# Pixigan

> Bupropion · 300 mg · Tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Pixigan
- **Nazwa powszechna:** Bupropioni hydrochloridum
- **Substancja czynna:** [Bupropion](https://apteka.online/odpowiedniki/bupropioni-hydrochloridum)
- **Moc:** 300 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** N06AX12
- **Liczba opakowań:** 5
- **Numer pozwolenia:** 27490
- **Podmiot odpowiedzialny:** Zentiva, k.s.
- **Producent:** Laboratori Fundació Dau, Hiszpania
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/psychoanaleptyki/pixigan-tabl-zu-300-mg-zentiva
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/psychoanaleptyki/pixigan-tabl-zu-300-mg-zentiva.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/45797/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/45797/characteristic

## Dostępne opakowania (5)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 7 tabl. | 5909991501556 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 tabl. w blistrze | 5909991501563 | Rp | — | Trudno dostępny (2/5) | — |
| 30 tabl. w blistrze perforowanym | 5909991501532 | Rp | — | Brak danych | — |
| 60 tabl. | 5909991501570 | Rp | — | Brak danych | — |
| 90 tabl. | 5909991501549 | Rp | — | Brak danych | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Pixigan i w jakim celu się go stosuje?
Lek Pixigan zawiera substancję czynną o nazwie bupropion i jest to lek przepisany przez lekarza
w celu leczenia depresji. Uważa się, że oddziałuje z substancjami chemicznymi w mózgu
zwanymi noradrenaliną i dopaminą.

### 2. Informacje ważne przed przyjęciem leku Pixigan

Kiedy nie przyjmować leku Pixigan
• jeśli pacjent ma uczulenie na bupropion lub którykolwiek z pozostałych składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6),
• jeśli pacjent przyjmuje jakiekolwiek inne leki zawierające bupropion,
• jeśli pacjent choruje na padaczkę lub występowały u niego napady drgawkowe,
• jeśli u pacjenta występują lub występowały w przeszłości zaburzenia odżywiania (np.
bulimia lub jadłowstręt psychiczny – anoreksja),
• jeśli pacjent ma guza mózgu,
• jeśli u pacjenta, który nadużywa alkoholu, właśnie przestał lub zamierza przestać pić
alkohol,
• jeśli u pacjenta występują ciężkie choroby wątroby,
• jeśli pacjent zaprzestał ostatnio przyjmowania leków uspokajających lub ma zamiar je
odstawić podczas przyjmowania leku Pixigan,
• jeśli pacjent przyjmuje lub przyjmował leki na depresję zwane inhibitorami
monoaminooksydazy (IMAO) w ciągu ostatnich 14 dni.

Jeżeli którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta, należy natychmiast skontaktować
się z lekarzem prowadzącym, nie przyjmując leku Pixigan.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Pixigan należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą.

Zespół Brugadów
• jeśli pacjent ma rozpoznany zespół Brugadów (rzadką, uwarunkowaną genetycznie chorobę
wpływającą na rytm serca) lub jeśli w jego wywiadzie rodzinnym stwierdzono zatrzymanie
akcji serca lub przypadek nagłej śmierci.

Ciężkie skórne reakcje niepożądane
W związku ze stosowaniem leku Pixigan notowano występowanie ciężkich skórnych
reakcji niepożądanych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS, ang. Stevens-Johnsons
syndrome), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN, ang. toxic epidermal necrolysis),
reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS, ang. drug reaction with
eosinophilia and systemic symptoms) i ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP, ang. acute
generalised exanthematous pustulosis). Jeśli u pacjenta wystąpią objawy wskazujące na ciężkie
skórne reakcje niepożądane wymienione w punkcie 4, należy natychmiast przerwać stosowanie
leku Pixigan i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Dzieci i młodzież
Lek Pixigan nie jest zalecany do leczenia dzieci w wieku poniżej 18 lat.
U dzieci w wieku poniżej 18 lat leczonych lekami przeciwdepresyjnymi istnieje zwiększone
ryzyko myśli i zachowań samobójczych.

Dorośli
Należy poinformować lekarza prowadzącego przed rozpoczęciem stosowania leku Pixigan:
• jeśli pacjent regularnie pije duże ilości alkoholu,
• jeśli pacjent ma cukrzycę i stosuje insulinę lub leki przeciwcukrzycowe,
• jeśli pacjent miał w przeszłości poważną ranę głowy lub uraz głowy.
Wykazano, że bupropion może wywoływać napady drgawkowe u około 1 na 1000 osób.
Wystąpienie tego działania niepożądanego jest bardziej prawdopodobne u pacjentów z grup
wymienionych powyżej.
Jeśli w trakcie leczenia wystąpią napady drgawkowe, należy przerwać stosowanie leku
Pixigan i skontaktować się z lekarzem.
• jeśli pacjent ma chorobę afektywną dwubiegunową (skrajne wahania nastroju), ponieważ
bupropion może wywołać epizod tej choroby,
• jeśli pacjent przyjmuje inne leki na depresję, jednoczesne stosownie tych leków z lekiem
Pixigan może prowadzić do wystąpienia zespołu serotoninowego, stanu potencjalnie
zagrażającego życiu (patrz „Lek Pixigan a inne leki” w tym punkcie).
• jeśli u pacjenta występują choroby wątroby lub nerek, ponieważ mogą u niego z większym
prawdopodobieństwem wystąpić działania niepożądane.

Jeżeli którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta, należy ponownie skontaktować się z
lekarzem prowadzącym przed rozpoczęciem przyjmowania leku Pixigan. Lekarz może stwierdzić
konieczność prowadzenia terapii pod ścisłą kontrolą lub zalecić inne leczenie.

Myśli samobójcze oraz nasilenie objawów depresji
U pacjentów z depresją mogą wystąpić czasami myśli o samouszkodzeniu lub samobójstwie.
Mogą one się nasilić, kiedy pacjent po raz pierwszy zaczyna przyjmować leki przeciwdepresyjne,
ponieważ wszystkie te leki zaczynają działać, zwykle około 2 tygodni, ale czasami dłużej.
Jest bardziej prawdopodobne, że myśli takie mogą wystąpić:
- jeśli pacjent miał wcześniej myśli samobójcze lub o samouszkodzeniu.
- jeśli pacjent jest młodym dorosłym. Badania kliniczne wykazały zwiększone ryzyko
zachowań samobójczych u dorosłych w wieku poniżej 25 lat, z zaburzeniami
psychicznymi, którzy byli leczeni lekami przeciwdepresyjnymi.
W przypadku wystąpienia kiedykolwiek myśli o samouszkodzeniu lub samobójstwie, należy
natychmiast skontaktować się z lekarzem prowadzącym lub udać się do szpitala.

Pomocne może okazać się poinformowanie krewnego lub przyjaciela, że pacjent ma depresję i
poproszenie ich o przeczytanie tej ulotki. Pacjent może poprosić o poinformowanie go w

przypadku, gdy uznają oni, że depresja pacjenta nasila się lub też, gdy zmiany w jego zachowaniu
stają się niepokojące.

Lek Pixigan a inne leki
Jeżeli pacjent przyjmuje aktualnie lub przyjmował w ciągu ostatnich 14 dni inne leki
przeciwdepresyjne nazywane inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), należy
skontaktować się z lekarzem prowadzącym bez przyjmowania leku Pixigan (patrz również:
„Kiedy nie przyjmować leku Pixigan” powyżej).
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub
ostatnio, a także o tych lekach, które pacjent planuje przyjmować, również lekach ziołowych lub
witaminach, w tym kupowanych bez recepty. Lekarz może zmienić dawkę leku Pixigan lub zalecić
zmianę innych przyjmowanych leków.
Niektórych leków nie można przyjmować jednocześnie z lekiem Pixigan. Niektóre z nich
mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia drgawek lub napadów drgawkowych. Inne leki mogą
zwiększyć ryzyko innych działań niepożądanych. Przykłady takich leków wymieniono poniżej,
ale nie jest to pełny wykaz.

Prawdopodobieństwo wystąpienia napadów drgawkowych może być częstsze niż zwykle:
• jeżeli pacjent przyjmuje inne leki przeciwdepresyjne lub inne leki stosowane w
leczeniu chorób psychicznych,
• jeżeli pacjent przyjmuje teofilinę, lek na astmę lub choroby płuc,
• jeżeli pacjent przyjmuje tramadol, silny lek przeciwbólowy,
• jeżeli pacjent przyjmował ostatnio/przyjmuje obecnie leki uspokajające lub jeśli
zamierza zaprzestać ich stosowania podczas przyjmowania leku Pixigan (patrz również
„Kiedy nie przyjmować leku Pixigan”, powyżej),
• jeżeli pacjent przyjmuje leki przeciwmalaryczne (takie jak meflokina lub chlorokina),
• jeżeli pacjent przyjmuje leki pobudzające lub inne leki, które kontrolują masę ciała
lub apetyt,
• jeżeli pacjent przyjmuje steroidy (doustnie lub we wstrzyknięciach),
• jeżeli pacjent przyjmuje antybiotyki nazywane chinolonami,
• jeżeli pacjent przyjmuje niektóre rodzaje leków przeciwhistaminowych, które mogą
powodować senność,
• jeżeli pacjent przyjmuje leki przeciwcukrzycowe.

Jeżeli jakiekolwiek z powyższych sytuacji dotyczą pacjenta, należy niezwłocznie skontaktować
się z lekarzem prowadzącym przed rozpoczęciem przyjmowania leku Pixigan. Lekarz określi
ryzyko i korzyści z zastosowania leku Pixigan.

