# Febuxostat MSN

> Febuksostat · 120 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Febuxostat MSN
- **Nazwa powszechna:** Febuxostatum
- **Substancja czynna:** [Febuksostat](https://apteka.online/odpowiedniki/febuxostatum)
- **Moc:** 120 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** M04AA03
- **Liczba opakowań:** 6
- **Numer pozwolenia:** 26205
- **Podmiot odpowiedzialny:** Vivanta Generics s.r.o.
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/preparaty-stosowane-w-dnie-moczanowej/febuxostat-msn-tabl-powl-120-mg-vivanta
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/preparaty-stosowane-w-dnie-moczanowej/febuxostat-msn-tabl-powl-120-mg-vivanta.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/40585/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/40585/characteristic

## Dostępne opakowania (6)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 14 tabl. | 5909991446437 | Rp | — | Brak danych | — |
| 28 tabl. | 5909991446444 | Rp | — | Brak danych | — |
| 42 tabl. | 5909991446451 | Rp | — | Brak danych | — |
| 56 tabl. | 5909991446468 | Rp | — | Brak danych | — |
| 84 tabl. | 5909991446475 | Rp | — | Brak danych | — |
| 98 tabl. | 5909991446482 | Rp | — | Brak danych | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Febuxostat MSN i w jakim celu się go stosuje?
Ten lek zawiera substancję czynną febuksostat i jest stosowany w leczeniu dny moczanowej, choroby
związanej z nadmiarem związku chemicznego nazywanego kwasem moczowym (moczanu) w
organizmie. U niektórych osób ilość kwasu moczowego we krwi zwiększa się i może stać się zbyt
duża, aby związek mógł się rozpuścić. W takim przypadku mogą tworzyć się kryształy moczanowe
wewnątrz oraz wokół stawów i nerek. Powstające kryształy mogą wywoływać nagły, silny ból,
zaczerwienienie, uczucie ciepła i obrzęk stawu (znany jako napad dny moczanowej). Jeśli choroba jest
nieleczona, wewnątrz i wokół stawów mogą tworzyć się większe złogi tzw. guzki dnawe. Guzki
dnawe mogą powodować uszkodzenia stawów i kości.

Febuxostat MSN działa poprzez zmniejszenie stężenia kwasu moczowego. Utrzymywanie małego
stężenia kwasu moczowego poprzez stosowanie leku Febuxostat MSN raz na dobę zatrzymuje
odkładanie się kryształów i z czasem zmniejsza objawy. Utrzymanie dostatecznie małych stężeń
kwasu moczowego przez odpowiednio długi okres może również prowadzić do zmniejszenia się
guzków dnawych.

Febuxostat MSN, 120 mg, tabletki jest również stosowany w leczeniu i zapobieganiu dużemu stężeniu
kwasu moczowego we krwi, które może wystąpić podczas rozpoczynania chemioterapii raka krwi.
Gdy stosuje się chemioterapię, komórki nowotworowe są niszczone, a stężenie kwasu moczowego we
krwi zwiększa się odpowiednio, o ile nie zapobiega się powstawaniu kwasu moczowego.

Febuxostat MSN jest przeznaczony do stosowania u osób dorosłych.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Febuxostat MSN

Kiedy nie stosować leku Febuxostat MSN
- jeśli pacjent ma uczulenie na febuksostat lub którykolwiek z pozostałych składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6).

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Febuxostat MSN należy zwrócić się do lekarza:
• jeśli pacjent ma lub miał niewydolność serca lub problemy z sercem lub udar;
• jeśli u pacjenta występują lub występowały choroby nerek i (lub) ciężkie reakcje alergiczne na
allopurynol (lek stosowany w leczeniu dny moczanowej);
• jeśli u pacjenta występują lub występowały choroby wątroby lub nieprawidłowe wyniki
testów czynnościowych wątroby;
• jeśli pacjent leczony jest z powodu dużego stężenia kwasu moczowego w wyniku zespołu
Lescha-Nyhana (rzadka choroba dziedziczna, w której występuje za dużo kwasu moczowego
we krwi);
• jeśli pacjent ma chorą tarczycę.

W razie wystąpienia reakcji alergicznej na Febuxostat MSN należy natychmiast przerwać
przyjmowanie tego leku (patrz punkt 4).
Możliwe objawy reakcji alergicznej to:
- wysypka w tym ciężkie postaci wysypki (np. pęcherzyki, guzki, swędząca, złuszczająca
wysypka), świąd;
- obrzęk kończyn lub twarzy;
- trudności w oddychaniu;
- gorączka i powiększenie węzłów chłonnych;
- ciężkie, zagrażające życiu reakcje alergiczne z zatrzymaniem akcji serca i krążenia.
Lekarz może podjąć decyzję o definitywnym zaprzestaniu leczenia lekiem Febuxostat MSN.

Zgłaszano rzadkie przypadki potencjalnie zagrażających życiu wysypek skórnych (zespół StevensaJohnsona) podczas stosowania leku Febuxostat MSN, objawiające się początkowo w postaci
czerwonawych, koncentrycznych plam lub okrągłych plam często z pęcherzykami na tułowiu. Objawy
mogą też obejmować owrzodzenie jamy ustnej, gardła, nosa, narządów płciowych i zapalenie
spojówek (zaczerwienienie i obrzęk wokół oczu). Wysypka może postępować, przechodząc w
pęcherze i powodować złuszczanie i oddzielanie się naskórka.
W przypadku wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona podczas leczenia lekiem Febuxostat MSN,
leczenia febuksostatem nie wolno już nigdy rozpoczynać ponownie. W przypadku wystąpienia
wysypki lub wymienionych objawów skórnych, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem i
poinformować o przyjmowaniu tego leku.

Jeśli u pacjenta występuje napad dny moczanowej (nagłe pojawienie się silnego bólu, tkliwości,
zaczerwienienia, uczucia ciepła i obrzęku stawu), przed pierwszym rozpoczęciem leczenia lekiem
Febuxostat MSN należy odczekać, aż napad dny osłabnie.

U niektórych osób napady dny moczanowej mogą się zaostrzać w przypadku rozpoczynania leczenia
pewnymi lekami kontrolującymi stężenie kwasu moczowego. Zaostrzenia nie występują u każdego,
ale zaostrzenie może wystąpić, nawet jeśli pacjent stosuje lek Febuxostat MSN, a szczególnie w
trakcie pierwszych tygodni lub miesięcy leczenia. Ważne jest kontynuowanie zażywania leku
Febuxostat MSN nawet, jeśli u pacjenta wystąpi zaostrzenie, ponieważ Febuxostat MSN nadal
zmniejsza stężenie kwasu moczowego. Wraz z upływem czasu napady dny moczanowej będą
występować rzadziej i będą mniej bolesne, jeśli lek Febuxostat MSN będzie stosowany codziennie.

Lekarz często przepisuje inne leki, jeśli są niezbędne, aby pomóc zapobiec lub leczyć objawy
zaostrzenia (takie jak ból i obrzęk stawu).

U pacjentów, którzy mają bardzo duże stężenie kwasu moczowego (np. poddawanych chemioterapii),
leczenie lekami obniżającymi stężenie kwasu moczowego może prowadzić do nagromadzenia
ksantyny w drogach moczowych, z możliwością powstania kamieni, mimo że nie obserwowano tego u
pacjentów leczonych lekiem Febuxostat MSN, z powodu zespołu rozpadu guza.

Lekarz może zlecić wykonanie badań krwi w celu sprawdzenia, czy czynność wątroby jest
prawidłowa.

Dzieci i młodzież
Nie stosować tego leku u dzieci w wieku poniżej 18 lat, ponieważ nie ustalono skuteczności i
bezpieczeństwa stosowania.

Lek Febuxostat MSN a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub
ostatnio a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować, również tych, które wydawane są bez
recepty.
Szczególnie istotne jest poinformowanie lekarza lub farmaceuty w przypadku stosowania leków
zawierających dowolne z niżej wymienionych substancji, ponieważ mogą one oddziaływać z lekiem
Febuxostat MSN, a lekarz może wówczas rozważyć podjęcie niezbędnych środków:
- merkaptopuryna (stosowana w leczeniu raka),
- azatiopryna (stosowana w celu zmniejszenia odpowiedzi układu odpornościowego),
- teofilina (stosowana w leczeniu astmy).

Ciąża i karmienie piersią
Nie wiadomo, czy Febuxostat MSN może zaszkodzić nienarodzonemu dziecku. Leku Febuxostat
MSN nie należy stosować w okresie ciąży. Nie wiadomo, czy Febuxostat MSN może przenikać do
mleka kobiet karmiących piersią. Nie należy stosować leku Febuxostat MSN, jeśli pacjentka karmi
piersią lub planuje karmienie piersią.

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Należy pamiętać, że w trakcie leczenia mogą wystąpić zawroty głowy, senność, niewyraźne widzenie i
drętwienie lub mrowienie. W razie wystąpienia takich objawów nie należy prowadzić pojazdów ani
obsługiwać maszyn.

Febuxostat MSN zawiera laktozę i sód
Lek Febuxostat MSN zawiera laktozę. Jeśli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych
cukrów, pacjent powinien skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu".

### 3. Jak stosować lek Febuxostat MSN?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.
- Zazwyczaj stosowana dawka leku to jedna tabletka na dobę. Na odwrocie blistra
zamieszczone są dni tygodnia w celu ułatwienia kontrolowania codziennego przyjmowania
dawki leku.
- Tabletki należy przyjmować doustnie; lek można zażywać z posiłkiem lub bez posiłku.

Dna moczanowa
Febuxostat MSN jest dostępny w postaci tabletek 80 mg i tabletek 120 mg. Lekarz przepisze
najbardziej odpowiednią dawkę leku dla pacjenta.

Lek Febuxostat MSN należy stosować codziennie, nawet jeśli nie występuje zaostrzenie lub napad dny
moczanowej.

Zapobieganie i leczenie dużego stężenia kwasu moczowego u pacjentów poddawanych chemioterapii z
powodu nowotworu
Lek Febuxostat MSN jest dostępny w postaci tabletek po 120 mg.
Przyjmowanie leku Febuxostat MSN należy rozpocząć dwa dni przed chemioterapią i kontynuować
zgodnie z zaleceniem lekarza. Leczenie jest zwykle krótkotrwałe.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Febuxostat MSN
W razie przypadkowego przedawkowania należy zapytać się lekarza o sposób postępowania lub
skontaktować się z najbliższym szpitalnym oddziałem ratunkowym.

