# Acopair

> Tiotropium · 18 mcg · Proszek do inhalacji w kapsułce twardej

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Acopair
- **Nazwa powszechna:** Tiotropium
- **Substancja czynna:** [Tiotropium](https://apteka.online/odpowiedniki/tiotropium)
- **Moc:** 18 mcg
- **Postać farmaceutyczna:** Proszek do inhalacji w kapsułce twardej
- **Droga podania:** wziewna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** R03BB04
- **Liczba opakowań:** 3
- **Numer pozwolenia:** 25134
- **Podmiot odpowiedzialny:** Viatris Ltd
- **Producent:** Ferrer Internacional, S.A., Hiszpania
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-obturacyjnych-chorobach-drog-oddechowych/acopair-proszek-do-inhalacji-w-k-18-mcg-viatris
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-obturacyjnych-chorobach-drog-oddechowych/acopair-proszek-do-inhalacji-w-k-18-mcg-viatris.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/38963/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/38963/characteristic

## Dostępne opakowania (3)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 30 kaps. | 5909991394592 | Rp | — | Brak danych | — |
| 60 kaps. | 5909991394608 | Rp | — | Brak danych | — |
| 90 kaps. | 5909991394615 | Rp | — | Brak danych | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest Acopair i w jakim celu się go stosuje?
Acopair ułatwia oddychanie ludziom chorym na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP).
POChP to przewlekła choroba płuc, która powoduje duszność i kaszel. Nazwa POChP jest związana
z przewlekłym zapaleniem oskrzeli i rozedmą płuc. POChP jest chorobą przewlekłą, dlatego lek
Acopair należy przyjmować codziennie, a nie tylko wtedy, gdy występują problemy z oddychaniem
lub inne objawy POChP.

Acopair to lek rozszerzający oskrzela o długotrwałym działaniu, który pomaga rozszerzyć drogi
oddechowe i ułatwia przedostawanie się powietrza do i z płuc. Regularne stosowanie leku Acopair
może także pomóc w zmniejszeniu utrzymującej się duszności związanej z chorobą i pomoże
zmniejszyć skutki choroby odczuwalne w życiu codziennym. Lek pomaga dłużej zachować
aktywność. Codzienne stosowanie leku Acopair pomoże także zapobiec nagłemu, krótkotrwałemu
nasileniu objawów POChP, które może trwać przez kilka dni. Działanie leku utrzymuje się przez
24 godziny, należy więc lek stosować tylko raz na dobę.

Informacje dotyczące prawidłowego dawkowania i sposobu stosowania leku Acopair, patrz punkt
3. Jak stosować Acopair oraz Instrukcja użycia i obsługi inhalatora NeumoHaler, znajdujące się
w dalszej części ulotki.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Acopair

Kiedy nie stosować leku Acopair:
− jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na tiotropium lub którykolwiek z pozostałych
składników tego leku (wymienionych w punkcie 6),
− jeśli pacjent ma uczulenie (nadwrażliwość) na atropinę lub jej pochodne, jak ipratropium lub

oksytropium.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Acopair należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą
• Pacjent powinien skontaktować się z lekarzem, jeśli u pacjenta występuje podwyższone
ciśnienie wewnątrzgałkowe (jaskra z wąskim kątem przesączania), problemy z prostatą lub
trudności w oddawaniu moczu.
• Pacjent powinien skontaktować się z lekarzem, jeśli u pacjenta występują zaburzenia
czynności nerek.
• Lek Acopair jest wskazany do leczenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc. Nie należy
go stosować do leczenia nagłych napadów duszności lub świszczącego oddechu.
• Podczas stosowania leku Acopair mogą wystąpić natychmiastowe reakcje nadwrażliwości,
takie jak wysypka, obrzęk, świąd, świszczący oddech i duszność. W takich przypadkach należy
natychmiast skontaktować się z lekarzem.
• Podobnie jak w przypadku innych leków stosowanych wziewnie, bezpośrednio po zastosowaniu
leku Acopair u niektórych pacjentów może wystąpić uczucie ucisku w klatce piersiowej, kaszel,
świszczący oddech lub duszność. W takim przypadku należy natychmiast skontaktować się
z lekarzem.
• Nie wolno dopuścić, aby podczas inhalacji proszek dostał się do oczu, ponieważ może to
spowodować wystąpienie lub zaostrzenie objawów jaskry z wąskim kątem przesączania, która
jest chorobą oczu. Ból oka lub dyskomfort, niewyraźne widzenie, widzenie tęczowej obwódki
wokół źródła światła lub zmienione widzenie kolorów, jednocześnie z zaczerwienieniem oczu
mogą być oznaką wystąpienia ostrej jaskry z wąskim kątem przesączania. Zaburzeniom
dotyczącym oczu mogą towarzyszyć: ból głowy, nudności i wymioty. Jeżeli wystąpią objawy
jaskry z wąskim kątem przesączania należy przerwać stosowanie bromku tiotropiowego
i natychmiast skontaktować się z lekarzem, najlepiej okulistą.
• Suchość błony śluzowej jamy ustnej występująca w czasie stosowania leku, związana z jego
przeciwcholinergicznym działaniem, może po dłuższym czasie powodować próchnicę zębów,
dlatego należy pamiętać o utrzymaniu higieny jamy ustnej.
• Jeżeli pacjent przebył w czasie ostatnich 6 miesięcy zawał serca, doświadczył zaburzeń pracy
serca lub zagrażającego życiu nieregularnego bicia serca, lub ciężkiej niewydolności serca
w ciągu ostatniego roku, powinien poinformować o tym lekarza. Lekarz zdecyduje, czy Acopair
jest dla pacjenta odpowiednim lekiem.
• Leku Acopair nie należy stosować częściej niż raz na dobę.

Dzieci i młodzież
Lek Acopair nie jest zalecany dla dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Acopair a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które planuje stosować, w tym o lekach wydawanych bez
recepty.

W szczególności należy poinformować lekarza lub farmaceutę o innych lekach stosowanych
w chorobie płuc, takich jak ipratropium czy oksytropium.
Nie zanotowano specyficznych działań niepożądanych podczas przyjmowania leku Acopair razem
z innymi lekami stosowanymi w leczeniu POChP, takimi jak: leki wziewne stosowane doraźnie, np.
salbutamol, metyloksantyny (np. teofilina) i (lub) doustne oraz wziewne steroidy, np. prednizolon.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Nie należy
stosować tego leku, chyba że na wyraźne zalecenie lekarza.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Zawroty głowy, niewyraźne widzenie lub ból głowy mogą wpływać na zdolność prowadzenia
pojazdów i obsługiwania maszyn.

Lek Acopair zawiera laktozę

Podczas stosowania leku zgodnie z zaleceniami, tj. jedna kapsułka leku raz na dobę, każda dawka leku
dostarcza do 5,5 mg laktozy. Jeśli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów,
pacjent powinien skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

### 3. Jak stosować Acopair?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

Zaleca się inhalację zawartości jednej kapsułki (18 mikrogramów tiotropium) raz na dobę. Nie należy
stosować dawki większej niż zalecana.

Lek Acopair nie jest zalecany dla dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Należy przyjmować kapsułkę o tej samej porze każdego dnia. Jest to ważne, ponieważ lek Acopair
działa przez 24 godziny.

Kapsułki należy stosować tylko wziewnie. Nie stosować doustnie.

Kapsułek nie należy połykać.

Inhalator NeumoHaler, do którego należy włożyć kapsułkę leku Acopair, przekłuwa kapsułkę
i pozwala na zainhalowanie proszku. Pacjent powinien upewnić się, czy posiada inhalator
NeumoHaler oraz czy prawidłowo go stosuje. Instrukcja użycia inhalatora NeumoHaler znajduje się
w dalszej części ulotki.

