# Vildagliptin Olpha

> Wildagliptyna · 50 mg · Tabletki

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Vildagliptin Olpha
- **Nazwa powszechna:** Vildagliptinum
- **Substancja czynna:** [Wildagliptyna](https://apteka.online/odpowiedniki/vildagliptinum)
- **Moc:** 50 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** A10BH02
- **Liczba opakowań:** 5
- **Numer pozwolenia:** 29223
- **Podmiot odpowiedzialny:** Olpha AS
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-cukrzycy/vildagliptin-olpha-tabl-50-mg-olpha
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-cukrzycy/vildagliptin-olpha-tabl-50-mg-olpha.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/49829/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/49829/characteristic

## Dostępne opakowania (5)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 28 tabl. | 4750258007455 | Rp | — | Brak danych | — |
| 30 tabl. | 4750258007462 | Rp | — | Brak danych | — |
| 56 tabl. | 4750258007479 | Rp | — | Brak danych | — |
| 60 tabl. | 4750258007486 | Rp | — | Brak danych | — |
| 90 tabl. | 4750258007493 | Rp | — | Brak danych | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Vildagliptin Olpha i w jakim celu się go stosuje?
Substancją czynną leku Vildagliptin Olpha jest wildagliptyna, która należy do grupy leków zwanych
„doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi”.

Vildagliptin Olpha jest lekiem stosowanym w leczeniu dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2, którym
do opanowania choroby nie wystarcza stosowanie diety i wykonywanie ćwiczeń fizycznych. Lek ten
pomaga kontrolować stężenie cukru we krwi. Lekarz może przepisać lek Vildagliptin Olpha do
stosowania jako jedyny lek przeciwcukrzycowy lub w skojarzeniu z innymi lekami
przeciwcukrzycowymi, które pacjent już może przyjmować, jeśli nie były wystarczająco skuteczne
w kontrolowaniu stężenia cukru we krwi.

Cukrzyca typu 2 jest chorobą, w której organizm nie wytwarza wystarczającej ilości insuliny, bądź
insulina wytwarzana przez organizm nie działa tak dobrze jak powinna. Cukrzyca typu 2 może
rozwinąć się również wtedy, gdy organizm wytwarza zbyt dużą ilość glukagonu.

Insulina jest substancją, która pomaga zmniejszyć stężenie cukru we krwi, zwłaszcza po posiłku.
Glukagon jest substancją pobudzającą wytwarzanie cukru w wątrobie i zwiększa stężenie cukru we
krwi. Obie te substancje wytwarzane są w trzustce.

W jaki sposób działa lek Vildagliptin Olpha
Działanie leku Vildagliptin Olpha polega na pobudzaniu trzustki do wytwarzania insuliny i
zmniejszania wytwarzania glukagonu. Lek ten pomaga kontrolować stężenie cukru we krwi.
Wykazano, że lek ten zmniejsza stężenie cukru we krwi, co może pomóc w zapobieganiu
powikłaniom w przebiegu cukrzycy. Mimo rozpoczęcia leczenia farmakologicznego cukrzycy, ważne
jest, by pacjent nadal przestrzegał odpowiedniej diety i (lub) wykonywał zalecane ćwiczenia fizyczne.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Vildagliptin Olpha

Kiedy nie stosować leku Vildagliptin Olpha:

• jeśli pacjent ma uczulenie na wildagliptynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6). Jeśli pacjent uważa, że może być uczulony na wildagliptynę
lub którykolwiek z pozostałych składników leku Vildagliptin Olpha, nie powinien zażywać tego
leku, lecz powinien powiedzieć o tym lekarzowi.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Vildagliptin Olpha należy omówić to z lekarzem,
farmaceutą lub pielęgniarką
• jeśli pacjent ma cukrzycę typu 1 (tzn. jeśli organizm pacjenta nie wytwarza insuliny) lub jeśli
u pacjenta występuje stan zwany cukrzycową kwasicą ketonową,
• jeśli pacjent przyjmuje lek przeciwcukrzycowy zwany sulfonylomocznikiem (lekarz może
chcieć zmniejszyć dawkę sulfonylomocznika stosowanego razem z lekiem Vildagliptin Olpha,
aby uniknąć małego stężenia glukozy we krwi [hipoglikemia]),
• jeśli pacjent ma umiarkowaną lub ciężką chorobę nerek (należy zastosować mniejszą dawkę
leku Vildagliptin Olpha),
• jeśli pacjent jest dializowany,
• jeśli pacjent ma chorobę wątroby,
• jeśli pacjent ma niewydolność serca,
• jeśli u pacjenta występują lub występowały choroby trzustki.

Jeśli pacjent stosował wcześniej wildagliptynę, ale z powodu choroby wątroby musiał przestać ją
przyjmować, nie powinien stosować tego leku.

Zmiany chorobowe na skórze są częstym powikłaniem cukrzycy. Pacjent powinien stosować się do
zaleceń lekarza prowadzącego lub pielęgniarki odnośnie pielęgnacji skóry i stóp. W czasie
przyjmowania leku Vildagliptin Olpha, pacjent powinien zwracać szczególną uwagę na powstawanie
nowych pęcherzy lub owrzodzeń. W przypadku ich wystąpienia, pacjent powinien natychmiast
skontaktować się z lekarzem prowadzącym.

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Vildagliptin Olpha oraz w odstępach trzymiesięcznych w czasie
pierwszego roku leczenia, a następnie okresowo, należy wykonać badania określające czynność
wątroby. Dzięki temu objawy zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych mogą być wykryte tak
szybko, jak tylko jest to możliwe.

Dzieci i młodzież
Nie należy stosować leku Vildagliptin Olpha u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat.

Lek Vildagliptin Olpha a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Lekarz może zmienić dawkę leku Vildagliptin Olpha w przypadku przyjmowania przez pacjenta
innych leków takich jak:
- tiazydy lub inne leki moczopędne (zwane również lekami odwadniającymi)
- kortykosteroidy (zwykle stosowane w leczeniu stanów zapalnych)
- leki stosowane w leczeniu tarczycy
- określone leki wpływające na układ nerwowy.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Nie wolno stosować leku Vildagliptin Olpha w okresie ciąży. Nie wiadomo czy lek Vildagliptin Olpha
przenika do mleka kobiecego. Nie należy stosować leku Vildagliptin Olpha w okresie karmienia piersią

lub planowania karmienia piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Jeśli u pacjenta wystąpią zawroty głowy podczas stosowania leku Vildagliptin Olpha, nie należy
prowadzić pojazdów i obsługiwać maszyn.

Lek Vildagliptin Olpha zawiera laktozę
Vildagliptin Olpha zawiera laktozę (cukier mleczny). Jeśli stwierdzono wcześniej u pacjenta
nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem tego
leku.

Lek Vildagliptin Olpha zawiera sód
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.

### 3. Jak stosować lek Vildagliptin Olpha?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

Jaką dawkę leku przyjmować i kiedy
Dawka leku Vildagliptin Olpha różni się w zależności od stanu pacjenta. Lekarz ustali dokładnie ile
tabletek leku Vildagliptin Olpha należy przyjąć. Maksymalna dawka dobowa wynosi 100 mg.

Zazwyczaj stosowana dawka leku Vildagliptin Olpha, to:
• dawka 50 mg na dobę przyjmowana jako jedna dawka rano, w przypadku stosowania leku
Vildagliptin Olpha z lekiem zwanym sulfonylomocznikiem.

• dawka 100 mg na dobę, przyjmowana w dawkach po 50 mg rano i 50 mg wieczorem,
w przypadku stosowania leku Vildagliptin Olpha jako jedynego leku, z lekiem nazywanym
metforminą lub z glitazonem, w skojarzeniu z metforminą i sulfonylomocznikiem lub insuliną.

• dawka 50 mg na dobę przyjmowana rano, jeśli u pacjenta występuje umiarkowana lub ciężka
choroba nerek lub jeśli pacjent jest dializowany.

Jak przyjmować lek Vildagliptin Olpha
• Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą.

