# Mirabegron Teva

> Mirabegron · 50 mg · Tabletki o przedłużonym uwalnianiu

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Mirabegron Teva
- **Nazwa powszechna:** Mirabegronum
- **Substancja czynna:** [Mirabegron](https://apteka.online/odpowiedniki/mirabegronum)
- **Moc:** 50 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki o przedłużonym uwalnianiu
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** G04BD12
- **Liczba opakowań:** 5
- **Numer pozwolenia:** 28816
- **Podmiot odpowiedzialny:** TEVA GmbH
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-urologiczne/mirabegron-teva-tabl-pu-50-mg-teva
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/leki-urologiczne/mirabegron-teva-tabl-pu-50-mg-teva.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/49406/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/49406/characteristic

## Dostępne opakowania (5)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 10 tabl. | 5909991562748 | Rp | — | Brak danych | — |
| 30 tabl. | 5909991562762 | Rp | — | Brak danych | — |
| 50 tabl. | 5909991562755 | Rp | — | Brak danych | — |
| 90 tabl. | 5909991562779 | Rp | — | Brak danych | — |
| 100 tabl. | 5909991562786 | Rp | — | Brak danych | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Mirabegron Teva i w jakim celu się go stosuje?
Substancją czynną leku Mirabegron Teva jest mirabegron. Jest to lek zwiotczający mięśnie pęcherza
moczowego (tak zwany agonista receptora beta 3-adrenergicznego), który zmniejsza aktywność
nadreaktywnego pęcherza moczowego i leczy związane z nią objawy.

Lek Mirabegron Teva stosuje się u dorosłych w leczeniu objawów stanu nazwanego pęcherzem
nadreaktywnym.
Objawy te obejmują nagłą potrzebę oddania moczu (nazywana parciem naglącym), konieczność
oddawania moczu częściej niż zwykle (nazywana częstomoczem), utratę kontroli nad oddawaniem
moczu (nazywaną naglącym nietrzymaniem moczu).

### 2. Informacje ważne przed przyjęciem leku Mirabegron Teva

Kiedy nie przyjmować leku Mirabegron Teva
- jeśli pacjent ma uczulenie na mirabegron lub którykolwiek z pozostałych składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6),
- jeśli pacjent ma bardzo wysokie, niekontrolowane ciśnienie tętnicze krwi.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem przyjmowania Mirabegron Teva należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą
- jeśli u pacjenta występuje problem z opróżnianiem pęcherza lub strumień moczu jest słaby
- jeśli pacjent przyjmuje inne leki przeznaczone do leczenia objawów pęcherza
nadreaktywnego lub nadreaktywności wypieracza pochodzenia neurogennego (stan, w
którym występują mimowolne skurcze pęcherza moczowego spowodowane chorobą
wrodzoną lub uszkodzeniem nerwów kontrolujących pęcherz), takie jak leki
antycholinergiczne.
- jeśli u pacjenta występują problemy z nerkami lub wątrobą. Lekarz może zmniejszyć

dawkę lub powiedzieć pacjentowi, aby nie przyjmował leku Mirabegron Teva, zwłaszcza
jeśli przyjmuje inne leki, takie jak itrakonazol, ketokonazol (zakażenia grzybicze),
rytonawir (HIV/AIDS) czy klarytromycynę (zakażenia bakteryjne). Należy poinformować
lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach.
- jeśli u pacjenta stwierdzono nieprawidłowości w badaniu EKG (elektrokardiogram serca)
znane jako wydłużenie odstępu QT lub jeśli pacjent przyjmuje inne leki wydłużające
odstęp QT, takie jak:
o leki stosowane w leczeniu zaburzeń rytmu serca takie jak chinidyna, sotalol,
prokainamid, ibutylid, flekainid, dofetylid i amiodaron;
o leki stosowane w alergicznym zapaleniu błony śluzowej nosa;
o leki przeciwpsychotyczne (leki stosowane w leczeniu chorób psychicznych), takie
jak tiorydazyna, mezorydazyna, haloperydol i chlorpromazyna;
o leki stosowane w zakażeniach, takie jak pentamidyna, moksyfloksacyna, erytromycyna
i klarytromycyna.

Mirabegron Teva może powodować zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi lub nasilać nadciśnienie
stwierdzone w wywiadzie. Zaleca się, aby lekarz mierzył ciśnienie krwi w trakcie stosowania tego
leku.

Dzieci i młodzież
Nie stosować tego leku u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat w leczeniu pęcherza
nadreaktywnego, gdyż nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku
w tej grupie pacjentów.

Mirabegronu nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 3 lat w leczeniu nadreaktywności
wypieracza pochodzenia neurogennego.

Mirabegron Teva a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Mirabegron Teva może wpływać na sposób działania innych leków, jak również inne leki mogą
wpływać na sposób działania tego leku.
- Należy powiedzieć lekarzowi jeśli pacjent przyjmuje tiorydazynę (lek stosowany w
chorobie psychicznej), propafenon lub flekainid (leki stosowane w zaburzeniach rytmu
serca), imipraminę lub dezypraminę (leki stosowane w depresji). Może być konieczne
dostosowanie dawki tych leków przez lekarza.
- Należy powiedzieć lekarzowi jeśli pacjent przyjmuje digoksynę (lek stosowany w
niewydolności serca oraz zaburzeniach rytmu serca). Lekarz monitoruje stężenie digoksyny
we krwi. Jeśli stężenie we krwi jest nieprawidłowe, lekarz może dostosować dawkę
digoksyny u pacjenta.
- Należy powiedzieć lekarzowi jeśli pacjent przyjmuje eteksylan dabigatranu [lek stosowany w
celu zmniejszenia ryzyka niedrożności naczyń w mózgu i ciele w wyniku powstawania
zakrzepów krwi u pacjentów z niemiarową pracą serca (migotanie przedsionków) i
dodatkowymi czynnikami ryzyka]. Może być konieczne dostosowanie dawki tego leku przez
lekarza.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, nie
wolno przyjmować leku Mirabegron Teva.

W okresie karmienia piersią przed przyjęciem tego leku należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.
Lek ten prawdopodobnie przenika do mleka ludzkiego. Pacjentka wraz z lekarzem powinni
zadecydować czy przyjmować lek Mirabegron Teva, czy karmić piersią. Nie należy jednocześnie
karmić piersią i przyjmować tego leku.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Nie ma danych świadczących o wpływie leku Mirabegron Teva na zdolność prowadzenia pojazdów
i obsługiwania maszyn.

### 3. Jak przyjmować lek Mirabegron Teva?
Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy
zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Zalecana dawka, to jedna tabletka 50 mg przyjmowana doustnie raz na dobę. Jeśli u pacjenta
występują zaburzenia czynności nerek lub wątroby, lekarz prowadzący może zmniejszyć dawkę do
jednej tabletki 25 mg przyjmowanej doustnie raz na dobę. Jeśli lekarz zaleci przyjmowanie 25 mg
mirabegronu, pacjent powinien zastosować inne, dostępne na rynku, produkty lecznicze
zawierające dawkę 25 mg mirabegronu. Nie należy dzielić tabletki o mocy 50 mg, ponieważ może
to wpłynąć na działanie leku.

Ten lek należy przyjmować popijając płynem i połknąć w całości. Tabletki nie należy rozgryzać ani
żuć. Lek Mirabegron Teva można przyjmować niezależnie od posiłków.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Mirabegron Teva
W przypadku przyjęcia większej niż zalecana liczby tabletek lub gdy przypadkowo inna osoba
przyjmie tabletki, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, farmaceutą lub wezwać
pogotowie.

Objawy przedawkowania mogą obejmować uczucie mocnego bicia serca, przyspieszenie tętna lub
wzrost ciśnienia tętniczego krwi.

Pominięcie przyjęcia leku Mirabegron Teva
W przypadku pominięcia dawki leku należy przyjąć ją tak szybko jak to możliwe. Jeżeli do
przyjęcia kolejnej dawki pozostało mniej niż 6 godzin, nie należy przyjmować pominiętej dawki
tylko kontynuować przyjmowanie leku o zwykłej porze.

Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. W przypadku
pominięcia kilku dawek leku należy zasięgnąć porady lekarza i postępować zgodnie z jego
zaleceniami.

Przerwanie przyjmowania leku Mirabegron Teva
Nie należy przerywać leczenia lekiem Mirabegron Teva w początkowym okresie, jeśli pacjent nie
widzi jego natychmiastowego działania. Przystosowanie pęcherza do leku może wymagać czasu.
Należy nadal przyjmować tabletki. Nie należy przerywać przyjmowania leku po uzyskaniu poprawy
objawów ze strony pęcherza. Przerwanie leczenia może skutkować nawrotem objawów
nadreaktywności pęcherza.

Nie należy przerywać przyjmowania leku Mirabegron Teva bez wcześniejszej konsultacji z
lekarzem, ponieważ objawy nadreaktywności pęcherza mogą powrócić.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one

wystąpią.

Najcięższym działaniem niepożądanym jest nieregularne bicie serca (migotanie przedsionków). Jest
to działanie niepożądane występujące niezbyt często (może wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 osób),
jeśli jednak objaw ten wystąpi, należy natychmiast przerwać leczenie i zgłosić się do lekarza.

Jeżeli wystąpi ból głowy, zwłaszcza nagły, pulsujący ból typu migreny, należy powiedzieć o tym
lekarzowi. Może to być oznaką znacznego podwyższenia ciśnienia tętniczego.

