# Xetanor 20 mg

> Paroksetyna · 20 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Xetanor 20 mg
- **Nazwa powszechna:** Paroxetinum
- **Substancja czynna:** [Paroksetyna](https://apteka.online/odpowiedniki/paroxetinum)
- **Moc:** 20 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** N06AB05
- **Liczba opakowań:** 4
- **Numer pozwolenia:** 12074
- **Podmiot odpowiedzialny:** neuraxpharm Arzneimittel GmbH
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/psychoanaleptyki/xetanor-20-mg-tabl-powl-20-mg-neuraxpharm
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/psychoanaleptyki/xetanor-20-mg-tabl-powl-20-mg-neuraxpharm.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/15947/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/15947/characteristic

## Dostępne opakowania (4)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 30 tabl. | 5909990570515 | Rp | 16,23 zł (dopłata od 5,57 zł) | Dobrze dostępny (4/5) | — |
| 20 tabl. | 5909990570508 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 60 tabl. | 5909990570522 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 100 tabl. | 5909990570539 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Leki refundowane

### 30 tabl. — EAN 5909990570515 · cena jedn. 0,54 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| Choroby psychiczne lub upośledzenia umysłowe | 30% | 16,23 zł | 5,57 zł | 10,66 zł | 15,23 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie. Leki ujęte w wykazie bezpłatnych leków MZ są całkowicie bezpłatne (0,00 zł) dla osób z uprawnieniem S (seniorzy 65+) lub DZ (dzieci i młodzież do 18).

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Xetanor i w jakim celu się go stosuje?
Lek Xetanor jest stosowany w leczeniu dorosłych z depresją i (lub) zaburzeniami lękowymi.

Zaburzenia lękowe, w leczeniu których jest stosowany lek Xetanor, to: zaburzenie obsesyjnokompulsyjne (powtarzające się, obsesyjne myśli z niekontrolowanym zachowaniem), zaburzenie
lękowe z napadami lęku (napady lęku panicznego, w tym spowodowane agorafobią, która jest lękiem
przed otwartą przestrzenią), fobia społeczna (strach lub unikanie sytuacji społecznych), zaburzenie
stresowe pourazowe (niepokój spowodowany wydarzeniem traumatycznym), zaburzenie lękowe
uogólnione (uogólnione uczucie niepokoju lub zdenerwowania).

Lek Xetanor należy do grupy leków nazywanych selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego
serotoniny (ang. SSRI). Nie jest w pełni poznane, w jaki sposób działa lek Xetanor i inne leki z grupy
SSRI, ale mogą one zwiększać stężenie serotoniny w mózgu. Prawidłowe leczenie depresji i zaburzeń
lękowych jest ważne, aby pacjent czuł się lepiej.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Xetanor

Kiedy nie stosować leku Xetanor:
• jeśli pacjent ma uczulenie na paroksetyny chlorowodorek, orzeszki ziemne, soję lub
którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).
• jeśli pacjent przyjmuje leki nazywane inhibitorami monoaminooksydazy (inhibitory MAO,
w tym moklobemid i chlorek metylotioniny (błękit metylenowy)) lub jeśli przyjmował je w
ciągu ostatnich dwóch tygodni. Lekarz poradzi pacjentowi, jak rozpocząć stosowanie leku
Xetanor po zaprzestaniu stosowania inhibitorów MAO.
• jeśli pacjent przyjmuje leki przeciwpsychotyczne, takie jak tiorydazyna lub pimozyd.

Jeśli jakiekolwiek z powyższych sytuacji dotyczą pacjenta, należy skontaktować się z lekarzem
prowadzącym i nie należy przyjmować leku Xetanor.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Xetanor należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą, jeśli:
• pacjent przyjmuje jakiekolwiek inne leki (patrz punkt Lek Xetanor a inne leki, w dalszej
części ulotki)
• pacjentka stosuje tamoksyfen w leczeniu raka piersi lub problemów z płodnością. Lek Xetanor
może zmniejszać skuteczność tamoksyfenu i dlatego lekarz prowadzący może zalecić
stosowanie innego leku przeciwdepresyjnego.
• pacjent ma problemy z nerkami, wątrobą lub sercem
• pacjent choruje na padaczkę lub występowały u niego w przeszłości napady drgawek
• u pacjenta kiedykolwiek występowały epizody manii (nadmierna aktywność lub gonitwa
myśli)
• pacjent jest leczony elektrowstrząsami
• u pacjenta występowały w przeszłości krwawienia lub pacjent przyjmuje inne leki, które mogą
zwiększyć ryzyko krwawienia (w tym leki stosowane do rozrzedzenia krwi, takie jak
warfaryna, leki przeciwpsychotyczne, takie jak perfenazyna lub klozapina, trójpierścieniowe
leki przeciwdepresyjne, leki stosowane w leczeniu bólu i stanów zapalnych nazywane
niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi lub NLPZ, takie jak kwas acetylosalicylowy,
ibuprofen, celekoksyb, etodolak, diklofenak, meloksykam)
• pacjent ma cukrzycę
• pacjent jest na diecie o obniżonej zawartości sodu
• pacjent ma jaskrę (ciśnienie w gałce ocznej)
• pacjentka jest w ciąży lub planuje zajść w ciążę (patrz punkt Ciąża, karmienie piersią i wpływ
na płodność, w dalszej części ulotki)
• pacjent ma mniej niż 18 lat (patrz punkt Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat, w dalszej
części ulotki)
• jeśli u pacjenta występuje ostry lub przewlekły ból lub inne stany leczone buprenorfiną.
Stosowanie tego leku jednocześnie z lekiem Xetanor może prowadzić do zespołu
serotoninowego, choroby mogącej zagrażać życiu (patrz punkt Lek Xetanor a inne leki).

Jeżeli odpowiedź brzmi TAK na jakiekolwiek z powyższych pytań i jeśli pacjent nie skontaktował
się jeszcze z lekarzem, należy udać się do lekarza prowadzącego i zapytać, jak stosować lek
Xetanor.

Dzieci i młodzież w wieku poniżej 18 lat
Lek Xetanor nie powinien być stosowany u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Pacjenci w
wieku poniżej 18 roku życia narażeni są na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak
próby samobójcze, myśli samobójcze i wrogość (szczególnie agresja, zachowania buntownicze i
przejawy gniewu) podczas przyjmowania leku Xetanor.

Jeśli lekarz przepisał lek Xetanor pacjentowi (lub dziecku pacjenta), a pojawiły się wątpliwości,
należy skontaktować się z lekarzem prowadzącym. Jeśli podczas przyjmowania leku Xetanor wystąpią
lub nasilą się wymienione objawy u pacjenta, należy poinformować o tym lekarza. Ponadto, jak do tej
pory brak danych dotyczących bezpieczeństwa długotrwałego stosowania leku Xetanor i wpływu na
wzrost, dojrzewanie oraz rozwój poznawczy i rozwój zachowania w tej grupie wiekowej.

W badaniach paroksetyny u pacjentów w wieku poniżej 18 lat, częstymi objawami niepożądanymi,
które występowały z częstością mniejszą niż u jednego pacjenta na 10 były: zwiększona częstość
myśli samobójczych i prób samobójczych, umyślne samouszkodzenie, wrogość, zachowania
agresywne lub nieprzyjazne, utrata apetytu, drżenia, nieprawidłowe pocenie się, nadmierna aktywność
(wykazywanie nadmiaru energii), pobudzenie, chwiejność emocjonalna (w tym płaczliwość i zmiany
nastroju) oraz niespotykane wcześniej siniaczenia lub krwawienia (takie jak krwawienie z nosa).
Badania te również wykazały, że takie same objawy występowały, chociaż rzadziej, u dzieci i
młodzieży przyjmujących tzw. tabletki cukrowe (placebo) zamiast paroksetyny.

U niektórych pacjentów w wieku poniżej 18 lat w tych badaniach wystąpiły objawy związane z
odstawianiem leku. Te objawy były bardzo podobne do objawów zaobserwowanych u dorosłych po

zaprzestaniu stosowania leku Xetanor (patrz punkt 3). Ponadto, u pacjentów poniżej 18 roku życia
również często (z częstością mniejszą niż u 1 pacjenta na 10) występował ból brzucha, uczucie
zdenerwowania i chwiejność emocjonalna (w tym płaczliwość, zmiany nastroju, próby
samouszkodzenia, myśli samobójcze i próby samobójcze).

