# Theospirex retard

> Teofilina bezwodna · 150 mg · Tabletki powlekane o przedłużonym uwalnianiu

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Theospirex retard
- **Nazwa powszechna:** Theophyllinum anhydricum
- **Substancja czynna:** [Teofilina bezwodna](https://apteka.online/odpowiedniki/theophyllinum-anhydricum)
- **Moc:** 150 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane o przedłużonym uwalnianiu
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** R03DA04
- **Liczba opakowań:** 1
- **Numer pozwolenia:** 08039
- **Podmiot odpowiedzialny:** Biofarm Sp. z o.o.
- **Producent:** Biofarm Sp. z o.o., Polska
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-obturacyjnych-chorobach-drog-oddechowych/theospirex-retard-tabletki-powlekane-o-prz-150-mg-biofarm
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-stosowane-w-obturacyjnych-chorobach-drog-oddechowych/theospirex-retard-tabletki-powlekane-o-prz-150-mg-biofarm.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/8341/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/8341/characteristic

## Dostępne opakowania (1)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 50 tabl. | 5909990803910 | Rp | 9,38 zł (dopłata od 4,16 zł) | Bardzo dobrze dostępny (5/5) | — |

## Leki refundowane

### 50 tabl. — EAN 5909990803910 · cena jedn. 0,19 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji | ryczałt | 9,38 zł | 4,16 zł | 5,22 zł | 8,42 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+) oraz DZ (dzieci i młodzież do 18): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie. Leki ujęte w wykazie bezpłatnych leków MZ są całkowicie bezpłatne (0,00 zł) dla osób z uprawnieniem S (seniorzy 65+) lub DZ (dzieci i młodzież do 18).

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest Theospirex retard i w jakim celu się go stosuje?
Theospirex retard jest lekiem zawierającym teofilinę w postaci tabletek powlekanych o przedłużonym
działaniu.
Lek wykazuje działanie rozkurczające mięśnie gładkie oskrzeli, oskrzelików i naczyń krwionośnych
oraz hamuje uwalnianie mediatorów z komórek biorących udział w reakcjach zapalnych.
Lek również wpływa dodatnio na siłę i czas skurczu mięśnia sercowego, zwiększa wydalanie moczu
i zmniejsza obrzęk.

Wskazanie do stosowania:
• zapobieganie skurczom oskrzeli w przebiegu astmy oskrzelowej i przewlekłej obturacyjnej
choroby płuc.

Uwaga!
Leki zawierające teofilinę o przedłużonym uwalnianiu nie są przeznaczone do doraźnego leczenia
stanu astmatycznego (ciężkiego napadu astmy) lub zaburzeń oddychania spowodowanych ostrym
skurczem oskrzeli.

Teofiliny nie należy stosować jako leku pierwszego wyboru w leczeniu astmy u dzieci.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Theospirex retard

Kiedy nie stosować leku Theospirex retard
- jeśli pacjent ma uczulenie na teofilinę, pochodne teofiliny lub inne pochodne ksantyny, lub na
którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6),
- jeśli u pacjenta wystąpił świeży zawał mięśnia sercowego,
- jeśli u pacjenta wystąpił wstrząs lub zapaść,

- jeśli u pacjenta stwierdzono ostre zaburzenia rytmu serca,
- jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby,
- jeśli u pacjenta stwierdzono obrzęk płuc,
- jeśli u pacjenta stwierdzono skłonność do drgawek,
- jeśli u pacjenta stwierdzono padaczkę,
- jeśli dziecko ma mniej niż 6 lat.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Theospirex retard należy omówić to z lekarzem:
- jeśli u pacjenta występuje nadciśnienie tętnicze,
- jeśli u pacjenta występuje niestabilna dławica piersiowa,
- w przypadku ryzyka wystąpienia zaburzeń rytmu serca (w tym także zaburzeń rytmu serca
z szybką czynnością serca),
- jeśli u pacjenta występuje przerostowa kardiomiopatia ze zwężeniem drogi odpływu (choroba
mięśnia sercowego),
- jeśli u pacjenta występuje nadczynność tarczycy,
- jeśli u pacjenta występuje choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy,
- jeśli u pacjenta występują zaburzenia czynności nerek i (lub) wątroby,
- jeśli u pacjenta występuje porfiria,
- jeśli u pacjenta występuje niewydolność serca,
- jeśli u pacjenta występuje serce płucne,
- jeśli u pacjenta występuje jaskra,
- jeśli u pacjenta występuje cukrzyca,
- jeśli u pacjenta występuje długo utrzymująca się gorączka,
- jeśli u pacjenta występują zakażenia wirusowe,
- jeśli pacjent jednocześnie stosuje leki spowalniające metabolizm teofiliny (w tym także
w okresie bezpośrednio po ich odstawieniu).

Lek należy stosować ostrożnie w okresie szczepień oraz u osób w podeszłym wieku.

Leku nie należy stosować w ostrym napadzie astmy oskrzelowej i stanach astmatycznych.

Gorączka zmniejsza szybkość wydalania teofiliny z organizmu. W przypadku ostrej choroby
przebiegającej z gorączką konieczne może być zmniejszenie dawki w celu uniknięcia zatrucia.

Dzieci i młodzież
Leku Theospirex retard nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 6 lat.
Dostępne są inne postaci farmaceutyczne leku, które są bardziej odpowiednie dla dzieci w wieku
poniżej 6 lat.
Szczegółowe informacje dotyczące stosowania tego leku u dzieci i młodzieży przedstawione są
w punkcie 3. „Jak stosować Theospirex retard”.

Theospirex retard a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

W szczególności należy poinformować o stosowaniu któregokolwiek z poniższych leków, gdyż
Theospirex retard może zmieniać ich działanie oraz zwiększać ryzyko wystąpienia działań
niepożądanych:
• Leku Theospirex retard nie należy stosować jednocześnie z innymi preparatami zawierającymi
ksantyny i ich pochodne.
• Efedryna. Teofilina nasila działanie efedryny.
• Teofilina nasila działanie sympatykomimetyków (takich jak salbutamol, formoterol)
stosowanych w leczeniu stanów skurczowych oskrzeli, kofeiny i podobnych substancji.
• Teofilina zwiększa wydalanie nerkowe soli litu (stosowanych w leczeniu manii lub depresji),
zmniejsza jego wchłanianie i stężenie we krwi.