Pozostałe działania niepożądane:

Częste działania niepożądane (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 osób)
- zakażenie dróg moczowych (zakażenia dróg moczowych)
- ból głowy
- zawroty głowy
- przyspieszony rytm serca (tachykardia)
- nudności
- zaparcia
- biegunka

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 osób)
- zakażenie pochwy
- zakażenie pęcherza moczowego (zapalenie pęcherza moczowego)
- odczuwalne bicie serca (kołatanie serca)
- zaburzenia rytmu serca (migotanie przedsionków)
- niestrawność
- zakażenie żołądka (zapalenie żołądka)
- świąd, wysypka lub pokrzywka (pokrzywka, wysypka, wysypka plamkowa, wysypka
grudkowa, swędzenie)
- obrzęk stawów
- swędzenie sromu lub pochwy (świąd sromu i pochwy)
- podwyższenie ciśnienia tętniczego
- zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (GGT, AspAT i AlAT)

Rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 1000 osób)
- opuchlizna powiek (obrzęk powiek)
- opuchlizna warg (obrzęk warg)
- zapalenie małych naczyń krwionośnych, głównie skóry (alergiczne zapalenie naczyń)
- małe purpurowe plamki na skórze (plamica)
- opuchlizna głębszych warstw skóry, która może wystąpić w różnych częściach ciała, w
tym na twarzy, języku lub w gardle, spowodowana gromadzeniem się płynów i mogąca
powodować trudności w oddychaniu (obrzęk naczynioruchowy)
- niemożność całkowitego opróżnienia pęcherza (zatrzymanie moczu)

Bardzo rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 000 osób)
- bardzo wysokie ciśnienie tętnicze krwi (przełom nadciśnieniowy)

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
- bezsenność
- dezorientacja

Jeśli u pacjenta występuje zwężenie drogi odpływu moczu z pęcherza moczowego lub jeśli pacjent
przyjmuje inne leki stosowane w leczeniu objawów pęcherza nadreaktywnego, lek Mirabegron
Teva może zwiększać ryzyko braku możliwości opróżnienia pęcherza. Jeżeli pacjent nie może
opróżnić pęcherza, powinien natychmiast powiedzieć o tym lekarzowi.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania
niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych
Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów
Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C, PL-02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Mirabegron Teva?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku lub blistrze po:
Termin ważności (EXP). Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Mirabegron Teva
- Substancją czynną leku jest mirabegron.
Każda tabletka zawiera 50 mg mirabegronu.
- Pozostałe składniki to:
Rdzeń tabletki: makrogol 2 000 000; celuloza mikrokrystaliczna; hypromeloza typ 2208,
K100; hydroksypropyloceluloza; butylohydroksytoluen (E 321); magnezu stearynian;
krzemionka koloidalna bezwodna.
Otoczka tabletki: alkohol poliwinylowy; tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 3350, talk;
żelaza tlenek żółty (E 172), żelaza tlenek czerwony (E 172).

Jak wygląda lek Mirabegron Teva i co zawiera opakowanie
Mirabegron Teva, 50 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu to jasnożółte, podłużne,
obustronnie wypukłe tabletki powlekane, o wymiarach około 6 x 13 mm.

Mirabegron Teva dostępny jest w blistrach z folii Aluminium/ OPA/Aluminium/PVC,
umieszczonych w tekturowych pudełkach.

Wielkości opakowań:
10, 30, 50, 90 lub 100 tabletek o przedłużonym uwalnianiu.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie w danym kraju.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny
Teva GmbH
Graf-Arco-Str. 3
89079 Ulm
Niemcy

Wytwórca
Pharmadox Healthcare Limited
Kw20a Kordin Industrial Park
Paola, PLA 3000
Malta

Adalvo Limited
Malta Life Sciences Park Building 1 Level 4
Sir Temi Zammit Buildings
San Gwann Industrial Estate
San Gwann, SGN 3000
Malta

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do miejscowego
przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:
Teva Pharmaceuticals Polska Sp. z o.o., ul. Emilii Plater 53, 00-113 Warszawa
tel.: (22) 345 93 00

Data ostatniej aktualizacji ulotki: sierpień 2025 r.

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Mirabegron Teva, 50 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 50 mg mirabegronu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka o przedłużonym uwalnianiu.

Jasno-żółta, podłużna, obustronnie wypukła tabletka powlekana o wymiarach 6 x 13 mm.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Mirabegron Teva jest wskazany w objawowym leczeniu naglącego parcia na mocz,
częstomoczu i (lub) nietrzymania moczu spowodowanego naglącymi parciami, które mogą wystąpić u
dorosłych pacjentów z zespołem pęcherza nadreaktywnego (ang. Overactive bladder, OAB).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dorośli (w tym pacjenci w podeszłym wieku)
Zalecana dawka to 50 mg raz na dobę.

Szczególne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności nerek i wątroby
Mirabegronu nie badano u pacjentów z krańcowym stadium niewydolności nerek (ang. end stage renal
disease, ESRD) (GFR < 15 ml/min/1,73 m2 pc.), u pacjentów wymagających hemodializy ani u pacjentów z
ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (Klasa C wg skali Child-Pugh), z tego względu nie zaleca się jego
stosowania w tej grupie pacjentów (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Poniższa tabela opisuje zalecenia dotyczące dawki dobowej u dorosłych pacjentów z OAB z zaburzeniami
czynności nerek lub wątroby (patrz punkty 4.4, 4.5 i 5.2).

Tabela 1: Zalecenia dotyczące dawki dobowej u dorosłych pacjentów z OAB z zaburzeniami
czynności nerek lub wątroby

Parametr Klasyfikacja Dawka (mg)

Zaburzenia czynności nerek(1) Łagodne/Umiarkowane* 50

Ciężkie** 25

ESRD Niezalecane
Zaburzenia czynności wątroby (2) Łagodne* 50
Umiarkowane** 25
Ciężkie Niezalecane

### 1. Łagodne/umiarkowane: eGFR 30–89 ml/min/1,73 m2; ciężkie: eGFR 15–29 ml/min/1,73 m2;
ESRD: eGFR < 15 ml/min/1,73 m2.
### 2. Łagodne: klasa A wg skali Child-Pugh; umiarkowane: klasa B wg skali Child-Pugh; ciężkie: klasa C wg skali
Child-Pugh
* U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek lub łagodnymi
zaburzeniami czynności wątroby przyjmujących jednocześnie silne inhibitory CYP3A, zalecana
dawka wynosi nie więcej niż 25 mg.
** Niezalecane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami
czynności wątroby przyjmujących jednocześnie silne inhibitory CYP3A.

Pacjenci leczeni dawką 25 mg powinni zostać poinformowani o możliwości stosowania innych produktów
leczniczych, zawierających mirabegron w dawce 25 mg, dostępnych w obrocie. Tabletka o mocy 50 mg nie
jest przeznaczona do dzielenia w celu uzyskania dawki 25 mg.

Płeć
Nie ma konieczności dostosowania dawki w zależności od płci.

Dzieci i młodzież

Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności mirabegronu u dzieci w wieku do
18 lat. Dane nie są dostępne.

Sposób podawania

Tabletkę należy połknąć w całości, popijając płynami, nie należy jej żuć, dzielić ani kruszyć, ponieważ
może to mieć wpływ na jej działanie. Mirabegron Teva można przyjmować z posiłkiem lub bez posiłku.

#### 4.3 Przeciwwskazania

- Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1.
- Ciężkie, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe ≥ 180 mm Hg i (lub) ciśnienie
rozkurczowe ≥ 110 mm Hg).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Zaburzenia czynności nerek

Nie przeprowadzono badań mirabegronu u pacjentów z ESRD (eGFR < 15 ml/min/1,73 m2 pc.) lub
pacjentów wymagających hemodializy, z tego względu nie zaleca się jego stosowania w tej grupie
pacjentów. Dane dotyczące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (eGFR od 15 ml/min/1,73
m2 pc. do 29 ml/min/1,73 m2 pc.) są ograniczone; na podstawie badań farmakokinetycznych (patrz punkt
5.2) w tej grupie pacjentów zaleca się dawkę 25 mg raz na dobę. Nie zaleca się stosowania tego produktu
leczniczego u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (eGFR od 15 ml/min/1,73 m2 pc. do 29
ml/min/1,73 m2 pc.), przyjmujących jednocześnie silne inhibitory CYP3A (patrz punkt 4.5).

Zaburzenia czynności wątroby

Nie przeprowadzono badań mirabegronu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa

C wg skali Child-Pugh), z tego względu nie zaleca się jego stosowania w tej grupie pacjentów. Nie zaleca
się stosowania tego produktu leczniczego u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby
(Klasa B wg skali Child-Pugh), przyjmujących jednocześnie silne inhibitory CYP3A (patrz punkt 4.5).

Nadciśnienie tętnicze

Zespół pęcherza nadreaktywnego u dorosłych
Mirabegron może zwiększać ciśnienie tętnicze krwi. Należy zmierzyć ciśnienie krwi przed rozpoczęciem
stosowania mirabegronu i monitorować je okresowo w trakcie leczenia, szczególnie u pacjentów z
nadciśnieniem tętniczym.