Prawdopodobieństwo wystąpienia innych działań niepożądanych może się zwiększyć, jeśli:
• pacjent przyjmuje inne leki przeciwdepresyjne (takie jak amitryptylina, fluoksetyna,
paroksetyna, cytalopram, escytalopram, wenlafaksyna, dosulepina, dezypramina lub
imipramina) lub leki na inne choroby psychiczne (takie jak klozapina, rysperydon,
tiorydazyna lub olanzapina). Lek Pixigan może oddziaływać z lekami stosowanymi w
leczeniu depresji i pacjent może doświadczyć zmian stanu psychicznego (np. pobudzenie,
omamy, śpiączka) i inne objawy takie jak temperatura ciała powyżej 38°C, przyspieszone
bicie serca, niestabilne ciśnienie krwi i nasilenie odruchów, sztywność mięśni, brak
koordynacji i (lub) zaburzenia żołądkowo-jelitowe (np. mdłości, wymioty, biegunka).
• pacjent przyjmuje leki stosowane w leczeniu choroby Parkinsona (lewodopa,
amantadyna, orfenadryna),
• pacjent przyjmuje leki, które wpływają na metabolizm bupropionu (karbamazepina,
fenytoina, kwas walproinowy),
• pacjent przyjmuje niektóre leki stosowane w leczeniu nowotworów (takie jak
cyklofosfamid, ifosfamid),
• pacjent przyjmuje tyklopidynę lub klopidogrel, stosowane głównie w zapobieganiu
udarowi,
• pacjent przyjmuje leki - beta-adrenolityki (takie jak metoprolol),

• pacjent przyjmuje niektóre leki do leczenia nieregularnego rytmu serca (propafenon i
flekainid),
• pacjent stosuje plastry nikotynowe, pomagające rzucić palenie.

Jeżeli jakiekolwiek z powyższych sytuacji dotyczą pacjenta, należy niezwłocznie
skontaktować się z lekarzem prowadzącym przed rozpoczęciem przyjmowania leku Pixigan.

Lek Pixigan może wykazywać mniejszą skuteczność, jeżeli:
• pacjent przyjmuje rytonawir lub efawirenz, leki stosowane w leczeniu zakażeń HIV.

Jeżeli którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy pacjenta, należy poinformować lekarza
prowadzącego. Lekarz prowadzący oceni skuteczność leku Pixigan u pacjenta. Może być
konieczne zwiększenie dawki lub zmiana sposobu leczenia depresji. Nie należy zwiększać dawki
leku Pixigan bez konsultacji z lekarzem prowadzącym, ponieważ może to zwiększyć ryzyko
wystąpienia działań niepożądanych, w tym napadów drgawkowych.

Lek Pixigan może powodować zmniejszenie skuteczności niektórych leków jeżeli:

• pacjent przyjmuje tamoksyfen, stosowany w leczeniu raka piersi.
Jeżeli ta sytuacja dotyczy pacjenta, należy powiedzieć o tym lekarzowi. Może zaistnieć
konieczność zmiany sposobu leczenia depresji.

• pacjent przyjmuje digoksynę z powodu choroby dotyczącej serca.
Jeżeli ta sytuacja dotyczy pacjenta, należy powiedzieć o tym lekarzowi. Lekarz może rozważyć
dostosowanie dawki digoksyny.

Lek Pixigan z alkoholem
Alkohol może wpływać na działanie bupropionu, a stosowany razem rzadko może powodować
nerwowość lub zmieniać stan psychiczny. Niektórzy pacjenci stają się bardziej wrażliwi na
alkohol podczas przyjmowania leku Pixigan. Lekarz może zalecić rezygnację z picia alkoholu
(piwa, wina, wódki) albo znaczne ograniczenie jego spożycia podczas przyjmowania leku
Pixigan. Jeżeli pacjent pije aktualnie duże ilości alkoholu, nie należy nagle zaprzestawać picia,
gdyż może to wywołać napad drgawkowy. Należy porozmawiać z lekarzem o piciu alkoholu
przed rozpoczęciem przyjmowania leku Pixigan.

Wpływ na badania moczu
Bupropion może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych na obecność innych leków. Jeśli
pacjent jest poddawany takiemu badaniu, powinien poinformować lekarza lub pielęgniarkę, że
przyjmuje lek Pixigan.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
Nie należy przyjmować leku Pixigan w czasie ciąży, gdy istnieje podejrzenie, że kobieta jest w
ciąży lub gdy planuje ciążę, chyba że lekarz zaleci inaczej. Przed zastosowaniem jakiegokolwiek
leku w ciąży należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.
Niektóre, ale nie wszystkie, badania wskazują na zwiększone ryzyko wad wrodzonych,
szczególnie wad serca, u dzieci, których matki stosowały lek Pixigan. Nie wiadomo, czy było to
spowodowane stosowaniem tego właśnie leku.
Składniki leku Pixigan mogą przenikać do mleka ludzkiego. Przed zastosowaniem leku Pixigan
należy poradzić się lekarza lub farmaceuty.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Jeżeli lek Pixigan powoduje zawroty głowy lub oszołomienie, nie należy prowadzić pojazdów ani
obsługiwać maszyn.

Lek Pixigan zawiera sód
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, to znaczy lek uznaje się „wolny od
sodu”.

### 3. Jak stosować lek Pixigan?
Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty.
Lekarz prowadzący zaleca dawkę indywidualnie dla pacjenta. W razie wątpliwości należy
zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.
Poprawa samopoczucia pacjenta może nastąpić dopiero po pewnym czasie. Pełne działanie leku
może ujawnić się dopiero po upływie kilku tygodni lub miesięcy. Nawet gdy pacjent zacznie czuć
się lepiej, lekarz prowadzący może zalecić dalsze stosowanie leku Pixigan, aby zapobiec
nawrotowi depresji.

Jakie dawki należy przyjmować

Zazwyczaj zalecana dawka tylko dla dorosłych to jedna tabletka 150 mg jeden raz na dobę.
Lekarz prowadzący może zalecić zwiększenie dawki do 300 mg jeden raz na dobę, jeżeli po
kilku tygodniach leczenia u pacjenta nie następuje poprawa.

Dawkę leku Pixigan należy przyjmować rano. Nie należy przyjmować leku Pixigan częściej
niż raz na dobę.

Tabletka pokryta jest otoczką, która powoli uwalnia lek do przewodu pokarmowego. Pacjent
może zauważyć w stolcu coś, co wygląda jak tabletka. Jest to pusta otoczka, która została
wydalona z organizmu.

Tabletki leku Pixigan połykać w całości. Nie należy ich żuć, rozkruszać ani dzielić – jeżeli do
tego dojdzie, istnieje niebezpieczeństwo przedawkowania, ze względu na zbyt szybkie uwolnienie
się leku do organizmu. Może to zwiększyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w tym
napadów drgawkowych.

Dla niektórych pacjentów dawka 150 mg jeden raz na dobę jest wystarczająca przez cały
okres leczenia. Lekarz prowadzący może zalecić takie dawkowanie, jeśli pacjent ma chorą
wątrobę lub nerki.

Jak długo stosować leczenie
Tylko lekarz wspólnie z pacjentem może zadecydować, jak długo należy stosować lek
Pixigan. Może minąć kilka tygodni lub miesięcy, zanim zaobserwuje się poprawę. Pacjent
powinien regularnie konsultować z lekarzem swoje objawy, aby można było zadecydować, jak
długo powinien być leczony. Jeżeli pacjent poczuje się lepiej, lekarz może zalecić dalsze
stosowanie leku Pixigan, aby zapobiec nawrotowi depresji.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Pixigan
Zażycie zbyt wielu tabletek może zwiększyć ryzyko napadu drgawkowego. Nie zwlekać. Należy
natychmiast skontaktować się z lekarzem lub z najbliższym szpitalnym oddziałem ratunkowym.

Pominięcie przyjęcia leku Pixigan
W wypadku pominięcia dawki, należy odczekać i przyjąć kolejną tabletkę o zwykłej porze. Nie
należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Pixigan
Nie należy przerywać leczenia lekiem Pixigan ani zmniejszać dawki bez wcześniejszej
konsultacji z lekarzem prowadzącym.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy
zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one
wystąpią.

Poważnie działania niepożądane

Napady drgawkowe
U około 1 na 1000 pacjentów przyjmujących bupropion mogą wystąpić napady drgawkowe lub
konwulsje. Prawdopodobieństwo takiego zdarzenia jest większe u pacjentów, którzy przyjmują
większe dawki niż zalecane, przyjmują niektóre leki lub są w grupie zwiększonego ryzyka
wystąpienia napadów drgawkowych. W razie wystąpienia napadu drgawkowego należy
skontaktować się z lekarzem prowadzącym. Nie wolno dalej przyjmować tabletek.

Reakcje alergiczne
U niektórych pacjentów mogą wystąpić reakcje alergiczne na bupropion. Obejmują one:
• Zaczerwienienie skóry lub wysypkę (podobną do pokrzywki) i swędzące guzki
(pokrzywka) na skórze.
• Nietypowy świszczący oddech lub trudności w oddychaniu
• Obrzęk powiek, ust lub języka
• Bóle mięśni lub stawów
• Zapaść lub krótkotrwałą utratę przytomności.

W razie wystąpienia jakichkolwiek objawów reakcji alergicznej należy natychmiast
skontaktować się z lekarzem. Nie wolno więcej przyjmować tabletek. Reakcje alergiczne
mogą trwać długo. Jeżeli lekarz przepisał leki łagodzące objawy alergiczne, należy przyjąć całą
kurację.

Ciężkie skórne reakcje niepożądane
Jeśli wystąpi którykolwiek z poniższych objawów, należy przerwać stosowanie bupropionu
i natychmiast szukać pomocy medycznej:
- Bardzo rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 pacjentów):
czerwone, nieuniesione, przypominające tarczę lub okrągłe plamy na tułowiu, często z
centralnymi pęcherzami, złuszczanie naskórka, owrzodzenia jamy ustnej, gardła, nosa,
narządów płciowych i oczu. Wystąpienie tych ciężkich reakcji skórnych może być
poprzedzone gorączką i objawami grypopodobnymi (zespół Stevensa-Johnsona).
- Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
- rozległe obszary występowania pęcherzy i rozległe złuszczanie się naskórka,
występujące w ciężkiej postaci opisanej powyżej reakcji skórnej (toksyczne
martwicze oddzielanie się naskórka),
- rozległa wysypka, wysoka temperatura ciała i powiększone węzły chłonne (zespół
DRESS lub zespół nadwrażliwości na lek). Objawy zespołu DRESS są zwykle
opóźnione w czasie (występują 2-6 tygodni po rozpoczęciu leczenia),
- czerwona, łuszcząca się, rozległa wysypka z guzkami pod skórą i pęcherzami, z
jednoczesną gorączką. Objawy zwykle pojawiają się na początku leczenia (ostra
uogólniona osutka krostkowa).