• Glikozydy naparstnicy (leki pobudzające pracę serca). Poprzez dodatni wpływ na siłę i czas
skurczu mięśnia sercowego teofilina może nasilać działanie glikozydów naparstnicy
i prowadzić do zaburzeń przewodnictwa w mięśniu sercowym.
• Teofilina może osłabić działanie leków β-adrenolitycznych (leki stosowane m.in. w leczeniu
nadciśnienia tętniczego), adenozyny (lek stosowany w zaburzeniach rytmu serca),
benzodiazepin (leki o działaniu przeciwlękowym, uspokajającym, nasennym,
przeciwdrgawkowym) i pankuronium (lek stosowany podczas znieczulenia ogólnego w celu
ułatwienia intubacji i zwiotczenia mięśni szkieletowych w trakcie zabiegów chirurgicznych).
• Teofilina nasila działanie leków moczopędnych.
• Istnieją dowody wskazujące, że u osób otrzymujących jednocześnie ketaminę (szybko
działający środek znieczulający) dojść może do obniżenia progu drgawkowego.
• Zastosowanie halotanu (środek stosowany do znieczulenia ogólnego) u pacjentów leczonych
teofiliną może spowodować ciężkie zaburzenia rytmu serca.

Mniejsze stężenie teofiliny we krwi występuje u palaczy tytoniu.

W przypadku stosowania leków wpływających na stężenie teofiliny w surowicy krwi należy
odpowiednio dostosować dawkę.

Należy poinformować o stosowaniu leków, które mogą nasilać działanie leku Theospirex retard
i zwiększać ryzyko wystąpienia jego działań niepożądanych:
• cymetydyna (lek stosowany w leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy),
• allopurynol (lek zmniejszający zawartość kwasu moczowego we krwi i moczu, hamujący
tworzenie kamieni szczawianowych w drogach moczowych, zapobiegający odkładaniu się
złogów moczanów w mięśniach i nerkach),
• antybiotyki fluorochinolowe (enoksacyna, lomefloksacyna, cyprofloksacyna, norfloksacyna,
ofloksacyna). Zaleca się częste kontrolowanie stężenia teofiliny u pacjentów leczonych takimi
antybiotykami,
• antybiotyki makrolidowe (erytromycyna, klarytromycyna),
• disulfiram (lek stosowany w leczeniu uzależnienia od alkoholu),
• estrogeny (leki hormonalne stosowane m.in. w hormonalnej terapii zastępczej),
• fluwoksamina (lek przeciwdepresyjny z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego
serotoniny),
• interferon-α (lek stosowany w leczeniu nowotworów),
• izoniazyd (lek stosowany w zapobieganiu i leczeniu gruźlicy),
• metotreksat (lek stosowany w leczeniu nowotworów),
• meksyletyna i propafenon (leki stosowane w zaburzeniach rytmu serca),
• rofekoksyb (lek stosowany w leczeniu bólu w schorzeniach reumatycznych),
• propranolol (lek stosowany m.in. w nadciśnieniu tętniczym),
• tyklopidyna (lek zapobiegający tworzeniu się zakrzepów),
• leki blokujące kanał wapniowy (werapamil, diltiazem) stosowane w chorobach serca,
• wiloksazyna (lek przeciwdepresyjny).
W takich przypadkach lekarz może zalecić zmniejszenie dawki leku Theospirex retard.

Alkohol powoduje zwiększenie stężenia teofiliny we krwi, dlatego podczas stosowania leku
Theospirex retard nie należy spożywać napojów zawierających alkohol.

Należy poinformować o stosowaniu leków, które mogą osłabiać działanie leku Theospirex retard
i zmniejszać jego skuteczność:
• aminoglutetimid (lek stosowany w leczeniu niektórych nowotworów prostaty),
• karbamazepina (lek stosowany w leczeniu padaczki),
• izoprenalina (lek stosowany w astmie oskrzelowej),
• fenobarbital (lek przeciwpadaczkowy),
• fenytoina (lek o działaniu przeciwdrgawkowym),
• prymidon (lek przeciwpadaczkowy),

• ryfampicyna (lek stosowany w gruźlicy),
• sukralfat (lek stosowany w chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy),
• sulfinpirazon (lek zwiększający wydalanie kwasu moczowego z moczem, stosowany w dnie
moczanowej),
• leki zawierające ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum).
Jeśli pacjent stosuje jednocześnie którykolwiek z powyższych leków, lekarz może zalecić zwiększenie
dawki leku Theospirex retard.

Theospirex retard z jedzeniem i piciem
Dieta uboga w węglowodany (cukry) i bogata w białka, odżywianie pozajelitowe oraz spożywanie
grilowanego mięsa wołowego w dużych ilościach zmniejsza ilość teofiliny w organizmie i osłabia jej
działanie.

Dieta bogata w węglowodany i uboga w białka może prowadzić do zwiększenia ilości teofiliny
w organizmie, nasilenia jej działania i wzrostu ryzyka wystąpienia działań niepożądanych.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania teofiliny w okresie ciąży, ponieważ nie przeprowadzono
odpowiednich badań.
Teofilina przenika przez barierę łożyskową i może wywoływać działania niepożądane u płodu.

Teofiliny nie należy stosować w okresie ciąży, zwłaszcza w pierwszych trzech miesiącach, jeśli nie
jest to bezwzględnie konieczne. W drugim i trzecim trymestrze ciąży teofilinę można stosować tylko
wtedy, kiedy korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu.
Teofilina przenika przez barierę łożyskową i może wywoływać działania niepożądane u płodu.

Stopień wiązania teofiliny z białkami osocza oraz klirens mogą ulegać zmniejszeniu w trakcie rozwoju
ciąży. Wskazane może być zmniejszenie dawki, aby uniknąć wystąpienia działań niepożądanych.

Stosowanie teofiliny w końcowym okresie ciąży może hamować kurczliwość macicy. Należy
prowadzić dokładne monitorowanie noworodków narażonych na działanie teofiliny w końcowym
okresie ciąży w celu wykrycia ewentualnych objawów wywołanych jej działaniem.

Karmienie piersią
Nie należy stosować leku w okresie karmienia piersią.
Teofilina przenika do mleka matki i w okresie karmienia piersią może powodować działania
niepożądane u karmionych niemowląt. Jej stężenie w mleku karmiącej matki może stanowić 60 – 90%
stężenia tego leku we krwi.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Teofilina może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Należy
zachować ostrożność, ze względu na możliwość wystąpienia objawów senności oraz zawrotów głowy.

### 3. Jak stosować Theospirex retard?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

Dawkę teofiliny należy dobierać indywidualnie uwzględniając skuteczność działania leku
i tolerowanie leku przez pacjenta. Dawkowanie najlepiej jest ustalać po oznaczeniu stężenia teofiliny
w osoczu (zakres stężeń terapeutycznych: 8 – 20 μg/ml). Monitorowanie stężenia teofiliny w osoczu

jest wskazane zwłaszcza w przypadku wystąpienia działań niepożądanych lub niewystarczającej
odpowiedzi na leczenie.