Istnieją ograniczone dane dotyczące pacjentów z nadciśnieniem 2. stopnia (ciśnienie skurczowe
≥ 160 mm Hg lub ciśnienie rozkurczowe ≥ 100 mm Hg).

Nadreaktywność wypieracza pochodzenia neurogennego u dzieci i młodzieży
Mirabegron może zwiększać ciśnienie tętnicze krwi u dzieci i młodzieży. Wzrost ciśnienia tętniczego
krwi może być większy u dzieci (w wieku od 3 do mniej niż 12 lat) niż u młodzieży (w wieku od 12
do mniej niż 18 lat). Należy zmierzyć ciśnienie krwi przed rozpoczęciem stosowania mirabegronu i
monitorować je okresowo w trakcie leczenia. Pacjenci z wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odstępu
QT

W badaniach klinicznych mirabegron, w dawkach terapeutycznych, nie powodował znaczącego klinicznie
wydłużenia odstępu QT (patrz punkt 5.1). Jednakże, ze względu na to, że pacjenci z wydłużeniem odstępu
QT w wywiadzie lub pacjenci przyjmujący produkty lecznicze o których wiadomo, że wydłużają odstęp
QT nie byli włączeni do tych badań, działanie mirabegronu tych pacjentów nie jest znane. Należy
zachować ostrożność stosując mirabegron u tych pacjentów.

Pacjenci ze zwężeniem drogi odpływu moczu z pęcherza moczowego i pacjenci przyjmujący
antymuskarynowe produkty lecznicze stosowane w OAB

Po wprowadzeniu do obrotu u pacjentów przyjmujących mirabegron, w grupie pacjentów ze zwężeniem
drogi odpływu moczu z pęcherza moczowego (ang. Bladder Outlet Obstruction, BOO) i u pacjentów
przyjmujących antymuskarynowe produkty lecznicze w leczeniu OAB, zgłaszano zatrzymanie moczu.
Kontrolowane badanie kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania, przeprowadzone u pacjentów z
BOO nie wykazało zwiększenia występowania zatrzymania moczu u pacjentów przyjmujących
mirabegron. Tym niemniej, należy zachować ostrożność stosując mirabegron u pacjentów z istotnym
klinicznie BOO. Należy również zachować ostrożność stosując ten produkt leczniczy u pacjentów
przyjmujących antymuskarynowe produkty lecznicze w leczeniu OAB.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Dane pochodzące z badań in vitro

Istnieje wiele szlaków transportu i metabolizmu mirabegronu. Mirabegron jest substratem cytochromu
P450 (CYP) 3A4, CYP2D6, butyrylocholinoesterazy, urydyno-difosfo-glukuronozylotransferazy (UGT),
transportera pompy lekowej glikoproteiny P (P-gp) oraz nośników kationów organicznych (OCT) OCT1,
OCT2 i OCT3. Badania mirabegronu z zastosowaniem mikrosomów wątroby ludzkiej i rekombinowanych
ludzkich enzymów cytochromu P450 wykazały, że mirabegron jest umiarkowanym i zmiennym w czasie
inhibitorem CYP2D6 i słabym inhibitorem CYP3A. W dużych stężeniach mirabegron hamował transport
produktów leczniczych z udziałem glikoproteiny P.

Dane pochodzące z badań in vivo

Interakcje z innymi produktami leczniczymi
Wpływ jednocześnie stosowanych produktów leczniczych na parametry farmakokinetyczne mirabegronu

oraz wpływ mirabegronu na parametry farmakokinetyczne innych produktów leczniczych, oceniano w
badaniach z zastosowaniem dawek pojedynczych oraz dawek wielokrotnych. Większość interakcji z
innymi produktami leczniczymi oceniano stosując dawkę 100 mg mirabegronu w postaci tabletek w
technologii OCAS (doustny system kontrolowanego wchłaniania). W badaniach dotyczących interakcji
mirabegronu z metoprololem i metforminą zastosowano dawkę 160 mg mirabegronu w postaci o
natychmiastowym uwalnianiu (IR).

Poza działaniem mirabegronu hamującym metabolizm substratów CYP2D6, nie należy spodziewać się
innych, klinicznie istotnych interakcji mirabegronu z produktami leczniczymi, które hamują, indukują lub
są substratem jednego z izoenzymów lub białek transportujących cytochromu P450(CYP).

Wpływ inhibitorów enzymu
U zdrowych ochotników ekspozycja na mirabegron (AUC) zwiększała się 1,8 razy w obecności silnego
inhibitora CYP3A/P-gp, ketokonazolu. Nie ma konieczności dostosowania dawki w przypadku
jednoczesnego stosowania mirabegronu z inhibitorami CYP3A i (lub) P-gp. Jednkże u pacjentów z
łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (GFR od 30 ml/min/1,73 m2 pc. do 89
ml/min/1,73 m2 pc.) lub łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A wg skali Child-Pugh),
przyjmujących jednocześnie silne inhibitory CYP3A, takie jak itrakonazol, ketokonazol, ritonawir i
klarytromycyna, zalecana dawka dobowa wynosi 25 mg mirabegronu raz na dobę (patrz punkt 4.2).
Nie zaleca się stosowania mirabegronu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (eGFR od 15
ml/min/1,73 m2 pc. do 29 ml/min/1,73 m2 pc.) lub u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności
wątroby (klasa B wg klasyfikacji Child-Pugh), przyjmujących jednocześnie silne inhibitory CYP3A (patrz
punkty 4.2 i 4.4).

Wpływ induktorów enzymu
Substancje, które indukują CYP3A lub P-gp zmniejszają stężenie mirabegronu w osoczu. Nie ma
konieczności dostosowania dawki mirabegronu w przypadku jednoczesnego stosowania z ryfampicyną w
terapeutycznych dawkach lub innymi induktorami CYP3A lub P-gp.

Polimorfizm CYP2D6
Polimorfizm genetyczny cytochromu CYP2D6 ma nieznaczny wpływ na średnią ekspozycję na
mirabegron (patrz punkt 5.2). Nie przypuszcza się, aby zachodziły interakcje mirabegronu ze znanymi
inhibitorami CYP2D6 i nie przeprowadzono badań takich interakcji. Nie ma konieczności dostosowania
dawki mirabegronu w przypadku jednoczesnego stosowania z inhibitorami CYP2D6 lub w przypadku
stosowania u pacjentów, u których stwierdza się słaby metabolizm z udziałem CYP2D6.

Wpływ mirabegronu na substraty CYP2D6
U zdrowych ochotników hamujący wpływ mirabegronu na CYP2D6 jest umiarkowany a aktywność
enzymu CYP2D6 wraca do wartości wyjściowych w ciągu 15 dni po zaprzestaniu stosowania
mirabegronu. Podanie wielokrotnej dawki mirabegronu w postaci o natychmiastowym uwalnianiu raz na
dobę zwiększało o 90% Cmax i o 229% AUC pojedynczej dawki metoprololu. Wielokrotne podanie
mirabegronu raz dziennie zwiększało o 79% Cmax i o 241% AUC pojedynczej dawki dezypraminy.

Należy zachować ostrożność w przypadku, gdy mirabegron jest podawany jednocześnie z produktami
leczniczymi o wąskim indeksie terapeutycznym i metabolizowanymi w znacznym stopniu z udziałem
CYP2D6, takimi jak tioridazyna, leki przeciwarytmiczne klasy 1C (np. flekainid, propafenon) i
trójcykliczne leki przeciwdepresyjne (np. imipramina, dezypramina). Należy zachować ostrożność również
w przypadku, gdy mirabegron jest podawany jednocześnie z substratami CYP2D6, których dawkę ustala
się indywidualnie.

Wpływ mirabegronu na nośniki
Mirabegron jest słabym inhibitorem P-gp. U zdrowych ochotników mirabegron zwiększał Cmax i AUC
digoksyny, substratu P-gp, odpowiednio o 29% i 27%. U pacjentów, którzy rozpoczynają jednoczesne
stosowanie mirabegronu i digoksyny, należy zastosować najmniejszą początkową dawkę digoksyny.

Należy monitorować stężenie digoksyny w surowicy w celu dostosowania jej dawki tak, aby uzyskać
pożądany efekt kliniczny. Należy mieć na uwadze potencjalne działanie mirabegronu hamujące P-gp w
przypadku, gdy ten produkt leczniczy jest stosowany jednocześnie z wrażliwymi substratami P-gp, takimi
jak dabigatran.

Inne interakcje
Nie obserwowano klinicznie istotnych interakcji w przypadku, gdy mirabegron był stosowany w
terapeutycznych dawkach jednocześnie z solifenacyną, tamsulosyną, warfaryną, metforminą lub ze
złożonymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi etynyloestradiol i lewonorgestrel. Nie zaleca się
dostosowania dawki.

Zwiększenie ekspozycji na mirabegron w związku z interakcjami z innymi produktami leczniczymi może
być związane ze zwiększeniem częstości uderzeń serca (pulsu).

Dzieci i młodzież

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Kobiety w wieku rozrodczym

Nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Mirabegron Teva u kobiet w wieku rozrodczym, które
nie stosują skutecznej metody antykoncepcji.

Ciąża

Brak danych lub istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania mirabegronu u kobiet w okresie ciąży.
Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Mirabegorn Teva nie
jest zalecany do stosowania w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Mirabegron przenika do mleka gryzoni, z tego względu przewiduje się jego obecność w mleku ludzkim
(patrz punkt 5.3). Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu mirabegronu na wytwarzanie mleka u
ludzi, jego obecności w mleku ludzkim lub wpływu na dziecko karmione piersią.