Myśli samobójcze i pogłębienie objawów depresji lub zaburzenia lękowego
U pacjentów z depresją i (lub) zaburzeniami lękowymi, mogą wystąpić czasami myśli o
samookaleczeniu lub myśli samobójcze. Mogą nasilić się na początku stosowania leków
przeciwdepresyjnych, ponieważ może upłynąć pewien czas, zwykle około 2 tygodni, a czasem nawet
dłużej, zanim leki te zaczną działać.
U pacjenta takie myśli mogą wystąpić częściej:
- jeśli u pacjenta już wcześniej występowały myśli samobójcze lub o samookaleczeniu.
- jeśli pacjent jest młodym dorosłym. Dane z badań klinicznych wykazały zwiększone ryzyko
zachowań samobójczych u dorosłych w wieku poniżej 25 lat z zaburzeniami psychicznymi,
którzy byli leczeni lekami przeciwdepresyjnymi.
– jeśli u pacjenta kiedykolwiek wystąpią myśli o samookaleczeniu lub samobójstwie, należy
natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala.
Pomocne może okazać się, gdy pacjent poinformuje krewnego lub przyjaciela o tym, że ma
depresję lub zaburzenie lękowe oraz poprosi ich o przeczytanie tej ulotki. Pacjent może poprosić o
poinformowanie go, gdy zauważą, że depresja lub zaburzenie lękowe nasiliły się lub wystąpiły
niepokojące zmiany w jego zachowaniu.

Ważne działania niepożądane obserwowane podczas stosowania leku Xetanor
U niektórych pacjentów, którzy przyjmują Xetanor mogą pojawić się objawy zwane akatyzją. Czują
wtedy niepokój i nie mogą nieruchomo siedzieć lub stać. U innych pacjentów może pojawić się tzw.
zespół serotoninowy lub złośliwy zespół neuroleptyczny, w przebiegu których pacjenci mają
niektóre lub wszystkie z następujących objawów: uczucie silnego pobudzenia lub rozdrażnienia,
uczucie splątania (dezorientacji), niepokoju, gorąca, pocenie się, drżenie, dreszcze, omamy (dziwne
obrazy lub dźwięki), sztywność mięśni, nagłe skurcze mięśni lub szybkie bicie serca. Objawy mogą
się nasilać, prowadząc do utraty przytomności. Jeśli pacjent zauważy jakikolwiek z tych objawów,
powinien skontaktować się z lekarzem. Więcej informacji o tych lub innych działaniach
niepożądanych leku Xetanor znajduje się w punkcie 4.

Leki takie, jak Xetanor (tak zwane SSRI) mogą spowodować wystąpienie objawów zaburzeń
czynności seksualnych (patrz punkt 4). W niektórych przypadkach objawy te utrzymywały się po
przerwaniu leczenia.

Lek Xetanor a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.
Niektóre leki mogą wpływać na działanie leku Xetanor lub zwiększyć ryzyko działań niepożądanych.
Lek Xetanor może również wpływać na działanie innych leków. Do leków tych należą:
• leki nazywane inhibitorami monoaminooksydazy (inhibitory MAO, w tym moklobemid i
chlorek metylotioniny (błękit metylenowy)) – patrz punkt Kiedy nie stosować leku Xetanor
• tiorydazyna lub pimozyd, które należą do leków przeciwpsychotycznych – patrz punkt Kiedy
nie stosować leku Xetanor
• kwas acetylosalicylowy, ibuprofen lub inne leki nazywane NLPZ (niesteroidowe leki
przeciwzapalne), takie jak celekoksyb, etodolak, diklofenak i meloksykam, stosowane w
leczeniu bólu i stanów zapalnych
• tramadol, petydyna, buprenorfina - opioid leki przeciwbólowe. Leki te mogą wchodzić w
interakcje z lekiem Xetanor i wywoływać objawy, takie jak mimowolne, rytmiczne skurcze
mięśni, w tym mięśni warunkujących ruchy gałki ocznej, pobudzenie, omamy, śpiączka,
nadmierna potliwość, drżenie, wzmożenie odruchów, zwiększone napięcie mięśniowe,
temperatura ciała powyżej 38°C. Jeśli u pacjenta wystąpią takie objawy, należy skontaktować
się z lekarzem.
• leki nazywane tryptanami, takie jak sumatryptan, stosowany w leczeniu migreny

• inne leki przeciwdepresyjne, w tym inne SSRI, tryptofan i trójpierścieniowe leki
przeciwdepresyjne, jak klomipramina, nortryptylina i dezypramina
• suplement diety nazywany tryptofanem
• miwakurium i suksametonium (stosowane do znieczulania ogólnego)
• leki takie jak lit, rysperydon, perfenazyna, klozapina (nazywane lekami
przeciwpsychotycznymi) stosowane w leczeniu niektórych zaburzeń psychicznych
• fentanyl, stosowany w czasie znieczulenia oraz w leczeniu przewlekłego bólu
• połączenie fozamprenawiru i rytonawiru, które jest stosowane w leczeniu zakażeń ludzkim
wirusem upośledzenia odporności (HIV)
• ziele dziurawca, lek ziołowy stosowany w depresji
• fenobarbital, fenytoina, walproinian sodu lub karbamazepina stosowane w leczeniu napadu
drgawek lub padaczki
• atomoksetyna, która jest stosowana w leczeniu zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z
deficytem uwagi (ADHD)
• procyklidyna, stosowana w leczeniu drżenia, szczególnie w chorobie Parkinsona
• warfaryna lub inne leki (nazywane lekami przeciwzakrzepowymi) stosowane do rozrzedzenia
krwi
• propafenon, flekainid i leki stosowane w leczeniu nieregularnego bicia serca
• metoprolol, beta-adrenolityk stosowany w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi i problemów z
sercem
• prawastatyna, stosowana w leczeniu wysokiego stężenia cholesterolu
• ryfampicyna, stosowana w leczeniu gruźlicy i trądu
• linezolid, antybiotyk
• tamoksyfen, który jest stosowany w leczeniu raka piersi i problemów z płodnością

Jeśli pacjent przyjmuje obecnie lub ostatnio przyjmował jakikolwiek z wymienionych leków, i
nie omówił tego jeszcze z lekarzem, powinien ponownie skontaktować się z lekarzem i zapytać, jak
należy postępować. Dawka leku może zostać zmieniona lub konieczne może być przyjmowanie
innego leku.

Xetanor z jedzeniem, piciem i alkoholem
W trakcie przyjmowania leku Xetanor nie należy spożywać alkoholu. Alkohol może nasilić objawy
choroby lub nasilić działania niepożądane. Przyjmowanie leku Xetanor rano, w trakcie posiłku
zmniejszy prawdopodobieństwo wystąpienia mdłości (nudności).

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża
Istnieją pewne doniesienia wykazujące, że u dzieci, których matki przyjmowały lek zawierający
paroksetynę przez pierwsze parę miesięcy ciąży, wystąpiły wrodzone wady rozwojowe, w
szczególności wady serca. W populacji ogólnej około 1 na 100 dzieci rodzi się z wadą serca. Liczba ta
zwiększa się do 2 na 100 dzieci, jeśli matka stosuje lek zawierający paroksetynę. Lekarz wspólnie z
pacjentką zadecyduje, czy w czasie ciąży lepiej dla pacjentki jest zamienić lek na inny, czy stopniowo
odstawiać lek Xetanor. W pewnych okolicznościach lekarz może też sugerować, że lepiej dla
pacjentki jest utrzymać przyjmowanie leku Xetanor.

Należy dopilnować, aby położna lub lekarz zostali poinformowani o tym, że pacjentka przyjmuje
lek Xetanor. Przyjmowanie leku Xetanor pod koniec ciąży może zwiększać ryzyko poważnego
krwotoku z pochwy, występującego krótko po porodzie, zwłaszcza jeśli w wywiadzie stwierdzono u
pacjentki zaburzenia krzepnięcia krwi. Jeśli pacjentka przyjmuje lek Xetanor, powinna poinformować
o tym lekarza lub położną, aby mogli udzielić pacjentce odpowiednich porad. Leki takie jak Xetanor
przyjmowane w czasie ciąży, zwłaszcza w jej późnym okresie, mogą zwiększać ryzyko wystąpienia u
noworodka ciężkich powikłań, zwanych zespołem przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka

(PPHN). W PPHN ciśnienie krwi w naczyniach krwionośnych pomiędzy sercem a płucami dziecka
jest zbyt wysokie.