Jeśli pacjent stosował wcześniej teofilinę lub jej związki należy to uwzględnić ustalając dawkę
początkową i odpowiednio ją zmniejszyć. Dawkę należy obliczyć na podstawie beztłuszczowej masy
ciała, ponieważ teofilina nie przenika do tkanki tłuszczowej.

Dawkowanie

Dobowa dawka podtrzymująca teofiliny u dorosłych wynosi około 11 do 13 mg/kg masy ciała
Odpowiada to całkowitej dawce dobowej 900 mg (6 tabletek).

• Dorośli i młodzież w wieku powyżej 16 lat (8 do 12 mg/kg masy ciała na dobę):
300 mg teofiliny (2 tabletki) co 12 godzin (rano i wieczorem).

• Młodzież w wieku 13 do 16 lat (8 do 15 mg/kg masy ciała na dobę):
225 do 300 mg teofiliny (1 i ½ tabletki do 2 tabletek) co 12 godzin (rano i wieczorem).

• Dzieci w wieku 10 do 12 lat (11 do 15 mg/kg masy ciała na dobę):
225 mg teofiliny (1 i ½ tabletki) co 12 godzin (rano i wieczorem).

• Dzieci w wieku 6 do 9 lat (10 do 17 mg/kg masy ciała na dobę):
150 mg teofiliny (1 tabletka) co 12 godzin (rano i wieczorem).

W przypadku niezadowalającej poprawy dawkę dobową zwiększa się stopniowo w odstępach co 3 dni
o około 25% aż do uzyskania poprawy klinicznej lub do momentu, w którym zostanie osiągnięta
maksymalna dawka dobowa, jak niżej:
Dorośli i młodzież w wieku powyżej 16 lat: 13 mg/kg masy ciała na dobę
Młodzież w wieku 13 do 16 lat: 18 mg/kg masy ciała na dobę
Dzieci w wieku 10 do 12 lat: 20 mg/kg masy ciała na dobę
Dzieci w wieku 6 do 9 lat: 24 mg/kg masy ciała na dobę

W przypadku braku możliwości kontrolowania stężenia leku we krwi nie należy przekraczać dawki
dobowej:
• u dzieci w wieku 6 do 9 lat: 600 mg (4 tabletki),
• u dzieci w wieku powyżej 9 do 12 lat: 750 mg (5 tabletek),
• u młodzieży w wieku powyżej 12 lat oraz u dorosłych: 900 mg (6 tabletek).

W przypadku konieczności utrzymania wyżej podanych dawek maksymalnych, wskazane jest
kontrolowanie stężenia teofiliny we krwi.

Jeśli lek zawierający teofilinę o niezmodyfikowanym uwalnianiu ma być zastąpiony lekiem
o zmodyfikowanym uwalnianiu, może być konieczne zmniejszenie dawki dobowej.

W razie zmiany leku zawierającego teofilinę na inny lek zawierający teofilinę lekarz będzie
monitorował leczenie, kontrolując stężenie teofiliny w surowicy.

Dzieci w wieku poniżej 6 lat
Leku Theospirex retard nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 6 lat.

Palenie tytoniu
Osobom palącym tytoń, z powodu szybszego wydalania teofiliny, należy podawać odpowiednio
większą dawkę teofiliny z uwzględnieniem masy ciała niż niepalącym dorosłym pacjentom.
Należy zachować szczególną ostrożność podczas dobierania dawki u osób palących, które są w trakcie
rzucania palenia, ponieważ stężenie teofiliny w osoczu jest u nich zwiększone w porównaniu
z osobami niepalącymi.

Szczególne grupy pacjentów
Na ogół wydalanie teofiliny przebiega wolniej u pacjentów z niewydolnością serca, ciężkim
niedotlenieniem, przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, zapaleniem płuc, ostrym obrzękiem płuc,
zakażeniami wirusowymi (zwłaszcza grypą), gorączką niepoddającą się leczeniu, u osób w podeszłym
wieku, u pacjentów przyjmujących niektóre leki (patrz punkt 2. „Theospirex retard a inne leki”) oraz
u osób pijących większe ilości alkoholu. Dlatego też tacy pacjenci wymagają zastosowania
mniejszych dawek teofiliny oraz zachowania szczególnej ostrożności przy podejmowaniu decyzji
o zwiększeniu stosowanej dawki.

Informowano też o zmniejszeniu wydalania teofiliny po szczepieniu przeciw grypie i gruźlicy.
W takich przypadkach może być konieczne zmniejszenie dawki teofiliny.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby i (lub) nerek
Bardzo często u pacjentów z zaburzeniami wątroby wydalanie teofiliny jest wolniejsze.
U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek może dojść do kumulacji metabolitów
teofiliny. Dlatego też u tych pacjentów należy stosować mniejsze dawki i zachować szczególną
ostrożność podczas zwiększania dawkowania.

Sposób podawania
Tabletki należy stosować doustnie, po posiłku.
Dawki pojedyncze należy przyjmować w równych odstępach czasu w ciągu doby. W przypadku
podawania leku dwa razy na dobę, zazwyczaj dawkę przyjmuje się rano i wieczorem.
Tabletki można podzielić na dwie równe dawki wzdłuż linii podziału.
Tabletek nie należy żuć ani kruszyć.

Czas trwania leczenia
Czas trwania leczenia ustala lekarz w zależności od rodzaju, nasilenia oraz przebiegu choroby.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Theospirex retard
Objawy przedawkowania
Objawy przedawkowania teofiliny mogą wystąpić, jeśli jej stężenie w surowicy krwi jest większe niż
20 μg/ml, i ulegają nasileniu w przypadku większych stężeń.
Zazwyczaj najpierw występuje tachykardia (przyspieszenie czynności serca), później objawy
żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, wymioty z domieszką krwi, bóle żołądka, biegunka),
pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego (niepokój, bóle głowy, bezsenność, zawroty głowy),
nadmierne pragnienie, szumy w uszach, kołatanie serca i zaburzenia rytmu serca. Może wystąpić
nadmierne pocenie się i drżenie mięśni.
W przypadku znacznego przedawkowania (stężenie teofiliny w osoczu jest większe niż 25 μg/ml)
mogą wystąpić drgawki, niewydolność krążenia, hipertermia (wzrost temperatury ciała), ciężkie
zaburzenia rytmu serca, w tym komorowe zaburzenia rytmu serca, a nawet zatrzymanie krążenia
i zgon.
U pacjentów ze zwiększoną wrażliwością na teofilinę, ciężkie objawy przedawkowania mogą
wystąpić nawet, gdy stężenie teofiliny w osoczu jest mniejsze niż 20 μg/ml.