Nie należy stosować produktu leczniczego Mirabegron Teva w okresie karmienia piersią.

Płodność
Zastosowanie mirabegronu u zwierząt nie wpływało na ich płodność (patrz punkt 5.3). Nie ustalono
wpływu mirabegronu na płodność u ludzi.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Mirabegron Teva nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i
obsługiwania maszyn.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Bezpieczeństwo stosowania mirabegronu oceniano u 8433 dorosłych pacjentów z OAB, z których 5648
otrzymało co najmniej jedną dawkę mirabegronu w ramach programu klinicznego II/III fazy, a 622
pacjentów otrzymywało mirabegron przez co najmniej 1 rok (365 dni). W trzech, trwających 12 tygodni,

badaniach klinicznych III fazy, przeprowadzonych metodą podwójnie ślepej próby, kontrolowanych
placebo, 88% pacjentów ukończyło leczenie tym produktem leczniczym, a 4% pacjentów przerwało
leczenie ze względu na zdarzenia niepożądane. Większość działań niepożądanych wykazywało nasilenie
łagodne do umiarkowanego.

Najczęstszymi działaniami niepożądanymi zgłaszanymi przez dorosłych pacjentów, którym podawano
mirabegron w dawce 50 mg, w trzech, trwających 12 tygodni, badaniach klinicznych III fazy,
przeprowadzonych metodą podwójnie ślepej próby, kontrolowanych placebo, były tachykardia i zakażenia
układu moczowego. Tachykardia występowała z częstością 1,2 % u pacjentów otrzymujących mirabegron
w dawce 50 mg. Tachykardia prowadziła do zaprzestania leczenia u 0,1% pacjentów otrzymujących
mirabegron w dawce 50 mg. Zakażenia układu moczowego występowały z częstością 2,9% u pacjentów
otrzymujących mirabegron w dawce 50 mg. Zakażenia układu moczowego nie prowadziły do zaprzestania
leczenia u żadnego z pacjentów otrzymujących mirabegron w dawce 50 mg. Ciężkie działania niepożądane
obejmowały migotanie przedsionków (0,2%).

Działania niepożądane obserwowane w trakcie trwającego rok (długotrwałego) badania klinicznego
kontrolowanego substancją czynną (antagonista receptorów muskarynowych) były podobnego rodzaju i o
podobnym nasileniu, jak działania niepożądane zgłaszane w trzech, trwających 12 tygodni, badaniach
klinicznych III fazy przeprowadzonych metodą podwójnie ślepej próby kontrolowanych placebo.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Poniższa tabela przedstawia działania niepożądane obserwowane w trakcie stosowania mirabegronu u
dorosłych pacjentów z OAB w trzech, trwających 12 tygodni, badaniach klinicznych III fazy,
przeprowadzonych metodą podwójnie ślepej próby kontrolowanych placebo.

Częstość działań niepożądanych zdefiniowano w następujący sposób: bardzo często (≥1/10); często
(≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko
(<1/10 000) i częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W obrębie
każdej grupy o określonej częstości występowania, działania niepożądane wymieniono zgodnie ze
zmniejszającym się nasileniem.

Klasyfikacja
układów i
narządów
MedDRA

Często Niezbyt
często
Rzadko Bardzo rzadko Nieznana
(częstość nie
może być
określona na
podstawie
dostępnych
danych)
Zakażenia i
zarażenia
pasożytnicze

Zakażenie
układu
moczowego

Zakażenie
pochwy
Zapalenie
pęcherza
moczowego
Zaburzenia
psychiczne
Bezsenność*
Stan
dezorientacji*

Zaburzenia
układu
nerwowego

Ból głowy*
Zawroty
głowy*
Zaburzenia
oka
Obrzęk powiek

Zaburzenia
serca
Tachykardia Kołatanie
serca
Migotanie
przedsionków
Zaburzenia
naczyniowe
Przełom
nadciśnieniowy*
Zaburzenia
żołądka i jelit
Nudności*
Zaparcia*
Biegunka*

Niestrawność
Zapalenie
żołądka

Obrzęk warg

Zaburzenia
wątroby i
dróg
żółciowych

Zwiększenie
aktywności
GGT
Zwiększenie
aktywności
AspAT
Zwiększenie
aktywności
AlAT

Zaburzenia
skóry i tkanki
podskórnej

Pokrzywka
Wysypka
Wysypka
plamista
Wysypka
grudkowa
Świąd

Alergiczne
zapalenie naczyń
Plamica
Obrzęk
naczynioruchowy*

Zaburzenia
mięśniowoszkieletowe i
tkanki łącznej

Obrzęk
stawów

Zaburzenia
nerek i dróg
moczowych

Zatrzymanie
moczu*

Zaburzenia
układu
rozrodczego i
piersi

Świąd sromu i
pochwy

Badania
diagnostyczne
Wzrost
ciśnienia
tętniczego

*obserwowane po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu

Dzieci i młodzież

Bezpieczeństwo stosowania mirabegronu w postaci tabletek i zawiesiny doustnej oceniono u 86
pacjentów z grupy dzieci i młodzieży w wieku od 3 do mniej niż 18 lat z NDO w 52-tygodniowym,
otwartym, kontrolowanym odniesieniem do wartości początkowych wieloośrodkowym badaniu
klinicznym stopniowego zwiększania dawki. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi
u dzieci i młodzieży były: zakażenie dróg moczowych, zaparcia i nudności.

U dzieci i młodzieży z NDO nie zgłoszono ciężkich działań niepożądanych.

Ogólnie, profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest podobny do profilu obserwowanego u dorosłych
pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie
podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych
Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i
Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C, PL-02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301, Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Mirabegron podawano zdrowym, dorosłym ochotnikom w dawkach pojedynczych do 400 mg. Po
zastosowaniu takiej dawki zgłaszane działania niepożądane obejmowały kołatanie serca (u 1 na 6
ochotników) oraz przyspieszenie tętna powyżej 100 uderzeń na minutę (u 3 na 6 ochotników). Wielokrotne
podawanie mirabegronu zdrowym, dorosłym ochotnikom w dawkach do 300 mg na dobę przez 10 dni,
powodowało przyspieszenie tętna oraz wzrost ciśnienia skurczowego krwi.

W przypadku przedawkowania należy podjąć leczenie objawowe i podtrzymujące. W razie
przedawkowania zaleca się monitorowanie tętna, ciśnienia krwi oraz EKG.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Inne leki urologiczne, spazmolityki, kod ATC: G04BD12.

Mechanizm działania

Mirabegron jest silnym i wybiórczym agonistą receptorów β3-adrenergicznych. Mirabegron powodował
rozluźnienie mięśni gładkich pęcherza na izolowanych tkankach szczurzych i ludzkich, zwiększał stężenie
cyklicznego adenozynomonofosforanu (cAMP) w tkance pęcherza moczowego szczurów i wykazywał
działanie zmniejszające napięcie mięśni pęcherza moczowego na funkcjonalnych modelach pęcherza
moczowego szczura. W badaniach na modelach pęcherza nadreaktywnego szczura mirabegron powodował
zwiększenie średniej objętość pojedynczej mikcji i zmniejszenie częstości skurczów nie wywołujących
mikcji, bez wpływu na ciśnienie mikcyjne oraz objętość moczu zalegającego. W badaniu na modelu
małpim, mirabegron wpływał na zmniejszenie częstości mikcji. Wyniki te wskazują, że mirabegron
poprawia czynność trzymania moczu poprzez stymulację receptorów ß3-adrenergicznych w pęcherzu
moczowym.

W fazie gromadzenia moczu, gdy mocz zbiera się w pęcherzu moczowym, dominuje stymulacja układu
współczulnego. Noradrenalina uwalniana jest z zakończeń nerwowych, co głównie prowadzi do aktywacji
receptorów ß-adrenergicznych znajdujących się w mięśniówce pęcherza i w konsekwencji, do
zmniejszenia napięcia mięśni gładkich pęcherza.
W fazie mikcji pęcherz moczowy kontrolowany jest głównie przez układ nerwowy przywspółczulny.
Acetylocholina, uwalniana z zakończeń włókien nerwów miednicznych, pobudza receptory cholinergiczne
M2 i M3, wywołując skurcz pęcherza. Aktywacja receptorów M2 hamuje również wzrost stężenia cAMP,

indukowany przez pobudzenie receptorów ß3-adrenergicznych. Z tego względu, stymulacja receptorów
ß3-adrenergicznych nie powinna wpływać na proces oddawania moczu. Zostało to potwierdzone na
szczurach z częściową niedrożnością cewki moczowej, u których mirabegron zmniejszał częstość
skurczów nie wywołujących mikcji, bez wpływu na objętość pojedynczej mikcji, ciśnienie mikcyjne oraz
objętość moczu zalegającego.