Toczniowa wysypka skórna lub nasilenie objawów tocznia (nieznana)- częstość nie może być
określona na podstawie dostępnych danych.
Toczeń jest zaburzeniem układu immunologicznego przebiegającym z zajęciem skóry i innych
narządów.
W przypadku wystąpienia zaostrzeń tocznia, wysypki skórnej lub zmian skórnych
(szczególnie na obszarach skóry narażonych na działanie promieni słonecznych) podczas
przyjmowania leku Pixigan należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, ponieważ
może być konieczne przerwanie leczenia.

Inne działania niepożądane

Bardzo często (mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 pacjentów):
• Trudności w zasypianiu. Lek Pixigan należy przyjmować rano.
• Ból głowy.
• Suchość w jamie ustnej.
• Nudności, wymioty.

Często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 pacjentów):
• Gorączka, zawroty głowy, świąd, potliwość i wysypka skórna (czasami z powodu reakcji
alergicznej).
• Dreszcze, drżenia, osłabienie, zmęczenie, bóle w klatce piersiowej.
• Uczucie lęku lub pobudzenia.
• Bóle brzucha lub inne dolegliwości (zaparcia), zmiana odczuwania smaku pożywienia,
utrata apetytu (anoreksja).
• Zwiększenie ciśnienia krwi (czasami znaczne), zaczerwienienie twarzy.
• Dzwonienie w uszach, zaburzenia widzenia.

Niezbyt często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 pacjentów):
• Uczucie depresji (patrz również punkt 2: „Ostrzeżenia i środki ostrożności”, w części
„Myśli samobójcze oraz nasilenie objawów depresji”).
• Uczucie dezorientacji.
• Trudności z koncentracją.
• Zwiększenie tętna.
• Utrata masy ciała.

Rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1000 pacjentów):
• Drgawki.

Bardzo rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 pacjentów):
• Kołatanie serca, omdlenia.
• Drgania, sztywność mięśni, niekontrolowane ruchy, problemy z chodzeniem lub
koordynacją.
• Uczucie niepokoju, poirytowanie, wrogość, agresywność, dziwne sny, mrowienia lub
drętwienia, utrata pamięci.
• Zażółcenie skóry lub białkówki oka (żółtaczka), które może być spowodowane przez
zwiększoną aktywność enzymów wątroby, zapalenie wątroby.
• Silne reakcje alergiczne; wysypka z towarzyszącymi bólami mięśni i stawów.
• Zmiany stężenia cukru we krwi.
• Oddawanie moczu częściej lub rzadziej, niż zazwyczaj.
• Nietrzymanie moczu (mimowolne oddawanie moczu, niekontrolowany wypływ moczu).
• Zaostrzenie łuszczycy (pogrubienie plam zaczerwienionej skóry).
• Nietypowe wypadanie lub przerzedzenie włosów (łysienie).
• Poczucie nierzeczywistości lub inności (depersonalizacja), widzenie lub słyszenie rzeczy,
które nie istnieją (omamy), odczuwanie lub wiara w rzeczy nierzeczywiste (urojenia),
wyolbrzymiona podejrzliwość (paranoja).

Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
• Myśli o samouszkodzeniu lub samobójstwie w trakcie leczenia lekiem Pixigan lub wkrótce
po jego zakończeniu (patrz punkt 2 „Informacje ważne przed przyjęciem leku Pixigan”).
Jeśli pacjent ma takie myśli, należy skontaktować się z lekarzem lub natychmiast udać się
do szpitala.
• Utrata kontaktu z rzeczywistością i zdolności jasnego myślenia lub oceny sytuacji
(psychoza); inne objawy mogą obejmować omamy i (lub) urojenia.
• Uczucie nagłego i intensywnego lęku (napad lęku panicznego).
• Jąkanie się.

• Zmniejszona liczba czerwonych krwinek (niedokrwistość), zmniejszona liczba białych
krwinek (leukopenia) i zmniejszona liczba płytek krwi (trombocytopenia).
• Zmniejszenie stężenia sodu we krwi (hiponatremia).
• Zmiany stanu psychicznego (np. pobudzenie, omamy, śpiączka), i inne objawy, takie jak
temperatura ciała powyżej 38°C, przyspieszone bicie serca, niestabilne ciśnienie krwi i
nasilenie odruchów, sztywność mięśni, brak koordynacji i (lub) zaburzenia żołądkowojelitowe (np. nudności, wymioty, biegunka) podczas przyjmowania leku Pixigan razem z
lekami stosowanymi w leczeniu depresji (takimi jak paroksetyna, cytalopram,
escytalopram, fluoksetyna i wenlafaksyna).

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane
niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.
Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa,
tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl.
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Pixigan?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku po: EXP.
Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy
zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże
chronić środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Pixigan

- Substancją czynną leku jest bupropionu chlorowodorek. Każda tabletka zawiera 300 mg
bupropionu chlorowodorku.
- Pozostałe składniki to:
Rdzeń tabletki: powidon, cysteiny chlorowodorek jednowodny, krzemionka koloidalna,
bezwodna, glicerolu dibehenian, magnezu stearynian
Otoczka tabletki: etyloceluloza, powidon, makrogol, kwasu metakrylowego i etylu
akrylanu kopolimer, sodu laurylosiarczan, polisorbat 80, krzemionka koloidalna,
uwodniona, trietylu cytrynian.
Tusz: szelak, żelaza tlenek czarny (E 172), glikol propylenowy.

Jak wygląda lek Pixigan i co zawiera opakowanie

Lek Pixigan, tabletki 300 mg to okrągła tabletka o barwie od kremowobiałej do jasnożółtej z
nadrukiem „GS2” po jednej stronie i gładka po drugiej stronie. Średnica tabletki wynosi około 9
mm.

Blister z folii OPA/Aluminium/PVC-Aluminium zawierający 7, 30, 60 i 90 tabletek o

zmodyfikowanym uwalnianiu, w tekturowym pudełku. Dostępny również w blistrze
perforowanym z folii OPA/Aluminium/PVC-Aluminium podzielnym na dawki pojedyncze,
zawierającym 30×1 tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, w tekturowym pudełku.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny:
Zentiva k.s.
U kabelovny 130
Dolní Měcholupy
102 37 Praga 10
Republika Czeska

Wytwórca:
LABORATORI FUNDACIÓ DAU
C/ C, 12-14 Pol. Ind. Zona Franca
08040 Barcelona
Hiszpania

Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru
Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Polska: Pixigan
Portugalia: Bupropiom Zentiva
Niemcy: Bupropion Zentiva 300 mg Tabletten mit veränderter Wirkstofffreisetzung
Norwegia: Bupropion hydrochloride Zentiva
Szwecja: Bupropion Zentiva
Włochy: Bupropione Zentiva

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji dotyczących tego leku należy zwrócić się
do miejscowego przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:

Zentiva Polska Sp. z o.o.
ul. Bonifraterska 17
00-203 Warszawa
tel.: +48 22 375 92 00

Data ostatniej aktualizacji ulotki: luty 2026

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Pixigan, 300 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 300 mg bupropionu chlorowodorku.
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu

Kremowobiała do jasnożółtej, okrągła tabletka z nadrukiem „GS2” po jednej stronie i gładka po drugiej
stronie. Średnica tabletki wynosi około 9 mm.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Pixigan jest wskazany w leczeniu dużych epizodów depresji.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dorośli
Zalecaną dawką początkową jest 150 mg podawane raz na dobę. Optymalna dawka nie została ustalona w
badaniach klinicznych. Jeżeli po 4 tygodniach leczenia dawką 150 mg nie jest widoczna poprawa, dawkę
można zwiększyć do 300 mg podawanych raz na dobę. Pomiędzy kolejnymi dawkami powinna być
zachowana co najmniej 24 godzinna przerwa.

Początek działania bupropionu był obserwowany po 14 dniach od rozpoczęcia leczenia. Tak jak w
przypadku wszystkich leków przeciwdepresyjnych, pełne działanie przeciwdepresyjne produktu
leczniczego Pixigan może wystąpić dopiero po kilku tygodniach leczenia.
Pacjentów z depresją należy leczyć przez okres co najmniej 6 miesięcy, aby upewnić się, że nie występują
już u nich objawy choroby.
Do bardzo częstych objawów niepożądanych należy bezsenność, która najczęściej jest przemijająca.
Występowanie bezsenności może być zmniejszone przez unikanie podawania produktu leczniczego przed
zaśnięciem (należy pamiętać o co najmniej 24 godzinnej przerwie między dawkami).

Zmiana leczenia u pacjentów stosujących tabletki z bupropionem
Podczas zmiany leczenia z tabletek zawierających bupropion o przedłużonym uwalnianiu podawanych dwa
razy na dobę na produkt leczniczy Pixigan tabletki o modyfikowanym uwalnianiu, należy w miarę
możliwości stosować taką samą całkowitą dawkę dobową.

Dzieci i młodzież
Produkt leczniczy Pixigan nie jest wskazany do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat
(patrz punkt 4.4). Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania bupropionu u dzieci i młodzieży w wieku
poniżej 18 lat nie zostało ustalone.

Pacjenci w podeszłym wieku
Wykazano niejednoznaczną skuteczność stosowania u pacjentów w podeszłym wieku. W badaniu
klinicznym stosowano taką samą dawkę, jak u dorosłych pacjentów (patrz: „Dorośli” powyżej). Nie można
wykluczyć większej wrażliwości u niektórych pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Należy zachować ostrożność podczas podawania produktu leczniczego Pixigan pacjentom
z zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 4.4). U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi
zaburzeniami czynności wątroby ze względu na większe zróżnicowanie farmakokinetyki leku zalecaną
dawką jest 150 mg raz na dobę.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
Zalecaną dawką u takich pacjentów jest 150 mg stosowane raz na dobę, gdyż bupropion i jego czynne
metabolity mogą gromadzić się u nich w większym stopniu (patrz punkt 4.4).

Sposób podawania
Tabletki produktu leczniczego Pixigan należy połykać w całości. Tabletek nie należy przełamywać,
rozkruszać ani żuć, ponieważ może to prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia działań
niepożądanych, w tym napadów drgawkowych.
Tabletki produktu leczniczego Pixigan mogą być przyjmowane z posiłkiem lub bez posiłku.