Jak długo stosować Vildagliptin Olpha
• Vildagliptin Olpha należy przyjmować codziennie, tak długo, jak to zalecił lekarz. Lekarz może
zdecydować o długotrwałym leczeniu lekiem Vildagliptin Olpha.
• Lekarz będzie regularnie kontrolował stan zdrowia pacjenta, sprawdzając, czy leczenie daje
zamierzony wynik.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Vildagliptin Olpha
W razie zażycia zbyt wielu tabletek leku Vildagliptin Olpha lub jeśli ktoś inny zażył ten lek, należy
natychmiast porozmawiać o tym z lekarzem. Pacjent może wymagać opieki medycznej. Jeśli zajdzie
konieczność zgłoszenia się do lekarza lub do szpitala, należy zabrać ze sobą opakowanie leku.

Pominięcie zastosowania leku Vildagliptin Olpha
Jeśli pacjent zapomni przyjąć dawkę tego leku, należy zrobić to tak szybko, jak tylko sobie o tym
przypomni. Następnie należy przyjąć kolejną dawkę leku o zwykłej porze. Jeśli jednak zbliża się pora
zażycia kolejnej dawki, należy pominąć dawkę, która nie została przyjęta. Nie należy stosować dawki

podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej tabletki.

Przerwanie stosowania leku Vildagliptin Olpha
Nie należy przerywać stosowania leku Vildagliptin Olpha, jeśli nie zaleci tego lekarz. W razie pytań
jak długo stosować ten lek, należy zwrócić się do lekarza.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Niektóre działania niepożądane wymagają natychmiastowej opieki medycznej:
W razie wystąpienia następujących działań niepożądanych, należy natychmiast przerwać stosowanie
leku Vildagliptin Olpha i zwrócić się do lekarza:
• Obrzęk naczynioruchowy (rzadko: może wystąpić maksymalnie u 1 na 1 000 pacjentów): Do
objawów należą: obrzęk twarzy, języka lub gardła, trudności w połykaniu, trudności
w oddychaniu, nagłe wystąpienie wysypki lub pokrzywki. Mogą one wskazywać na reakcję
zwaną „obrzękiem naczynioruchowym”.
• Choroba wątroby (zapalenie wątroby) (częstość nieznana). Do objawów należą: zażółcenie
skóry i białkówek oczu, nudności, utrata apetytu lub ciemno zabarwiony mocz. Mogą one
wskazywać na chorobę wątroby (zapalenie wątroby).
• Zapalenie trzustki (rzadko: może wystąpić maksymalnie u 1 na 1 000 pacjentów): Objawy
obejmują silny i uporczywy ból brzucha (okolice żołądka), który może promieniować do
pleców, a także nudności i wymioty.

Inne działania niepożądane

U niektórych pacjentów podczas przyjmowania leku Vildagliptin Olpha wystąpiły wymienione poniżej
działania niepożądane:
• Bardzo często (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 pacjentów): ból gardła, katar, gorączka.
• Często (mogą wystąpić maksymalnie u 1 na 10 pacjentów): swędząca wysypka, drżenie, ból
głowy, zawroty głowy, ból mięśni, ból stawów, zaparcie, opuchnięte dłonie, kostki lub stopy
(obrzęk), nadmierne pocenie się, wymioty, ból żołądka i wokół żołądka (ból brzucha), biegunka,
zgaga, nudności, nieostre widzenie.
• Niezbyt często (mogą wystąpić maksymalnie u 1 na 100 pacjentów): zwiększenie masy ciała,
dreszcze, osłabienie, zaburzenia funkcji seksualnych, niskie stężenie glukozy we krwi, wzdęcia.
• Rzadko (mogą wystąpić maksymalnie u 1 na 1 000 pacjentów): zapalenie trzustki.

Po wprowadzeniu tego leku do obrotu, zgłaszano również występowanie następujących działań
niepożądanych:
• Częstość występowania nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych
danych): miejscowe łuszczenie skóry lub powstawanie pęcherzy, zapalenie naczyń
krwionośnych, które może powodować wysypkę skórną lub spiczaste, płaskie, czerwone,
okrągłe plamy pod powierzchnią skóry lub siniaki.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można
zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa,
tel.: +48 22 49 21 301, fax: +48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Vildagliptin Olpha?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze i pudełku tekturowym
po „EXP”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Vildagliptin Olpha
• Substancją czynną leku jest wildagliptyna.
Każda tabletka zawiera 50 mg wildagliptyny.
• Pozostałe składniki to: laktoza, celuloza mikrokrystaliczna, karboksymetyloskrobia sodowa
(typu A) i magnezu stearynian.

Jak wygląda lek Vildagliptin Olpha i co zawiera opakowanie
Tabletki Vildagliptin Olpha 50 mg są białe lub prawie białe, okrągłe, płaskie, o ściętych krawędziach,
niepowlekane, z wytłoczonym oznaczeniem „L 45” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie
(przybliżony wymiar 8 mm).

Tabletki Vildagliptin Olpha 50 mg są dostępne w opakowaniach zawierających 28, 30, 56, 60 lub 90
tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca
Olpha AS,
Rupnicu iela 5,
Olaine, Olaines novads, LV-2114,
Łotwa
E-mail: Olpha.poland.pv@insuvia.com

Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru
Gospodarczego pod następującymi nazwami:
Czechy, Niemcy, Estonia,
Włochy, Polska, Słowacja: Vildagliptin Olpha
Francja: VILDAGLIPTINE OLPHA 50 mg, comprimé
Łotwa: Vildagliptin Olpha 50 mg tabletes
Litwa: Vildagliptin Olpha 50 mg tabletės

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Vildagliptin Olpha, 50 mg, tabletki

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 50 mg wildagliptyny.
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: każda tabletka zawiera 96 mg laktozy.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka.

Biała lub prawie biała, okrągła, płaska tabletka o ściętych krawędziach, niepowlekana tabletka,
z wytłoczonym oznaczeniem „L 45” po jednej stronie i gładka po drugiej stronie (przybliżony wymiar
8 mm).

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Wildagliptyna jest wskazana do stosowania jako uzupełnienie diety i ćwiczeń fizycznych w celu
poprawy kontroli glikemii u osób dorosłych z cukrzycą typu 2:
• w monoterapii u pacjentów, u których metformina jest nieodpowiednia z powodu występowania
przeciwwskazań lub nietolerancji;
• w skojarzeniu z innymi produktami leczniczymi stosowanymi w leczeniu cukrzycy, w tym
z insuliną, gdy te produkty lecznicze nie zapewniają wystarczającej kontroli glikemii (dostępne
dane o różnych terapiach skojarzonych, patrz punkty 4.4, 4.5 i 5.1).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dorośli

W monoterapii, w skojarzeniu z metforminą, w skojarzeniu z tiazolidynodionem, w skojarzeniu
z metforminą i sulfonylomocznikiem lub w skojarzeniu z insuliną (z metforminą lub bez niej),
zalecana dawka dobowa wildagliptyny wynosi 100 mg, podawana w dawce pojedynczej 50 mg rano i
w dawce pojedynczej 50 mg wieczorem.

Gdy produkt leczniczy stosowany jest w terapii dwulekowej, w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem,
zalecana dawka wildagliptyny to 50 mg raz na dobę, podawana rano. W tej populacji pacjentów
wildagliptyna stosowana w dawce 100 mg na dobę nie była bardziej skuteczna niż wildagliptyna
w dawce 50 mg raz na dobę.

W przypadku stosowania w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem, w celu zmniejszenia ryzyka
hipoglikemii można rozważyć podanie mniejszej dawki sulfonylomocznika.

Nie zaleca się podawania dawek większych niż 100 mg.

W razie pominięcia dawki produktu leczniczego Vildagliptin Olpha, należy ją przyjąć tak szybko jak
tylko pacjent sobie o niej przypomni. Nie należy stosować dawki podwójnej w tym samym dniu.

Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności wildagliptyny w trzylekowej terapii doustnej
– w skojarzeniu z metforminą i tiazolidynodionem.

Dodatkowe informacje o szczególnych populacjach pacjentów
Pacjenci w podeszłym wieku (≥ 65 lat)
Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów w podeszłym wieku (patrz także punkty 5.1 i
5.2).