Działanie farmakodynamiczne

Parametry urodynamiczne
Mirabegron w dawkach 50 mg i 100 mg podawanych raz na dobę przez 12 tygodni u mężczyzn z
objawami ze strony dolnych dróg moczowych (ang. Lower urinary tract symptoms, LUTS) oraz przeszkodą
podpęcherzową (ang. Bladder outlet obstruction, BOO), nie wpływał na parametry cystometryczne oraz
był bezpieczny i dobrze tolerowany. Wpływ mirabegronu na maksymalny przepływ cewkowy i ciśnienie
wypieracza przy maksymalnym przepływie cewkowym oceniano w badaniu urodynamicznym, do
którego włączono 200 pacjentów płci męskiej z LUTS i BOO. Podawanie mirabegronu w dawkach 50 mg
i 100 mg raz na dobę przez 12 tygodni, nie miało negatywnego wpływu na maksymalny przepływ
cewkowy ani na ciśnienie wypieracza w momencie maksymalnego przepływu cewkowego. W badaniu
tym u pacjentów płci męskiej z LUTS/BOO, średnia wartość zmiany (SE) objętości moczu zalegającego
po mikcji od początku badania do zakończenia leczenia wynosiła (w mililitrach) 0,55 (10,702); 17,89
(10,190); 30,77 (10,598) odpowiednio w grupie otrzymującej placebo oraz mirabegron 50 mg i
mirabegron 100 mg.

Wpływ na odstęp QT
Mirabegron w dawkach 50 mg lub 100 mg nie wpływał na długość odstępu QT indywidualnie
skorygowanego względem częstości pracy serca (odstęp QTcI), zarówno w analizach uwzględniających
płeć pacjenta, jak i w analizach dla grupy ogólnej.

W badaniu, którego celem była dokładna ocena wpływu na odstęp QT (badanie TQT) (n = 164 zdrowych
ochotników płci męskiej oraz n = 153 zdrowych ochotników płci żeńskiej, ze średnią wieku 33 lata)
oceniano wpływ, jaki wywiera wielokrotne, doustne podawanie mirabegronu w dawce zalecanej (50 mg
raz na dobę) oraz w dawkach supraterapeutycznych (100 mg i 200 mg raz na dobę), na odstęp QTcI.
Ekspozycja po podaniu dawek supraterapeutycznych była w przybliżeniu odpowiednio 2,6- i 6,5-krotnie
większa od ekspozycji po podaniu dawki terapeutycznej. Próbę kontrolną pozytywną stanowiła pojedyncza
dawka 400 mg moksyfloksacyny. Każdy poziom dawkowania mirabegronu oraz moksyfloksacyny
poddawano ocenie w osobnych grupach, z kontrolą placebo (badanie metodą grup równoległych w układzie
naprzemiennym). Zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet otrzymujących mirabegron w dawce 50 mg i
100 mg, górna granica jednostronnego 95% CI dla odstępu QTcI nie przekraczała 10 ms w żadnym z
punktów czasowych, dla największej średniej różnicy w stosunku do placebo, w odpowiednich punktach
czasowych. U kobiet otrzymujących mirabegron w dawce 50 mg, średnia różnica długości odstępu QTcI w
stosunku do placebo, po 5 godzinach od otrzymania dawki wynosiła 3,67 ms (górna granica
jednostronnego 95% CI 5,72 ms). U mężczyzn, różnica ta wynosiła 2,89 ms (górna granica jednostronnego
95% CI 4,90 ms). Dla dawki mirabegronu 200 mg, długość odstępu QTcI nie przekraczała 10 ms w
żadnym z punktów czasowych w przypadku mężczyzn, podczas gdy u kobiet górna granica jednostronnego
95% CI przekroczyła 10 ms pomiędzy 0,5 a 6 godziną po podaniu dawki, z maksymalną różnicą w
stosunku do placebo w 5 godzinie od podania dawki, gdzie średnia wartość wynosiła 10,42 ms (górna
granica jednostronnego 95% CI 13,44 ms). Wyniki dla QTcF i QTcIf były zgodne z wartościami QTcI.

W omawianym badaniu TQT, mirabegron powodował widoczne w EKG przyspieszenie akcji serca, w
sposób zależny od dawki, w badanym zakresie dawkowania od 50 mg do 200 mg. Maksymalna różnica
szybkości akcji serca w stosunku do placebo wahała się od 6,7 uderzeń na minutę – w przypadku
podawania mirabegronu 50 mg, do 17,3 uderzeń na minutę – w przypadku podawania mirabegronu
200 mg u zdrowych ochotników.

Wpływ na szybkość akcji serca i ciśnienie krwi u dorosłych pacjentów z OAB
U pacjentów z OAB (średni wiek 59 lat), otrzymujących mirabegron w dawce 50 mg raz na dobę w ramach

trzech, trwających 12 tygodni, badań klinicznych III fazy przeprowadzonych metodą podwójnie ślepej
próby kontrolowanych placebo, obserwowano zwiększenie średniej różnicy szybkości akcji serca w
stosunku do placebo o około 1 uderzenie na minutę, oraz wzrost ciśnienia skurczowego i (lub)
rozkurczowego o około 1 mm Hg lub mniej. Zmiany szybkości akcji serca oraz ciśnienia tętniczego krwi
ustępują po zaprzestaniu leczenia.

Wpływ na ciśnienie śródgałkowe (ang. intraocular pressure, IOP)
Mirabegron w dawce 100 mg raz na dobę nie powodował wzrostu IOP u zdrowych, dorosłych ochotników
po 56 dniach leczenia. W badaniu klinicznym I fazy, w którym oceniano wpływ mirabegronu na IOP u 310
zdrowych ochotników, za pomocą tonometrii aplanacyjnej Goldmanna, dawka mirabegronu 100 mg była
nie gorsza niż placebo dla pierwszorzędowego punktu końcowego badania, jakim była różnica wartości
zmiany IOP od początku badania do 56. dnia badania, uśredniona dla wszystkich uczestników. Górna
granica obustronnego 95 % CI wartości różnicy pomiędzy mirabegronem 100 mg a placebo wynosiła
0,3 mm Hg.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Skuteczność kliniczną mirabegronu oceniano w trzech, trwających 12 tygodni, randomizowanych
badaniach klinicznych III fazy, przeprowadzonych metodą podwójnie ślepej próby, kontrolowanych
placebo, z udziałem pacjentów leczonych z powodu pęcherza nadreaktywnego, z objawami parcia
naglącego i częstomoczu, z naglącym nietrzymaniem moczu lub bez naglącego nietrzymania moczu. Do
badania włączono kobiety (72%) i mężczyzn (28%), o średnim wieku 59 lat (zakres od 18 do 95 lat).
Badaną populację w 48 % stanowili pacjenci nigdy wcześniej nieleczeni produktami antymuskarynowymi,
a w około 52 % pacjenci, u których wcześniej stosowano antymuskarynowe produkty lecznicze. W jednym
badaniu, grupę kontrolną otrzymującą substancję czynną (tolterodyna w postaci o przedłużonym
uwalnianiu) stanowiło 495 pacjentów.

Równorzędne pierwszorzędowe punkty końcowe w ocenie skuteczności klinicznej stanowiły: (1) zmiana
średniej liczby epizodów nietrzymania moczu na dobę od początku badania do zakończenia leczenia, oraz
(2) zmiana średniej liczby mikcji na dobę od początku badania do zakończenia leczenia, wyznaczonej na
podstawie 3-dniowych raportów z dziennika pacjenta. Rezultatem stosowania mirabegronu była
statystycznie istotnie większa poprawa w stosunku do placebo, zarówno pod względem równoważnych
pierwszorzędowych punktów końcowych, jak i drugorzędowych punktów końcowych (patrz tabela 2 i 3).

Tabela 2: Równorzędne pierwszorzędowe i wybrane drugorzędowe punkty końcowe w ocenie
skuteczności klinicznej, na koniec leczenia (zbiorcza analiza danych z badań u dorosłych
pacjentów)

Parametr

Zbiorcza analiza danych z badań (046,
047, 074)
Placebo Mirabegron
50 mg
Średnia liczba epizodów nietrzymania moczu na dobę (FAS-I) (Równorzędny
pierwszorzędowy)
n 878 862
Wartość średnia na początku badania 2,73 2,71
Średnia wartość zmiany w stosunku do początku
badania *
-1,10 -1,49

Średnia różnica w stosunku do placebo*(95 % CI) -- -0,40 (-0,58, -0,21)
Wartość p -- <0,001‡
Średnia ilość mikcji na dobę (FAS) (Równorzędny pierwszorzędowy)
n 1328 1324
Wartość średnia na początku badania 11,58 11,70
Średnia wartość zmiany w stosunku do początku
badania*
-1,20 -1,75

Średnia różnica w stosunku do placebo*(95 % CI) -- -0,55 (-0,75, -0,36)

Wartość p -- <0,001‡
Średnia objętość pojedynczej mikcji (ml) (FAS) (Drugorzędowy)
n 1328 1322
Wartość średnia na początku badania 159,2 159,0
Średnia wartość zmiany w stosunku do początku
badania *
9,4 21,4

Średnia różnica w stosunku do placebo† (95 % CI) -- 11,9 (8,3, 15,5)
Wartość p -- <0,001‡
Średnie natężenie parcia naglącego (FAS) (Drugorzędowy)
n 1325 1323
Wartość średnia na początku badania 2,39 2,42
Średnia wartość zmiany w stosunku do początku
badania *
-0,15 -0,26

Średnia różnica w stosunku do placebo† (95 % CI) -- -0,11 (-0,16, -0,07)
Wartość p -- <0,001‡
Średnia liczba epizodów naglącego nietrzymania moczu z parcia na dobę (FAS-I)
(Drugorzędowy)

n 858 834
Wartość średnia na początku badania 2,42 2,42
Średnia wartość zmiany w stosunku do początku
badania *
-0,98 -1,38

