodny, będący inhibitorem dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4, dipeptidyl peptidase 4) oraz
metforminy chlorowodorek, należący do leków z grupy biguanidów.

Sytagliptyna
Mechanizm działania
Sytagliptyny chlorowodorek jednowodny po podaniu doustnym jest aktywnym, silnym i wysoce
selektywnym inhibitorem enzymu dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4), stosowanym w leczeniu cukrzycy
typu 2. Inhibitory DPP-4 są substancjami o działaniu wzmacniającym działanie inkretyn. Hamując

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 12

enzym DPP-4, sytagliptyna zwiększa stężenia dwóch znanych czynnych hormonów inkretynowych –
glukagonopodobnego peptydu-1 (GLP-1, glucagon-like peptide-1) i zależnego od glukozy polipeptydu
insulinotropowego (GIP, glucose-dependent insulinotropic polypeptide). Inkretyny stanowią część
systemu endogennego uczestniczącego w fizjologicznej kontroli homeostazy glukozy. Kiedy stężenie
glukozy we krwi jest prawidłowe lub podwyższone, GLP-1 oraz GIP zwiększają syntezę insuliny i
uwalnianie jej z komórek beta trzustki. GLP-1 obniża również wydzielanie glukagonu przez komórki
alfa trzustki, prowadząc do zmniejszenia wytwarzania glukozy w wątrobie. Kiedy stężenie glukozy we
krwi jest niskie, nie następuje wzmocnienie uwalniania insuliny ani hamowanie wydzielania
glukagonu. Sytagliptyna jest silnym i wysoce selektywnym inhibitorem enzymu DPP-4 i w stężeniach
stosowanych terapeutycznie nie hamuje blisko spokrewnionych z nim enzymów DPP-8 lub DPP-9.
Sytagliptyna ma inną strukturę chemiczną i działanie farmakologiczne niż analogi GLP-1, insulina,
pochodne sulfonylomocznika lub meglitynidy, biguanidy, agoniści aktywowanych przez proliferatory
peroksysomów receptorów gamma (PPARᵞ), inhibitory alfaglukozydazy i analogi amyliny.

W trwającym dwa dni badaniu z udziałem zdrowych osób sama sytagliptyna zwiększała stężenia
aktywnej postaci GLP-1, natomiast sama metformina zwiększała w podobnym stopniu stężenia
aktywnej postaci i całkowitego GLP-1. Jednoczesne podawanie sytagliptyny i metforminy wywiera
addytywny wpływ na stężenie aktywnej postaci GLP-1. Sytagliptyna powodowała zwiększenie
stężenia aktywnej postaci GIP, natomiast metformina nie.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
Ogólnie, sytagliptyna poprawiała kontrolę glikemii, gdy była stosowana w monoterapii lub w leczeniu
skojarzonym u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 (patrz Tabela 2).

W badaniach klinicznych monoterapia sytagliptyną polepszyła kontrolę glikemii, istotnie obniżając
stężenia hemoglobiny A1c (HbA1c) oraz glukozy na czczo i po posiłku. Obniżenie stężenia glukozy
w osoczu na czczo (ang. FPG, fasting plasma glucose) odnotowywano po upływie 3 tygodni, tj. w
pierwszym punkcie czasowym, w którym dokonano pomiaru stężenia glukozy na czczo.
Obserwowana częstość przypadków hipoglikemii u pacjentów leczonych sytagliptyną była podobna,
jak u pacjentów przyjmujących placebo. Podczas leczenia sytagliptyną nie wystąpił przyrost masy
ciała w porównaniu z poziomem wyjściowym. Zaobserwowano poprawę wartości markerów
zastępczych czynności komórek beta, w tym wskaźników modelu oceny homeostazy HOMA-β (ang.
Homeostasis Model Assessment-β), stosunku stężeń proinsuliny do insuliny oraz reaktywności
komórek beta w teście tolerancji glukozy z częstym pobieraniem próbek.

Badania dotyczące stosowania sytagliptyny jednocześnie z metforminą
Trwające 24 tygodnie badanie kliniczne z grupą kontrolną placebo miało na celu ocenę skuteczności
i bezpieczeństwa dodania sytagliptyny w dawce 100 mg, raz na dobę, do już trwającego leczenia
metforminą. Dodanie sytagliptyny wiązało się z istotną poprawą parametrów glikemii w porównaniu
do grupy przyjmującej placebo. Zmiana masy ciała w porównaniu z poziomem wyjściowym
u pacjentów leczonych sytagliptyną była podobna, jak u pacjentów otrzymujących placebo.
W omawianym badaniu częstość przypadków hipoglikemii zgłaszanych u pacjentów leczonych
sytagliptyną była podobna, jak u pacjentów otrzymujących placebo.

W trwającym 24 tygodnie badaniu czynnikowym z grupą kontrolną placebo dotyczącym leczenia
początkowego, stosowanie sytagliptyny w dawce 50 mg, dwa razy na dobę w skojarzeniu
z metforminą (500 mg lub 1000 mg, dwa razy na dobę) wiązało się z istotną poprawą parametrów
glikemii w porównaniu z monoterapią każdym z tych leków. Zmniejszenie masy ciała u pacjentów
leczonych sytagliptyną w skojarzeniu z metforminą było podobne do obserwowanego u pacjentów
leczonych jedynie metforminą lub przyjmujących placebo; nie stwierdzono zmiany masy ciała
w porównaniu z poziomem wyjściowym u pacjentów leczonych jedynie sytagliptyną. Częstość
występowania hipoglikemii była zbliżona we wszystkich grupach leczonych.