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek
(klirens kreatyniny ≥ 50 ml/min). U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami
czynności nerek lub u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (ang. End-Stage Renal Disease,
ESRD), zalecana dawka produktu leczniczego Vildagliptin Olpha to 50 mg raz na dobę (patrz także
punkty 4.4, 5.1 i 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby
Nie należy stosować produktu leczniczego Vildagliptin Olpha u pacjentów z zaburzeniami czynności
wątroby, w tym u pacjentów, u których aktywność aminotransferazy alaninowej (AlAT) lub
aminotransferazy asparaginianowej (AspAT) przed zastosowaniem leczenia była ponad 3-krotnie
większa niż górna granica normy (ang. Upper Limit of Normal, ULN) (patrz także punkty 4.4 i 5.2).

Dzieci i młodzież
Produktu leczniczego Vildagliptin Olpha nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku (< 18 lat).
Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Vildagliptin Olpha
u dzieci i młodzieży w wieku (< 18 lat). Dane nie są dostępne (patrz również punkt 5.1).

Sposób podawania

Podanie doustne.
Produkt leczniczy Vildagliptin Olpha można podawać podczas posiłku lub bez posiłku (patrz także
punkt 5.2).

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ogólne
Produkt leczniczy Vildagliptin Olpha nie jest produktem zastępującym insulinę u pacjentów
wymagających podawania insuliny. Produktu leczniczego Vildagliptin Olpha nie należy podawać
pacjentom z cukrzycą typu 1 lub w leczeniu cukrzycowej kwasicy ketonowej.

Zaburzenia czynności nerek
Doświadczenie ze stosowaniem u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (ESRD)
poddawanych hemodializie jest ograniczone. Dlatego należy zachować ostrożność stosując produkt
leczniczy Vildagliptin Olpha u tych pacjentów (patrz również punkty 4.2, 5.1 i 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby
Nie należy stosować produktu leczniczego Vildagliptin Olpha u pacjentów z zaburzeniami czynności
wątroby, w tym u pacjentów, u których aktywność AlAT lub AspAT przed zastosowaniem leczenia
była ponad 3-krotnie większa niż ULN (patrz również punkty 4.2 i 5.2).

Monitorowanie aktywności enzymów wątrobowych
Zaburzenia czynności wątroby (w tym zapalenie wątroby) zgłaszano rzadko. W przypadkach tych,
przebiegały one zazwyczaj bezobjawowo, bez następstw klinicznych, a wyniki testów
czynnościowych wątroby wracały do normy po zaprzestaniu leczenia. Testy czynnościowe wątroby
należy wykonywać przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym Vildagliptin Olpha w celu
poznania wartości wyjściowej u danego pacjenta. Czynność wątroby należy monitorować w czasie
leczenia produktem leczniczym Vildagliptin Olpha w odstępach trzymiesięcznych w czasie
pierwszego roku, a następnie okresowo. U pacjentów, u których wystąpi zwiększona aktywność
aminotransferaz, należy wykonać powtórnie testy czynnościowe wątroby, w celu potwierdzenia
wcześniejszego wyniku. Kolejne badania powinny być wykonywane często, aż do ustąpienia
zaburzenia (zaburzeń). W razie utrzymywania się aktywności AspAT lub AlAT co najmniej 3 razy
większej od górnej granicy normy, zaleca się przerwanie leczenia produktem leczniczym Vildagliptin
Olpha.

Pacjenci, u których wystąpi żółtaczka lub inne objawy wskazujące na zaburzenia czynności wątroby
powinni przerwać stosowanie produktu leczniczego Vildagliptin Olpha.

Po przerwaniu leczenia produktem leczniczym Vildagliptin Olpha i uzyskaniu prawidłowych
wyników testów czynnościowych wątroby, nie należy ponownie rozpoczynać leczenia produktem
leczniczym Vildagliptin Olpha.

Niewydolność serca
W badaniu klinicznym z zastosowaniem wildagliptyny u pacjentów z niewydolnością serca stopnia IIII wg NYHA (ang. New York Heart Association) wykazano, że leczenie wildagliptyną nie wiązało się
ze zmianą czynności lewej komory lub nasileniem wcześniej występującej zastoinowej niewydolności
serca, w porównaniu z placebo. Doświadczenie kliniczne u pacjentów z niewydolnością serca
stopnia III wg NYHA leczonych wildagliptyną jest nadal ograniczone, a wyniki są niejednoznaczne
(patrz punkt 5.1).

Nie ma doświadczenia z zastosowaniem wildagliptyny w badaniach klinicznych u pacjentów
z niewydolnością serca stopnia IV wg NYHA i dlatego stosowanie wildagliptyny u tych pacjentów
nie jest zalecane.

Zaburzenia skóry
W nieklinicznych badaniach toksykologicznych na małpach zgłaszano zmiany chorobowe skóry
kończyn, w tym powstawanie pęcherzy i owrzodzeń (patrz punkt 5.3). Mimo, iż w badaniach
klinicznych nie obserwowano zwiększonej częstości zmian chorobowych skóry, istnieje ograniczone
doświadczenie dotyczące pacjentów ze skórnymi powikłaniami cukrzycowymi.
Ponadto, po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano przypadki występowania
pęcherzowych i złuszczających zmian skórnych.
Dlatego też, w ramach rutynowej opieki pacjentów z cukrzycą zaleca się monitorowanie zaburzeń
skóry, takich jak powstawanie pęcherzy lub owrzodzeń.

Ostre zapalenie trzustki
Stosowanie wildagliptyny jest związane z ryzykiem wystąpienia ostrego zapalenia trzustki. Należy
poinformować pacjentów o charakterystycznym objawie ostrego zapalenia trzustki.

W razie podejrzenia wystąpienia zapalenia trzustki należy przerwać stosowanie wildagliptyny. W razie
potwierdzenia ostrego zapalenia trzustki nie należy wznawiać stosowania wildagliptyny. Należy
zachować ostrożność u pacjentów z ostrym zapaleniem trzustki w wywiadzie.

Hipoglikemia
Znanym działaniem sulfonylomoczników jest wywoływanie hipoglikemii. U pacjentów
otrzymujących wildagliptynę w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem może wystąpić ryzyko
hipoglikemii. Z tego względu można rozważyć podanie mniejszej dawki sulfonylomocznika, aby
zmniejszyć ryzyko hipoglikemii.

Substancje pomocnicze
Ten produkt leczniczy zawiera laktozę. Produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów
z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego
wchłaniania glukozy-galaktozy.

Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy produkt uznaje się za
„wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Możliwość oddziaływania wildagliptyny z równocześnie podawanymi produktami leczniczymi jest
mało prawdopodobna. Ponieważ wildagliptyna nie jest substratem enzymu cytochromu P (CYP) 450 i
nie hamuje ani nie indukuje enzymów CYP 450 prawdopodobieństwo by wildagliptyna wchodziła
w interakcje z jednocześnie podawanymi produktami leczniczymi będącymi substratami, inhibitorami
lub induktorami tych enzymów jest niewielkie.

Stosowanie w skojarzeniu z pioglitazonem, metforminą i gliburydem
Wyniki badań przeprowadzonych z tymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi nie wykazały
klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych.

Digoksyna (substrat Pgp), warfaryna (substrat CYP2C9)
Badania kliniczne prowadzone u zdrowych ochotników nie wykazały klinicznie istotnych interakcji
farmakokinetycznych. Nie zostało to jednak ustalone w docelowej populacji.

Stosowanie w skojarzeniu z amlodypiną, ramiprylem, walsartanem lub symwastatyną
Przeprowadzono badania interakcji lek-lek z amlodypiną, ramiprylem, walsartanem i symwastatyną,
które podawano zdrowym ochotnikom. W badaniach tych nie zaobserwowano żadnych klinicznie
istotnych interakcji farmakokinetycznych po jednoczesnym podaniu tych leków z wildagliptyną.

Stosowanie w skojarzeniu z inhibitorami ACE
U pacjentów jednocześnie przyjmujących inhibitory ACE może zwiększyć się ryzyko obrzęku
naczynioruchowego (patrz punkt 4.8).