Pominięcie zastosowania leku Febuxostat MSN
W przypadku pominięcia dawki leku Febuxostat MSN należy ją zażyć, gdy tylko pacjent sobie o tym
przypomni, chyba że zbliża się pora przyjęcia kolejnej dawki, w tym przypadku należy opuścić
pominiętą dawkę i przyjąć następną o zwykłej porze. Nie stosować dawki podwójnej w celu
uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Febuxostat MSN
Nie przerywać stosowania leku Febuxostat MSN bez zasięgnięcia porady lekarza, nawet w przypadku
lepszego samopoczucia. Przerwanie stosowania leku Febuxostat MSN może spowodować, że stężenie
kwasu moczowego zacznie ponownie się zwiększać, a objawy mogą się nasilić z powodu
powstawania nowych kryształów moczanowych wokół stawów lub w stawach oraz w nerkach.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy przerwać stosowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do
najbliższego oddziału ratunkowego, jeśli wystąpią następujące rzadkie (występujące u 1 na 1000
pacjentów) reakcje niepożądane, ponieważ mogą one prowadzić do ciężkich reakcji alergicznych:
- reakcje anafilaktyczne, nadwrażliwość na lek (patrz też punkt 2 „Ostrzeżenia i środki
ostrożności”);
- potencjalnie zagrażające życiu wysypki skórne charakteryzujące się tworzeniem się
pęcherzyków i łuszczeniem się skóry i wewnętrznych powierzchni jam ciała np. jamy ustnej i
narządów płciowych, bolesne owrzodzenie jamy ustnej i (lub) okolic narządów płciowych ze
współistniejącą gorączką, bólem gardła i zmęczeniem (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne
martwicze oddzielanie się naskórka) lub powiększeniem węzłów chłonnych, powiększeniem
wątroby, zapaleniem wątroby (do niewydolności wątroby), zwiększeniem liczby białych
krwinek (reakcje na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi – ang. drug reaction with
eosinophilia and systemic symptoms, DRESS) (patrz punkt 2);
- uogólnione wysypki skórne.

Częste działania niepożądane (mogą wystąpić u 1 na 10 osób):
- nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych,
- biegunka,
- ból głowy,
- wysypka (w tym różne rodzaje wysypki, patrz poniżej punkty „niezbyt często” i „rzadko”),
- nudności,
- nasilenie objawów dny,
- zlokalizowane obrzęki spowodowane gromadzeniem się płynu w tkankach (obrzęk),
- zawroty głowy,

- duszność,
- świąd,
- ból kończyn, ból mięśni lub stawów,
- zmęczenie.

Niżej wymienione są inne działania niepożądane, które nie zostały przedstawione powyżej.

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą wystąpić u 1 na 100 osób):
- zmniejszenie apetytu, zmiana stężenia cukru we krwi (cukrzyca), której objawem może być
nadmierne pragnienie, zwiększone stężenie tłuszczów we krwi, zwiększenie masy ciała;
- zmniejszony popęd płciowy;
- zaburzenia snu, senność;
- uczucie drętwienia, mrowienie, osłabienie lub zmienione czucie dotyku (niedoczulica,
niedowład lub parestezje), zaburzenia smaku, osłabienie odczuwania zapachów (osłabienie
węchu);
- nieprawidłowości w zapisie EKG, nieregularne albo szybkie bicie serca, uczucie kołatania
serca (palpitacja);
- uderzenia gorąca lub zaczerwienienie skóry (np. zaczerwienienie twarzy lub szyi),
podwyższone ciśnienie krwi, krwawienie (krwotok, zaobserwowane tylko u pacjentów
przyjmujących chemioterapię z powodu chorób krwi);
- kaszel, dyskomfort lub ból w klatce piersiowej, zapalenie błony śluzowej nosa i (lub) gardła
(zakażenie górnych dróg oddechowych), zapalenie oskrzeli, zakażenie dolnych dróg
oddechowych;
- suchość w jamie ustnej, ból brzucha lub odczucie dyskomfortu w brzuchu albo oddawanie
gazów, ból w górnej części brzucha, zgaga lub niestrawność, zaparcie, częstsze wypróżnianie,
wymioty, odczucie dyskomfortu w żołądku;
- swędząca wysypka, pokrzywka, zapalenie skóry, przebarwienie skóry, małe, czerwone lub
fioletowe plamy na skórze, małe, płaskie czerwone plamy na skórze, płaskie, czerwone
obszary na skórze pokryte niewielkimi guzkami, wysypka, miejscowe zaczerwienienie i
plamy na skórze, nadmierne pocenie się, poty nocne, łysienie, zaczerwienienie skóry (rumień),
łuszczyca, wyprysk, inne rodzaje zaburzeń skórnych;
- skurcz mięśni, osłabienie mięśni, zapalenie kaletki lub zapalenie stawów (zapalenie stawów,
któremu zwykle towarzyszy ból, obrzęk i (lub) sztywność), ból pleców, kurcze mięśni,
sztywność mięśni i (lub) stawów;
- krew w moczu, nieprawidłowe częste oddawanie moczu, nieprawidłowe wyniki analiz moczu
(zwiększone stężenie białka w moczu), zaburzenia czynności nerek, zakażenie dróg
moczowych;
- ból w klatce piersiowej, odczucie dyskomfortu w klatce piersiowej;
- kamienie w pęcherzyku żółciowym lub drogach żółciowych (kamica żółciowa);
- zwiększenie aktywności hormonu tyreotropowego (TSH);
- zmiany składu chemicznego krwi lub liczby krwinek lub płytek (nieprawidłowe wyniki
analizy krwi);
- kamica nerkowa;
- zaburzenia wzwodu;
- niedoczynność tarczycy;
- niewyraźne widzenie, zmiana widzenia;
- dzwonienie w uszach;
- katar;
- owrzodzenie jamy ustnej;
- zapalenie trzustki: częste objawy to ból brzucha, nudności i wymioty;
- nagłe parcie na mocz;
- ból;
- złe samopoczucie;
- zwiększenie INR;
- uraz;

- obrzęk warg.

Rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić u 1 na 1000 osób):
- uszkodzenie mięśni, stan, który w odosobnionych przypadkach może być ciężki. Mogą
wystąpić zaburzenia mięśni, ze współistniejącym złym samopoczuciem lub wysoką gorączką,
spowodowane uszkodzeniem mięśni. Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem w
przypadku wystąpienia bólu mięśni, tkliwości lub osłabienia;
- ciężki obrzęk głębokich warstw skóry, szczególnie w obrębie oczu, narządów płciowych,
dłoni, stóp lub języka z możliwymi nagłymi trudnościami w oddychaniu;
- wysoka gorączka z wysypką odropodobną, powiększeniem węzłów chłonnych,
powiększeniem wątroby, zapaleniem wątroby (do niewydolności wątroby), podwyższeniem
liczby białych krwinek (leukocytoza z lub bez eozynofilii);
- wysypki różnego rodzaju (np. z białymi plamami, z pęcherzami, z ropnymi pęcherzami, z
łuszczeniem się skóry, wysypka odropodobna), rozlany rumień, martwica, pęcherze na skórze
i błonach śluzowych powodujące ich rozwarstwianie się i możliwość wystąpienia posocznicy
(zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka);
- nerwowość;
- odczuwanie pragnienia;
- zmniejszenie masy ciała, zwiększenie apetytu, niekontrolowana utrata apetytu (anoreksja);
- nieprawidłowa, mała liczba krwinek (białych lub czerwonych krwinek lub płytek krwi);
- zmiany w moczu lub zmniejszenie ilości wydalanego moczu związane z zapaleniem nerek
(cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek);
- zapalenie wątroby;
- zażółcenie skóry (żółtaczka);
- zakażenie pęcherza moczowego;
- uszkodzenie wątroby;
- zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej we krwi (wskaźnik uszkodzenia mięśni);
- nagły zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych;
- mała liczba krwinek czerwonych (niedokrwistość);
- depresja;
- zaburzenia snu;
- utrata węchu;
- uczucie pieczenia;
- zawroty głowy pochodzenia błędnikowego;
- zapaść krążeniowa;
- zakażenie płuc (zapalenie płuc);
- owrzodzenie jamy ustnej; zapalenie jamy ustnej;
- perforacja przewodu pokarmowego;
- zespół stożka rotatorów;
- zespół bólu wielomięśniowego;
- uczucie gorąca;
- nagła utrata widzenia spowodowana niedrożnością tętnicy w oku.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych,
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona
internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu
działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa
stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Febuxostat MSN?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze po
„Termin ważności lub EXP”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Febuxostat MSN

Substancją czynną leku jest febuksostat.
Każda tabletka powlekana j zawiera 80 mg lub 120 mg febuksostatu (w postaci febuksostatu
półwodnego).

Pozostałe składniki to:
Rdzeń tabletki: celuloza mikrokrystaliczna (PH 101), laktoza jednowodna, kroskarmeloza sodowa,
hydroksypropyloceluloza, krzemionka koloidalna uwodniona, magnezu stearynian.
Otoczka tabletki (Opadry II Yellow 85F42129): alkohol poliwinylowy częściowo hydrolizowany,
tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 3350, talk, żelaza tlenek żółty (E 172).

Jak wygląda lek Febuxostat MSN i co zawiera opakowanie

Febuxostat MSN, 80 mg, tabletki powlekane
Żółte, w kształcie kapsułki (około 17 mm długości i 6 mm szerokości), obustronnie wypukłe (około 5
mm grubości) tabletki powlekane z wytłoczonym po jednej stronie symbolem „80” i gładkie po
drugiej stronie.

Febuxostat MSN, 120 mg, tabletki powlekane
Żółte, w kształcie kapsułki (około 19 mm długości i 8 mm szerokości), obustronnie wypukłe (około 6
mm grubości) tabletki powlekane z wytłoczonym po jednej stronie symbolem „120” i gładkie po
drugiej stronie.

Lek Febuxostat MSN 80 mg i 120 mg jest pakowany w przezroczyste blistry Aclar/PVC/Aluminium,
w tekturowe pudełka.

Lek Febuxostat MSN 80 mg i 120 mg jest dostępny w opakowaniach zawierających 14, 28, 42, 56, 84
i 98 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny
Vivanta Generics s.r.o.
Třtinová 260/1, Čakovice
196 00 Praga 9
Republika Czeska

Importer:
WESSLING Hungary Kft.
Anonymus utca 6.
1045 Budapeszt
Węgry

Pharmadox Healthcare Ltd.
KW20A Kordin Industrial Park
Paola PLA3000
Malta

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:
Republika Czeska: Febuxostat MSN
Węgry Febuxostat MSN
Holandia Febuxostat MSN 80 mg/120 mg filmomhulde tabletten
Polska Febuxostat MSN
Rumunia Febuxostat MSN 80 mg comprimate filmate
Febuxostat MSN 120 mg comprimate filmate
Słowacja Febuxostát MSN 80 mg
Febuxostát MSN 120 mg

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 07/2022

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Febuxostat MSN, 120 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 120 mg febuksostatu (w postaci febuksostatu półwodnego).

Substancje pomocnicze o znanym działaniu:
Każda tabletka zawiera 114,75 mg laktozy (jednowodnej).
Każda tabletka zawiera 7,16 mg sodu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.

Żółte, w kształcie kapsułki (około 19 mm długości i 8 mm szerokości), obustronnie wypukłe (około 6
mm grubości) tabletki powlekane z wytłoczonym po jednej stronie symbolem „120” i gładkie po
drugiej stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Leczenie przewlekłej hiperurykemii w chorobach, w których wystąpiło już odkładanie się złogów
moczanowych (w tym guzki dnawe i (lub) zapalenie stawów dnawe czynne lub w wywiadzie).

Zapobieganie i leczenie hiperurykemii u dorosłych pacjentów poddawanych chemioterapii z powodu
nowotworów krwi o średnim do wysokiego ryzyku zespołu rozpadu guza (ang. Tumor Lysis
Syndrome – TLS).

Ten produkt leczniczy jest wskazany do stosowania u dorosłych.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dna moczanowa
Zalecana doustna dawka febuksostatu to 80 mg raz na dobę, niezależnie od spożycia posiłku. Jeśli po
2-4 tygodniach leczenia stężenie kwasu moczowego w surowicy krwi > 6 mg/dl (357 μmol/l), można
rozważyć zastosowanie febuksostatu w dawce 120 mg raz na dobę.