Postępowanie po przedawkowaniu
W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów przedawkowania należy natychmiast
skontaktować się z lekarzem lub oddziałem ratunkowym najbliższego szpitala. W przypadku
objawów zagrażających życiu należy natychmiast wezwać pogotowie ratunkowe.

W przypadku łagodnych objawów przedawkowania:
Należy przerwać podawanie leku i oznaczyć stężenie teofiliny w osoczu. Jeśli leczenie jest
wznawiane, dawkę należy odpowiednio zmniejszyć.

Jeśli wystąpią objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (np. niepokój i drgawki):
- należy podawać dożylnie diazepam 0,1-0,3 mg/kg masy ciała, maksymalnie 15 mg.

Jeśli objawy przedawkowania potencjalnie zagrażają życiu należy:
- monitorować czynności życiowe i utrzymywać drożność dróg oddechowych,
- podać tlen,
- w razie konieczności, podawać dożylnie płyny zwiększające objętość osocza,
- kontrolować i w razie konieczności uzupełniać niedobory płynów i elektrolitów,
- zastosować hemoperfuzję (patrz poniżej).

W przypadku zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca:
- u pacjentów, którzy nie chorują na astmę należy dożylnie podać propranolol: 1 mg u dorosłych;
0,02 mg/kg masy ciała u dzieci. Dawkę można powtarzać co 5-10 minut aż do przywrócenia
prawidłowego rytmu serca, do dawki maksymalnej 0,1 mg/kg mc.

Ostrzeżenie:
U pacjentów chorych na astmę oskrzelową propranolol może wywołać silny skurcz oskrzeli, dlatego
u tych pacjentów zamiast propranololu należy podawać werapamil.

W bardzo ciężkich przypadkach zatrucia, gdy opisane powyżej postępowanie jest nieskuteczne oraz
u pacjentów, u których stężenie teofiliny w osoczu jest bardzo duże, szybkie i całkowite odtrucie
można osiągnąć przez zastosowanie hemoperfuzji lub hemodializy. W większości przypadków nie jest
to konieczne, ponieważ teofilina jest metabolizowana dostatecznie szybko.

Pominięcie zastosowania leku Theospirex retard
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Theospirex retard
W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie
u każdego one wystąpią.

W czasie stosowania leku Theospirex retard mogą wystąpić następujące działania niepożądane:

Zaburzenia żołądka i jelit:
Bardzo często (u więcej niż 1 na 10 pacjentów): podrażnienie błony śluzowej przewodu
pokarmowego, nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu, biegunka, brak apetytu, jadłowstręt. Opisywano
wystąpienie krwawych wymiotów po teofilinie. Istniejący refluks żołądkowo-przełykowy może ulec
nasileniu w nocy z powodu rozkurczu zwieracza przełyku.

Zaburzenia układu nerwowego i zaburzenia psychiczne:
Bardzo często (u więcej niż 1 na 10 pacjentów): pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego: bóle
głowy, drażliwość, niepokój, bezsenność, zawroty głowy, wzmożenie odruchów, drżenie kończyn
i napady drgawek.

Zaburzenia serca:
Bardzo często (u więcej niż 1 na 10 pacjentów): zaburzenia rytmu serca, przyspieszona czynność
serca, skurcze dodatkowe i komorowe zaburzenia rytmu serca, kołatanie serca.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia:
Bardzo często (u więcej niż 1 na 10 pacjentów): przyspieszenie oddechu.

Zaburzenia naczyniowe:
Bardzo często (u więcej niż 1 na 10 pacjentów): obniżenie ciśnienia tętniczego.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych:
Bardzo często (u więcej niż 1 na 10 pacjentów): zwiększone wydalanie moczu związane z działaniem
moczopędnym teofiliny, może wystąpić różnego stopnia białkomocz, zwiększenie liczby erytrocytów
w moczu. Obserwowano również wystąpienie zespołu nieprawidłowego wydzielania hormonu
antydiuretycznego (SIADH).

Zaburzenia układu immunologicznego:
Niezbyt często (u mniej niż 1 na 100, ale u więcej niż 1 na 1000 pacjentów): reakcje nadwrażliwości,
pokrzywka, uogólniony świąd, obrzęk naczynioruchowy – reakcje alergiczne, takie jak reakcje skórne
i nagły obrzęk skóry i błon śluzowych (np. gardła lub języka), trudności w oddychaniu i (lub)
swędzenie i wysypka.

Badania diagnostyczne:
Bardzo często (u więcej niż 1 na 10 pacjentów): zwiększenie stężenia glukozy w surowicy krwi,
(zmniejszenie stężenia potasu we krwi), zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy, zmiany stężenia
elektrolitów we krwi, zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi.

Objawy niepożądane mogą być bardziej nasilone u osób z nadwrażliwością na teofilinę lub
w przypadku przedawkowania (stężenie teofiliny w osoczu większe niż 20 mg/l).

W szczególności, gdy stężenie teofiliny w osoczu jest większe niż 25 mg/l mogą wystąpić objawy
działania toksycznego, takie jak drgawki, nagły spadek ciśnienia tętniczego krwi, komorowe
zaburzenia rytmu i ciężkie objawy ze strony układu pokarmowego (w tym krwawienia z przewodu
pokarmowego).

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
tel.: +48 22 49 21 301
faks: +48 22 49 21 309
e-mail: ndl@urpl.gov.pl
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać Theospirex retard?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w temperaturze poniżej 25ºC.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu. Termin
ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Theospirex retard
- Substancją czynną leku jest teofilina bezwodna.
Jedna tabletka o przedłużonym uwalnianiu zawiera 150 mg teofiliny bezwodnej.

- Pozostałe składniki to: amoniowego metakrylanu kopolimer (typ B) (Eudragit RSPO), powidon
25, talk, magnezu stearynian, woda oczyszczona, hypromeloza HPMC 5-6, hypromeloza HPMC
2910, tytanu dwutlenek (E171), triacetyna, makrogol 6000.

Jak wygląda lek Theospirex retard i co zawiera opakowanie
Białe, okrągłe tabletki powlekane, z linią podziału po obu stronach, o powierzchni gładkiej, bez
uszkodzeń, plam i wykruszeń.

Tabletki pakowane są w blistry Aluminium/PVC, umieszczone w tekturowym pudełku.
Opakowanie zawiera 50 tabletek (5 blistrów po 10 szt.).

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca
Biofarm Sp. z o.o.
ul. Wałbrzyska 13
60-198 Poznań
Tel.: +48 61 66 51 500
Faks: +48 61 66 51 505

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Theospirex retard, 150 mg, tabletki powlekane o przedłużonym uwalnianiu

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Jedna tabletka powlekana o przedłużonym uwalnianiu zawiera 150 mg teofiliny bezwodnej
(Theophyllinum anhydricum).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana o przedłużonym uwalnianiu

Białe, okrągłe tabletki powlekane, z linią podziału po obu stronach, o powierzchni gładkiej,
bez uszkodzeń, plam i wykruszeń

Tabletkę można podzielić na dwie równe dawki.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Zapobieganie skurczom oskrzeli w przebiegu astmy oskrzelowej i przewlekłej obturacyjnej choroby
płuc.

