# Febuxostat Aurovitas

> Febuksostat · 120 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Febuxostat Aurovitas
- **Nazwa powszechna:** Febuxostatum
- **Substancja czynna:** [Febuksostat](https://apteka.online/odpowiedniki/febuxostatum)
- **Moc:** 120 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** M04AA03
- **Liczba opakowań:** 7
- **Numer pozwolenia:** 25095
- **Podmiot odpowiedzialny:** Aurovitas Pharma Polska Sp. z o.o.
- **Producent:** APL Swift Services \(Malta\) Ltd.
Arrow Generiques - Lyon
Generis Farmaceutica, S.A., Malta
Francja
Portugalia
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/preparaty-stosowane-w-dnie-moczanowej/febuxostat-aurovitas-tabl-powl-120-mg-aurovitas
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/preparaty-stosowane-w-dnie-moczanowej/febuxostat-aurovitas-tabl-powl-120-mg-aurovitas.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/39470/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/39470/characteristic

## Dostępne opakowania (7)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 28 tabl. | 5909991391942 | Rp | 50,26 zł (dopłata od 28,16 zł) | Bardzo dobrze dostępny (5/5) | — |
| 14 tabl. | 5909991391935 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 tabl. | 5909991391959 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 42 tabl. | 5909991391966 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 56 tabl. | 5909991391973 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 84 tabl. | 5909991391980 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 98 tabl. | 5909991391997 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Leki refundowane

### 28 tabl. — EAN 5909991391942 · cena jedn. 1,80 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| Zapobieganie i leczenie przewlekłej hiperurykemii u dorosłych pacjentów poddawanych chemioterapii z powodu nowotworów krwi z umiarkowanym do wysokiego ryzykiem wystąpienia zespołu rozpadu guza, gdy leczenie allopurinolem jest przeciwwskazane lub nie może być kontynuowane z powodu wystąpienia działań niepożądanych | 50% | 50,26 zł | 34,48 zł | 15,78 zł | 31,57 zł |
| Leczenie przewlekłej hiperurykemii u dorosłych pacjentów w chorobach, w których wystąpiło już odkładanie się złogów moczanowych, gdy leczenie allopurinolem jest przeciwwskazane lub nie może być kontynuowane z powodu wystąpienia działań niepożądanych | 30% | 50,26 zł | 28,16 zł | 22,10 zł | 31,57 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie. Leki ujęte w wykazie bezpłatnych leków MZ są całkowicie bezpłatne (0,00 zł) dla osób z uprawnieniem S (seniorzy 65+) lub DZ (dzieci i młodzież do 18).

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Febuxostat Aurovitas i w jakim celu się go stosuje?
Tabletki Febuxostat Aurovitas zawierają substancję czynną febuksostat i są stosowane w leczeniu dny
moczanowej, która wiąże się z występowaniem nadmiaru związku chemicznego nazywanego kwasem
moczowym (moczanu) w organizmie. U niektórych osób ilość kwasu moczowego we krwi zwiększa
się i może stać się za duża, aby związek pozostawał rozpuszczony. W takim przypadku mogą tworzyć
się kryształy moczanu wewnątrz oraz wokół stawów i nerek. Powstające kryształy mogą wywoływać
nagły, silny ból, zaczerwienienie, uczucie ciepła i obrzęk stawu (tzw. napad dny moczanowej). Jeśli
choroba jest nieleczona, wewnątrz i wokół stawów mogą tworzyć się większe złogi tzw. guzki dnawe.
Guzki dnawe mogą powodować uszkodzenia stawów i kości.

Febuxostat Aurovitas działa poprzez zmniejszenie stężenia kwasu moczowego. Utrzymywanie
małego stężenia kwasu moczowego poprzez stosowanie leku Febuxostat Aurovitas raz na dobę
zatrzymuje powstawanie kryształów i z czasem zmniejsza objawy. Utrzymanie dostatecznie małych
stężeń kwasu moczowego przez odpowiednio długi okres może również prowadzić do zmniejszenia
się guzków dnawych.

Febuxostat Aurovitas 120 mg tabletki jest również stosowany w leczeniu i zapobieganiu wysokiemu
stężeniu kwasu moczowego we krwi, który może występować podczas rozpoczynania chemioterapii
raka krwi. Gdy stosuje się chemioterapię, komórki nowotworowe są niszczone, a stężenie kwasu
moczowego we krwi zwiększa się odpowiednio, o ile nie zapobiega się powstawaniu kwasu
moczowego.

Febuxostat Aurovitas jest przeznaczony do stosowania u osób dorosłych.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Febuxostat Aurovitas

Kiedy nie stosować leku Febuxostat Aurovitas
- jeśli pacjent ma uczulenie na febuksostat lub na którykolwiek z pozostałych składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6).

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Febuxostat Aurovitas należy zwrócić się do lekarza:
• jeśli pacjent ma lub miał niewydolność serca, choroby serca lub udar;
• jeśli u pacjenta występują aktualnie lub występowały choroby nerek i (lub) ciężkie reakcje
alergiczne na allopurynol (lek stosowany w leczeniu dny moczanowej)
• jeśli u pacjenta występują aktualnie lub występowały choroby wątroby lub nieprawidłowe
wyniki testów czynnościowych wątroby;
• jeśli pacjent leczony jest z powodu dużego stężenia kwasu moczowego w wyniku zespołu
Lescha-Nyhana (rzadka choroba dziedziczna, w której występuje za dużo kwasu moczowego
we krwi);
• jeśli pacjent ma chorobę tarczycy.

W razie wystąpienia reakcji alergicznej na Febuxostat Aurovitas należy natychmiast przerwać
przyjmowanie tego leku (patrz też punkt 4).
Możliwe objawy reakcji alergicznej to:
- wysypka w tym ciężkie postaci wysypki (np. pęcherzyki, guzki, swędząca, złuszczająca
wysypka), świąd;
- obrzęk kończyn lub twarzy;
- trudności w oddychaniu;
- gorączka i powiększenie węzłów chłonnych;
- ciężkie, zagrażające życiu reakcje alergiczne z zatrzymaniem akcji serca i krążenia.
Lekarz może podjąć decyzję o trwałym zaprzestaniu leczenia lekiem Febuxostat Aurovitas.

Zgłaszano rzadkie przypadki potencjalnie zagrażających życiu wysypek skórnych (zespół StevensaJohnsona) podczas stosowania leku Febuxostat Aurovitas, objawiające się początkowo w postaci
czerwonawych, koncentrycznych plam lub okrągłych plam często z pęcherzykami na tułowiu.
Objawy mogą też obejmować owrzodzenie jamy ustnej, gardła, nosa, genitaliów i zapalenie spojówek
(zaczerwienienie i obrzęk wokół oczu). Wysypka może rozszerzyć się i powodować złuszczanie i
oddzielanie się naskórka.
W przypadku wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona podczas leczenia lekiem Febuxostat Aurovitas,
leczenia febuksostatem nie wolno rozpoczynać ponownie. W przypadku wystąpienia wysypki lub
wymienionych objawów skórnych, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem i poinformować
o przyjmowaniu febuksostatu.

Jeśli u pacjenta występuje napad dny moczanowej (nagłe pojawienie się silnego bólu, tkliwości,
zaczerwienienia, uczucia ciepła i obrzęku stawu): przed pierwszym rozpoczęciem leczenia lekiem
Febuxostat Aurovitas należy odczekać, aż napad dny osłabnie.

U niektórych osób napady dny moczanowej mogą się zaostrzać w przypadku rozpoczynania leczenia
pewnymi lekami kontrolującymi stężenia kwasu moczowego. Zaostrzenia nie występują u każdego,
ale zaostrzenie może wystąpić, nawet jeśli pacjent stosuje lek Febuxostat Aurovitas, a szczególnie w
trakcie pierwszych tygodni lub miesięcy leczenia. Ważne jest kontynuowanie zażywania leku
Febuxostat Aurovitas nawet, jeśli u pacjenta wystąpi zaostrzenie, ponieważ Febuxostat Aurovitas
nadal zmniejsza stężenie kwasu moczowego. Wraz z upływem czasu napady dny moczanowej będą
występować rzadziej i będą mniej bolesne, jeśli lek Febuxostat Aurovitas będzie stosowany
codziennie.

Lekarz często przepisuje inne leki, jeśli są niezbędne, aby pomóc zapobiec lub leczyć objawy
zaostrzenia (takie jak ból i obrzęk stawu).

U pacjentów, którzy mają bardzo wysokie stężenie kwasu moczowego (np. przechodzących
chemioterapię), leczenie lekami obniżającymi stężenie kwasu moczowego może prowadzić do
nagromadzenia ksantyny w drogach moczowych z możliwością powstania kamieni, mimo że nie
obserwowano tego u pacjentów leczonych lekiem Febuxostat Aurovitas z powodu zespołu rozpadu
guza.

Lekarz może zalecić wykonanie badań krwi w celu sprawdzenia, czy czynność wątroby jest
prawidłowa.

Dzieci i młodzież
Nie należy stosować leku u dzieci w wieku poniżej 18 lat, ponieważ nie ustalono skuteczności i
bezpieczeństwa stosowania.

Lek Febuxostat Aurovitas a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub
ostatnio a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować, również tych, które wydawane są bez
recepty.
Szczególnie istotne jest poinformowanie lekarza lub farmaceuty w przypadku stosowania leków
zawierających dowolne z niżej wymienionych substancji, ponieważ mogą one oddziaływać z lekiem
Febuxostat Aurovitas, a lekarz może wówczas rozważyć podjęcie niezbędnych środków:
- merkaptopuryna (stosowana w leczeniu raka),
- azatiopryna (stosowana w celu zmniejszenia odpowiedzi układu odpornościowego),
- teofilina (stosowana w leczeniu astmy).

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
Nie wiadomo, czy Febuxostat Aurovitas może zaszkodzić nienarodzonemu dziecku. Leku Febuxostat
Aurovitas nie należy stosować w okresie ciąży. Nie wiadomo, czy Febuxostat Aurovitas może
przenikać do mleka kobiecego. Nie należy stosować leku Febuxostat Aurovitas, jeśli pacjentka karmi
piersią lub planuje karmienie piersią.

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Należy pamiętać, że w trakcie leczenia mogą wystąpić zawroty głowy, senność, niewyraźne widzenie
i drętwienie lub mrowienie. W razie wystąpienia takich objawów nie należy prowadzić pojazdów ani
obsługiwać maszyn.

Febuxostat Aurovitas zawiera laktozę
Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję pewnych cukrów, przed zastosowaniem tego leku należy
skontaktować się z lekarzem.

Febuxostat Aurovitas zawiera sód
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę powlekaną 80 mg/120 mg, to znaczy
zasadniczo "nie zawiera sodu".

### 3. Jak stosować lek Febuxostat Aurovitas?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.
- Zazwyczaj stosowana dawka leku to jedna tabletka na dobę.
- Tabletki należy przyjmować doustnie; lek można zażywać z posiłkiem lub bez posiłku.

Dna moczanowa

Febuxostat Aurovitas jest dostępny w postaci tabletek 80 mg i tabletek 120 mg. Lekarz przepisze
najodpowiedniejszą dawkę leku dla pacjenta.

Lek Febuxostat Aurovitas należy stosować codziennie, nawet jeśli nie występuje zaostrzenie lub
napad dny moczanowej.

Zapobieganie i leczenie wysokiego stężenia kwasu moczowego u pacjentów poddawanych
chemioterapii z powodu nowotworu.
Lek Febuxostat Aurovitas jest dostępny w postaci tabletek 120 mg.
Przyjmowanie leku Febuxostat Aurovitas należy rozpocząć dwa dni przed chemioterapią i
kontynuować zgodnie z zaleceniem lekarza. Leczenie jest zwykle krótkotrwałe.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Febuxostat Aurovitas
W razie przypadkowego przedawkowania należy zapytać się lekarza o sposób postępowania lub
skontaktować się z najbliższym szpitalnym oddziałem ratunkowym.