Należy upewnić się, że powietrze nie jest wydychane do inhalatora NeumoHaler.

W razie jakichkolwiek trudności z użyciem inhalatora NeumoHaler, należy zwrócić się o pomoc do
lekarza, pielęgniarki lub farmaceuty.

Inhalator NeumoHaler należy myć raz w miesiącu. Instrukcja czyszczenia inhalatora znajduje się
w dalszej części ulotki.

Nie wolno dopuścić, aby lek Acopair dostał się do oczu, ponieważ może to spowodować: niewyraźne
widzenie, ból oka i (lub) zaczerwienienie oczu. Jeżeli lek dostał się do oka, należy natychmiast
przemyć je ciepłą wodą i niezwłocznie zgłosić się do lekarza.

W przypadku wrażenia, że trudności w oddychaniu nasilają się, należy tak szybko, jak to możliwe,
skontaktować się z lekarzem.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Acopair
W razie zainhalowania zawartości więcej niż 1 kapsułki leku Acopair na dobę, należy natychmiast
skontaktować się z lekarzem. U pacjenta może zwiększyć się ryzyko wystąpienia działań
niepożądanych, takich jak: suchość błony śluzowej jamy ustnej, zaparcia, trudności w oddawaniu
moczu, przyspieszenie akcji serca lub niewyraźne widzenie.

Pominięcie zastosowania leku Acopair
Jeżeli pominięto dawkę leku, należy przyjąć ją tak szybko, jak to jest możliwe, ale nigdy nie należy
przyjmować dwóch dawek jednocześnie lub w tym samym dniu.
Następną dawkę należy przyjąć o zwykłej porze.

Przerwanie stosowania leku Acopair
Przed przerwaniem przyjmowania leku Acopair należy poradzić się lekarza lub farmaceuty. Po
przerwaniu stosowania leku Acopair mogą nasilić się objawy POChP.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Poniżej podane działania niepożądane wystąpiły u pacjentów podczas stosowania leku. Działania
niepożądane wymieniono w zależności od częstości ich występowania: często, niezbyt często, rzadko
lub częstość nieznana.

Często (mogą dotyczyć do 1 na 10 osób):

- suchość błony śluzowej jamy ustnej: zazwyczaj o łagodnym nasileniu

Niezbyt często (mogą dotyczyć do 1 na 100 osób):

- zawroty głowy
- ból głowy
- zaburzenia smaku
- niewyraźne widzenie
- nieregularne bicie serca (migotanie przedsionków)
- zapalenie gardła
- chrypka (dysfonia)
- kaszel
- zgaga (choroba refluksowa przełyku)
- zaparcie
- zakażenia grzybicze w obrębie jamy ustnej i gardła (kandydoza jamy ustnej i gardła)
- wysypka
- trudności w oddawaniu moczu (zatrzymanie moczu)
- bolesne lub utrudnione oddawanie moczu

Rzadko (mogą dotyczyć do 1 na 1000 osób):

- trudności w zasypianiu (bezsenność)
- widzenie tęczowej obwódki wokół źródła światła lub zmienione widzenie kolorów wraz
z zaczerwienieniem oczu (jaskra)

- zwiększone ciśnienie w oku
- nieregularne bicie serca (częstoskurcz nadkomorowy)
- przyspieszenie czynności serca (tachykardia)
- kołatanie serca
- ucisk w klatce piersiowej powiązany z kaszlem, świszczącym oddechem lub dusznością
występującą natychmiast po zainhalowaniu leku (skurcz oskrzeli)
- krwawienie z nosa
- zapalenie krtani
- zapalenie zatok
- zamknięcie światła jelita lub brak ruchów robaczkowych jelit (niedrożność jelit, w tym
porażenna niedrożność jelit)
- zapalenie dziąseł
- zapalenie języka
- utrudnione przełykanie (dysfagia)
- zapalenie jamy ustnej
- nudności
- nadwrażliwość, w tym reakcje natychmiastowe
- ciężka reakcja alergiczna, która może powodować obrzęk w obrębie twarzy lub gardła (obrzęk
naczynioruchowy)
- pokrzywka
- swędzenie (świąd)
- zakażenia dróg moczowych

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

- ubytek wody z organizmu (odwodnienie)
- próchnica zębów
- ciężkie reakcje alergiczne (reakcje anafilaktyczne)
- zakażenia lub owrzodzenie skóry
- suchość skóry
- obrzęk stawów

Ciężkie działania niepożądane, takie jak reakcje alergiczne, które mogą wywołać obrzęk w obrębie
twarzy lub gardła (obrzęk naczynioruchowy), lub inne reakcje nadwrażliwości (takie jak nagłe
obniżenie ciśnienia krwi lub zawroty głowy) mogą wystąpić same lub jako część ciężkiej reakcji
alergicznej (reakcji anafilaktycznej) po zastosowaniu leku Acopair. Dodatkowo, tak jak w przypadku
innych leków stosowanych w postaci inhalacji, u niektórych pacjentów mogą wystąpić:
nieoczekiwany ucisk w klatce piersiowej, kaszel, świszczący oddech lub duszność bezpośrednio po
inhalacji leku (skurcz oskrzeli). W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów należy
natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie, lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
tel.: 22 49-21-301,
strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi
podmiotu odpowiedzialnego. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić
więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać Acopair?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu po: EXP.
Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
Inhalatora NeumoHaler można używać do momentu zużycia wszystkich kapsułek leku z opakowania
(nie dłużej niż przez 3 miesiące od pierwszego użycia).

Numer serii umieszczono na opakowaniu po: Lot.
Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Acopair
− Substancją czynną leku jest tiotropium. Każda kapsułka zawiera 18 mikrogramów substancji
czynnej tiotropium (w postaci bromku bezwodnego). W czasie inhalacji, każda kapsułka dostarcza
12 mikrogramów tiotropium przez ustnik inhalatora NeumoHaler.
− Pozostałe składniki to: laktoza, hypromeloza, tytanu dwutlenek (E 171), czarny tusz.

Jak wygląda lek Acopair i co zawiera opakowanie
Proszek do inhalacji w kapsułce twardej.
Kapsułki białe lub prawie białe oznaczone czarnych tuszem „T18” na wieczku, zawierające proszek
barwy białej lub prawie białej.

Blister Aluminium/Aluminium w tekturowym pudełku.

NeumoHaler to aparat do inhalacji pojedynczej dawki z zieloną obudową i osłoną oraz białym
przyciskiem, wykonany z tworzywa sztucznego (ABS) i stali nierdzewnej.

Wielkości opakowań:
• Tekturowe pudełko zawierające 30 kapsułek,
• Tekturowe pudełko zawierające 60 kapsułek,
• Tekturowe pudełko zawierające 90 kapsułek.
Aparat do inhalacji NeumoHaler znajduje się w każdym tekturowym pudełku.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny:
Viatris Limited
Damastown Industrial Park
Mulhuddart
Dublin 15
DUBLIN

Irlandia

Wytwórca:
Ferrer Internacional, S.A.
Joan Buscallà 1-9
Sant Cugat del Vallès
08173 Barcelona
Hiszpania

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat leku oraz jego nazw w krajach
członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego należy zwrócić się do podmiotu
odpowiedzialnego:
Mylan Healthcare Sp. z o.o.
Tel: + 48 22 546 64 00

Instrukcja użycia i obsługi inhalatora NeumoHaler

NeumoHaler umożliwia podanie wziewne leku zawartego w kapsułce Acopair, zaleconego przez
lekarza na problemy z oddychaniem.