Podobnie jak w przypadku innych doustnych leków przeciwcukrzycowych, hipoglikemizujące
działanie wildagliptyny może być osłabione pod wpływem niektórych substancji czynnych, w tym
tiazydów, kortykosteroidów, leków stosowanych w leczeniu gruczołu tarczowego i
sympatykomimetyków.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania wildagliptyny u kobiet w ciąży. Badania na
zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję po podaniu dużych dawek (patrz punkt 5.3).
Potencjalne zagrożenie dla człowieka nie jest znane.
Ze względu na brak danych dotyczących stosowania u ludzi, produktu leczniczego Vildagliptin Olpha
nie wolno stosować w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy wildagliptyna przenika do mleka ludzkiego. Badania na zwierzętach wykazały
przenikanie wildagliptyny do mleka. Produktu leczniczego Vildagliptin Olpha nie należy stosować
w okresie karmienia piersią.

Płodność
Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu leczniczego Vildagliptin Olpha na płodność
u ludzi (patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu leczniczego na zdolność prowadzenia pojazdów i
obsługiwania maszyn. Pacjenci, u których wystąpią zawroty głowy jako działanie niepożądane
nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania pochodzą od całkowitej liczby 5 451 pacjentów
z ekspozycją na wildagliptynę w dawce dobowej 100 mg (50 mg dwa razy na dobę)
w randomizowanych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, prowadzonych metodą
podwójnie ślepej próby, trwających co najmniej 12 tygodni. Spośród tych pacjentów, 4 622 pacjentów
otrzymywało wildagliptynę w monoterapii, a 829 pacjentów otrzymywało placebo.

Działania niepożądane występujące w tych badaniach były w większości łagodne i przemijające i
nie wymagały przerwania leczenia. Nie stwierdzono korelacji pomiędzy występowaniem działań
niepożądanych a wiekiem, grupą etniczną pacjenta, czasem leczenia i wielkością dawki dobowej.
Hipoglikemię zgłaszano u pacjentów otrzymujących wildagliptynę jednocześnie
z sulfonylomocznikiem i insuliną. Zgłaszano ryzyko wystąpienia ostrego zapalenia trzustki po
zastosowaniu wildagliptyny (patrz punkt 4.4).

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Poniżej, w odniesieniu do każdego wskazania, wymieniono działania niepożądane występujące
u pacjentów otrzymujących wildagliptynę w podwójnie zaślepionych badaniach w monoterapii i
w leczeniu skojarzonym - według klasyfikacji układów i narządów oraz bezwzględnej częstości
występowania. Częstość występowania określono w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10), często
(≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000), bardzo
rzadko (< 1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania, działania niepożądane są wymienione
zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

Tabela 1 Działania niepożądane zgłaszane u pacjentów otrzymujących wildagliptynę
w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami w kontrolowanych badaniach
klinicznych i po wprowadzeniu do obrotu

Klasyfikacja układów i narządów – działanie niepożądane Częstość występowania

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze
Zapalenie nosogardzieli Bardzo często
Zakażenie górnych dróg oddechowych Często

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Hipoglikemia Niezbyt często

Zaburzenia układu nerwowego
Zawroty głowy Często
Ból głowy Często
Drżenie Często

Zaburzenia oka
Nieostre widzenie Często

Zaburzenia żołądka i jelit
Zaparcie Często
Nudności Często
Choroba refluksowa przełyku Często
Biegunka Często
Ból brzucha, w tym ból w nadbrzuszu Często
Wymioty Często
Wzdęcia Niezbyt często
Zapalenie trzustki Rzadko

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Zapalenie wątroby Częstość nieznana*

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Nadmierne pocenie się Często
Wysypka Często
Świąd Często
Zapalenie skóry Często
Pokrzywka Niezbyt często
Złuszczające i pęcherzowe zmiany skórne, w tym pemfigoid pęcherzowy Częstość nieznana*
Zapalenie naczyń skóry Częstość nieznana*

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Ból stawów Często
Ból mięśni Często

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Zaburzenia erekcji Niezbyt często

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Astenia Często
Obrzęk obwodowy Często
Uczucie zmęczenia Niezbyt często
Dreszcze Niezbyt często

Badania diagnostyczne
Nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych wątroby Niezbyt często
Zwiększenie masy ciała Niezbyt często

* Na podstawie doświadczenia po wprowadzeniu do obrotu.

Opis wybranych działań niepożądanych

Zaburzenia czynności wątroby
Zaburzenia czynności wątroby (w tym zapalenie wątroby) zgłaszano rzadko. W przypadkach tych,
przebiegały one zazwyczaj bezobjawowo, bez następstw klinicznych, a wyniki testów czynnościowych

wątroby wracały do normy po zaprzestaniu leczenia. W kontrolowanych, trwających do 24 tygodni
badaniach, w których lek stosowano w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami, częstość
zwiększenia AlAT lub AspAT przekraczająca trzy lub więcej razy górną granicę normy (stwierdzona
w trakcie co najmniej 2 kolejnych pomiarów lub ostatniej wizyty w czasie leczenia) wynosiła
odpowiednio 0,2 %, 0,3 % i 0,2 % dla wildagliptyny w dawce 50 mg raz na dobę, wildagliptyny
w dawce 50 mg dwa razy na dobę i wszystkich leków porównywanych. Te zwiększenia aktywności
aminotransferaz były zazwyczaj bezobjawowe, z natury nie postępujące i nie związane z cholestazą ani
żółtaczką.

Obrzęk naczynioruchowy
Podczas stosowania wildagliptyny rzadko zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego –
z częstością porównywalną do grupy kontrolnej. Częściej zgłaszano je, gdy wildagliptyna stosowana
była w skojarzeniu z inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę (inhibitorem ACE).
Większość zdarzeń miała łagodny charakter i ustępowała w czasie leczenia wildagliptyną.

Hipoglikemia
Hipoglikemia występowała niezbyt często, gdy wildagliptynę (0,4 %) stosowano w monoterapii
w porównawczych badaniach z monoterapią kontrolowanych substancją czynną lub placebo (0,2 %).
Nie zgłoszono ciężkich lub poważnych zdarzeń hipoglikemii. Gdy wildagliptynę stosowano w
skojarzeniu z metforminą, hipoglikemia wystąpiła u 1 % pacjentów leczonych wildagliptyną i u 0,4 %
pacjentów otrzymujących placebo. Po dodaniu pioglitazonu hipoglikemia wystąpiła u 0,6 % pacjentów
leczonych wildagliptyną i u 1,9 % pacjentów otrzymujących placebo. Po dodaniu sulfonylomocznika
hipoglikemia wystąpiła u 1,2 % pacjentów leczonych wildagliptyną i u 0,6 % pacjentów
otrzymujących placebo. Po dodaniu sulfonylomocznika i metforminy, hipoglikemia wystąpiła u 5,1 %
pacjentów leczonych wildagliptyną i u 1,9 % pacjentów otrzymujących placebo. U pacjentów
przyjmujących wildagliptynę w skojarzeniu z insuliną częstość występowania hipoglikemii wyniosła
14 % dla wildagliptyny i 16 % dla placebo.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Informacje dotyczące przedawkowania wildagliptyny są ograniczone.

Objawy
Informacje o prawdopodobnych objawach przedawkowania pochodzą z badania tolerancji
wildagliptyny podawanej w coraz większych dawkach osobom zdrowym przez 10 dni. W przypadku
stosowania dawki 400 mg odnotowano trzy przypadki bólu mięśni oraz pojedyncze przypadki
łagodnych i przemijających parestezji, gorączki, obrzęku oraz przemijającego zwiększenia aktywności
lipazy. W przypadku stosowania dawki 600 mg, u jednej osoby wystąpił obrzęk stóp i dłoni oraz
zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej (CPK), aminotransferazy asparaginianowej
(AspAT), stężenia białka C-reaktywnego (CRP) oraz mioglobiny. U trzech innych osób wystąpił
obrzęk stóp, w tym w dwóch przypadkach parestezje. Wszystkie objawy i nieprawidłowości w
wynikach badań laboratoryjnych ustąpiły po odstawieniu badanego produktu leczniczego bez
konieczności leczenia.

Postępowanie

W przypadku przedawkowania, zaleca się leczenie podtrzymujące. Wildagliptyny nie można usunąć
z organizmu za pomocą hemodializy. Jednak, główny metabolit będący produktem hydrolizy
(LAY 151) może być usuwany z organizmu podczas hemodializy.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Produkty lecznicze stosowane w leczeniu cukrzycy, inhibitory
peptydazy dipeptydylowej IV (DPP-4), kod ATC: A10BH02

Wildagliptyna, lek z grupy związków poprawiających czynność wysepek Langerhansa, jest silnym i
selektywnym inhibitorem DPP-4.