Średnia różnica w stosunku do placebo* (95 % CI) -- -0,40 (-0,57, -0,23)
Wartość p -- <0,001‡
Średnia ilość epizodów parcia naglącego stopnia 3 lub 4 na dobę (FAS) (Drugorzędowy)

n 1324 1320
Wartość średnia na początku badania 5,61 5,80
Średnia wartość zmiany w stosunku do początku
badania *
-1,29 -1,93

Średnia różnica w stosunku do placebo* (95 % CI) -- -0,64 (-0,89, -0,39)
Wartość p -- <0,001‡
Poziom satysfakcji z leczenia – Wizualna skala analogowa (FAS) (Drugorzędowy)
n 1195 1189
Wartość średnia na początku badania 4,87 4,82
Średnia wartość zmiany w stosunku do początku
badania *
1,25 2,01

Średnia różnica w stosunku do placebo* (95 % CI) -- 0,76 (0,52, 1,01)
Wartość p -- <0,001†
Analiza zbiorcza obejmuje badania: 046 (Europa / Australia), 047 (Ameryka Północna [NA]) oraz 074 (Europa / NA).
* Średnia wyznaczona metodą najmniejszych kwadratów, skorygowana pod względem wartości z początku badania,
płci i badania.
† Statystycznie znacząco większa wartość w porównaniu do placebo, dla poziomu istotności 0,05 bez korekty
uwzględniającej liczebność (ang. multiplicity adjustment).
‡ Statystycznie znacząco większa wartość w porównaniu do placebo, dla poziomu istotności 0,05, z korektą
uwzględniającą liczebność (ang. multiplicity adjustment).
FAS: Pełna analizowana grupa (ang. Full analysis set), wszyscy randomizowani pacjenci, którzy przyjęli co najmniej
1 dawkę produktu leczniczego w badaniu z podwójnie ślepą próbą, i u których w dzienniku pacjenta odnotowano
pomiar mikcji na początku badania oraz co najmniej jeden pomiar mikcji po rozpoczęciu badania.
FAS-I: podgrupa FAS, obejmująca pacjentów, u których w dzienniku pacjenta odnotowano co najmniej jeden epizod
nietrzymania moczu do chwili rozpoczęcia badania.
CI: przedział ufności

Tabela 3: Równorzędne pierwszorzędowe i wybrane drugorzędowe punkty końcowe w ocenie
skuteczności klinicznej, na koniec leczenia (badania 046, 047 i 074 u dorosłych
pacjentów)

Parametr
Badanie 046 Badanie 047 Badanie 074

Placebo Mirabegron
50 mg
Tolterodyna
ER 4 mg
Placebo Mirabegron
50 mg
Placebo Mirabegron
50 mg

Średnia liczba epizodów nietrzymania moczu na dobę (FAS-I) (Równorzędny pierwszorzędowy)
n 291 293 300 325 312 262 257
Wartość
średnia na
początku
badania

2,67 2,83 2,63 3,03 2,77 2,43 2,51

Średnia
wartość
zmiany w
stosunku do
początku
badania *

-1,17 -1,57 -1,27 -1,13 -1,47 -0,96 -1,38

Średnia
różnica w
stosunku do
placebo*

-- -0,41 -0,10 -- -0,34 -- -0,42

95%
przedział
ufności
--
(-0,72,
-0,09) (-0,42, 0,21) --
(-0,66,
-0,03) --
(-0,76,
-0,08)

Wartość p -- 0,003‡ 0,11 -- 0,026‡ -- 0,001‡
Średnia liczba mikcji na dobę (FAS) (Równorzędny pierwszorzędowy)
n 480 473 475 433 425 415 426
Wartość
średnia na
początku
badania

11,71 11,65 11,55 11,51 11,80 11,48 11,66

Średnia
wartość
zmiany w
stosunku do
początku
badania *

-1,34 -1,93 -1,59 -1,05 -1,66 -1,18 -1,60

Średnia
różnica w
stosunku do
placebo*

-- -0,60 -0,25 -- -0,61 -- -0,42

95%
przedział
ufności
--
(-0,90,
-0,29) (-0,55, 0,06) --
(-0,98,
-0,24) --
(-0,76,
-0,08)

Wartość p -- <0,001‡ 0,11 -- 0,001‡ -- 0,015‡

Średnia objętość pojedynczej mikcji (ml) (FAS) (Drugorzędowy)

n 480 472 475 433 424 415 426

Wartość
średnia na
początku
badania

156,7 161,1 158,6 157,5 156,3 164,0 159,3

Średnia
wartość
zmiany w
stosunku do
początku
badania *

12,3 24,2 25,0 7,0 18,2 8,3 20,7

Średnia
różnica w
stosunku do
placebo*

-- 11,9 12,6 -- 11,1 -- 12,4

95%
przedział
ufności
-- (6,3, 17,4) (7,1, 18,2) -- (4,4, 17,9) --
(6,3, 18,6)

Wartość p -- <0,001‡ <0,001† -- 0,001‡ -- <0,001‡

Średnie natężenie parcia naglącego (FAS) (Drugorzędowy)
n 480 472 473 432 425 413 426

Parametr
Badanie 046 Badanie 047 Badanie 074

Placebo Mirabegron
50 mg
Tolterodyna
ER 4 mg
Placebo Mirabegron
50 mg
Placebo Mirabegron
50 mg
Wartość
średnia na
początku
badania

2,37 2,40 2,41 2,45 2,45 2,36 2,41

Średnia
wartość
zmiany w
stosunku do
początku
badania *

-0,22 -0,31 -0,29 -0,08 -0,19 -0,15 -0,29

Średnia
różnica w
stosunku do
placebo*

-- -0,09 -0,07 -- -0,11 -- -0,14

95%
przedział
ufności
--
(-0,17,
-0,02) (-0,15, 0,01) --
(-0,18,
-0,04) --
(-0,22,
-0,06)

Wartość p -- 0,018† 0,085 -- 0,004† -- <0,001§
Średnia liczba epizodów naglącego nietrzymania moczu na dobę (FAS-I) (Drugorzędowy)
n 283 286 289 319 297 256 251
Wartość
średnia na
początku
badania

2,43 2,52 2,37 2,56 2,42 2,24 2,33

Średnia
wartość
zmiany w
stosunku do
początku
badania *

-1,11 -1,46 -1,18 -0,89 -1,32 -0,95 -1,33

Średnia
różnica w
stosunku do
placebo*

-- -0,35 -0,07 -- -0,43 -- -0,39

95%
przedział
ufności
--
(-0,65,
-0,05) (-0,38, 0,23) --
(-0,72,
-0,15) --
(-0,69,
-0,08)

Wartość p -- 0,003† 0,26 -- 0,005† -- 0,002§

Parametr
Badanie 046 Badanie 047 Badanie 074

Placebo Mirabegron
50 mg
Ttolterodyna
ER 4 mg
Placebo Mirabegron
50 mg
Placebo Mirabegron
50 mg
Średnia liczba epizodów parcia naglącego stopnia 3 lub 4 na dobę (FAS) (Drugorzędowy)
N 479 470 472 432 424 413 426
Wartość
średnia na
początku
badania

5,78 5,72 5,79 5,61 5,90 5,42 5,80

Średnia
wartość
zmiany w
stosunku do
początku
badania*

-1,65 -2,25 -2,07 -0,82 -1,57 -1,35 -1,94

Średnia
różnica w
stosunku do
placebo*

-- -0,60 -0,42 -- -0,75 -- -0,59

95%
przedział
ufności
--
(-1,02,
-0,18) (-0,84, -0,00) --
(-1,20,
-0,30) --
(-1,01,
-0,16)

Wartość p -- 0,005† 0,050† -- 0,001† -- 0,007§
Poziom satysfakcji z leczenia – Wizualna skala analogowa (FAS) (Drugorzędowy)
N 428 414 425 390 387 377 388
Wartość
średnia na
początku
badania

4,11 3,95 3,87 5,5 5,4 5,13 5,13

Średnia
wartość
zmiany w
stosunku do
początku
badania *

1,89 2,55 2,44 0,7 1,5 1,05 1,88

Średnia
różnica w
stosunku do
placebo*

-- 0,66 0,55 -- 0,8 -- 0,83

95%
przedział
ufności
-- (0,25, 1,07) (0,14, 0,95) -- (0,4, 1,3) -- (0,41, 1,25)

Wartość p -- 0,001† 0,008† -- <0,001† -- <0,001†
* Średnia wyznaczona metodą najmniejszych kwadratów, skorygowana pod względem wartości z
początku badania, płci i regionu geograficznego.
† Statystycznie znacząco wyższa wartość w porównaniu do placebo, dla poziomu istotności 0,05 bez
korekty uwzględniającej liczebność (ang. multiplicity adjustment).
‡ Statystycznie znacząco większa wartość w porównaniu do placebo, dla poziomu istotności 0,05, z
korektą uwzględniającą liczebność (ang. multiplicity adjustment).
§ Statystycznie nieistotna większa wartość w porównaniu do placebo, dla poziomu istotności 0,05 z
korektą uwzględniająca liczebność (ang. multiplicity adjustment).
FAS: Pełna analizowana grupa (ang. Full analysis set), wszyscy randomizowani pacjenci, którzy przyjęli
co najmniej 1 dawkę produktu leczniczego w badaniu z podwójnie ślepą próbą, i u których w dzienniku
pacjenta odnotowano pomiar mikcji na początku badania oraz co najmniej jeden pomiar mikcji po
rozpoczęciu badania.
FAS-I: podgrupa FAS, obejmująca pacjentów, u których w dzienniku pacjenta odnotowano co najmniej
jeden epizod nietrzymania moczu do chwili rozpoczęcia badania.