Działanie produktu Febuxostat MSN jest na tyle szybkie, że umożliwia kontrolę stężenia kwasu
moczowego w surowicy po 2 tygodniach. Celem terapeutycznym jest zmniejszenie i utrzymanie
stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi na poziomie poniżej 6 mg/dl (357 μmol/l).

Zaleca się profilaktykę przeciw zaostrzeniom dny moczanowej przez co najmniej 6 miesięcy (patrz
punkt 4.4).

Zespół rozpadu guza:
Zalecana doustna dawka febuksostatu to 120 mg raz na dobę, niezależnie od spożycia posiłku.

Przyjmowanie febuksostatu należy rozpocząć dwa dni przed rozpoczęciem terapii lekami
cytotoksycznymi i kontynuować przez przynajmniej 7 dni; jednakże leczenie można przedłużyć do 9
dni, zgodnie z czasem trwania chemioterapii i oceną kliniczną.

Osoby w wieku podeszłym
Nie jest wymagana modyfikacja dawki produktu u osób w podeszłym wieku (patrz punkt 5.2).

Zaburzenia czynności nerek
Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania nie zostały w pełni ocenione u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min, patrz punkt 5.2).
Nie ma konieczności modyfikacji dawki produktu u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi
zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania febuksostatu nie zostały zbadane u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Childa-Pugha).

Dna moczanowa
Zalecana dawka u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami wątroby to 80 mg. Dostępne są ograniczone
informacje od pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby.

Zespół rozpadu guza (TLS)
W badaniu głównym fazy III (FLORENCE) tylko pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynności
wątroby byli wyłączeni z udziału w badaniu. U pacjentów biorących udział w badaniu nie
dostosowywano dawkowania ze względu na zaburzenia czynności wątroby.

Dzieci i młodzież
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i stosowania febuksostatu u dzieci w wieku poniżej 18 lat.
Brak jest dostępnych danych.

Sposób podawania
Podanie doustne
Febuxostat MSN należy przyjmować doustnie i można go przyjmować z jedzeniem lub bez jedzenia.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1 (patrz również punkt 4.8).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Zaburzenia sercowo-naczyniowe
Leczenie przewlekłej hiperurykemii
Podczas opracowywania produktu oraz w jednym badaniu po dopuszczeniu do obrotu (CARES) u
pacjentów z istniejącymi uprzednio ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego (np. zawał
mięśnia sercowego, udar lub niestabilna dławica piersiowa), leczonych febuksostatem obserwowano
większą liczbę zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych w porównaniu do pacjentów leczonych
allopurynolem.

Jednakże w kolejnym badaniu po dopuszczeniu do obrotu (FAST), odsetek występowania zdarzeń
sercowo-naczyniowych zarówno nie prowadzących do zgonu jak i prowadzących do zgonu był
podobny w przypadku febuksostatu oraz allopurynolu.
Leczenie w tej grupie pacjentów należy prowadzić z zachowaniem ostrożności i regularnie ich
monitorować.
Bardziej szczegółowe informacje dotyczące bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego febuksostatu
znajdują się w punkcie 4.8 i punkcie 5.1.

Zapobieganiu i leczenie hiperurykemii u pacjentów z ryzykiem wystąpienia zespołu rozpadu guza
(TLS)
U pacjentów poddawanych chemioterapii z powodu nowotworów krwi z umiarkowanym do
wysokiego ryzykiem wystąpienia zespołu rozpadu guza, leczonych febuksostatem należy ściśle
monitorować czynność serca, jeżeli jest to uzasadnione klinicznie.

Alergia i (lub) nadwrażliwość na produkt leczniczy
Po wprowadzeniu produktu do obrotu odnotowano rzadkie przypadki wystąpienia ciężkich reakcji
alergicznych i (lub) nadwrażliwości, w tym zagrażającego życiu zespołu Stevensa-Johnsona,
toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka oraz ostrych reakcji anafilaktycznych i (lub)
wstrząsu. W większości przypadków reakcje te występowały podczas pierwszych miesięcy leczenia
febuksostatem. U niektórych pacjentów (nie u wszystkich) wcześniej występowały zaburzenia
czynności nerek i (lub) nadwrażliwość na allopurynol. Ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcja
polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (ang. DRESS - Drug Reaction with Eosinophilia and
Systemic Symptoms) były w niektórych przypadkach związane z gorączką, zaburzeniami
hematologicznymi, zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.

Pacjentów należy poinformować o objawach przedmiotowych i podmiotowych i ściśle monitorować w
kierunku wystąpienia objawów reakcji alergicznych i (lub) reakcji nadwrażliwości (patrz punkt 4.8).
Leczenie febuksostatem należy natychmiast przerwać w razie wystąpienia ciężkich reakcji
alergicznych i (lub) nadwrażliwości, w tym zespołu Stevensa-Johnsona, ponieważ wczesne
odstawienie produktu jest związane z lepszym rokowaniem. Jeżeli u pacjenta wystąpiła reakcja
alergiczna i (lub) nadwrażliwości, w tym zespół Stevensa-Johnsona i ostra reakcja anafilaktyczna i
(lub) wstrząs, ponowne leczenie febuksostatem u tego pacjenta jest niedopuszczalne.

Ostre napady dny (zaostrzenie dny moczanowej)
Leczenia febuksostatem nie należy rozpoczynać do chwili całkowitego ustąpienia ostrego napadu dny
moczanowej. Zaostrzenie dny moczanowej może wystąpić w trakcie rozpoczynania leczenia wskutek
zmian stężenia kwasu moczowego w surowicy, wynikających z uwolnienia moczanu ze złogów w
tkankach (patrz punkty 4.8 i 5.1). Podczas rozpoczynania leczenia febuksostatem zaleca się
profilaktykę lekami z grupy NLPZ lub kolchicyną przeciw zaostrzeniom dny moczanowej przez co
najmniej 6 miesięcy (patrz punkt 4.2).

W razie wystąpienia zaostrzenia dny w trakcie leczenia febuksostatem, produktu nie należy odstawiać.
Zaostrzenie dny moczanowej można równocześnie leczyć w sposób odpowiedni dla danego pacjenta.
Stałe leczenie febuksostatem zmniejsza częstość i nasilenie zaostrzeń dny.

Odkładanie się złogów ksantyny
U pacjentów ze znacznie przyspieszonym tempem wytwarzania moczanu (np. nowotwór złośliwy i
leczenie przeciwnowotworowe, zespół Lescha-Nyhana) bezwzględne stężenie ksantyny w moczu
może w rzadkich przypadkach wzrosnąć na tyle, że możliwe będzie odkładanie się jej złogów w
drogach moczowych. Tego zjawiska nie zaobserwowano w głównym badaniu klinicznym febuksostatu
stosowanego w zespole rozpadu guza (TLS). Ze względu na brak doświadczenia dotyczącego
stosowania febuksostatu, nie zaleca się stosowania produktu u pacjentów z zespołem Lescha-Nyhana.

Merkaptopuryna/azatiopryna

Nie zaleca się stosowania febuksostatu u pacjentów leczonych równocześnie merkaptopuryną/
azatiopryną, ponieważ hamowanie oksydazy ksantynowej przez febuksostat może powodować
zwiększenie stężenia merkaptopuryny/azatiopryny w osoczu, co może prowadzić do poważnej
toksyczności.
Jeśli nie można uniknąć równoczesnego stosowania obu tych leków, zaleca się zmniejszenie dawki
merkaptopuryny/ azatiopryny do 20% lub mniej wcześniej zalecanej dawki, w celu uniknięcia
możliwych reakcji hematologicznych (patrz punkty 4.5 i 5.3).

Pacjentów należy ściśle monitorować, a następnie należy skorygować dawkę merkaptopuryny/
azatiopryny na podstawie oceny odpowiedzi terapeutycznej i wystąpienia ewentualnych efektów
toksycznych.

Pacjenci po przeszczepach narządów
Ponieważ brak doświadczenia dotyczącego stosowania produktu u pacjentów po przeszczepach
narządów, nie zaleca się stosowania febuksostatu u takich pacjentów (patrz punkt 5.1).

Teofilina
U zdrowych ochotników jednoczesne podanie febuksostatu w dawce 80 mg i pojedynczej dawki
400 mg teofiliny nie wykazało jakiejkolwiek interakcji farmakokinetycznej (patrz punkt 4.5).
Febuksostat w dawce 80 mg może być stosowany u pacjentów leczonych równocześnie teofiliną bez
ryzyka wystąpienia podwyższenia stężenia teofiliny w osoczu. Brak danych dla febuksostatu w dawce
120 mg.

Zaburzenia wątroby
W trakcie połączonych badań klinicznych fazy 3 zaobserwowano łagodne zaburzenia w testach
czynnościowych wątroby u pacjentów leczonych febuksostatem (5,0%). Wykonanie testu
czynnościowego wątroby jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia febuksostatem, a następnie
okresowo w oparciu o ocenę kliniczną (patrz punkt 5.1).

Zaburzenia tarczycy
W długotrwałych otwartych badaniach rozszerzonych zaobserwowano zwiększone stężenia TSH (>5,5
μIU/ml) u pacjentów długotrwale leczonych febuksostatem (5,5%). Konieczna jest ostrożność podczas
stosowania febuksostatu u pacjentów z zaburzeniami czynności tarczycy (patrz punkt 5.1).

Laktoza i sód
Tabletki febuksostatu zawierają laktozę. Pacjenci z rzadkimi, dziedzicznie występującymi
zaburzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy lub zespół złego wchłaniania
glukozy-galaktozy, nie powinni stosować tego produktu.

Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na 120 mg tabletkę powlekaną, to
znaczy zasadniczo "nie zawiera sodu".

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Merkaptopuryna/azatiopryna
W oparciu o mechanizm działania hamującego aktywność oksydazy ksantynowej - XO przez
febuksostat, nie zaleca się jednoczesnego stosowania tych leków. Hamowanie oksydazy ksantynowej
(XO) przez febuksostat może powodować zwiększenie stężenia tych leków w osoczu, co prowadzi do
mieletoksyczności.
W przypadku jednoczesnego stosowania z febuksostatem, dawkę merkaptopuryny/azatiopryny należy
zmniejszyć do 20% lub mniej wcześniej zalecanej dawki (patrz punkty 4.4 i 5.3).
Adekwatność proponowanego dostosowania dawki, w oparciu o modele i symulowaną analizę danych
z badań przedklinicznych na szczurach, została potwierdzona wynikami badania klinicznego interakcji
między lekami u zdrowych ochotników otrzymujących 100 mg azatiopryny w monoterapii i
zmniejszoną dawkę azatiopryny (25 mg) w połączeniu z febuksostatem (40 lub 120 mg).

Nie przeprowadzono badań interakcji febuksostatu z innymi cytotoksycznymi lekami
chemioterapeutycznymi. W badaniu głównym w zespole rozpadu guza podawano febuksostat w
dawce 120 mg na dobę pacjentom poddawanym różnym rodzajom chemioterapii, w tym terapii
przeciwciałami monoklonalnymi. Jednakże, w badaniu tym nie badano interakcji występujących
pomiędzy lekami ani interakcji lek-choroba. Dlatego nie można wykluczyć możliwych interakcji z
jakimkolwiek lekiem cytotoksycznym.

