# Prohidna

> Febuksostat · 80 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Prohidna
- **Nazwa powszechna:** Febuxostatum
- **Substancja czynna:** [Febuksostat](https://apteka.online/odpowiedniki/febuxostatum)
- **Moc:** 80 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** M04AA03
- **Liczba opakowań:** 2
- **Numer pozwolenia:** 25338
- **Podmiot odpowiedzialny:** Synoptis Pharma Sp. z o.o.
- **Producent:** Heumann Pharma GmbH & Co. Generica KG
Pharmadox Healthcare Ltd.
Pharmaten International S.A.
Pharmaten S.A., Niemcy
Malta
Grecja
Grecja
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/preparaty-stosowane-w-dnie-moczanowej/prohidna-tabl-powl-80-mg-synoptis
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/preparaty-stosowane-w-dnie-moczanowej/prohidna-tabl-powl-80-mg-synoptis.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/39207/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/39207/characteristic

## Dostępne opakowania (2)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 28 tabl. | 5909991402952 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 84 tabl. | 5909991402969 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Prohidna i w jakim celu się go stosuje?
Tabletki leku Prohidna zawierają substancję czynną febuksostat i są stosowane w leczeniu dny
moczanowej, która wiąże się z występowaniem nadmiaru związku chemicznego nazywanego kwasem
moczowym (moczanu) w organizmie. U niektórych osób ilość kwasu moczowego we krwi zwiększa się
i może stać się za duża, aby związek pozostawał rozpuszczony. W takim przypadku mogą tworzyć się
kryształy moczanu wewnątrz oraz wokół stawów i nerek. Powstające kryształy mogą wywoływać
nagły, silny ból, zaczerwienienie, uczucie ciepła i obrzęk stawu (tzw. napad dny moczanowej). Jeśli
choroba jest nieleczona, wewnątrz i wokół stawów mogą tworzyć się większe złogi tzw. guzki dnawe.
Guzki dnawe mogą powodować uszkodzenia stawów i kości.

Lek Prohidna działa poprzez zmniejszenie stężenia kwasu moczowego. Utrzymywanie małego stężenia
kwasu moczowego poprzez stosowanie leku Prohidna raz na dobę zatrzymuje powstawanie kryształów i
z czasem zmniejsza objawy. Utrzymanie dostatecznie małych stężeń kwasu moczowego przez
odpowiednio długi okres może również prowadzić do zmniejszenia się guzków dnawych.

Lek Prohidna przeznaczony jest do stosowania u osób dorosłych.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Prohidna

Kiedy nie stosować leku Prohidna:
- jeśli pacjent ma uczulenie na febuksostat, lub na którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6).

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Prohidna należy zwrócić się do lekarza:
- jeśli pacjent ma lub miał niewydolność serca, choroby serca lub udar;
- jeśli u pacjenta występują aktualnie lub występowały choroby nerek i (lub) ciężkie reakcje
alergiczne na allopurynol (lek stosowany w leczeniu dny moczanowej);
- jeśli u pacjenta występują aktualnie lub występowały choroby wątroby lub nieprawidłowe wyniki
testów czynnościowych wątroby;

- jeśli pacjent leczony jest z powodu dużego stężenia kwasu moczowego w wyniku choroby
nowotworowej lub zespołu Lescha-Nyhana (rzadka choroba dziedziczna, w której występuje za
dużo kwasu moczowego we krwi);
- jeśli pacjent ma zaburzenia czynności tarczycy.

W razie wystąpienia reakcji alergicznej na lek Prohidna należy natychmiast przerwać przyjmowanie
tego leku (patrz też punkt 4). Możliwe objawy reakcji alergicznej to:
- wysypka (w tym ciężkie postaci wysypki z powstawaniem pęcherzy, guzków, świądem,
złuszczaniem), świąd
- obrzęk kończyn lub twarzy
- trudności w oddychaniu
- gorączka i powiększenie węzłów chłonnych
- ciężkie, zagrażające życiu reakcje alergiczne z zatrzymaniem akcji serca i krążenia.

Lekarz może podjąć decyzję o trwałym zaprzestaniu leczenia lekiem Prohidna.

Zgłaszano rzadkie przypadki potencjalnie zagrażających życiu wysypek skórnych (zespół StevensaJohnsona) podczas stosowania febuksostatu, objawiających się początkowo w postaci czerwonawych,
koncentrycznych plam lub okrągłych plam często z pęcherzykami na tułowiu. Objawy mogą też
obejmować owrzodzenie jamy ustnej, gardła, nosa, genitaliów i zapalenie spojówek (zaczerwienienie i
obrzęk wokół oczu). Wysypka może rozszerzyć się i powodować złuszczanie i oddzielanie się naskórka.
W przypadku wystąpienia zespołu Stevensa – Johnsona podczas leczenia febuksostatem, nie wolno już
nigdy ponownie przyjmować leku Prohidna. W przypadku wystąpienia wysypki lub wymienionych
objawów skórnych, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem i poinformować o przyjmowaniu
febuksostatu.

Jeśli u pacjenta występuje napad dny moczanowej (nagłe pojawienie się silnego bólu, tkliwości,
zaczerwienienia, uczucia ciepła i obrzęku stawu): przed pierwszym rozpoczęciem leczenia lekiem
Prohidna należy odczekać, aż napad dny ustąpi.

U niektórych osób napady dny moczanowej mogą się zaostrzać w przypadku rozpoczynania leczenia
pewnymi lekami kontrolującymi stężenia kwasu moczowego. Zaostrzenia nie występują u każdego, ale
zaostrzenie może wystąpić, nawet jeśli pacjent stosuje lek Prohidna, a szczególnie w trakcie pierwszych
tygodni lub miesięcy leczenia. Ważne jest kontynuowanie zażywania leku Prohidna nawet, jeśli u
pacjenta wystąpi zaostrzenie, ponieważ lek Prohidna nadal zmniejsza stężenie kwasu moczowego. Wraz
z upływem czasu napady dny moczanowej będą występować rzadziej i będą mniej bolesne, jeśli lek
Prohidna będzie stosowany codziennie.

Lekarz często przepisuje inne leki, jeśli są niezbędne, aby pomóc zapobiec lub leczyć objawy
zaostrzenia (takie jak ból i obrzęk stawu).

U pacjentów, którzy mają bardzo duże stężenie kwasu moczowego (np. otrzymujących chemioterapię
z powodu raka), leczenie lekami obniżającymi stężenie kwasu moczowego może prowadzić do
nagromadzenia ksantyny w drogach moczowych z możliwością powstania kamieni, mimo że nie
obserwowano tego u pacjentów leczonych lekiem Prohidna z powodu zespołu rozpadu guza.

Lekarz może zlecić wykonanie badań krwi w celu sprawdzenia, czy czynność wątroby jest
prawidłowa.

Dzieci i młodzież
Nie należy stosować leku u dzieci w wieku poniżej 18 lat, ponieważ nie ustalono skuteczności i
bezpieczeństwa stosowania.

Lek Prohidna a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować, również tych, które

wydawane są bez recepty.

Szczególnie istotne jest poinformowanie lekarza lub farmaceuty o przyjmowaniu leków zawierających
dowolne z niżej wymienionych substancji, ponieważ mogą one oddziaływać z lekiem Prohidna, a
lekarz może wówczas rozważyć podjęcie niezbędnych działań:
- Merkaptopuryna (lek stosowany w leczeniu raka),
- Azatiopryna (lek stosowany w celu osłabienia reakcji układu odpornościowego),
- Teofilina (lek stosowany w leczeniu astmy).

Ciąża i karmienie piersią
Nie wiadomo, czy lek Prohidna może działać szkodliwie na płód. Leku Prohidna nie należy stosować w
okresie ciąży.
Nie wiadomo, czy lek Prohidna może przenikać do mleka kobiecego. Nie należy stosować leku
Prohidna, jeśli pacjentka karmi piersią lub planuje karmienie piersią.

Jeśli pacjentka jest w ciąży, lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Należy jednak mieć świadomość, że w trakcie leczenia mogą wystąpić zawroty głowy, senność,
niewyraźne widzenie i odczucie drętwienia lub mrowienia. W razie wystąpienia takich objawów nie
należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Lek Prohidna zawiera laktozę
Tabletki Prohidna zawierają laktozę (rodzaj cukru). Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję
niektórych cukrów, przed zastosowaniem tego leku należy skonsultować się z lekarzem.

Lek Prohidna zawiera sód
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.

### 3. Jak stosować lek Prohidna?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

- Zalecana dawka leku to jedna tabletka na dobę. Na odwrocie blistra zamieszczone są dni
tygodnia, ułatwiające sprawdzenie, czy każdego dnia została przyjęta dawka leku.
- Tabletki należy przyjmować doustnie; lek można zażywać z posiłkiem lub bez posiłku.

Dna moczanowa
Lek Prohidna jest dostępny w postaci tabletek 80 mg. Lekarz przepisze najodpowiedniejszą dawkę leku
dla pacjenta.
Lek Prohidna należy stosować codziennie, nawet jeśli nie występuje zaostrzenie lub napad dny
moczanowej.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Prohidna
W razie przypadkowego przedawkowania należy zapytać się lekarza o sposobie postępowania lub
skontaktować się z najbliższym szpitalnym oddziałem ratunkowym.

Pominięcie zastosowania leku Prohidna
W przypadku pominięcia dawki leku Prohidna należy ją zażyć, gdy tylko pacjent sobie o tym
przypomni, chyba że zbliżyła się pora na przyjęcie kolejnej dawki. W takim przypadku nie należy już
przyjmować pominiętej tabletki tylko przyjąć następną dawkę o zwykłej porze. Nie należy stosować
dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Prohidna
Nie wolno przerywać stosowania leku Prohidna bez zalecenia lekarza, nawet w przypadku poprawy
samopoczucia. Przerwanie stosowania leku Prohidna może spowodować, zwiększenie stężenia kwasu
moczowego i nasilenie objawów choroby na skutek powstawania nowych kryształów moczanowych
wewnątrz i wokół stawów lub w stawach oraz w nerkach.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do
lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Należy przerwać stosowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do
najbliższego oddziału ratunkowego, jeśli wystąpią następujące rzadkie (występujące u 1 na 1000
pacjentów) reakcje niepożądane, ponieważ mogą one prowadzić do wystąpienia poważnych reakcji:
- reakcje anafilaktyczne, nadwrażliwość na lek (patrz także punkt 2 „Ostrzeżenia i środki
ostrożności”).
- potencjalnie zagrażające życiu wysypki skórne charakteryzujące się tworzeniem się
pęcherzyków i łuszczeniem się skóry i wewnętrznych powierzchni jam ciała np. jamy ustnej i
narządów płciowych, bolesne owrzodzenie jamy ustnej i (lub) okolic narządów płciowych ze
współistniejącą gorączką, bólem gardła i zmęczeniem (zespół Stevensa-Johnsona/toksyczne
martwicze oddzielanie się naskórka) lub powiększeniem węzłów chłonnych, powiększeniem
wątroby, zapaleniem wątroby (aż do niewydolności wątroby), podwyższeniem liczby białych
krwinek (reakcje na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi – ang. - DRESS) (patrz
punkt 2).
- uogólnione wysypki skórne.