Jeśli pacjentka przyjmuje lek Xetanor w trakcie 3 ostatnich miesięcy ciąży, u noworodka mogą
również wystąpić inne zaburzenia, które zazwyczaj występują w pierwszych 24 godzinach po
urodzeniu. Objawy te obejmują: trudności z oddychaniem, zasinienie skóry lub niestałość temperatury
ciała, zasinienie ust, wymioty lub trudności z prawidłowym przyjmowaniem pokarmu, zmęczenie,
trudności z zasypianiem lub zwiększona płaczliwość, sztywne lub wiotkie mięśnie, drżenia, drżączka
ze zdenerwowania lub drgawki, nasilenie odruchów. Jeżeli u dziecka wystąpi po urodzeniu
którykolwiek z tych objawów lub w razie obaw o stan zdrowia dziecka, należy skontaktować się z
lekarzem lub położną w celu uzyskania porady.

Karmienie piersią
Paroksetyna może przenikać do mleka kobiecego w bardzo niewielkich ilościach. Jeśli pacjentka
stosuje lek Xetanor, powinna przed rozpoczęciem karmienia piersią omówić to z lekarzem. Lekarz
razem z pacjentką mogą zadecydować, czy podczas stosowania leku Xetanor pacjentka będzie karmić
piersią.

Wpływ na płodność
W badaniach na zwierzętach wykazano, że paroksetyna obniża jakość nasienia. Teoretycznie może to
wpływać na płodność, jednak wpływ na płodność u ludzi nie został do tej pory określony.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Możliwe działania niepożądane, spowodowane przez lek Xetanor to zawroty głowy, dezorientacja,
uczucie senności i zaburzenia widzenia. W razie wystąpienia takich objawów niepożądanych nie
należy prowadzić pojazdów i obsługiwać maszyn.

Lek Xetanor zawiera lecytynę sojową (E322), która może zawierać białka pochodzenia
sojowego.
Nie należy stosować tego leku, jeżeli pacjent jest uczulony na orzeszki ziemne lub soję.

Lek Xetanor zawiera sód
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.

### 3. Jak stosować lek Xetanor?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

Zwykle stosowane dawki w różnych wskazaniach przedstawiono w tabeli poniżej:
Dawka
początkowa
Zalecana dawka
dobowa
Maksymalna dawka
dobowa
Depresja 20 mg 20 mg 50 mg
Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne 20 mg 40 mg 60 mg
Zaburzenie lękowe z napadami
lęku
10 mg 40 mg 60 mg

Fobia społeczna 20 mg 20 mg 50 mg
Zaburzenie stresowe pourazowe 20 mg 20 mg 50 mg
Zaburzenie lękowe uogólnione 20 mg 20 mg 50 mg

Lekarz prowadzący zaleci od jakiej dawki leku Xetanor należy zacząć leczenie. Większość
pacjentów zaczyna czuć się lepiej po upływie kilku tygodni. Jeśli po tym czasie nie nastąpi poprawa,
należy zwrócić się o poradę do lekarza. Może on zadecydować o stopniowym zwiększaniu dawki o
10 mg, aż do maksymalnej dawki dobowej.

Tabletki należy przyjmować rano, w trakcie spożywania posiłku. Tabletki należy połknąć,
popijając wodą. Nie rozgryzać.

Lekarz prowadzący omówi z pacjentem, jak długo należy przyjmować tabletki. Leczenie może trwać
kilka miesięcy lub nawet dłużej.

Pacjenci w podeszłym wieku
Maksymalna dawka u pacjentów w wieku powyżej 65 lat wynosi 40 mg na dobę.

Pacjenci z chorobami wątroby lub nerek
U pacjenta z chorobą wątroby lub nerek lekarz może zalecić mniejszą dawkę leku Xetanor, niż
zazwyczaj stosowana. U pacjenta z ciężką chorobą wątroby lub nerek maksymalna dawka dobowa
wynosi 20 mg.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Xetanor
Nigdy nie należy przyjmować więcej tabletek, niż zalecił lekarz. Jeżeli pacjent (lub inna osoba)
zażył za dużo tabletek leku Xetanor, należy niezwłocznie poinformować o tym lekarza lub udać się do
najbliższego szpitalnego oddziału ratunkowego (SOR). Należy pokazać opakowanie z tabletkami.
W wyniku przedawkowania leku Xetanor, u pacjenta mogą wystąpić objawy opisane w punkcie 4
Możliwe działania niepożądane, lub następujące objawy: gorączka, mimowolne skurcze mięśni.

Pominięcie zastosowania leku Xetanor
Lek należy przyjmować o tej samej porze każdego dnia.
W razie pominięcia dawki i przypomnienia sobie o tym przed położeniem się spać, należy
natychmiast ją przyjąć. Następnego dnia należy przyjąć dawkę jak zwykle.
Jeśli pacjent przypomni sobie w nocy lub następnego dnia o pominięciu leku, nie powinien
przyjmować pominiętej dawki. U pacjenta mogą wystąpić objawy odstawienia, ale powinny one
szybko ustąpić po przyjęciu następnej dawki o zwykłej porze.
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Co należy robić w przypadku braku poprawy
Xetanor nie łagodzi objawów choroby natychmiast – wszystkie leki przeciwdepresyjne zaczynają
działać dopiero po pewnym czasie. Niektórzy pacjenci zaczynają czuć się lepiej po upływie kilku
tygodni, a inni jeszcze później. Niektórzy pacjenci przyjmujący leki przeciwdepresyjne czują się
gorzej, zanim zaczną się czuć lepiej. Jeżeli pacjent nie poczuje się lepiej po upływie kilku tygodni
leczenia, powinien zwrócić się do lekarza o poradę. Lekarz powinien zalecić pacjentowi wizytę
kontrolną po kilku tygodniach od rozpoczęcia przyjmowania leku po raz pierwszy. Należy
poinformować lekarza prowadzącego, jeżeli pacjent nie zaczął czuć się lepiej.

Przerwanie stosowania leku Xetanor
Nie należy przerywać przyjmowania leku Xetanor, dopóki nie zaleci tego lekarz.
W przypadku odstawiania leku Xetanor lekarz prowadzący pomoże powoli zmniejszać dawkę w
ciągu kilku tygodni lub miesięcy – to powinno zmniejszyć możliwość wystąpienia objawów
odstawienia. Jednym ze sposobów jest stopniowe zmniejszanie przyjmowanej przez pacjenta dawki
leku Xetanor o 10 mg tygodniowo. U większości pacjentów objawy odstawienia są łagodne i same
ustępują w ciągu dwóch tygodni. U niektórych pacjentów objawy mogą być bardziej nasilone lub
mogą utrzymywać się dłużej.
Jeżeli u pacjenta wystąpią objawy odstawienia po zaprzestaniu przyjmowania tabletek, lekarz może
zadecydować, że pacjent powinien wolniej odstawiać lek. W razie nasilonych objawów odstawienia
podczas odstawiania leku Xetanor, należy skontaktować się z lekarzem. Może on zalecić ponowne
rozpoczęcie przyjmowania tabletek i ich wolniejsze odstawianie.
Nawet jeśli u pacjenta wystąpią objawy odstawienia, nadal możliwe jest zaprzestanie stosowania
leku Xetanor.

Możliwe objawy odstawienia występujące po zaprzestaniu leczenia

Badania wykazują, że u 3 na 10 pacjentów występuje jeden lub więcej objawów odstawienia podczas
przerywania stosowania leku Xetanor. Niektóre z tych objawów występują częściej niż inne.

Częste działania niepożądane, mogą wystąpić u mniej niż 1 na 10 pacjentów:
• zawroty głowy, chwiejność lub trudności w utrzymaniu równowagi • uczucie mrowienia, wrażenie
pieczenia i (mniej częste) uczucie porażenia prądem, również w głowie • u niektórych pacjentów
podczas stosowania paroksetyny może wystąpić brzęczenie, syczenie, gwizdy, dzwonienie lub inny
utrzymujący się hałas w uszach (szum uszny) • zaburzenia snu (intensywne sny, koszmary senne,
bezsenność) • uczucie lęku • bóle głowy.

Niezbyt częste działania niepożądane, mogą wystąpić u mniej niż 1 na 100 pacjentów:
• mdłości (nudności) • pocenie się (w tym poty nocne) • uczucie niepokoju lub pobudzenia • drżenia •
uczucie dezorientacji • biegunka (luźne stolce) • emocjonalność lub rozdrażnienie • zaburzenia
widzenia • trzepotanie lub wzmożone bicie serca (kołatanie).