Pominięcie zastosowania leku Febuxostat Aurovitas
W przypadku pominięcia dawki leku Febuxostat Aurovitas należy ją zażyć, gdy tylko pacjent sobie o
tym przypomni, chyba że zbliżyła się pora na przyjęcie kolejnej dawki, w którym to przypadku należy
opuścić pominiętą dawkę i przyjąć następną o zwykłej porze. Nie stosować dawki podwójnej w celu
uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Febuxostat Aurovitas
Nie należy przerywać stosowania leku Febuxostat Aurovitas bez zasięgnięcia porady lekarza, nawet w
przypadku lepszego samopoczucia. Przerwanie stosowania leku Febuxostat Aurovitas może
spowodować, że stężenie kwasu moczowego zacznie ponownie się zwiększać, a objawy mogą się
zaostrzyć z powodu powstawania nowych kryształów moczanu wokół stawów lub w stawach oraz w
nerkach.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy przerwać stosowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do
najbliższego oddziału ratunkowego, jeśli wystąpią następujące rzadkie (występujące u 1 na 1000
pacjentów) reakcje niepożądane, ponieważ mogą one prowadzić do wystąpienia poważnych reakcji
alergicznych:
- reakcje anafilaktyczne, nadwrażliwość na lek (patrz też punkt 2 „Ostrzeżenia i środki
ostrożności”);
- potencjalnie zagrażające życiu wysypki skórne charakteryzujące się tworzeniem się
pęcherzyków i łuszczeniem się skóry i wewnętrznych powierzchni jam ciała np. jamy ustnej i
narządów płciowych, bolesne owrzodzenie jamy ustnej i (lub) okolic narządów płciowych ze
współistniejącą gorączką, bólem gardła i zmęczeniem (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne
martwicze oddzielanie się naskórka) lub powiększeniem węzłów chłonnych, powiększeniem
wątroby, zapaleniem wątroby (do niewydolności wątroby), podwyższeniem liczby białych
krwinek (reakcje na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi – ang. DRESS) (patrz
punkt 2);
- uogólnione wysypki skórne.

Częste działania niepożądane (mogą wystąpić u 1 na 10 osób):
- nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych,

- biegunka,
- ból głowy,
- wysypka (w tym różne rodzaje wysypki, patrz poniżej punkty „niezbyt często” i „rzadko”),
- nudności,
- zaostrzenie objawów dny,
- zlokalizowane obrzęki spowodowane gromadzeniem się płynu w tkankach (obrzęk),
- zawroty głowy,
- duszność,
- świąd,
- ból kończyn, ból mięśni lub stawów
- zmęczenie.

Inne działania niepożądane niewymienione powyżej są wymienione poniżej.

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą wystąpić u 1 na 100 osób):
- zmniejszenie apetytu, zmiana stężenia cukru we krwi (cukrzyca), której objawem może być
nadmierne pragnienie, zwiększone stężenie tłuszczów we krwi, zwiększenie masy ciała;
- zanik popędu płciowego;
- zaburzenia snu, senność;
- uczucie drętwienia, mrowienie, osłabienie lub zmiana czucia dotyku (niedoczulica, niedowład
lub parestezje), zaburzenia smaku, osłabienie odczuwania zapachów (osłabienie węchu);
- nieprawidłowości w zapisie EKG, nieregularne albo szybkie bicie serca, uczucie kołatania
serca (palpitacja);
- uderzenia gorąca lub zaczerwienienie skóry (np. zaczerwienienie twarzy lub szyi),
podwyższone ciśnienie krwi, krwawienie (krwotok, zaobserwowane tylko u pacjentów
przyjmujących chemioterapię z powodu chorób krwi);
- kaszel, dyskomfort lub ból w klatce piersiowej, zapalenie błony śluzowej nosa i (lub) gardła
(zakażenie górnych dróg oddechowych), zapalenie oskrzeli, zakażenie dolnych dróg
oddechowych;
- suchość w jamie ustnej, ból brzucha lub uczucie dyskomfortu w brzuchu albo oddawanie
gazów, ból w górnej części brzucha, zgaga lub niestrawność, zaparcie, częstsze oddawanie
stolców, wymioty, uczucie dyskomfortu w żołądku;
- swędząca wysypka, pokrzywka, zapalenie skóry, przebarwienie skóry, małe, czerwone lub
fioletowe plamy na skórze, małe, płaskie czerwone plamy na skórze, płaskie, czerwone obszary
na skórze pokryte niewielkimi guzkami, wysypka, miejscowe zaczerwienienie i plamy na
skórze, nadmierne pocenie się, poty nocne, łysienie, zaczerwienienie skóry (rumień), łuszczyca,
wyprysk, inne rodzaje zaburzeń skórnych;
- skurcz mięśni, osłabienie mięśni, zapalenie kaletki lub zapalenie stawów (zapalenie stawów,
któremu zwykle towarzyszy ból, obrzęk i (lub) sztywność), ból pleców, kurcze mięśni,
sztywność mięśni i (lub) stawów;
- krew w moczu, nieprawidłowe częste oddawanie moczu, nieprawidłowe wyniki analiz moczu
(zwiększone stężenie białka w moczu), zmniejszenie zdolności nerek do prawidłowego
funkcjonowania, zakażenie dróg moczowych;
- ból w klatce piersiowej, uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej;
- kamienie w pęcherzyku żółciowym lub drogach żółciowych (kamica żółciowa);
- wzrost stężenia TSH;
- zmiany składu chemicznego krwi lub liczby krwinek lub płytek (nieprawidłowe wyniki analizy
krwi);
- kamica nerkowa;
- zaburzenia erekcji;
- niedoczynność tarczycy;
- niewyraźne widzenie, zmiana widzenia;
- dzwonienie w uszach;
- katar;
- owrzodzenie jamy ustnej;

- zapalenie trzustki: częste objawy to ból brzucha, nudności i wymioty,;
- nagłe parcie na mocz;
- ból;
- złe samopoczucie;
- zwiększenie INR;
- uraz;
- obrzęk warg.

Rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić u 1 na 1000 osób):
- uszkodzenie mięśni, stan, który w odosobnionych przypadkach może być ciężki. Mogą
wystąpić zaburzenia ze strony mięśni, ze współistniejącym złym samopoczuciem lub wysoką
gorączką, spowodowanymi uszkodzeniem mięśni. Należy natychmiast skontaktować się z
lekarzem w przypadku wystąpienia bólu mięśni, tkliwości lub osłabienia;
- ciężki obrzęk głębokich warstw skóry, szczególnie w obrębie oczu, narządów płciowych, dłoni,
stóp lub języka z możliwymi nagłymi trudnościami w oddychaniu;
- wysoka gorączka z wysypką odropodobną, powiększeniem węzłów chłonnych, powiększeniem
wątroby, zapaleniem wątroby (do niewydolności wątroby), podwyższeniem liczby białych
krwinek (leukocytoza z lub bez eozynofilii);
- wysypki różnego rodzaju (np. z białymi plamami, z pęcherzami, z ropnymi pęcherzami, z
łuszczeniem się skóry, wysypka odropodobna), rozlany rumień, martwica, pęcherze na skórze i
błonach śluzowych powodujące rozwarstwianie się i możliwość wystąpienia posocznicy
(zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka);
- nerwowość;
- odczuwanie pragnienia;
- zmniejszenie masy ciała, zwiększenie apetytu, niekontrolowana utrata apetytu (anoreksja);
- nieprawidłowa, mała liczba krwinek (białych lub czerwonych krwinek lub płytek);
- zmiany w moczu lub zmniejszenie ilości wydalanego moczu związane z zapaleniem nerek
(cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek);
- zapalenie wątroby;
- zażółcenie skóry (żółtaczka);
- zakażenie pęcherza moczowego;
- uszkodzenie wątroby;
- zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej we krwi (wskaźnik uszkodzenia mięśni);
- nagły zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych;
- mała liczba krwinek czerwonych (niedokrwistość);
- depresja;
- zaburzenia snu;
- utrata węchu;
- uczucie pieczenia;
- zawroty głowy pochodzenia błędnikowego;
- zapaść krążeniowa;
- zakażenie płuc (zapalenie płuc);
- owrzodzenia jamy ustnej; zapalenie jamy ustnej;
- perforacja przewodu pokarmowego;
- zespół stożka rotatorów;
- polimialgia reumatyczna;
- uczucie gorąca;
- nagła utrata wzroku spowodowana zablokowaniem tętnicy w oku.

Jeśli wystąpią jakiekolwiek działania niepożądane, należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
Obejmuje to wszelkie możliwe działania niepożądane nie wymienione w tej ulotce.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane

można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49
21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu
działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa
stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Febuxostat Aurovitas?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku po „EXP”. Termin
ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak szczególnych środków ostrożności dotyczących przechowywania.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Febuxostat Aurovitas

- Substancją czynną leku jest febuksostat.
Każda tabletka powlekana zawiera 80 mg lub 120 mg febuksostatu (w postaci febuksostatu
półwodnego).
- Pozostałe składniki to:
Rdzeń tabletki: laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna (Typ 101), kroskarmeloza
sodowa, hydroksypropyloceluloza, celuloza mikrokrystaliczna (Typ 102), krzemionka
koloidalna bezwodna, magnezu stearynian.
Otoczka tabletki: alkohol poliwinylowy, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 3350, talk, żelaza
tlenek żółty (E 172).

Jak wygląda lek Febuxostat Aurovitas i co zawiera opakowanie

Febuxostat Aurovitas, 80 mg, tabletki powlekane
Bladożółte lub żółte, obustronnie wypukłe, owalne tabletki powlekane z wytłoczonym po jednej
stronie symbolem „FEB” i „80” po drugiej stronie tabletki. Wielkość tabletki 14,7 mm x 8,7 mm.

Febuxostat Aurovitas, 120 mg, tabletki powlekane
Bladożółte lub żółte, obustronnie wypukłe, w kształcie kapsułki tabletki powlekane z wytłoczonym
po jednej stronie symbolem „FEB” i „120” po drugiej stronie tabletki. Wielkość tabletki 19,2 mm x
8,7 mm.

Lek Febuxostat Aurovitas 80 mg i 120 mg jest pakowany w przezroczyste blistry zawierające 14, 28,
30, 42, 56, 84 i 98 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny

Aurovitas Pharma Polska Sp. z o.o.
ul. Sokratesa 13D lokal 27
01-909 Warszawa

Wytwórca/Importer:
APL Swift Services (Malta) Limited
HF26, Hal Far Industrial Estate, Hal Far
Birzebbugia, BBG 3000
Malta

Generis Farmacêutica, S.A.
Rua João de Deus 19
2700-487 Amadora
Portugalia

Arrow Génériques
26 Avenue Tony Garnier
69007 Lyon
Francja

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:
Belgia: Febuxostat AB 80 mg/ 120 mg filmomhulde tabletten/comprimés
pélliculés/Filmtabletten
Republika Czeska: Febuxostat Aurovitas
Francja: FÉBUXOSTAT ARROW 80 mg, comprimé pelliculé
FÉBUXOSTAT ARROW 120 mg, comprimé pelliculé
Niemcy: Febuxostat PUREN 80 mg/ 120 mg Filmtabletten
Włochy: Febuxostat Aurobindo
Polska: Febuxostat Aurovitas
Portugalia: Febuxostat Generis
Rumunia: Febuxostat Aurobindo 80 mg / 120 mg comprimate filmate
Hiszpania: Febuxostat Aurovitas 80 mg / 120 mg comprimidos recubiertos con película
EFG

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 04/2022

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Febuxostat Aurovitas, 120 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 120 mg febuksostatu (w postaci febuksostatu półwodnego).