Inne działania niepożądane

Często: mogą wystąpić u 1 na 10 pacjentów:
- nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych,
- biegunka,
- ból głowy,
- wysypka (w tym różne rodzaje wysypki, patrz poniżej punkty „niezbyt często” i „rzadko”),
- nudności,
- zaostrzenie objawów dny,
- miejscowy obrzęk spowodowany gromadzeniem się płynu w tkankach (obrzęk),
- zawroty głowy,
- duszność,
- świąd,
- ból kończyn, ból mięśni lub stawów,
- zmęczenie.

Inne działania niepożądane niewymienione powyżej są wymienione poniżej.

Niezbyt często: mogą wystąpić u 1 na 100 pacjentów:
- zmniejszenie apetytu, zmiana stężenia cukru we krwi (cukrzyca), której objawem może być
nadmierne pragnienie, zwiększone stężenie tłuszczów we krwi, zwiększenie masy ciała
- zanik popędu płciowego,
- zaburzenia snu, senność,
- uczucie drętwienia, mrowienie, osłabienie lub zmiana czucia dotyku (niedoczulica, niedowład lub
parestezje), zaburzenia smaku, osłabienie odczuwania zapachów (osłabienie węchu),
- nieprawidłowości w zapisie EKG pracy serca, nieregularne albo szybkie bicie serca, odczucie
bicia serca (kołatanie serca),
- uderzenia gorąca lub zaczerwienienie skóry (np. zaczerwienienie twarzy lub szyi), podwyższone

ciśnienie tętnicze krwi, krwawienie (krwotok, zaobserwowany tylko u pacjentów przyjmujących
chemioterapię z powodu chorób krwi),
- kaszel, duszność, odczucie dyskomfortu lub ból w klatce piersiowej, zapalenie błony śluzowej
nosa i (lub) gardła (zakażenie górnych dróg oddechowych), zapalenie oskrzeli, zakażenie górnych
dróg oddechowych,
- suchość w jamie ustnej, ból brzucha lub uczucie dyskomfortu w brzuchu albo oddawanie gazów,
ból w górnej części brzucha, zgaga lub niestrawność, zaparcie, częstsze oddawanie stolca,
wymioty, uczucie dyskomfortu w żołądku,
- swędząca wysypka, pokrzywka, zapalenie skóry, przebarwienie skóry, małe, czerwone lub
fioletowe plamy na skórze, małe, płaskie czerwone plamy na skórze, płaskie, czerwone obszary na
skórze pokryte niewielkimi guzkami, wysypka, miejscowe zaczerwienienie i plamy na skórze,
nadmierne pocenie się, poty nocne, łysienie, zaczerwienie nie skóry (rumień), łuszczyca, wyprysk,
inne rodzaje zaburzeń skórnych,
- skurcz mięśni, osłabienie mięśni, ból mięśni lub stawów, zapalenie kaletki lub zapalenie stawów
(zapalenie stawów, któremu zwykle towarzyszy ból, obrzęk i (lub) sztywność), ból pleców, kurcze
mięśni, sztywność mięśni i (lub) stawów,
- krew w moczu, nieprawidłowe częste oddawanie moczu, nieprawidłowe wyniki analiz moczu
(zwiększone stężenie białka w moczu), zmniejszenie zdolności nerek do prawidłowego
funkcjonowania, zakażenie dróg moczowych,
- ból w klatce piersiowej, uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej,
- kamienie w pęcherzyku żółciowym lub drogach żółciowych (kamica żółciowa),
- wzrost stężenia TSH we krwi,
- zmiany składu chemicznego krwi lub liczby krwinek lub płytek krwi (nieprawidłowe wyniki
analizy krwi),
- kamienie nerkowe,
- zaburzenia wzwodu,
- niedoczynność tarczycy,
- niewyraźne widzenie, zmiana widzenia,
- dzwonienie w uszach,
- katar,
- owrzodzenie jamy ustnej,
- zapalenie trzustki: czeste obajwy to ból brzucha, nudności i wymioty,
- nagłe parcie na mocz,
- ból,
- złe samopoczucie,
- zwiększenie INR,
- uraz,
- obrzęk warg.

Rzadko: mogą wystąpić u 1 na 1000 pacjentów:
- uszkodzenie mięśni, stan, który w odosobnionych przypadkach może być ciężki. Mogą wystąpić
zaburzenia ze strony mięśni, ze współistniejącym złym samopoczuciem lub wysoką temperaturą
ciała, spowodowanymi uszkodzeniem mięśni. Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem w
przypadku wystąpienia bólu mięśni, tkliwości lub osłabienia.
- ciężki obrzęk głębokich warstw skóry, szczególnie w obrębie warg, oczu, narządów płciowych,
dłoni, stóp lub języka z możliwymi nagłymi trudnościami w oddychaniu,
- wysoka gorączka w połączeniu z wysypką odropodobną, powiększeniem węzłów chłonnych,
powiększeniem wątroby, zapaleniem wątroby (do niewydolności wątroby), podwyższeniem liczby
białych krwinek (leukocytoza z lub bez eozynofilii),
- wysypki różnego rodzaju (np. z białymi plamami, z pęcherzami, z ropnymi pęcherzami, z
łuszczeniem się skóry, wysypka odropodobna), rozlany rumień, martwica, pęcherze na skórze i
błonach śluzowych powodujące rozwarstwianie się i możliwość wystąpienia posocznicy (zespół
Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka),
- nerwowość,
- odczuwanie pragnienia,
- zmniejszenie masy ciała, zwiększenie apetytu, niekontrolowana utrata apetytu (anoreksja),
- nieprawidłowa, mała liczba krwinek (białych lub czerwonych krwinek lub płytek),

- zmiany w moczu lub zmniejszenie ilości wydalanego moczu związane z zapaleniem nerek
(cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek),
- zapalenie wątroby,
- zażółcenie skóry (żółtaczka),
- zakażenie pęcherza moczowego,
- uszkodzenie wątroby,
- zwiększona aktywność fosfokinazy kreatynowej we krwi (wskaźnik uszkodzenia mięśni),
- nagły zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych,
- mała liczba krwinek czerwonych (niedokrwistość),
- depresja,
- zaburzenia snu,
- utrata węchu,
- uczucie pieczenia,
- zawroty głowy pochodzenia błędnikowego,
- zapaść krążeniowa,
- zakażenie płuc (zapalenie płuc),
- owrzodzenie jamy ustnej; zapalenie jamy ustnej,
- perforacja przewodu pokarmowego,
- zespół stożka rotatorów,
- zespół bólu wielomięśniowego,
- uczucie gorąca,
- nagła utrata widzenia spowodowana niedrożnością tętnicy w oku.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie, lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21
309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

### 5. Jak przechowywać lek Prohidna?
Przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku tekturowym i na folii
blistra z tabletkami po: EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji lub domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Prohidna
- Substancją czynną leku jest febuksostat.
Jedna tabletka zawiera 80 mg febuksostatu (w postaci febuksostatu magnezowego).
- Pozostałe substancje pomocnicze to:

Rdzeń tabletki: laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna, hydroksypropyloceluloza,
kroskarmeloza sodowa, magnezu tlenek lekki, krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu
stearynian.
Otoczka tabletki: alkohol poliwinylowy częściowo hydrolizowany, tytanu dwutlenek (E 171),
makrogol 4000, talk, żelaza tlenek żółty (E 172).

Jak wygląda lek Prohidna i co zawiera opakowanie
Bladożółte lub żółte tabletki powlekane w kształcie kapsułki z jednostronnie wytłoczonym
symbolem „80”, 17,2 ± 0,2 mm długości, 6,2 ± 0,2 mm szerokości, 5,6 ± 0,2 mm grubości.

Lek Prohidna jest zapakowany w tekturowe pudełko zawierające odpowiednią ilość przezroczystych
blistrów z folii PVC/PCTFE/Aluminium z ulotką.

Wielkości opakowań:
Kartony zawierające 28 lub 84 tabletki powlekane.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny:
Synoptis Pharma Sp. z o.o.
ul. Krakowiaków 65
02-255 Warszawa

Wytwórca:
Pharmathen S.A.
6, Dervenakion str.
15351 Pallini, Attiki
Grecja

Pharmathen International S.A
Industrial Park Sapes
Rodopi Prefecture, Block No 5
Rodopi 69300
Grecja

Pharmadox Healthcare Ltd.
KW20A Kordin Industrial Park
Paola PLA 3000
Malta

Heumann Pharma GmbH & Co. Generica KG
Südwestpark 50
90449 Nürnberg
Niemcy

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji dotyczących tego leku należy zwrócić się do
podmiotu odpowiedzialnego:
Synoptis Pharma Sp. z o.o.
tel. +48 22 32 16 240

Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru
Gospodarczego i w Zjednoczonym Królestwie (Irlandii Północnej) pod następującymi nazwami:

Dania ELSTABYA
Niemcy Febuxostat Heumann
Grecja ELSTABYA
Hiszpania Gotaric
Francja ELSTABYA
Węgry ELSTABYA
Irlandia Febuxostat Pinewood
Włochy ELSTABYA
Polska PROHIDNA
Zjednoczone Królestwo (Irlandia Północna) ELSTABYA

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Prohidna, 80 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 80 mg febuksostatu (w postaci febuksostatu magnezowego).