Uwaga:
Produkty z teofiliną o przedłużonym uwalnianiu nie są przeznaczone do doraźnego leczenia stanu
astmatycznego (ciężkiego napadu astmy) lub zaburzeń oddychania spowodowanych ostrym skurczem
oskrzeli.

Teofiliny nie należy stosować jako leku pierwszego wyboru w leczeniu astmy u dzieci.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Zalecenia ogólne
Dawkę teofiliny należy dobierać indywidualnie, uwzględniając skuteczność działania i tolerowanie
produktu leczniczego przez pacjenta. Dawkowanie najlepiej jest ustalać po oznaczeniu stężenia
teofiliny w osoczu (skuteczne stężenie teofiliny w osoczu: 5-12 μg/ml). Monitorowanie stężenia
teofiliny w osoczu jest wskazane zwłaszcza w przypadku wystąpienia działań niepożądanych lub
niewystarczającej odpowiedzi na leczenie.

Jeśli pacjent stosował wcześniej teofilinę lub jej związki należy to uwzględnić ustalając dawkę
początkową i odpowiednio ją zmniejszyć. Dawkę należy obliczyć na podstawie beztłuszczowej masy
ciała, ponieważ teofilina nie przenika do tkanki tłuszczowej.

Dawkowanie
Dobowa dawka podtrzymująca teofiliny u dorosłych wynosi około 11 do 13 mg/kg mc.
Odpowiada to całkowitej dawce dobowej 900 mg.

Rozpoczynając leczenie produktem Theospirex retard zaleca się jego przyjmowanie dwa razy na dobę
w odstępie około 12 godzin, po posiłku, według poniższego schematu:

Dorośli i młodzież w wieku powyżej 16 lat (8 do 12 mg/kg masy ciała na dobę):
300 mg teofiliny (2 tabletki) co 12 godzin (rano i wieczorem).

Młodzież w wieku 13 do 16 lat (8 do 15 mg/kg masy ciała na dobę):
225 do 300 mg teofiliny (1 i ½ tabletki do 2 tabletek) co 12 godzin (rano i wieczorem).

Dzieci w wieku 10 do 12 lat (11 do 15 mg/kg masy ciała na dobę):
225 mg teofiliny (1 i ½ tabletki) co 12 godzin (rano i wieczorem).

Dzieci w wieku 6 do 9 lat (10 do 17 mg/kg masy ciała na dobę):
150 mg teofiliny (1 tabletka) co 12 godzin (rano i wieczorem).

W przypadku niezadowalającej poprawy dawkę dobową zwiększa się stopniowo w odstępach co 3 dni
o około 25% aż do uzyskania poprawy klinicznej lub do momentu, w którym zostanie osiągnięta
maksymalna dawka dobowa, jak podano poniżej:
Dorośli i młodzież w wieku powyżej 16 lat: 13 mg/kg mc./dobę
Młodzież w wieku 13 do 16 lat: 18 mg/kg mc./dobę
Dzieci w wieku 10 do 12 lat: 20 mg/kg mc./dobę
Dzieci w wieku 6 do 9 lat: 24 mg/kg mc./dobę

W przypadku braku możliwości monitorowania stężenia leku we krwi nie należy przekraczać dawki
dobowej:
- u dzieci w wieku 6 do 9 lat: 600 mg (4 tabletki),
- u dzieci w wieku powyżej 9 do 12 lat: 750 mg (5 tabletek),
- u młodzieży w wieku powyżej 12 lat oraz u dorosłych: 900 mg (6 tabletek).

W przypadku konieczności utrzymania wyżej podanych dawek maksymalnych, wskazane jest
kontrolowanie stężenia teofiliny we krwi.

Jeśli produkt zawierający teofilinę o niezmodyfikowanym uwalnianiu ma być zastąpiony produktem
o zmodyfikowanym uwalnianiu, może być konieczne zmniejszenie dawki dobowej.

W razie zmiany produktu teofiliny na inny produkt teofiliny należy monitorować terapię, kontrolując
stężenie teofiliny w surowicy.

Dzieci w wieku poniżej 6 lat
Produktu leczniczego Theospirex retard nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 6 lat.
Dostępne są inne postaci farmaceutyczne leku, które są bardziej odpowiednie dla dzieci w wieku
poniżej 6 lat.

Szczególne grupy pacjentów
Osobom palącym tytoń, z powodu szybszego wydalania teofiliny, należy podawać odpowiednio
większą dawkę teofiliny z uwzględnieniem masy ciała niż niepalącym dorosłym pacjentom.
Należy zachować szczególną ostrożność podczas dobierania dawki u osób palących, które są w trakcie
rzucania palenia, ponieważ stężenie teofiliny w osoczu jest u nich zwiększone w porównaniu
z osobami niepalącymi.

Na ogół wydalanie teofiliny przebiega wolniej u pacjentów z niewydolnością serca, ciężkim
niedotlenieniem, przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, zapaleniem płuc, ostrym obrzękiem płuc,
zakażeniami wirusowymi (zwłaszcza grypą), gorączką niepoddającą się leczeniu, u osób w podeszłym
wieku i u pacjentów przyjmujących niektóre leki (patrz punkt 4.5) oraz po spożyciu większych ilości
alkoholu. Dlatego też tacy pacjenci wymagają zastosowania mniejszych dawek teofiliny oraz
zachowania szczególnej ostrożności przy podejmowaniu decyzji o zwiększeniu stosowanej dawki.

Informowano też o zmniejszeniu wydalania teofiliny po szczepieniu przeciw grypie i gruźlicy.
W takich przypadkach może być konieczne zmniejszenie dawki teofiliny.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby i (lub) nerek
Bardzo często u pacjentów z zaburzeniami wątroby wydalanie teofiliny jest wolniejsze.
U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek może dojść do kumulacji metabolitów
teofiliny. Dlatego też u tych pacjentów należy stosować mniejsze dawki i zachować szczególną
ostrożność podczas zwiększania dawkowania.

Sposób podawania
Tabletki należy stosować doustnie, po posiłku.
Dawki pojedyncze należy przyjmować w równych odstępach czasu w ciągu doby. W przypadku
podawania produktu dwa razy na dobę, zazwyczaj dawkę przyjmuje się rano i wieczorem. Tabletki
można podzielić na dwie równe dawki wzdłuż linii podziału. Tabletek nie należy żuć ani kruszyć.