Substancje pomocnicze o znanym działaniu:
Każda tabletka zawiera 114,75 mg laktozy (jednowodnej).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.

Bladożółte lub żółte, obustronnie wypukłe, w kształcie kapsułki tabletki powlekane z wytłoczonym
po jednej stronie symbolem „FEB” i „120” po drugiej stronie tabletki. Wielkość tabletki 19,2 mm x
8,7 mm.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Leczenie przewlekłej hiperurykemii w chorobach, w których wystąpiło już odkładanie się złogów
moczanowych (w tym guzki dnawe i (lub) zapalenie stawów dnawe czynne lub w wywiadzie).

Produkt leczniczy Febuxostat Aurovitas jest wskazany w zapobieganiu i leczeniu przewlekłej
hiperurykemii u dorosłych pacjentów poddawanych chemioterapii z powodu nowotworów krwi z
umiarkowanym do wysokiego ryzykiem wystąpienia zespołu rozpadu guza (ang. Tumor Lysis
Syndrome – TLS).

Produkt leczniczy Febuxostat Aurovitas jest wskazany do stosowania u dorosłych.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dna moczanowa: Zalecana doustna dawka produktu Febuxostat Aurovitas to 80 mg raz na dobę,
niezależnie od spożycia posiłku. Jeśli po 2-4 tygodniach leczenia stężenie kwasu moczowego w
surowicy krwi > 6 mg/dl (357 μmol/l), można rozważyć zastosowanie produktu Febuxostat Aurovitas
w dawce 120 mg raz na dobę.

Działanie produktu Febuxostat Aurovitas jest na tyle szybkie, że umożliwia kontrolę stężenia kwasu
moczowego w surowicy po 2 tygodniach. Celem terapeutycznym jest zmniejszenie i utrzymanie
stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi na poziomie poniżej 6 mg/dl (357 μmol/l).

Zaleca się profilaktykę przeciw zaostrzeniom dny moczanowej przez co najmniej 6 miesięcy (patrz
punkt 4.4).

Zespół rozpadu guza: Zalecana doustna dawka produktu Febuxostat Aurovitas to 120 mg raz na dobę,
niezależnie od spożycia posiłku.

Przyjmowanie produktu Febuxostat Aurovitas należy rozpocząć dwa dni przed rozpoczęciem terapii
lekami cytotoksycznymi i kontynuować przez przynajmniej 7 dni; jednakże leczenie można
przedłużyć do 9 dni, zgodnie z czasem trwania chemioterapii i oceną kliniczną.

Osoby w wieku podeszłym
Nie jest wymagana modyfikacja dawki produktu u osób w podeszłym wieku (patrz punkt 5.2).

Zaburzenia czynności nerek
Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania nie zostały w pełni ocenione u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min, patrz punkt 5.2).
Nie ma konieczności modyfikacji dawki produktu u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi
zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania febuksostatu nie zostały zbadane u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Childa-Pugha).
Dna moczanowa: Zalecana dawka u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami wątroby to 80 mg.
Dostępne są ograniczone informacje od pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności
wątroby.

Zespół rozpadu guza (TLS): w badaniu głównym fazy III (FLORENCE) tylko pacjenci z ciężkimi
zaburzeniami czynności wątroby byli wyłączeni z udziału w badaniu. U pacjentów biorących udział w
badaniu nie dostosowywano dawkowania ze względu na zaburzenia czynności wątroby.

Dzieci i młodzież
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i stosowania febuksostatu u dzieci w wieku poniżej 18 lat.
Brak jest dostępnych danych.

Sposób podawania
Podanie doustne
Febuxostat Aurovitas należy przyjmować doustnie i można go przyjmować z jedzeniem lub bez
jedzenia.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1 (patrz również punkt 4.8).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Zaburzenia sercowo-naczyniowe

Leczenie przewlekłej hiperurykemii
Podczas opracowywania produktu oraz w jednym badaniu po dopuszczeniu do obrotu (CARES) u
pacjentów z istniejącymi uprzednio ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego (np. zawał
mięśnia sercowego, udar lub niestabilna dławica piersiowa), leczonych febuksostatem obserwowano
większą liczbę zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych w porównaniu do pacjentów leczonych
allopurynolem.

Jednakże w kolejnym badaniu po dopuszczeniu do obrotu (FAST), odsetek występowania zdarzeń
sercowo-naczyniowych zarówno nie prowadzących do zgonu jak i prowadzących do zgonu był
podobny w przypadku febuksostatu oraz allopurynolu.
Leczenie w tej grupie pacjentów należy prowadzić z zachowaniem ostrożności i regularnie ich
monitorować.
Bardziej szczegółowe informacje dotyczące bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego febuksostatu
znajdują się w punkcie 4.8 i punkcie 5.1.

Zapobieganiu i leczenie przewlekłej hiperurykemii u pacjentów z ryzykiem wystąpienia zespołu
rozpadu guza (TLS)
U pacjentów poddawanych chemioterapii z powodu nowotworów krwi z umiarkowanym do
wysokiego ryzykiem wystąpienia zespołu rozpadu guza, leczonych febuksostatem należy ściśle
monitorować czynność serca jeżeli jest to uzasadnione klinicznie.

Alergia i (lub) nadwrażliwość na produkt leczniczy
Po wprowadzeniu produktu do obrotu odnotowano rzadkie przypadki wystąpienia ciężkich reakcji
alergicznych i (lub) nadwrażliwości, w tym zagrażającego życiu zespołu Stevensa-Johnsona,
toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka oraz ostrych reakcji anafilaktycznych i (lub) wstrząsu.
W większości przypadków reakcje te występowały podczas pierwszych miesięcy leczenia
febuksostatem. U niektórych pacjentów (nie u wszystkich) wcześniej występowały zaburzenia
czynności nerek i (lub) nadwrażliwość na allopurynol. Ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje
z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (ang. DRESS - Drug Reaction with Eosinophilia and
Systemic Symptoms) były w niektórych przypadkach związane z gorączką, zaburzeniami
hematologicznymi, zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.

Pacjentów należy poinformować o objawach przedmiotowych i podmiotowych i ściśle monitorować
w kierunku wystąpienia objawów reakcji alergicznych i (lub) reakcji nadwrażliwości (patrz punkt
4.8). Leczenie febuksostatem należy natychmiast przerwać w razie wystąpienia ciężkich reakcji
alergicznych i (lub) nadwrażliwości, w tym zespołu Stevensa-Johnsona ponieważ wczesne
odstawienie produktu daje lepsze rokowanie. Jeżeli u pacjenta wystąpiła reakcja alergiczna i (lub)
nadwrażliwości, w tym zespół Stevensa-Johnsona i ostra reakcja anafilaktyczna i (lub) wstrząs,
ponowne leczenie febuksostatem u tego pacjenta jest niedopuszczalne.

Ostre napady dny (zaostrzenie dny moczanowej)
Leczenia febuksostatem nie należy rozpoczynać do chwili całkowitego ustąpienia ostrego napadu dny
moczanowej. Zaostrzenie dny moczanowej może wystąpić w trakcie rozpoczynania leczenia wskutek
zmian stężenia kwasu moczowego w surowicy, wynikających z uwolnienia moczanu ze złogów w
tkankach (patrz punkty 4.8 i 5.1). Podczas rozpoczynania leczenia febuksostatem zaleca się
profilaktykę lekami z grupy NLPZ lub kolchicyną przeciw zaostrzeniom dny moczanowej przez co
najmniej 6 miesięcy (patrz punkt 4.2).

W razie wystąpienia zaostrzenia dny w trakcie leczenia febuksostatem, produktu nie należy
odstawiać. Zaostrzenie dny moczanowej można równocześnie leczyć w sposób odpowiedni dla
danego pacjenta. Stałe leczenie febuksostatem zmniejsza częstość i nasilenie zaostrzeń dny.

Odkładanie się złogów ksantyny
U pacjentów ze znacznie przyspieszonym tempem wytwarzania moczanu (np. nowotwór złośliwy i
leczenie przeciwnowotworowe, zespół Lescha-Nyhana) bezwzględne stężenie ksantyny w moczu
może w rzadkich przypadkach wzrosnąć na tyle, że możliwe będzie odkładanie się jej złogów w
drogach moczowych. Tego zjawiska nie zaobserwowano w głównym badaniu klinicznym
febuksostatu stosowanego w zespole rozpadu guza (TLS). Ze względu na brak doświadczenia
dotyczącego febuksostatu, nie zaleca się stosowania produktu w tych populacjach.

Merkaptopuryna/azatiopryna

Nie zaleca się stosowania febuksostatu u pacjentów leczonych równocześnie merkaptopuryną/
azatiopryną, ze względu na powodowane przez febuksostat hamowanie oksydazy ksantynowej (XO)
co może powodować zwiększenie stężenia merkaptopuryny/ azatiopryny w osoczu i prowadzić do
ciężkiej toksyczności.
Jeśli nie można uniknąć równoczesnego stosowania obu tych leków, zaleca się zmniejszenie dawki
merkaptopuryny/ azatiopryny do 20% lub mniej w stosunku do poprzednio przepisanej dawki, w celu
uniknięcia możliwych reakcji hematologicznych (patrz punkt 4.5 i 5.3).

Pacjentów należy ściśle monitorować, a dawki merkaptopuryny/azatiopryny należy następnie
dostosować na podstawie oceny odpowiedzi na leczenie i wystąpienia ewentualnych
objawówtoksyczności.

Pacjenci po przeszczepach narządów
Ponieważ brak doświadczenia dotyczącego stosowania produktu u pacjentów po przeszczepach
narządów, nie zaleca się stosowania febuksostatu u takich pacjentów (patrz punkt 5.1).

Teofilina
U zdrowych ochotników jednoczesne podanie febuksostatu w dawce 80 mg i pojedynczej dawki
400 mg teofiliny nie wykazało jakiejkolwiek interakcji farmakokinetycznej (patrz punkt 4.5).
Febuksostat w dawce 80 mg może być stosowany u pacjentów leczonych równocześnie teofiliną bez
ryzyka wystąpienia podwyższenia stężenia teofiliny w osoczu. Brak danych dla febuksostatu w dawce
120 mg.

Zaburzenia wątroby
W trakcie połączonych badań klinicznych fazy 3 zaobserwowano łagodne zaburzenia w testach
czynnościowych wątroby u pacjentów leczonych febuksostatem (5,0%). Wykonanie testu
czynnościowego wątroby jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia febuksostatem, a następnie
okresowo w oparciu o ocenę kliniczną (patrz punkt 5.1).

Zaburzenia tarczycy
W długotrwałych otwartych badaniach rozszerzonych zaobserwowano zwiększone stężenia TSH
(> 5,5 μIU/ml) u pacjentów długotrwale leczonych febuksostatem (5,5%). Konieczna jest ostrożność
podczas stosowania febuksostatu u pacjentów z zaburzeniami czynności tarczycy (patrz punkt 5.1).

Laktoza
Tabletki febuksostatu zawierają laktozę. Pacjenci z rzadkimi, dziedzicznie występującymi
zaburzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy typu Lapp lub zespół złego
wchłaniania glukozy-galaktozy, nie powinni stosować tego produktu.