Substancje pomocnicze o znanym działaniu:
Każda tabletka zawiera 76,50 mg laktozy jednowodnej.
Każda tabletka zawiera 0,17 mmol (3,9 mg) sodu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana (tabletka)

Bladożółte lub żółte tabletki powlekane w kształcie kapsułki z jednostronnie wytłoczonym symbolem
„80”, 17,2 ± 0,2 mm długości, 6,2 ± 0,2 mm szerokości, 5,6 ± 0,2 mm grubości.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Leczenie przewlekłej hiperurykemii w chorobach, w których wystąpiło już odkładanie się złogów
moczanowych (w tym guzki dnawe i (lub) zapalenie stawów dnawe czynne lub w wywiadzie).

Produkt leczniczy Prohidna jest wskazany do stosowania u dorosłych.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dna moczanowa: Zalecana doustna dawka produktu Prohidna to 80 mg raz na dobę, niezależnie od
spożycia posiłku. Jeśli po 2-4 tygodniach leczenia stężenie kwasu moczowego w surowicy krwi
>6 mg/dl (357 μmol/l), można rozważyć zastosowanie febuksostatu w dawce 120 mg raz na
dobę.

Działanie produktu Prohidna jest na tyle szybkie, że umożliwia kontrolę stężenia kwasu moczowego w
surowicy po 2 tygodniach. Celem terapeutycznym jest zmniejszenie i utrzymanie stężenia kwasu
moczowego w surowicy krwi na poziomie poniżej 6 mg/dl (357 μmol/l).

Zaleca się profilaktykę przeciw zaostrzeniom dny moczanowej przez co najmniej 6 miesięcy (patrz
punkt 4.4).

Osoby w wieku podeszłym
Nie jest wymagana modyfikacja dawki produktu u osób w podeszłym wieku (patrz punkt 5.2).

Zaburzenia czynności nerek
Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania nie zostały w pełni ocenione u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min, patrz punkt 5.2).

Nie ma konieczności modyfikacji dawki produktu u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi
zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania febuksostatu nie zostały zbadane u pacjentów z ciężkimi
zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Childa-Pugha).

Dna moczanowa: Zalecana dawka u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami wątroby to 80 mg.
Dostępne są ograniczone informacje od pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności
wątroby.

Dzieci i młodzież
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu Prohidna u dzieci w wieku poniżej
18 lat. Brak jest dostępnych danych.

Sposób podawania
Podanie doustne.

Produkt leczniczy Prohidna należy przyjmować doustnie i można go przyjmować z jedzeniem lub bez
jedzenia.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1
Patrz również punkt 4.8.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Zaburzenia sercowo-naczyniowe
Podczas opracowywania produktu oraz w jednym badaniu po dopuszczeniu do obrotu (CARES) u
pacjentów z istniejącymi uprzednio ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego (np. zawał
mięśnia sercowego, udar lub niestabilna dławica piersiowa) leczonych febuksostatem
obserwowano większą liczbę zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych w porównaniu do
pacjentów leczonych allopurynolem.
Jednakże w kolejnym badaniu po dopuszczeniu do obrotu (FAST), odsetek występowania zdarzeń
sercowo-naczyniowych zarówno nie prowadzących do zgonu jak i prowadzących do zgonu był
podobny w przypadku febuksostatu oraz allopurynolu.
Leczenie w tej grupie pacjentów należy prowadzić z zachowaniem ostrożności i regularnie ich
monitorować.
Bardziej szczegółowe informacje dotyczące bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego febuksostatu
znajdują się w punkcie 4.8 i punkcie 5.1.

Alergia/nadwrażliwość na produkt
Po wprowadzeniu febuksostatu do obrotu odnotowano rzadkie przypadki wystąpienia ciężkich reakcji
alergicznych/nadwrażliwości, w tym zagrażającego życiu zespołu Stevensa-Johnsona, toksycznego
martwiczego oddzielania się naskórka oraz ostrych reakcji anafilaktycznych lub wstrząsu. W
większości przypadków reakcje te występowały podczas pierwszych miesięcy leczenia febuksostatem.
U niektórych pacjentów (nie u wszystkich) wcześniej występowały zaburzenia czynności nerek i (lub)
nadwrażliwość na allopurynol. Ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje z eozynofilią i
objawami ogólnoustrojowymi (ang. DRESS - Drug Reaction with Eosinophilia and Systemic
Symptoms) były w niektórych przypadkach związane z gorączką, zaburzeniami hematologicznymi,
zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.

Pacjentów należy poinformować o przedmiotowych i podmiotowych objawach i ściśle monitorować w
kierunku wystąpienia objawów reakcji alergicznych lub reakcji nadwrażliwości (patrz punkt 4.8).
Leczenie febuksostatem należy natychmiast przerwać w razie wystąpienia ciężkich reakcji
alergicznych lub /nadwrażliwości, w tym zespołu Stevensa-Johnsona, ponieważ wczesne odstawienie
daje lepsze rokowanie. Jeżeli u pacjenta wystąpiła reakcja alergiczna lub nadwrażliwości, w tym zespół
Stevensa-Johnsona i ostra reakcja anafilaktyczna lub w tym wstrząs, ponowne leczenie febuksostatem

u tego pacjenta jest niedopuszczalne.

Ostre napady dny (zaostrzenia dny moczanowej)
Leczenia febuksostatem nie należy rozpoczynać do chwili całkowitego ustąpienia ostrego ataku dny
moczanowej. Zaostrzenie dny moczanowej może wystąpić w trakcie rozpoczynania leczenia wskutek
zmian stężenia kwasu moczowego w surowicy, wynikających z uwolnienia moczanu ze złogów w
tkankach (patrz punkt 4.8 i 5.1). Podczas rozpoczynania leczenia febuksostatem zaleca się
profilaktykę lekami z grupy NLPZ lub kolchicyną przeciw zaostrzeniom dny moczanowej przez co
najmniej 6 miesięcy (patrz punkt 4.2).

W razie wystąpienia zaostrzenia dny moczanowej w trakcie leczenia febuksostatem, produktu nie
należy odstawiać. Zaostrzenie dny moczanowej można równolegle leczyć w sposób odpowiedni dla
danego pacjenta.
Stałe leczenie febuksostatem zmniejsza częstość i nasilenie zaostrzeń dny.

Odkładanie się złogów ksantyny
U pacjentów ze znacznie przyspieszonym tempem wytwarzania moczanu (np. nowotwór złośliwy i
leczenie przeciwnowotworowe, zespół Lescha-Nyhana) bezwzględne stężenie ksantyny w moczu
może w rzadkich przypadkach wzrosnąć na tyle, że możliwe będzie odkładanie się jej złogów w
drogach moczowych. Ze względu na brak doświadczeń dotyczących febuksostatu, nie zaleca się
stosowania produktu w tych populacjach.

Merkaptopuryna/azatiopryna
Nie zaleca się stosowania febuksostatu u pacjentów leczonych równolegle merkaptopuryną/
azatiopryną ze względu na powodowane przez febuksostat hamowanie oksydazy ksantynowej (XO) co
może powodować zwiększenie stężenia merkaptopuryny/azatiopryny w osoczu i prowadzić do
ciężkiej toksyczności.
Jeśli nie można uniknąć równoczesnego stosowania obu tych leków, zaleca się zmniejszenie dawki
merkaptopuryny/azatiopryny do 20% poprzednio przepisanej dawki lub mniejszej, w celu uniknięcia
możliwych reakcji hematologicznych (patrz punkt 4.5 i 5.3).

Pacjentów należy ściśle monitorować a dawki merkaptopuryny/ azatiopryny należy następnie
dostosować na podstawie oceny odpowiedzi na leczenie i wystąpienia objawów toksyczności.

Pacjenci po przeszczepach narządów
Ponieważ brak doświadczenia stosowania produktu u pacjentów po przeszczepach narządów, nie
zaleca się stosowania febuksostatu u takich pacjentów (patrz punkt 5.1).

Teofilina
U zdrowych ochotników jednoczesne podanie febuksostatu w dawce 80 mg i pojedynczej dawki 400
mg teofiliny nie wykazało jakiejkolwiek interakcji farmakokinetycznej (patrz punkt 4.5). Febuksostat
w dawce 80 mg może być stosowany u pacjentów leczonych równolegle teofiliną bez ryzyka
wystąpienia podwyższenia stężenia teofiliny w osoczu.

Brak danych dla febuksostatu w dawce 120 mg.

Zaburzenia wątroby
W trakcie połączonych badań klinicznych fazy 3 zaobserwowano łagodne zaburzenia w testach
czynnościowych wątroby u pacjentów leczonych febuksostatem (5,0%). Wykonanie testu
czynnościowego wątroby jest zalecane przed rozpoczęciem leczenia febuksostatem, a następnie
okresowo w oparciu o ocenę kliniczną (patrz punkt 5.1).

Zaburzenia tarczycy
W długofalowych otwartych badaniach rozszerzonych zaobserwowano podwyższone stężenia TSH
(>5,5 μIU/ml) u pacjentów długotrwale leczonych febuksostatem (5,5%). Konieczna jest ostrożność
podczas stosowania febuksostatu u pacjentów z zaburzeniami czynności tarczycy (patrz punkt 5.1).

Laktoza

Tabletki Prohidna zawierają laktozę. Produkt nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko
występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania
glukozy-galaktozy

Sód
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, to oznacza, że zasadniczo
uznaje się go za ”wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Merkaptopuryna/azatiopryna
W oparciu o mechanizm działania hamującego XO przez febuksostat, nie zaleca się równoległego
stosowania tych leków. Hamowanie oksydazy ksantynowej (XO) przez febuksostat może powodować
zwiększenie stężenia tych leków w osoczu, co prowadzi do mielotoksyczności.
W przypadku łącznego stosowania z febuksostatem, dawkę merkaptopuryny/azatiopryny należy
zmniejszyć do 20% poprzednio przepisanej dawki lub mniejszej (patrz punkty 4.4 i 5.3).
Adekwatność proponowanego dostosowania dawki, w oparciu o modele i symulowaną analizę danych
z badań przedklinicznych na szczurach, została potwierdzona wynikami badania klinicznego interakcji
między lekami u zdrowych ochotników otrzymujących 100 mg azatiopryny w monoterapii i
zmniejszoną dawkę azatiopryny (25 mg) w połączeniu z febuksostatem (40 lub 120 mg).

Nie przeprowadzono badań interakcji febuksostatu z innymi cytotoksycznymi lekami
chemoterapeutycznymi. Nie są dostępne żadne dane dotyczące bezpieczeństwa
stosowania febuksostatu w trakcie innego leczenia cytotoksycznego.