Czas trwania leczenia
Czas trwania leczenia zależy od rodzaju, nasilenia oraz przebiegu choroby.

#### 4.3 Przeciwwskazania

- nadwrażliwość na teofilinę i jej pochodne, na inne pochodne ksantyny lub na którąkolwiek
substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1,
- świeży zawał mięśnia sercowego,
- wstrząs, zapaść,
- ostre zaburzenia rytmu serca,
- ciężkie choroby wątroby,
- obrzęk płuc,
- skłonność do drgawek,
- padaczka,
- stosowanie u dzieci w wieku poniżej 6 lat.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Stosowanie produktu Theospirex retard jednocześnie z innymi doustnymi produktami teofiliny, jak
również jego łączenie z leczeniem parenteralnym produktami zawierającymi teofilinę, zwiększa
ryzyko przedawkowania i nasilenia występowania objawów niepożądanych, a w skrajnych
przypadkach wystąpienia objawów zatrucia.

Produkt Theospirex retard należy stosować ostrożnie w przypadku:
- nadciśnienia tętniczego,
- niestabilnej dławicy piersiowej,
- ryzyka wystąpienia zaburzeń rytmu serca (w tym także tachyarytmi),
- przerostowej kardiomiopatii ze zwężeniem drogi odpływu,
- nadczynności tarczycy,
- choroby wrzodowej żołądka i (lub) dwunastnicy,
- zaburzeń czynności nerek i (lub) wątroby,
- porfirii,
- niewydolności serca,
- serca płucnego,
- jaskry,
- cukrzycy,
- długo utrzymującej się gorączki,
- zakażeń wirusowych,
- jednoczesnego stosowania leków spowalniających metabolizm teofiliny (w tym także
w okresie bezpośrednio po ich odstawieniu).

Produkt należy stosować ostrożnie w okresie szczepień oraz u osób w podeszłym wieku. Produktu nie
należy stosować w ostrym napadzie astmy oskrzelowej i stanach astmatycznych.

Stosowanie produktu Theospirex retard u osób w podeszłym wieku, pacjentów z licznymi
schorzeniami oraz u pacjentów ciężko chorych i (lub) leczonych w oddziałach intensywnej opieki
medycznej jest związane ze zwiększonym ryzykiem działania toksycznego. U tych pacjentów należy
monitorować stężenie teofiliny w osoczu (patrz także punkt 4.2).

Stężenie teofiliny w osoczu należy monitorować w przypadku niewystarczającego działania zalecanej
dawki lub w przypadku wystąpienia działań niepożądanych.

Ostra choroba przebiegająca z gorączką
Gorączka zmniejsza klirens teofiliny. W celu uniknięcia zatrucia może być konieczne zmniejszenie
dawki.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Produktu Theospirex retard nie należy stosować z innymi produktami zawierającymi ksantyny i ich
pochodne.

Teofilina nasila działanie efedryny.

Teofilina nasila działanie β-sympatykomimetyków stosowanych w leczeniu stanów skurczowych
oskrzeli, kofeiny i podobnych substancji.

Teofilina zwiększa wydalanie nerkowe soli litu, zmniejsza jego biodostępność i stężenie
terapeutyczne.

Poprzez dodatni wpływ inotropowy i chronotropowy na mięsień sercowy teofilina może nasilać
działanie glikozydów naparstnicy i prowadzić do zaburzeń przewodnictwa w mięśniu sercowym.

Mniejsze stężenie teofiliny we krwi występuje u palaczy tytoniu.

W przypadku stosowania leków wpływających na stężenie teofiliny w surowicy krwi należy
odpowiednio dostosować dawkę.

Metabolizm teofiliny może przebiegać wolniej i (lub) stężenie teofiliny w osoczu może zwiększyć się,
nasilając ryzyko przedawkowania i toksyczności, jeśli teofilinę stosuje się równocześnie
z następującymi lekami:
- cymetydyna,
- allopurynol,
- antybiotyki fluorochinolowe (enoksacyna, lomefloksacyna, cyprofloksacyna, norfloksacyna,
ofloksacyna),
- antybiotyki makrolidowe (erytromycyna, klarytromycyna),
- disulfiram,
- estrogeny,
- fluwoksamina,
- interferon-α,
- izoniazyd,
- metotreksat,
- meksyletyna i propafenon,
- rofekoksyb,
- propranolol,
- takryna,
- tiabendazol,
- tyklopidyna,

- leki blokujące kanał wapniowy (werapamil, diltiazem),
- wiloksazyna.
W takich przypadkach może być konieczne zmniejszenie dawki teofiliny.

Alkohol powoduje zwiększenie stężenia teofiliny we krwi.

Metabolizm teofiliny może być przyspieszony, a stężenie teofiliny w osoczu i jej skuteczność mogą
być zmniejszone, jeśli teofilinę stosuje się równocześnie z następującymi lekami:
- aminoglutetymid,
- karbamazepina,
- izoprenalina,
- fenobarbital,
- fenytoina,
- prymidon,
- ryfampicyna,
- sukralfat,
- sulfinpirazon,
- produkty zawierające ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum).

Klirens teofiliny zwiększa się w przypadku stosowania diety niskowęglowodanowej
i wysokobiałkowej, odżywiania parenteralnego oraz wysokiego dziennego spożycia grilowanego
mięsa wołowego. Natomiast dieta wysokowęglowodanowa i niskobiałkowa może prowadzić do
zmniejszenia klirensu teofiliny.

Dawkę teofiliny należy zmniejszyć do 60% zalecanej dawki w przypadku jednoczesnego podawania
z cyprofloksacyną oraz do 30% zalecanej dawki u pacjentów przyjmujących enoksacynę. Inne
chinolony (np. pefloksacyna, kwas pipemidowy) mogą nasilać działanie teofiliny. Z tego powodu
zaleca się bezwzględnie częste kontrolowanie stężenia teofiliny u pacjentów leczonych chinolonami.

Teofilina może osłabić działanie leków β-adrenolitycznych, adenozyny, benzodiazepin i pankuronium.

Teofilina nasila działanie leków moczopędnych.

Istnieją dowody wskazujące, że u osób otrzymujących jednocześnie ketaminę dojść może do
obniżenia progu drgawkowego.

Zastosowanie halotanu u pacjentów leczonych teofiliną może spowodować ciężkie zaburzenia rytmu
serca.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania teofiliny w okresie ciąży, ponieważ nie przeprowadzono
odpowiednich badań. Teofilina przenika przez barierę łożyskową.
Teofiliny nie należy stosować w okresie ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze ciąży, jeśli nie jest
to bezwzględnie konieczne. W drugim i trzecim trymestrze ciąży teofilinę można stosować tylko
wtedy, kiedy korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu.