Przerwanie leczenia
Chociaż w badaniach klinicznych dotyczących produktu leczniczego Pixigan nie stwierdzano objawów
odstawienia (mierzonych raczej jako zdarzenia zgłaszane spontaniczne, a nie z zastosowaniem skal oceny),
należy rozważyć stopniowe zmniejszanie dawki. Bupropion jest selektywnym inhibitorem zwrotnego
wychwytu neuronalnego amin katecholowych i nie można wykluczyć efektu „z odbicia” lub reakcji
odstawienia.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Produkt leczniczy Pixigan jest przeciwwskazany u pacjentów:
− z nadwrażliwością na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1
− stosujących inne produkty lecznicze zawierające bupropion, ponieważ wystąpienie napadów
drgawkowych jest zależne od dawki oraz aby uniknąć przedawkowania
− z aktualnie występującymi napadami drgawkowymi, a także jakimikolwiek w wywiadzie
− ze zdiagnozowanymi nowotworami ośrodkowego układu nerwowego
− u których w dowolnym momencie leczenia następuje nagłe odstawienie alkoholu lub jakiegokolwiek
produktu leczniczego, o którym wiadomo, że jego odstawienie związane jest z ryzykiem
występowania napadów drgawkowych (w szczególności benzodiazepiny i leki o działaniu podobnym
do benzodiazepin)
− z ciężką marskością wątroby
− z aktualnie lub wcześniejszym rozpoznaniem bulimii lub jadłowstrętu psychicznego.

Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Pixigan i inhibitorów monoaminoksydazy (ang. Monoamine
oxidase inhibitors (MAOIs)) jest przeciwwskazane. Produkt leczniczy Pixigan może być stosowany nie
wcześniej niż po 14 dniach od zakończenia leczenia nieodwracalnymi inhibitorami MAO. W przypadku
odwracalnych inhibitorów MAO wystarczający jest okres 24 godzin.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Napady drgawkowe
Nie należy stosować większych niż zalecane dawek bupropionu w postaci tabletek o zmodyfikowanym
uwalnianiu, ponieważ stosowanie bupropionu jest związane z ryzykiem wystąpienia napadu drgawkowego,
zależnym od dawki leku. Ogólna częstość występowania napadów drgawkowych w badaniach klinicznych
podczas stosowania dawek do 450 mg/dobę wynosiła około 0,1%.
Podczas stosowania bupropionu istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia napadu drgawkowego związane z

obecnością czynników predysponujących, które obniżają próg pobudliwości drgawkowej. Dlatego, podczas
stosowania produktu Pixigan należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów, u których stwierdzono
co najmniej jeden czynnik predysponujący do obniżenia progu pobudliwości drgawkowej.
Wszyscy pacjenci powinni być ocenieni pod kątem występowania u nich czynników predysponujących,
które obejmują:
− Równoczesne stosowanie innych produktów leczniczych, o których wiadomo, że obniżają próg
pobudliwości drgawkowej (np. leki przeciwpsychotyczne, przeciwdepresyjne, przeciwmalaryczne,
tramadol, teofilina, steroidy działające ogólnoustrojowo, chinolony i leki przeciwhistaminowe
działające uspokajająco).
− Nadużywanie alkoholu (patrz również punkt 4.3).
− Uraz głowy w wywiadzie.
− Cukrzyca leczona lekami hipoglikemizującymi lub insuliną.
− Stosowanie leków pobudzających lub zmniejszających apetyt.
Leczenie produktem leczniczym Pixigan powinno być przerwane i nie jest zalecane u pacjentów, u których
w trakcie terapii wystąpiły napady drgawkowe.

Interakcje (patrz punkt 4.5)
Z powodu interakcji farmakokinetycznych stężenie bupropionu lub jego metabolitów w osoczu może się
zmieniać, co może nasilać działania niepożądane (np. suchość w jamie ustnej, bezsenność, napady
drgawkowe). Dlatego należy zachować ostrożność podczas równoczesnego stosowania bupropionu z
produktami leczniczymi, które indukują lub hamują jego metabolizm.
Bupropion hamuje metabolizm z udziałem enzymów cytochromu P4502D6. Zaleca się zachowanie
ostrożności podczas równoczesnego stosowania bupropionu i produktów leczniczych metabolizowanych
przez te enzymy.
W literaturze wykazano, że leki hamujące aktywność CYP2D6 mogą powodować zmniejszenie stężenia
endoksyfenu, będącego czynnym metabolitem tamoksyfenu. Z tego względu w trakcie leczenia
tamoksyfenem należy unikać, jeśli to tylko możliwe, stosowania bupropionu, będącego inhibitorem
CYP2D6 (patrz punkt 4.5).

Zaburzenia psychiczne
Samobójstwo/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego
Depresja jest związana ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samookaleczenia i
samobójstwa (zdarzenia związane z samobójstwem). To ryzyko utrzymuje się, dopóki nie wystąpi wyraźna
remisja. Ponieważ poprawa może nie nastąpić w ciągu pierwszych lub następnych tygodni leczenia, pacjent
powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą aż do czasu, kiedy wystąpi poprawa.
Doświadczenie kliniczne wykazuje, że ryzyko samobójstwa może zwiększać się we wczesnym etapie
powrotu do zdrowia.
Pacjenci ze zdarzeniami związanymi z samobójstwem w wywiadzie lub ci, którzy przed rozpoczęciem
terapii wykazywali znacznego stopnia nasilenie myśli samobójczych, są w grupie zwiększonego ryzyka
wystąpienia myśli samobójczych lub prób samobójczych i powinni podczas leczenia pozostawać pod ścisłą
kontrolą.
Metaanaliza kontrolowanych placebo badań klinicznych leków przeciwdepresyjnych u dorosłych pacjentów
z zaburzeniami psychicznymi wykazała u pacjentów w wieku poniżej 25 lat zwiększenie ryzyka zachowań
samobójczych w trakcie stosowania leków przeciwdepresyjnych w porównaniu do placebo.
Pacjenci, szczególnie z grupy wysokiego ryzyka, powinni pozostawać pod ścisłą kontrolą w trakcie
farmakoterapii, zwłaszcza w jej wczesnej fazie lub po zmianie dawkowania. Pacjenci (i opiekunowie
pacjentów) powinni być ostrzeżeni o konieczności obserwacji wszelkich oznak pogorszenia stanu
klinicznego pacjenta, zachowań lub myśli samobójczych i nietypowych zmian w zachowaniu oraz
natychmiastowego zasięgnięcia porady lekarskiej, w przypadku wystąpienia tych objawów.
Wystąpienie niektórych objawów psychicznych może zależeć albo od stanu choroby podstawowej, lub od
stosowanego leczenia farmakologicznego (patrz poniżej: „Objawy psychiczne włączając manię i chorobę
afektywną dwubiegunową”; patrz punkt 4.8).
Należy rozważyć zmianę schematu leczenia, włącznie z jego przerwaniem, u pacjentów, u których
wystąpiło nasilenie myśli i (lub) zachowań samobójczych, szczególnie jeżeli te objawy są ciężkie,
występujące nagle lub dotychczas nie występowały.

Objawy psychiczne włączając manię i chorobę afektywną dwubiegunową
Zgłaszano objawy psychiczne (patrz punkt 4.8). W szczególności obserwowano objawy psychotyczne i
maniakalne, głównie u pacjentów z chorobą psychiczną w wywiadzie. Dodatkowo ciężkie epizody depresji
mogą być początkowym objawem zaburzeń dwubiegunowych. Powszechnie uważa się (chociaż nie zostało
to potwierdzone w kontrolowanych badaniach), że leczenie takiego epizodu samym lekiem
przeciwdepresyjnym może zwiększyć prawdopodobieństwo wywołania mieszanego i (lub) maniakalnego
epizodu u pacjentów z ryzykiem zaburzeń dwubiegunowych. Ograniczone dane kliniczne dotyczące
stosowania bupropionu w skojarzeniu z lekami normotymicznymi u pacjentów z zaburzeniami
dwubiegunowymi w wywiadzie wskazuje małą częstość przejścia w manię. Przed rozpoczęciem leczenia
lekiem przeciwdepresyjnym pacjenci powinni być odpowiednio zbadani przesiewowo w celu określenia
ryzyka wystąpienia zaburzeń dwubiegunowych; takie badania przesiewowe powinny zawierać szczegółowy
wywiad psychiatryczny, w tym wywiad rodzinny dotyczący samobójstw, choroby afektywnej
dwubiegunowej i depresji.

Dane uzyskane z badań na zwierzętach wskazują możliwość wywołania uzależnienia. Jednak, badania nad
skłonnością do nadużywania u ludzi i rozległe doświadczenie kliniczne wskazują, że bupropion ma mały
potencjał wywoływania uzależnienia.

Kliniczne doświadczenie z bupropionem u pacjentów poddawanych leczeniu elektrowstrząsami (EW) jest
ograniczone. Należy zachować ostrożność podczas stosowania leczenia elektrowstrząsami u pacjentów
równocześnie leczonych bupropionem.

Nadwrażliwość
Leczenie produktem leczniczym Pixigan należy niezwłocznie przerwać, jeżeli u pacjenta wystąpiły objawy
nadwrażliwości podczas przyjmowania leku. Należy pamiętać, że objawy mogą rozwijać się lub nawracać
również po zaprzestaniu stosowania produktu leczniczego Pixigan, jak również o konieczności
odpowiedniego leczenia objawowego przez odpowiednio długi czas (co najmniej jeden tydzień). Objawy
typowe obejmują wysypkę skórną, świąd, pokrzywkę lub ból w klatce piersiowej, bardziej nasilone reakcje
mogą obejmować obrzęk naczynioruchowy, duszność i (lub) skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny,
rumień wielopostaciowy. Ból stawów, ból mięśni i gorączka były również zgłaszane w połączeniu z
wysypką i innymi objawami wskazującymi na opóźnioną nadwrażliwość (patrz punkt 4.8). U większości
pacjentów objawy ulegały złagodzeniu po przerwaniu leczenia bupropionem i rozpoczęciu leczenia lekami
przeciwhistaminowymi lub kortykosteroidami, po czym z czasem ustępowały.