Jeżeli pacjent jest zaniepokojony objawami odstawienia po zaprzestaniu przyjmowania leku
Xetanor, powinien skontaktować się z lekarzem.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Działania niepożądane częściej mogą wystąpić w pierwszych tygodniach przyjmowania leku Xetanor.

Należy skontaktować się z lekarzem jeśli w trakcie leczenia wystąpi jakiekolwiek z
następujących działań niepożądanych:
Może być konieczne natychmiastowe skontaktowanie się z lekarzem lub szpitalnym oddziałem
ratunkowym (SOR).

Niezbyt częste działania niepożądane (występujące u mniej niż 1 na 100 pacjentów):
• Jeśli u pacjenta wystąpią nietypowe siniaki lub krwawienia, w tym krwawe wymioty lub
krew w kale, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala.
• Jeśli u pacjenta wystąpią trudności w oddawaniu moczu, należy natychmiast
skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala.

Rzadkie działania niepożądane (występujące u mniej niż 1 na 1 000 pacjentów):
• Jeśli u pacjenta wystąpią napady padaczkowe (drgawki), należy natychmiast
skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala,
• Jeśli pacjent odczuwa niepokój lub ma trudności z siedzeniem lub staniem w bezruchu;
mogą być to objawy akatyzji. Zwiększenie dawki leku Xetanor może nasilić te objawy. Jeśli
wystąpią takie objawy, należy skontaktować się z lekarzem.
• Jeśli pacjent odczuwa zmęczenie, osłabienie lub dezorientację oraz ból, sztywność lub
brak koordynacji mięśni może mieć zmniejszone stężenie sodu we krwi. Jeśli wystąpią takie
objawy, należy skontaktować się z lekarzem.

Bardzo rzadkie działania niepożądane (występujące u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów):
• Reakcje uczuleniowe na lek Xetanor o ciężkim nasileniu.
Jeśli u pacjenta wystąpi czerwona, grudkowata wysypka na skórze, obrzęk powiek, twarzy,
warg, jamy ustnej lub języka, swędzenie lub trudności w oddychaniu (duszność), lub
przełykaniu oraz osłabienie lub zawroty głowy prowadzące do upadku lub omdlenia, należy
natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala.
• Jeśli u pacjenta wystąpią niektóre lub wszystkie wymienione objawy, to może
występować u niego tzw. zespół serotoninowy. Objawy to: uczucie dezorientacji, niepokoju,

pocenie się, drżenie, dreszcze, omamy (dziwne obrazy lub dźwięki), nagłe skurcze mięśni lub
szybkie bicie serca. Jeśli objawy te wystąpią to należy skontaktować się z lekarzem.
• Ostra jaskra.
Jeśli u pacjenta wystąpi bolesność oczu i pojawią się zaburzenia ostrości widzenia, należy
skontaktować się z lekarzem.

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
• U niektórych pacjentów w trakcie stosowania leku Xetanor lub wkrótce po zaprzestaniu
leczenia, wystąpiły myśli o samouszkodzeniu lub samobójstwie (patrz punkt 2).
• U niektórych pacjentów w trakcie stosowania leku Xetanor wystąpiła agresja.
• Ciężki krwotok z pochwy, występujący krótko po porodzie (krwotok poporodowy), patrz
dodatkowe informacje w podpunkcie Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność w punkcie
2. W razie wystąpienia takich objawów niepożądanych, należy skontaktować się z lekarzem
prowadzącym.

Inne możliwe działania niepożądane występujące podczas leczenia

Bardzo częste działania niepożądane (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 pacjentów):
mdłości (nudności). Przyjmowanie leku Xetanor rano, w trakcie spożywania posiłku zmniejsza
prawdopodobieństwo wystąpienia nudności; zmiana popędu seksualnego lub czynności seksualnych.
Na przykład brak orgazmu, a u mężczyzn zaburzenia wzwodu i wytrysku.

Częste działania niepożądane (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 10 pacjentów):
zwiększenie stężenia cholesterolu we krwi; brak apetytu; zaburzenia snu (bezsenność) lub uczucie
senności; nieprawidłowe marzenia senne, w tym koszmary senne; zawroty głowy lub drżenia
(dreszcze); ból głowy; trudności z koncentracją; uczucie pobudzenia; uczucie nadmiernego osłabienia;
zaburzenia ostrości widzenia; ziewanie, suchość jamy ustnej; biegunka lub zaparcie; wymioty;
zwiększenie masy ciała; pocenie się.

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 100 pacjentów):
krótkotrwałe zwiększenie lub zmniejszenie ciśnienia krwi, które może spowodować zawroty głowy
lub zasłabnięcie podczas nagłej zmiany pozycji na stojącą; szybsze niż zazwyczaj bicie serca; trudność
w poruszaniu się, sztywność, drżenie lub nieprawidłowe ruchy ust i języka; rozszerzenie źrenic;
wysypki; świąd; uczucie dezorientacji; omamy (dziwne obrazy lub dźwięki); niemożność oddania
moczu (zatrzymanie moczu) lub niekontrolowane, mimowolne oddawanie moczu (nietrzymanie
moczu); zmniejszenie liczby białych krwinek; u pacjentów z cukrzycą podczas stosowania leku
Xetanor może wystąpić pogorszenie kontroli stężenia cukru we krwi. Należy skontaktować się z
lekarzem, aby dostosować dawkę insuliny lub leków przeciwcukrzycowych.

Rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 1 000 pacjentów):
nieprawidłowe wytwarzanie mleka w gruczołach sutkowych u mężczyzn i kobiet; powolne bicie serca;
wpływ na wątrobę, który można stwierdzić w badaniach krwi dotyczących czynności wątroby; napady
lęku; nadmierna aktywność lub gonitwa myśli (mania); poczucie niepewności co do istnienia własnej
osoby (depersonalizacja); uczucie lęku; nieodparty przymus poruszania nogami (zespół niespokojnych
nóg); bóle stawów lub mięśni; wzrost stężenia we krwi hormonu zwanego prolaktyną; zaburzenia
miesiączkowania (w tym nasilone lub nieregularne krwawienia, krwawienia między miesiączkowe,
brak miesiączki lub wydłużony cykl miesięczny).

Bardzo rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić u mniej niż 1 na 10 000 pacjentów):
wysypka na skórze zwana rumieniem wielopostaciowym, mogąca przebiegać z pęcherzykami i
wyglądać jak małe tarcze (ciemna plamka w środku otoczona jaśniejszą obwódką z ciemnym
pierścieniem wokół krawędzi); rozsiana wysypka na skórze z pęcherzykami i złuszczaniem się skóry,
szczególnie wokół ust, nosa, oczu i narządów płciowych (zespół Stevensa-Johnsona); rozsiana
wysypka na skórze z pęcherzykami i złuszczaniem znacznej powierzchni skóry (toksyczne martwicze
oddzielanie się naskórka); zaburzenia czynności wątroby, które powodują zażółcenie skóry lub
białkówki oczu; zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH), gdy na

skutek niewłaściwych sygnałów chemicznych w organizmie dochodzi do zwiększonego gromadzenia
wody i zmniejszonego stężenia sodu (soli). U pacjentów mogą wystąpić objawy poważnej choroby
albo mogą nie wystąpić żadne objawy; zatrzymanie płynów lub wody (które może prowadzić do
obrzęków rąk lub nóg); wrażliwość na światło; bolesny, nieprzemijający wzwód prącia; zmniejszenie
liczby płytek krwi.

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
zgrzytanie zębami; zapalenie okrężnicy (powodujące biegunkę).

U niektórych pacjentów mogą wystąpić brzęczenia, syczenia, gwizdy, dzwonienie lub inny
utrzymujący się hałas w uszach (szum uszny) podczas przyjmowania leku Xetanor.

U pacjentów stosujących leki z tej grupy obserwowano zwiększone ryzyko złamań kości.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie możliwe objawy niepożądane
niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi i farmaceucie. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Xetanor?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze po skrócie „EXP” i
na tekturowym pudełku po: Termin ważności (EXP). Termin ważności oznacza ostatni dzień
podanego miesiąca.

Blistry należy przechowywać w oryginalnym opakowaniu zewnętrznym.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Xetanor
– Substancją czynną leku jest paroksetyna. Każda tabletka leku Xetanor zawiera 22,2 mg
paroksetyny chlorowodorku bezwodnego, co odpowiada 20 mg paroksetyny.