Rosiglitazon/substraty CYP2C8
Wykazano, iż febuksostat jest słabym inhibitorem CYP2C8 in vitro. W badaniu, w którym wzięli
udział zdrowi ochotnicy jednoczesne podanie 120 mg febuksostatu na dobę i pojedynczej dawki 4 mg
rosiglitazonu doustnie nie miało wpływu na farmakokinetykę rosiglitazonu i jego metabolitu
N-desmetyl rosiglitazonu, co wskazuje, że febuksostat nie jest inhibitorem CYP2C8 in vivo. W
związku z tym nie jest wymagana jakakolwiek zmiana dawkowania podczas jednoczesnego podawania
febuksostatu i rosiglitazonu lub innych substratów CYP2C8.

Teofilina
Przeprowadzono badanie interakcji dla febuksostatu u zdrowych ochotników, aby ocenić czy
hamowanie XO może prowadzić do wzrostu stężenia teofiliny w osoczu, tak jak zgłaszano dla innych
inhibitorów XO. Wyniki badania wykazały, iż jednoczesne podanie febuksostatu w dawce 80 mg na
dobę z pojedynczą dawką 400 mg teofiliny nie ma wpływu na farmakokinetykę lub bezpieczeństwo
stosowania teofiliny. Z tego względu nie zaleca się zachowania specjalnej ostrożności w przypadku
równoczesnego podawania febuksostatu w dawce 80 mg oraz teofiliny.

Brak danych dla febuksostatu w dawce 120 mg.

Naproksen i inne inhibitory glukuronidacji
Metabolizm febuksostatu zależy od enzymów glukuronylotransferaza (UGT). Produkty lecznicze,
które hamują glukuronidację, takie jak leki z grupy NLPZ i probenecyd, mogą teoretycznie wpływać
na eliminację febuksostatu. U zdrowych uczestników badań równoległe stosowanie febuksostatu I
naproksenu 250 mg dwa razy na dobę było związane ze zwiększoną ekspozycją na febuksostat (Cmax
28%, AUC 41% i t1/2 26%). W badaniach klinicznych stosowanie naproksenu lub innych leków z
grupy NLPZ/inhibitorów COX-2 nie było związane z żadnym klinicznie istotnym zwiększeniem
częstości zdarzeń niepożądanych.

Febuksostat może być podawany jednocześnie z naproksenem bez konieczności modyfikacji dawki
febuksostatu lub naproksenu.

Leki indukujące glukuronidację
Leki silnie indukujące enzymy UGT mogą potencjalnie prowadzić do zwiększenia metabolizmu i
obniżenia skuteczności febuksostatu. Z tego względu zaleca się kontrolowanie stężenia kwasu

moczowego w surowicy krwi przez 1-2 tygodnie po rozpoczęciu leczenia silnym lekiem indukującym
glukuronidację. Z drugiej strony, przerwanie leczenia lekiem indukującym może spowodować
zwiększenie stężenia febuksostatu w osoczu.

Kolchicyna/indometacyna/hydrochlorotiazyd/warfaryna
Febuksostat może być podawany jednocześnie z kolchicyną lub indometacyną bez konieczności
modyfikacji dawki febuksostatu lub drugiej równolegle stosowanej substancji aktywnej.

Nie jest wymagana modyfikacja dawki febuksostatu przy jednoczesnym podawaniu z
hydrochlorotiazydem.

Nie jest konieczna modyfikacja dawki warfaryny przy jednoczesnym podawaniu z febuksostatem.
Podawanie febuksostatu (80 lub 120 mg raz na dobę) jednocześnie z warfaryną nie wpływało na
farmakokinetykę warfaryny u zdrowych ochotników. Wskaźnik INR i aktywność czynnika
krzepnięcia VII również nie uległy zmianie po jednoczesnym podawaniu febuksostatu.

Dezypramina/substraty CYP2D6
Wykazano, że febuksostat jest słabym inhibitorem CYP2D6 in vitro. W badaniu zdrowych
uczestników dawka 120 mg leku Prohidna leku na dobę powodowała zwiększenie o 22% wartości
AUC dla dezypraminy, substratu CYP2D6, wskazując na potencjalne słabe działanie hamujące
febuksostatu na enzym CYP2D6 in vivo. Z tego względu nie należy się spodziewać, że jednoczesne
podawanie febuksostatu z innymi substratami CYP2D6 będzie wymagać modyfikacji dawki tych
leków.

Leki zobojętniające sok żołądkowy
Wykazano, że jednoczesne zażycie leku zobojętniającego sok żołądkowy, zawierającego wodorotlenek
magnezu i wodorotlenek glinu, opóźnia wchłanianie febuksostatu (około 1 godzinę) i wywołuje
zmniejszenie o 32% stężenia Cmax, natomiast nie zaobserwowano znaczącej zmiany wartości AUC. Z
tego względu febuksostat można przyjmować niezależnie od stosowania leków zobojętniających sok
żołądkowy.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Z danych otrzymanych z bardzo ograniczonej liczby przypadków stosowania produktu leczniczego w
okresie ciąży nie wynika szkodliwe działanie febuksostatu na przebieg ciąży lub stan zdrowia
płodu/noworodka. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego
wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka lub płodu, lub przebieg porodu (patrz punkt 5.3).
Potencjalne zagrożenie dla człowieka nie jest znane. Febuksostatu nie należy stosować w okresie
ciąży.

Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy febuksostat przenika do mleka kobiet karmiących piersią. Badania na zwierzętach
wykazały przenikanie tej substancji czynnej do pokarmu kobiecego i zaburzenia rozwoju karmionych
młodych.
Nie można wykluczyć ryzyka u niemowlęcia karmionego piersią. Febuksostatu nie należy stosować w
trakcie karmienia piersią.

Płodność
W przeprowadzonych na zwierzętach badaniach dotyczących wpływu na reprodukcję do 48
mg/kg/dobę nie wykazano zależnego od dawki niekorzystnego wpływu na płodność (patrz punkt 5.3).
Wpływ febuksostatu na płodność u ludzi nie jest znany.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Zgłaszano związane ze stosowaniem febuksostatu reakcje niepożądane, takie jak senność, zawroty
głowy, parestezje i niewyraźne widzenie. Pacjenci powinni zachować ostrożność w trakcie
prowadzenia pojazdów, obsługiwania maszyn lub udziału w niebezpiecznych czynnościach do chwili,

gdy będą w dostatecznym stopniu pewni, że febuksostat nie wpływa niekorzystnie na ich zdolność do
wykonywania tych czynności.

#### 4.8 Działania niepożądane

Ogólny profil bezpieczeństwa
Najczęściej zgłaszane reakcje niepożądane w badaniach klinicznych (4072 pacjentów leczonych co
najmniej jedną dawką febuksostatu – 10 mg do 300 mg), w badaniach dotyczących bezpieczeństwa
stosowania febuksostatu po wydaniu pozwolenia (badanie FAST: 3001 pacjentów leczonych co
najmniej jedna dawka febuksostatu – od 80 mg do 120 mg) oraz po wprowadzeniu febuksostatu do
obrotu u pacjentów z dną moczanową to objawy dny moczanowej, zaburzenia czynności wątroby,
biegunka, nudności, ból głowy, zawroty głowy, duszność, wysypka, świąd, ból stawów, ból mięśni,
ból kończyn, obrzęk i zmęczenie. Te działania niepożądane miały przeważnie łagodne lub
umiarkowane nasilenie. Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano rzadkie przypadki reakcji
nadwrażliwości na febuksostat, niektóre z nich związane były z objawami ogólnoustrojowymi oraz
rzadkie przypadki nagłego zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych.

Tabelaryczna lista działań niepożądanych
Poniżej wymienione są częste (≥1/100 do <1/10), niezbyt częste (≥1/1000 do <1/100) i rzadkie
(≥1/10000 do <1/1000) reakcje niepożądane, występujące w grupach pacjentów leczonych
febuksostatem.

Częstość występowania została podana w oparciu o badania i doświadczenie po wprowadzeniu
produktu do obrotu, u pacjentów z dną moczanową.

W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione
zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

Tabela 1: Reakcje niepożądane związane ze stosowaniem leku w badaniach klinicznych fazy 3,
długotrwałych badaniach rozszerzonych, badaniach dotyczących bezpieczeństwa stosowania po
wydaniu pozwolenia oraz po wprowadzeniu do obrotu u pacjentów z dną moczanową.
Zaburzenia krwi i układu
chłonnego
Rzadko
Pancytopenia, trombocytopenia, agranulocytoza*, niedokrwistość#
Zaburzenia układu
immunologicznego
Rzadko
Reakcja anafilaktyczna*, nadwrażliwość na produkt*
Zaburzenia
endokrynologiczne
Niezbyt często
Zwiększone stężenie TSH, niedoczynność tarczycy#
Zaburzenia metabolizmu i
odżywiania
Często***
Zaostrzenie dny moczanowej
Niezbyt często
Cukrzyca, hiperlipidemia, zmniejszenie łaknienia, zwiększenie masy ciała
Rzadko
Zmniejszenie masy ciała, nasilony zwiększenie łaknienia, jadłowstręt
Zaburzenia psychiczne Niezbyt często
Zmniejszone libido, bezsenność
Rzadko
Nerwowość, nastrój depresyjny#, zaburzenia snu#
Zaburzenia układu
nerwowego
Często
Ból głowy, zawroty głowy
Niezbyt często
Parestezje, niedowład połowiczy, senność, letarg#, zaburzenia smaku,
niedoczulica, osłabienie węchu
Rzadko
Utrata smaku#, uczucie pieczenia#
Zaburzenia oka Niezbyt często
Niewyraźne widzenie
Rzadko
Niedrożność tętnicy siatkówki#

Zaburzenia ucha i błędnika Niezbyt często
Szumy uszne
Rzadko
Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego#
Zaburzenia serca Niezbyt często
Migotanie przedsionków, kołatanie serca, nieprawidłowy zapis EKG,
arytmia#
Rzadko
Nagły zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych*
Zaburzenia naczyniowe Niezbyt często
Nadciśnienie tętnicze, zaczerwienienie, uderzenia gorąca
Rzadko
Zapaść krążeniowa#
Zaburzenia układu
oddechowego, klatki
piersiowej i śródpiersia