Należy dokładnie przestrzegać zaleceń lekarza podczas stosowania leku Acopair. Inhalator
NeumoHaler został specjalnie zaprojektowany dla kapsułek Acopair. Nie należy go używać do
podawania innych leków. Inhalatora NeumoHaler można używać do momentu zużycia wszystkich
kapsułek leku z opakowania (maksymalnie do 3 miesięcy od pierwszego użycia). NeumoHaler składa
się z osłony górnej (zakrzywionej górnej pokrywy), ustnika (umieszczonego pod osłoną górną),
obudowy, przycisku przekłuwającego kapsułkę (z boku NeumoHaler) i komory centralnej (znajdującej
się pod ustnikiem).

Inhalator NeumoHaler

1. Osłona górna
2. Ustnik
3. Obudowa
4. Przycisk przekłuwający
5. Komora centralna

1. Usunąć osłonę górną. Upewnić się, że żaden przedmiot nie
znajduje się w ustniku.

2. Otworzyć ustnik pociągając go do góry jednocześnie
naciskając wcięcia.

3. Wyjąć kapsułkę z blistra (tylko bezpośrednio przed użyciem,
patrz punkt „Wyjmowanie kapsułki z blistra”) i umieścić ją w
komorze centralnej NeumoHaler w sposób pokazany na
rysunku. Nie ma znaczenia, którym końcem kapsułka
zostanie wprowadzona do komory. Nigdy nie należy
umieszczać kapsułki bezpośrednio w ustniku.

4. Zamknąć dokładnie ustnik do momentu usłyszenia
kliknięcia.

5. Trzymając inhalator NeumoHaler z ustnikiem skierowanym
ku górze, należy nacisnąć jeden raz do końca przycisk
przekłuwający, a następnie go zwolnić. Kapsułka zostanie
przekłuta, dzięki czemu lek będzie mógł zostać z niej
uwolniony w trakcie wdechu.

6. Wykonać głęboki wydech. Ważne: Należy unikać
wydychania powietrza do ustnika.

7. Przyłożyć inhalator NeumoHaler do ust, szczelnie zacisnąć
wargi wokół ustnika. Trzymając głowę w pozycji pionowej
wykonać powolny i głęboki wdech tak, aby słyszeć lub
poczuć wibrację kapsułki. Wykonywać wdech, aż płuca
będą pełne. Następnie wstrzymać oddech tak długo, jak
długo nie stwarza to dyskomfortu i jednocześnie wyjąć
inhalator NeumoHaler z ust.

Powtórzyć jeszcze jeden raz czynności opisane w punktach
6 i 7 w celu całkowitego opróżnienia kapsułki.

8. Otworzyć ponownie ustnik. Usunąć i wyrzucić zużytą
kapsułkę. Zamknąć ustnik i nałożyć osłonę górną. Upewnić
się, że osłona jest właściwie zamknięta.

Czyszczenie aparatu do inhalacji NeumoHaler:
Inhalator NeumoHaler należy czyścić raz w miesiącu.

1. Otworzyć osłonę górną i ustnik.
Następnie otworzyć obudowę naciskając kciukiem na
trójkąt wytłoczony poniżej przycisku przekłuwającego, jak
pokazano na rysunku.

2. Przemyć cały inhalator ciepłą wodą, aby usunąć resztki
proszku. Wysuszyć dokładnie inhalator NeumoHaler
strzepując nadmiar wody na ręcznik papierowy, a następnie
nie składając części w całość pozostawić do wysuszenia na
powietrzu. Do całkowitego wysuszenia potrzeba około 24
godzin, należy więc go umyć natychmiast po użyciu tak,
aby był gotowy do podania następnej dawki. Jeśli to
konieczne, zewnętrzną część ustnika można przetrzeć
wilgotną, ale nie mokrą ściereczką.

Wyjmowanie kapsułki z blistra:

1. Oddzielić pojedynczy blister, przerywając wzdłuż
perforacji.

2. Odciągnąć folię z pojedynczego blistra w celu odsłonięcia
kapsułki.

Nie wyciskać kapsułki przez folię.

3. Kapsułki należy przechowywać wyłącznie w blistrze i wyjąć
bezpośrednio przed użyciem.
Wyjąć kapsułkę z blistra suchymi rękoma.

Nie połykać kapsułki.

Kapsułka leku Acopair zawiera tylko niewielką ilość proszku do inhalacji, w związku z tym jest ona
wypełniona tylko częściowo.

Wytwórca inhalatora NeumoHaller (wyrobu medycznego):
Ferrer International S.A.
Joan Buscalla 1-9
Sant Cugat del Valles
08173 Barcelona
Hiszpania

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Acopair, 18 mikrogramów, proszek do inhalacji w kapsułce twardej

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda kapsułka zawiera 21,7 mikrogramów bromku tiotropiowego bezwodnego, co odpowiada
18 mikrogramom tiotropium.
Dawka dostarczona (uwalniana z ustnika inhalatora NeumoHaler) zawiera 12 mikrogramów
tiotropium.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu
Każda kapsułka zawiera 5,5 mg laktozy.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Proszek do inhalacji w kapsułkach twardych.
Białe lub prawie białe kapsułki z czarnym nadrukiem „T18” na wieczku, zawierające biały lub prawie
biały proszek.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Tiotropium jest wskazany jako lek rozszerzający oskrzela w leczeniu podtrzymującym w celu
złagodzenia objawów u pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
Ten produkt leczniczy jest przeznaczony wyłącznie do stosowania wziewnego.
Zalecana dawka bromku tiotropiowego to inhalacja zawartości jednej kapsułki raz na dobę, o tej
samej porze każdego dnia, za pomocą inhalatora NeumoHaler.
Nie należy stosować dawki większej niż zalecana.
Kapsułki zawierające bromek tiotropiowy mogą być stosowane tylko wziewnie. Nie stosować
doustnie.
Kapsułek zawierających bromek tiotropiowy nie należy połykać.
Bromek tiotropiowy może być inhalowany wyłącznie za pomocą inhalatora NeumoHaler.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku mogą stosować bromek tiotropiowy w zalecanej dawce.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek mogą stosować bromek tiotropiowy w zalecanej dawce.
Pacjenci z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny
≤ 50 ml/min), patrz punkty: 4.4 i 5.2.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby mogą stosować bromek tiotropiowy w zalecanej dawce
(patrz punkt 5.2).

Dzieci i młodzież

POChP

Produkt leczniczy nie ma zastosowania u dzieci i młodzieży (w wieku poniżej 18 lat) we wskazaniu
podanym w punkcie 4.1.

Mukowiscydoza

Nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu leczniczego Acopair u dzieci
i młodzieży. Brak dostępnych danych.

Sposób podawania

W celu zapewnienia właściwego sposobu podawania produktu leczniczego, lekarz lub inny
wykwalifikowany pracownik służby zdrowia powinien przeszkolić pacjenta w zakresie prawidłowego
stosowania inhalatora.

Instrukcja użycia i obsługi inhalatora NeumoHaler
Należy dokładnie przestrzegać zaleceń lekarza dotyczących stosowania leku Acopair. Inhalator
NeumoHaler jest dostosowany tylko do kapsułek leku Acopair. Nie należy go używać do podawania
innych leków. Inhalator NeumoHaler można używać do momentu zużycia wszystkich kapsułek
zawartych w tym opakowaniu (maksymalnie do 3 miesięcy od pierwszego użycia).

Inhalator NeumoHaler

### 1. Osłona górna
### 2. Ustnik
### 3. Obudowa
### 4. Przycisk przekłuwający
### 5. Komora centralna

### 1. Usunąć osłonę górną. Upewnić się, że żaden przedmiot nie
znajduje się w ustniku.

### 2. Otworzyć ustnik pociągając go do góry jednocześnie
naciskając wcięcia.

### 3. Wyjąć kapsułkę z blistra (tylko bezpośrednio przed użyciem,
patrz punkt „Wyjmowanie kapsułki z blistra”) i umieścić ją
w komorze centralnej NeumoHaler w sposób pokazany na
rysunku. Nie ma znaczenia, którym końcem kapsułka zostanie
wprowadzona do komory. Nigdy nie należy umieszczać
kapsułki bezpośrednio w ustniku.