Rosiglitazon/substraty CYP2C8
Wykazano, iż febuksostat jest słabym inhibitorem CYP2C8 in vitro. W badaniu, w którym wzięli
udział zdrowi ochotnicy jednoczesne podanie 120 mg febuksostatu na dobę i pojedynczej dawki 4 mg
rosiglitazonu doustnie nie miało wpływu na farmakokinetykę rosiglitazonu i jego metabolitu Ndesmetyl rosiglitazonu, co wskazuje że febuksostat nie jest inhibitorem CYP2C8 in vivo. W związku z
tym nie jest wymagana jakakolwiek zmiana dawkowania podczas jednoczesnego podawania
febuksostatu i rosiglitazonu lub innych substratów CYP2C8.

Teofilina
Przeprowadzono badanie interakcji z zastosowaniem febuksostatu u zdrowych ochotników, aby ocenić
czy hamowanie XO może prowadzić do wzrostu stężenia teofiliny w osoczu, tak jak zgłaszano dla
innych inhibitorów XO. Wyniki badania wykazały, iż jednoczesne podanie febuksostatu w dawce 80
mg raz na dobę z pojedynczą dawką 400 mg teofiliny nie ma wpływu na farmakokinetykę lub
bezpieczeństwo stosowania teofiliny. Z tego względu nie zaleca się zachowania szczególnej
ostrożności w przypadku jednoczesnego podawania febuksostatu w dawce 80 mg oraz teofiliny. Brak
danych dla febuksostatu w dawce 120 mg.

Naproksen i inne inhibitory glukuronidacji
Metabolizm febuksostatu zależy od enzymów glukuronylotransferaza (UGT). Produkty lecznicze,
które hamują glukuronidację, takie jak leki z grupy NLPZ i probenecyd, mogą teoretycznie wpływać
na eliminację febuksostatu. U zdrowych uczestników badań jednoczesne stosowanie febuksostatu i
naproksenu w dawce 250 mg dwa razy na dobę było związane ze zwiększoną ekspozycją na
febuksostat (Cmax 28%, AUC 41% i t1/2 26%). W badaniach klinicznych stosowanie naproksenu lub
innych leków z grupy NLPZ/inhibitorów COX-2 nie było związane z żadnym klinicznie istotnym
zwiększeniem częstości zdarzeń niepożądanych.

Febuksostat może być podawany jednocześnie z naproksenem bez konieczności modyfikacji dawki
febuksostatu lub naproksenu.

Leki indukujące glukuronidację
Leki silnie indukujące enzymy UGT mogą potencjalnie prowadzić do zwiększenia metabolizmu i
zmniejszenia skuteczności febuksostatu. Z tego względu zaleca się kontrolowanie stężenia kwasu
moczowego w surowicy krwi przez 1-2 tygodnie po rozpoczęciu leczenia silnym lekiem indukującym
glukuronidację. Z drugiej strony, przerwanie leczenia lekiem indukującym może doprowadzić do
zwiększonych stężeń febuksostatu w osoczu.

Kolchicyna/indometacyna/hydrochlorotiazyd/warfaryna
Febuksostat może być podawany jednocześnie z kolchicyną lub indometacyną bez konieczności
modyfikacji dawki febuksostatu lub drugiej równocześnie stosowanej substancji czynnej.

Nie jest wymagana modyfikacja dawki febuksostatu w przypadku jednoczesnego podawania z
hydrochlorotiazydem.

Nie jest konieczna modyfikacja dawki warfaryny w przypadku jednoczesnego podawania z
febuksostatem. Podawanie febuksostatu (80 mg lub 120 mg raz na dobę) jednocześnie z warfaryną nie
wpływało na farmakokinetykę warfaryny u zdrowych ochotników. Wskaźnik INR i aktywność
czynnika krzepnięcia VII również nie uległy zmianie po jednoczesnym podawaniu febuksostatu.

Dezypramina/substraty CYP2D6
Wykazano, że febuksostat jest słabym inhibitorem CYP2D6 in vitro. W badaniu zdrowych
uczestników dawka 120 mg febuksostatu na dobę powodowała zwiększenie o 22% wartości AUC dla
dezypraminy, substratu CYP2D6, wskazując na potencjalne słabe działanie hamujące febuksostatu na
enzym CYP2D6 w warunkach in vivo. Z tego względu nie należy się spodziewać, że jednoczesne
podawanie febuksostatu z innymi substratami CYP2D6 będzie wymagać modyfikacji dawki tych
leków.

Leki zobojętniające sok żołądkowy
Wykazano, że jednoczesne zażycie leku zobojętniającego sok żołądkowy, zawierającego
wodorotlenek magnezu i wodorotlenek glinu, opóźnia wchłanianie febuksostatu (o około 1 godzinę) i
wywołuje zmniejszenie o 32% stężenia Cmax, natomiast nie zaobserwowano znaczącej zmiany
wartości AUC. Z tego względu febuksostat można przyjmować niezależnie od stosowania leków
zobojętniających sok żołądkowy.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Z danych otrzymanych z bardzo ograniczonej liczby przypadków stosowania produktu leczniczego w
okresie ciąży nie wynika szkodliwe działanie febuksostatu na przebieg ciąży lub stan zdrowia płodu i
(lub) noworodka. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego
wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka lub płodu, lub przebieg porodu (patrz punkt 5.3).
Potencjalne zagrożenie dla człowieka nie jest znane. Febuksostatu nie należy stosować w okresie
ciąży.

Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy febuksostat przenika do mleka kobiet karmiących piersią. Badania na zwierzętach
wykazały przenikanie tej substancji czynnej do mleka i zaburzenia rozwoju karmionych młodych. Nie
można wykluczyć ryzyka u niemowlęcia karmionego piersią. Febuksostatu nie należy stosować w
okresie karmienia piersią.

Płodność
W badaniach reprodukcji u zwierząt z użyciem dawek do 48 mg/kg/dobę, nie wykazano zależnego od
dawki niekorzystnego wpływu na płodność (patrz punkt 5.3). Wpływ febuksostatu na płodność u ludzi
nie jest znany.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Zgłaszano związane ze stosowaniem febuksostatu reakcje niepożądane, takie jak senność, zawroty
głowy, parestezje i niewyraźne widzenie. Pacjenci powinni zachować ostrożność przed podjęciem
decyzji o prowadzeniu pojazdów, obsługiwania maszyn lub podejmowania niebezpiecznych czynności
do chwili, gdy będą w dostatecznym stopniu pewni, że febuksostat nie wpływa niekorzystnie na ich
zdolność wykonywania tych czynności.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Najczęściej zgłaszane reakcje niepożądane w badaniach klinicznych (4072 pacjentów leczonych co
najmniej jedną dawką – 10 mg do 300 mg) w badaniach dotyczących bezpieczeństwa stosowania
produktu leczniczego po wydaniu pozwolenia (badanie FAST: 3001 pacjentów leczonych co najmniej
jedną dawką od 18 mg do 120 mg) oraz po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów z dną
moczanową to objawy zaostrzenia dny moczanowej, zaburzenia czynności wątroby, biegunka,
nudności, ból głowy, zawroty głowy, duszność, wysypka, świąd, ból stawów, ból mięśni, ból kończyn,
obrzęk i zmęczenie. Te działania niepożądane miały przeważnie łagodne lub umiarkowane nasilenie.

Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano rzadkie przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości na
febuksostat, niektóre z nich związane były z objawami ogólnoustrojowymi oraz rzadkie przypadki
nagłego zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych.

Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych
Poniżej wymienione są często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) i rzadko
(≥1/10000 do <1/1000) występujące reakcje niepożądane, zgłaszane u pacjentów leczonych
febuksostatem. Częstości występowania oparte są na badaniach i doświadczeniach po wprowadzeniu
do obrotu u pacjentów z dną moczanową.

W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania działania niepożądane są wymienione
zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

Tabela 1: Działania niepożądane związane z leczeniem w badaniach klinicznych fazy 3, długotrwałych
badaniach rozszerzonych, badaniach dotyczących bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego po
wydaniu pozwolenia oraz po wprowadzeniu do obrotu u pacjentów z dną moczanową
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Rzadko
Pancytopenia, trombocytopenia, agranulocytoza*,
niedokrwistość#
Zaburzenia układu immunologicznego Rzadko
Reakcja anafilaktyczna*, nadwrażliwość na produkt*
Zaburzenia endokrynologiczne Niezbyt często
Zwiększona aktywność TSH, niedoczynność tarczycy#
Zaburzenia oka Niezbyt często
Niewyraźne widzenie
Rzadko
Niedrożność tętnicy siatkówki#
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Często***
Zaostrzenie dny moczanowej
Niezbyt często
Cukrzyca, hiperlipidemia, zmniejszenie apetytu,
zwiększenie masy ciała
Rzadko
Zmniejszenie masy ciała, nasilony apetyt, jadłowstręt
Zaburzenia psychiczne Niezbyt często
Zmniejszone libido, bezsenność
Rzadko
Nerwowość, nastrój depresyjny#, zaburzenia snu#
Zaburzenia układu nerwowego Często
Ból głowy, zawroty głowy
Niezbyt często
Parestezje, niedowład połowiczy, senność, letarg#,
zaburzenia smaku, niedoczulica, osłabienie węchu
Rzadko
Utrata smaku#, uczucie pieczenia#
Zaburzenia ucha i błędnika Niezbyt często
Szumy uszne
Rzadko
Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego#
Zaburzenia serca Niezbyt często
Migotanie przedsionków, kołatanie serca, nieprawidłowy
zapis EKG, blok lewej odnogi pęczka Hisa (patrz punkt
Zespół lizy guza), częstoskurcz zatokowy (patrz punkt
„Zespół rozpadu guza”), arytmia#