Często
Duszność#
Niezbyt często
Zapalenie oskrzeli, zakażenie górnych dróg oddechowych, infekcja dolnych
dróg oddechowych#, kaszel, wodnista wydzielina z nosa#
Rzadko
Zapalenie płuc#
Zaburzenia żołądka i jelit Często
Biegunka**, nudności
Niezbyt często
Ból brzucha, ból w górnej części brzucha#, wzdęcia, refluks żołądkowoprzełykowy, wymioty, suchość błony śluzowej jamy ustnej, niestrawność,
zaparcie, częste wypróżnianie, wzdęcia z oddawaniem gazów, dyskomfort
żołądkowo-jelitowy, owrzodzenie jamy ustnej, obrzęk warg#, zapalenie
trzustki
Rzadko
Perforacja układu pokarmowego#, zapalenie jamy ustnej#
Zaburzenia wątroby i dróg
żółciowych
Często
Zaburzenia czynności wątroby**
Niezbyt często
Kamica żółciowa
Rzadko
Zapalenie wątroby*, żółtaczka*, uszkodzenie wątroby*, zapalenie pęcherzyka
żółciowego#
Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej
Często
Wysypka (w tym różne rodzaje wysypki występujące z mniejszą częstością,
patrz poniżej), świąd
Niezbyt często
Zapalenie skóry, pokrzywka, zmiana zabarwienia skóry, uszkodzenie skóry,
wybroczyny, wysypka plamkowa, wysypka grudkowo-plamkowa, wysypka
grudkowa, nadmierne pocenie się, łysienie, wyprysk, rumień#, poty nocne#,
łuszczyca#, swędząca wysypka#
Rzadko
Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka*, zespół StevensaJohnsona*, obrzęk naczynioruchowy*, reakcje na lek z eozynofilią i
objawami ogólnoustrojowymi*, uogólniona wysypka (ciężka)*, wysypka
złuszczająca, wysypka grudkowa, wysypka pęcherzykowa, wysypka
krostkowa, wysypka rumieniowata, wysypka odropodobna

Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i tkanki łącznej
Często
Ból stawów, ból mięśni, ból kończyn#
Niezbyt często
Bóle stawów, zapalenie stawów, bóle mięśni, bóle mięśniowo-stawowe,
osłabienie mięśni, kurcze mięśni, nadmierne napięcie mięśni, zapalenie kaletki,
obrzęk stawów#, ból pleców, sztywność mięśniowo-stawowa#, sztywność
stawów#
Rzadko
Rabdomioliza*, zespół stożka rotatorów#, zespół bólu wielomięśniowego#
Zaburzenia nerek i dróg
moczowych
Niezbyt często
Niewydolność nerek, kamica nerkowa, krwiomocz, częstomocz,
białkomocz, parcie na mocz, zakażenie dróg moczowych#
Rzadko
Cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek*
Zaburzenia układu
rozrodczego i piersi
Niezbyt często
Zaburzenia erekcji
Zaburzenia ogólne i stany w
miejscu podania
Często
Obrzęk, zmęczenie
Niezbyt często
Ból w klatce piersiowej, dyskomfort w klatce piersiowej, ból#, złe
samopoczucie#
Rzadko
Pragnienie, uczucie gorąca#
Badania diagnostyczne Niezbyt często
Zwiększenie stężenia amylazy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi,
zmniejszenie liczby białych krwinek, zmniejszenie liczby limfocytów,
zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia
hemoglobiny, zwiększenie stężenia mocznika we krwi, zwiększenie
stężenia trójglicerydów we krwi, zwiększenie stężenia cholesterolu we
krwi, zmniejszenie stężenia hematokrytu, zwiększenie stężenia
dehydrogenazy mleczanowej we krwi, zwiększenie stężenia potasu we krwi,
zwiększenie INR#
Rzadko
Zwiększenie stężenia glukozy we krwi, przedłużony czas kaolinowokefalinowy, zmniejszenie liczby czerwonych krwinek, zwiększenie
aktywności aminotransferazy alaninowej, zwiększenie aktywności
fosfokinazy kreatynowej we krwi*
Urazy, zatrucia i powikłania
po zabiegach
Niezbyt często
Urazy#
* Działania niepożądane związane z leczeniem, zgłoszone po wprowadzeniu produktu
leczniczego do obrotu.
** Związana z leczeniem, o podłożu niezakaźnym biegunka i nieprawidłowe wyniki testów
czynnościowych wątroby zaobserwowane w połączonych badaniach fazy 3 są częstsze u
pacjentów jednocześnie leczonych kolchicyną.
*** Patrz punkt 5.1 w celu zapoznania się z informacjami dotyczącymi częstości przypadków
zaostrzenia dny moczanowej w poszczególnych randomizowanych, kontrolowanych
badaniach fazy III3.
## Reakcje niepożądane związane z leczeniem w badaniach dotyczących bezpieczeństwa stosowania
febuksostatu po wydaniu pozwolenia.

Opis niektórych działań niepożądanych
Po wprowadzeniu produktu do obrotu odnotowano rzadkie przypadki wystąpienia ciężkich reakcji
nadwrażliwości, w tym zespołu Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka i
reakcji anafilaktycznych/wstrząsu, po przyjęciu febuksostatu. Zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne
martwicze oddzielanie się naskórka charakteryzują się nasilającą się wysypką skórną z pęcherzami lub
uszkodzeniem błon śluzowych i podrażnieniem oczu. Reakcji nadwrażliwości na febuksostat mogą

towarzyszyć następujące objawy: reakcje skórne w postaci naciekowych zmian grudkowoplamkowych, uogólnionych lub złuszczających wysypek, uszkodzenie skóry, obrzęk twarzy, gorączka,
nieprawidłowości w składzie krwi takie jak trombocytopenia i eozynofilia oraz zmiany w obrębie
pojedynczych organów lub wielonarządowymi (wątroba i nerki, w tym cewkowo-śródmiąższowe
zapalenie nerek) (patrz punkt 4.4).

Objawy dny moczanowej obserwowano często wkrótce po rozpoczęciu leczenia i podczas pierwszych
miesięcy leczenia. Następnie, częstość zaostrzenia dny moczanowej w sposób zależny od czasu malała
z upływem czasu. Zaleca się stosowanie leczenia profilaktycznego przeciw dnie (patrz punkt 4.2 i 4.4).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania
wymienionego w Departament Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al.
Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona
internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl.
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

W przypadku przedawkowania należy zastosować u pacjentów leczenie objawowe i wspomagające.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Produkty przecie dnie moczanowej, leki hamujące wytwarzanie kwasu
moczowego, kod ATC: M04AA03

Mechanizm działania
Kwas moczowy jest końcowym produktem metabolizmu puryny u ludzi i jest wytwarzany w kaskadzie
hipoksantyna → ksantyna → kwas moczowy. Oba etapy w powyższych transformacjach są
katalizowane przez oksydazę ksantynową (XO). Febuksostat jest pochodną 2-aryltiazolu i osiąga swoje
działanie terapeutyczne zmniejszenia stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi poprzez selektywne
hamowanie XO. Febuksostat to silny, niepurynowy selektywny inhibitor XO (NP-SIXO) z wartością
hamowania Ki in vitro poniżej jednego nanomola. Wykazano, że febuksostat silnie hamuje zarówno
utlenione, jak i zredukowane postacie XO. W stężeniach terapeutycznych febuksostat nie hamuje innych
enzymów biorących udział w metabolizmie puryny lub pirymidyny, mianowicie deaminazy guaniny,
fosforybozylotransferazy hipoksantynowo-guaninowej, fosforybozylotransferazy orotanowej,
dekarboksylazy monofosforanu orotydyny lub fosforylazy nukleozydów purynowych.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania w badaniach klinicznych
Skuteczność kliniczną produktu febuksostat wykazano w trzech podstawowych badaniach klinicznych
fazy 3 (dwa zasadnicze badania APEX i FACT oraz dodatkowe badanie CONFIRMS opisane poniżej),
które przeprowadzono z udziałem 1832 pacjentów z hiperurykemią i dną moczanową. W każdym
podstawowym badaniu klinicznym fazy 3 produkt febuksostat wykazywał się lepszą zdolnością do
zmniejszania i utrzymania stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi w porównaniu z
allopurynolem. Pierwszorzędowym punktem końcowym skuteczności w badaniach APEX i FACT był
odsetek pacjentów, u których ostatnie 3 comiesięczne pomiary stężenia kwasu moczowego w surowicy
były mniejsze niż 6,0 mg/dl (357 μmol/l). W dodatkowym badaniu fazy 3 CONFIRMS, którego wyniki
zostały udostępnione po uzyskaniu pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu
febuksostat, pierwszorzędowym punktem końcowym skuteczności był odsetek pacjentów, u których
wyniki pomiarów stężenia kwasu moczowego w surowicy były mniejsze niż 6,0 mg/dl przy wizycie
końcowej. Do badań tych nie włączono pacjentów po przeszczepach narządów (patrz punkt 4.2).

Badanie APEX: APEX (Allopurinol and Placebo-Controlled Efficacy Study of Febuxostat) było
randomizowanym, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby przez okres 28 tygodni,
wieloośrodkowym badaniem klinicznym fazy 3. Dokonano randomizacji tysiąca siedemdziesięciu
dwóch (1072) pacjentów: placebo (n=134), febuksostat 80 mg na dobę (n=267), febuksostat 120 mg na
dobę (n=269), febuksostat 240 mg na dobę (n=134) lub allopurynol (300 mg na dobę [n=258] u
pacjentów z wyjściowym stężeniem kreatyniny w surowicy ≤1,5 mg/dl lub 100 mg na dobę [n=10] u
pacjentów z wyjściowym stężeniem kreatyniny w surowicy w zakresie >1,5 mg/dl I ≤2,0 mg/dl). Jako
dawkę oceny bezpieczeństwa zastosowano dawkę 240 mg febuksostatu (2-krotność zalecanej
największej dawki).

Badanie APEX wykazało statystycznie istotną wyższość zarówno febuksostat 80 mg na dobę, jak i
febuksostat 120 mg na dobę w porównaniu z grupą leczenia otrzymującą standardowo stosowane
dawki allopurynolu 300 mg (n = 258) / 100 mg (n = 10) w zakresie zmniejszania stężenia kwasu
moczowego w surowicy poniżej 6 mg/dl (357 μmol/l) (patrz Tabela 2 i Wykres 1).

Badanie FACT: FACT (Febuxostat Allopurinol Controlled Trial) było randomizowanym,
prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby przez okres 52 tygodni, wieloośrodkowym badaniem
klinicznym fazy 3. Dokonano randomizacji siedemset sześćdziesięciu (760) pacjentów: febuksostat
80 mg na dobę (n=256), febuksostat 120 mg na dobę (n=251) lub allopurynol 300 mg na dobę
(n=253).