### 4. Zamknąć dokładnie ustnik do momentu usłyszenia
kliknięcia.

### 5. Trzymając inhalator NeumoHaler z ustnikiem skierowanym
ku górze, należy nacisnąć jeden raz do końca przycisk
przekłuwający, a następnie go zwolnić. Kapsułka zostanie
przekłuta, dzięki czemu lek będzie mógł zostać z niej
uwolniony w trakcie wdechu.

### 6. Wykonać głęboki wydech. Ważne: Należy unikać
wydychania powietrza do ustnika.

### 7. Przyłożyć inhalator NeumoHaler do ust, szczelnie zacisnąć
wargi wokół ustnika. Trzymając głowę w pozycji pionowej
wykonać powolny i głęboki wdech tak, aby słyszeć lub
poczuć wibrację kapsułki. Wykonywać wdech, aż płuca będą
pełne. Następnie wstrzymać oddech tak długo, jak długo nie
stwarza to dyskomfortu i jednocześnie wyjąć inhalator
NeumoHaler z ust.

Powtórzyć jeszcze jeden raz czynności opisane w punktach 6
i 7 w celu całkowitego opróżnienia kapsułki.

### 8. Otworzyć ponownie ustnik. Usunąć i wyrzucić zużytą
kapsułkę. Zamknąć ustnik i nałożyć osłonę górną. Upewnić
się, że osłona jest właściwie zamknięta.

Czyszczenie inhalatora NeumoHaler:
Inhalator NeumoHaler należy czyścić raz w miesiącu.

### 1. Otworzyć osłonę górną i ustnik.
Następnie otworzyć obudowę naciskając kciukiem na trójkąt
wytłoczony poniżej przycisku przekłuwającego, jak
pokazano na rysunku.

### 2. Przemyć cały inhalator ciepłą wodą, aby usunąć resztki
proszku. Wysuszyć dokładnie inhalator NeumoHaler
strzepując nadmiar wody na ręcznik papierowy, a następnie
nie składając części w całość pozostawić do wysuszenia na
powietrzu. Do całkowitego wysuszenia potrzeba około 24
godzin, należy więc go umyć natychmiast po użyciu tak, aby
był gotowy do podania następnej dawki. Jeśli to konieczne,
zewnętrzną część ustnika można przetrzeć wilgotną, ale nie
mokrą ściereczką.

Wyjmowanie kapsułki z blistra:

### 1. Oddzielić pojedynczy blister, przerywając wzdłuż
perforacji.

### 2. Odciągnąć folię z pojedynczego blistra w celu odsłonięcia
kapsułki.

Nie wyciskać kapsułki przez folię.

### 3. Kapsułki należy przechowywać wyłącznie w blistrze i wyjąć
bezpośrednio przed użyciem.
Wyjąć kapsułkę z blistra suchymi rękoma.

Nie połykać kapsułki.

Kapsułka leku Acopair zawiera tylko niewielką ilość proszku do inhalacji, w związku z tym jest ona
wypełniona tylko częściowo.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.
Nadwrażliwość na atropinę lub jej pochodne, takie jak ipratropium czy oksytropium.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Bromku tiotropiowego jako leku rozszerzającego oskrzela przeznaczonego do stosowania raz na dobę
w terapii podtrzymującej, nie należy stosować jako doraźnego leczenia ostrych napadów skurczu
oskrzeli, czyli w terapii doraźnej.

Po zastosowaniu bromku tiotropiowego w postaci proszku do inhalacji, mogą wystąpić
natychmiastowe reakcje nadwrażliwości.

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwcholinergicznych, należy zachować ostrożność
podczas stosowania bromku tiotropiowego u pacjentów z jaskrą z wąskim kątem przesączania,
rozrostem gruczołu krokowego lub niedrożnością szyi pęcherza moczowego (patrz punkt 4.8).

Leki stosowane wziewnie mogą powodować skurcz oskrzeli wywołany inhalacją.

Tiotropium należy stosować ostrożnie u osób z przebytym niedawno zawałem serca (< 6 miesięcy);
jakąkolwiek niestabilną czy zagrażającą życiu arytmią lub arytmią wymagającą interwencji, lub
zmianą terapii lekowej w ciągu ostatniego roku; hospitalizacją z powodu niewydolności serca (klasa
NYHA III lub IV) przebytą w ciągu ostatniego roku. Tacy pacjenci zostali wyłączeni z badań
klinicznych, gdyż antycholinergiczny mechanizm działania leku może mieć wpływ na powyższe stany.

Ponieważ stężenie leku w osoczu krwi zwiększa się wraz ze zmniejszaniem się czynności nerek,
u pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny
≤ 50 ml/min), bromek tiotropiowy należy stosować jedynie w przypadku, gdy spodziewana korzyść

dla pacjenta przewyższa potencjalne ryzyko. Brak długoterminowego doświadczenia dotyczącego
stosowania bromku tiotropiowego u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt
5.2).

Nie wolno dopuścić, aby podczas inhalacji bromek tiotropiowy dostał się do oczu. Pacjenta należy
uprzedzić, że może to spowodować wystąpienie lub zaostrzenie objawów jaskry z wąskim kątem
przesączania, ból oka lub dyskomfort, przemijające niewyraźne widzenie, widzenie tęczowej obwódki
wokół źródła światła lub zmienione widzenie kolorów, jednocześnie z zaczerwienieniem oczu
wywołanym przekrwieniem spojówek i obrzękiem rogówki. W przypadku wystąpienia któregokolwiek
z tych objawów, pacjent powinien przerwać stosowanie bromku tiotropiowego i niezwłocznie
skonsultować się z lekarzem specjalistą.
Suchość błony śluzowej jamy ustnej obserwowana w trakcie leczenia przeciwcholinergicznego, może
po dłuższym czasie powodować próchnicę zębów.
Bromku tiotropiowego nie należy stosować częściej niż raz na dobę (patrz punkt 4.9).

Kapsułka produktu Acopair zawiera 5,5 mg laktozy. Taka ilość zazwyczaj nie powoduje problemów
u osób z nietolerancją laktozy. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy,
brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego
produktu.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Chociaż nie przeprowadzono oficjalnych badań dotyczących interakcji leku, bromek tiotropiowy
w postaci proszku do inhalacji był stosowany równocześnie z innymi lekami bez wystąpienia klinicznie
istotnych interakcji lekowych. Leki te obejmowały sympatykomimetyki rozszerzające oskrzela,
metyloksantyny oraz steroidy doustne i wziewne - powszechnie stosowane w leczeniu POChP.
Jednoczesne podawanie bromku tiotropiowego i innych leków zawierających substancje o działaniu
przeciwcholinergicznym nie było badane i w związku z tym nie jest zalecane.

Nie stwierdzono, by stosowanie długo działających ß2-agonistów (ang. LABA) lub wziewnych
kortykosteroidów (ang. ICS) wpływało na zmianę ekspozycji na tiotropium.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania tiotropium u kobiet w okresie ciąży. Badania na
zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję
w zakresie dawek klinicznych (patrz punkt 5.3). W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie
stosowania produktu Acopair w okresie ciąży.

Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy bromek tiotropiowy przenika do mleka kobiecego. Pomimo, że wyniki badań
przeprowadzonych w okresie laktacji u gryzoni wskazują, że tylko niewielkie ilości bromku
tiotropiowego przenikają do mleka, stosowanie produktu leczniczego Acopair w okresie karmienia
piersią nie jest zalecane. Bromek tiotropiowy jest substancją o długim działaniu. Decyzję
o kontynuowaniu lub przerwaniu karmienia piersią, bądź też o kontynuowaniu lub przerwaniu
stosowania produktu leczniczego Acopair należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści dla dziecka,
wynikające z karmienia piersią oraz korzyści dla matki wynikające ze stosowania produktu
leczniczego Acopair.

Płodność
Brak danych klinicznych dla tiotropium dotyczących płodności. Badanie przedkliniczne
z zastosowaniem tiotropium nie wykazało negatywnego wpływu na płodność (patrz punkt
5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów
i obsługiwania maszyn. Wystąpienie zawrotów głowy, niewyraźnego widzenia lub bólu
głowy może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Większość wymienionych działań niepożądanych związana jest z przeciwcholinergicznym działaniem
tiotropium.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
Częstość wymienionych poniżej działań niepożądanych została oszacowana na podstawie częstości
działań niepożądanych zaobserwowanych w grupie 9647 pacjentów przyjmujących tiotropium
w trakcie 28 łącznie analizowanych badań klinicznych, kontrolowanych placebo, z okresem leczenia
od czterech tygodni do czterech lat.

Częstość występowania została określona na podstawie następującej konwencji:
Bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko
(≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (częstość nie może być
określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja układów i narządów (wg terminologii
MedDRA)
Częstość występowania

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Odwodnienie Częstość nieznana

Zaburzenia układu nerwowego
Zawroty głowy Niezbyt często
Ból głowy Niezbyt często
Zaburzenia smaku Niezbyt często
Bezsenność Rzadko

Zaburzenia oka
Niewyraźne widzenie Niezbyt często
Jaskra Rzadko
Zwiększone ciśnienie wewnątrzgałkowe Rzadko

Zaburzenia serca
Migotanie przedsionków Niezbyt często
Częstoskurcz nadkomorowy Rzadko
Tachykardia Rzadko
Kołatanie serca Rzadko

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej
i śródpiersia
Zapalenie gardła Niezbyt często
Dysfonia Niezbyt często
Kaszel Niezbyt często
Skurcz oskrzeli Rzadko
Krwawienie z nosa Rzadko
Zapalenie krtani Rzadko

Zapalenie zatok Rzadko

Zaburzenia żołądka i jelit
Suchość błony śluzowej jamy ustnej Często
Choroba refluksowa przełyku Niezbyt często
Zaparcia Niezbyt często
Kandydoza jamy ustnej i gardła Niezbyt często
Niedrożność jelit, w tym porażenna niedrożność jelit Rzadko
Zapalenie dziąseł Rzadko
Zapalenie języka Rzadko
Dysfagia (utrudnione przełykanie) Rzadko
Zapalenie jamy ustnej Rzadko
Nudności Rzadko
Próchnica zębów Częstość nieznana

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej, zaburzenia
układu immunologicznego
Wysypka Niezbyt często
Pokrzywka Rzadko
Świąd Rzadko
Nadwrażliwość (w tym reakcje natychmiastowe) Rzadko
Obrzęk naczynioruchowy Rzadko
Reakcje anafilaktyczne Częstość nieznana
Zakażenie skórne, owrzodzenie skóry Częstość nieznana
Suchość skóry Częstość nieznana

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Obrzęk stawów Częstość nieznana

Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Bolesne lub utrudnione oddawanie moczu Niezbyt często
Zatrzymanie moczu Niezbyt często
Zakażenie dróg moczowych Rzadko

Opis wybranych działań niepożądanych
Najczęściej obserwowanymi w kontrolowanych badaniach klinicznych działaniami niepożądanymi
były działania związane z przeciwcholinergicznym działaniem produktu, takie jak suchość błony
śluzowej jamy ustnej, która pojawiła się u około 4% pacjentów.
W 28 badaniach klinicznych suchość błony śluzowej jamy ustnej była przyczyną przerwania leczenia
u 18 z 9647 pacjentów przyjmujących tiotropium (0,2%).

Do ciężkich działań niepożądanych związanych z przeciwcholinergicznym działaniem produktu należą:
jaskra, zaparcia, niedrożność jelit, w tym porażenna niedrożność jelit oraz zatrzymanie moczu.

Inne szczególne grupy pacjentów
Częstość występowania objawów związanych z przeciwcholinergicznym działaniem produktu może
zwiększać się z wiekiem.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie
podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych
Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych
i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49-21-301, strona
internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi
podmiotu odpowiedzialnego.

#### 4.9 Przedawkowanie

Podawanie dużych dawek bromku tiotropiowego może prowadzić do wystąpienia przedmiotowych
i podmiotowych objawów związanych z przeciwcholinergicznym działaniem leku.

Jednakże, po podaniu zdrowym ochotnikom do 340 mikrogramów bromku tiotropiowego w pojedynczej
dawce wziewnej nie zaobserwowano działań niepożądanych związanych z ogólnoustrojowym
działaniem przeciwcholinergicznym. Poza tym, po zastosowaniu u zdrowych ochotników bromku
tiotropiowego w dawce do 170 mikrogramów na dobę przez 7 dni, nie zanotowano żadnych istotnych
działań niepożądanych, z wyjątkiem suchości błony śluzowej jamy ustnej. W badaniu z zastosowaniem
wielokrotnych dawek u pacjentów z POChP, przy maksymalnej dawce dobowej wynoszącej
43 mikrogramy bromku tiotropiowego, stosowanej przez cztery tygodnie, nie zanotowano znaczących
działań niepożądanych.

Ostre zatrucie po nieumyślnym spożyciu doustnym bromku tiotropiowego w kapsułkach jest mało
prawdopodobne ze względu na małą biodostępność po podaniu doustnym.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Inne leki stosowane w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych
podawane drogą wziewną, leki przeciwcholinergiczne

kod ATC: R03B B04

Mechanizm działania
Bromek tiotropiowy jest długo działającym, wybiórczym antagonistą receptorów muskarynowych,
w medycynie klinicznej określanym jako lek przeciwcholinergiczny. Poprzez wiązanie się
z receptorami muskarynowymi w mięśniówce gładkiej oskrzeli, bromek tiotropiowy hamuje
cholinergiczne (zwężające oskrzela) działanie acetylocholiny wydzielanej na zakończeniach nerwów
przywspółczulnych. Wykazuje on podobne powinowactwo do poszczególnych podtypów receptora
muskarynowego, od M1 do M5. Bromek tiotropiowy, działając jako kompetycyjny i odwracalny
antagonista receptorów M3 w drogach oddechowych, powoduje rozszerzenie oskrzeli. Działanie to jest
zależne od dawki i utrzymuje się ponad 24 godziny. Długotrwałe działanie jest prawdopodobnie
spowodowane bardzo powolną dysocjacją cząsteczki produktu od receptora M3, przy czym okres
połowicznej dysocjacji jest znacznie dłuższy w porównaniu z ipratropium. Jako lek
przeciwcholinergiczny o strukturze N-czwartorzędowej, bromek tiotropiowy stosowany wziewnie
odznacza się wybiórczym, miejscowym działaniem na oskrzela. Stężenia terapeutyczne, przy których
nie występują ogólnoustrojowe objawy działania przeciwcholinergicznego mieszczą się
w dopuszczalnym zakresie.

Działanie farmakodynamiczne
Rozszerzenie oskrzeli jest wynikiem działania miejscowego (w drogach oddechowych), a nie
ogólnoustrojowego. Dysocjacja tiotropium od receptora M2 jest szybsza niż w przypadku receptora M3,
czego przejawem w czynnościowych badaniach in vitro była (kinetycznie zależna) selektywność
podtypu receptora M3 względem M2. Duża siła działania i wolna dysocjacja od receptora znalazły swoje
kliniczne odzwierciedlenie w postaci znaczącego i długotrwałego działania rozszerzającego oskrzela
u pacjentów z POChP.