Teofilina przenika przez barierę łożyskową i może wywoływać działanie sympatykomimetyczne
u płodu.

Stopień wiązania teofiliny z białkami osocza oraz klirens mogą ulegać zmniejszeniu w trakcie rozwoju
ciąży. Wskazane może być zmniejszenie dawki, aby uniknąć działań niepożądanych.

Stosowanie teofiliny w końcowym okresie ciąży może hamować kurczliwość macicy. Należy
prowadzić dokładne monitorowanie noworodków narażonych in utero na działanie teofiliny w celu
wykrycia ewentualnych objawów przedmiotowych wywołanych jej działaniem.

Karmienie piersią
Nie należy stosować teofiliny w okresie laktacji.
Teofilina przenika do mleka matki i w okresie karmienia piersią może powodować działania
niepożądane u karmionych niemowląt. Jej stężenie w mleku karmiącej matki może stanowić 60–90%
stężenia tego leku we krwi.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Teofilina może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Należy
zachować ostrożność, ze względu na możliwość wystąpienia senności oraz zawrotów głowy.

#### 4.8 Działania niepożądane

W czasie leczenia produktami zawierającymi teofilinę mogą wystąpić następujące działania
niepożądane:

Zaburzenia układu immunologicznego:
Niezbyt często (≥1/1 000 do ≤1/100): reakcje nadwrażliwości, pokrzywka, uogólniony świąd, obrzęk
naczynioruchowy.

Zaburzenia układu nerwowego i zaburzenia psychiczne:
Bardzo często (≥1/10): pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego: bóle głowy, drażliwość,
niepokój, bezsenność, zawroty głowy, wzmożenie odruchów, drżenie kończyn i napady drgawek.

Zaburzenia serca:
Bardzo często (≥1/10): zaburzenia rytmu serca, napadowa tachykardia, skurcze dodatkowe i arytmia
komorowa, kołatanie serca.

Zaburzenia naczyniowe:
Bardzo często (≥1/10): obniżenie ciśnienia tętniczego.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia:
Bardzo często (≥1/10): przyspieszenie oddechu.

Zaburzenia żołądka i jelit:
Bardzo często (≥1/10): podrażnienie błony śluzowej przewodu pokarmowego, nudności, wymioty, ból
w nadbrzuszu, biegunka, brak apetytu, jadłowstręt. Opisywano wystąpienie krwawych wymiotów po
teofilinie.
Istniejący refluks żołądkowo-przełykowy może ulec nasileniu w nocy z powodu rozkurczu zwieracza
przełyku.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych:
Bardzo często (≥1/10): zwiększone wydalanie moczu związane z działaniem moczopędnym teofiliny,
może wystąpić różnego stopnia białkomocz, zwiększenie liczby erytrocytów w moczu. Obserwowano
również wystąpienie zespołu nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH).

Badania diagnostyczne:
Bardzo często (≥1/10): zwiększenie stężenia glukozy w surowicy krwi, hipokaliemia, zwiększenie
stężenia kreatyniny w surowicy, zmiany stężenia elektrolitów we krwi, hiperurykemia.

Działania niepożądane mogą być bardziej nasilone u osób z nadwrażliwości na teofilinę lub
w przypadku przedawkowania (stężenie teofiliny w osoczu większe niż 20 mg/l).

W szczególności, gdy stężenie teofiliny w osoczu jest większe niż 25 mg/l mogą wystąpić objawy
działania toksycznego, takie jak drgawki, nagły spadek ciśnienia tętniczego krwi, komorowe
zaburzenia rytmu i ciężkie objawy ze strony układu pokarmowego (w tym krwawienia z przewodu
pokarmowego).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
tel.: +48 22 49 21 301
faks: +48 22 49 21 309
e-mail: ndl@urpl.gov.pl

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy przedawkowania

Objawy przedawkowania teofiliny mogą wystąpić, jeśli jej stężenie w surowicy krwi jest większe niż
20 μg/ml, i ulegają nasileniu w przypadku większych stężeń.
Zazwyczaj najpierw występuje tachykardia, później objawy żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty,
wymioty z domieszką krwi, bóle żołądka, biegunka), pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego
(niepokój, bóle głowy, bezsenność, zawroty głowy), nadmierne pragnienie, szumy w uszach, kołatanie
serca i zaburzenia rytmu serca. Może wystąpić nadmierne pocenie się i drżenie mięśni.
Jeśli stężenie teofiliny w osoczu jest większe niż 25 μg/ml mogą wystąpić ciężkie objawy ze strony
ośrodkowego układu nerwowego i serca: drgawki, niewydolność krążenia, hipertermia, ciężkie
zaburzenia rytmu serca, w tym komorowe zaburzenia rytmu serca, a nawet zatrzymanie krążenia
i zgon.
U pacjentów ze zwiększoną wrażliwością na teofilinę, ciężkie objawy przedawkowania mogą
wystąpić nawet, gdy stężenie teofiliny w osoczu jest mniejsze niż 20 μg/ml.

Postępowanie po przedawkowaniu

W przypadku łagodnych objawów przedawkowania
Należy przerwać podawanie preparatu i oznaczyć stężenie teofiliny w osoczu. Jeśli leczenie
jest wznawiane, dawkę należy odpowiednio zmniejszyć.

Jeśli wystąpią objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (np. niepokój i drgawki):
należy podawać dożylnie diazepam 0,1-0,3 mg/kg masy ciała, maksymalnie 15 mg.

Jeśli objawy przedawkowania potencjalnie zagrażają życiu należy:
- monitorować czynności życiowe i utrzymywać drożność dróg oddechowych,
- podać tlen,
- w razie konieczności, podawać dożylnie płyny zwiększające objętość osocza,
- kontrolować i w razie konieczności uzupełniać niedobory płynów i elektrolitów,
- zastosować hemoperfuzję (patrz poniżej).

W przypadku zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca
- u pacjentów, którzy nie chorują na astmę należy dożylnie podać propranolol: 1 mg u dorosłych,
0,02 mg/kg masy ciała u dzieci.
Dawkę można powtarzać co 5-10 minut aż do przywrócenia prawidłowego rytmu serca,
do dawki maksymalnej 0,1 mg/kg mc.

Ostrzeżenie
U pacjentów chorych na astmę oskrzelową propranolol może wywołać silny skurcz oskrzeli, dlatego
u tych pacjentów zamiast propranololu należy podawać werapamil.