Badanie FACT wykazało statystycznie istotną wyższość zarówno febuksostat 80 mg na dobę, jak i
febuksostat 120 mg na dobę w porównaniu z grupą leczenia otrzymującą standardowo stosowaną
dawkę allopurynolu 300 mg w zakresie zmniejszania i utrzymania stężenia kwasu moczowego w
surowicy poniżej 6 mg/dl (357 μmol/l).

W Tabeli 2 podsumowano wyniki dla pierwszorzędowego punktu końcowego:

Tabela 2
Odsetek pacjentów ze stężeniem kwasu moczowego w surowicy < 6,0 mg/dl (357 μmol/l)
Ostatnie trzy comiesięczne wizyty

Badanie
Febuksostat
80 mg/dobę
Febuksostat
120 mg/dobę
Allopurynol
300/100 mg/dobę1
APEX
(28 tygodni)
48%*
(n=262)
65%*, #
(n=269)
22%
(n=268)
FACT
(52 tygodnie)
53%*
(n=255)
62%*
(n=250)
21%
(n=251)
Wyniki
sumaryczne
51%*
(n=517)
63%*, #
(n=519)
22%
(n=519)
1 Wyniki od pacjentów otrzymujących 100 mg/ dobę (n=10: ze stężeniem kreatyniny w
surowicy >1,5 i ≤2,0 mg/dl) lub 300 mg/ dobę (n=509) zostały zsumowane do analiz.
* p<0,001 w porównaniu z allopurynolem, # p<0,001 w porównaniu z dawką 80 mg

Produkt febuksostat zmniejszał stężenia kwasu moczowego w surowicy szybko i trwale.
Zmniejszenie stężenia kwasu moczowego w surowicy do wartości <6,0 mg/dl (357 μmol/l) stwierdzano
do wizyty w tygodniu 2, a następnie utrzymywało się przez cały okres leczenia. Średnie stężenia kwasu
moczowego w surowicy wraz z upływem czasu dla każdej grupy leczenia w dwóch podstawowych
badaniach klinicznych fazy 3 są przedstawione na Wykresie 1.

Wykres 1. Średnie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi połączone
wyniki z podstawowych badań fazy 3

Uwaga: 509 pacjentów otrzymywało allopurynol 300 mg na dobę; 10 pacjentów ze stężeniem
kreatyniny w surowicy w zakresie >1,5 i ≤ 2,0 mg/dl otrzymywało dawkę 100 mg na dobę
(10 pacjentów z 268 w badaniu APEX).
Dawkę 240 mg febuksostatu zastosowano w celu oceny bezpieczeństwa febuksostatu w
dawce stanowiącej dwukrotność zalecanej największej dawki.

Badanie CONFIRMS – badanie CONFIRMS było randomizowanym, kontrolowanym badaniem
klinicznym fazy 3. prowadzonym przez okres 26 tygodni, mającym na celu ocenę bezpieczeństwa
stosowania i skuteczności febuksostatu w dawkach 40 mg i 80 mg w porównaniu do allopurynolu w
dawce 300 mg lub 200 mg, u pacjentów z dną moczanową i hiperurykemią. Dokonano randomizacji
dwóch tysięcy sześćdziesięciu dziewięciu (2269) pacjentów: febuksostat 40 mg na dobę (n=757),
febuksostat 80 mg na dobę (n=756) lub allopurynol w dawce 300/200 mg na dobę (n=756). U
przynajmniej 65% pacjentów występowały łagodne do umiarkowanych zaburzenia czynności nerek
(klirens kreatyniny 30-89 ml/min). Prowadzenie leczenia zapobiegającego zaostrzeniu dny
moczanowej było obowiązkowe przez okres 26 tygodni.

Odsetek pacjentów ze stężeniem kwasu moczowego w surowicy <6,0 mg/dl podczas wizyty końcowej
(357 μmol/l) wynosił, odpowiednio, 45 % w przypadku febuksostatu w dawce 40 mg, 67% w
przypadku febuksostatu w dawce 80 mg i 42% w przypadku allopurynolu w dawce 300 lub 200 mg.

Pierwszorzędowy punkt końcowy w podgrupie pacjentów z niewydolnością nerek
W badaniu APEX oceniono skuteczność leku u 40 pacjentów z niewydolnością nerek (tzn. wyjściowym
stężeniem kreatyniny w surowicy w zakresie >1,5 mg/dl i <2,0 mg/dl). U pacjentów z niewydolnością
nerek, którzy zostali zrandomizowani do otrzymywania allopurynolu, dawkę ograniczono do 100 mg na
dobę. Pierwszorzędowy punkt końcowy osiągnięto dla produktu febuksostat u 44% (80 mg na dobę,
45% (120 mg na dobę) i 60% (240 mg na dobę) pacjentów w porównaniu z 0% w grupach
otrzymujących allopurynol 100 mg na dobę i placebo.

Nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic procentowego zmniejszenia stężenia kwasu
moczowego w surowicy u zdrowych uczestników, bez względu na czynność nerek (58% w grupie z
prawidłową czynnością nerek i 55% w grupie z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek).

W badaniu CONFIRMS dokonano prospektywnej analizy u pacjentów z dną moczanową i
zaburzeniem czynności nerek i wykazano, że febuksostat był znacznie bardziej skuteczny w
zmniejszaniu stężenia kwasu moczowego w surowicy do <6,0 mg/dl w porównaniu do allopurynolu w
dawce 300 mg/200 mg u pacjentów z dną moczanową i łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami
czynności nerek (65% badanych pacjentów).

Febuksostat

Febuksostat

Febuksostat

Pierwszorzędowy punkt końcowy w podgrupie pacjentów ze stężeniem kwasu moczowego w surowicy
≥10 mg/dl
U około 40% pacjentów (połączone wyniki badań APEX i FACT) stwierdzono początkowe stężenie
kwasu moczowego w surowicy ≥10 mg/dl. W tej podgrupie pierwszorzędowy punkt końcowy
(stężenie kwasu moczowego w surowicy <6,0 mg/dl podczas ostatnich trzech wizyt) osiągnięto dla
produktu febuksostat u 41% (80 mg na dobę), 48% (120 mg na dobę) i 66% (240 mg na dobę)
pacjentów w porównaniu z 9% w grupie leczonej allopurynolem 300 mg lub 100 mg na dobę i 0 % w
grupie otrzymującej placebo.

W badaniu CONFIRMS odsetek pacjentów, u których osiągnięto pierwszorzędowy punkt końcowy
(stężenie kwasu moczowego w surowicy <6,0 mg/dl podczas wizyty końcowej) u pacjentów z
początkowym stężeniem kwasu moczowego w surowicy ≥10 mg/dl, leczonych febuksostatem w
dawce 40 mg raz na dobę wynosił odpowiednio 27% (66/249), dla febuksostatu w dawce 80 mg raz
na dobę 49% (125/254) i dla allopurynolu w dawce 300/200 mg raz na dobę 31% (72/230).

Wyniki kliniczne: odsetek pacjentów wymagających leczenia z powodu zaostrzenia dny moczanowej
Badanie APEX: podczas 8-tygodniowego okresu stosowania leczenia zapobiegającego, odsetek
pacjentów wymagających leczenia z powodu zaostrzenia dny moczanowej był większy w grupie
otrzymującej febuksostat w dawce 120 mg (36%) w porównaniu do grupy otrzymującej febuksostat w
dawce 80 mg (28%), allopurynol 300 mg (23%) i placebo (20%). Zaostrzenie następowało po
zakończeniu okresu leczenia profilaktycznego i przemijało stopniowo wraz z upływem czasu. Od 46%
do 55% pacjentów otrzymało leczenie z powodu zaostrzenia dny moczanowej od tygodnia 8. do 28.
Zaostrzenie dny moczanowej w ciągu ostatnich 4 tygodni badania (tydzień 24 – 28) zaobserwowano u
15% (febuksostat w dawce 80 mg, 120 mg) i 11% (allopurynol w dawce 300 mg) badanych.

Badanie FACT: podczas 8-tygodniowego okresu stosowania leczenia zapobiegającego, odsetek
pacjentów wymagających leczenia z powodu zaostrzenia dny moczanowej był większy w grupie
otrzymującej febuksostat w dawce 120 mg (36%) w porównaniu do grupy otrzymującej febuksostat w
dawce 80 mg (22%) i allopurynol 300 mg (21%). Po zakończeniu 8-tygodniowego okresu leczenia
profilaktycznego następowało zaostrzenie i przemijało stopniowo wraz z upływem czasu (64% i 70%
pacjentów otrzymało leczenie z powodu zaostrzenia dny moczanowej od tygodnia 8. do 52).
Zaostrzenie dny moczanowej w ciągu ostatnich 4 tygodni badania (tydzień 49 – 52) zaobserwowano u
6-8% (febuksostat w dawce 80 mg, 120 mg) i 11% (allopurynol w dawce 300 mg) badanych.

Odsetek pacjentów wymagających leczenia z powodu zaostrzenia dny moczanowej (badania APEX i
FACT) był liczebnie mniejszy w grupach, które osiągnęły średnie stężenie kwasu moczowego w
surowicy po rozpoczęciu badania <6,0 mg/dl, <5,0 mg/dl lub <4,0 mg/dl w porównaniu z grupą, która
osiągnęła średnie stężenie kwasu moczowego w surowicy po rozpoczęciu badania ≥6,0 mg/dl w
trakcie ostatnich 32 tygodni okresu leczenia (odstępy czasowe tydzień 20-24 do tygodnia 49-52).

Podczas badania CONFIRMS procent pacjentów wymagających leczenia z powodu zaostrzenia dny
moczanowej (dzień 1 w miesiącu 6) wynosił odpowiednio 31% i 25% w grupach otrzymujących
febuksostat i allopurynol. Nie zaobserwowano różnic odsetka pacjentów wymagających leczenia z
powodu zaostrzenia dny moczanowej między grupami, w których podawano febuksostat w dawkach
40 mg i 80 mg.