Ciężkie skórne reakcje niepożądane (SCAR)
W związku z leczeniem bupropionem notowano występowanie ciężkich skórnych reakcji niepożądanych
(SCAR, ang. severe cutaneous adverse reactions), takich jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS, ang. StevensJohnson syndrome), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN, ang. toxic epidermal necrolysis),
ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP, ang. acute generalised exanthematous pustulosis) oraz reakcja
na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS, ang. drug reaction with eosinophilia and
systemic symptoms), mogących zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu.
Pacjentów należy poinformować o objawach i należy ich ściśle obserwować w celu wykrycia reakcji
skórnych. Jeśli wystąpią objawy wskazujące na te reakcje, należy natychmiast odstawić bupropion i
rozważyć wdrożenie alternatywnego sposobu leczenia. Jeśli u pacjenta rozwinął się SJS, TEN, AGEP lub
DRESS podczas stosowania bupropionu, już nigdy nie należy wznawiać u niego leczenia tym produktem
leczniczym.

Choroby sercowo-naczyniowe
Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania bupropionu w leczeniu depresji u pacjentów z chorobą
sercowo-naczyniową jest ograniczone. Należy zachować ostrożność u takich pacjentów. Jednakże
bupropion był stosunkowo dobrze tolerowany w badaniach dotyczących zaprzestawania palenia u
pacjentów z chorobą niedokrwienną serca (patrz punkt 5.1).

Ciśnienie tętnicze krwi
Wykazano, że bupropion nie zwiększa znacząco ciśnienia tętniczego krwi u pacjentów bez depresji, w
pierwszym stadium nadciśnienia tętniczego. Jednak w praktyce klinicznej nadciśnienie tętnicze, które w
pewnych przypadkach może być ciężkie (patrz punkt 4.8) i wymagać intensywnego leczenia, było

zgłaszane u pacjentów przyjmujących bupropion. Te obserwacje pochodzą od pacjentów z wcześniej
obecnym nadciśnieniem tętniczym oraz pacjentów bez nadciśnienia tętniczego w wywiadzie.
Należy określić wyjściowe wartości ciśnienia tętniczego podczas rozpoczynania leczenia, a następnie
monitorować to ciśnienie, zwłaszcza u pacjentów z wcześniej występującym nadciśnieniem tętniczym.
Należy rozważyć zakończenie leczenia produktem leczniczym Pixigan, jeżeli stwierdza się klinicznie
istotne zwiększenie ciśnienia tętniczego.
Jednoczesne zastosowanie bupropionu i nikotynowego systemu transdermalnego może spowodować wzrost
ciśnienia tętniczego krwi.

Zespół Brugadów
Bupropion może spowodować ujawnienie zespołu Brugadów, rzadkiej, uwarunkowanej genetycznie
choroby dotyczącej kanałów sodowych serca z charakterystycznymi zmianami w zapisie EKG (blok prawej
odnogi pęczka Hisa oraz uniesienie odcinka ST w odprowadzeniu prawym przedkomorowym), mogącego
prowadzić do zatrzymania akcji serca lub do nagłej śmierci. Należy zachować ostrożność u pacjentów z
zespołem Brugadów lub z zatrzymaniem akcji serca lub przypadkiem nagłej śmierci w wywiadzie
rodzinnym.

Szczególne grupy pacjentów

Dzieci i młodzież
Leczenie lekami przeciwdepresyjnymi jest związane z ryzykiem wystąpienia myśli i zachowań
samobójczych u dzieci i młodzieży z ciężkim epizodem depresji i innymi zaburzeniami psychicznymi.

Zaburzenia czynności wątroby
Bupropion jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie do czynnych metabolitów, które dalej są
metabolizowane. Nie obserwowano statystycznie istotnych różnic w farmakokinetyce bupropionu u
pacjentów z łagodną i umiarkowaną marskością wątroby w porównaniu do zdrowych ochotników, ale
stężenie bupropionu w surowicy było bardzo zróżnicowane u poszczególnych pacjentów. Dlatego produkt
leczniczy Pixigan należy stosować ostrożnie u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami
czynności wątroby (patrz punkt 4.2).
Wszyscy pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby powinni być ściśle kontrolowani ze względu na
możliwość wystąpienia działań niepożądanych (np. bezsenność, suchość w jamie ustnej, napady
drgawkowe), które mogą wskazywać na duże stężenie leku lub jego metabolitów w organizmie.

Zaburzenia czynności nerek
Bupropion wydalany jest głównie z moczem w postaci metabolitów. Z tego względu u pacjentów z
zaburzeniami czynności nerek bupropion i jego czynne metabolity mogą gromadzić się w organizmie w
stopniu większym niż u osób, których nerki pracują prawidłowo. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani
ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych (np. bezsenność, suchość w jamie ustnej,
napady drgawkowe), które mogą wskazywać na duże stężenie leku lub jego metabolitów w organizmie
(patrz punkt 4.2).

Pacjenci w podeszłym wieku
Wykazano niejednoznaczną skuteczność stosowania u pacjentów w podeszłym wieku. W badaniu
klinicznym u pacjentów w podeszłym wieku stosowano taką samą dawkę, jak u dorosłych pacjentów (patrz
punkty 4.2 i 5.2). Nie można wykluczyć większej wrażliwości u niektórych pacjentów w podeszłym wieku.

Wpływ na badania moczu
Z uwagi na strukturę chemiczną podobną do amfetaminy, bupropion wpływa na wyniki niektórych
szybkich badań moczu na obecność leków. Efektem mogą być fałszywie dodatnie wyniki, zwłaszcza dla
pochodnych amfetaminy. Wynik dodatni powinien zostać potwierdzony bardziej swoistą metodą.

Niewłaściwe drogi podania
Produkt leczniczy Pixigan jest przeznaczony wyłącznie do przyjmowania doustnego. Zgłaszano przypadki
inhalacji rozkruszonych tabletek lub przyjęcia rozpuszczonego bupropionu w postaci iniekcji, co może
prowadzić do gwałtownego uwalniania i szybszego wchłaniania oraz potencjalnego przedawkowania.
Zgłaszano przypadki wystąpienia napadów drgawkowych i (lub) zgonów po przyjęciu bupropionu

donosowo lub we wstrzyknięciu pozajelitowym.

Zespół serotoninowy
Po wprowadzeniu bupropionu do obrotu zgłaszano występowanie zespołu serotoninowego, stanu
potencjalnie zagrażającego życiu, w przypadku gdy bupropion był podawany jednocześnie z lekami
serotoninergicznymi, takimi jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (ang. Selective
Serotonin Reuptake Inhibitors (SSRI)) lub inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (ang.
Serotonin Norepinephrine Re-uptake Inhibitors (SNRI)) (patrz punkt 4.5). Jeśli jednoczesne leczenie innymi
lekami serotoninergicznymi jest klinicznie uzasadnione, zalecana jest uważna obserwacja pacjenta,
szczególnie podczas rozpoczynania leczenia i zwiększania dawki.
Zespół serotoninowy może obejmować zmiany stanu psychicznego (np. pobudzenie, omamy, śpiączkę),
dysfunkcję układu autonomicznego (np. tachykardię, niestabilne ciśnienie krwi, hipertermię), zaburzenia
nerwowo-mięśniowe (np. hiperrefleksję, brak koordynacji, sztywność), i (lub) objawy żołądkowo-jelitowe
(np. mdłości, wymioty, biegunkę). Jeśli podejrzewa się wystąpienie zespołu serotoninowego, należy
rozważyć zmniejszenie dawki lub zakończenie leczenia w zależności od ciężkości objawów.

Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, to znaczy produkt uznaje się za
„wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Ponieważ inhibitory monoaminooksydazy A i B także wpływają na katecholaminergiczne szlaki
metaboliczne, ale w inny sposób niż bupropion, jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Pixigan i
inhibitorów monoaminooksydazy (MAO) jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3), ponieważ istnieje
zwiększone prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych związanych z jednoczesnym ich
stosowaniem. Należy zachować przerwę przynajmniej 14 dni od zakończenia stosowania nieodwracalnych
inhibitorów MAO, a rozpoczęciem stosowania produktu leczniczego Pixigan. W przypadku odwracalnych
inhibitorów MAO wystarczy przerwa 24 godzinna.

Wpływ bupropionu na inne leki
Pomimo że bupropion i jego główny metabolit hydroksybupropion nie są metabolizowane za
pośrednictwem izoenzymu CYP2D6, to hamują szlak metaboliczny z udziałem CYP2D6.
Równoczesne stosowanie bupropionu chlorowodorku i dezypraminy u zdrowych ochotników, u których
występował szybki metabolizm przy udziale izoenzymu CYP2D6, spowodowało duże (2 do 5 razy)
zwiększenie wartości Cmax i AUC dezypraminy. Zahamowanie CYP2D6 utrzymywało się jeszcze przez co
najmniej 7 dni po podaniu ostatniej dawki bupropionu.
Jednoczesne stosowanie leków z wąskim indeksem terapeutycznym, które są metabolizowane głównie
przez izoenzym CYP2D6, powinno być rozpoczynane od najmniejszych dawek tych produktów
leczniczych. Do takich produktów leczniczych należą niektóre leki przeciwdepresyjne (np. dezypramina,
imipramina), leki przeciwpsychotyczne (np. rysperydon, tiorydazyna), β-adrenolityki (np. metoprolol),
selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) i leki przeciwarytmiczne klasy 1C (np.
propafenon, flekainid). W przypadku dołączenia produktu leczniczego Pixigan do leczenia pacjenta
stosującego już takie leki, należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki oryginalnego produktu
leczniczego.
W takich przypadkach należy dokładnie rozważyć oczekiwane korzyści z leczenia produktem leczniczym
Pixigan w porównaniu do ryzyka.

Po wprowadzeniu bupropionu do obrotu zgłaszano występowanie zespołu serotoninowego, stanu
potencjalnie zagrażającego życiu, w przypadku gdy produkt leczniczy Pixigan jest podawany jednocześnie
z lekami serotoninergicznymi, takimi jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (ang.
SSRI) lub inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (ang. SNRI) (patrz punkt 4.4).
Leki, których skuteczność zależy od aktywacji metabolicznej za pośrednictwem CYP2D6 (np. tamoksyfen),
mogą mieć mniejszą skuteczność podczas jednoczesnego podawania z inhibitorami CYP2D6, takimi jak
bupropion (patrz punkt 4.4).