Badanie dotyczące stosowania sytagliptyny jednocześnie z metforminą i pochodną sulfonylomocznika
Trwające 24 tygodnie badanie z grupą kontrolną placebo miało na celu ocenę skuteczności
i bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny (100 mg, raz na dobę) dodanej do schematu leczenia
glimepirydem (w monoterapii lub w skojarzeniu z metforminą). Dodanie sytagliptyny do glimepirydu

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 13

i metforminy wiązało się z istotną poprawą parametrów glikemii. U pacjentów leczonych sytagliptyną
stwierdzono umiarkowany przyrost masy ciała (+1,1 kg) w porównaniu z pacjentami przyjmującymi
placebo.

Badanie dotyczące stosowania sytagliptyny jednocześnie z metforminą i agonistą receptora PPARᵞ
Trwające 26 tygodni badanie z grupą kontrolną placebo miało na celu ocenę skuteczności
i bezpieczeństwa stosowania sytagliptyny (100 mg raz na dobę) dodanej do terapii skojarzonej
pioglitazonem i metforminą. Dodanie sytagliptyny do pioglitazonu i metforminy wiązało się z istotną
poprawą parametrów glikemii. Zmiana masy ciała w stosunku do poziomu wyjściowego była zbliżona
u pacjentów leczonych sytagliptyną i przyjmujących placebo. Częstość występowania hipoglikemii
była zbliżona u pacjentów leczonych sytagliptyną i przyjmujących placebo.

Badanie dotyczące stosowania sytagliptyny w skojarzeniu z metforminą i insuliną
Trwające 24 tygodnie badanie z grupą kontrolną placebo miało na celu ocenę skuteczności
i bezpieczeństwa dodania sytagliptyny (100 mg raz na dobę) do leczenia insuliną (w stabilnej dawce
przez przynajmniej 10 tygodni) z metforminą lub bez (przynajmniej 1500 mg). U pacjentów
przyjmujących mieszankę insulinową średnia dawka dobowa wynosiła 70,9 jednostek insuliny/dobę.
U pacjentów przyjmujących insulinę niemieszaną (o pośrednim lub przedłużonym czasie działania)
średnia dawka dobowa wynosiła 44,3 jednostki insuliny/dobę. W Tabeli 2 przedstawiono dane 73%
pacjentów, którzy przyjmowali metforminę. Dodanie sytagliptyny do insuliny spowodowało znaczącą
poprawę parametrów glikemii. W żadnej z grup nie zaobserwowano znaczącej zmiany masy ciała w
porównaniu z poziomem wyjściowym.

Tabela 2. Wyniki HbA1c uzyskane w kontrolowanych placebo badaniach dotyczących leczenia
sytagliptyną w skojarzeniu z metforminą*

Badanie Średnia
początkowa
wartość
HbA1c (%)

Średnia zmiana HbA1c
(%) w stosunku do
wartości początkowych

Korygowana dla
placebo średnia
zmiana HbA1c (%)
(95% CI)
Sytagliptyna 100 mg jeden raz
na dobę dodana do trwającego
leczenia metforminąII
(N=453)

8,0 -0,7† -0,7†,‡
(-0,8; -0,5)

Sytagliptyna 100 mg jeden raz
na dobę dodana do trwającego
leczenia glimepiryd +
metformina II
(N=115)

8,3 -0,6† -0,9†,‡
(-1,1; -0,7)

Sytagliptyna 100 mg jeden raz
na dobę dodana do trwającego
leczenia pioglitazon +
metformina¶
(N=152)

8,8 -1,2† -0,7†,‡
(-1,0; -0,5)

Sytagliptyna 100 mg jeden raz
na dobę dodana do trwającego
leczenia insulina + metformina II
(N=223)

8,7 -0,7§ -0,5§,‡
(-0,7; -0,4)

Leczenie początkowe
(dwa razy na dobę)II:
sytagliptyna 50 mg +
metformina 500 mg
(N=183)

8,8 -1,4† -1,6†,‡
(-1,8; -1,3)

Leczenie początkowe
(dwa razy na dobę)II:
sytagliptyna 50 mg +
metformina 1000 mg

8,8 -1,9† -2,1†,‡
(-2,3; -1,8)

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 14

(N=178)
* Wszyscy pacjenci leczonej populacji (analiza zgodna z zaplanowanym leczeniem).
† Średnia najmniejszych kwadratów skorygowana dla stanu uprzedniego leczenia
przeciwcukrzycowego i wartości początkowej.
‡ p<0,001 w porównaniu do placebo lub placebo + leczenie skojarzone.
II HbA1c (%) w 24. tygodniu.
¶ HbA1c (%) w 26. tygodniu.
§ Średnia najmniejszych kwadratów, skorygowana względem stosowania insuliny w trakcie Wizyty 1
(gotowa mieszanka insulinowa wobec insuliny niemieszanej [o pośrednim lub przedłużonym czasie
działania]) oraz względem wartości początkowej.