Długotrwałe, otwarte badania rozszerzające
Badanie EXCEL (C02-021): badanie EXCEL było trwającym 3 lata badaniem klinicznym fazy 3.,
otwartym, wieloośrodkowym, kontrolowanym allopurynolem, rozszerzającym dotyczącym
bezpieczeństwa, przeznaczonym dla pacjentów, którzy ukończyli badanie podstawowe fazy 3. (APEX
lub FACT). Do badania włączono 1086 pacjentów: febuksostat 80 mg na dobę (n=649),
FEBUKSOSTAT 120 mg na dobę (n=292) i allopurynol w dawce 300/100 mg na dobę [n=145]. Około
69% pacjentów nie wymagało zmiany leczenia w celu osiągnięcia końcowego leczenia
podtrzymującego). Pacjenci, u których stężenie kwasu moczowego w surowicy wynosiło > 6,0 mg/dl
podczas 3 kolejnych badań, zostali wyłączeni z badania.
Stężenie kwasu moczowego w surowicy utrzymywało się na stałym poziomie w czasie całego badania
(np. 91% i 93% pacjentów w początkowym etapie leczenia febuksostatem odpowiednio w dawce 80
mg i 120 mg, miało stężenie kwasu moczowego w surowicy <6,0 mg/dl w miesiącu 36.).

Dane pochodzące z trzech lat leczenia wykazały zmniejszenie częstości występowania zaostrzeń dny
moczanowej z mniej niż 4% pacjentów wymagającymi leczenia w związku z zaostrzeniem (tj. ponad
96% pacjentów nie wymagało leczenia w związku z zaostrzeniem) w miesiącach 16-24 i miesiącach
30-36.

46% i 38% pacjentów, u których prowadzono leczenie podtrzymujące febuksostatem, odpowiednio,
w dawce 80 mg lub 120 mg raz na dobę, podczas wizyty końcowej stwierdzono całkowity zanik
wyczuwalnych guzków dnawych, zaobserwowanych na początku leczenia.

Badanie FOCUS (TMX-01-005) było 5-letnim badaniem klinicznym fazy II, otwartym,
wieloośrodkowym, rozszerzającym badaniem dotyczącym bezpieczeństwa stosowania, przeznaczonym
dla pacjentów, którzy ukończyli 4-tygodniowy etap podawania febuksostatu w podwójnie zaślepiony
sposób w badaniu TMX-00-004. 116 pacjentów zostało włączonych i otrzymało początkowo
febuksostat w dawce 80 mg raz na dobę. 62% pacjentów nie wymagało dostosowania
dawkowania w celu utrzymania stężenia kwasu moczowego w surowicy <6,0 mg/dl i 38% wymagało
dostosowania dawkowania w celu osiągnięcia końcowej dawki podtrzymującej.

Odsetek pacjentów ze stężeniem kwasu moczowego w surowicy <6,0 mg/dl (357 μmol/l) podczas
wizyty końcowej był większy niż 80% (81-100%) dla każdej dawki febuksostatu.

Podczas badań klinicznych III fazy obserwowano niewielkie nieprawidłowości w testach czynności
wątroby u pacjentów leczonych febuksostatem (5,0%). Podobne wyniki zgłaszano w przypadku
allopurynolu (4,2%) (patrz punkt 4.4). Podwyższone wartości TSH (>5,5 μIU/ml) obserwowano u
pacjentów leczonych przez długi okres czasu febuksostatem (5,5%) i u pacjentów leczonych
allopurynolem (5,8%) w długotrwałych otwartych badaniach rozszerzonych (patrz punkt 4.4).

Długotrwałe badania po wprowadzeniu do obrotu
Badanie CARES było wieloośrodkowym, randomizowanym badaniem z podwójnie ślepą próbą
prowadzonym w celu wykazania równoważności, porównującym zdarzenia sercowo-naczyniowe
występujące przy stosowaniu febuksostatu i przy stosowaniu allopurynolu u pacjentów z dną
moczanową i ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego w wywiadzie w tym: zawał mięśnia
sercowego, hospitalizacja z powodu niestabilnej dławicy piersiowej, zabiegi rewaskularyzacji naczyń
serca lub mózgu, udar, hospitalizacja z powodu przemijającego ataku niedokrwiennego, choroba
naczyń obwodowych lub cukrzyca z oznakami powikłań mikro- lub makronaczyniowych. W celu
osiągnięcia stężenia kwasu moczowego w surowicy mniejszego niż 6,0 mg/dl, dawkę febuksostatu
podawano stopniowo, od 40 mg do 80 mg (niezależnie od czynności nerek) a dawkę allopurynolu
zwiększano stopniowo o 100 mg w zakresie od 300 do 600 mg u pacjentów z prawidłową funkcją
nerek i łagodnymi zaburzeniami czynności nerek oraz w zakresie dawek od 200 do 400 u pacjentów z
umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek.
Pierwszorzędowym punktem końcowym w badaniu CARES był czas przed wystąpieniem pierwszego
ciężkiego zdarzenia niepożądanego sercowo-naczyniowego (MACE – Major Adverse Cardiac Events),
złożony z nieprowadzącego do zgonu zawału mięśnia sercowego, nieprowadzącego do zgonu udaru,
zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych i niestabilnej dławicy piersiowej z nagłą koniecznością
rewaskularyzacji wieńcowej. Punkty końcowe (pierwszorzędowy i drugorzędowy) były analizowane w
populacji zgodnej z zaplanowanym leczeniem (ITT - intention-to-treat analysis) włączając wszystkie
osoby przydzielone przez randomizację, które otrzymały przynajmniej jedną dawkę produktu w
badaniu z podwójnie ślepą próbą.
Ogółem 56,6% pacjentów zakończyło badanie przed czasem i 45% pacjentów nie stawiło się na
wszystkie zaplanowane w badaniu wizyty.
W sumie obserwowano 6190 pacjentów średnio przez 32 miesiące przy ekspozycji trwającej średnio
728 dni w grupie pacjentów leczonych febuksostatem (n=3098) i 719 dni w grupie otrzymującej
allopurynol (n=3092). Pierwszorzędowy punkt końcowy MACE wystąpił z podobną częstością w
grupie febuksostatu i allopurynolu (odpowiednio u 10,8% vs 10,4% pacjentów; hazard względny [HR –
hazard ratio] 1,03; obustronny powtórzony przedział ufności 95 % [CI – confidence interval] 0,89-1,21.
W analizie poszczególnych składowych MACE odsetek zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych
był wyższy w przypadku febuksostatu niż w przypadku allopurynolu (4,3% vs 3,2% pacjentów, HR
1,34; 95% CI 1.03-1,73). Odsetek innych składowych MACE był podobny w grupie febuksostatu i
allopurynolu tj. nieprowadzący do zgonu zawał mięśnia sercowego (3,6% vs. 3,8% pacjentów; HR
0,93; 95% CI 0,72-1,21), nie prowadzący do zgonu udar (2,3% vs. 2,3% pacjentów; HR 1,01; 95% CI

0,73-1,41) i nagła rewaskularyzacja z powodu niestabilnej dławicy piersiowej (1,6% vs 1,8%
pacjentów, HR 0,86; 95% CI 0,59-1,26). Odsetek śmiertelności ze wszystkich powodów był również
wyższy dla febuksostatu niż dla allopurynolu (7,8% vs 6,4% pacjentów; HR 1,22 95% CI 1,01-1,47),
co było spowodowane głównie przez wyższy odsetek zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych w tej
grupie (patrz punkt 4.4).
Odsetek potwierdzonych hospitalizacji z powodu niewydolności serca, przyjęć do szpitala związanych
zaburzeniami rytmu serca nie związanych z niedokrwieniem, żylnymi zaburzeniami
zakrzepowozatorowymi i hospitalizacji z powodu przemijającego ataku niedokrwiennego był
porównywalny dla febuksostatu i allopurynolu.

Badanie FAST było prospektywnym, randomizowanym, otwartym badaniem z zaślepionym punktem
końcowym, prowadzonym w celu porównania profilu bezpieczeństwa dla układu sercowonaczyniowego, przy stosowaniu febuksostatu i przy stosowaniu allopurynolu u pacjentów z przewlekłą
hiperurykemią (w stanach/przypadkach, w których wystąpiło już odkładanie się złogów moczanowych)
i czynnikami ryzyka dla układu sercowo-naczyniowego (np. pacjenci w wieku 60 lat lub starsi i z
przynajmniej jednym czynnikiem ryzyka dla układu sercowo-naczyniowego). Zakwalifikowani
pacjenci przed randomizacją byli leczeni allopurynolem, w razie potrzeb dostosowywano dawkę,
zgodnie z oceną kliniczną, rekomendacjami EULAR (European Alliance of Associations for
Rheumatology) i zatwierdzonym dawkowaniem. Pod koniec wstępnej fazy otwartej z zastosowaniem
allopurynolu, pacjenci ze stężeniem kwasu moczowego w surowicy krwi <0,36 mmol/L (< 6 mg/dL)
lub otrzymujący maksymalną tolerowaną dawkę lub maksymalną dozwoloną dawkę allopurynolu
zostali losowo przydzieleni w proporcji 1:1 do grup otrzymujących febuksostat lub allopurynol.
Pierwszorzędowym punktem końcowym w badaniu FAST był czas do pierwszego wystąpienia
jakiegokolwiek zdarzenia zawartego w złożonym punkcie końcowym Antiplatelet Trialists’
Collaborative (APTC), który obejmuje: i) hospitalizację z powodu nie prowadzącego do zgonu zawału
mięśnia sercowego/dodatniego biomarkera ostrego zespołu wieńcowego (ACS – acute coronary
syndrome); ii) nie prowadzący do zgonu udar; iii) zgon związany ze zdarzeniem sercowonaczyniowym. Analiza pierwotna oparta była na podejściu „on-treatment” (OT).
Ogółem 6128 pacjentów zostało przydzielonych losowo, 3063 do grupy leczonej febuksostatem i 3065
do grupy leczonej allopurynolem.
W analizie pierwotnej OT wykazano równoważność febuksostatu i allopurynolu pod względem
częstości występowania pierwszorzędowych punktów końcowych, które wystąpiły u 172 pacjentów
(1,72/100 pacjento-lat) w przypadku febuksostatu w porównaniu do 241 pacjentów (2,05/100 pacjentolat) w przypadku allopurynolu, skorygowany hazard względny [HR – hazard ratio] 0,85 (95% CI: 0,70,
1,03), p<0,001. Analiza pierwotna OT pierwszorzędowych punktów końcowych w podgrupie
pacjentów z zawałem mięśnia sercowego, udarem lub ostrym zespołem wieńcowym w wywiadzie nie
wykazała istotnych różnic pomiędzy leczonymi grupami: w grupie leczonej febuksostatem było 65
(9,5%) pacjentów, u których wystąpiły zdarzenia i 83 (11,8%) pacjentów, u których wystąpiły
zdarzenia w grupie leczonej allopurynolem; skorygowany HR 1,02 (95% CI: 0,74-1,42); p=0,202.
Leczenie febuksostatem nie było związane ze zwiększeniem częstości występowania zgonu z przyczyn
sercowo-naczyniowych lub zgonów ze wszystkich powodów, ogółem ani w podgrupach pacjentów z
zawałem mięśnia sercowego, udarem lub ostrym zespołem wieńcowym w wywiadzie. Ogółem, w
grupie leczonej febuksostatem było mniej zgonów (62 zgony z powodu zdarzeń sercowonaczyniowych i 108 zgonów ze wszystkich powodów) niż w grupie leczonej allopurynolem (82 zgony
z powodu zdarzeń sercowo-naczyniowych i 174 zgony ze wszystkich powodów).
Odnotowano znaczniejsze obniżenie stężenia kwasu moczowego w przypadku leczenia febuksostatem
w porównaniu do leczenia allopurynolu.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