W jednym badaniu bupropion zwiększył Cmax i AUC cytalopramu odpowiednio o 30% i 40%, chociaż
cytalopram (SSRI) nie jest metabolizowany głównie przez CYP2D6.

Jednoczesne podawanie digoksyny z bupropionem może skutkować zmniejszeniem stężenia digoksyny w
organizmie pacjenta. Na podstawie porównania krzyżowego wyników badań klinicznych, stwierdzono, że u
zdrowych ochotników wartość AUC0-24 h dla digoksyny się zmniejszyła, a klirens nerkowy się zwiększył.
Lekarze powinni mieć świadomość, że po zaprzestaniu podawania bupropionu stężenie digoksyny może się
zwiększyć i że należy monitorować pacjenta pod kątem wystąpienia zatrucia digoksyną.

Wpływ innych leków na bupropion
Bupropion jest metabolizowany do głównego aktywnego metabolitu hydroksybupropionu głównie za
pośrednictwem cytochromu P450 CYP2B6 (patrz punkt 5.2). Podawanie bupropionu równocześnie z lekami
wpływającymi na metabolizm bupropionu za pośrednictwem izoenzymu CYP2B6 (np. substraty CYP2B6:
cyklofosfamid, ifosfamid i inhibitory CYP2B6, np. orfenadryna, tyklopidyna, klopidogrel) może
spowodować zwiększenie stężenia bupropionu w osoczu i zmniejszenie stężenia aktywnego metabolitu
hydroksybupropionu. Konsekwencje kliniczne zahamowania metabolizmu bupropionu za pośrednictwem
CYP2B6 i w efekcie tego zmiany stosunku bupropion/ hydroksybupropion nie są obecnie znane.
Ponieważ bupropion jest w znacznym stopniu metabolizowany, należy zachować ostrożność podczas
równoczesnego podawania bupropionu z lekami indukującymi procesy metaboliczne (np. karbamazepina,
fenytoina, rytonawir, efawirenz) lub lekami będącymi inhibitorami metabolizmu (np. walproinian),
ponieważ mogą one wpłynąć na jego skuteczność kliniczną i bezpieczeństwo.

W wielu badaniach u zdrowych ochotników rytonawir (w dawkach 100 mg dwa razy na dobę lub 600 mg
dwa razy na dobę) lub rytonawir w dawce 100 mg w skojarzeniu z lopinawirem w dawce 400 mg dwa razy
na dobę powodował zależne od dawki zmniejszenie ekspozycji na bupropion i jego główne metabolity o
około 20% do 80% (patrz punkt 5.2). Podobnie efawirenz w dawce 600 mg raz na dobę przez dwa tygodnie
spowodował zmniejszenie ekspozycji na bupropion u zdrowych ochotników o około 55%. Konsekwencje
kliniczne zmniejszonej ekspozycji są niejasne, jednak mogą obejmować zmniejszenie skuteczności leczenia
dużych epizodów depresji. U pacjentów przyjmujących którykolwiek z tych leków jednocześnie z
bupropionem może zaistnieć konieczność podania zwiększonych dawek bupropionu, jednakże maksymalna
zalecana dawka nie powinna zostać przekroczona.

Inne informacje o interakcjach
Należy zachować szczególną ostrożność stosując produkt leczniczy Pixigan u pacjentów otrzymujących
jednocześnie lewodopę albo amantadynę. Ograniczone dane kliniczne wskazują na częstsze występowanie
działań niepożądanych (np. nudności, wymiotów i objawów psychicznych – patrz punkt 4.8) u pacjentów
równocześnie stosujących bupropion i lewodopę lub amantadynę.
Chociaż brak danych klinicznych o interakcji farmakokinetycznej pomiędzy bupropionem a alkoholem,
odnotowano rzadkie doniesienia o niepożądanych objawach psychicznych lub zmniejszonej tolerancji na
alkohol wśród pacjentów pijących alkohol podczas leczenia bupropionem. W czasie leczenia produktem
leczniczym Pixigan należy ograniczyć do minimum lub unikać picia alkoholu.
Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych dotyczących podawania bupropionu równocześnie z
benzodiazepinami. Analiza szlaków metabolicznych in vitro, nie daje podstaw do obaw przed wystąpieniem
interakcji między tymi substancjami. Po jednoczesnym podaniu bupropionu i diazepamu zdrowym
ochotnikom, zaobserwowano słabsze działanie uspokajające niż po podaniu samego diazepamu.

Nie przeprowadzano systematycznej oceny stosowania połączenia bupropionu i leków przeciwdepresyjnych
(innych niż dezypramina i cytalopram), benzodiazepin (innych niż diazepam) lub neuroleptyków. Również
ograniczone doświadczenie kliniczne dotyczy jednoczesnego stosowania bupropionu z zielem dziurawca
zwyczajnego.

Jednoczesne stosowanie bupropionu i nikotynowego systemu transdermalnego (NTS, ang. Nicotine
Transdermal System) może powodować wzrost ciśnienia tętniczego krwi.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Wyniki niektórych badań epidemiologicznych przeprowadzonych u kobiet w ciąży, które stosowały
bupropion w pierwszym trymestrze ciąży, wskazują na związek tej terapii ze zwiększonym ryzykiem

wystąpienia u płodu pewnych wrodzonych wad sercowo-naczyniowych, w szczególności wad przegrody
międzykomorowej oraz wad lewego odcinka odpływu komorowego. Wyniki te nie są spójne we wszystkich
badaniach. Badania przeprowadzone na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni ani pośredni toksyczny
wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3).
Produkt leczniczy Pixigan nie powinien być stosowany w okresie ciąży, chyba że stan kliniczny pacjentki
będzie wymagał leczenia bupropionem, a nie będzie innej metody leczenia.

Karmienie piersią
Bupropion i jego metabolity przenikają do mleka ludzkiego. Należy zdecydować o wstrzymaniu karmienia
piersią lub zaprzestaniu leczenia produktem leczniczym Pixigan po uwzględnieniu korzyści dla noworodka
lub niemowlęcia z karmienia piersią oraz korzyści dla matki wynikających z leczenia produktem
leczniczym Pixigan.

Płodność
Brak danych na temat wpływu bupropionu na płodność u ludzi. Badania na szczurach dotyczące reprodukcji
nie wykazały zaburzeń płodności (patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Podobnie jak w przypadku innych leków działających na ośrodkowy układ nerwowy, bupropion może
wpływać na zdolność do wykonywania czynności wymagających oceny lub zdolności motorycznych i
poznawczych. Dlatego pacjenci powinni zachować szczególną ostrożność przed rozpoczęciem prowadzenia
pojazdów i obsługiwania maszyn i upewnić się, że produkt leczniczy Pixigan nie wpływa niekorzystnie na
ich sprawność.

#### 4.8 Działania niepożądane

Poniższa lista zawiera informacje na temat działań niepożądanych zidentyfikowanych na podstawie
doświadczenia klinicznego, podzielonych na kategorie według częstości występowania i klasyfikacji
układów i narządów układu organizmu.

Częstości występowania są określone jako: bardzo często (≥ 1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często
(≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000) lub nieznana (częstość
nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja układów i
narządów
Częstość Działania niepożądane

Zaburzenia krwi i układu
chłonnego
Nieznana Niedokrwistość, leukopenia i trombocytopenia

Zaburzenia układu
immunologicznego*
Często Reakcje nadwrażliwości, takie jak pokrzywka

Bardzo rzadko Bardziej nasilone reakcje nadwrażliwości, w tym
obrzęk naczynioruchowy, duszność i (lub) skurcz
oskrzeli i wstrząs anafilaktyczny.
Zgłaszano również bóle stawów, bóle mięśni i gorączkę
w połączeniu z wysypką i innymi objawami
wskazującymi na wystąpienie reakcji nadwrażliwości o
charakterze opóźnionym. Objawy te mogą przypominać
chorobę posurowiczą

Zaburzenia metabolizmu i
odżywiania
Często Utrata apetytu

Niezbyt często Zmniejszenie masy ciała
Bardzo rzadko Zaburzenia stężenia glukozy we krwi
Nieznana Hiponatremia

Zaburzenia psychiczne Bardzo często Bezsenność (patrz punkt 4.2)
Często Pobudzenie, lęk
Niezbyt często Depresja (patrz punkt 4.4), splątanie
Bardzo rzadko Agresja, wrogość, rozdrażnienie, niepokój, omamy,
nietypowe sny włącznie z koszmarami nocnymi,
depersonalizacja, urojenia, paranoidalne myśli

Nieznana Myśli samobójcze i zachowania samobójcze***,
psychoza, dysfemia, napad lęku panicznego
Zaburzenia układu
nerwowego
Bardzo często Ból głowy

Często Drżenia, zawroty głowy, zaburzenia smaku

Niezbyt często Zaburzenia koncentracji

Rzadko Napady drgawkowe (patrz poniżej)**

Bardzo rzadko Dystonia, ataksja, parkinsonizm, brak koordynacji,
zaburzenia pamięci, parestezja, omdlenie
Nieznana Zespół serotoninowy****

Zaburzenia oka Często Zaburzenia widzenia
Zaburzenia ucha i
błędnika
Często Szumy uszne

Zaburzenia serca Niezbyt często Tachykardia
Bardzo rzadko Kołatanie serca
Zaburzenia naczyniowe Często Wzrost ciśnienia tętniczego krwi (czasami znaczne),
uderzenia gorąca
Bardzo rzadko Rozszerzenie naczyń krwionośnych, niedociśnienie
ortostatyczne
Zaburzenia żołądka i jelit Bardzo często Suchość błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenia
żołądkowo-jelitowe, w tym nudności i wymioty
Często Bóle brzucha, zaparcia
Zaburzenia wątroby i dróg
żółciowych
Bardzo rzadko Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych,
żółtaczka, zapalenie wątroby
Zaburzenia skóry i tkanki
podskórnej*
Często Wysypka, świąd, pocenie się

Bardzo rzadko Rumień wielopostaciowy, zespół Stevens-Johnsona,
zaostrzenie łuszczycy, łysienie
Nieznana Zaostrzenie zespołu tocznia rumieniowatego
układowego, toczeń rumieniowaty skórny, ostra
uogólniona osutka krostkowa, toksyczne martwicze
oddzielanie się naskórka, reakcja na lek z eozynofilią i
objawami ogólnoustrojowymi
Zaburzenia mieśniowoszkieletowe i tkanki
łącznej