Rzadko
Nagły zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych*
Zaburzenia naczyniowe Niezbyt często
Nadciśnienie tętnicze, zaczerwienienie, uderzenia gorąca,
krwotok (patrz punkt „Zespół rozpadu guza”)
Rzadko
Zapaść krążeniowa#
Zaburzenia układu oddechowego, klatki
piersiowej i śródpiersia
Często
Duszność
Niezbyt często
Zapalenie oskrzeli, zakażenie górnych dróg oddechowych,
infekcja dolnych dróg oddechowych#, kaszel, wodnista
wydzielina z nosa#
Rzadko
Zapalenie płuc#
Zaburzenia żołądka i jelit Często
Biegunka**, nudności
Niezbyt często
Ból brzucha, ból w górnej części brzucha#, wzdęcia,
refluks żołądkowo-przełykowy, wymioty, suchość błony
śluzowej jamy ustnej, niestrawność, zaparcie, częste
wypróżnianie, wzdęcia z oddawaniem gazów, dyskomfort
żołądkowo-jelitowy, owrzodzenie jamy ustnej, obrzęk
warg#, zapalenie trzustki
Rzadko
Perforacja przewodu pokarmowego#, zapalenie jamy
ustnej#
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Często
Nieprawidłowa czynność wątroby**
Niezbyt często
Kamica żółciowa
Rzadko
Zapalenie wątroby*, żółtaczka*, uszkodzenie wątroby*,
zapalenie pęcherzyka żółciowego#
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często
Wysypka (w tym różne rodzaje wysypki występujące
mniejszą częstością, patrz poniżej), świąd
Niezbyt często
Zapalenie skóry, pokrzywka, zmiana zabarwienia skóry,
uszkodzenie skóry, wybroczyny, wysypka plamkowa,
wysypka grudkowo-plamkowa, wysypka grudkowa,
nadmierne pocenie się, łysienie, wyprysk#, rumień, poty
nocne#, łuszczyca#, swędząca wysypka#
Rzadko
Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka*, zespół
Stevensa-Johnsona*, obrzęk naczynioruchowy*, reakcje
na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi*,
uogólniona wysypka (ciężka)*, wysypka złuszczająca,
wysypka grudkowa, wysypka pęcherzykowa, wysypka
krostkowa, wysypka rumieniowata, wysypka
odropodobna
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i
tkanki łącznej
Często
Ból stawów, ból mięśni, ból kończyn#
Niezbyt często
Zapalenie stawów, bóle mięśniowo-stawowe, osłabienie

mięśni, kurcze mięśni, nadmierne napięcie mięśni,
zapalenie kaletki, obrzęk stawów#, ból pleców,
sztywność mięśniowo-stawowa#, sztywność stawów
Rzadko
Rabdomioliza*, zespół stożka rotatorów#, zespół bólu
wielomięśniowego#
Zaburzenia nerek i dróg moczowych Niezbyt często
Niewydolność nerek, kamica nerkowa, krwiomocz,
częstomocz, białkomocz, parcie na mocz, zakażenie dróg
moczowych#
Rzadko
Cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek*
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Niezbyt często
Zaburzenia wzwodu
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu
podania
Często
Obrzęk, zmęczenie
Niezbyt często
Ból w klatce piersiowej, dyskomfort w klatce piersiowej,
ból, złe samopoczucie#
Rzadko
Pragnienie, uczucie gorąca#
Badania diagnostyczne Niezbyt często
Zwiększenie aktywności amylazy we krwi, zmniejszenie
liczby płytek krwi, zmniejszenie liczby białych krwinek,
zmniejszenie liczby limfocytów, zwiększenie stężenia
kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia hemoglobiny,
zwiększenie stężenia mocznika we krwi, zwiększenie
stężenia trójglicerydów we krwi, zwiększenie stężenia
cholesterolu we krwi, zmniejszenie stężenia hematokrytu,
zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej we
krwi, zwiększenie stężenia potasu we krwi, zwiększenie
INR#
Rzadko
Zwiększenie stężenia glukozy we krwi, wydłużony czas
kaolinowo-kefalinowy, zmniejszenie liczby czerwonych
krwinek, zwiększenie aktywności aminotransferazy
alaninowej, zwiększenie aktywności fosfokinazy
kreatynowej we krwi*
Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach Niezbyt często
Urazy#
* Działania niepożądane, zgłoszone po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu.
** Związana z leczeniem, biegunka niezakaźna i nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych
wątroby zaobserwowane w połączonych badaniach fazy 3 są częstsze u pacjentów jednocześnie
leczonych kolchicyną.
*** Patrz punkt 5.1 w celu zapoznania się z informacjami dotyczącymi częstości przypadków
zaostrzenia dny moczanowej w poszczególnych randomizowanych, kontrolowanych badaniach
fazy 3.
## Reakcje niepożądane związane z leczeniem w badaniach dotyczących bezpieczeństwa stosowania
produktu leczniczego po wydaniu pozwolenia.

Opis wybranych działań niepożądanych
Po wprowadzeniu produktu do obrotu odnotowano rzadkie przypadki wystąpienia ciężkich reakcji
nadwrażliwości, w tym zespołu Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka i
reakcji anafilaktycznych/wstrząsu, po przyjęciu febuksostatu. Zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne

martwicze oddzielanie się naskórka charakteryzują się nasilającą się wysypką skórną z pęcherzami lub
uszkodzeniem błon śluzowych i podrażnieniem oczu. Reakcji nadwrażliwości na febuksostat mogą
towarzyszyć następujące objawy: reakcje skórne w postaci naciekowych zmian grudkowoplamkowych, uogólnionych lub złuszczających wysypek, uszkodzenie skóry, obrzęk twarzy, gorączka,
nieprawidłowości w składzie krwi takie jak trombocytopenia i eozynofilia oraz zmiany w obrębie
pojedynczych organów lub wielonarządowe (wątroba i nerki, w tym cewkowo-śródmiąższowe
zapalenie nerek) (patrz punkt 4.4).

Objawy dny moczanowej obserwowano często wkrótce po rozpoczęciu leczenia i podczas pierwszych
miesięcy leczenia. Następnie, częstość zaostrzeń dny moczanowej malała z upływem czasu. Zaleca się
stosowanie leczenia profilaktycznego przeciw dnie (patrz punkt 4.2 i 4.4).

Zespół rozpadu guza
Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
W podstawowym randomizowanym badaniu klinicznym fazy 3, z podwójnie ślepą próbą,
FLORENCE (FLO-01), w którym porównywano febuksostat i allopurynol (346 pacjentów
poddawanych chemioterapii z powodu nowotworów krwi z umiarkowanym do wysokiego ryzykiem
wystąpienia zespołu rozpadu guza), tylko u 22 (6,4%) pacjentów wystąpiły działania niepożądane, to
jest u 11 (6,4%) pacjentów w każdej leczonej grupie. Większość działań niepożądanych była albo
łagodna albo umiarkowana.
Ogólnie, badanie FLORENCE nie wykazało żadnych szczególnych zagrożeń w kwestii
bezpieczeństwa oprócz wcześniejszych doświadczeń z febuksostatem w leczeniu dny moczanowej, z
wyjątkiem trzech poniższych działań niepożądanych (podanych powyżej w tabeli 1).

Zaburzenia serca
Niezbyt często: blok lewej odnogi pęczka Hisa, częstoskurcz zatokowy

Zaburzenia naczyniowe:
Niezbyt często: krwotok

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.:
+ 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

W przypadku przedawkowania należy zastosować u pacjentów leczenie objawowe i podtrzymujące.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Produkty przeciw dnie moczanowej, leki hamujące wytwarzanie kwasu
moczowego, kod ATC: M04AA03.

Mechanizm działania
Kwas moczowy jest końcowym produktem metabolizmu puryny u ludzi i jest wytwarzany w
kaskadzie hipoksantyna → ksantyna → kwas moczowy. Oba etapy w powyższych transformacjach są

katalizowane przez oksydazę ksantynową (XO). Febuksostat jest pochodną 2-aryltiazolu i osiąga
swoje działanie terapeutyczne polegające na zmniejszeniu stężenia kwasu moczowego w surowicy
krwi poprzez selektywne hamowanie XO. Febuksostat to silny, niepurynowy selektywny inhibitor XO
(NP-SIXO) z wartością hamowania Ki in vitro poniżej jednego nanomola. Wykazano, że febuksostat
silnie hamuje zarówno utlenione, jak i zredukowane postacie XO. W stężeniach terapeutycznych
febuksostat nie hamuje innych enzymów biorących udział w metabolizmie puryny lub pirymidyny,
mianowicie deaminazy guaniny, fosforybozylotransferazy hipoksantynowo-guaninowej,
fosforybozylotransferazy orotanowej, dekarboksylazy monofosforanu orotydyny lub fosforylazy
nukleozydów purynowych.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania

Dna moczanowa

Skuteczność kliniczną febuksostatu wykazano w trzech podstawowych badaniach klinicznych 3 fazy
(dwa zasadnicze badania APEX i FACT oraz dodatkowe badanie CONFIRMS opisane poniżej), które
przeprowadzono z udziałem 4101 pacjentów z hiperurykemią i dną moczanową. W każdym
podstawowym badaniu klinicznym 3 fazy febuksostat wykazywał się lepszą zdolnością zmniejszania i
utrzymywania stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi w porównaniu z allopurynolem.
Pierwszorzędowym punktem końcowym skuteczności w badaniach APEX i FACT był odsetek
pacjentów, u których ostatnie 3 comiesięczne wyniki pomiarów stężenia kwasu moczowego w
surowicy były mniejsze niż 6,0 mg/dl (357 μmol/l). W dodatkowym badaniu fazy 3 CONFIRMS,
którego wyniki zostały udostępnione po uzyskaniu pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
febuksostatu, pierwszorzędowym punktem końcowym skuteczności był odsetek pacjentów, u których
wyniki pomiarów stężenia kwasu moczowego w surowicy były mniejsze niż 6,0 mg/dl podczas wizyty
końcowej. Do badań tych nie włączono pacjentów po przeszczepach narządów (patrz punkt 4.2).

Badanie APEX: APEX (Allopurinol and Placebo-Controlled Efficacy Study of Febuxostat) było
randomizowanym, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby przez okres 28 tygodni,
wieloośrodkowym badaniem klinicznym 3 fazy. Dokonano randomizacji tysiąca siedemdziesięciu
dwóch (1072) pacjentów: placebo (n=134), febuksostat 80 mg raz na dobę (n=267), febuksostat 120
mg raz na dobę (n=269), febuksostat 240 mg raz na dobę (n=134) lub allopurynol (300 mg raz na dobę
[n=258] u pacjentów z wyjściowym stężeniem kreatyniny w surowicy ≤1,5 mg/dl lub 100 mg raz na
dobę [n=10] u pacjentów z wyjściowym stężeniem kreatyniny w surowicy w zakresie >1,5 mg/dl i
≤2,0 mg/dl). Jako dawkę oceny bezpieczeństwa zastosowano dawkę 240 mg febuksostatu (2-krotność
zalecanej największej dawki).

Badanie APEX wykazało statystycznie istotną przewagę zarówno febuksostatu 80 mg raz na dobę, jak
i febuksostatu 120 mg raz na dobę w porównaniu z grupą otrzymującą standardowo stosowane dawki
allopurynolu 300 mg (n=258) / 100 mg (n=10) w zakresie zmniejszania stężenia kwasu moczowego w
surowicy poniżej 6 mg/dl (357 μmol/l) (patrz Tabela 2 i Wykres 1).

Badanie FACT: FACT (Febuxostat Allopurinol Controlled Trial) było randomizowanym,
prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby przez okres 52 tygodni, wieloośrodkowym badaniem
klinicznym 3 fazy. Dokonano randomizacji siedmiuset sześćdziesięciu (760) pacjentów: febuksostat
80 mg na dobę (n=256), febuksostat 120 mg raz na dobę (n=251) lub allopurynol 300 mg raz na dobę
(n=253).

Badanie FACT wykazało statystycznie istotną wyższość zarówno febuksostatu 80 mg raz na dobę, jak
i febuksostatu 120 mg raz na dobę w porównaniu z grupą otrzymującą standardowo stosowaną dawkę
allopurynolu 300 mg w zakresie zmniejszania i utrzymania stężenia kwasu moczowego w surowicy
poniżej 6 mg/dl (357 μmol/l).