W trwającym 52 tygodnie badaniu porównującym skuteczność działania i bezpieczeństwo stosowania
jako leku dodatkowego sytagliptyny w dawce 100 mg raz na dobę lub glipizydu (pochodna
sulfonylomocznika) u pacjentów, u których kontrola glikemii w przypadku stosowania metforminy
w monoterapii była niewystarczająca, sytagliptyna wykazywała podobne działanie do glipizydu
w zakresie zmniejszania wartości HbA1c (średnia zmiana w porównaniu z poziomem wyjściowym -
0,7% w tygodniu 52., przy wyjściowym poziomie HbA1c wynoszącym w obu grupach około 7,5%).
Średnia dawka glipizydu stosowana w grupie porównawczej wynosiła 10 mg na dobę, z czego około
40% pacjentów wymagało dawki glipizydu wynoszącej ≤ 5 mg/dobę przez cały czas trwania badania.
Niemniej jednak, więcej pacjentów przerwało leczenie z powodu braku skuteczności w grupie
otrzymującej sytagliptynę niż w grupie przyjmującej glipizyd. U pacjentów leczonych sytagliptyną
stwierdzono istotne średnie zmniejszenie masy ciała (-1,5 kg) względem wartości wyjściowych w
porównaniu z istotnym zwiększeniem masy ciała u pacjentów otrzymujących glipizyd (+1,1 kg).
W badaniu tym stosunek proinsuliny do insuliny, który jest markerem skuteczności syntezy
i uwalniania insuliny, był korzystniejszy w przypadku podawania sytagliptyny i mniej korzystny
w przypadku leczenia glipizydem. Częstość występowania hipoglikemii w grupie otrzymującej
sytagliptynę (4,9%) była znacząco mniejsza niż w grupie stosującej glipizyd (32,0%).

Trwające 24 tygodnie badanie z grupą kontrolną placebo, w którym uczestniczyło 660 pacjentów,
zaprojektowano w celu oceny efektu oszczędzania insuliny oraz bezpieczeństwa stosowania
sytagliptyny (w dawce 100 mg raz na dobę) jako uzupełnienia terapii insuliną glargine wraz
z metforminą (w dawce co najmniej 1500 mg) lub bez metforminy podczas intensyfikacji
insulinoterapii. U pacjentów przyjmujących metforminę wartość wyjściowa HbA1c wynosiła 8,70%,
a dawka wyjściowa insuliny wynosiła 37 j.m./dobę. Pacjentów poinstruowano, aby zwiększali dawkę
insuliny glargine na podstawie wyniku oznaczenia stężenia glukozy na czczo z użyciem próbki krwi
z opuszki palca. Wśród pacjentów przyjmujących metforminę, w 24. tygodniu, dobowa dawka
insuliny wzrosła o 19 j.m./dobę u pacjentów leczonych sytagliptyną, a u pacjentów otrzymujących
placebo – o 24 j.m./dobę. Wartość HbA1c u pacjentów przyjmujących sytagliptynę, metforminę
i insulinę uległa zmniejszeniu o -1,35% w porównaniu do -0,90% w przypadku pacjentów
przyjmujących placebo, metforminę i insulinę (różnica -0,45% [95% CI: -0,62; -0,29]). Częstość
występowania hipoglikemii wynosiła 24,9% u pacjentów leczonych sytagliptyną, metforminą
i insuliną oraz 37,8% u pacjentów przyjmujących placebo, metforminę i insulinę. Różnica wynikała
głównie z większego odsetka pacjentów w grupie placebo, u których hipoglikemia wystąpiła 3 razy
lub częściej (9,1% w stosunku do 19,8%). Nie stwierdzono różnicy w częstości występowania ciężkiej
hipoglikemii.

Metformina
Mechanizm działania
Metformina jest biguanidem o działaniu przeciwcukrzycowym, który zmniejsza stężenia glukozy w
osoczu, na czczo i po posiłku. Metformina nie pobudza wydzielania insuliny i dzięki temu nie
powoduje hipoglikemii.

Metformina może działać w trzech mechanizmach:
- zmniejszając wytwarzanie glukozy w wątrobie poprzez hamowanie glukoneogenezy
i glikogenolizy;
- umiarkowanie zwiększając wrażliwość na insulinę w tkance mięśniowej, co poprawia obwodowy
wychwyt glukozy i jej zużycie;

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 15

- opóźniając wchłanianie glukozy w jelitach.

Metformina pobudza wewnątrzkomórkową syntezę glikogenu, działając na syntazę glikogenową.
Metformina zwiększa zdolności transportowe określonych rodzajów transporterów glukozy w błonie
komórkowej (GLUT-1 i GLUT-4).

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
U ludzi, niezależnie od wpływu na glikemię, metformina korzystnie wpływa na metabolizm lipidów.
W kontrolowanych średnio- i długoterminowych badaniach klinicznych wykazano, że metformina
w dawkach terapeutycznych zmniejsza stężenie cholesterolu całkowitego, cholesterolu frakcji LDL
oraz trójglicerydów.