Elektrofizjologia serca
Elektrofizjologia: W badaniach dotyczących wpływu na odstęp QT z udziałem 53 zdrowych
ochotników, tiotropium podawany w dawkach 18 μg oraz 54 μg (tj. dawka trzykrotnie większa od
dawki terapeutycznej), przez 12 dni, nie powodował znaczącego wydłużenia odstępu QT w zapisie

EKG.
Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania
Zasadniczy program fazy klinicznej obejmował cztery roczne i dwa półroczne badania z randomizacją
i podwójnie ślepą próbą, z udziałem 2663 pacjentów (1308 otrzymywało bromek tiotropiowy).
Program roczny obejmował dwa badania z kontrolą placebo i dwa z kontrolą aktywną (ipratropium).
Dwa badania trwające 6 miesięcy przeprowadzono z kontrolą placebo i salmeterolu. W badaniach tych
oceniano czynność płuc i istotne dla zdrowia wskaźniki, takie jak: duszność, występowanie zaostrzeń
choroby i jakość życia związaną ze stanem zdrowia.

Czynność płuc
Zastosowanie bromku tiotropiowego raz na dobę pozwalało uzyskać znaczącą poprawę czynności płuc
(natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa FEV1 i natężona pojemność życiowa FVC) w ciągu
30 minut po podaniu pierwszej dawki. Działanie to utrzymywało się przez 24 godziny.
Farmakodynamiczny stan stacjonarny uzyskiwano w ciągu jednego tygodnia, przy czym najsilniejsze
działanie rozszerzające oskrzela obserwowano trzeciego dnia. Podanie bromku tiotropiowego
powodowało znaczącą poprawę porannych i wieczornych wyników pomiaru PEFR (szczytowy
przepływ wydechowy), ustaloną na podstawie codziennych zapisów pacjenta. Działanie rozszerzające
oskrzela bromku tiotropiowego utrzymywało się przez okres jednego roku podawania leku, bez
objawów tachyfilaksji.

Badanie kliniczne z randomizacją, kontrolowane placebo przeprowadzone u 105 pacjentów z POChP
wykazało, że, w porównaniu do placebo, działanie rozszerzające oskrzela utrzymywało się przez
24 godziny (okres pomiędzy kolejnymi dawkami), niezależnie od tego, czy lek był podany rano, czy
wieczorem.

Badania kliniczne (trwające do 12 miesięcy)

Duszność, tolerancja wysiłku
Bromek tiotropiowy wykazywał znaczącą poprawę u pacjentów z dusznością (jak oceniono
z zastosowaniem Transition Dyspnoea Index). Poprawa ta utrzymywała się przez cały okres leczenia.

W dwóch badaniach klinicznych z randomizacją i podwójnie ślepą próbą, kontrolowanych placebo
z udziałem 433 pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej postacią POChP badano stopień zmniejszenia
uczucia duszności powysiłkowej. W badaniach tych wykazano, że przyjmowanie tiotropium
przez 6 tygodni znacząco poprawia ograniczony z powodu choroby czas tolerancji wysiłku. W czasie
ergometrii rowerowej przy 75% maksymalnym obciążeniu osiągnięto wynik 19,7% (badanie A) i 28,3%
(badanie B) w porównaniu do placebo.

Jakość życia związana ze stanem zdrowia
W trwającym dziewięć miesięcy podwójnie ślepym badaniu klinicznym z randomizacją oraz kontrolą
placebo z udziałem 492 pacjentów, bromek tiotropiowy poprawił jakość życia związaną ze stanem
zdrowia, jak wykazano za pomocą kwestionariusza St. George’s Respiratory Questionnaire (SGRQ) na
podstawie punktacji ogólnej. Odsetek pacjentów przyjmujących tiotropium, którzy uzyskali znaczącą
poprawę w zakresie ogólnej punktacji SGRQ (to znaczy więcej niż 4 jednostki) wyniósł 10,9%
w porównaniu z placebo (59,1% w grupie stosującej tiotropium w porównaniu z 48,2% w grupie
placebo (p=0,029)). Średnia różnica między grupami wyniosła 4,19 jednostki (p=0,001; przedział
ufności: 1,69-6,68). Poprawa poddomen w punktacji SGRQ wyniosła 8,19 jednostek dla poddomeny
„objawy”, 3,91 jednostek dla poddomeny „aktywność” oraz 3,61 jednostek dla poddomeny „wpływ na
życie codzienne”. Poprawa w każdej z wymienionych poddomen była znamienna statystycznie.

Zaostrzenia POChP
W badaniu klinicznym z randomizacją i podwójnie ślepą próbą, kontrolowanym placebo, z udziałem
1829 pacjentów z umiarkowaną do bardzo ciężkiej postacią POChP wykazano, że bromek tiotropiowy
statystycznie znamiennie zmniejsza odsetek pacjentów, u których wystąpiły zaostrzenia POChP (32,2%
do 27,8%) oraz statystycznie znamiennie zmniejsza liczbę zaostrzeń do 19% (1,05 do 0,85 zdarzeń
w przeliczeniu na pacjenta na rok stosowania produktu leczniczego). Ponadto, 7% pacjentów
przyjmujących bromek tiotropiowy i 9,5% pacjentów z grupy placebo było hospitalizowanych

z powodu zaostrzeń POChP (p=0,056). Liczba hospitalizacji z powodu POChP zmniejszyła się
o 30% (0,25 do 0,18 zdarzeń w przeliczeniu na pacjenta na rok stosowania produktu
leczniczego).

Roczne randomizowane podwójnie zaślepione i podwójnie maskowane, prowadzone
w równoległych grupach badanie porównało wpływ leczenia tiotropium w dawce
18 mikrogramów raz na dobę do wpływu leczenia salmeterolem 50 mikrogramów HFA pMDI
dwa razy na dobę na częstość występowania umiarkowanych i ciężkich zaostrzeń u 7376
pacjentów z POChP i zaostrzeniami przebytymi w okresie ostatniego roku.

Tabela 1: Zestawienie punktów końcowych zaostrzeń

Punkt końcowy Tiotropium
18 mikrogramów
N = 3707

Salmeterol
50 mikrogramów
(HFA pMDI)
N = 3669

Współczynnik
(95% CI)
Wartość p

Czas [dni] do pierwszego
zaostrzenia†
187 145 0,83
(0,77 – 0,90)
<0,001

Czas do pierwszego
ciężkiego zaostrzenia
(hospitalizacja)§
- -
0,72
(0,61 – 0,85)
<0,001

Pacjenci, u których
wystąpiło ≥1 zaostrzenie,
n (%)*

1277 (34,4) 1414 (38,5) 0,90
(0,85 – 0,95)
<0,001

Pacjenci, u których
wystąpiło ≥1 ciężkie
zaostrzenie (hospitalizacja),
n (%)*

262 (7,1) 336 (9,2) 0,77
(0,66 – 0,89)
<0,001

† Czas [dni] odnosi się do 1. kwartyla pacjentów. Analizę czasu do zdarzenia przeprowadzono
za pomocą modelu proporcjonalnego hazardu Coxa z uwzględnieniem danych z połączonych
ośrodków i leczenia jako współzmiennych; współczynnik odnosi się do współczynnika
ryzyka.
§ Analizę czasu do zdarzenia przeprowadzono za pomocą modelu proporcjonalnego hazardu
Coxa z uwzględnieniem danych z połączonych ośrodków i leczenia jako współzmiennych;
współczynnik odnosi się do współczynnika ryzyka. Obliczenie czasu [dni] dla 1. kwartyla
pacjentów jest niemożliwe, ponieważ odsetek pacjentów z ciężkimi zaostrzeniami jest za mały.
* Liczba pacjentów, u których wystąpiło zdarzenie, została przeanalizowana za pomocą testu
Cochrana-Mantela-Haenszela ze stratyfikacją wg danych z połączonych ośrodków;
współczynnik odnosi się do współczynnika ryzyka.