Mirabegron w dawce 50 mg raz na dobę wykazywał skuteczność w pierwszym mierzonym
punkcie czasowym - w 4. tygodniu, i pozostawał skuteczny przez cały, 12-tygodniowy okres
leczenia. Randomizowane, długotrwałe badanie z grupą kontrolną otrzymującą substancję
czynną, wykazało skuteczność kliniczną mirabegronu przez cały okres leczenia trwającego 1 rok.

Subiektywne odczucie poprawy w ocenie jakości życia uzależnionej od stanu zdrowia
W trzech, trwających 12 tygodni, badaniach klinicznych III fazy, przeprowadzonych metodą
podwójnie ślepej próby, kontrolowanych placebo, leczenie objawów OAB mirabegronem
podawanym raz na dobę, powodowało statystycznie istotną poprawę w porównaniu do placebo,
pod względem następujących kryteriów pomiaru jakości życia uzależnionej od stanu zdrowia:
zadowolenie z leczenia oraz uciążliwość objawów.

Skuteczność kliniczna w zależności od stosowanego wcześniej (lub nie) leczenia
antymuskarynowego OAB
Skuteczność kliniczną wykazano u pacjentów niezależnie od tego, czy stosowali już wcześniej
terapię antymuskarynową OAB. Dodatkowo, wykazano skuteczność kliniczną mirabegronu u
pacjentów, u których wcześniej zaprzestano leczenia OAB produktami antymuskarynowymi, ze
względu na niezadowalające efekty leczenia (patrz tabela 4).

Tabela 4: Równorzędne pierwszorzędowe punkty końcowe w przypadku dorosłych
pacjentów stosujących wcześniej leczenie OAB produktami
antymuskarynowymi

Parametr

Zbiorcza analiza
danych z badań
(046, 047, 074)
Badanie 046

Placebo Mirabegron
50 mg
Placebo Mirabegron
50 mg
Tolterodyna
ER
4 mg

Pacjenci, u których stosowano wcześniej leczenie OAB produktami antymuskarynowymi

Średnia liczba epizodów nietrzymania moczu na dobę (FAS-I)
n 518 506 167 164 160
Wartość średnia na początku
badania
2,93 2,98 2,97 3,31 2,86

Średnia wartość zmiany w
stosunku do początku badania*
-0,92 -1,49 -1,00 -1,48 -1,10

Średnia różnica w stosunku do
placebo*
-- -0,57 -- -0,48 -0,10

95 % przedział ufności -- (-0,81, -0,33) -- (-0,90, -0,06) (-0,52, 0,32)
Średnia ilość mikcji na dobę (FAS)
n 704 688 238 240 231
Wartość średnia na początku
badania
11,53 11,78 11,90 11,85 11,76

Średnia wartość zmiany w
stosunku do początku badania*
-0,93 -1,67 -1,06 -1,74 -1,26

Średnia różnica w stosunku do
placebo*
-- -0,74 -- -0,68 -0,20

95 % przedział ufności -- (-1,01, -0,47) -- (-1,12, -0,25) (-0,64, 0,23)

Pacjenci, u których stosowano wcześniej leczenie OAB produktami antymuskarynowymi i
którzy przerwali leczenie ze względu na niezadowalające efekty leczenia

Średnia liczba epizodów naglącego nietrzymania moczu na dobę (FAS-I)
n 336 335 112 105 102
Wartość średnia na początku
badania
3,03 2,94 3,15 3,50 2,63

Średnia wartość zmiany w
stosunku do początku badania*
-0,86 -1,56 -0,87 -1,63 -0,93

Średnia różnica w stosunku do
placebo*
-- -0,70 -- -0,76 -0,06

95 % przedział ufności -- (-1,01, -0,38) -- (-1,32, -0,19) (-0,63, 0,50)
Średnia liczba mikcji na dobę (FAS)
n 466 464 159 160 155
Wartość średnia na początku
badania
11,60 11,67 11,89 11,49 11,99

Średnia wartość zmiany w
stosunku do początku badania
-0,86 -1,54 -1,03 -1,62 -1,11

Średnia różnica w stosunku do
placebo†
-- -0,67 -- -0,59 -0,08

95 % przedział ufności -- (-0,99, -0,36) -- (-1,15, -0,04) (-0,64, 0,47)
Analiza zbiorcza obejmuje badania 046 (Europa / Australia), 047 (Ameryka Północna [NA]) oraz 074
(Europa / NA).
* średnia wyznaczona metodą najmniejszych kwadratów, skorygowana pod względem wartości z
początku badania, płci, badania, podgrupy i podgrupy dla interakcji leczenia w przypadku analizy
zbiorczej i średnia wyznaczona metodą najmniejszych kwadratów, z uwzględnieniem wartości z początku
badania, płci, regionu geograficznego, podgrupy i podgrupy dla interakcji leczenia w przypadku badania
### 046. FAS: Pełna analizowana grupa (ang. Full analysis set), wszyscy randomizowani pacjenci, którzy przyjęli
co najmniej 1 dawkę leku ocenianego w badaniu z podwójnie ślepą próbą, i u których w dzienniku
pacjenta odnotowano pomiar mikcji na początku badania oraz co najmniej jeden pomiar mikcji po
rozpoczęciu badania.
FAS-I: podgrupa FAS, obejmująca pacjentów, u których w dzienniku pacjenta odnotowano co najmniej
jeden epizod nietrzymania moczu do chwili rozpoczęcia badania.

Dzieci i młodzież

Europejska Agencja Leków wstrzymała obowiązek dołączania wyników badań referencyjnego
produktu leczniczego w jednej lub kilku podgrupach populacji dzieci i młodzieży w „leczeniu
idiopatycznej postaci pęcherza nadreaktywnego” oraz w „leczeniu neurogennej nadreaktywności
wypieracza” (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Po podaniu doustnym u zdrowych ochotników mirabegron wchłania się, osiągając maksymalne
stężenie w osoczu (Cmax) pomiędzy 3. a 4. godziną po podaniu. Całkowita biodostępność
zwiększała się od 29% po podaniu dawki 25 mg do 35% po podaniu dawki 50 mg. Średnie
wartości Cmax i AUC wzrastały w tempie większym niż zwiększano dawkę, w pełnym zakresie
dawkowania. W populacji ogólnej dorosłych mężczyzn i kobiet, dwukrotne zwiększenie dawki
mirabegronu z 50 mg do 100 mg, powodowało odpowiednio około 2,9- i 2,6-krotny wzrost
wartości Cmax i AUCtau, podczas gdy czterokrotne zwiększenie dawki mirabegronu z 50 mg do
200 mg, powodowało odpowiednio około 8,4- i 6,5-krotny wzrost wartości Cmax i AUCtau.
Stężenie w stanie równowagi występuje po 7 dniach po rozpoczęciu podawania mirabegronu raz
na dobę. Ekspozycja na mirabegron w osoczu w stanie równowagi, osiągniętym w wyniku
podawania mirabegronu raz na dobę, jest w przybliżeniu dwukrotnie większa w porównaniu do
ekspozycji po podaniu dawki pojedynczej.

Wpływ pokarmu na wchłanianie
Zażycie tabletki 50 mg jednocześnie z posiłkiem wysokotłuszczowym powodowało zmniejszenie
wartości Cmax i AUC mirabegronu odpowiednio o 45% i 17%. Posiłek niskotłuszczowy
powodował zmniejszenie wartości Cmax i AUC mirabegronu odpowiednio o 75% i 51%. W
badaniach klinicznych III fazy mirabegron podawano niezależnie od jedzenia, wykazując jego
skuteczność kliniczną i bezpieczeństwo stosowania. Z tego względu mirabegron, w zalecanych
dawkach, można przyjmować niezależnie od posiłków.

Dystrybucja
Mirabegron ulega rozległej dystrybucji. Objętość dystrybucji w stanie równowagi (Vss) wynosi
w przybliżeniu 1670 L. Mirabegron jest wiązany (w około 71%) przez białka osocza ludzkiego,
i wykazuje umiarkowane powinowactwo do albuminy i kwaśnej glikoproteiny α1. Mirabegron
ulega dystrybucji do erytrocytów. W warunkach in vitro stężenie znakowanego węglem C14
mirabegronu w erytrocytach było około dwukrotnie większe niż jego stężenie w osoczu.

Metabolizm
Mirabegron jest metabolizowany na wielu szlakach metabolicznych, w tym na drodze dealkilacji,
oksydacji, glukuronizacji (bezpośredniej), i hydrolizy grupy amidowej. Mirabegron stanowi
główny składnik radioaktywny obecny w krążeniu obwodowym po podaniu pojedynczej dawki
mirabegronu znakowanego węglem C14. W osoczu ludzkim u dorosłych obserwowano dwa
główne metabolity: obydwa są glukuronidami powstałymi na drodze reakcji II fazy i stanowią
16% i 11% całkowitej ekspozycji na mirabegron. Metabolity te nie są czynne farmakologicznie.