W prospektywnym badaniu z randomizacją (UKPDS) stwierdzono długotrwałe korzyści intensywnej
kontroli glikemii w cukrzycy typu 2. Analiza wyników uzyskanych u pacjentów z nadwagą leczonych
metforminą, po nieskutecznym leczeniu samą dietą, wykazała:
- istotne zmniejszenie bezwzględnego ryzyka powikłań związanych z cukrzycą w grupie leczonej
metforminą (29,8 zdarzeń/1000 pacjentolat) w porównaniu z grupą leczoną samą dietą (43,3
zdarzeń /1000 pacjentolat), p=0,0023, oraz w porównaniu z łącznymi wynikami dla grup
pacjentów leczonych pochodnymi sulfonylomocznika i insuliną w monoterapii (40,1 zdarzeń
/1000 pacjentolat), p=0,0034;
- istotne zmniejszenie bezwzględnego ryzyka śmiertelności związanej z cukrzycą: metformina 7,5
zdarzeń /1000 pacjentolat, sama dieta 12,7 zdarzeń /1000 pacjentolat, p=0,017;
- istotne zmniejszenie bezwzględnego ryzyka śmiertelności ogólnej: metformina 13,5 zdarzeń
/1000 pacjentolat w porównaniu z samą dietą: 20,6 zdarzeń /1000 pacjentolat, (p=0,011) oraz
w porównaniu z łącznymi wynikami dla grup pacjentów leczonych pochodnymi
sulfonylomocznika i insuliną w monoterapii 18,9 zdarzeń /1000 pacjentolat (p=0,021);
- istotne zmniejszenie bezwzględnego ryzyka zawału mięśnia sercowego: metformina 11
zdarzeń/1000 pacjentolat, sama dieta 18 zdarzeń /1000 pacjentolat, (p=0,01).

Badanie TECOS było randomizowanym badaniem z udziałem 14 671 pacjentów w populacji
wyodrębnionej zgodnie z zaplanowanym leczeniem z wartością HbA1c wynoszącą ≥ 6,5 do 8,0%
i rozpoznaną chorobą sercowo-naczyniową (ang. CV), którzy otrzymywali sytagliptynę (7332) w
dawce 100 mg na dobę (lub 50 mg na dobę, jeśli wartość początkowa eGFR wynosiła ≥ 30 i < 50
ml/min/1,73 m2) lub placebo (7339) jednocześnie z zazwyczaj stosowanym leczeniem zmierzającym
do regionalnych docelowych wartości dla HbA1c i czynników ryzyka sercowo-naczyniowego (ang.
CV). Pacjentów, u których wartość eGFR wynosiła < 30 ml/min/1,73 m2 nie włączono do badania.
Populacja badania liczyła 2004 pacjentów w wieku ≥ 75 lat oraz 3324 pacjentów z zaburzeniami
czynności nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m2).

W trakcie badania całkowita średnia szacunkowa (ang. SD) różnica wartości HbA1c w grupach
leczonych sytagliptyną i otrzymujących placebo wynosiła 0,29% (0,01), 95%CI (-0,32; -0,27);
p < 0,001.

Pierwszorzędowym sercowo-naczyniowym punktem końcowym była składowa pierwszego
wystąpienia zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawału mięśnia sercowego niezakończonego
zgonem, udaru mózgu niezakończonego zgonem lub niestabilnej dławicy piersiowej wymagającej
hospitalizacji. Do drugorzędowych sercowo-naczyniowych punktów końcowych włączono pierwsze
wystąpienie zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawału mięśnia sercowego niezakończonego
zgonem lub udaru mózgu niezakończonego zgonem; pierwsze wystąpienie poszczególnych
składowych pierwszorzędowego złożonego punktu końcowego; zgon z jakiejkolwiek przyczyny oraz
zastoinową niewydolność serca wymagającą hospitalizacji.

Po okresie obserwacji, którego mediana wynosiła 3 lata, sytagliptyna podawana jednocześnie
z zazwyczaj stosowanym leczeniem nie powodowała zwiększenia ryzyka poważnych sercowonaczyniowych działań niepożądanych lub ryzyka niewydolności serca wymagającej hospitalizacji
w porównaniu z zazwyczaj stosowanym leczeniem bez sytagliptyny u pacjentów z cukrzycą typu 2
(Tabela 3).

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 16

Tabela 3. Wskaźniki występowania złożonych zdarzeń sercowo-naczyniowych i głównych
zdarzeń drugorzędowych

Sytagliptyna 100 mg Placebo

Współczynnik
ryzyka
(95% CI)
wartośćp†
N (%)

Wskaźnik
częstości
występowania
na 100
pacjentolat*
N (%)

Wskaźnik
częstości
występowania
na 100
pacjentolat*
Analiza w populacji wyodrębnionej zgodnie z zaplanowanym leczeniem

Liczba pacjentów 7332 7339

0,98
(0,89–1,08) <0,001

Pierwszorzędowy złożony punkt
końcowy
(Zgon z przyczyn sercowonaczyniowych, zawał mięśnia
sercowego niezakończony zgonem,
udar mózgu niezakończony zgonem
lub niestabilna dławica piersiowa
wymagająca hospitalizacji) 839 (11,4) 4,1 851 (11,6) 4,2