- Pozostałe składniki to:
Rdzeń tabletki: magnezu stearynian, karboksymetyloskrobia sodowa (Typ A), mannitol, celuloza
mikrokrystaliczna,

Otoczka tabletki: Eudragit E100, Opadry ABM White: częściowo hydrolizowany alkohol
poliwinylowy, tytanu dwutlenek (E171), talk, lecytyna sojowa (E322), guma ksantan.

Jak wygląda lek Xetanor i co zawiera opakowanie

Lek Xetanor: okrągłe, obustronnie wypukłe, białe lub prawie białe tabletki powlekane, o średnicy
10 mm, z linią podziału po obu stronach, z literą „P” na jednej stronie i liczbą „20” na drugiej stronie.

Dostępne opakowania:
Tabletki pakowane są w blistry umieszczone w tekturowym pudełku po 20, 30, 60, 100 tabletek
powlekanych. Każdy blister zawiera 10 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny
neuraxpharm Arzneimittel GmbH
Elisabeth-Selbert Str. 23
40764 Langenfeld
Niemcy

Wytwórca
GE Pharmaceuticals Ltd.
Industrial zone, “Chekanitza-South” area
2140 Botevgrad
Bułgaria

Balkanpharma – Dupnitsa AD
3 Samokovsko Shosse Str.
Dupnitsa 2600
Bułgaria

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji, należy zwrócić się do przedstawiciela
podmiotu odpowiedzialnego:

Neuraxpharm Polska Sp. z o.o.
ul. Poleczki 35
02-822 Warszawa

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 12/2023

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Xetanor 20 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 20 mg paroksetyny, co odpowiada 22,2 mg bezwodnego
chlorowodorku paroksetyny.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.

Okrągłe, obustronnie wypukłe, białe lub prawie białe tabletki powlekane, o średnicy 10 mm, z linią
podziału po obu stronach i nacięciem po bokach, z literą „P” na jednej stronie i liczbą „20” na drugiej
stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Leczenie:
• ciężkiego epizodu depresji
• zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego
• zaburzenia lękowego z napadami lęku z agorafobią lub bez agorafobii
• fobii społecznej
• zaburzenia lękowego uogólnionego
• zaburzenia stresowego pourazowego

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Ciężki epizod depresji
Zalecana dawka to 20 mg na dobę. Ogólna poprawa stanu klinicznego pacjenta rozpoczyna się po
jednym tygodniu, ale widoczna staje się od drugiego tygodnia leczenia. Podobnie jak w przypadku
wszystkich leków przeciwdepresyjnych, dawkowanie należy zweryfikować i, jeśli to konieczne,
dostosować w ciągu 3 do 4 tygodni od rozpoczęcia leczenia, następnie ponownie ocenić na podstawie
wyników leczenia. U niektórych pacjentów, u których odpowiedź kliniczna na dawkę 20 mg jest
niewystarczająca, dawkę produktu leczniczego można zwiększać stopniowo o 10 mg, w zależności od
odpowiedzi klinicznej pacjenta, aż do maksymalnej dawki 50 mg na dobę.
Pacjenci z depresją powinni być leczeni dostatecznie długo, przez co najmniej 6 miesięcy, aby
zapewnić ustąpienie objawów.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne

Zalecana dawka to 40 mg na dobę. Pacjenci powinni rozpoczynać leczenie od dawki 20 mg na dobę.
Dawka może być zwiększana stopniowo o 10 mg, do wielkości dawki zalecanej. Jeśli po kilku
tygodniach stosowania zalecanej dawki obserwowana odpowiedź kliniczna na leczenie jest
niewystarczająca, niektórzy pacjenci mogą odnieść korzyść ze stopniowego zwiększania dawki, aż do
maksymalnej dawki 60 mg na dobę.
Pacjenci z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym powinni być leczeni dostatecznie długo, aby
zapewnić ustąpienie objawów. Okres ten może trwać kilka miesięcy lub nawet dłużej (patrz punkt
5.1).

Zaburzenie lękowe z napadami lęku
Zalecana dawka to 40 mg na dobę. Leczenie należy rozpoczynać od dawki 10 mg na dobę i zwiększać
ją stopniowo o 10 mg w zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta na leczenie, aż do dawki
zalecanej. Rozpoczynanie leczenia od małej dawki początkowej zalecane jest w celu
zminimalizowania potencjalnego nasilenia objawów lęku napadowego, co, jak się ogólnie uznaje,
występuje w początkowym okresie leczenia choroby. Jeśli po kilku tygodniach stosowania zalecanej
dawki, obserwowana odpowiedź kliniczna na leczenie jest niewystarczająca, niektórzy pacjenci mogą
odnieść korzyść ze stopniowego zwiększania dawki, aż do maksymalnej dawki 60 mg na dobę.
Pacjenci z zaburzeniem lękowym powinni być leczeni dostatecznie długo, aby zapewnić ustąpienie
objawów. Okres ten może trwać kilka miesięcy lub nawet dłużej (patrz punkt 5.1).

Fobia społeczna
Zalecana dawka to 20 mg na dobę. Jeśli po kilku tygodniach stosowania zalecanej dawki
obserwowana odpowiedź kliniczna na leczenie jest niewystarczająca, niektórzy pacjenci mogą odnieść
korzyść ze stopniowego zwiększania dawki o 10 mg, aż do maksymalnej dawki 50 mg na dobę.
Długotrwałe leczenie powinno być regularnie oceniane (patrz punkt 5.1).

Zaburzenie lękowe uogólnione
Zalecana dawka to 20 mg na dobę. Jeśli po kilku tygodniach stosowania zalecanej dawki
obserwowana odpowiedź kliniczna na leczenie jest niewystarczająca, niektórzy pacjenci mogą odnieść
korzyść ze stopniowego zwiększania dawki o 10 mg, aż do maksymalnej dawki 50 mg na dobę.
Długotrwałe leczenie powinno być regularnie oceniane (patrz punkt 5.1).

Zaburzenie stresowe pourazowe
Zalecana dawka to 20 mg na dobę. Jeśli po kilku tygodniach stosowania zalecanej dawki
obserwowana odpowiedź kliniczna na leczenie jest niewystarczająca, niektórzy pacjenci mogą odnieść
korzyść ze stopniowego zwiększania dawki o 10 mg, aż do maksymalnej dawki 50 mg na dobę.
Długotrwałe leczenie powinno być regularnie oceniane (patrz punkt 5.1).

Uwagi ogólne

Objawy odstawienia obserwowane po zakończeniu stosowania paroksetyny
Należy unikać nagłego odstawiania produktu leczniczego (patrz punkty 4.4 i 4.8). W badaniach
klinicznych stosowano schemat stopniowego odstawiania produktu leczniczego, w którym
zmniejszano dobową dawkę paroksetyny co tydzień o 10 mg. Jeżeli po zmniejszeniu dawki lub
przerwaniu leczenia wystąpią nietolerowane przez pacjenta objawy, należy rozważyć powrót do
poprzednio stosowanej dawki. Następnie, lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale w sposób
bardziej stopniowy.

Szczególne populacje

Pacjenci w podeszłym wieku
U osób w podeszłym wieku obserwuje się zwiększone stężenia paroksetyny w osoczu, ale zakres
stężeń pokrywa się z obserwowanym u osób młodszych. Dawkowanie należy rozpoczynać od dawki
początkowej zalecanej u dorosłych. U niektórych pacjentów może być pomocne zwiększenie dawki.
Maksymalna dawka nie powinna być większa niż 40 mg na dobę.

Dzieci i młodzież (7-17 lat)
Paroksetyny nie należy stosować u dzieci i młodzieży, ponieważ wykazano w kontrolowanych
badaniach klinicznych, że zastosowanie paroksetyny związane było ze zwiększeniem ryzyka
zachowań samobójczych i wrogości. Ponadto, w badaniach tych nie wykazano odpowiedniej
skuteczności paroksetyny (patrz punkty 4.4 i 4.8).

Dzieci w wieku poniżej 7 lat
Zastosowanie paroksetyny nie było badane u dzieci w wieku poniżej 7 lat. Nie należy stosować
paroksetyny, dopóki bezpieczeństwo i skuteczność leku w tej grupie wiekowej nie zostaną określone.

Zaburzenia czynności nerek lub wątroby
Zwiększone stężenia paroksetyny w osoczu obserwuje się u pacjentów z ciężkim zaburzeniem
czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) lub u pacjentów z zaburzeniem
czynności wątroby. Z tego powodu dawkowanie powinno być ograniczone do dolnego zakresu dawek.