Mechanizm działania
Podanie wildagliptyny powoduje szybkie i całkowite zahamowanie aktywności DPP-4, powodując
zwiększenie stężenia endogennych inkretyn GLP-1 (glukagonopodobnego peptydu 1)
i GIP (glukozo-zależnego polipeptydu insulinotropowego), zarówno na czczo jak i po posiłku.

Działanie farmakodynamiczne
Zwiększając endogenne stężenie tych inkretyn wildagliptyna poprawia wrażliwość komórek beta na
glukozę, co skutkuje lepszym wydzielaniem insuliny zależnym od glukozy. U pacjentów z cukrzycą
typu 2 leczenie wildagliptyną w dawce od 50 do 100 mg na dobę znacząco poprawiało markery
czynności komórek beta, w tym HOMA- ß (ang. Homeostasis Model Assessment-ß), stosunek
proinsuliny do insuliny oraz wskaźniki reaktywności komórek beta na test tolerancji często
podawanego posiłku. U osób bez cukrzycy (z prawidłową glikemią) wildagliptyna nie stymuluje
wydzielania insuliny i nie zmniejsza stężenia glukozy.

Zwiększając endogenne stężenie GLP-1 wildagliptyna poprawia również wrażliwość komórek alfa na
glukozę, co skutkuje wydzielaniem glukagonu w stężeniu bardziej dostosowanym do stężenia glukozy.

Zwiększenie współczynnika insulina/glukagon podczas hiperglikemii, w wyniku zwiększonego
stężenia inkretyn, skutkuje zmniejszonym wątrobowym wydzielaniem glukozy na czczo i po posiłku, a
w konsekwencji – zmniejszeniem glikemii.

Podczas leczenia wildagliptyną nie zaobserwowano wpływu zwiększonego stężenia GLP-1 na
opóźnienie opróżniania żołądkowego.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
W trwających maksymalnie ponad 2 lata badaniach z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanych placebo
lub substancją czynną, uczestniczyło ponad 15 000 pacjentów z cukrzycą typu 2. W badaniach tych
wildagliptynę w dawce dobowej 50 mg raz na dobę, 50 mg dwa razy na dobę lub 100 mg raz na dobę
podawano ponad 9 000 pacjentom. Ponad 5 000 mężczyzn i ponad 4 000 kobiet otrzymało
wildagliptynę w dawce 50 mg raz na dobę lub 100 mg na dobę. Ponad 1 900 pacjentów otrzymujących
wildagliptynę w dawce 50 mg raz na dobę lub 100 mg na dobę było w wieku ≥ 65 lat. W badaniach
tych pacjentom z cukrzycą typu 2 wcześniej nieleczonym, wildagliptynę podawano w monoterapii, a
pacjentom, u których glikemia nie była odpowiednio kontrolowana za pomocą innych
przeciwcukrzycowych produktów leczniczych podawano ją w skojarzeniu z innymi lekami.

Wildagliptyna, gdy była stosowana w monoterapii lub w skojarzeniu z metforminą,
sulfonylomocznikiem lub tiazolidynodionem, na ogół poprawiała kontrolę glikemii. Wykazano to na
podstawie klinicznie istotnej redukcji HbA1c w punkcie końcowym względem wartości wyjściowych
(patrz Tabela 2).

W badaniach klinicznych działanie wildagliptyny, polegające na zmniejszeniu HbA1c było silniejsze
u pacjentów z większą wyjściową wartością HbA1c.

W podwójnie zaślepionym, kontrolowanym badaniu trwającym 52 tygodnie, wildagliptyna (50 mg
dwa razy na dobę) zmniejszała wyjściowe wartości HbA1c o -1 %, a metformina o -1,6 % (dawka
stopniowo zwiększana do 2 g/dobę). Nie wykazano statystycznie istotnej przewagi jednego leczenia
nad drugim. Pacjenci leczeni wildagliptyną zgłaszali znacząco rzadziej niepożądane reakcje
żołądkowo-jelitowe w porównaniu z pacjentami leczonymi metforminą.

W 24-tygodniowym podwójnie zaślepionym kontrolowanym badaniu wildagliptyna (50 mg dwa razy
na dobę) była porównywana z rozyglitazonem (8 mg raz na dobę). Średnia redukcja HbA1c wynosiła -
1,20 % w przypadku stosowania wildagliptyny i -1,48 % w przypadku stosowania rozyglitazonu u
pacjentów ze średnimi wyjściowymi wartościami HbA1c wynoszącymi 8,7 %. U pacjentów
otrzymujących rozyglitazon masa ciała zwiększyła się średnio o +1,6 kg, natomiast pacjenci
otrzymujący wildagliptynę nie przybrali na wadze (-0,3 kg). Częstość występowania obrzęków
obwodowych była mniejsza w grupie otrzymującej wildagliptynę niż w grupie otrzymującej
rozyglitazon (odpowiednio 2,1 % w porównaniu do 4,1 %).

W badaniu klinicznym, trwającym 2 lata, wildagliptyna (50 mg dwa razy na dobę) była porównywana
z gliklazydem (w dawce do 320 mg/dobę). Po dwóch latach, średnia redukcja HbA1c od wartości
wyjściowej HbA1c wynoszącej 8,6 % wynosiła -0,5 % dla wildagliptyny i -0,6 % dla gliklazydu.
Statystyczne założenia non-inferiority nie zostały osiągnięte. Stosowanie wildagliptyny kojarzono
z mniejszą ilością zdarzeń hipoglikemii (0,7 %) niż podczas stosowania gliklazydu (1,7 %).

W 24-tygodniowym badaniu wildagliptyna (50 mg dwa razy na dobę) była porównywana
z pioglitazonem (30 mg raz na dobę) u pacjentów niewystarczająco kontrolowanych za pomocą
metforminy (średnia dawka dobowa wynosiła 2020 mg). Średnia redukcja HbA1c od wartości
wyjściowej wynoszącej 8,4 % wynosiła -0,9 % w przypadku stosowania wildagliptyny w skojarzeniu
z metforminą i -1,0 % w przypadku stosowania pioglitazonu w skojarzeniu z metforminą. Średnie
zwiększenie masy ciała wynoszące +1,9 kg obserwowano u pacjentów otrzymujących pioglitazon
w skojarzeniu z metforminą w porównaniu do +0,3 kg u pacjentów otrzymujących wildagliptynę
w skojarzeniu z metforminą.

W badaniu klinicznym, trwającym 2 lata, wildagliptyna (50 mg dwa razy na dobę) była porównywana
z glimepirydem (w dawce do 6 mg/dobę – średnia dawka w czasie 2 lat wynosiła 4,6 mg) u pacjentów
leczonych metforminą (średnia dawka dobowa wynosiła 1894 mg). Po 1 roku średnie redukcje HbA1c
od wartości wyjściowej HbA1c wynoszącej 7,3 % wynosiły -0,4 % w przypadku stosowania
wildagliptyny w skojarzeniu z metforminą i -0,5 % w przypadku stosowania glimepirydu
w skojarzeniu z metforminą. Zmiana masy ciała w przypadku stosowania wildagliptyny wynosiła
0,2 kg w porównaniu z +1,6 kg w przypadku stosowania glimepirydu. Częstość występowania
hipoglikemii była znacznie mniejsza w grupie wildagliptyny (1,7 %) niż w grupie glimepirydu
(16,2 %). W punkcie końcowym badania (2 lata) wartość HbA1c była podobna do wartości
wyjściowych w obu leczonych grupach, a zmiany masy ciała i różnice w częstości występowania
hipoglikemii utrzymywały się.