Sód
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na 120 mg tabletkę powlekaną, to
znaczy zasadniczo „nie zawiera sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Merkaptopuryna/azatiopryna
W oparciu o mechanizm działania hamującego aktywność oksydazy ksantynowej - XO przez
febuksostat, nie zaleca się jednoczesnego stosowania tych leków. Hamowanie oksydazy ksantynowej
(XO) przez febuksostat może powodować zwiększenie stężenia tych leków w osoczu, co prowadzi do
mielotoksyczności.
W przypadku łącznego stosowania z febuksostatem, dawkę merkaptopuryny i (lub) azatiopryny
należy zmniejszyć do 20% poprzednio przepisanej dawki lub mniejszej (patrz punkty 4.4 i 5.3).
Adekwatność proponowanego dostosowania dawki, w oparciu o modele i symulowaną analizę z
badań przedklinicznych na szczurach, została potwierdzona wynikami badania klinicznego interakcji

między lekami u zdrowych ochotników otrzymujących 100 mg azatiopryny w monoterapii oraz
zmniejszoną dawkę azatiopryny (25 mg) w połączeniu z febuksostatem (40 mg lub 120 mg).

Nie przeprowadzono badań interakcji febuksostatu z innymi cytotoksycznymi środkami
chemioterapeutycznymi. W badaniu głównym w zespole rozpadu guza podawano febuksostat w
dawce 120 mg na dobę pacjentom poddawanym różnym rodzajom chemioterapii, w tym terapii
przeciwciałami monokolonalnymi. Jednakże, w badaniu tym nie badano interakcji występujących
pomiędzy lekami ani interakcji lek-choroba. Dlatego nie można wykluczyć wystąpienia interakcji
podczas leczenia cytotoksycznego.

Rosiglitazon/substraty CYP2C8
Wykazano, iż febuksostat jest słabym inhibitorem CYP2C8 in vitro. W badaniu, w którym wzięli
udział zdrowi ochotnicy jednoczesne podanie 120 mg febuksostatu na dobę i pojedynczej dawki 4 mg
rosiglitazonu doustnie nie miało wpływu na farmakokinetykę rosiglitazonu i jego metabolitu Ndesmetyl rosiglitazonu, co wskazuje że febuksostat nie jest inhibitorem CYP2C8 in vivo. W związku z
tym nie jest wymagana jakakolwiek zmiana dawkowania podczas jednoczesnego podawania
febuksostatu i rosiglitazonu lub innych substratów CYP2C8.

Teofilina
Przeprowadzono badanie interakcji z zastosowaniem febuksostatu u zdrowych ochotników, aby
ocenić czy hamowanie XO może prowadzić do wzrostu stężenia teofiliny w osoczu, tak jak zgłaszano
dla innych inhibitorów XO. Wyniki badania wykazały, iż jednoczesne podanie febuksostatu w dawce
80 mg raz na dobę z pojedynczą dawką 400 mg teofiliny nie ma wpływu na farmakokinetykę lub
bezpieczeństwo stosowania teofiliny. Z tego względu nie zaleca się zachowania szczególnej
ostrożności w przypadku jednoczesnego podawania febuksostatu w dawce 80 mg oraz teofiliny. Brak
danych dla febuksostatu w dawce 120 mg.

Naproksen i inne inhibitory glukuronidacji
Metabolizm febuksostatu zależy od enzymów glukuronylotransferaza (UGT). Produkty lecznicze,
które hamują glukuronidację, takie jak leki z grupy NLPZ i probenecyd, mogą teoretycznie wpływać
na eliminację febuksostatu. U zdrowych uczestników badań jednoczesne stosowanie febuksostatu i
naproksenu 250 mg dwa razy na dobę było związane ze zwiększoną ekspozycją na febuksostat (Cmax
28%, AUC 41% i t1/2 26%). W badaniach klinicznych stosowanie naproksenu lub innych leków z
grupy NLPZ/inhibitorów COX-2 nie było związane z żadnym klinicznie istotnym zwiększeniem
częstości zdarzeń niepożądanych.

Febuksostat może być podawany jednocześnie z naproksenem bez konieczności modyfikacji dawki
febuksostatu lub naproksenu.

Leki indukujące glukuronidację
Leki silnie indukujące enzymy UGT mogą potencjalnie prowadzić do zwiększenia metabolizmu i
zmniejszenia skuteczności febuksostatu. Z tego względu zaleca się kontrolowanie stężenia kwasu
moczowego w surowicy krwi przez 1-2 tygodnie po rozpoczęciu leczenia silnym lekiem indukującym
glukuronidację. Z drugiej strony, przerwanie leczenia lekiem indukującym może doprowadzić do
zwiększonych stężeń febuksostatu w osoczu.

Kolchicyna/indometacyna/hydrochlorotiazyd/warfaryna
Febuksostat może być podawany jednocześnie z kolchicyną lub indometacyną bez konieczności
modyfikacji dawki febuksostatu lub drugiej równocześnie stosowanej substancji czynnej.

Nie jest wymagana modyfikacja dawki febuksostatu w przypadku jednoczesnego podawania z
hydrochlorotiazydem.

Nie jest konieczna modyfikacja dawki warfaryny w przypadku jednoczesnego podawania z
febuksostatem. Podawanie febuksostatu (80 mg lub 120 mg raz na dobę) jednocześnie z warfaryną nie

wpływało na farmakokinetykę warfaryny u zdrowych ochotników. Wskaźnik INR i aktywność
czynnika krzepnięcia VII również nie uległy zmianie po jednoczesnym podawaniu febuksostatu.

Dezypramina/substraty CYP2D6
Wykazano, że febuksostat jest słabym inhibitorem CYP2D6 in vitro. W badaniu zdrowych
uczestników dawka 120 mg febuksostatu na dobę powodowała zwiększenie o 22% wartości AUC dla
dezypraminy, substratu CYP2D6, wskazując na potencjalne słabe działanie hamujące febuksostatu na
enzym CYP2D6 w warunkach in vivo. Z tego względu nie należy się spodziewać, że jednoczesne
podawanie febuksostatu z innymi substratami CYP2D6 będzie wymagać modyfikacji dawki tych
leków.

Leki zobojętniające sok żołądkowy
Wykazano, że jednoczesne zażycie leku zobojętniającego sok żołądkowy, zawierającego
wodorotlenek magnezu i wodorotlenek glinu, opóźnia wchłanianie febuksostatu (o około 1 godzinę) i
wywołuje zmniejszenie o 32% stężenia Cmax, natomiast nie zaobserwowano znaczącej zmiany
wartości AUC. Z tego względu febuksostat można przyjmować niezależnie od stosowania leków
zobojętniających sok żołądkowy.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Z danych otrzymanych z bardzo ograniczonej liczby przypadków stosowania produktu leczniczego w
okresie ciąży nie wynika szkodliwe działanie febuksostatu na przebieg ciąży lub stan zdrowia płodu i
(lub) noworodka. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego
wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka lub płodu, lub przebieg porodu (patrz punkt 5.3).
Potencjalne zagrożenie dla człowieka nie jest znane. Febuksostatu nie należy stosować w okresie
ciąży.

Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy febuksostat przenika do mleka kobiecego. Badania na zwierzętach wykazały
przenikanie tej substancji czynnej do mleka i zaburzenia rozwoju karmionych młodych. Nie można
wykluczyć ryzyka u niemowlęcia karmionego piersią. Febuksostatu nie należy stosować w okresie
karmienia piersią.

Płodność
W przeprowadzonych na zwierzętach badaniach dotyczących wpływu na reprodukcję nie wykazano
zależnego od dawki niekorzystnego wpływu na płodność (patrz punkt 5.3). Wpływ febuksostatu na
płodność u ludzi nie jest znany.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Zgłaszano związane ze stosowaniem febuksostatu reakcje niepożądane, takie jak senność, zawroty
głowy, parestezje i niewyraźne widzenie. Pacjenci powinni zachować ostrożność przed podjęciem
decyzji o prowadzeniu pojazdów, obsługiwania maszyn lub podejmowania niebezpiecznych
czynności do chwili, gdy będą w dostatecznym stopniu pewni, że febuksostat nie wpływa
niekorzystnie na ich zdolność wykonywania tych czynności.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Najczęściej zgłaszane reakcje niepożądane w badaniach klinicznych (4072 pacjentów leczonych co
najmniej jedną dawką – 10 mg do 300 mg), w badaniach dotyczących bezpieczeństwa stosowania
produktu leczniczego po wydaniu pozwolenia (badanie FAST: 3001 pacjentów leczonych co najmniej
jedną dawką od 18 mg do 120 mg) oraz po wprowadzeniu produktu do obrotu to objawy dny
moczanowej, zaburzenia czynności wątroby, biegunka, nudności, ból głowy, zawroty głowy,

duszność, wysypka, świąd, ból stawów, ból mięśni, ból kończyn, obrzęk i zmęczenie. Te działania
niepożądane miały przeważnie łagodne lub umiarkowane nasilenie. Po wprowadzeniu produktu do
obrotu zgłaszano rzadkie przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości na febuksostat, niektóre z nich
związane były z objawami ogólnoustrojowymi oraz rzadko występujące przypadki nagłego zgonu z
przyczyn sercowo-naczyniowych.

Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych
Poniżej wymienione są częste (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt częste (≥ 1/1000 do < 1/100) i rzadkie
(≥ 1/10000 do < 1/1000) reakcje niepożądane, występujące u pacjentów leczonych febuksostatem.
W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania działania niepożądane są wymienione
zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

Tabela 1: Reakcje niepożądane związane z leczeniem w badaniach klinicznych fazy 3, długotrwałych
badaniach rozszerzonych, badaniach dotyczących bezpieczeństwa po wydaniu pozwolenia oraz po
wprowadzeniu do obrotu

Zaburzenia krwi i układu chłonnego Rzadko
Pancytopenia, trombocytopenia, agranulocytoza*,
niedokrwistość#
Zaburzenia układu immunologicznego Rzadko
Reakcja anafilaktyczna*, nadwrażliwość na produkt*
Zaburzenia endokrynologiczne Niezbyt często
Zwiększone stężenie TSH, niedoczynność tarczycy#
Zaburzenia oka Niezbyt często
Niewyraźne widzenie
Rzadko
Nadwrażliwość tętnicy siatkówki#
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Często***
Zaostrzenie dny moczanowej
Niezbyt często
Cukrzyca, hiperlipidemia, zmniejszenie apetytu,
zwiększenie masy ciała
Rzadko
Zmniejszenie masy ciała, nasilony apetyt, jadłowstręt
Zaburzenia psychiczne Niezbyt często
Zmniejszone libido, bezsenność
Rzadko
Nerwowość, nastrój depresyjny#, zaburzenia snu#
Zaburzenia układu nerwowego Często
Ból głowy, zawroty głowy
Niezbyt często
Parestezje, niedowład połowiczy, senność, letarg#,
zaburzenia smaku, niedoczulica, osłabienie węchu
Rzadko
Utrata smaku#, uczucie pieczenia#
Zaburzenia ucha i błędnika Niezbyt często
Szumy uszne
Rzadko
Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego#
Zaburzenia serca Niezbyt często
Migotanie przedsionków, kołatanie serca,
nieprawidłowy zapis EKG, blok lewej odnogi pęczka
Hisa (patrz punkt „Zespół rozpadu guza”),
częstoskurcz zatokowy (patrz punkt „Zespół rozpadu
guza”), arytmia#