W Tabeli 2 podsumowano wyniki dla pierwszorzędowego punktu końcowego:

Tabela 2
Odsetek pacjentów ze stężeniem kwasu moczowego w surowicy <6,0 mg/dl (357 μmol/l)
Ostatnie trzy comiesięczne wizyty
Allopurynol
Badanie Febuksostat Febuksostat 300 /

80 mg raz na dobę
120 mg raz na
dobę 100 mg raz na dobę
APEX 48% * 65% *, # 22%
(28 tygodni) (n=262) (n=269) (n=268)
FACT 53%* 62%* 21%
(52 tygodnie) (n=255) (n=250) (n=251)
Wyniki
sumaryczne 51%* 63%*, # 22%
(n=517) (n=519) (n=519)
1 Wyniki od pacjentów otrzymujących 100 mg/dobę (n=10: pacjenci ze stężeniem kreatyniny w
surowicy >1,5 i ≤2,0 mg/dl) lub 300 mg/dobę (n=509) zostały zsumowane do analiz.
* p<0,001 w porównaniu z allopurynolem, # p<0,001 w porównaniu z dawką 80 mg

Febuksostat zmniejszał stężenia kwasu moczowego w surowicy szybko i trwale. Zmniejszenie
stężenia kwasu moczowego w surowicy do wartości <6,0 mg/dl (357 μmol/l) stwierdzano do wizyty w
tygodniu 2, a następnie stężenie to utrzymywało się przez cały okres leczenia. Średnie stężenia kwasu
moczowego w surowicy wraz z upływem czasu dla każdej grupy leczenia w dwóch podstawowych
badaniach klinicznych 3 fazy są przedstawione na Wykresie 1.

Wykres 1. Średnie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi – połączone wyniki z głównych
badań 3 fazy

Uwaga: 509 pacjentów otrzymywało allopurynol 300 mg raz na dobę; 10 pacjentów ze stężeniem
kreatyniny w surowicy w zakresie >1,5 mg/dl i ≤2,0 mg/dl otrzymywało dawkę 100 mg na
dobę (10 pacjentów z 268 w badaniu APEX).
Dawkę 240 mg febuksostatu zastosowano w celu oceny bezpieczeństwa stosowania
febuksostatu w dawce dwukrotnie większej od zalecanej maksymalnej dawki.

Badanie CONFIRMS – badanie CONFIRMS było randomizowanym, kontrolowanym badaniem
klinicznym fazy 3. prowadzonym przez okres 26 tygodni, mającym na celu ocenę bezpieczeństwa

stosowania i skuteczności febuksostatu w dawkach 40 mg i 80 mg w porównaniu do allopurynolu w
dawce 300 mg lub 200 mg, u pacjentów z dną moczanową i hiperurykemią. Dokonano randomizacji
dwóch tysięcy sześćdziesięciu dziewięciu (2269) pacjentów: febuksostat 40 mg raz na dobę (n=757),
febuksostat 80 mg raz na dobę (n=756) lub allopurynol w dawce 300/200 mg na dobę (n=756). U
przynajmniej 65% pacjentów występowały łagodne do umiarkowanych zaburzenia czynności nerek
(klirens kreatyniny 30-89 ml/min). Prowadzenie leczenia zapobiegającego zaostrzeniu dny
moczanowej było obowiązkowe przez okres 26 tygodni.
Odsetek pacjentów ze stężeniem kwasu moczowego w surowicy <6,0 mg/dl podczas wizyty końcowej
(357 μmol/l) wynosił, odpowiednio, 45 % w przypadku febuksostatu w dawce 40 mg, 67% w
przypadku febuksostatu w dawce 80 mg i 42% w przypadku allopurynolu w dawce 300 mg lub
200 mg.

Pierwszorzędowy punkt końcowy w podgrupie pacjentów z zaburzeniami czynności nerek
W badaniu APEX oceniono skuteczność u 40 pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (tzn.
wyjściowym stężeniem kreatyniny w surowicy w zakresie >1,5 mg/dl i ≤2,0 mg/dl). U pacjentów z
niewydolnością nerek, którzy zostali zrandomizowani do otrzymywania allopurynolu, dawkę
ograniczono do 100 mg raz na dobę. Pierwszorzędowy punkt końcowy osiągnięto dla febuksostatu u
44% (80 mg raz na dobę), 45% (120 mg na dobę) i 60% (240 mg raz na dobę) pacjentów w
porównaniu z 0% w grupach otrzymujących allopurynol w dawce 100 mg na dobę i placebo.

Nie odnotowano klinicznie istotnych różnic procentowego zmniejszenia stężenia kwasu moczowego w
surowicy u zdrowych uczestników, bez względu na czynność nerek (58% w grupie z prawidłową
czynnością nerek i 55% w grupie z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek).

W badaniu CONFIRMS dokonano prospektywnej analizy wyników uzyskanych u pacjentów z dną
moczanową i zaburzeniem czynności nerek i wykazano, że febuksostat był znacznie bardziej
skuteczny w zmniejszaniu stężenia kwasu moczowego w surowicy do <6,0 mg/dl w porównaniu do
allopurynolu w dawce 300 mg lub 200 mg u pacjentów z dną moczanową i łagodnymi do
umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (65% badanych pacjentów).

Pierwszorzędowy punkt końcowy w podgrupie pacjentów ze stężeniem kwasu moczowego w surowicy
≥10 mg/dl
U około 40% pacjentów (połączone wyniki badań APEX i FACT) stwierdzono początkowe stężenie
kwasu moczowego w surowicy ≥10 mg/dl. W tej podgrupie pierwszorzędowy punkt końcowy
(stężenie kwasu moczowego w surowicy <6,0 mg/dl podczas ostatnich trzech wizyt) osiągnięto dla
febuksostatu u 41% (80 mg raz na dobę), 48% (120 mg raz na dobę) i 66% (240 mg raz na dobę)
pacjentów w porównaniu z 9% w grupie leczonej allopurynolem w dawce 300 mg lub 100 mg na dobę
i 0% w grupie otrzymującej placebo.

W badaniu CONFIRMS odsetek pacjentów, u których osiągnięto pierwszorzędowy punkt końcowy
(stężenie kwasu moczowego w surowicy <6,0 mg/dl podczas wizyty końcowej) u pacjentów z
początkowym stężeniem kwasu moczowego w surowicy ≥10 mg/dl, leczonych febuksostatem w
dawce 40 mg raz na dobę wynosił odpowiednio 27% (66/249), dla febuksostatu w dawce 80 mg raz na
dobę 49% (125/254) i dla allopurynolu w dawce 300 mg lub200 mg raz na dobę 31% (72/230).

Wyniki kliniczne: odsetek pacjentów wymagających leczenia z powodu zaostrzenia dny moczanowej
Badanie APEX: podczas 8-tygodniowego okresu stosowania leczenia profilaktycznego, odsetek
pacjentów wymagających leczenia z powodu zaostrzenia dny moczanowej był większy w grupie
otrzymującej febuksostat w dawce 120 mg (36%) w porównaniu do grupy otrzymującej febuksostat w
dawce 80 mg (28%), allopurynol 300 mg (23%) i placebo (20%). Zaostrzenie następowało po
zakończeniu okresu leczenia profilaktycznego i przemijało stopniowo wraz z upływem czasu. Od 46%
do 55% pacjentów otrzymało leczenie z powodu zaostrzenia dny moczanowej od tygodnia 8. do 28.
Zaostrzenie dny moczanowej w ciągu ostatnich 4 tygodni badania (tydzień 24 – 28) zaobserwowano u
15% (febuksostat pacjentów dawce 80 mg, 120 mg), 14% (allopurynol w dawce 300 mg) i 20%
(placebo) badanych.

Badanie FACT: podczas 8-tygodniowego okresu stosowania leczenia zapobiegającego, odsetek
pacjentów wymagających leczenia z powodu zaostrzenia dny moczanowej był większy w grupie
otrzymującej febuksostat w dawce 120 mg (36%) w porównaniu do grupy otrzymującej febuksostat w
dawce 80 mg (22%) i allopurynol 300 mg (21%). Po zakończeniu 8-tygodniowego okresu leczenia
profilaktycznego następowało zaostrzenie, które przemijało stopniowo wraz z upływem czasu (64% i
70% pacjentów otrzymało leczenie z powodu zaostrzenia dny moczanowej od tygodnia 8. do 52).
Zaostrzenie dny moczanowej w ciągu ostatnich 4 tygodni badania (tydzień 49 – 52) zaobserwowano u
6-8% (febuksostat w dawce 80 mg, 120 mg) i 11% (allopurynol w dawce 300 mg) badanych.

Odsetek pacjentów wymagających leczenia z powodu zaostrzenia dny moczanowej (badania APEX i
FACT) był liczebnie mniejszy w grupach, które osiągnęły średnie stężenie kwasu moczowego w
surowicy po rozpoczęciu badania <6,0 mg/dl, <5,0 mg/dl lub <4,0 mg/dl w porównaniu z grupą, która
osiągnęła średnie stężenie kwasu moczowego w surowicy po rozpoczęciu badania ≥6,0 mg/dl w
trakcie ostatnich 32 tygodni okresu leczenia (odstępy czasowe tydzień 20-24 do tygodnia 49-52).

Podczas badania CONFIRMS procent pacjentów wymagających leczenia z powodu zaostrzenia dny
moczanowej (dzień 1 w miesiącu 6) wynosił odpowiednio 31% i 25% w grupach otrzymujących
80 mg febuksostatu i allopurynol. Nie zaobserwowano różnic odsetka pacjentów wymagających
leczenia z powodu zaostrzenia dny moczanowej między grupami, w których podawano febuksostat w
dawkach 40 mg i 80 mg.

Długotrwałe, otwarte badania rozszerzające
Badanie EXCEL (C02-021): badanie EXCEL było trwającym 3 lata badaniem klinicznym fazy 3.,
otwartym, wieloośrodkowym, kontrolowanym allopurynolem, rozszerzonym badaniem 3. fazy
dotyczącym bezpieczeństwa, przeznaczonym dla pacjentów, którzy ukończyli badanie podstawowe
fazy 3. (APEX lub FACT). Do badania włączono 1086 pacjentów: febuksostat 80 mg na dobę
(n=649), febuksostat120 mg na dobę (n=292) i allopurynol w dawce 300/100 mg na dobę [n=145].
Około 69% pacjentów nie wymagało zmiany leczenia w celu osiągnięcia końcowego leczenia
podtrzymującego). Pacjenci, u których stężenie kwasu moczowego w surowicy wynosiło <6,0 mg/dl
podczas 3 kolejnych badań, zostali wyłączeni z badania.

Stężenie kwasu moczowego w surowicy utrzymywało się na stałym poziomie w czasie całego badania
(np. 91% i 93% pacjentów w początkowym etapie leczenia febuksostatem odpowiednio w dawce 80
mg i 120 mg, miało stężenie kwasu moczowego w surowicy <6,0 mg/dl w miesiącu 36.).

Dane pochodzące z trzech lat leczenia wykazały zmniejszenie częstości występowania zaostrzeń dny
moczanowej z mniej niż 4% pacjentów wymagających leczenia w związku z zaostrzeniem (tj. ponad
96% pacjentów nie wymagało leczenia w związku z zaostrzeniem) w miesiącach 16-24 i miesiącach
30-36.

U 46% i 38% pacjentów, u których prowadzono leczenie podtrzymujące febuksostatem, odpowiednio,
w dawce 80 mg lub 120 mg raz na dobę, podczas wizyty końcowej stwierdzono całkowity zanik
wyczuwalnych guzków dnawych, zaobserwowanych na początku leczenia.