W badaniu klinicznym, trwającym 52 tygodnie, wildagliptyna (50 mg dwa razy na dobę) była
porównywana z gliklazydem (średnia dawka dobowa wynosiła 229,5 mg) u pacjentów
niewystarczająco kontrolowanych za pomocą metforminy (wyjściowa dawka metforminy wynosiła
1928 mg/dobę). Po 1 roku zmniejszenie wartości HbA1c wyniosło średnio 0,81 % w przypadku
stosowania wildagliptyny w skojarzeniu z metforminą (średnia wartość wyjściowa HbA1c wynosiła
8,4 %) oraz 0,85 % w przypadku stosowania gliklazydu w skojarzeniu z metforminą (średnia wartość
wyjściowa HbA1c wynosiła 8,5 %). Nie wykazano statystycznie przewagi jednego leczenia nad drugim
(95 % CI -0,11 – 0,20). Zmiana masy ciała w przypadku stosowania wildagliptyny wynosiła +0,1 kg
w porównaniu ze zwiększeniem masy ciała wynoszącym +1,4 kg w przypadku stosowania gliklazydu.

W badaniu klinicznym, trwającym 24 tygodnie, oceniano skuteczność leczenia produktem złożonym
zawierającym wildagliptynę i metforminę (dawka była zwiększana stopniowo do 50 mg/500 mg dwa
razy na dobę lub 50 mg/1000 mg dwa razy na dobę) w terapii początkowej u pacjentów, którzy nie
byli wcześniej poddawani leczeniu. W stosunku do wartości wyjściowej HbA1c 8,6 %, wildagliptyna
w skojarzeniu z metforminą w dawce 50 mg/1000 mg dwa razy na dobę zmniejszyła wartość HbA1c
1,82 %, wildagliptyna w skojarzeniu z metforminą w dawce 50 mg/500 mg dwa razy na dobę -1,61 %,
metformina w dawce 1000 mg dwa razy na dobę o -1,36 %, natomiast wildagliptyna w dawce 50 mg
dwa razy na dobę o -1,09 %. U pacjentów z wartością wyjściową HbA1c ≥ 10,0 % obserwowano
większą redukcję HbA1c.

W 24-tygodniowym, wieloośrodkowym, randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym
placebo badaniu oceniano wyniki leczenia wildagliptyną w dawce 50 mg raz na dobę w porównaniu
z placebo u 515 pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z umiarkowanymi (n=294) lub ciężkimi (n=221)
zaburzeniami czynności nerek. Odpowiednio 68,8 % i 80,5 % pacjentów z umiarkowanymi oraz
ciężkimi zaburzeniami czynności nerek na początku leczenia, otrzymywało insulinę (średnia dawka
dobowa wynosiła odpowiednio 56 oraz 51,6 jednostek). U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami
czynności nerek wildagliptyna istotnie zmniejszała wartość HbA1c w porównaniu z placebo (różnica
wynosiła -0,53 %) od średnich wartości wyjściowych wynoszących 7,9 %. U pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek wildagliptyna istotnie zmniejszała HbA1c w porównaniu z placebo
(różnica wynosiła -0,56 %) od średnich wartości wyjściowych wynoszących 7,7 %.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania wildagliptyny (w dawce 50 mg dwa razy na dobę)
w skojarzeniu z metforminą (w dawce ≥ 1500 mg na dobę) i glimepirydem (w dawce ≥ 4 mg na dobę)
oceniano u 318 pacjentów podczas 24-tygodniowego, randomizowanego, podwójnie zaślepionego
badania kontrolowanego placebo. Wildagliptyna w skojarzeniu z metforminą i glimepirydem
spowodowała znaczne zmniejszenie wartości HbA1c w porównaniu z placebo. Po dokonaniu korekty
względem placebo wartość HbA1c zmniejszyła się średnio o -0,76 %w stosunku do średniej
wyjściowej wartości HbA1c wynoszącej 8,8 %.

Przeprowadzono 24-tygodniowe, randomizowane, podwójnie zaślepione badanie kontrolowane
placebo z udziałem 449 pacjentów w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa stosowania
wildagliptyny (w dawce 50 mg dwa razy na dobę) w skojarzeniu ze stałą dawką insuliny bazalnej lub
gotowej mieszanki insulinowej (średnia dawka dobowa 41 jednostek), z jednoczesnym stosowaniem
metforminy (n=276) lub bez jej stosowania (n=173). Wildagliptyna w skojarzeniu z insuliną
powodowała istotne zmniejszenie wartości HbA1c w porównaniu z placebo. W całej populacji
pacjentów średnie zmniejszenie względem średniej wyjściowej wartości HbA1c wynoszącej 8,8 %,
skorygowane względem placebo wyniosło -0,72 %. W podgrupach pacjentów leczonych insuliną z
jednoczesnym stosowaniem metforminy lub bez jej stosowania, średnie zmniejszenie wartości HbA1c
skorygowane względem placebo wyniosło odpowiednio -0,63 % i -0,84 %. Częstość występowania
hipoglikemii w całej populacji pacjentów wyniosła 8,4 % i 7,2 % odpowiednio w grupie wildagliptyny
i placebo. U pacjentów otrzymujących wildagliptynę nie doszło do zwiększenia masy ciała (+0,2 kg),
natomiast u pacjentów przyjmujących placebo masa ciała zmniejszyła się (-0,7 kg).

W innym 24-tygodniowym badaniu z udziałem pacjentów z bardziej zaawansowaną cukrzycą typu 2
niedostatecznie kontrolowaną za pomocą insuliny (krótko i dłużej działającej, średnia dawka insuliny
80 j.m./dobę), średnie zmniejszenie wartości HbA1c po dodaniu wildagliptyny (w dawce 50 mg dwa
razy na dobę) do leczenia insuliną, było statystycznie istotnie większe niż po zastosowaniu placebo z
insuliną (0,5 % w porównaniu do 0,2 %). Częstość występowania hipoglikemii była mniejsza w grupie
wildagliptyny niż w grupie placebo (22,9 % w porównaniu do 29,6 %).

W 52-tygodniowym, wieloośrodkowym, randomizowanym, podwójnie zaślepionym badaniu
przeprowadzonym u pacjentów z cukrzycą typu 2 i zastoinową niewydolnością serca (stopnia I-III
wg NYHA) oceniano wpływ wildagliptyny podawanej w dawce 50 mg dwa razy na dobę (n=128)

w porównaniu z placebo (n=126) na frakcję wyrzutową lewej komory (LVEF, ang. Left-ventricular
ejection fraction).
Podawanie wildagliptyny nie było związane ze zmianami czynności lewej komory lub pogorszeniem
wcześniej występującej zastoinowej niewydolności serca. Ogółem występowanie ocenianych zdarzeń
sercowo-naczyniowych było zrównoważone pomiędzy grupami. U pacjentów z niewydolnością serca
stopnia III wg NYHA leczonych wildagliptyną wystąpiło więcej zdarzeń dotyczących serca,
w porównaniu z placebo. Istniały jednak dysproporcje w wyjściowych czynnikach ryzyka zdarzeń
sercowo-naczyniowych na korzyść placebo, a liczba zdarzeń była mała, co uniemożliwia
sformułowanie wiążących wniosków. Wildagliptyna powodowała znaczne zmniejszenie wartości
HbA1c w porównaniu z placebo (różnica wynosiła 0,6 %) w odniesieniu do średniej wartości
wyjściowej wynoszącej 7,8 % w 16 tygodniu. W podgrupie z niewydolnością serca stopnia III
zmniejszenie wartości HbA1c w porównaniu z placebo było mniejsze (różnica wynosiła 0,3 %), jednak
wniosek ten jest ograniczony ze względu na małą liczbę pacjentów (n=44). Częstość występowania
hipoglikemii w całej populacji wynosiła 4,7 % i 5,6 % odpowiednio w grupie wildagliptyny i placebo.

Przeprowadzono pięcioletnie wieloośrodkowe, randomizowane badanie metodą podwójnie ślepej
próby (VERIFY) z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 w celu oceny skuteczności wczesnego
leczenia skojarzonego wildagliptyną z metforminą (N=998) w porównaniu ze standardowym
leczeniem początkowym metforminą w monoterapii, po którym następowało leczenie skojarzone
z wildagliptyną (grupa leczenia sekwencyjnego) (N=1 003) u pacjentów z nowo rozpoznaną cukrzycą
typu 2.
Schemat leczenia skojarzonego wildagliptyną w dawce 50 mg dwa razy na dobę z metforminą
spowodował statystycznie i klinicznie istotne względne zmniejszenie ryzyka dla parametru „czas do
potwierdzonego niepowodzenia leczenia początkowego” (wartość HbA1c ≥ 7 %) w porównaniu
z monoterapią metforminą u wcześniej nieleczonych pacjentów z cukrzycą typu 2 w 5-letnim okresie
trwania badania (HR [95 % CI]: 0,51 [0,45; 0,58]; p< 0,001). Częstość występowania niepowodzenia
terapii początkowej (wartość HbA1c ≥ 7 %) wyniosła 429 (43,6 %) pacjentów w grupie leczenia
skojarzonego i 614 (62,1 %) pacjentów w grupie leczenia sekwencyjnego.