Bardzo rzadko Drżenie mięśni

Zaburzenia nerek i dróg
moczowych
Bardzo rzadko Zaburzenia częstości oddawania moczu i (lub)
zatrzymanie moczu, nietrzymanie moczu

Zaburzenia ogólne i stany
w miejscu podania
Często Gorączka, ból w klatce piersiowej, osłabienie

* Reakcje nadwrażliwości mogą przejawiać się jako reakcje skórne. Patrz: „Zaburzenia układu
immunologicznego” i „Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej”.
** Częstość występowania napadów drgawkowych wynosi około 0,1% (1/1 000). Najczęściej
występującym rodzajem napadów drgawkowych są uogólnione napady toniczno-kloniczne, które mogą
niekiedy powodować splątanie ponapadowe lub zaburzenia pamięci (patrz punkt 4.4).
*** Przypadki myśli i zachowań samobójczych odnotowano w trakcie leczenia bupropionem lub w
krótkim czasie po zakończeniu leczenia (patrz punkt 4.4).
**** Zespół serotoninowy może wystąpić w wyniku interakcji pomiędzy bupropionem a
serotoninergicznym produktem leczniczym, takim jak SSRI (selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego
serotoniny) lub SNRI (inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny) (patrz punkt 4.4).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie
podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem: Departamentu Monitorowania Niepożądanych
Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i
Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181 C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301,
faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy
Zgłaszano przypadki ostrego przedawkowania po przyjęciu dawek ponad 10-krotnie przewyższających
maksymalną dawkę terapeutyczną. Po przedawkowaniu oprócz objawów określonych jako działania
niepożądane, może wystąpić: senność, utrata przytomności i (lub) zmiany w zapisie EKG, takie jak
zaburzenia przewodzenia (włączając wydłużenie zespołu QRS), arytmia i tachykardia. Odnotowano
również wydłużenie odstępu QTc, ale było to obserwowane w połączeniu z wydłużeniem zespołu QRS i
przyspieszeniem czynności serca. Chociaż większość pacjentów wróciła do zdrowia bez żadnych następstw,
zgłaszano rzadkie przypadki zgonów związanych z przedawkowaniem bupropionu u pacjentów, którzy
zażyli dawki leku dużo większe od zalecanych. Zgłaszano również wystąpienie zespołu serotoninowego.

Postępowanie
W razie przedawkowania zaleca się hospitalizację. Należy kontrolować zapis EKG oraz parametry życiowe.
Pacjentowi należy zapewnić odpowiednią drożność dróg oddechowych, natlenienie i wentylację. Zalecane
jest użycie węgla aktywnego. Nie jest znane swoiste antidotum dla bupropionu. Dalsze postępowanie
powinno być dostosowane do sytuacji klinicznej.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna – inne leki przeciwdepresyjne, Kod ATC: N06AX12.

Mechanizm działania
Bupropion jest selektywnym inhibitorem neuronalnego wychwytu zwrotnego katecholoamin (noradrenaliny
i dopaminy) z minimalnym wpływem na wychwyt zwrotny indoloamin (serotonina) i nie hamuje
monoaminooksydazy. Mechanizm działania bupropionu jako leku przeciwdepresyjnego nie jest znany.
Wydaje się jednak, że odbywa się on poprzez mechanizm noradrenergiczny i (lub) dopaminergiczny.

Skuteczność kliniczna
Działanie przeciwdepresyjne bupropionu było badane w programie klinicznym obejmującym pacjentów
leczonych z powodu ciężkiego epizodu depresji (ang. Major Depressive Disorder – MDD), w tym 1155
pacjentów leczonych bupropionem (tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu) i 1868 pacjentów leczonych
bupropionem (tabletki o przedłużonym uwalnianiu). W 7 badaniach oceniano skuteczność bupropionu
(tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu): 3 przeprowadzono w UE w dawkach do 300 mg/dobę, a 4 w
USA z zastosowaniem zmiennego dawkowania do 450 mg/dobę. Jako dodatkowe źródło informacji uznaje
się 9 badań dotyczących leczenia MDD z zastosowaniem bupropionu (tabletki o przedłużonym uwalnianiu)
na podstawie biorównoważności bupropionu (tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu) (raz na dobę) z
tabletkami o przedłużonym uwalnianiu (dwa razy na dobę).

Bupropion (tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu) wykazał statystyczną przewagę nad placebo, mierzoną
jako poprawę w całkowitym wyniku w skali MADRS (ang. Montgomery-Asberg Depression Rating Scale)
w jednym z dwóch identycznych badań z zastosowaniem dawek w zakresie 150-300 mg. Wskaźniki
odpowiedzi i remisji były również statystycznie znamiennie większe po zastosowaniu bupropionu (tabletki
o zmodyfikowanym uwalnianiu) w porównaniu z placebo. W trzecim badaniu u osób w podeszłym wieku
statystyczna wyższość nad placebo nie została osiągnięta dla pierwszorzędowego parametru, średniej
zmiany w porównaniu ze stanem wyjściowym w MADRS (punkt końcowy przeniesiony z ostatniej
obserwacji, ang. LOCF – Last Observation Carried Forward), chociaż statystycznie znamienne wyniki
były widoczne w analizie drugiego rzędu („obserwowanego przypadku”).

Znaczące korzyści zostały wykazane w zakresie pierwszorzędowych punktów końcowych w 2 z 4 badań
przeprowadzonych w USA z bupropionem (tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu) (300-450 mg).
Spośród dwóch pozytywnych badań, jedno było kontrolowane placebo u pacjentów z MDD, a jedno było
aktywnie kontrolowanym badaniem u pacjentów z MDD.
W badaniu zapobiegania nawrotom pacjenci odpowiadający na 8-tygodniowe leczenie bupropionem
(tabletki o przedłużonym uwalnianiu) (300 mg/dobę) metodą otwartej próby, byli przydzieleni losowo do
bupropionu (tabletki o przedłużonym uwalnianiu) lub placebo przez kolejne 44 tygodnie leczenia.
Bupropion (tabletki o przedłużonym uwalnianiu) wykazał statystycznie istotną przewagę w porównaniu z
placebo (p < 0,05) pod względem pierwszorzędowego punktu końcowego. Skuteczność działania podczas
44-tygodniowego okresu obserwacji, podwójnie ślepej próby wyniosła odpowiednio 64% i 48% dla
bupropionu (tabletki o przedłużonym uwalnianiu) i placebo.

Bezpieczeństwo stosowania
Obserwowany prospektywnie odsetek wrodzonych wad serca po prenatalnej ekspozycji na bupropion
podawany w pierwszym trymestrze ciąży, zamieszczony w międzynarodowym rejestrze ciąż wyniósł 9/675
(1,3%).
W badaniu retrospektywnym u ponad tysiąca pacjentek przyjmujących bupropion w pierwszym trymestrze
ciąży nie wykazano większego odsetka wad wrodzonych u płodów lub wrodzonych wad układu sercowonaczyniowego niż po zastosowaniu innych leków przeciwdepresyjnych.
Analiza retrospektywna danych z Krajowego Badania nad Profilaktyką Wad Wrodzonych (ang. National
Birth Defects Prevention Study) wskazuje na statystycznie istotną zależność między występowaniem wady
serca dotyczącej odpływu lewokomorowego u dziecka a zgłoszonym przez matkę stosowaniem bupropionu
we wczesnym okresie ciąży. Nie zaobserwowano związku pomiędzy stosowaniem bupropionu przez matkę
a występowaniem jakichkolwiek innych wad serca lub wszystkich typów złożonych wad serca.
Dalsza analiza danych z badania wad wrodzonych przeprowadzonego przez Slone Epidemiology Centre
Birth Defects Study, nie wykazała statystycznie istotnego zwiększenia częstości występowania wad
odpływu lewokomorowego po stosowaniu bupropionu przez matkę. Stwierdzono natomiast statystycznie
istotną zależność między występowaniem wad przegrody międzykomorowej a stosowaniem samego
bupropionu w pierwszym trymestrze ciąży.
W badaniu przeprowadzonym u zdrowych ochotników nie zaobserwowano po porównaniu z placebo
klinicznie znaczącego wpływu na odcinek QTcF bupropionu w tabletkach o zmodyfikowanym uwalnianiu
(450 mg/dobę) po 14 dniach podawania do osiągnięcia stanu stacjonarnego.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Po podaniu doustnym zdrowym ochotnikom 300 mg chlorowodorku bupropionu w postaci tabletek o
zmodyfikowanym uwalnianiu, maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) około 160 ng/mL obserwowane
było po około 5 godzinach. W stanie stacjonarnym wartości Cmax i AUC hydroskybupropionu są
odpowiednio około 3 i 14 razy większe niż te wartości dla bupropionu. Cmax treohydrobupropionu w stanie
stacjonarnym jest podobna do Cmax bupropionu, a wartość AUC treohydrobupropionu jest około 5 razy
większa niż AUC bupropionu, podczas gdy stężenia erytrohydrobupropionu w osoczu są porównywalne do
stężeń bupropionu. Maksymalne stężenie w osoczu hydroksybupropionu osiągane jest po 7 godzinach,
podczas gdy treohydrobupropionu i erytrohydrobupropionu osiągane jest po 8 godzinach. Wartości Cmax i
AUC bupropionu i jego aktywnych metabolitów hydroksybupropionu i treohydrobupropionu wzrastają
proporcjonalnie w zakresie dawek 50-200 mg po podaniu pojedynczej dawki i w zakresie dawek 300-450
mg/dobę po podawaniu długotrwałym.
Całkowita biodostępność bupropionu nie jest znana; chociaż dane dotyczące wydalania z moczem
wskazują, że przynajmniej 87% dawki bupropionu jest wchłaniane.
Podanie bupropionu w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu w trakcie posiłku nie ma znacznego
wpływu na jego wchłanianie.