Rzadko
Nagły zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych*
Zaburzenia naczyniowe Niezbyt często
Nadciśnienie tętnicze, zaczerwienienie, uderzenia
gorąca
Rzadko
Zapaść krążeniowa#
Zaburzenia układu oddechowego, klatki
piersiowej i śródpiersia
Często
Duszność
Niezbyt często
Zapalenie oskrzeli, infekcja górnych dróg
oddechowych, infekcja dolnych dróg oddechowych#,
kaszel, wodnista wydzielina z nosa#
Rzadko
Zapalenie płuc#
Zaburzenia żołądka i jelit Często
Biegunka**, nudności
Niezbyt często:
Ból brzucha, ból w górnej części brzucha#, wzdęcia,
refluks żołądkowo-przełykowy, wymioty, suchość
błony śluzowej jamy ustnej, niestrawność, zaparcie,
częste wypróżnianie, wzdęcia z oddawaniem gazów,
dyskomfort żołądkowo-jelitowy, owrzodzenie jamy
ustnej, obrzęk warg#, zapalenie trzustki
Rzadko
Perforacja układu pokarmowego#, zapalenie jamy
ustnej#
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Często
Nieprawidłowa czynność wątroby**
Niezbyt często
Kamica żółciowa
Rzadko
Zapalenie wątroby, żółtaczka*, uszkodzenie wątroby*,
zapalenie pęcherzyka żółciowego#
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często
Wysypka (w tym różne rodzaje wysypki występujące
mniejszą częstością, patrz poniżej), świąd
Niezbyt często
Zapalenie skóry, pokrzywka, zmiana zabarwienia
skóry, uszkodzenie skóry, wybroczyny, wysypka
plamkowa, wysypka grudkowo-plamkowa, wysypka
grudkowa, nadmierne pocenie się, łysienie, wyprysk#,
rumień, poty nocne#, łuszczyca#, swędząca wysypka#
Rzadko
Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka*,
zespół Stevensa-Johnsona*, obrzęk
naczynioruchowy*, reakcje na lek z eozynofilią i
objawami ogólnoustrojowymi*, uogólniona wysypka
(ciężka)*, wysypka złuszczająca, wysypka grudkowa,
wysypka pęcherzykowa, wysypka krostkowa, wysypka
rumieniowata, wysypka odropodobna
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki
łącznej
Często
Ból stawów, ból mięśni, ból kończyn#
Niezbyt często
Zapalenie stawów, bóle mięśniowo-stawowe,

osłabienie mięśni, kurcze mięśni, nadmierne napięcie
mięśni, zapalenie kaletki, obrzęk stawów#, ból
pleców#, sztywność mięśniowo-stawowa#, sztywność
stawów
Rzadko
Rabdomioliza*, zespół stożka rotatorów#, zespół bólu
wielomięśniowego#
Zaburzenia nerek i dróg moczowych Niezbyt często
Niewydolność nerek, kamica nerkowa, krwiomocz,
częstomocz, białkomocz, parcie na mocz, zakażenia
dróg moczowych#
Rzadko
Cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek*
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Niezbyt często
Zaburzenia wzwodu
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu
podania
Często
Obrzęk, zmęczenie
Niezbyt często
Ból w klatce piersiowej, dyskomfort w klatce
piersiowej, ból#, złe samopoczucie#
Rzadko
Pragnienie, uczucie gorąca#
Badania diagnostyczne Niezbyt często
Zwiększenie aktywności amylazy we krwi,
zmniejszenie liczby płytek krwi, zmniejszenie liczby
białych krwinek, zmniejszenie liczby limfocytów,
zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie
stężenia hemoglobiny, zwiększenie stężenia mocznika
we krwi, zwiększenie stężenia trójglicerydów we krwi,
zwiększenie stężenia cholesterolu we krwi,
zmniejszenie stężenia hematokrytu, zwiększenie
aktywności dehydrogenazy mleczanowej we krwi,
zwiększenie stężenia potasu we krwi, zwiększenie
INR#
Rzadko
Zwiększenie stężenia glukozy we krwi, przedłużony
czas kaolinowo-kefalinowy, zmniejszenie liczby
czerwonych krwinek, zwiększenie aktywności
aminotransferazy alaninowej, zwiększenie aktywności
fosfokinazy kreatynowej we krwi*
Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach Niezbyt często
Urazy#

* Działania niepożądane, zgłoszone po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu.
** Związana z leczeniem, o podłożu niezakaźnym biegunka i nieprawidłowe wyniki testów
czynnościowych wątroby zaobserwowane w połączonych badaniach fazy 3 są częstsze u
pacjentów jednocześnie leczonych kolchicyną.
*** Patrz punkt 5.1 w celu zapoznania się z informacjami dotyczącymi częstości przypadków
zaostrzenia dny moczanowej w poszczególnych randomizowanych, kontrolowanych badaniach
fazy III.
## Reakcje niepożądane związane z leczeniem w badaniach dotyczących bezpieczeństwa
stosowania produktu leczniczego po wydaniu pozwolenia.

Opis wybranych działań niepożądanych

Po wprowadzeniu produktu do obrotu odnotowano rzadkie przypadki wystąpienia ciężkich reakcji
nadwrażliwości, w tym zespołu Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka i
reakcji anafilaktycznych/wstrząsu, po przyjęciu febuksostatu. Zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne
martwicze oddzielanie się naskórka charakteryzują się nasilającą się wysypką skórną z pęcherzami
lub uszkodzeniem błon śluzowych i podrażnieniem oczu. Reakcji nadwrażliwości na febuksostat
mogą towarzyszyć następujące objawy: reakcje skórne w postaci naciekowych zmian grudkowoplamkowych, uogólnionych lub złuszczających wysypek, uszkodzenie skóry, obrzęk twarzy,
gorączka, nieprawidłowości w składzie krwi takie jak trombocytopenia i eozynofilia oraz zmiany w
obrębie pojedynczych organów lub wielonarządowe (wątroba i nerki, w tym cewkowośródmiąższowe zapalenie nerek) (patrz punkt 4.4).

Objawy dny moczanowej obserwowano często wkrótce po rozpoczęciu leczenia i podczas pierwszych
miesięcy leczenia. Następnie, częstość zaostrzeń dny moczanowej malała z upływem czasu. Zaleca
się stosowanie leczenia profilaktycznego przeciw dnie (patrz punkt 4.2 i 4.4).

Zespół rozpadu guza
Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
W podstawowym randomizowanym badaniu klinicznym fazy 3, z podwójnie ślepą próbą,
FLORENCE (FLO-01), w którym porównywano febuksostat i allopurynol (346 pacjentów
poddawanych chemioterapii z powodu nowotworów krwi z umiarkowanym do wysokiego ryzykiem
wystąpienia zespołu rozpadu guza), tylko u 22 (6,4%) pacjentów wystąpiły działania niepożądane, to
jest u 11 (6,4%) pacjentów w każdej leczonej grupie. Większość działań niepożądanych była albo
łagodna albo umiarkowana.

Ogólnie, badanie FLORENCE nie wykazało żadnych szczególnych zagrożeń w kwestii
bezpieczeństwa ponad doświadczenia uzyskane uprzednio z febuksostatem w leczeniu dny
moczanowej, z wyjątkiem trzech poniższych działań niepożądanych (podanych powyżej w tabeli 1).

Zaburzenia serca
Niezbyt często: blok lewej odnogi pęczka Hisa, częstoskurcz zatokowy

Zaburzenia naczyniowe:
Niezbyt często: krwawienie

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.:
+ 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

W przypadku przedawkowania należy zastosować u pacjentów leczenie objawowe i podtrzymujące.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Produkty przeciw dnie moczanowej, leki hamujące wytwarzanie kwasu
moczowego, kod ATC: M04AA03.

Mechanizm działania
Kwas moczowy jest końcowym produktem metabolizmu puryny u ludzi i jest wytwarzany w
kaskadzie hipoksantyna → ksantyna → kwas moczowy. Oba etapy w powyższych transformacjach są
katalizowane przez oksydazę ksantynową (XO). Febuksostat jest pochodną 2-aryltiazolu i osiąga
swoje działanie terapeutyczne polegające na zmniejszeniu stężenia kwasu moczowego w surowicy
krwi poprzez selektywne hamowanie XO. Febuksostat to silny, niepurynowy selektywny inhibitor XO
(NP-SIXO) z wartością hamowania Ki in vitro poniżej jednego nanomola. Wykazano, że febuksostat
silnie hamuje zarówno utlenione, jak i zredukowane postacie XO. W stężeniach terapeutycznych
febuksostat nie hamuje innych enzymów biorących udział w metabolizmie puryny lub pirymidyny,
mianowicie deaminazy guaniny, fosforybozylotransferazy hipoksantynowo-guaninowej,
fosforybozylotransferazy orotanowej, dekarboksylazy monofosforanu orotydyny lub fosforylazy
nukleozydów purynowych.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania w badaniach klinicznych

Dna moczanowa

Skuteczność kliniczną febuksostatu wykazano w trzech podstawowych badaniach klinicznych 3 fazy
(dwa zasadnicze badania APEX i FACT oraz dodatkowe badanie CONFIRMS opisane poniżej), które
przeprowadzono z udziałem 4101 pacjentów z hiperurykemią i dną moczanową. W każdym
podstawowym badaniu klinicznym 3 fazy febuksostat wykazywał się lepszą zdolnością zmniejszania i
utrzymywania stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi w porównaniu z allopurynolem.
Pierwszorzędowym punktem końcowym skuteczności w badaniach APEX i FACT był odsetek
pacjentów, u których ostatnie 3 comiesięczne wyniki pomiarów stężenia kwasu moczowego w
surowicy były mniejsze niż 6,0 mg/dl (357 μmol/l). W dodatkowym badaniu fazy 3 CONFIRMS,
którego wyniki zostały udostępnione po uzyskaniu pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
febuksostatu, pierwszorzędowym punktem końcowym skuteczności był odsetek pacjentów, u których
wyniki pomiarów stężenia kwasu moczowego w surowicy były mniejsze niż 6,0 mg/dl podczas
wizyty końcowej. Do badań tych nie włączono pacjentów po przeszczepach narządów (patrz punkt
4.2).

Badanie APEX: APEX (Allopurinol and Placebo-Controlled Efficacy Study of Febuxostat) było
randomizowanym, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby przez okres 28 tygodni,
wieloośrodkowym badaniem klinicznym 3 fazy. Dokonano randomizacji tysiąca siedemdziesięciu
dwóch (1072) pacjentów: placebo (n=134), febuksostat 80 mg raz na dobę (n=267), febuksostat 120
mg raz na dobę (n=269), febuksostat 240 mg raz na dobę (n=134) lub allopurynol (300 mg raz na
dobę [n=258] u pacjentów z wyjściowym stężeniem kreatyniny w surowicy ≤ 1,5 mg/dl lub 100 mg
raz na dobę [n=10] u pacjentów z wyjściowym stężeniem kreatyniny w surowicy w zakresie > 1,5
mg/dl i ≤ 2,0 mg/dl). Jako dawkę oceny bezpieczeństwa zastosowano dawkę 240 mg febuksostatu (2-
krotność zalecanej największej dawki).

Badanie APEX wykazało statystycznie istotną wyższość zarówno febuksostatu 80 mg raz na dobę, jak
i febuksostatu 120 mg raz na dobę w porównaniu z grupą otrzymującą standardowo stosowane dawki
allopurynolu 300 mg (n = 258) / 100 mg (n = 10) w zakresie zmniejszania stężenia kwasu moczowego
w surowicy poniżej 6 mg/dl (357 μmol/l) (patrz Tabela 2 i Wykres 1).

Badanie FACT: FACT (Febuxostat Allopurinol Controlled Trial) było randomizowanym,
prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby przez okres 52 tygodni, wieloośrodkowym badaniem
klinicznym 3 fazy. Dokonano randomizacji siedmiuset sześćdziesięciu (760) pacjentów: febuksostat
80 mg na dobę (n=256), febuksostat 120 mg raz na dobę (n=251) lub allopurynol 300 mg raz na dobę
(n=253).