Drugorzędowy złożony punkt
końcowy
(Zgon z przyczyn sercowonaczyniowych, zawał mięśnia
sercowego niezakończony
zgonem lub udar mózgu
niezakończony zgonem) 745 (10,2) 3,6 746 (10,2) 3,6
0,99
(0,89–1,10) <0,001
Zdarzenie drugorzędowe
Zgon z przyczyn sercowonaczyniowych 380 (5,2) 1,7 366 (5,0) 1,7
1,03 (0,89–
1,19) 0,711
Zawał mięśnia sercowego
(zakończony zgonem
i niezakończony zgonem) 300 (4,1) 1,4 316 (4,3) 1,5
0,95 (0,81–
1,11) 0,487
Udar mózgu (zakończony zgonem
i niezakończony zgonem) 178 (2,4) 0,8 183 (2,5) 0,9
0,97 (0,79–
1,19) 0,760
Niestabilna dławica piersiowa
wymagająca hospitalizacji 116 (1,6) 0,5 129 (1,8) 0,6
0,90 (0,70–
1,16) 0,419

Zgon niezależnie od przyczyny 547 (7,5) 2,5 537 (7,3) 2,5
1,01 (0,90–
1,14) 0,875
Niewydolność serca wymagająca
hospitalizacji‡ 228 (3,1) 1,1 229 (3,1) 1,1
1,00 (0,83–
1,20) 0,983
*Współczynnik częstości występowania na 100 pacjentolat oblicza się za pomocą następującego
wzoru: 100 × (całkowita liczba pacjentów, u których w analizowanym okresie ekspozycji wystąpiło ≥1
zdarzenie na całkowitą liczbę pacjentolat obserwacji).
† Wg stratyfikowanego modelu Coxa na podstawie regionu. Dla złożonych punktów końcowych
wartości-p odpowiadają testowi równoważności, który ma wykazać, że współczynnik ryzyka wynosi
mniej niż 1,3. Dla wszystkich pozostałych punktów końcowych wartości-p odpowiadają testowi różnic
we współczynnikach ryzyka.
‡ Analizę hospitalizacji ze względu na niewydolność serca dostosowano do niewydolności serca
w wywiadzie w chwili rozpoczęcia badania.

Dzieci i młodzież
Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego
zawierającego sytagliptynę i metforminę we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży
w leczeniu cukrzycy typu 2 (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).

Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność sytagliptyny w leczeniu uzupełniającym u dzieci i
młodzieży w wieku od 10 do 17 lat z cukrzycą typu 2 i niedostateczną kontrolą glikemii pomimo
leczenia metforminą podawaną w skojarzeniu z insuliną lub bez insuliny oceniano w dwóch badaniach
trwających ponad 54 tygodnie. Dodanie sytagliptyny (podawanej w schemacie sytagliptyna +

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 17

metformina lub sytagliptyna + metformina o przedłużonym uwalnianiu - ang. XR, extended release)
porównywano z dodaniem placebo do metforminy lub metforminy XR.

Chociaż w łącznej analizie danych z tych dwóch badań po 20 tygodniach wykazano skuteczniejsze
obniżenie wartości HbA1c w przypadku stosowania schematów sytagliptyna + metformina lub
sytagliptyna + metformina XR niż w przypadku stosowania samej metforminy, wyniki
poszczególnych badań były niespójne. Ponadto, w 54 tygodniu nie stwierdzono większej skuteczności
schematów sytagliptyna + metformina lub sytagliptyna + metformina XR w porównaniu z samą
metforminą. Dlatego produktu leczniczego Symetlip nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku
od 10 do 17 lat ze względu na niewystarczającą skuteczność (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz
punkt 4.2).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Symetlip
W badaniu biorównoważności prowadzonym z udziałem osób zdrowych wykazano, że stosowanie
produktu leczniczego zawierającego sytagliptynę z chlorowodorkiem metforminy jest biologicznie
równoważne równoczesnemu podawaniu fosforanu sytagliptyny i chlorowodorku metforminy
w postaci oddzielnych tabletek.

Poniżej znajduje się opis właściwości farmakokinetycznych poszczególnych substancji czynnych
wchodzących w skład produktu leczniczego Symetlip.

Sytagliptyna
Wchłanianie
Po podaniu doustnie dawki wynoszącej 100 mg osobom zdrowym sytagliptyna była szybko
wchłaniana, a jej stężenie w osoczu krwi osiągało szczytowe wartości (mediana Tmax) w ciągu 1 do 4
godzin po podaniu, średnie osoczowe AUC dla sytagliptyny wynosiło 8,52 μM•godz., a Cmax wynosiło
950 nM. Bezwzględna biodostępność sytagliptyny wynosi około 87%. Ponieważ przyjmowanie
sytagliptyny podczas posiłku bogatego w tłuszcze nie wpływało na farmakokinetykę, sytagliptyna
może być podawana z jedzeniem lub niezależnie od posiłków.

Osoczowe AUC dla sytagliptyny zwiększało się w sposób proporcjonalny do dawki leku. W
przypadku Cmax i C24h nie określono proporcjonalności względem dawki leku (wzrost Cmax był większy
niż zależny od dawki, a wzrost C24h mniejszy niż zależny od dawki).