Badanie FOCUS (TMX-01-005) było 5-letnim badaniem klinicznym fazy II, otwartym,
wieloośrodkowym, rozszerzającym badaniem dotyczącym bezpieczeństwa stosowania,
przeznaczonym dla pacjentów, którzy ukończyli 4-tygodniowy etap podawania febuksostatu w
podwójnie zaślepiony sposób w badaniu TMX-00-004. 116 pacjentów zostało włączonych i otrzymało
początkowo febuksostat w dawce 80 mg raz na dobę. 62% pacjentów nie wymagało dostosowania
dawkowania w celu utrzymania stężenia kwasu moczowego w surowicy <6,0 mg/dl i 38% wymagało
dostosowania dawkowania w celu osiągnięcia końcowej dawki podtrzymującej.

Odsetek pacjentów ze stężeniem kwasu moczowego w surowicy <6,0 mg/dl (357 μmol/l) podczas
wizyty końcowej był większy niż 80% (81-100%) dla każdej dawki febuksostatu.

Podczas badań klinicznych 3 fazy obserwowano niewielkie nieprawidłowości w testach czynności
wątroby u pacjentów leczonych febuksostatem (5,0%). Podobne wyniki zgłaszano w przypadku
allopurynolu (4,2%) (patrz punkt 4.4). Zwiększone wartości TSH (>5,5 μIU/ml) obserwowano u
pacjentów leczonych przez długi okres febuksostatem (5,5%) i u pacjentów leczonych allopurynolem
(5,8%) w długotrwałych otwartych badaniach rozszerzonych (patrz punkt 4.4).

Długotrwałe badania po wprowadzeniu do obrotu

Badanie CARES było wieloośrodkowym, randomizowanym badaniem z podwójnie ślepą próbą
prowadzonym w celu wykazania równoważności, porównującym zdarzenia sercowo-naczyniowe
występujące przy stosowaniu febuksostatu i przy stosowaniu allopurynolu u pacjentów z dną
moczanową i ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego w wywiadzie w tym: zawał mięśnia
sercowego, hospitalizacja z powodu niestabilnej dławicy piersiowej, zabiegi rewaskularyzacji naczyń
serca lub mózgu, udar, hospitalizacja z powodu przemijającego ataku niedokrwiennego, choroba
naczyń obwodowych lub cukrzyca z oznakami powikłań mikro- lub makronaczyniowych. W celu
osiągnięcia stężenia kwasu moczowego w surowicy mniejszego niż 6,0 mg/dl, dawkę febuksostatu
podawano stopniowo, od 40 mg do 80 mg (niezależnie od czynności nerek) a dawkę allopurynolu
zwiększano stopniowo o 100 mg w zakresie od 300 do 600 mg u pacjentów z prawidłową funkcją
nerek i łagodnymi zaburzeniami czynności nerek oraz w zakresie dawek od 200 do 400 u pacjentów z
umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek.
Pierwszorzędowym punktem końcowym w badaniu CARES był czas przed wystąpieniem pierwszego
ciężkiego zdarzenia niepożądanego sercowo-naczyniowego (MACE – Major Adverse Cardiac
Events), złożony z nieprowadzącego do zgonu zawału mięśnia sercowego, nieprowadzącego do zgonu
udaru, zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych i niestabilnej dławicy piersiowej z nagłą
koniecznością rewaskularyzacji wieńcowej.
Punkty końcowe (pierwszorzędowy i drugorzędowy) były analizowane w populacji zgodnej z
zaplanowanym leczeniem (ITT - intention-to-treat analysis) włączając wszystkie osoby przydzielone
przez randomizację, które otrzymały przynajmniej jedną dawkę produktu w badaniu z podwójnie ślepą
próbą.
Ogółem 56,6% pacjentów zakończyło badanie przed czasem i 45% pacjentów nie stawiło się na
wszystkie zaplanowane w badaniu wizyty.
W sumie obserwowano 6190 pacjentów średnio przez 32 miesiące przy ekspozycji trwającej średnio
728 dni w grupie pacjentów leczonych febuksostatem (n=3098) i 719 dni w grupie otrzymującej
allopurynol (n=3092). Pierwszorzędowy punkt końcowy MACE wystąpił z podobną częstością w
grupie febuksostatu i allopurynolu (odpowiednio u 10,8% vs 10,4% pacjentów; hazard względny [HR
– hazard ratio] 1,03; obustronny powtórzony przedział ufności 95 % [CI – confidence interval] 0,89-
1,21.
W analizie poszczególnych składowych MACE odsetek zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych
był wyższy w przypadku febuksostatu niż w przypadku allopurynolu (4,3% vs 3,2% pacjentów, HR
1,34; 95% CI 1,03-1,73). Odsetek innych składowych MACE był podobny w grupie febuksostatu i
allopurynolu tj. nieprowadzący do zgonu zawał mięśnia sercowego (3,6% vs. 3,8% pacjentów; HR
0,93; 95% CI 0,72-1,21), nie prowadzący do zgonu udar (2,3% vs. 2,3% pacjentów; HR 1,01; 95% CI
0,73-1,41) i nagła rewaskularyzacja z powodu niestabilnej dławicy piersiowej (1,6% vs 1,8%
pacjentów, HR 0,86; 95% CI 0,59-1,26). Odsetek śmiertelności ze wszystkich powodów był również
wyższy dla febuksostatu niż dla allopurynolu (7,8% vs 6,4% pacjentów; HR 1,22 95% CI 1,01-1,47),
co było spowodowane głównie przez wyższy odsetek zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych w
tej grupie (patrz punkt 4.4).
Odsetek potwierdzonych hospitalizacji z powodu niewydolności serca, przyjęć do szpitala związanych
zaburzeniami rytmu serca nie związanych z niedokrwieniem, żylnymi zaburzeniami
zakrzepowozatorowymi i hospitalizacji z powodu przemijającego ataku niedokrwiennego był
porównywalny dla febuksostatu i allopurynolu.

Zespól rozpadu guza

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania febuksostatu w zapobieganiu i leczeniu zespołu rozpadu
guza oceniano w badaniu FLORENCE (FLO-01). Wykazano, że febuksostat skuteczniej i szybciej
zmniejsza stężenie kwasu moczowego w surowicy w porównaniu z allopurynolem.

Badanie FLORENCE było randomizowanym (1:1) badaniem fazy III, z podwójnie ślepą próbą,
podstawowym badaniem klinicznym mającym na celu ocenę skuteczności kontrolowania stężenia
kwasu moczowego w surowicy podczas stosowania febuksostatu w dawce 120 mg raz na dobę w
porównaniu z allopurynolem w dawce 200 mg do 600 mg na dobę (średnia dawka dobowa
allopurynolu [± standardowe odchylenie]: 349,7 ± 112,90 mg. Pacjenci zakwalifikowani do badania
musieli spełniać warunki do poddania się leczeniu allopurynolem lub nie mieć dostępu do
rasburykazy. Pierwszorzędowymi punktami końcowymi było pole pod krzywą zależności stężenia
kwasu moczowego w surowicy (AUC sUA1-8) i zmiana stężenia kreatyniny w surowicy (sC), w obu
przypadkach od wartości wyjściowych do wartości w dniu 8.

Ogólnie, do badania włączono 346 pacjentów z nowotworami krwi poddawanych chemioterapii z
umiarkowanym/wysokim ryzykiem wystąpienia zespołu rozpadu guza. Średnia wartość AUC sUA
sUA1-8 (mgxh/dl) była znamiennie niższa dla febuksostatu (514,0 ± 225,71 w porównaniu do 708,0 ±
234,42; różnica oznaczona metodą najmniejszych kwadratów: -196,794 [95% przedział ufności: -
238,600; -154,988]; p<0,0001). Ponadto, średnie stężenie kwasu moczowego było znacząco mniejsze
w przypadku febuksostatu od pierwszych 24 godzin leczenia i w każdym kolejnym przedziale
czasowym. Nie odnotowano znaczącej klinicznie różnicy średniej zmiany stężenia kreatyniny w
surowicy (%) pomiędzy febuksostatem i allopurynolem. (odpowiednio: -0,83 ± 26,98 w porównaniu
do -4,92 ± 16,70; różnica oznaczona metodą najmniejszych kwadratów: 4,0970 [95% przedział
ufności: -0,6467; 8,8406]; p=0,0903). Jeśli chodzi o drugorzędowe punkty końcowe, nie odnotowano
znaczącej różnicy w częstości występowania zespołu rozpadu guza potwierdzonego odpowiednio w
ramieniu febuksostatu i allopurynolu; ryzyko względne: 0,875 [955 przedział ufności: 0,4408;
1,7369]; p=0,8488) ani potwierdzonego klinicznie TLS (1,7% i 1,2% odpowiednio w ramieniu
febuksostatu i allopurynolu, ryzyko względne: 0,994 [95% przedział ufności: 0,9691; 1,0199];
p=1,0000). Częstość występowanie wszystkich pojawiających się w trakcie leczenia oznak i objawów
oraz niepożądanych działań związanych z produktem wynosiła odpowiednio dla febuksostatu i
allopurynolu 67,6% i 64,7% oraz 6,4% i 6,4%. W badaniu FLORENCE wykazano, że febuksostat był
bardziej skuteczny w kontrolowaniu stężenia kwasu moczowego w surowicy w porównaniu z
allopurynolem. Brak jest dostępnych danych porównujących febuksostat i rasburykazę. Nie ustalono
skuteczności i bezpieczeństwa stosowania febuksostatu u pacjentów z ostrymi, ciężkimi postaciami
TLS np. u pacjentów, u których inne produkty obniżające stężenie kwasu moczowego we krwi
okazały się nieskuteczne.

Badanie FAST było prospektywnym, randomizowanym, otwartym badaniem z zaślepionym punktem
końcowym, prowadzonym w celu porównania profilu bezpieczeństwa dla układu sercowonaczyniowego, przy stosowaniu febuksostatu i przy stosowaniu allopurynolu u pacjentów z przewlekłą
hiperurykemią (w stanach/przypadkach, w których wystąpiło już odkładanie się złogów
moczanowych) i czynnikami ryzyka dla układu sercowo-naczyniowego (np. pacjenci w wieku 60 lat
lub starsi i z przynajmniej jednym czynnikiem ryzyka dla układu sercowo-naczyniowego).
Zakwalifikowani pacjenci przed randomizacją byli leczeni allopurynolem, w razie potrzeb
dostosowywano dawkę, zgodnie z oceną kliniczną, rekomendacjami EULAR (European Alliance of
Associations for Rheumatology) i zatwierdzonym dawkowaniem. Pod koniec wstępnej fazy otwartej z
zastosowaniem allopurynolu, pacjenci ze stężeniem kwasu moczowego w surowicy krwi < 0,36
mmol/L (< 6 mg/dL) lub otrzymujący maksymalną tolerowaną dawkę lub maksymalną dozwoloną
dawkę allopurynolu zostali losowo przydzieleni w proporcji 1:1 do grup otrzymujących febuksostat
lub allopurynol. Pierwszorzędowym punktem końcowym w badaniu FAST był czas do pierwszego
wystąpienia jakiegokolwiek zdarzenia zawartego w złożonym punkcie końcowym Antiplatelet
Trialists’ Collaborative (APTC), który obejmuje: i) hospitalizację z powodu nie prowadzącego do
zgonu zawału mięśnia sercowego/dodatniego biomarkera ostrego zespołu wieńcowego (ACS – acute
coronary syndrome); ii) nie prowadzący do zgonu udar; iii) zgon związany ze zdarzeniem sercowonaczyniowym. Analiza pierwotna oparta była na podejściu „on-treatment” (OT).