Badanie FACT wykazało statystycznie istotną wyższość zarówno febuksostatu 80 mg raz na dobę, jak
i febuksostatu 120 mg raz na dobę w porównaniu z grupą otrzymującą standardowo stosowaną dawkę

allopurynolu 300 mg w zakresie zmniejszania i utrzymania stężenia kwasu moczowego w surowicy
poniżej 6 mg/dl (357 μmol/l).

W Tabeli 2 podsumowano wyniki dla pierwszorzędowego punktu końcowego:

Tabela 2
Odsetek pacjentów ze stężeniem kwasu moczowego w surowicy < 6,0 mg/dl (357 μmol/l)
Ostatnie trzy comiesięczne wizyty
Allopurynol
Badanie Febuksostat Febuksostat 300 /

80 mg raz na dobę
120 mg raz na
dobę 100 mg raz na dobę
APEX 48% * 65% *, # 22%
(28 tygodni) (n=262) (n=269) (n=268)
FACT 53%* 62%* 21%
(52 tygodnie) (n=255) (n=250) (n=251)
Wyniki
sumaryczne 51%* 63%*, # 22%
(n=517) (n=519) (n=519)
1 Wyniki od pacjentów otrzymujących 100 mg/dobę (n=10: pacjenci ze stężeniem kreatyniny w
surowicy > 1,5 i ≤ 2,0 mg/dl) lub 300 mg/dobę (n=509) zostały zsumowane do analiz.
* p<0,001 w porównaniu z allopurynolem, # p<0,001 w porównaniu z dawką 80 mg

Febuksostat zmniejszał stężenia kwasu moczowego w surowicy szybko i trwale. Zmniejszenie
stężenia kwasu moczowego w surowicy do wartości < 6,0 mg/dl (357 μmol/l) stwierdzano do wizyty
w tygodniu 2, a następnie utrzymywało się przez cały okres leczenia. Średnie stężenia kwasu
moczowego w surowicy wraz z upływem czasu dla każdej grupy leczenia w dwóch podstawowych
badaniach klinicznych 3 fazy są przedstawione na Wykresie 1.

Wykres 1. Średnie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi – połączone wyniki z
podstawowych badań 3 fazy

Uwaga: 509 pacjentów otrzymywało allopurynol 300 mg raz na dobę; 10 pacjentów ze stężeniem
kreatyniny w surowicy w zakresie > 1,5 mg/dl i ≤ 2,0 mg/dl otrzymywało dawkę 100 mg na
dobę (10 pacjentów z 268 w badaniu APEX).

Dawkę 240 mg febuksostatu zastosowano w celu oceny bezpieczeństwa stosowania
febuksostatu w dawce dwukrotnie większej od zalecanej maksymalnej dawki.

Badanie CONFIRMS – badanie CONFIRMS było randomizowanym, kontrolowanym badaniem
klinicznym fazy 3. prowadzonym przez okres 26 tygodni, mającym na celu ocenę bezpieczeństwa
stosowania i skuteczności febuksostatu w dawkach 40 mg i 80 mg w porównaniu do allopurynolu w
dawce 300 mg lub 200 mg, u pacjentów z dną moczanową i hiperurykemią. Dokonano randomizacji
dwóch tysięcy sześćdziesięciu dziewięciu (2269) pacjentów: febuksostat 40 mg raz na dobę (n=757),
febuksostat 80 mg raz na dobę (n=756) lub allopurynol w dawce 300/200 mg na dobę (n=756). U
przynajmniej 65% pacjentów występowały łagodne do umiarkowanych zaburzenia czynności nerek
(klirens kreatyniny 30-89 ml/min). Prowadzenie leczenia zapobiegającego zaostrzeniu dny
moczanowej było obowiązkowe przez okres 26 tygodni.
Odsetek pacjentów ze stężeniem kwasu moczowego w surowicy < 6,0 mg/dl podczas wizyty
końcowej (357 μmol/l) wynosił, odpowiednio, 45% w przypadku febuksostatu w dawce 40 mg, 67%
w przypadku febuksostatu w dawce 80 mg i 42% w przypadku allopurynolu w dawce 300 mg lub
200 mg.

Pierwszorzędowy punkt końcowy w podgrupie pacjentów z zaburzeniami czynności nerek
W badaniu APEX oceniono skuteczność u 40 pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (tzn.
wyjściowym stężeniem kreatyniny w surowicy w zakresie > 1,5 mg/dl i ≤ 2,0 mg/dl). U pacjentów z
niewydolnością nerek, którzy zostali zrandomizowani do otrzymywania allopurynolu, dawkę
ograniczono do 100 mg raz na dobę. Pierwszorzędowy punkt końcowy osiągnięto dla febuksostatu u
44% (80 mg raz na dobę), 45% (120 mg na dobę) i 60% (240 mg raz na dobę) pacjentów w
porównaniu z 0% w grupach otrzymujących allopurynol w dawce 100 mg na dobę i placebo.

Nie odnotowano klinicznie istotnych różnic procentowego zmniejszenia stężenia kwasu moczowego
w surowicy u zdrowych uczestników, bez względu na czynność nerek (58% w grupie z prawidłową
czynnością nerek i 55% w grupie z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek).

W badaniu CONFIRMS dokonano prospektywnej analizy u pacjentów z dną moczanową i
zaburzeniem czynności nerek i wykazano, że febuksostat był znacznie bardziej skuteczny w
zmniejszaniu stężenia kwasu moczowego w surowicy do < 6,0 mg/dl w porównaniu do allopurynolu
w dawce 300 mg lub 200 mg u pacjentów z dną moczanową i łagodnymi do umiarkowanych
zaburzeniami czynności nerek (65% badanych pacjentów).

Pierwszorzędowy punkt końcowy w podgrupie pacjentów ze stężeniem kwasu moczowego w surowicy
≥ 10 mg/dl
U około 40% pacjentów (połączone wyniki badań APEX i FACT) stwierdzono początkowe stężenie
kwasu moczowego w surowicy ≥ 10 mg/dl. W tej podgrupie pierwszorzędowy punkt końcowy
(stężenie kwasu moczowego w surowicy < 6,0 mg/dl podczas ostatnich trzech wizyt) osiągnięto dla
febuksostatu u 41% (80 mg raz na dobę), 48% (120 mg raz na dobę) i 66% (240 mg raz na dobę)
pacjentów w porównaniu z 9% w grupie leczonej allopurynolem w dawce 300 mg lub 100 mg na
dobę i 0% w grupie otrzymującej placebo.

W badaniu CONFIRMS odsetek pacjentów, u których osiągnięto pierwszorzędowy punkt końcowy
(stężenie kwasu moczowego w surowicy < 6,0 mg/dl podczas wizyty końcowej) u pacjentów z
początkowym stężeniem kwasu moczowego w surowicy ≥ 10 mg/dl, leczonych febuksostatem w
dawce 40 mg raz na dobę wynosił odpowiednio 27% (66/249), dla febuksostatu w dawce 80 mg raz
na dobę 49% (125/254) i dla allopurynolu w dawce 300 mg lub 200 mg raz na dobę 31% (72/230).

Wyniki kliniczne: odsetek pacjentów wymagających leczenia z powodu zaostrzenia dny moczanowej
Badanie APEX: podczas 8-tygodniowego okresu stosowania leczenia zapobiegającego, odsetek
pacjentów wymagających leczenia z powodu zaostrzenia dny moczanowej był większy w grupie
otrzymującej febuksostat w dawce 120 mg (36%) w porównaniu do grupy otrzymującej febuksostat w
dawce 80 mg (28%), allopurynol 300 mg (23%) i placebo (20%). Zaostrzenie następowało po

zakończeniu okresu leczenia profilaktycznego i przemijało stopniowo wraz z upływem czasu. Od
46% do 55% pacjentów otrzymało leczenie z powodu zaostrzenia dny moczanowej od tygodnia 8. do
### 28. Zaostrzenie dny moczanowej w ciągu ostatnich 4 tygodni badania (tydzień 24 – 28)
zaobserwowano u 15% (febuksostat pacjentów dawce 80 mg, 120 mg), 14% (allopurynol w dawce
300 mg) i 20% (placebo) badanych.

Badanie FACT: podczas 8-tygodniowego okresu stosowania leczenia zapobiegającego, odsetek
pacjentów wymagających leczenia z powodu zaostrzenia dny moczanowej był większy w grupie
otrzymującej febuksostat w dawce 120 mg (36%) w porównaniu do grupy otrzymującej febuksostat w
dawce 80 mg (22%) i allopurynol 300 mg (21%). Po zakończeniu 8-tygodniowego okresu leczenia
profilaktycznego następowało zaostrzenie i przemijało stopniowo wraz z upływem czasu (64% i 70%
pacjentów otrzymało leczenie z powodu zaostrzenia dny moczanowej od tygodnia 8. do 52).
Zaostrzenie dny moczanowej w ciągu ostatnich 4 tygodni badania (tydzień 49 – 52) zaobserwowano u
6-8% (febuksostat w dawce 80 mg, 120 mg) i 11% (allopurynol w dawce 300 mg) badanych.

Odsetek pacjentów wymagających leczenia z powodu zaostrzenia dny moczanowej (badania APEX i
FACT) był liczebnie mniejszy w grupach, które osiągnęły średnie stężenie kwasu moczowego w
surowicy po rozpoczęciu badania < 6,0 mg/dl, < 5,0 mg/dl lub < 4,0 mg/dl w porównaniu z grupą,
która osiągnęła średnie stężenie kwasu moczowego w surowicy po rozpoczęciu badania ≥ 6,0 mg/dl w
trakcie ostatnich 32 tygodni okresu leczenia (odstępy czasowe tydzień 20-24 do tygodnia 49-52).

Podczas badania CONFIRMS procent pacjentów wymagających leczenia z powodu zaostrzenia dny
moczanowej (dzień 1 w miesiącu 6) wynosił odpowiednio 31% i 25% w grupach otrzymujących
febuksostat i allopurynol. Nie zaobserwowano różnic odsetka pacjentów wymagających leczenia z
powodu zaostrzenia dny moczanowej między grupami, w których podawano febuksostat w dawkach
40 mg i 80 mg.

Długotrwałe, otwarte badania rozszerzające
Badanie EXCEL (C02-021): badanie EXCEL było trwającym 3 lata badaniem klinicznym fazy 3.,
otwartym, wieloośrodkowym, kontrolowanym allopurynolem, rozszerzonym badaniem 3. fazy
dotyczącym bezpieczeństwa, przeznaczonym dla pacjentów, którzy ukończyli badanie podstawowe
fazy 3. (APEX lub FACT). Do badania włączono 1086 pacjentów: febuksostat 80 mg na dobę
(n=649), febuksostat120 mg na dobę (n=292) i allopurynol w dawce 300/100 mg na dobę [n=145].
Około 69% pacjentów nie wymagało zmiany leczenia w celu osiągnięcia końcowego leczenia
podtrzymującego). Pacjenci, u których stężenie kwasu moczowego w surowicy wynosiło < 6,0 mg/dl
podczas 3 kolejnych badań, zostali wyłączeni z badania.

Stężenie kwasu moczowego w surowicy utrzymywało się na stałym poziomie w czasie całego badania
(np. 91% i 93% pacjentów w początkowym etapie leczenia febuksostatem odpowiednio w dawce 80
mg i 120 mg, miało stężenie kwasu moczowego w surowicy < 6,0 mg/dl w miesiącu 36.).

Dane pochodzące z trzech lat leczenia wykazały zmniejszenie częstości występowania zaostrzeń dny
moczanowej z mniej niż 4% pacjentów wymagających leczenia w związku z zaostrzeniem (tj. ponad
96% pacjentów nie wymagało leczenia w związku z zaostrzeniem) w miesiącach 16-24 i miesiącach
30-36.