Dystrybucja
Po podaniu pojedynczej dawki dożylnej wynoszącej 100 mg sytagliptyny osobom zdrowym średnia
objętość dystrybucji w stanie równowagi wynosi około 198 litrów. Frakcja sytagliptyny związana
w sposób odwracalny z białkami osocza jest niska (38%).

Metabolizm
Sytagliptyna jest w przeważającej mierze eliminowana z moczem w postaci niezmienionej,
a metabolizm leku ma drugorzędne znaczenie. Około 79% sytagliptyny wydalane jest z moczem
w postaci niezmienionej.

Po podaniu doustnym [14C]sytagliptyny około 16% dawki radioaktywnej wydalane było w postaci
metabolitów sytagliptyny. Wykryto sześć metabolitów w stężeniach śladowych i można spodziewać
się, że nie odpowiadają one za działanie sytagliptyny hamujące aktywność DPP-4 w osoczu krwi.
Wyniki badań in vitro wskazują na to, że głównym enzymem odpowiedzialnym za ograniczony
metabolizm sytagliptyny jest CYP3A4 przy współudziale CYP2C8.

Dane z badań in vitro wykazały, że sytagliptyna nie jest inhibitorem izoenzymów CYP: CYP3A4,
2C8, 2C9, 2D6, 1A2, 2C19 czy 2B6 i nie indukuje CYP3A4 i CYP1A2.

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 18

Eliminacja
Po podaniu doustnym [14C] sytagliptyny osobom zdrowym około 100% podanej dawki radioaktywnej
eliminowane było z kałem (13%) lub moczem (87%) w okresie jednego tygodnia od podania.
Rzeczywisty końcowy okres półtrwania t1/2 po podaniu doustnym 100 mg sytagliptyny wynosił około
12,4 godziny. Sytagliptyna jedynie w minimalnym stopniu ulega akumulacji po podaniu w dawkach
wielokrotnych. Klirens nerkowy wynosił około 350 ml/min.

Eliminacja sytagliptyny następuje głównie w wyniku wydalania przez nerki z udziałem aktywnego
wydzielania kanalikowego. Sytagliptyna jest substratem dla ludzkiego transportera anionów
organicznych-3 (hOAT-3, human organic anion transporter-3), który może uczestniczyć w eliminacji
sytagliptyny przez nerki. Znaczenie kliniczne hOAT-3 w transporcie sytagliptyny nie zostało ustalone.
Sytagliptyna jest także substratem dla glikoproteiny P, która także może pośredniczyć w eliminacji
sytagliptyny przez nerki. Jednak cyklosporyna, inhibitor glikoproteiny P, nie zmniejsza klirensu
nerkowego sytagliptyny. Sytagliptyna nie jest substratem dla transporterów OCT2, OAT1 czy
PEPT1/2. W warunkach in vitro sytagliptyna nie hamuje transportu, w którym pośredniczy OAT3
(IC50=160 μM) lub glikoproteina P (do 250 μM), w istotnych terapeutycznie stężeniach w osoczu. W
badaniu klinicznym sytagliptyna miała niewielki wpływ na stężenie digoksyny w osoczu krwi, co
wskazuje na to, że może być słabym inhibitorem glikoproteiny P.

Charakterystyka produktu leczniczego w populacjach pacjentów
U osób zdrowych i u pacjentów z cukrzycą typu 2 farmakokinetyka sytagliptyny była na ogół
podobna.

Zaburzenia czynności nerek
Przeprowadzono badanie niezaślepione z użyciem dawki jednorazowej w celu oceny farmakokinetyki
zmniejszonej dawki sytagliptyny (50 mg) u pacjentów z przewlekłymi zaburzeniami czynności nerek
o różnym nasileniu w porównaniu z grupą kontrolną złożoną ze zdrowych osób. Do badania włączono
pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi oraz ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, jak również
pacjentów poddawanych hemodializie ze schyłkową niewydolnością nerek (ESRD). Ponadto wpływ
zaburzenia czynności nerek na właściwości farmakokinetyczne sytagliptyny u pacjentów z cukrzycą
typu 2 oraz łagodnymi, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (w tym ESRD)
oceniano na podstawie analiz farmakokinetyki populacyjnej.

W porównaniu do zdrowych osób stanowiących grupę kontrolną, AUC sytagliptyny w osoczu było
zwiększone odpowiednio około 1,2-krotnie i 1,6-krotnie u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami
czynności nerek (GFR≥ 60 do < 90 ml/min) oraz u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami
czynności nerek (GFR≥ 45 do < 60 ml/min). Ponieważ zwiększenie to nie jest klinicznie znaczące,
dostosowanie dawki w tej grupie pacjentów nie jest konieczne.

U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥ 30 do < 45 ml/min) oraz
u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR < 30 ml/min), w tym u pacjentów
poddawanych hemodializie ze schyłkową niewydolnością nerek, obserwowano odpowiednio około 2-
krotne i około 4-krotne zwiększenie AUC sytagliptyny w osoczu. Sytagliptyna usuwana była w
stopniu umiarkowanym za pomocą hemodializy (13,5% w ciągu 3 do 4 godzin hemodializy,
począwszy od 4. godziny po podaniu dawki).

Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby w stopniu łagodnym do umiarkowanego (≤9 punktów
wg skali Child-Pugh) nie jest wymagane dostosowywanie dawki sytagliptyny. Brak doświadczenia
klinicznego dotyczącego stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (>9
punktów wg skali Child-Pugh). Jednak ze względu na to, że sytagliptyna jest eliminowana głównie
przez nerki, nie należy się spodziewać, aby ciężkie zaburzenia czynności wątroby miały wpływ na
farmakokinetykę sytagliptyny.

Pacjenci w podeszłym wieku
Nie jest wymagane dostosowywanie dawki w zależności od wieku. Na podstawie wyników analizy
farmakokinetyki w populacji przeprowadzonej z wykorzystaniem danych uzyskanych w fazie I

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 19

i w fazie II badań stwierdzono, że wiek pacjenta nie miał istotnego klinicznie wpływu na
farmakokinetykę sytagliptyny. U osób w podeszłym wieku (65 do 80 lat) stężenie sytagliptyny
w osoczu krwi było o około 19% wyższe niż u osób młodszych.

Dzieci i młodzież
Farmakokinetykę sytagliptyny (w dawce pojedynczej wynoszącej 50 mg, 100 mg lub 200 mg)
zbadano u dzieci i młodzieży (w wieku od 10 do 17 lat) z cukrzycą typu 2. W przypadku dawki
wynoszącej 100 mg, w tej grupie pacjentów wartość AUC sytagliptyny w osoczu skorygowana
względem dawki była o około 18% niższa niż u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2. Nie
przeprowadzono badań dotyczących stosowania sytagliptyny u dzieci w wieku <10 lat.

Inne cechy charakterystyczne populacji pacjentów
Nie jest konieczne dostosowywanie dawki ze względu na płeć, rasę lub wskaźnik masy ciała (ang.
BMI, body mass index). Na podstawie łącznej analizy danych dotyczących farmakokinetyki
uzyskanych w fazie I oraz analizy danych dotyczących farmakokinetyki w populacji w fazie I i w fazie
II badań stwierdzono, że cechy te nie mają istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę
sytagliptyny.

Metformina
Wchłanianie
Po przyjęciu doustnej dawki metforminy, Tmax zostaje osiągnięty w czasie 2,5 h. Bezwzględna
biodostępność tabletki zawierającej 500 mg metforminy wynosi u zdrowych osób około 50-60%. Po
przyjęciu dawki doustnej niewchłonięta część dawki odzyskana z kału stanowiła 20-30% dawki
podanej.

Wchłanianie metforminy po podaniu doustnym jest wysycalne i niepełne. Przypuszcza się, że
farmakokinetyka wchłaniania metforminy jest nieliniowa. W przypadku stosowania zwykle
zalecanych dawek i schematów podawania metforminy, stężenia w stanie stacjonarnym w osoczu są
osiągane po upływie 24 do 48 godzin po podaniu dawki i na ogół nie przekraczają 1 μg/ml. W
kontrolowanych badaniach klinicznych maksymalne stężenie metforminy w osoczu (Cmax) nie
przekraczało 5 μg/ml, nawet po zastosowaniu maksymalnych dawek.

Przyjmowanie pokarmów zmniejsza stopień wchłaniania metforminy i powoduje jego niewielkie
opóźnienie. Po podaniu dawki 850 mg obserwowano szczytowe stężenia w osoczu niższe o 40%, 25%
zmniejszenie wartości AUC oraz wydłużenie czasu do osiągnięcia stężenia szczytowego w osoczu o
35 minut. Znaczenie kliniczne obserwowanego spadku wartości pozostaje nieznane.

Dystrybucja
Metformina w nieznacznym stopniu wiąże się z białkami osocza. Metformina przenika do
erytrocytów. Maksymalne stężenie metforminy we krwi jest mniejsze niż w osoczu i występuje mniej
więcej w tym samym czasie. Krwinki czerwone są prawdopodobnie drugim kompartmentem
dystrybucji metforminy. Średnia objętość dystrybucji Vd wynosiła 63 – 276 L.

Metabolizm
Metformina jest wydalana z moczem w postaci niezmienionej. Nie stwierdzono występowania
metabolitów metforminy u ludzi.

Eliminacja
Klirens nerkowy metforminy wynosi > 400 ml/min, co wskazuje na jej wydalanie w drodze
przesączania kłębkowego i wydzielania kanalikowego. Po podaniu doustnym pozorny okres
półtrwania w końcowej fazie eliminacji wynosi około 6,5 h. W przypadku zaburzenia czynności nerek
następuje zmniejszenie klirensu nerkowego proporcjonalnie do klirensu kreatyniny, przez co okres
półtrwania eliminacji ulega wydłużeniu, co z kolei prowadzi do zwiększenia stężeń metforminy w
osoczu.

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 20

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Nie przeprowadzono badań na zwierzętach z wykorzystaniem produktu leczniczego Symetlip.

W trwających 16 tygodni badaniach, w których psy leczone były albo wyłącznie metforminą, albo
metforminą w skojarzeniu z sytagliptyną, nie obserwowano dodatkowego działania toksycznego
w terapii skojarzonej. W omawianych badaniach obserwowano NOEL przy narażeniu na sytagliptynę
przekraczającym około 6 razy poziom narażenia człowieka oraz przy narażeniu na metforminę
przekraczającym około 2,5 razy poziom narażenia człowieka.