U zdrowych uczestników maksymalne stężenia w osoczu krwi (Cmax) i obszar pod krzywą stężenia w
osoczu w funkcji czasu (AUC) dla febuksostatu wzrastały proporcjonalnie do dawki, po pojedynczej
dawce i dawkach wielokrotnych z zakresu 10 mg do 120 mg. Dla zakresu dawek 120 mg do 300 mg
obserwuje się większe niż proporcjonalne zwiększenie wartości AUC dla febuksostatu. Nie stwierdza
się istotnej kumulacji leku podczas podawania dawek z zakresu 10 mg do 240 mg co 24 godziny. Dla
febuksostatu stwierdzono średni półokres eliminacji końcowej (t1/2) wynoszący około 5 do 8 godzin.

Przeprowadzono analizy farmakokinetyczne lub farmakodynamiczne populacji wśród 211 pacjentów z
hiperurykemią i dną moczanową leczonych produktem Prohidna w dawce 40 mg - 240 mg na
dobę. Ogólnie parametry farmakokinetyki febuksostatu oszacowane w tych analizach są zgodne z

parametrami uzyskanymi u zdrowych uczestników, co wskazuje, że zdrowi uczestnicy są
reprezentatywni dla oceny farmakokinetyki lub farmakodynamiki w populacji pacjentów z dną
moczanową.

Wchłanianie
Febuksostat jest szybko (tmax 1,0-1,5 h) i dobrze wchłaniany (co najmniej 84%). Po jednokrotnym lub
wielokrotnym podaniu dawek 80 mg i 120 mg raz na dobę stężenie Cmax wynosiło odpowiednio

2,8-3,2 μg/ml i 5,0-5,3 μg/ml. Bezwzględna dostępność biologiczna produktu febuksostatu w postaci
tabletek nie została zbadana.

Po doustnym podaniu wielokrotnych dawek 80 mg raz na dobę lub pojedynczej dawki 120 mg z
posiłkiem o wysokiej zawartości tłuszczów nastąpiło zmniejszenie Cmax odpowiednio o 49% i 38%
oraz spadek wartości AUC o 18% i 16%. Nie zaobserwowano natomiast żadnej klinicznie istotnej
zmiany procentowego zmniejszenia stężenia kwasu moczowego w surowicy w testach (dawka
wielokrotna 80 mg). Z tego względu produkt Prohidna można przyjmować niezależnie od
posiłków.

Dystrybucja
Obserwowana objętość dystrybucji febuksostatu w stanie stacjonarnym (Vss/F) waha się w zakresie od
29 l do 75 l po podaniu doustnym dawek 10-300 mg. Febuksostat wiąże się z białkami osocza w około
99,2% (głównie z albuminami); wskaźnik ten utrzymuje się na stałym poziomie w zakresie stężeń
osiąganych po stosowaniu dawek 80 mg i 120 mg. Aktywne metabolity wiążą się z białkami osocza
w zakresie od około 82% do 91%.

Metabolizm
Febuksostat jest w znacznym stopniu metabolizowany poprzez koniugację za pośrednictwem układu
enzymu UDP-glukuronozylotransferazy (UDPGT) oraz oksydację za pośrednictwem układu
cytochromu P450 (CYP). Zidentyfikowano cztery farmakologicznie czynne metabolity hydroksylowe, z
których trzy występują w osoczu krwi ludzkiej. Badania in vitro z ludzkimi mikrosomami wątroby
wykazały, że te metabolity utleniające są tworzone głównie przez CYP1A1, CYP1A2, CYP2C8 lub
CYP2C9, a glukuronid febuksostatu jest tworzony głównie przez UGT 1A1, 1A8 i 1A9.

Eliminacja
Febuksostat jest wydalany zarówno przez wątrobę, jak i nerki. Po podaniu doustnym dawki 80 mg
febuksostatu znakowanego radioizotopem 14C około 49% dawki produktu stwierdzano w moczu w
postaci niezmienionej (3%), acyloglukuronidu substancji czynnej (30%), jego znanych metabolitów
utleniających i ich koniugatów (13%) oraz innych nieznanych metabolitów (3%). Poza wydalaniem w
moczu, około 45% dawki leku stwierdzano w kale w postaci niezmienionej (12%), acylo-glukuronidu
substancji czynnej (1%), jego znanych metabolitów utleniających i ich koniugatów (25%) oraz innych
nieznanych metabolitów (7%).

Zaburzenia czynności nerek
Po wielokrotnym podaniu dawek 80 mg produktu Prohidna u pacjentów z łagodnymi,
umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek stężenie Cmax febuksostatu nie zmieniało
się w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością nerek. Średnia całkowita wartość AUC dla
febuksostatu wzrastała około 1,8 razy od 7,5 μg⋅ h/ml w grupie pacjentów z prawidłową czynnością
nerek do 13,2 μg.h/ml w grupie pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Wartości Cmax i
AUC aktywnych metabolitów wzrastały odpowiednio 2- i 4-krotnie. Nie ma jednak konieczności
zmiany dawki produktu u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
Po wielokrotnym podaniu dawki 80 mg produktu Prohidna u pacjentów z łagodną (klasa A wg ChildaPugha) lub umiarkowaną (klasa B wg Childa-Pugha) niewydolnością wątroby wartości Cmax i AUC
febuksostatu i jego metabolitów nie zmieniały się znacząco w porównaniu z pacjentami z prawidłową
czynnością wątroby. Nie przeprowadzono badań wśród pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności
wątroby (klasa C wg Childa-Pugha).

Wiek

Nie zaobserwowano znaczących zmian wartości AUC dla febuksostatu lub jego metabolitów po
wielokrotnym podaniu doustnym dawek produktu Prohidna osobom w podeszłym wieku w
porównaniu z młodszymi zdrowymi uczestnikami.

Płeć
Po wielokrotnym podaniu doustnym dawek produktu Prohidna stwierdzono większe wartości Cmax i
AUC odpowiednio o 24% i 12% u kobiet w porównaniu z mężczyznami. Niemniej wartości Cmax i
AUC z korektą ze względu na masę ciała były podobne dla obu płci. Nie jest wymagana modyfikacja
dawki w związku z płcią pacjenta.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Działania toksyczne leku podczas badań nieklinicznych obserwowano zwykle przy ekspozycji
przekraczającej maksymalną ekspozycję na lek u człowieka.

Modele farmakokinetyczne i symulowana analiza danych z badań przeprowadzonych na szczurach
sugerują, że w przypadku łącznego stosowania z febuksostatem, dawkę merkaptopuryny/ azatiopryny
należy zmniejszyć do 20% lub mniej poprzedniej przepisanej dawki w celu uniknięcia możliwych
reakcji hematologicznych (patrz punkt 4.4 i 4.5).

Rakotwórczość, genotoksyczność, zaburzenie płodności
U samców szczurów stwierdzono statystycznie znaczące zwiększenie liczby guzów pęcherza
moczowego (brodawczaka lub rak komórek przejściowych) jedynie z towarzyszącymi złogami
ksantyny w grupie otrzymującej duże dawki odpowiadające około 11-krotności ekspozycji u ludzi. Nie
nastąpił znaczący wzrost liczby żadnych innych typów guzów u samców ani u samic myszy lub
szczurów. Uważa się, że obserwacje te są efektem metabolizmu puryny i składu moczu specyficznego
dla gatunku i nie mają znaczenia w praktyce klinicznej.

Standardowy zestaw testów genotoksyczności nie ujawnił żadnych biologicznie istotnych działań
genotoksycznych febuksostatu.

Stwierdzono, że febuksostat w dawkach doustnych do 48 mg/kg/dobę nie wpływa na płodność i
zdolności rozrodcze u samców i samic szczurów.

Nie zaobserwowano dowodów zmniejszenia płodności, działań teratogennych ani innego szkodliwego
wpływu na płód w wyniku stosowania febuksostatu. W przypadku toksycznego oddziaływania na
matkę dużych dawek i towarzyszącego zmniejszonego wskaźnika odstawienia potomstwa od piersi,
dochodziło do ograniczenia rozwoju potomstwa u szczurów po ekspozycji odpowiadającej 4,3-
krotności ekspozycji u ludzi. Badania teratologiczne, przeprowadzone na ciężarnych samicach
szczurów przy ekspozycji odpowiadającej około 4,3-krotności i ciężarnych samicach królików przy
ekspozycji odpowiadającej około 13-krotności ekspozycji u ludzi nie ujawniły działań teratogennych.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki
Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna
Hydroksypropyloceluloza
Kroskarmeloza sodowa
Magnezu tlenek lekki
Krzemionka koloidalna bezwodna
Magnezu stearynian

Otoczka: Opadry II Yellow
Alkohol poliwinylowy, częściowo hydrolizowany

Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol 4000
Talk
Żelaza tlenek żółty (E 172)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

30 miesięcy

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak szczególnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Tekturowe pudełko zawierające odpowiednią ilość przezroczystych blistrów z folii
PVC/PCTFE/Aluminium z ulotką.

Produkt Prohidna jest dostępny w opakowaniach zawierających 28 i 84 tabletki powlekane.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak szczególnych wymagań.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Synoptis Pharma Sp. z o.o.
ul. Krakowiaków 65
02-255 Warszawa

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 13/05/2019

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

10/03/2023

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.