U 46% i 38% pacjentów, u których prowadzono leczenie podtrzymujące febuksostatem, odpowiednio,
w dawce 80 mg lub 120 mg raz na dobę, podczas wizyty końcowej stwierdzono całkowity zanik
wyczuwalnych guzków dnawych, zaobserwowanych na początku leczenia.

Badanie FOCUS (TMX-01-005) było 5-letnim badaniem klinicznym fazy II, otwartym,
wieloośrodkowym, rozszerzającym badaniem dotyczącym bezpieczeństwa stosowania,
przeznaczonym dla pacjentów, którzy ukończyli 4-tygodniowy etap podawania febuksostatu w
podwójnie zaślepiony sposób w badaniu TMX-00-004. 116 pacjentów zostało włączonych i
otrzymało początkowo febuksostat w dawce 80 mg raz na dobę. 62% pacjentów nie wymagało

dostosowania dawkowania w celu utrzymania stężenia kwasu moczowego w surowicy < 6,0 mg/dl i
38% wymagało dostosowania dawkowania w celu osiągnięcia końcowej dawki podtrzymującej.

Odsetek pacjentów ze stężeniem kwasu moczowego w surowicy < 6,0 mg/dl (357 μmol/l) podczas
wizyty końcowej był większy niż 80% (81-100%) dla każdej dawki febuksostatu.

Podczas badań klinicznych 3 fazy obserwowano niewielkie nieprawidłowości w testach czynności
wątroby u pacjentów leczonych febuksostatem (5,0%). Podobne wyniki zgłaszano w przypadku
allopurynolu (4,2%) (patrz punkt 4.4). Zwiększone wartości TSH (> 5,5 μIU/ml) obserwowano u
pacjentów leczonych przez długi okres febuksostatem (5,5%) i u pacjentów leczonych allopurynolem
(5,8%) w długotrwałych otwartych badaniach rozszerzonych (patrz punkt 4.4).

Długoterminowe badania po wprowadzeniu produktu do obrotu
Badanie CARES było wieloośrodkowym, randomizowanym badaniem z podwójnie ślepą próbą
prowadzonym w celu wykazania równoważności, porównującym występowanie zdarzeń sercowonaczyniowych związanych ze stosowaniem febuksostatu i ze stosowaniem allopurynolu u pacjentów z
dną moczanową i ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego w wywiadzie, w tym: zawał
mięśnia sercowego, hospitalizacja z powodu niestabilnej dławicy piersiowej, zabiegi rewaskularyzacji
naczyń serca lub mózgu, udar, hospitalizacja z powodu przemijającego ataku niedokrwiennego,
choroba naczyń obwodowych lub cukrzyca z oznakami powikłań mikro- lub makronaczyniowych.
W celu osiągnięcia stężenia kwasu moczowego w surowicy mniejszego niż 6,0 mg/dl, dawkę
febuksostatu podawano stopniowo, od 40 mg do 80 mg (niezależnie od czynności nerek), a dawkę
allopurynolu zwiększano stopniowo o 100 mg w zakresie od 300 do 600 mg u pacjentów z
prawidłową czynnością nerek i łagodnymi zaburzeniami czynności nerek oraz w zakresie dawek od
200 do 400 mg u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek.
Pierwszorzędowym punktem końcowym w badaniu CARES był czas do wystąpienia pierwszego
ciężkiego zdarzenia niepożądanego sercowo-naczyniowego (ang. Major Adverse Cardiac Events,
MACE), będącego nieprowadzącym do zgonu zawałem mięśnia sercowego, nieprowadzącym do
zgonu udarem, zgonem z przyczyn sercowo-naczyniowych i niestabilnej dławicy piersiowej z nagłą
koniecznością rewaskularyzacji wieńcowej.
Punkty końcowe (pierwszorzędowy i drugorzędowy) były analizowane w populacji zgodnej z
zaplanowanym leczeniem (ang. intention-to-treat, ITT) w tym u wszystkich osób przydzielonych
przez randomizację, które otrzymały przynajmniej jedną dawkę produktu w badaniu z podwójnie
ślepą próbą.
Ogółem 56,6% pacjentów zakończyło badanie przed czasem i 45% pacjentów nie stawiło się na
wszystkie zaplanowane w badaniu wizyty.
W sumie obserwowano 6190 pacjentów przez średnio 32 miesiące przy ekspozycji trwającej średnio
728 dni w grupie pacjentów leczonych febuksostatem (n 3098) i 719 dni w grupie otrzymującej
allopurynol (n 3092). Pierwszorzędowy punkt końcowy MACE wystąpił z podobną częstością w
grupie febuksostatu i allopurynolu (odpowiednio u 10,8% vs 10,4% pacjentów; ryzyko względne [HR
– hazard ratio] 1,03; obustronny powtórzony przedział ufności 95 % [CI – confidence interval] 0,89-
1,21.
W analizie poszczególnych składowych MACE odsetek zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych
był większy w grupie febuksostatu niż w grupie allopurynolu (4,3% vs 3,2% pacjentów, HR 1,34;
95% CI 1,03–1,73). Odsetek innych składowych MACE był podobny w grupie febuksostatu i
allopurynolu, tj. nieprowadzący do zgonu zawał mięśnia sercowego (3,6% vs. 3,8% pacjentów; HR
0,93; 95% CI 0,72-1,21), nieprowadzący do zgonu udar (2,3% vs. 2,3% pacjentów; HR 1,01; 95% CI
0,73-1,41) i nagła rewaskularyzacja z powodu niestabilnej dławicy piersiowej (1,6% vs 1,8%
pacjentów, HR 0,86; 95% CI 0,59-1,26). Odsetek śmiertelności ze wszystkich powodów był również
większy w grupie febuksostatu niż w grupie allopurynolu (7,8% vs 6,4% pacjentów; HR 1,22 95% CI
1,01-1,47), co było spowodowane głównie przez większy odsetek zgonów z przyczyn sercowonaczyniowych w tej grupie (patrz punkt 4.4).
Odsetek potwierdzonych hospitalizacji z powodu niewydolności serca, przyjęć do szpitala
związanych z zaburzeniami rytmu serca niezwiązanych z niedokrwieniem, żylnymi zaburzeniami

zakrzepowo-zatorowymi i hospitalizacji z powodu przemijającego ataku niedokrwiennego był
porównywalny dla grupy febuksostatu i allopurynolu.

Badanie FAST było prospektywnym, randomizowanym, otwartym badaniem z zaślepionym punktem
końcowym, prowadzonym w celu porównania profilu bezpieczeństwa dla układu sercowonaczyniowego, przy stosowaniu febuksostatu i przy stosowaniu allopurynolu u pacjentów z
przewlekłą hiperurykemią (w stanach/przypadkach, w których wystąpiło już odkładanie się złogów
moczanowych) i czynnikami ryzyka dla układu sercowo-naczyniowego (np. pacjenci w wieku 60 lat
lub starsi i z przynajmniej jednym czynnikiem ryzyka dla układu sercowo-naczyniowego).
Zakwalifikowani pacjenci przed randomizacją byli leczeni allopurynolem, w razie potrzeb
dostosowywano dawkę, zgodnie z oceną kliniczną, rekomendacjami EULAR (ang. European Alliance
of Associations for Rheumatology) i zatwierdzonym dawkowaniem. Pod koniec wstępnej fazy
otwartej z zastosowaniem allopurynolu, pacjenci ze stężeniem kwasu moczowego w surowicy krwi
< 0,36 mmol/l (< 6 mg/dl) lub otrzymujący maksymalną tolerowaną dawkę lub maksymalną
dozwoloną dawkę allopurynolu zostali losowo przydzieleni w proporcji 1:1 do grup otrzymujących
febuksostat lub allopurynol. Pierwszorzędowym punktem końcowym w badaniu FAST był czas do
pierwszego wystąpienia jakiegokolwiek zdarzenia zawartego w złożonym punkcie końcowym
Antiplatelet Trialists’ Collaborative (APTC), który obejmuje: i) hospitalizację z powodu nie
prowadzącego do zgonu zawału mięśnia sercowego/dodatniego biomarkera ostrego zespołu
wieńcowego (ang. acute coronary syndrome, ACS); ii) nie prowadzący do zgonu udar; iii) zgon
związany ze zdarzeniem sercowo-naczyniowym. Analiza pierwotna oparta była na podejściu „ontreatment” (OT).

Ogółem 6128 pacjentów zostało przydzielonych losowo, 3063 do grupy leczonej febuksostatem i
3065 do grupy leczonej allopurynolem.
W analizie pierwotnej OT wykazano równoważność febuksostatu i allopurynolu pod względem
częstości występowania pierwszorzędowych punktów końcowych, które wystąpiły u 172 pacjentów
(1,72/100 pacjento-lat) w przypadku febuksostatu w porównaniu do 241 pacjentów (2,05/100
pacjento-lat) w przypadku allopurynolu, skorygowany hazard względny (ang. hazard ratio, HR) 0,85
(95% CI: 0,70, 1,03), p<0,001. Analiza pierwotna OT pierwszorzędowych punktów końcowych w
podgrupie pacjentów z zawałem mięśnia sercowego, udarem lub ostrym zespołem wieńcowym w
wywiadzie nie wykazała istotnych różnic pomiędzy leczonymi grupami: w grupie leczonej
febuksostatem było 65 (9,5%) pacjentów, u których wystąpiły zdarzenia i 83 (11,8%) pacjentów, u
których wystąpiły zdarzenia w grupie leczonej allopurynolem; skorygowany HR 1,02 (95% CI: 0,74-
1,42); p=0,202.
Leczenie febuksostatem nie było związane ze zwiększeniem częstości występowania zgonu z
przyczyn sercowo-naczyniowych lub zgonów ze wszystkich powodów, ogółem ani w podgrupach
pacjentów z zawałem mięśnia sercowego, udarem lub ostrym zespołem wieńcowym w wywiadzie.
Ogółem, w grupie leczonej febuksostatem było mniej zgonów (62 zgony z powodu zdarzeń sercowonaczyniowych i 108 zgonów ze wszystkich powodów) niż w grupie leczonej allopurynolem (82 zgony
z powodu zdarzeń sercowo-naczyniowych i 174 zgony ze wszystkich powodów).
Odnotowano znaczniejsze obniżenie stężenia kwasu moczowego w przypadku leczenia febuksostatem
w porównaniu do leczenia allopurynolu.

Zespól rozpadu guza
Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania febuksostatu w zapobieganiu i leczeniu zespołu rozpadu
guza oceniano w badaniu FLORENCE (FLO-01). Wykazano, że febuksostat skuteczniej i szybciej
zmniejsza stężenie kwasu moczowego w surowicy w porównaniu z allopurynolem.

Badanie FLORENCE było randomizowanym (1:1) badaniem fazy III, z podwójnie ślepą próbą,
podstawowym badaniem klinicznym mającym na celu ocenę skuteczności kontrolowania stężenia
kwasu moczowego w surowicy podczas stosowania febuksostatu w dawce 120 mg raz na dobę w
porównaniu z allopurynolem w dawce 200 mg do 600 mg na dobę (średnia dawka dobowa
allopurynolu [± standardowe odchylenie]: 349,7 ± 112,90 mg. Pacjenci zakwalifikowani do badania
musieli spełniać warunki do poddania się leczeniu allopurynolem lub nie mieć dostępu do

rasburykazy. Pierwszorzędowymi punktami końcowymi było pole pod krzywą zależności stężenia
kwasu moczowego w surowicy (AUC sUA1-8) i zmiana stężenia kreatyniny w surowicy (sC), w obu
przypadkach od wartości wyjściowych do wartości w dniu 8.