W porównaniu do salmeterolu, tiotropium spowodował wydłużenie czasu do pierwszego zaostrzenia
(187 dni w porównaniu do 145 dni) i zmniejszenie ryzyka o 17% (współczynnik ryzyka 0,83; 95%
przedział ufności [CI], 0,77 do 0,90; P<0,001). Bromek tiotropiowy spowodował również
wydłużenie czasu do pierwszego ciężkiego zaostrzenia (hospitalizacja) (współczynnik ryzyka 0,72;
95% CI, 0,61 do 0,85; P<0,001).

Długoterminowe badania kliniczne (trwające od roku do czterech lat)
W trwającym cztery lata podwójnie zaślepionym badaniu klinicznym z randomizacją oraz
kontrolą placebo z udziałem 5993 pacjentów (3006 pacjentów otrzymywało placebo, a 2987
otrzymywało tiotropium), poprawa FEV1 w wyniku stosowania tiotropium, w porównaniu do
placebo, utrzymywała się przez czteroletni okres obserwacji. W grupie pacjentów leczonych
tiotropium, w porównaniu do grupy placebo, odnotowano wyższy odsetek pacjentów, którzy
ukończyli co najmniej 45-miesięczny okres leczenia (63,8% w porównaniu do 55,4%, p<0,001).
Roczne tempo spadku FEV1 było porównywalne dla tiotropium oraz placebo. Podczas leczenia
ryzyko zgonu zostało zmniejszone o 16%. Częstość występowania przypadków zgonu wynosiła

4,79 na 100 pacjentów na rok w grupie placebo w porównaniu z 4,10 na 100 pacjentów na rok
w grupie tiotropium (hazard względny HR tiotropium/placebo wyniosło 0,84, 95% Cl = 0,73,
0,97). Leczenie tiotropium zmniejszyło ryzyko niewydolności oddechowej (jak odnotowano na
podstawie zgłaszanych działań niepożądanych) o 19% (2,09 w porównaniu do 1,68 przypadków
na 100 pacjentów na rok, ryzyko względne tiotropium/placebo wyniosło 0,81, 95% Cl = 0,65,
0,999).

Badania tiotropium z aktywną kontrolą

Długoterminowe, aktywnie kontrolowane badanie kliniczne przeprowadzone metodą podwójnie
ślepej próby z randomizacją i okresem obserwacji do 3 lat, zostało dokonane celem porównania
skuteczności i bezpieczeństwa bromku tiotropiowego proszku do inhalacji oraz bromku
tiotropiowego roztworu do inhalacji (5 694 pacjentów otrzymujących bromek tiotropiowy proszek
do inhalacji, 5711 pacjentów otrzymujących bromek tiotropiowy roztwór do inhalacji).
Pierwszorzędowymi punktami końcowymi były czas do pierwszego zaostrzenia POChP, czas
do zgonu z jakiejkolwiek przyczyny oraz w badaniu cząstkowym (906 pacjentów) najniższa
wartość FEV1 (przed podaniem).

Czas do pierwszego zaostrzenia POChP był liczbowo podobny zarówno dla bromku tiotropiowego
proszku do inhalacji jak i bromku tiotropiowego roztworu do inhalacji (wskaźnik ryzyka (bromek
tiotropiowy proszek do inhalacji / bromek tiotropiowy roztwór do inhalacji) 1,02 przy 95% CI: 0,97
do 1,08). Mediana dla liczby dni do pierwszego zaostrzenia POChP wynosiła 719 dni dla bromku
tiotropiowego proszku do inhalacji i 719 dla bromku tiotropiowego roztworu do inhalacji.

Działanie rozkurczające oskrzela bromku tiotropiowego proszku do inhalacji utrzymywało się
w ciągu 120 tygodni i było podobne do bromku tiotropiowego roztworu do inhalacji. Średnia różnica
wartości FEV1 pomiędzy bromkiem tiotropiowym proszkiem do inhalacji a bromkiem tiotropiowym
roztworem do inhalacji wynosiła -0,010 l (95% CI: 0,018 do 0,038 l).

W prowadzonym po dopuszczeniu do obrotu badaniu, porównującym bromek tiotropiowy proszek
do inhalacji i bromek tiotropiowy roztwór do inhalacji, śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny
(łącznie z obserwacją statusu życiowego) była podobna dla bromku tiotropiowego proszku do
inhalacji i bromku tiotropiowego roztworu do inhalacji (iloraz ryzyka (bromek tiotropiowy proszek
do inhalacji / bromek tiotropiowy roztwór do inhalacji) 1,04 z 95% CI: 0,91 do 1,19).

Dzieci i młodzież
Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań bromku
tiotropiowego we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży w POChP oraz
mukowiscydozie (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

a) Wprowadzenie ogólne

Bromek tiotropiowy jest czwartorzędowym związkiem amoniowym, nie wykazującym izomerii
optycznej, bardzo słabo rozpuszczalnym w wodzie. Bromek tiotropiowy stosowany jest
w postaci proszku do inhalacji. Na ogół po podaniu wziewnym większość dostarczonej dawki
osadza się w przewodzie pokarmowym, w mniejszym zaś stopniu w narządzie docelowym,
czyli w płucach. Wiele z opisanych poniżej danych farmakokinetycznych uzyskano po podaniu
dawek większych niż zalecane.

b) Ogólna charakterystyka substancji czynnej po podaniu produktu leczniczego

Wchłanianie:
Po podaniu produktu w postaci proszku do inhalacji u młodych, zdrowych ochotników,
całkowita biodostępność wynosi 19,5%, co sugeruje dużą biodostępność frakcji trafiającej do
płuc. Całkowita biodostępność doustnych roztworów tiotropium wynosi 2-3%.
Maksymalne stężenie tiotropium w osoczu występuje po upływie 5-7 minut od inhalacji.

W stanie stacjonarnym najwyższe stężenia tiotropium w osoczu u pacjentów z POChP wynosiły
12,9 pg/ml i szybko zmniejszały się, co jest charakterystyczne dla dystrybucji
wielokompartmentowej. Najniższe stężenia w stanie stacjonarnym wynosiły 1,71 pg/ml.
Ekspozycja ogólnoustrojowa po inhalacji tiotropium w postaci proszku do inhalacji była zbliżona
do inhalacji tiotropium za pomocą inhalatora rozpylającego mgiełkę.

Dystrybucja:
Tiotropium wiąże się w 72% z białkami osocza i wykazuje objętość dystrybucji 32 l/kg.
Miejscowe stężenie leku w płucach nie jest znane, ale sposób podawania sugeruje, że jest ono
znacznie większe niż w osoczu. Badania na szczurach wykazały, że stopień przenikania
bromku tiotropiowego przez barierę krew-mózg nie jest znaczący.

Metabolizm:
Stopień biotransformacji jest mały. Wykazano, że u młodych, zdrowych ochotników 74% dawki
podanej dożylnie wydala się w postaci niezmienionej z moczem. Ester bromku tiotropiowego ulega
nieenzymatycznemu rozkładowi do alkoholu (N-metyloskopina) i kwasu ditienyloglikolowego,
które nie mają powinowactwa do receptorów muskarynowych. Badania in vitro z użyciem
mikrosomów wątroby ludzkiej i hepatocytów ludzkich wskazują, że pozostała część produktu
(< 20% dawki podanej dożylnie) jest metabolizowana na drodze oksydacji zależnej od cytochromu
P-450 (CYP), a następnie sprzęgana z glutationem, co prowadzi do powstania różnych metabolitów
II fazy.