Dystrybucja
Bupropion jest szeroko dystrybuowany, a objętość dystrybucji wynosi około 2000 L.
Bupropion, hydroksybupropion i treohydrobupropion wiążą się z białkami w stopniu umiarkowanym
(odpowiednio 84%, 77% i 42 %)
Bupropion i jego czynne metabolity są wydzielane w mleku ludzkim. Badania przeprowadzone na
zwierzętach wskazują, że bupropion i jego czynne metabolity przenikają przez barierę krew-mózg i barierę
łożyskową. Badania tomografii pozytonowej emisyjnej u zdrowych ochotników wskazują, że bupropion
przenika do ośrodkowego układu nerwowego i wiąże się z przekaźnikiem zwrotnego wychwytu dopaminy
w prążkowiu (około 25% podczas stosowania dawki 150 mg dwa razy na dobę).

Metabolizm
Bupropion jest w dużym stopniu metabolizowany w organizmie człowieka. W osoczu zidentyfikowano trzy
aktywne farmakologicznie metabolity: hydroksybupropion i aminoalkoholowe izomery -
treohydrobupropion i erytrohydrobupropion. Mogą mieć one znaczenie kliniczne, ponieważ ich stężenie w
osoczu jest duże lub większe niż stężenie bupropionu. Czynne metabolity są dalej metabolizowane do
postaci nieczynnych (niektóre z nich nie zostały w pełni scharakteryzowane, ale mogą obejmować formy
sprzężone) i wydalane z moczem.
Badania in vitro wykazują, że bupropion jest metabolizowany do głównego czynnego metabolitu -
hydroksybupropionu przede wszystkim przez izoenzym CYP2B6, podczas gdy izoenzymy CYP1A2, 2A6,
2C9, 3A4 i 2E1 biorą udział w metabolizmie leku w mniejszym stopniu. W odróżnieniu, powstawanie
treohydrobupropionu obejmuje redukcję grupy karbonylowej, ale izoenzymy cytochromu P450 nie biorą w
tym udziału (patrz punkt 4.5).
Nie badano potencjału działania hamującego treohydrobupropionu i erytrohydrobupropionu na izoenzymy
cytochromu P450. Bupropion i hydroksybupropion są inhibitorami izoenzymu CYP2D6. Wartości Ki
wynoszą dla nich odpowiednio 21 i 13,3 μM (patrz punkt 4.5).
Bupropion wykazał indukcję własnego metabolizmu u zwierząt podczas przedłużonego podawania. U ludzi
nie znaleziono dowodów na indukcję enzymów przez bupropion lub hydroksybupropion w grupie ochotników
lub pacjentów otrzymujących zalecane dawki bupropionu przez 10 do 45 dni.

Eliminacja
U ludzi, po doustnym podaniu dawki 200 mg 14C-bupropionu, 87% i 10% dawki radioaktywnej
znalazło się odpowiednio w moczu i kale. Część dawki bupropionu wydalana w formie niezmienionej
stanowiła tylko 0,5%, co jest zgodne z dużym stopniem metabolizmu bupropionu. Mniej niż 10%
znakowanej 14C dawki występowało w moczu jako czynne metabolity.
Średni klirens po doustnym podaniu chlorowodorku bupropionu wynosi około 200 L/godz., a średni okres
półtrwania bupropionu w fazie eliminacji około 20 godzin.
Okres półtrwania hydroksybupropionu w fazie eliminacji wynosi około 20 godzin. Okresy półtrwania
treohydrobupropionu i erytrohydrobupropionu w fazie eliminacji są dłuższe (odpowiednio 37 i 33 godziny),

a wartości AUC w stanie stacjonarnym są odpowiednio 8 i 1,6 razy większe niż dla bupropionu. Stan
stacjonarny bupropionu i jego metabolitów jest osiągany w ciągu 8 dni.
Nierozpuszczalna otoczka tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu może pozostać nienaruszona w trakcie
pasażu przez przewód pokarmowy i wydalona z kałem.

Szczególne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności nerek
Wydalanie bupropionu i jego głównych czynnych metabolitów może być zmniejszone u pacjentów z
zaburzeniami czynności nerek. Ograniczone dane dotyczące pacjentów z krańcową niewydolnością nerek
lub umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek wskazują, że ekspozycja na bupropion i
(lub) jego metabolity została zwiększona. (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia czynności wątroby
Farmakokinetyka bupropionu i jego czynnych metabolitów nie różni się statystycznie istotnie pomiędzy
pacjentami z łagodną lub umiarkowaną marskością wątroby a zdrowymi ochotnikami, jednakże
zaobserwowano większe zróżnicowanie pomiędzy poszczególnymi osobami (patrz punkt 4.4). U pacjentów
z ciężką marskością wątroby Cmax i AUC bupropionu były istotnie większe (odpowiednio przeciętnie o
około 70% i 3 razy) oraz były bardziej zróżnicowane niż w grupie zdrowych ochotników; dłuższy był
również średni okres półtrwania (o około 40%). W przypadku hydroksybupropionu średnia wartość Cmax
była mniejsza (o około 70%), średnia wartość AUC wykazywała tendencję zwyżkową (o około 30%),
środkowy Tmax był opóźniony (o około 20 godzin) i średnie wartości okresów półtrwania były dłuższe
(około 4 razy) w porównaniu do zdrowych ochotników. W przypadku treohydrobupropionu i
erytrohydrobupropionu średnia wartość Cmax wykazywała tendencję zniżkową (o około 30%), średnia
wartość AUC wykazywała tendencję zwyżkową (o około 50%), środkowy Tmax był opóźniony (o około 20
godzin) i średni okres półtrwania był dłuższy (około dwukrotnie) w porównaniu do wartości u zdrowych
ochotników (patrz punkt 4.3).

Pacjenci w podeszłym wieku
W wyniku badań farmakokinetycznych przeprowadzonych u pacjentów w podeszłym wieku otrzymano
bardzo zróżnicowane rezultaty. Badanie z zastosowaniem pojedynczej dawki wykazało, że farmakokinetyka
bupropionu i jego metabolitów u pacjentów w podeszłym wieku nie różni się od obserwowanej u
młodszych pacjentów dorosłych. Kolejne badanie farmakokinetyczne z zastosowaniem pojedynczej i
wielokrotnej dawki sugerowało, że akumulacja bupropionu i jego metabolitów może w większym stopniu
występować u pacjentów w podeszłym wieku. Doświadczenie kliniczne nie wykazało różnic w tolerancji
pomiędzy pacjentami w wieku podeszłym a pacjentami młodszymi, nie można jednak wykluczyć
występowania większej wrażliwości u pacjentów starszych (patrz punkt 4.4).

Uwalnianie bupropionu in-vitro w obecności alkoholu
Badania in vitro wykazały, że w obecności dużych stężeń alkoholu (do 40%), bupropion uwalniany jest
szybciej z postaci o zmodyfikowanym uwalnianiu (do 20% w ciągu 2 godzin) (patrz punkt 4.5).

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W badaniach toksycznego działania na reprodukcję u szczurów, z zastosowaniem dawki odpowiadającej
maksymalnej dawce zalecanej u ludzi (na podstawie systemowych danych o ekspozycji), nie stwierdzono
niepożądanego działania na płodność, ciążę i rozwój płodowy. W badaniach toksycznego działania na
rozród u królików, którym podawano dawkę do 7 razy większą niż maksymalna dawka zalecana u ludzi (na
podstawie wartości mg/m2 - brak dostępnych systemowych danych o ekspozycji), stwierdzono wyłącznie
nieznaczne zwiększenie częstości zaburzeń układu szkieletowego (częstsze przypadki typowych zmian
anatomicznych obejmujących dodatkowe żebro piersiowe i opóźnione kostnienie paliczków). Ponadto, po
dawkach toksycznych dla ciężarnych samic stwierdzano zmniejszenie masy ciała płodów.
W badaniach eksperymentalnych przeprowadzonych na zwierzętach z zastosowaniem bupropionu
stwierdzono, że produkt ten w dawkach kilkakrotnie większych niż dawki terapeutyczne stosowane u ludzi
powodował między innymi następujące objawy zależne od podanej dawki: ataksja i drgawki u szczurów,
ogólne osłabienie, drżenia i wymioty u psów oraz zwiększona śmiertelność u obu gatunków. Z powodu
działania indukującego na enzymy, które występuje u zwierząt a nie występuje u ludzi, narażenie

ogólnoustrojowe zwierząt było podobne do narażenia obserwowanego u ludzi podczas stosowania
maksymalnych zalecanych dawek.
Obserwowane w badaniach na zwierzętach zmiany w wątrobie odzwierciedlały działanie indukcyjne na
enzymy wątrobowe. W zakresie zalecanych u ludzi dawek nie stwierdzono działania indukcyjnego
bupropionu na jego własny metabolizm. To wskazuje, że powyższe obserwacje u zwierząt laboratoryjnych
mają ograniczone znaczenie w ocenie ryzyka stosowania bupropionu.
Dane dotyczące genotoksyczności wskazują, że bupropion jest słabym mutagenem u bakterii, jednakże nie
działa mutagennie u ssaków. Z tego powodu nie występują obawy o działanie genotoksyczne u człowieka.
Badania na szczurach i myszach potwierdzają brak działania rakotwórczego u tych gatunków.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
Powidon
Cysteiny chlorowodorek jednowodny
Krzemionka koloidalna, bezwodna
Glicerolu dibehenian
Magnezu stearynian

Skład otoczki:

Otoczka wewnętrzna:
Etyloceluloza
Powidon
Makrogol

Otoczka zewnętrzna:
Kwasu metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer
Sodu laurylosiarczan
Polisorbat 80
Krzemionka koloidalna, uwodniona
Makrogol
Trietylu cytrynian

Tusz:
Szelak
Żelaza tlenek czarny (E 172)
Glikol propylenowy

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blister:
Blister z folii OPA/Aluminium/PVC-Aluminium zawierający 7, 30, 60 i 90 tabletek, w tekturowym
pudełku.
Dostępny również w blistrze perforowanym z folii OPA/Aluminium/PVC-Aluminium podzielnym na dawki
pojedyncze, zawierającym 30×1 tabletka, w tekturowym pudełku.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Bez specjalnych wymagań dotyczących usuwania.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE
DO OBROTU

Zentiva k.s.
U kabelovny 130
Dolní Měcholupy
102 37 Praga 10
Republika Czeska

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr 27490

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU I
DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 23.11.2022
Data przedłużenia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 30.03.2023

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI
PRODUKTU LECZNICZEGO

02/2026

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.