Ogólnie, do badania włączono 346 pacjentów z nowotworami krwi poddawanych chemioterapii z
umiarkowanym/wysokim ryzykiem wystąpienia zespołu rozpadu guza. Średnia wartość AUC sUA
sUA1-8 (mgxh/dl) była znamiennie niższa dla febuksostatu (514,0 ± 225,71 w porównaniu do 708,0 ±
234,42; różnica oznaczona metodą najmniejszych kwadratów: -196,794 [95% przedział ufności: -
238,600; -154,988]; p<.0001). Ponadto, średnie stężenie kwasu moczowego było znacząco mniejsze
w przypadku febuksostatu od pierwszych 24 godzin leczenia i w każdym kolejnym przedziale
czasowym. Nie odnotowano znaczącej klinicznie różnicy średniej zmiany stężenia kreatyniny w
surowicy (%) pomiędzy febuksostatem i allopurynolem. (odpowiednio: -0,83 ± 26,98 w porównaniu
do -4,92 ± 16,70; różnica oznaczona metodą najmniejszych kwadratów: 4,0970 [95% przedział
ufności: -0,6467; 8,8406]; p=0,0903). Jeśli chodzi o drugorzędowe punkty końcowe, nie odnotowano
znaczącej różnicy w częstości występowania zespołu rozpadu guza potwierdzonego odpowiednio w
ramieniu febuksostatu i allopurynolu; ryzyko względne: 0,875 [955 przedział ufności: 0,4408;
1,7369]; p=0,8488) ani potwierdzonego klinicznie TLS (1,7% i 1,2% odpowiednio w ramieniu
febuksostatu i allopurynolu, ryzyko względne: 0,994 [95% przedział ufności: 0,9691; 1,0199];
p=1,0000). Częstość występowanie wszystkich pojawiających się w trakcie leczenia oznak i objawów
oraz niepożądanych działań związanych z produktem wynosiła odpowiednio dla febuksostatu i
allopurynolu 67,6% i 64,7% oraz 6,4% i 6,4%. W badaniu FLORENCE wykazano, że febuksostat był
bardziej skuteczny w kontrolowaniu stężenia kwasu moczowego w surowicy w porównaniu z
allopurynolem. Brak jest dostępnych danych porównujących febuksostat i rasburykazę. Nie ustalono
skuteczności i bezpieczeństwa stosowania febuksostatu u pacjentów z ostrymi, ciężkimi postaciami
TLS np. u pacjentów, u których inne produkty obniżające stężenie kwasu moczowego we krwi
okazały się nieskuteczne.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

U zdrowych uczestników maksymalne stężenia w osoczu krwi (Cmax) i pole pod krzywą stężenia w
osoczu w funkcji czasu (AUC) dla febuksostatu zwiększały się proporcjonalnie do dawki, po
pojedynczej dawce i dawkach wielokrotnych z zakresu 10 mg do 120 mg. Dla zakresu dawek 120 mg
do 300 mg obserwuje się większe niż proporcjonalne zwiększenie wartości AUC dla febuksostatu.
Nie stwierdza się istotnej kumulacji leku podczas podawania dawek z zakresu 10 mg do 240 mg co 24
godziny. Dla febuksostatu stwierdzono średni okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji (t1/2)
wynoszący około 5 do 8 godzin.

Przeprowadzono analizy farmakokinetyczne lub farmakodynamiczne populacji wśród 211 pacjentów
z hiperurykemią i dną moczanową leczonych febuksostatem w dawce 40 mg do 240 mg na dobę.
Ogólnie parametry farmakokinetyczne febuksostatu oszacowane w tych analizach są zgodne z
parametrami uzyskanymi u zdrowych uczestników, co wskazuje, że zdrowi uczestnicy są
reprezentatywni dla oceny farmakokinetyki lub farmakodynamiki w populacji pacjentów z dną
moczanową.

Wchłanianie
Febuksostat jest szybko (tmax 1,0-1,5 h) i dobrze wchłaniany (co najmniej 84%). Po jednokrotnym lub
wielokrotnym podaniu dawek 80 mg i 120 mg raz na dobę stężenie Cmax wynosiło odpowiednio
2,8-3,2 μg/ml i 5,0-5,3 μg/ml. Bezwzględna dostępność biologiczna febuksostatu w postaci tabletek
nie została zbadana.

Po doustnym podaniu wielokrotnych dawek 80 mg raz na dobę lub pojedynczej dawki 120 mg z
posiłkiem o dużej zawartości tłuszczów nastąpiło zmniejszenie wartości Cmax odpowiednio o 49% i
38% oraz zmniejszenie wartości AUC odpowiednio o 18% i 16%. Nie zaobserwowano natomiast
żadnej klinicznie istotnej zmiany procentowego zmniejszenia stężenia kwasu moczowego w surowicy

w testach (dawka wielokrotna 80 mg). Z tego względu febuksostat można przyjmować niezależnie od
posiłków.

Dystrybucja
Objętość dystrybucji febuksostatu w stanie stacjonarnym (Vss/F) waha się w zakresie od 29 l do 75 l
po podaniu doustnym dawek 10-300 mg. Febuksostat wiąże się z białkami osocza w około 99,2%
(głównie z albuminami); wskaźnik ten utrzymuje się na stałym poziomie w zakresie stężeń
osiąganych za pomocą dawek 80 mg i 120 mg. Czynne metabolity wiążą się z białkami osocza w
zakresie od około 82% do 91%.

Metabolizm
Febuksostat jest w znacznym stopniu metabolizowany poprzez koniugację za pośrednictwem
transferazy urydylodifosfoglukuronowej (UDPGT) oraz oksydację za pośrednictwem układu
cytochromu P450 (CYP). Zidentyfikowano cztery farmakologicznie czynne metabolity
hydroksylowe, z których trzy występują w osoczu krwi ludzkiej. Badania in vitro z ludzkimi
mikrosomami wątroby wykazały, że te metabolity utleniające są tworzone głównie przez CYP1A1,
CYP1A2, CYP2C8 lub CYP2C9, a glukuronid febuksostatu jest tworzony głównie przez UGT 1A1,
1A8 i 1A9.

Eliminacja
Febuksostat jest wydalany zarówno przez wątrobę, jak i nerki. Po podaniu doustnym dawki 80 mg
febuksostatu znakowanego radioizotopem 14C około 49% dawki produktu stwierdzano w moczu w
postaci niezmienionej (3%), acyloglukuronidu substancji czynnej (30%), jego znanych metabolitów
utleniających i ich koniugatów (13%) oraz innych nieznanych metabolitów (3%). Poza wydalaniem w
moczu, około 45% dawki leku stwierdzano w kale w postaci niezmienionej (12%), acyloglukuronidu
substancji czynnej (1%), jego znanych metabolitów utleniających i ich koniugatów (25%) oraz innych
nieznanych metabolitów (7%).

Zaburzenia czynności nerek
Po wielokrotnym podaniu dawek 80 mg febuksostatu u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi lub
ciężkimi zaburzeniami czynności nerek wartość Cmax febuksostatu nie zmieniała się w porównaniu z
pacjentami z prawidłową czynnością nerek. Średnia całkowita wartość AUC dla febuksostatu
zwiększała się około 1,8 razy od 7,5 μg⋅h/ml w grupie pacjentów z prawidłową czynnością nerek do
13,2 μg⋅h/ml w grupie pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Wartości Cmax i AUC
czynnych metabolitów zwiększały się odpowiednio 2- i 4-krotnie. Nie ma jednak konieczności
zmiany dawki produktu u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
Po wielokrotnym podaniu dawki 80 mg febuksostatu u pacjentów z łagodnymi (klasa A wg ChildaPugha) lub umiarkowanymi (klasa B wg Childa-Pugha) zaburzeniami czynności wątroby wartości
Cmax i AUC febuksostatu i jego metabolitów nie zmieniały się znacząco w porównaniu z pacjentami z
prawidłową czynnością wątroby. Nie przeprowadzono badań wśród pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Childa-Pugha).

Wiek
Nie zaobserwowano znaczących zmian wartości AUC dla febuksostatu lub jego metabolitów po
wielokrotnym podaniu doustnym dawek febuksostatu osobom w podeszłym wieku w porównaniu z
młodszymi zdrowymi uczestnikami.

Płeć
Po wielokrotnym, doustnym podaniu dawek febuksostatu stwierdzono większe wartości Cmax i AUC
odpowiednio o 24% i 12% u kobiet w porównaniu z mężczyznami. Niemniej wartości Cmax i AUC
skorygowane ze względu na masę ciała były podobne dla obu płci. Nie jest wymagana modyfikacja
dawki w związku z płcią pacjenta.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Działania toksyczne leku podczas badań nieklinicznych obserwowano zwykle po ekspozycji większej
od maksymalnej ekspozycji na lek u człowieka.
Modele farmakokinetyczne i symulowana analiza danych z badań przeprowadzonych na szczurach
sugerują, że w przypadku łącznego stosowania z febuksostatem, dawkę merkaptopuryny/ azatiopryny
należy zmniejszyć do 20% lub mniej w stosunku do poprzedniej przepisanej dawki w celu uniknięcia
możliwych reakcji hematologicznych (patrz punkt 4.4 i 5.3).

Rakotwórczość, genotoksyczność, zaburzenie płodności
U samców szczurów stwierdzono statystycznie znaczące zwiększenie częstości występowania
nowotworów pęcherza moczowego (brodawczak lub rak z komórek nabłonka przejściowego) jedynie
z towarzyszącymi złogami ksantyny w grupie otrzymującej duże dawki, odpowiadające około
11-krotności ekspozycji u ludzi. Nie nastąpiło znaczące zwiększenie częstości występowania żadnych
innych typów nowotworów u samców albo u samic myszy lub szczurów. Uważa się, że obserwacje te
są efektem metabolizmu puryny i składu moczu specyficznego dla gatunku i nie mają znaczenia w
praktyce klinicznej.

Standardowy zestaw testów genotoksyczności nie ujawnił żadnych biologicznie istotnych działań
genotoksycznych febuksostatu.

Stwierdzono, że febuksostat w dawkach doustnych do 48 mg/kg/dobę nie wpływa na płodność i
zdolności rozrodcze u samców i samic szczurów.

Nie zaobserwowano dowodów zaburzenia płodności, działań teratogennych ani innego szkodliwego
wpływu na płód w wyniku stosowania febuksostatu. W przypadku toksycznego oddziaływania na
matkę dużych dawek i towarzyszącego zmniejszonego wskaźnika odstawienia potomstwa od piersi,
dochodziło do ograniczenia rozwoju potomstwa u szczurów po ekspozycji odpowiadającej 4,3-
krotności ekspozycji u ludzi. Badania teratologiczne, przeprowadzone na ciężarnych samicach
szczurów po ekspozycji odpowiadającej około 4,3-krotności i ciężarnych samicach królików po
ekspozycji odpowiadającej około 13-krotności ekspozycji u ludzi nie ujawniły działań teratogennych.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki
Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna (Typ 101)
Kroskarmeloza sodowa
Hydroksypropyloceluloza
Celuloza mikrokrystaliczna (Typ 102)
Krzemionka koloidalna bezwodna
Magnezu stearynian

Otoczka tabletki
Alkohol poliwinylowy
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol 3350
Talk
Żelaza tlenek żółty (E 172)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy

#### 6.3 Okres ważności

3 lata.

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak szczególnych środków ostrożności dotyczących przechowywania.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Produkt leczniczy Febuxostat Aurovitas 80 mg jest dostępny w blistrach z PVC/Aluminium oraz
blistrach z PVC/PE/PVDC/Aluminium, pakowanych w tekturowe pudełka.

Wielkość opakowań: 14, 28, 30, 42, 56, 84 i 98 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego
do stosowania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Aurovitas Pharma Polska Sp. z o.o.
ul. Sokratesa 13D lokal 27
01-909 Warszawa

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 2019-01-25

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

2022-04-18

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.