Ryzyko chorób sercowo-naczyniowych
W przeprowadzonej meta-analizie niezależnie i prospektywnie oceniającej występowanie zdarzeń
sercowo-naczyniowych w 37 badaniach klinicznych fazy III i IV z monoterapią i leczeniem
skojarzonym, trwających do ponad 2 lat (średni czas ekspozycji wyniósł 50 tygodni dla wildagliptyny i
49 tygodni dla produktów porównawczych) wykazano, że leczenie wildagliptyną nie wiązało się ze
zwiększonym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych w porównaniu do leków porównawczych.
Punkt końcowy złożony z ocenionych ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych (MACE)
obejmujących ostry zawał mięśnia sercowego, udar lub zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych był
podobny dla wildagliptyny w porównaniu z czynnym lekiem porównawczym oraz placebo
[współczynnik ryzyka Mantel-Haenszela (M-H RR) wyniósł 0,82 (95 % CI 0,61-1,11)]. MACE
wystąpiło u 83 z 9 599 (0,86 %) pacjentów leczonych wildagliptyną oraz u 85 z 7 102 (1,20 %)
pacjentów otrzymujących lek porównawczy. Ocena każdego z poszczególnych elementów MACE
nie wykazała zwiększonego ryzyka (podobny M-H RR). Zdarzenia potwierdzonej niewydolności serca
(HF) definiowane jako HF wymagająca hospitalizacji lub nowy przypadek HF były zgłaszane u 41
(0,43 %) pacjentów leczonych wildagliptyną i u 32 (0,45 %) pacjentów otrzymujących produkt
porównawczy, a M-H RR wyniósł 1,08 (95 % CI 0,68-1,70).

Tabela 2 Kluczowe wyniki dotyczące skuteczności wildagliptyny w badaniach kontrolowanych
placebo w monoterapii oraz w leczeniu skojarzonym (populacja ITT w celu oceny
pierwszorzędowej skuteczności)
Badania z monoterapią
kontrolowane placebo
Średnia
wyjściowa
wartość HbA1c
( %)

Średnia zmiana
HbA1c ( %)
względem wartości
wyjściowych w
tygodniu 24

Średnia zmiana
HbA1c ( %) w
tygodniu 24 (95 %
CI) skorygowana o
placebo

Badanie 2301: Wildagliptyna 50 mg
dwa razy na dobę (n=90)
8,6 -0,8 -0,5* (-0,8, -0,1)

Badanie 2384: Wildagliptyna 50 mg
dwa razy na dobę (n=79)
8,4 -0,7 -0,7* (-1,1, -0,4)

* p< 0,05 w porównaniu z placebo

Badania w leczeniu skojarzonym

Wildagliptyna 50 mg dwa razy na
dobę + metformina (n=143)
8,4 -0,9 -1,1* (-1,4, -0,8)

Wildagliptyna 50 mg na dobę +
glimepiryd (n=132)
8,5 -0,6 -0,6* (-0,9, -0,4)

Wildagliptyna 50 mg dwa razy na
dobę + pioglitazon (n=136)
8,7 -1,0 -0,7* (-0,9, -0,4)

Wildagliptyna 50 mg dwa razy na
dobę + metformina + glimepiryd
(n=152)

8,8 -1,0 -0,8* (-1,0, -0,5)

* p< 0,05 w porównaniu z placebo + lek
porównawczy

Dzieci i młodzież
Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego
referencyjnego zawierającego wildagliptynę we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży z
cukrzycą typu 2 (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Po podaniu doustnym na czczo wildagliptyna jest szybko wchłaniana, a maksymalne stężenia w osoczu
występują po 1,7 h. Spożycie pokarmu opóźnia czas uzyskania maksymalnego stężenia w osoczu
nieznacznie- do 2,5 h, jednak nie zmienia całkowitej ekspozycji na produkt leczniczy (AUC). Podanie
wildagliptyny z pokarmem powodowało zmniejszenie wartości Cmax (19 %). Jednak nasilenie tych
zmian nie ma znaczenia klinicznego, więc produkt Vildagliptin Olpha można podawać jednocześnie
z pokarmem lub bez pokarmu. Całkowita biodostępność wynosi 85 %.

Dystrybucja
Wildagliptyna w niewielkim stopniu wiąże się z białkami osocza (9,3 %) i zostaje ona równomiernie
rozmieszczona w osoczu i krwinkach czerwonych. Średnia objętość dystrybucji wildagliptyny
w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym (Vss) wynosi 71 litrów, co sugeruje dystrybucję poza
naczynia.

Metabolizm
U ludzi znaczna część dawki wildagliptyny, 69 %, jest metabolizowana. Główny metabolit (LAY 151)
jest farmakologicznie nieaktywny i jest on produktem hydrolizy grupy cyjanowej. Metabolit ten
stanowi 57 % dawki, a kolejnym metabolitem jest glukuronid (BQS867) oraz produkty hydrolizy
amidu (4 % dawki). Dane in vitro dotyczące mikrosomów w nerce człowieka sugerują, iż nerka może
być jednym z głównych narządów, przyczyniających się do hydrolizy wildagliptyny do jej głównego
nieczynnego metabolitu - LAY151. Na podstawie badania in vivo na szczurach z niedoborem DPP-4
stwierdzono, że peptydaza dipeptydylowa IV (DPP-4) częściowo przyczynia się do hydrolizy
wildagliptyny. Wildagliptyna nie jest metabolizowana za pośrednictwem enzymów CYP 450
w wymiernych ilościach. Dlatego nie należy oczekiwać, by klirens metaboliczny wildagliptyny zależał
od jednocześnie przyjmowanych leków będących inhibitorami lub induktorami CYP 450. Badania
in vitro wykazały, że wildagliptyna nie hamuje i nie indukuje aktywności enzymów CYP 450. Dlatego
istnieje małe prawdopodobieństwo, by wildagliptyna miała wpływ na klirens metaboliczny

jednocześnie przyjmowanych leków metabolizowanych przez CYP 1A2, CYP 2C8, CYP 2C9,
CYP 2C19, CYP 2D6, CYP 2E1 lub CYP 3A4/5.

Eliminacja
Po podaniu doustnym wildagliptyny znakowanej 14C, około 85 % dawki było wydalane z moczem, a
15 % - z kałem. Po podaniu doustnym 23 % dawki wildagliptyny w postaci niezmienionej jest
wydalane przez nerki. Po dożylnym podaniu wildagliptyny osobom zdrowym, całkowity klirens
osoczowy i nerkowy wyniósł odpowiednio 4l i 13 l/h. Średni okres półtrwania w fazie eliminacji po
podaniu dożylnym wynosi w przybliżeniu 2 godziny. Okres półtrwania w fazie eliminacji po podaniu
doustnym wynosi w przybliżeniu 3 godziny.

Liniowość lub nieliniowość
Wartości Cmax oraz pole pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) zwiększały się
w sposób w przybliżeniu proporcjonalny do dawki w zakresie dawek terapeutycznych.

Charakterystyka szczególnych grup pacjentów

Płeć
Nie obserwowano klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce wildagliptyny pomiędzy zdrowymi
kobietami a mężczyznami w szerokim zakresie wieku i wskaźnika masy ciała (BMI). Hamowanie
aktywności DPP-4 przez wildagliptynę nie zależy od płci.

Pacjenci w podeszłym wieku
U zdrowych osób w podeszłym wieku (≥ 70 lat) całkowite pole pod krzywą (AUC) dla wildagliptyny
(w dawce 100 mg/dobę) było większe o 32 %, przy 18 % zwiększeniu maksymalnego stężenia
w osoczu, niż u zdrowych młodych osób (w wieku 18-40 lat). Uważa się jednak, że zmiany te nie są
klinicznie istotne. Hamowanie aktywności DPP-4 przez wildagliptynę nie zależy od wieku.