Ogółem 6128 pacjentów zostało przydzielonych losowo, 3063 do grupy leczonej febuksostatem i 3065
do grupy leczonej allopurynolem.
W analizie pierwotnej OT wykazano równoważność febuksostatu i allopurynolu pod względem
częstości występowania pierwszorzędowych punktów końcowych, które wystąpiły u 172 pacjentów
(1,72/100 pacjento-lat) w przypadku febuksostatu w porównaniu do 241 pacjentów (2,05/100
pacjento-lat) w przypadku allopurynolu, skorygowany hazard względny [HR – hazard ratio] 0,85
(95% CI: 0,70, 1,03), p<0,001. Analiza pierwotna OT pierwszorzędowych punktów końcowych w
podgrupie pacjentów z zawałem mięśnia sercowego, udarem lub ostrym zespołem wieńcowym w
wywiadzie nie wykazała istotnych różnic pomiędzy leczonymi grupami: w grupie leczonej
febuksostatem było 65 (9,5%) pacjentów, u których wystąpiły zdarzenia i 83 (11,8%) pacjentów, u
których wystąpiły zdarzenia w grupie leczonej allopurynolem; skorygowany HR 1,02 (95% CI: 0,74-
1,42); p=0,202.
Leczenie febuksostatem nie było związane ze zwiększeniem częstości występowania zgonu z
przyczyn sercowo-naczyniowych lub zgonów ze wszystkich powodów, ogółem ani w podgrupach
pacjentów z zawałem mięśnia sercowego, udarem lub ostrym zespołem wieńcowym w wywiadzie.
Ogółem, w grupie leczonej febuksostatem było mniej zgonów (62 zgony z powodu zdarzeń sercowonaczyniowych i 108 zgonów ze wszystkich powodów) niż w grupie leczonej allopurynolem (82 zgony
z powodu zdarzeń sercowo-naczyniowych i 174 zgony ze wszystkich powodów).
Odnotowano znaczniejsze obniżenie stężenia kwasu moczowego w przypadku leczenia febuksostatem
w porównaniu do leczenia allopurynolu.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

U zdrowych uczestników maksymalne stężenia w osoczu krwi (Cmax) i pole pod krzywą stężenia w
osoczu w funkcji czasu (AUC) dla febuksostatu zwiększały się proporcjonalnie do dawki, po
pojedynczej dawce i dawkach wielokrotnych z zakresu 10 mg do 120 mg. Dla zakresu dawek 120 mg
do 300 mg obserwuje się większe niż proporcjonalne zwiększenie wartości AUC dla febuksostatu. Nie
stwierdza się istotnej kumulacji leku podczas podawania dawek z zakresu 10 mg do 240 mg co 24
godziny. Dla febuksostatu stwierdzono średni okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji (t1/2)
wynoszący około 5 do 8 godzin.

Przeprowadzono analizy farmakokinetyczne lub farmakodynamiczne populacji wśród 211 pacjentów z
hiperurykemią i dną moczanową leczonych febuksostatem w dawce 40 mg do 240 mg na dobę.
Ogólnie parametry farmakokinetyczne febuksostatu oszacowane w tych analizach są zgodne z
parametrami uzyskanymi u zdrowych uczestników, co wskazuje, że zdrowi uczestnicy są
reprezentatywni dla oceny farmakokinetyki lub farmakodynamiki w populacji pacjentów z dną
moczanową.

Wchłanianie
Febuksostat jest szybko (tmax 1,0-1,5 h) i dobrze wchłaniany (co najmniej 84%). Po jednokrotnym lub
wielokrotnym podaniu dawek 80 mg i 120 mg raz na dobę stężenie Cmax wynosiło odpowiednio
2,8-3,2 μg/ml i 5,0-5,3 μg/ml. Bezwzględna dostępność biologiczna febuksostatu w postaci tabletek
nie została zbadana.

Po doustnym podaniu wielokrotnych dawek 80 mg raz na dobę lub pojedynczej dawki 120 mg z
posiłkiem o dużej zawartości tłuszczów nastąpiło zmniejszenie wartości Cmax odpowiednio o 49% i
38% oraz zmniejszenie wartości AUC odpowiednio o 18% i 16%. Nie zaobserwowano natomiast
żadnej klinicznie istotnej zmiany procentowego zmniejszenia stężenia kwasu moczowego w surowicy
w testach (dawka wielokrotna 80 mg). Z tego względu febuksostat można przyjmować niezależnie od
posiłków.

Dystrybucja
Objętość dystrybucji febuksostatu w stanie stacjonarnym (Vss/F) waha się w zakresie od 29 l do 75 l
po podaniu doustnym dawek 10-300 mg. Febuksostat wiąże się z białkami osocza w około 99,2%
(głównie z albuminami); wskaźnik ten utrzymuje się na stałym poziomie w zakresie stężeń osiąganych

za pomocą dawek 80 mg i 120 mg. Czynne metabolity wiążą się z białkami osocza w zakresie od
około 82% do 91%.

Metabolizm
Febuksostat jest w znacznym stopniu metabolizowany poprzez koniugację za pośrednictwem
transferazy urydylodifosfoglukuronowej (UDPGT) oraz oksydację za pośrednictwem układu
cytochromu P450 (CYP). Zidentyfikowano cztery farmakologicznie czynne metabolity hydroksylowe,
z których trzy występują w osoczu krwi ludzkiej. Badania in vitro z ludzkimi mikrosomami wątroby
wykazały, że te metabolity utleniające są tworzone głównie przez CYP1A1, CYP1A2, CYP2C8 lub
CYP2C9, a glukuronid febuksostatu jest tworzony głównie przez UGT 1A1, 1A8 i 1A9.

Eliminacja
Febuksostat jest wydalany zarówno przez wątrobę, jak i nerki. Po podaniu doustnym dawki 80 mg
febuksostatu znakowanego radioizotopem 14C około 49% dawki produktu stwierdzano w moczu w
postaci niezmienionej (3%), acyloglukuronidu substancji czynnej (30%), jego znanych metabolitów
utleniających i ich koniugatów (13%) oraz innych nieznanych metabolitów (3%). Poza wydalaniem w
moczu, około 45% dawki leku stwierdzano w kale w postaci niezmienionej (12%), acyloglukuronidu
substancji czynnej (1%), jego znanych metabolitów utleniających i ich koniugatów (25%) oraz innych
nieznanych metabolitów (7%).

Zaburzenia czynności nerek
Po wielokrotnym podaniu dawek 80 mg febuksostatu u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi lub
ciężkimi zaburzeniami czynności nerek wartość Cmax febuksostatu nie zmieniała się w porównaniu z
pacjentami z prawidłową czynnością nerek. Średnia całkowita wartość AUC dla febuksostatu
zwiększała się około 1,8 razy od 7,5 μg⋅h/ml w grupie pacjentów z prawidłową czynnością nerek do
13,2 μg⋅h/ml w grupie pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Wartości Cmax i AUC
czynnych metabolitów zwiększały się odpowiednio 2- i 4-krotnie. Nie ma jednak konieczności zmiany
dawki produktu u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
Po wielokrotnym podaniu dawki 80 mg febuksostatu u pacjentów z łagodnymi (klasa A wg ChildaPugha) lub umiarkowanymi (klasa B wg Childa-Pugha) zaburzeniami czynności wątroby wartości
Cmax i AUC febuksostatu i jego metabolitów nie zmieniały się znacząco w porównaniu z pacjentami z
prawidłową czynnością wątroby. Nie przeprowadzono badań wśród pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Childa-Pugha).

Wiek
Nie zaobserwowano znaczących zmian wartości AUC dla febuksostatu lub jego metabolitów po
wielokrotnym podaniu doustnym dawek febuksostatu osobom w podeszłym wieku w porównaniu z
młodszymi zdrowymi uczestnikami.

Płeć
Po wielokrotnym, doustnym podaniu dawek febuksostatu stwierdzono większe wartości Cmax i AUC
odpowiednio o 24% i 12% u kobiet w porównaniu z mężczyznami. Niemniej wartości Cmax i AUC
skorygowane ze względu na masę ciała były podobne dla obu płci. Nie jest wymagana modyfikacja
dawki w związku z płcią pacjenta.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Działania toksyczne leku podczas badań nieklinicznych obserwowano zwykle po ekspozycji większej
od maksymalnej ekspozycji na lek u człowieka.

W oparciu o modelowanie i analizę symulacyjną danych z badań przedklinicznych na szczurach, w
przypadku jednoczesnego stosowania z febuksostatem, dawkę merkaptopuryny/azatiopryny należy

zmniejszyć do 20% lub mniej wcześniej zalecanej dawki, w celu uniknięcia możliwych reakcji
hematologicznych (patrz punkt 4.4 i 4.5).

Rakotwórczość, mutageneza, zaburzenie płodności
U samców szczurów stwierdzono statystycznie znaczące zwiększenie częstości występowania
nowotworów pęcherza moczowego (brodawczak lub rak z komórek nabłonka przejściowego) jedynie
z towarzyszącymi złogami ksantyny w grupie otrzymującej duże dawki, odpowiadające około
11-krotności ekspozycji u ludzi. Nie nastąpiło znaczące zwiększenie częstości występowania żadnych
innych typów nowotworów u samców albo u samic myszy lub szczurów. Uważa się, że obserwacje te
są efektem metabolizmu puryny i składu moczu specyficznego dla gatunku i nie mają znaczenia w
praktyce klinicznej.

Standardowy zestaw testów genotoksyczności nie ujawnił żadnych biologicznie istotnych działań
genotoksycznych febuksostatu.

Stwierdzono, że febuksostat w dawkach doustnych do 48 mg/kg/dobę nie wpływa na płodność i
zdolności rozrodcze u samców i samic szczurów.

Nie zaobserwowano dowodów zaburzenia płodności, działań teratogennych ani innego szkodliwego
wpływu na płód w wyniku stosowania febuksostatu. W przypadku toksycznego oddziaływania na
matkę dużych dawek i towarzyszącego zmniejszonego wskaźnika odstawienia potomstwa od piersi,
dochodziło do ograniczenia rozwoju potomstwa u szczurów po ekspozycji odpowiadającej 4,3-
krotności ekspozycji u ludzi. Badania teratologiczne, przeprowadzone na ciężarnych samicach
szczurów po ekspozycji odpowiadającej około 4,3-krotności i ciężarnych samicach królików po
ekspozycji odpowiadającej około 13-krotności ekspozycji u ludzi nie ujawniły działań teratogennych.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki
Celuloza mikrokrystaliczna (PH 101)
Laktoza jednowodna
Kroskarmeloza sodowa
Hydroksypropyloceluloza
Krzemionka koloidalna uwodniona
Magnezu stearynian

Otoczka tabletki (Opadry II Yellow 85F42129)
Alkohol poliwinylowy częściowo hydrolizowany
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol 3350
Talk
Żelaza tlenek żółty (E 172)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy

#### 6.3 Okres ważności

3 lata.

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blister Aclar/PVC/Aluminium, pakowany w tekturowe pudełko.

Wielkość opakowań: 14, 28, 42, 56, 84 i 98 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Vivanta Generics s.r.o.
Třtinová 260/1, Čakovice
196 00 Praga 9
Republika Czeska

### 8. NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr: 26205

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 2021-01-25

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

2022-07-20

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.