Sposób podawania
Zalecane jest podawanie produktu leczniczego Xetanor raz na dobę, rano, w trakcie posiłku. Tabletkę
należy połykać bez rozgryzania.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1.
Lecytyna sojowa (E322) może zawierać białko sojowe i w związku z tym, u osób uczulonych na
orzeszki ziemne lub soję, mogą wystąpić reakcje uczuleniowe.

Przeciwwskazane jest stosowanie paroksetyny jednocześnie z inhibitorami monoaminooksydazy
(IMAO). W wyjątkowych okolicznościach linezolid (antybiotyk, który jest odwracalnym
nieselektywnym inhibitorem MAO) można stosować w skojarzeniu z paroksetyną pod warunkiem, że
możliwe jest prowadzenie ścisłej kontroli objawów zespołu serotoninowego oraz monitorowanie
ciśnienia tętniczego krwi (patrz punkt 4.5).

Leczenie paroksetyną można rozpocząć:
- po 2 tygodniach od zakończenia stosowania nieodwracalnych inhibitorów MAO lub
- co najmniej 24 godziny po zakończeniu stosowania odwracalnych inhibitorów MAO (np.
moklobemidu, linezolidu, chlorku metylotioniny (błękit metylenowy; środek stosowany
przedoperacyjnie w celu wizualizacji struktur, który jest odwracalnym nieselektywnym
inhibitorem MAO)).
Co najmniej jeden tydzień powinien upłynąć od zakończenia leczenia paroksetyną do rozpoczęcia
leczenia jakimkolwiek inhibitorem MAO.

Nie należy stosować paroksetyny jednocześnie z tiorydazyną, gdyż podobnie jak inne leki hamujące
aktywność enzymu wątrobowego CYP450 2D6, paroksetyna może zwiększać stężenie tiorydazyny w
osoczu (patrz punkt 4.5). Podanie samej tiorydazyny może prowadzić do wydłużenia odstępu QTc,
związanych z tym ciężkich komorowych zaburzeń rytmu, takich jak torsades de pointes i nagłej
śmierci.

Nie należy stosować paroksetyny w skojarzeniu z pimozydem (patrz punkt 4.5).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Leczenie paroksetyną należy rozpoczynać ostrożnie dwa tygodnie po zakończeniu leczenia z
zastosowaniem nieodwracalnych inhibitorów MAO lub 24 godziny po zakończeniu leczenia z
zastosowaniem odwracalnych inhibitorów MAO.

Dawkę paroksetyny należy zwiększać stopniowo, aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi klinicznej
na leczenie (patrz punkty 4.3 i 4.5).

Dzieci i młodzież
Paroksetyny nie powinno się stosować w leczeniu dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. W
badaniach klinicznych zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość
(szczególnie agresja, zachowania buntownicze i przejawy gniewu) obserwowano częściej u dzieci i
młodzieży leczonych lekami przeciwdepresyjnymi, niż w grupie, której podawano placebo. Jeżeli
mimo to zostanie podjęta decyzja o rozpoczęciu leczenia, w oparciu o istniejącą potrzebę kliniczną,
należy uważnie obserwować pacjenta pod kątem wystąpienia objawów samobójczych. Ponadto, brak
długoterminowych danych co do bezpieczeństwa stosowania paroksetyny u dzieci i młodzieży,
dotyczących wzrostu, dojrzewania oraz rozwoju poznawczego i rozwoju zachowania.

Samobójstwo/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego
Depresja jest związana ze zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, samouszkodzeń i
samobójstwa (zdarzenia związane z samobójstwem). Ryzyko to utrzymuje się, aż do wystąpienia
wyraźnej remisji. W przypadku braku poprawy w pierwszych lub następnych tygodniach leczenia,
pacjent powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą, aż do czasu, kiedy wystąpi poprawa. Z ogólnego
doświadczenia klinicznego wynika, że ryzyko samobójstwa może zwiększyć się we wczesnych
etapach powrotu do zdrowia.

Inne zaburzenia psychiczne, w leczeniu których stosuje się paroksetynę, mogą także być związane ze
zwiększonym ryzykiem wystąpienia zdarzeń związanych z samobójstwem. Ponadto, zaburzenia te
mogą współwystępować z ciężkimi epizodami depresyjnymi. Dlatego, podczas leczenia pacjentów z
innymi zaburzeniami psychicznymi, należy zachować takie same środki ostrożności, jak u pacjentów z
ciężkim epizodem depresyjnym.

Pacjenci ze zdarzeniami związanymi z samobójstwem w wywiadzie lub ci, którzy przed rozpoczęciem
leczenia wykazują znaczny stopień myśli samobójczych, stanowią grupę wysokiego ryzyka
wystąpienia myśli lub prób samobójczych i powinni znajdować się pod ścisłą kontrolą podczas
leczenia. Metaanaliza kontrolowanych placebo badań klinicznych leków przeciwdepresyjnych u
dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi, wykazała większe ryzyko zachowań
samobójczych u pacjentów w wieku poniżej 25 lat przyjmujących leki przeciwdepresyjne, w
porównaniu do placebo (patrz punkt 5.1).

Pacjenci, szczególnie z grupy wysokiego ryzyka, powinni pozostawać pod ścisłą kontrolą w trakcie
stosowania paroksetyny, zwłaszcza we wczesnym okresie leczenia lub po zmianie dawki. Pacjentów (i
opiekunów pacjentów) należy poinformować o potrzebie obserwacji pod kątem wszelkich oznak
pogorszenia stanu klinicznego pacjenta, myśli lub zachowań samobójczych oraz nietypowych zmian w
zachowaniu. W razie wystąpienia tych objawów powinni natychmiast zasięgnąć porady lekarskiej.

Akatyzja/niepokój psychoruchowy
Stosowanie paroksetyny może powodować wystąpienie akatyzji, która charakteryzuje się poczuciem
wewnętrznego niepokoju i pobudzeniem psychoruchowym z niemożnością spokojnego siedzenia lub
stania, zazwyczaj związaną z subiektywnie odczuwanym wyczerpaniem. Objaw ten najczęściej
występuje w ciągu kilku pierwszych tygodni leczenia. Zwiększenie dawki u pacjentów, u których
objawy te wystąpią, może być szkodliwe.

Zespół serotoninowy/złośliwy zespół neuroleptyczny
W rzadkich przypadkach w związku z leczeniem paroksetyną szczególnie podczas stosowania w
skojarzeniu z innymi lekami serotoninergicznymi, opioidami (np. buprenorfiną) i (lub)
neuroleptykami, może rozwinąć się zespół serotoninowy lub objawy jak w złośliwym zespole
neuroleptycznym. Ponieważ zespoły te mogą stanowić potencjalne zagrożenie dla życia, jeśli wystąpią
(grupa objawów, takich jak hipertermia, sztywność mięśni, drgawki kloniczne mięśni, zaburzenia
nerwowo-mięśniowe lub objawy dotyczące układu pokarmowego, zaburzenia wegetatywne z

możliwością szybkich zmian w zakresie czynności życiowych, zmiany stanu psychicznego, w tym
splątanie, drażliwość, skrajne pobudzenie przechodzące w majaczenie i śpiączkę), należy rozważyć
zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia, w zależności od nasilenia objawów i rozpocząć
objawowe leczenie wspomagające. Ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego nie należy
stosować paroksetyny jednocześnie z prekursorami serotoniny (takimi jak L-tryptofan, oksytryptan)
(patrz punkt 4.3 i punkt 4.5). Jeśli jednoczesne przyjmowanie innych leków serotoninergicznych jest
klinicznie uzasadnione, zaleca się uważną obserwację pacjenta, zwłaszcza w początkowej fazie
leczenia i podczas zwiększania dawki.

Mania
Podobnie jak w przypadku wszystkich leków przeciwdepresyjnych, paroksetynę należy stosować
ostrożnie u pacjentów z manią w wywiadzie. Należy przerwać leczenie paroksetyną u każdego
pacjenta, u którego rozpoczyna się faza maniakalna.

Niewydolność nerek lub wątroby
Zalecana jest ostrożność u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub niewydolnością wątroby
(patrz punkt 4.2).

Cukrzyca
Leczenie pacjentów z cukrzycą selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (ang.
SSRI) może zmieniać stopień kontroli stężenia glukozy we krwi. Może być konieczna zmiana
dawkowania insuliny i (lub) doustnych leków o działaniu hipoglikemizującym. Ponadto,
przeprowadzone badania wskazują na możliwość wystąpienia podwyższonego stężenia glukozy we
krwi w wypadku równoczesnego przyjmowania paroksetyny i prawastatyny (patrz punkt 4.5).