Zaburzenia czynności wątroby
Wpływ zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę wildagliptyny badano u pacjentów
z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby ocenianymi w skali ChildPugh (mieszczącymi się w zakresie od 6 dla zaburzeń łagodnych do 12 dla zaburzeń ciężkich) i
porównywano go z farmakokinetyką u osób zdrowych. Wpływ wildagliptyny na organizm po
przyjęciu pojedynczej dawki przez pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności
wątroby zmniejszał się (odpowiednio o 20 % i 8 %), natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności wątroby wpływ wildagliptyny na organizm zwiększał się o 22 %. Maksymalna zmiana
(zwiększenie lub zmniejszenie) wpływu wildagliptyny na organizm wynosi ~30 %, co uważa się za
klinicznie nieistotne. Nie obserwowano korelacji pomiędzy nasileniem choroby wątroby a zmianami
dotyczącymi całkowitego wpływu wildagliptyny na organizm.

Zaburzenia czynności nerek
W otwartym badaniu z wielokrotnym dawkowaniem oceniano farmakokinetykę mniejszej dawki
terapeutycznej wildagliptyny (50 mg raz na dobę) u pacjentów z różnym stopniem przewlekłego
zaburzenia czynności nerek, określonego na podstawie klirensu kreatyniny (łagodne: 50 do < 80 ml/min,
umiarkowane: 30 do < 50 ml/min oraz ciężkie: < 30 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami
stanowiącymi kontrolę.
Wartość AUC wildagliptyny zwiększyła się średnio odpowiednio 1,4-, 1,7- oraz 2-krotnie u pacjentów
z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek w porównaniu ze zdrowymi
ochotnikami. Wartość AUC metabolitów LAY151 i BQS867 zwiększyła się średnio odpowiednio
1,5- , 3- oraz 7-krotnie u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności
nerek. Z ograniczonych danych dotyczących pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (ESRD)
wynika, że ekspozycja na wildagliptynę jest porównywalna z ekspozycją u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek.
Stężenia metabolitów LAY151 były ok. 2-3-krotnie większe niż u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności nerek.

Wildagliptyna była usuwana z organizmu w niewielkim stopniu podczas hemodializy (w 3 % po
3-4 godzinnej hemodializie rozpoczętej 4 godziny po podaniu).

Grupy etniczne
Ograniczone dane wskazują, iż rasa nie ma znacznego wpływu na farmakokinetykę wildagliptyny.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

U psów obserwowano opóźnienia wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów, a dawka po podaniu
której nie występowało takie działanie leku wynosiła 15 mg/kg mc. (7 razy więcej od całkowitego
wpływu produktu leczniczego na organizm u ludzi, na podstawie Cmax).

U szczurów i myszy obserwowano gromadzenie się piankowatych makrofagów pęcherzykowych
w płucach. U szczurów dawka niewywołująca tego niekorzystnego działania produktu leczniczego
wynosiła 25 mg/kg mc. (5 razy więcej niż całkowity wpływ produktu leczniczego na organizm u ludzi,
na podstawie AUC), a u myszy – 750 mg/kg mc. (142 razy więcej niż całkowity wpływ produktu
leczniczego na organizm u ludzi).

U psów obserwowano objawy ze strony przewodu pokarmowego, zwłaszcza miękkie stolce, śluzowate
stolce, biegunkę, a po podaniu większych dawek obecność krwi w kale. Nie ustalono wielkości dawki
niepowodującej tych działań.

Wildagliptyna nie wykazywała działania mutagennego w konwencjonalnych badaniach
genotoksyczności in vitro i in vivo.

Badania wpływu na płodność i wczesny rozwój zarodka szczurów nie dostarczyły dowodów
potwierdzających zaburzenia płodności, zdolności do reprodukcji lub wczesnego rozwoju zarodka
spowodowane wildagliptyną. Toksyczne działanie na zarodek i płód oceniano u szczurów i królików.
U szczurów stwierdzono większą częstość występowania falistych żeber w związku ze zmniejszeniem
parametrów masy ciała matki, a dawka niepowodująca niekorzystnego działania wynosiła 75 mg/kg
mc. (10 razy więcej niż całkowity wpływ produktu leczniczego na organizm u ludzi). U królików,
zmniejszenie masy ciała płodu i zmiany kośćca wskazujące na opóźnienia rozwoju obserwowano
jedynie wtedy, gdy występowały ciężkie działania toksyczne u matki, a dawka nie powodująca tego
niekorzystnego działania wynosiła 50 mg/kg mc. (9 razy więcej niż całkowity wpływ produktu
leczniczego na organizm u ludzi). Badanie rozwoju przed- i pourodzeniowego przeprowadzono na
szczurach. Toksyczne działanie, w tym przemijające zmniejszenie masy ciała i zmniejszoną
aktywność ruchową w pokoleniu F1, obserwowano jedynie w związku z toksycznym działaniem na
matkę po podaniu produktu leczniczego w dawce ≥ 150 mg/kg mc.

Przeprowadzono dwuletnie badanie rakotwórczości na szczurach, którym podawano dawki do
900 mg/kg mc. (około 200 razy większe od całkowitego wpływu produktu leczniczego na organizm
u ludzi po podaniu maksymalnej zalecanej dawki). Nie stwierdzono zwiększenia częstości
występowania guzów w związku ze stosowaniem wildagliptyny. W innym dwuletnim badaniu
rakotwórczość oceniano u myszy, którym podawano doustne dawki do 1000 mg/kg mc. Obserwowano
zwiększoną częstość występowania gruczolakoraka sutków i naczyniakomięsaka krwionośnego, a
dawka niepowodująca tego niekorzystnego działania wynosiła odpowiednio 500 mg/kg mc. (59 razy
więcej niż całkowity wpływ produktu leczniczego na organizm u ludzi) i 100 mg/kg mc. (16 razy
więcej niż całkowity wpływ produktu leczniczego na organizm u ludzi). Uważa się, że zwiększona
częstość występowania tych guzów u myszy nie stanowi istotnego ryzyka dla ludzi. Stwierdzono to
na podstawie braku działań genotoksycznych wildagliptyny i jej głównego metabolitu, występowania
guzów tylko u jednego gatunku i dużej ekspozycji na produkt leczniczy, przy której obserwowano
guzy.

W 13-tygodniowym badaniu toksykologicznym na małpach cynomolgus, odnotowano zmiany skórne

po zastosowaniu dawek ≥ 5 mg/kg mc./dobę. Zmiany te były zlokalizowane na kończynach (dłoniach,
stopach, uszach i ogonie). Stosując dawkę 5 mg/kg mc./dobę (ekspozycja na produkt leczniczy
w przybliżeniu równa AUC u ludzi po podaniu dawki 100 mg) obserwowano jedynie pęcherzyki na
skórze. Znikały one pomimo kontynuowania leczenia i nie powodowały nieprawidłowości
histopatologicznych. Łuszczenie się skóry płatami lub drobnymi fragmentami, strupy i rany na ogonie
z odpowiadającymi im zmianami w badaniu histopatologicznym odnotowano po stosowaniu dawek
≥ 20 mg/kg mc./dobę (w przybliżeniu 3 razy większych od AUC u ludzi po podaniu dawki 100 mg).
Zmiany martwicze ogona stwierdzano po zastosowaniu dawki ≥ 80 mg/kg mc./dobę. Zmiany skórne
były nieodwracalne w 4-tygodniowym okresie zdrowienia u małp leczonych dawkami 160 mg/kg
mc./dobę.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Laktoza
Celuloza mikrokrystaliczna
Karboksymetyloskrobia sodowa (typu A)
Magnezu stearynian

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Opakowanie blistrowe z folii (OPA/Aluminium/PVC/Aluminium) formowanej na zimno.
Produkt leczniczy dostępny w opakowaniach zawierających 28, 30, 56, 60 lub 90 tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie
z lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Olpha AS,
Rupnicu iela 5,
Olaine, Olaines novads, LV-2114,
Łotwa
E-mail: Olpha.poland.pv@insuvia.com

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr:

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu:

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.