Badania in vitro z użyciem mikrosomów wątroby wskazują na możliwość zablokowania tego
szlaku enzymatycznego przez inhibitory CYP 2D6 (i 3A4), chinidynę, ketokonazol i gestoden. Tak
więc CYP 2D6 i 3A4 są włączone w szlak metaboliczny odpowiedzialny za przemianę mniejszej
części podanej dawki. Bromek tiotropiowy, nawet w stężeniach większych niż lecznicze, nie
hamuje aktywności CYP 1A1, 1A2, 2B6, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 lub 3A w mikrosomach wątroby
ludzkiej.

Eliminacja:
Skuteczny okres półtrwania tiotropium u pacjentów z POChP wynosi 27-45 godzin. Całkowity
klirens po podaniu dożylnym u młodych, zdrowych ochotników wynosił 880 ml/min. Po podaniu
dożylnym tiotropium jest wydalane głównie w postaci niezmienionej z moczem (74%). Po podaniu
leku w postaci proszku do inhalacji u pacjentów z POChP do osiągnięcia stanu stacjonarnego 7%
(1,3 μg) niezmienionego leku wydala się z moczem w ciągu 24 godzin, pozostała część dawki,
głównie niewchłonięta w jelitach, wydala się z kałem. Klirens nerkowy tiotropium jest większy od
klirensu kreatyniny, co wskazuje na wydzielanie leku do moczu. Podczas długotrwałego, wziewnego
stosowania produktu raz na dobę u pacjentów z POChP, stan stacjonarny uzyskiwano po 7 dniach,
bez późniejszej kumulacji.

Liniowość lub nieliniowość:
Tiotropium wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych niezależnie
od postaci farmaceutycznej.

c) Charakterystyka poszczególnych grup pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku: Zgodnie z oczekiwaniem, podobnie jak w przypadku innych leków
wydalanych głównie przez nerki, zaawansowanie wieku pacjenta wiąże się ze zmniejszeniem
klirensu nerkowego tiotropium (365 ml/min u pacjentów w wieku < 65 lat z POChP do 271 ml/min
u pacjentów w wieku ≥ 65 lat z POChP). Nie skutkowało to wzrostem wartości AUC0-6,ss lub Cmax,ss.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: Po podaniu raz na dobę tiotropium w postaci wziewnej
do stanu stacjonarnego pacjentom z POChP, łagodne zaburzenia czynności nerek (Clkr 50-80
ml/min) skutkowały nieznacznym zwiększeniem AUC0-6,ss (od 1,8 do 30% wyższe) i podobnymi
wartościami Cmax,ss w porównaniu do pacjentów z niezaburzoną czynnością nerek (Clkr >80
ml/min).

U pacjentów z POChP z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności nerek

(Clkr < 50 ml/min), dożylne podanie tiotropium spowodowało dwukrotne zwiększenie ekspozycji na
lek (82% większe AUC0-4 godz i 52% większe Cmax) w porównaniu do pacjentów z POChP
z niezaburzoną czynnością nerek, co zostało potwierdzone po podaniu suchego proszku do
inhalacji.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: Niewydolność wątroby nie powinna mieć znaczącego
wpływu na właściwości farmakokinetyczne tiotropium. Tiotropium jest wydalane przede
wszystkim przez nerki (74% dawki u młodych, zdrowych ochotników) i ulega prostej,
nieenzymatycznej reakcji hydrolizy estru z wytworzeniem farmakologicznie nieaktywnych
produktów.

Japońscy pacjenci z POChP: w przekrojowym badaniu porównawczym, uśredniony szczyt stężenia
tiotropium w osoczu po 10 minutach od inhalacji w stanie stacjonarnym był od 20% do 70% wyższy
u japońskich pacjentów z POChP w porównaniu z pacjentami rasy kaukaskiej. Nie zaobserwowano
jednak większej śmiertelności u pacjentów japońskich w porównaniu z pacjentami kaukaskimi. Brak
wystarczających danych farmakokinetycznych do przedstawienia dla innych grup etnicznych lub ras.

Dzieci i młodzież: Patrz punkt 4.2.

d) Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne

Parametry farmakokinetyczne produktu nie wpływają bezpośrednio na jego właściwości
farmakodynamiczne.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Wiele działań leku obserwowanych w konwencjonalnych badaniach farmakologicznych
dotyczących bezpieczeństwa stosowania, toksyczności po podaniu wielokrotnym i toksycznego
wpływu na reprodukcję, można wyjaśnić przeciwcholinergicznymi właściwościami bromku
tiotropiowego. Typowe zaobserwowane u zwierząt objawy to: zmniejszenie łaknienia,
zmniejszenie przyrostu masy ciała, suchość w jamie ustnej i nosie, zmniejszenie wydzielania płynu
łzowego i śliny, rozszerzenie źrenic i zwiększona częstość akcji serca. Inne istotne objawy
zanotowane w badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym to: łagodne podrażnienie dróg
oddechowych u szczurów i myszy przejawiające się zapaleniem błony śluzowej nosa i zmianami w
nabłonku jamy nosowej i krtani, zapaleniem gruczołu krokowego, złogami białkowymi i kamicą
pęcherza moczowego u szczurów.

Szkodliwy wpływ na przebieg ciąży, rozwój zarodka i płodu, poród lub rozwój pourodzeniowy,
mógł być wykazany tylko po zastosowaniu dawek toksycznych dla matki. Bromek tiotropiowy nie
wykazywał działania teratogennego ani u szczurów, ani u królików. W badaniu wpływu na ogólną
rozrodczość i płodność szczurów, nie wykazano żadnego działania niepożądanego na płodność lub
cykle płciowe zarówno badanych rodziców, jak i ich potomstwa po żadnej z zastosowanych dawek
leku.

Po miejscowym lub ogólnoustrojowym narażeniu pięciokrotnie przekraczającym narażenie po
zastosowaniu dawek terapeutycznych obserwowano zmiany w układzie oddechowym
(podrażnienie) i moczowo-płciowym (zapalenie gruczołu krokowego) oraz toksyczny wpływ na
reprodukcję. Badania genotoksyczności i potencjalnego działania rakotwórczego nie ujawniły
występowania szczególnego zagrożenia dla ludzi.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Zawartość kapsułki:
Laktoza (zawierająca białko mleka)

Otoczka kapsułki:
Hypromeloza
Tytanu dwutlenek (E 171)
Tusz czarny [szelak, żelaza tlenek czarny (E 172), glikol propylenowy, amonowy wodorotlenek
stężony, potasu wodorotlenek]

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

2 lata
Inhalator NeumoHaler należy wyrzucić po zużyciu wszystkich kapsułek znajdujących się w tym
opakowaniu (najpóźniej po upływie 3 miesięcy od pierwszego użycia).

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30ºC.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry Aluminium/Aluminium z odklejaną folią, w tekturowym pudełku.
NeumoHaler - inhalator pojedynczych dawek produktu z zieloną obudową i osłoną oraz białym
przyciskiem, wykonany z tworzywa sztucznego (ABS) i stali nierdzewnej.

Wielkości opakowań:
◦ Tekturowe pudełko zawierające 30 kapsułek,
◦ Tekturowe pudełko zawierające 60 kapsułek,
◦ Tekturowe pudełko zawierające 90 kapsułek.

Inhalator NeumoHaler znajduje się w każdym tekturowym pudełku.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie
z lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Viatris Limited
Damastown Industrial Park
Mulhuddart
Dublin 15
DUBLIN
Irlandia

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 15/02/2019

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.