W bardzo ciężkich przypadkach zatrucia, gdy opisane powyżej postępowanie jest nieskuteczne oraz
u pacjentów, u których stężenie teofiliny w osoczu jest bardzo duże, szybkie i całkowite odtrucie
można osiągnąć przez zastosowanie hemoperfuzji lub hemodializy. W większości przypadków nie jest
to konieczne, ponieważ teofilina jest metabolizowana dostatecznie szybko.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Inne leki stosowane w obturacyjnych chorobach dróg oddechowych
do stosowania wewnętrznego. Ksantyny.
Kod ATC: R03DA04

Teofilina należy do grupy metyloksantyn. Jej zakres działania obejmuje:

Działanie na układ oddechowy
- działanie rozkurczające mięśnie gładkie oskrzeli i naczyń płucnych,
- poprawa klirensu śluzowo-rzęskowego,
- hamowanie uwalniania mediatorów z komórek tucznych i innych komórek biorących udział
w reakcji zapalnej,
- zmniejszenie nasilenia skurczu oskrzeli,
- zmniejszenie nasilenia natychmiastowych i późnych reakcji astmatycznych,
- zwiększenie kurczliwości przepony.

Działanie na inne układy narządowe
- zmniejszenie nasilenia duszności,
- rozszerzenie naczyń krwionośnych,
- działanie rozkurczające mięśnie gładkie (np. pęcherzyka żółciowego i przewodu
pokarmowego),
- hamowanie kurczliwości macicy,
- dodatnie działanie inotropowe i chronotropowe,
- pobudzenie mięśni szkieletowych,
- zwiększenie ilości wydalanego moczu,
- pobudzenie czynności narządów zewnątrzwydzielniczych i wewnątrzwydzielniczych
(np. zwiększone wydzielanie kwasu solnego w żołądku, zwiększone uwalnianie amin
katecholowych z nadnerczy).

Mechanizm działania teofiliny nie został jeszcze całkowicie wyjaśniony. Hamowanie fosfodiesterazy
i zwiększenie wewnątrzkomórkowego stężenia cAMP może mieć znaczenie jedynie wtedy,
gdy stężenie teofiliny jest w górnej granicy zakresu terapeutycznego.

Do innych proponowanych mechanizmów działania zalicza się blokowanie receptorów
adenozynowych, antagonizm w stosunku do prostaglandyn i zmianę rozmieszczenia wapnia
wewnątrzkomórkowego. Działania te występują jednak wyłącznie po podaniu dużych dawek teofiliny.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Teofilina jest wchłaniana całkowicie po podaniu doustnym. Spożycie pokarmu może wpływać
zarówno na szybkość wchłaniania, jak i względną dostępność biologiczną postaci o przedłużonym
uwalnianiu (zmniejszenie biodostępności leku, jeśli jest przyjmowany na czczo).

Działanie rozszerzające oskrzela zależy od stężenia teofiliny w osoczu. Skuteczne stężenie teofiliny
w osoczu wynosi 5-12 μg/ml. Ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych nie powinno
przekraczać 20 μg/ml.

Dystrybucja
Teofilina w stężeniach terapeutycznych wiąże się w około 60% z białkami osocza (w około 40%
u noworodków oraz u dorosłych z marskością wątroby). Z krwiobiegu substancja czynna przenika
do wszystkich kompartmentów, z wyjątkiem tkanki tłuszczowej.

Metabolizm i eliminacja
Teofilina jest metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie przez nerki. U dorosłych, od około 7
do 13% dawki wydalane jest w postaci niezmienionej z moczem.

Głównymi metabolitami teofiliny są kwas 1,3-dimetylomoczowy (około 40%), 3-metyloksantyna
(około 36%) i kwas 1-metylomoczowy (około 17%). Spośród nich, tylko 3-metyloksantyna jest
związkiem farmakologicznie czynnym, ale w stopniu mniejszym niż teofilina.

Szybkość metabolizowania teofiliny w wątrobie zależy od właściwości osobniczych, co powoduje
znaczne zróżnicowanie wartości klirensu, stężenia w surowicy i okresu półtrwania.

Głównymi czynnikami wpływającymi na klirens teofiliny są:
- wiek,
- masa ciała,
- dieta,
- palenie tytoniu (metabolizm teofiliny jest o wiele szybszy u osób palących),
- stosowanie określonych leków (patrz punkt 4.5),
- choroby i (lub) zaburzenia czynności serca, płuc lub wątroby,
- zakażenia wirusowe.

Zaburzenia czynności nerek mogą spowodować kumulację metabolitów teofiliny, z których niektóre
są farmakologicznie czynne. Klirens teofiliny jest zmniejszony w przypadku zwiększonej aktywności
fizycznej i ciężkiej niedoczynności gruczołu tarczowego oraz zwiększony w przypadku ciężkiej
łuszczycy.

Szybkość eliminacji początkowo zależy od stężenia, ale gdy stężenie osiąga górną granicę zakresu
terapeutycznego, występuje efekt wysycenia. Z tego powodu niewielkie zwiększenie dawki powoduje
nieproporcjonalne zwiększenie stężenia teofiliny w surowicy.

Okres półtrwania teofiliny jest również zróżnicowany:
- od 7 do 9 h u niepalących dorosłych pacjentów z astmą, bez współistniejących chorób,
- od 4 do 5 h u osób palących,
- od 3 do 5 h u dzieci,
- ponad 24 h u wcześniaków i pacjentów z chorobą płuc, niewydolnością serca lub chorobą
wątroby.

W trakcie rozwoju ciąży objętość dystrybucji teofiliny może zwiększać się, a stopień wiązania
z białkami osocza i klirens mogą się zmniejszać. Dlatego może być konieczne zmniejszenie dawki
teofiliny w celu uniknięcia działań niepożądanych.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W badaniach dotyczących toksyczności po wielokrotnym, doustnym podaniu psom i szczurom
nie zaobserwowano działań toksycznych na narządy.

Po podaniu ciężarnym szczurom nie stwierdzono działań embriotoksycznych ani teratogennych.

Teofilina podawana ciężarnym myszom powodowała rozszczepienie podniebienia i niedorozwój
kończyn. Znaczenie tych obserwacji dla ludzi nie jest znane.

Teofilina nie ma działania mutagennego.
Brak długotrwałych badań dotyczących działania rakotwórczego.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Amoniowego metakrylanu kopolimer (typ B) (Eudragit RSPO)
Powidon 25
Talk
Magnezu stearynian
Woda oczyszczona
Hypromeloza HPMC 5-6
Hypromeloza HPMC 2910
Tytanu dwutlenek (E171)
Triacetyna
Makrogol 6000

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w temperaturze poniżej 25ºC.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z folii Aluminium/PVC zawierające po 10 tabletek, w tekturowym pudełku.
Opakowanie zawiera 50 tabletek (5 blistrów po 10 szt.).

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego
do stosowania

Bez specjalnych wymagań.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU.

Biofarm Sp z o.o.
ul Wałbrzyska 13
60-198 Poznań

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr 8039

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 20 listopada 1998
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 20 grudnia 2013

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.