Poniższe dane przedstawiają obserwacje pochodzące z badań wykonywanych oddzielnie dla
sytagliptyny lub metforminy.

Sytagliptyna
U gryzoni obserwowano toksyczne działanie sytagliptyny na wątrobę i nerki przy narażeniu
organizmu przekraczającym 58 razy poziom narażenia człowieka, natomiast w przypadku narażenia
19 razy większego niż narażenie człowieka, nie obserwowano żadnego wpływu. Przy narażeniu
przekraczającym 67 razy narażenie w warunkach klinicznych, obserwowano nieprawidłowości
siekaczy u szczurów; w trwającym 14 tygodni badaniu u szczurów nie stwierdzono żadnego wpływu
na zęby przy narażeniu 58-krotnym. Znaczenie tych obserwacji dla ludzi nie jest znane. U psów przy
narażeniu około 23 razy przekraczającym narażenie w warunkach klinicznych obserwowano
przemijające, związane z leczeniem objawy fizykalne. Niektóre z nich, takie jak oddychanie
z otwartym pyskiem, ślinienie się, białe, pieniste wymioty, ataksja, drżenie, ograniczenie aktywności i
(lub) zgarbiona postawa wskazywały na toksyczne uszkodzenie nerwów. Ponadto, w badaniach
histologicznych obserwowano także zwyrodnienie mięśni szkieletowych w stopniu nieznacznym lub
niewielkim w przypadku dawek powodujących narażenie ustrojowe na poziomie przekraczającym
około 23 razy narażenie człowieka. Nie stwierdzono żadnego wpływu na te parametry podczas
narażenia 6-krotnie przekraczającego narażenie w warunkach klinicznych.

W badaniach przedklinicznych nie wykazano genotoksyczności sytagliptyny. Sytagliptyna nie miała
działania rakotwórczego u myszy. U szczurów stwierdzono zwiększenie częstości występowania
gruczolaków i raków wątroby podczas narażenia ustrojowego przekraczającego 58 razy narażenie
człowieka. Ponieważ wykazano korelację działania hepatotoksycznego z wywoływaniem nowotworów
wątroby u szczurów, zwiększona częstość występowania guzów wątroby była prawdopodobnie
zjawiskiem wtórnym do przewlekłego działania hepatotoksycznego przy stosowaniu dużych dawek.
Ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa (poziom, na którym lek nie wywiera wpływu stanowi
w tym przypadku dziewiętnastokrotność narażenia w warunkach klinicznych) obserwowane zmiany
nowotworowe nie są uznawane za znaczące w odniesieniu do ludzi.

Nie obserwowano związanego z leczeniem niepożądanego wpływu na płodność u samic i samców
szczurów w przypadku podawania sytagliptyny przed i podczas parzenia się.

W badaniu dotyczącym rozwoju przed-/pourodzeniowego szczurów, sytagliptyna nie wywierała
żadnych działań niepożądanych.

W badaniach dotyczących toksycznego wpływu na reprodukcję wykazano niewielkie, związane
z leczeniem, zwiększenie częstości występowania zniekształceń żeber u płodów szczurów (brak,
niedorozwój i falistość żeber) przy narażeniu organizmu większym niż 29-krotne narażenie człowieka.
U królików obserwowano toksyczny wpływ na matkę, przy narażeniu większym niż 29-krotne
narażenie człowieka. Ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa, powyższe obserwacje nie
wskazują na istotne zagrożenie rozrodczości u ludzi. Sytagliptyna przenika w znacznej ilości do mleka
karmiących samic szczurów (wskaźnik mleko/osocze wynosi 4:1).

Metformina
Dane przedkliniczne dla metforminy, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych
dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności,

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 21

potencjalnego działania rakotwórczego oraz toksycznego wpływu na rozród, nie ujawniają
szczególnego zagrożenia dla człowieka

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
celuloza mikrokrystaliczna PH 101,
celuloza mikrokrystaliczna PH 102,
powidon K-90,
sodu stearylofumaran,
sodu laurylosiarczan.

Otoczka:
Opadry II White 85F18422 (50 mg + 850 mg) zawiera:
alkohol poliwinylowy,
tytanu dwutlenek (E171),
makrogol 3350, 4000,
talk.

Opadry II Yellow 85F520153 (50 mg + 1000 mg) zawiera:
alkohol poliwinylowy,
tytanu dwutlenek (E171),
makrogol 3350, 4000,
talk,
żelaza tlenek żółty (E172).

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z folii PVC/Aluminium/OPA/Aluminium, w tekturowym pudełku. Opakowania zawierające po
14, 28, 50, 56, 60, 112, 168, 180 lub 196 tabletek powlekanych.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie
z lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Farmak International Sp. z o.o.

PL/H/0887/001-002/IA/009/G 22

ul. Koszykowa 65
00-667 Warszawa

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Symetlip, 50 mg + 850 mg:
Pozwolenie nr 27346
Symetlip, 50 mg + 1000 mg:
Pozwolenie nr 27347

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 18 października 2022

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

05 maja 2025

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.