Na podstawie badań in vitro, nie wydaje się prawdopodobne, aby mirabegron hamował
metabolizm jednocześnie stosowanych leków metabolizowanych przez następujące izoenzymy
cytochromu P450: CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19 i CYP2E1, gdyż
mirabegron, w klinicznie istotnych stężeniach, nie hamował aktywności tych enzymów.
Mirabegron nie indukował CYP1A2 czy CYP3A. Przypuszcza się, że mirabegron nie powoduje
klinicznie istotnego zahamowania transportu leków za pośrednictwem OCT.

Badania in vitro wskazywały na to, że CYP2D6 i CYP3A4 odgrywają rolę w metabolizmie

oksydacyjnym mirabegronu, jednak wyniki testów in vivo wskazują na to, że izoenzymy te mają
jedynie niewielkie znaczenie w procesie całkowitej eliminacji mirabegronu.
Badania in vitro oraz ex vivo wykazały, że oprócz CYP3A4 i CYP2D6, również
butyrylocholinesteraza, UGT oraz prawdopodobnie dehydrogenaza alkoholowa, biorą udział w
metabolizmie mirabegronu.

Polimorfizm CYP2D6
U zdrowych, dorosłych ochotników genotypowo słabo metabolizujących substraty CYP2D6
(surogat hamowania CYP2D6), średnie wartości Cmax i AUCinf dla pojedynczej dawki 160 mg
mirabegronu w postaci o natychmiastowym uwalnianiu (IR) były o 14% i o 19% większe niż u
osób intensywnie metabolizujących, co wskazuje, że polimorfizm genetyczny CYP2D6 ma
niewielki wpływ na średnią ekspozycję na mirabegron w osoczu. Nie przewiduje się interakcji
mirabegronu ze znanymi inhibitorami CYP2D6 i nie były one badane. Nie ma konieczności
dostosowania dawkowania mirabegronu stosowanego jednocześnie z inhibitorami CYP2D6 u
dorosłych pacjentów, u których stwierdza się słaby metabolizm z udziałem CYP2D6.

Eliminacja
Całkowity klirens osoczowy (CLtot) wynosi około 57 L/godz. Okres półtrwania w fazie eliminacji
(t1/2) wynosi około 50 godzin. Klirens nerkowy (CLR) wynosi około 13 L/godz., co stanowi
około 25% klirensu całkowitego. Eliminacja nerkowa mirabegronu polega głównie na czynnym
wydzielaniu cewkowym oraz przesączaniu kłębuszkowym. Wydzielanie z moczem postaci
niezmienionej mirabegronu jest zależne od dawki i waha się od około 6% po podaniu dawki
dobowej 25 mg, do 12,2% po podaniu dawki dobowej 100 mg. Po podaniu zdrowym
ochotnikom 160 mg znakowanego węglem C14 mirabegronu, około 55% radioaktywności
odzyskano z moczu a 34% z kału. Mirabegron w postaci niezmienionej stanowi 45%
radioaktywności w moczu, co wskazuje na obecność jego metabolitów. Niezmieniona postać
mirabegronu stanowi większość radioaktywności w kale.

Wiek

Wartości Cmax i AUC mirabegronu oraz jego metabolitów, po podaniu doustnym dawek
wielokrotnych ochotnikom w podeszłym wieku (≥ 65 lat), były podobne do obserwowanych u
młodszych ochotników (18 - 45 lat).

Płeć

Wartości Cmax i AUC są w przybliżeniu od 40% do 50% większe u kobiet niż u mężczyzn.
Przyczyny różnic wartości Cmax i AUC pomiędzy płciami przypisuje się różnicom w masie ciała i
biodostępności.

Rasa

Rasa nie wpływa na właściwości farmakokinetyczne mirabegronu u dorosłych.

Zaburzenia czynności nerek

Po podaniu pojedynczej dawki 100 mg mirabegronu dorosłym ochotnikom z łagodnymi
zaburzeniami czynności nerek (eGFR-MDRD wynosił od 60 do 89 ml/min/1,73 m2 pc.), średnie
wartości Cmax i AUC mirabegronu były większe odpowiednio o 6% i 31%, w porównaniu z
dorosłymi ochotnikami z prawidłową czynnością nerek. U dorosłych ochotników z
umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (eGFR-MDRD od 30 do 59 ml/min/1,73 m2 pc.),
wartości Cmax i AUC były większe odpowiednio o 23% i 66%. U dorosłych ochotników z

ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (eGFR-MDRD od 15 do 29 ml/min/1,73 m2 pc.),
średnie wartości Cmax i AUC były o 92% i 118% większe. Nie przeprowadzono badań
mirabegronu u pacjentów z ESRD (eGFR< 15 ml/min/1,73 m2 pc.lub pacjenci wymagający
hemodializy).

Zaburzenia czynności wątroby
Po podaniu pojedynczej dawki 100 mg mirabegronu dorosłym ochotnikom z łagodnymi
zaburzeniami czynności wątroby (klasa A w skali Child-Pugh), średnie wartości Cmax i AUC
mirabegronu były większe o 9% i 19%, w porównaniu z dorosłymi ochotnikami z prawidłową
czynnością wątroby. U dorosłych ochotników z umiarkowanymi zaburzeniami czynności
wątroby (klasa B wg skali Child-Pugh), średnie wartości Cmax i AUC były większe o 175% i
65%. Nie przeprowadzono badań mirabegronu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności
wątroby (klasa C wg skali Child-Pugh).

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W badaniach nieklinicznych zidentyfikowano narządy docelowe zagrożone działaniem
toksycznym mirabegronu, co znalazło potwierdzenie w obserwacjach klinicznych. U szczurów
obserwowano przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i zmiany dotyczące
hepatocytów (nekroza i zmniejszenie ilości cząsteczek glikogenu) oraz odnotowano
zmniejszone stężenia leptyny w osoczu. U szczurów, królików, psów i małp obserwowano
przyspieszenie akcji serca. Badania genotoksyczności i działania rakotwórczego nie wykazały
właściwości genotoksycznych lub karcynogennych mirabegronu in vivo.

Mirabegron nie miał zauważalnego wpływu na stężenia hormonów gonadotropowych lub
płciowych. Ponadto, po podaniu dawek subletalnych (odpowiednik dawki dla człowieka równej
19-krotności maksymalnej dawki zalecanej u ludzi (ang. Maxiumum human recommended dose –
MHRD)) nie obserwowano wpływu na płodność. W badaniach rozwoju zarodkowo –płodowego
na królikach obserwowano głównie wady wrodzone serca (rozszerzona aorta, kardiomegalia)
przy ekspozycji układowej, która była 36 razy większa w porównaniu z MHRD. Ponadto, u
królików zaobserwowano wady wrodzone płuc (brak dodatkowego płata płuca) oraz zwiększoną
ilość poronień poimplantacyjnych przy ekspozycji układowej, która była 14 razy większa w
porównaniu z MHRD, podczas gdy u szczurów obserwowano odwracalne działanie na kostnienie
(faliste żebra, opóźnienie kostnienia, zmniejszona liczba osobników ze skostnieniem mostka,
kości śródręcza lub śródstopia) przy ekspozycji układowej, która była 22 razy większa w
porównaniu z MHRD. Obserwowane toksyczne działanie na zarodek i płód wystąpiło przy
dawkach toksycznych dla matki. Wykazano, że wady wrodzone układu sercowo-naczyniowego
obserwowane u królików powstają w wyniku aktywacji receptora β1- adrenergicznego.

Ogólny profil bezpieczeństwa obserwowany u młodych szczurów był porównywalny z profilem
obserwowanym u dorosłych zwierząt. W badaniach bezpieczeństwa po wielokrotnym podaniu u
młodych szczurów nie wykazano wpływu na rozwój fizyczny lub dojrzewanie płciowe.
Podawanie mirabegronu od odsadzenia młodych szczurów do osiągnięcia przez nie dojrzałości
płciowej nie miało wpływu na zdolność do kopulacji, płodność ani na rozwój zarodka i płodu.
Podawanie mirabegronu zwiększało lipolizę i spożycie pokarmu u młodych szczurów.

Badania farmakokinetyczne, przeprowadzone ze znakowanym radioaktynie mirabegronem
wykazały, że postać macierzysta i (lub) jej metabolity przenikają do mleka u szczurów w ilości,
która była w przybliżeniu 1,7 razy większa od stężenia w osoczu po 4 godzinach po podaniu
dawki (patrz punkt 4.6).

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki
Makrogol 2 000 000
Celuloza mikrokrystaliczna
Hypromeloza, typ 2208, K100
Hydroksypropyloceluloza
Butylohydroksytoluen ( E 3 2 1 )
Magnezu stearynian
Krzemionka koloidalna bezwodna

Otoczka:
Alkohol poliwinylowy
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol 3350
Talk (E553b)
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Żelaza tlenek czerwony (E 172)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

2 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z folii Aluminium/ OPA/Aluminium/PVC umieszczone w tekturowych pudełkach,
zawierających 10, 30, 50, 90 lub 100 tabletek o przedłużonym uwalnianiu.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie
z lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Teva GmbH
Graf-Arco-Str. 3
89079 Ulm
Niemcy

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 14.01.2025 r.

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

##### 22.08.2025 r.

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.