Padaczka
Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwdepresyjnych, należy zachować ostrożność podczas
stosowania paroksetyny u pacjentów z padaczką.

Napady drgawkowe
U osób leczonych paroksetyną częstość napadów drgawkowych jest mniejsza niż 0,1%. Produkt
leczniczy Xetanor należy odstawić u każdego pacjenta, u którego wystąpił napad drgawkowy.

Leczenie elektrowstrząsami
Doświadczenia kliniczne dotyczące jednoczesnego stosowania paroksetyny z elektrowstrząsami są
niewielkie.

Jaskra
Podobnie jak pozostałe leki z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny,
paroksetyna może powodować rozszerzenie źrenic, dlatego należy zachować ostrożność stosując
paroksetynę u pacjentów z jaskrą z wąskim kątem przesączania lub z jaskrą w wywiadzie.

Zaburzenia serca
U pacjentów z zaburzeniami czynności serca należy zachować zwykłe środki ostrożności.

Hiponatremia
Podczas leczenia paroksetyną rzadko obserwowano zmniejszenie stężenia sodu (hiponatremię) w
osoczu, głównie u pacjentów w podeszłym wieku. Należy zachować ostrożność u pacjentów z
ryzykiem hiponatremii, np. z powodu jednocześnie stosowanych leków i marskości wątroby.
Hiponatremia zazwyczaj ustępuje po odstawieniu paroksetyny.

Krwawienia
Podczas stosowania produktów leczniczych z grupy SSRI informowano o nieprawidłowych
krwawieniach w obrębie skóry, takich jak wybroczyny i plamica. Informowano również o innych

krwawieniach, np. z przewodu pokarmowego lub dróg rodnych. U pacjentek w podeszłym wieku
ryzyko krwawienia niezwiązanego z miesiączką może być większe.

Leki z grupy SSRI i SNRI mogą zwiększać ryzyko wystąpienia krwotoku poporodowego (patrz
punkty 4.6 i 4.8).

Należy zachować ostrożność u pacjentów stosujących produkty lecznicze z grupy SSRI jednocześnie z
doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, produktami leczniczymi wpływającymi na czynność płytek
krwi lub innymi produktami leczniczymi zwiększającymi ryzyko krwawienia (np. atypowe leki
przeciwpsychotyczne, takie jak klozapina, pochodne fenotiazyny, większość trójpierścieniowych
leków przeciwdepresyjnych, kwas acetylosalicylowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ),
inhibitory COX-2), a także u pacjentów z krwawieniami w wywiadzie lub stanami, które mogą
predysponować do wystąpienia krwawienia (patrz punkt 4.8).

Interakcje z tamoksyfenem
Paroksetyna, silny inhibitor CYP2D6, może zmniejszać stężenie endoksyfenu, jednego z
najważniejszych czynnych metabolitów tamoksyfenu. Z tego względu, jeżeli to możliwe, należy
unikać stosowania paroksetyny podczas leczenia tamoksyfenem (patrz punkt 4.5).

Objawy odstawienia obserwowane po zakończeniu stosowania paroksetyny
Objawy odstawienia występują często po przerwaniu leczenia paroksetyną, szczególnie gdy leczenie
przerwano nagle (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych działania niepożądane obserwowane po
przerwania leczenia występowały u 30% pacjentów leczonych paroksetyną w porównaniu do 20%
pacjentów przyjmujących placebo. Występowanie objawów odstawienia nie oznacza, że lek uzależnia
lub wywołuje uzależnienie. Ryzyko objawów odstawienia może zależeć od wielu czynników, do
których należą czas trwania leczenia, wielkości stosowanej dawki i szybkość zmniejszania dawki.
Zgłaszano zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zaburzenia czuciowe (w tym parestezje,
wrażenie wstrząsów elektrycznych i szumy uszne), zaburzenia snu (w tym intensywne marzenia
senne), pobudzenie lub lęk, nudności, drżenie, splątanie, pocenie się, ból głowy, biegunkę, kołatanie
serca, chwiejność emocjonalną, drażliwość i zaburzenia widzenia. Na ogół objawy te mają nasilenie
łagodne do umiarkowanego, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie. Objawy te występują
zazwyczaj w ciągu kilku pierwszych dni po odstawianiu produktu leczniczego, jednak istnieją bardzo
rzadkie doniesienia o ich wystąpieniu u pacjentów, którzy przez nieuwagę pominęli dawkę. Na ogół
objawy te ustępują samoistnie, zazwyczaj w ciągu dwóch tygodni, chociaż u niektórych osób mogą
utrzymywać się dłużej (dwa-trzy miesiące lub dłużej). Dlatego zaleca się podczas odstawiania
paroksetyny stopniowe zmniejszanie dawki przez kilka tygodni lub miesięcy, w zależności od potrzeb
pacjenta (patrz punkt 4.2).

Zaburzenia czynności seksualnych
Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (ang. selective serotonin reuptake inhibitors,
SSRI) mogą spowodować wystąpienie objawów zaburzeń czynności seksualnych (patrz punkt 4.8).
Zgłaszano przypadki długotrwałych zaburzeń czynności seksualnych, w których objawy utrzymywały
się pomimo przerwania stosowania SSRI.

Substancje pomocnicze:
Lecytyna sojowa (E322) może zawierać białko sojowe i w związku z tym, u osób uczulonych na
orzeszki ziemne lub soję, mogą wystąpić reakcje uczuleniowe.

Sód
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na jedną tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Leki serotoninergiczne
Podobnie jak w przypadku innych produktów leczniczych z grupy SSRI, jednoczesne podawanie
paroksetyny i leków serotoninergicznych może prowadzić do wystąpienia objawów związanych z
działaniem serotoniny (zespół serotoninowy: patrz punkt 4.4). Konieczne jest zachowanie ostrożności
i ścisła kontrola kliniczna podczas skojarzonego leczenia paroksetyną i lekami serotoninergicznymi
(takimi jak L-tryptofan, pochodne tryptanu,opioidy (np. buprenorfina, tramadol), linezolid, chlorek
metylotioniny (błękit metylenowy), produkty lecznicze z grupy SSRI, lit, petydyna i preparaty
zawierające ziele dziurawca zwyczajnego - Hypericum perforatum). Należy również zachować
ostrożność stosując fentanyl podczas znieczulenia ogólnego oraz leczenia przewlekłego bólu.
Jednoczesne stosowanie paroksetyny i inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO) jest
przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego (patrz punkt 4.3).

Pimozyd
W badaniu, w którym pojedynczą, małą dawkę pimozydu (2 mg) podano jednocześnie z paroksetyną
w dawce 60 mg, wykazano około 2,5 krotne zwiększenie stężenia pimozydu. Można to tłumaczyć
znanymi właściwościami paroksetyny, polegającymi na hamowaniu aktywności CYP2D6. Ze względu
na wąski zakres terapeutyczny pimozydu i możliwość wydłużania przez niego odstępu QT,
jednoczesne stosowanie pimozydu i paroksetyny jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).

Enzymy metabolizujące produkty lecznicze
Metabolizm i farmakokinetyka paroksetyny mogą być zaburzone przez pobudzenie lub hamowanie
aktywności enzymów metabolizujących produkty lecznicze. Podając paroksetynę w skojarzeniu z
produktem leczniczym o znanym działaniu hamującym aktywność enzymów metabolizujących
produkty lecznicze, należy rozważyć stosowanie dawek paroksetyny mieszczących się w dolnym
zakresie dawkowania. Nie jest konieczne dostosowanie początkowej dawki paroksetyny, jeśli ma być
ona podawana jednocześnie z produktami leczniczymi o znanym działaniu pobudzającym enzymy
metabolizujące produkty lecznicze (np. karbamazepina, ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina) lub z
fozamprenawirem/rytonawirem. Wszelkie zmiany dawki paroksetyny (po rozpoczęciu leczenia lub po
przerwaniu leczenia produktem leczniczym pobudzającym enzymy) powinny być dokonywane na
podstawie oceny działania klinicznego (tolerancji i skuteczności).

Związki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe
Produkty lecznicze z grupy SSRI mogą zmniejszać aktywność cholinesterazy osoczowej, powodując
wydłużenie bloku nerwowo–mięśniowego wywoływanego przez miwakurium i suksametonium.

Fozamprenawir/rytonawir
Jednoczesne stosowanie fozamprenawiru/rytonawiru w dawkach 700/100 mg dwa razy na dobę i
paroksetyny w dawce 20 mg na dobę u zdrowych ochotników przez 10 dni znacząco zmniejsza
stężenie paroksetyny w osoczu (o około 55%). Stężenia fozamprenawiru/rytonawiru w osoczu podczas
jednoczesnego stosowania paroksetyny były podobne do wartości referencyjnych uzyskanych w
innych badaniach. Wynika z tego, że paroksetyna nie wpływa znacząco na metabolizm
fozamprenawiru/rytonawiru. Nie ma danych dotyczących długotrwałego (powyżej 10 dni)
jednoczesnego stosowania paroksetyny i fozamprenawiru/rytonawiru.

Procyklidyna
Codzienne stosowanie paroksetyny znacznie zwiększa stężenie procyklidyny w osoczu. Jeśli wystąpią
objawy antycholinergiczne, dawkę procyklidyny należy zmniejszyć.

Leki przeciwpadaczkowe
Karbamazepina, fenytoina, walproinian sodu.
U pacjentów z padaczką jednoczesne stosowanie paroksetyny nie wpływało na parametry
farmakokinetyczne i farmakodynamiczne leków przeciwpadaczkowych.

Hamowanie CYP2D6 przez paroksetynę

Podobnie jak pozostałe leki przeciwdepresyjne, w tym inne produkty lecznicze z grupy SSRI,
paroksetyna hamuje aktywność enzymu CYP2D6 wątrobowego cytochromu P450. Hamowanie
enzymu CYP2D6 może prowadzić do zwiększenia stężeń w osoczu innych jednocześnie stosowanych
produktów leczniczych metabolizowanych przez ten enzym. Dotyczy to niektórych
trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (np. klomipraminy, nortryptyliny i dezypraminy),
neuroleptyków z grupy pochodnych fenotiazyny (np. perfenazyny i tiorydazyny, patrz punkt 4.3),
rysperydonu, atomoksetyny, niektórych leków przeciwarytmicznych klasy 1c (np. propafenonu i
flekainidu) i metoprololu. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania paroksetyny i metoprololu
podawanego w niewydolności serca, ze względu na jego wąski indeks terapeutyczny w tym
wskazaniu.

W literaturze opisano interakcję farmakokinetyczną pomiędzy inhibitorami CYP2D6 a tamoksyfenem,
co powodowało zmniejszenie o 65-75% stężenia w osoczu jednej z czynnych form tamoksyfenu, tj.
endoksyfenu. W niektórych badaniach zaobserwowano zmniejszenie skuteczności tamoksyfenu
podczas jednoczesnego stosowania z niektórymi lekami przeciwdepresyjnymi z grupy selektywnych
inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (ang. SSRI). Z uwagi na to, że nie można wykluczyć
zmniejszenia skuteczności tamoksyfenu, jeśli to możliwe, należy unikać jego jednoczesnego
stosowania z silnymi inhibitorami CYP2D6 (w tym z paroksetyną) (patrz punkt 4.4).

Alkohol
Podobnie jak w przypadku innych leków psychotropowych należy doradzić pacjentom, aby unikali
spożywania alkoholu podczas przyjmowania paroksetyny.

Doustne leki przeciwzakrzepowe
Może dochodzić do interakcji farmakodynamicznej między paroksetyną i doustnymi lekami
przeciwzakrzepowymi. Jednoczesne stosowanie paroksetyny i doustnych leków przeciwzakrzepowych
może prowadzić do zwiększenia działania przeciwzakrzepowego i ryzyka krwawienia. Z tego powodu,
podczas stosowania paroksetyny u pacjentów otrzymujących leki przeciwzakrzepowe, należy
zachować szczególną ostrożność (patrz punkt 4.4).

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) i kwas acetylosalicylowy oraz inne leki przeciwpłytkowe
Może dochodzić do interakcji farmakodynamicznej między paroksetyną i produktami leczniczymi z
grupy NLPZ lub kwasem acetylosalicylowym. Jednoczesne stosowanie paroksetyny i produktów
leczniczych z grupy NLPZ lub kwasu acetylosalicylowego może prowadzić do zwiększenia ryzyka
krwawienia (patrz punkt 4.4). Ostrożność zalecana jest u pacjentów stosujących produkty lecznicze z
grupy SSRI jednocześnie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, produktami leczniczymi
wpływającymi na czynność płytek krwi lub zwiększającymi ryzyko krwawienia (np. nietypowe leki
przeciwpsychotyczne, takie jak klozapina, pochodne fenotiazyny, większość trójpierścieniowych
leków przeciwdepresyjnych, kwas acetylosalicylowy, produkty lecznicze z grupy NLPZ, inhibitory
COX-2), jak i u pacjentów z krwawieniami w wywiadzie lub stanami, które predysponują do
wystąpienia krwawienia.

Prawastatyna
Interakcja pomiędzy paroksetyną i prawastatyną zaobserwowana w badaniach wykazuje, że
jednoczesne stosowanie paroksetyny i prawastatyny może prowadzić do wzrostu stężenia glukozy we
krwi. U pacjentów z cukrzycą, otrzymujących jednocześnie paroksetynę i prawastatynę, może być
konieczne dostosowanie dawki doustnych leków przeciwcukrzycowych i (lub) insuliny (patrz punkt
4.4).

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Z niektórych badań epidemiologicznych wynika, że stosowanie paroksetyny w pierwszym trymestrze
ciąży wiąże ze zwiększonym ryzykiem wrodzonych wad rozwojowych, szczególnie układu sercowonaczyniowego (np. ubytki w przegrodzie międzykomorowej lub w przegrodzie międzyprzedsionkowej

serca). Mechanizm tych zmian jest nieznany. Z danych wynika, że ryzyko urodzenia dziecka z wadą
układu sercowo-naczyniowego w wyniku narażenia na działanie paroksetyny stosowanej przez matkę
w ciąży, wynosi mniej niż 2/100 w porównaniu do spodziewanego wskaźnika występowania tego
rodzaju wad rozwojowych w populacji ogólnej wynoszącego około 1/100.
Paroksetyna może być stosowana w ciąży tylko wtedy, kiedy istnieją bezwzględne wskazania. U
kobiet w ciąży lub u kobiet, które planują ciążę lekarz powinien rozważyć alternatywną metodę
leczenia. Należy unikać nagłego przerywania stosowania paroksetyny w ciąży (patrz punkt 4.2).
Dane obserwacyjne wskazują na występowanie zwiększonego (mniej niż dwukrotnie) ryzyka
krwotoku poporodowego po narażeniu na działanie leków z grupy SSRI lub SNRI w ciągu miesiąca
przed porodem (patrz punkty 4.6 i 4.8).
Należy obserwować noworodki, których matki kontynuowały przyjmowanie paroksetyny w późnym
okresie ciąży, zwłaszcza w trzecim trymestrze.
U noworodków, których matki stosowały paroksetynę w późnym okresie ciąży, mogą wystąpić
następujące objawy: zespół zaburzeń oddechowych, sinica, bezdech, drgawki, wahania temperatury
ciała, trudności w pobieraniu pokarmu, wymioty, hipoglikemia, hipertonia, hipotonia, hiperrefleksja,
drżenie, drżączka ze zdenerwowania, drażliwość, letarg, nieustanny płacz, senność i trudności w
zasypianiu. Objawy te mogą być spowodowane działaniem serotoninergicznym lub mogą być
objawami odstawienia. W większości przypadków powikłania ujawniają się natychmiast lub wkrótce
(<24 godzin) po porodzie.
Z badań epidemiologicznych wynika, że stosowanie w ciąży leków z grupy SSRI, szczególnie w
późnym okresie ciąży, może zwiększać ryzyko przetrwałego nadciśnienia płucnego u noworodka (ang.
PPHN - Persistant Pulmonary Hypertension of the Newborn). Zaobserwowane ryzyko wynosi około
pięć przypadków na 1000 ciąż. W ogólnej populacji obserwuje się jeden do dwóch przypadków PPHN
na 1000 ciąż.
Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na rozród, ale nie wykazały bezpośredniego
szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka lub płodu, przebieg porodu lub rozwój
pourodzeniowy (patrz punkt 5.3).

Karmienie piersią
Paroksetyna w niewielkiej ilości jest wydzielana do mleka kobiecego. W opublikowanych badaniach,
stężenia paroksetyny w surowicy niemowląt karmionych piersią były niewykrywalne
(<2 nanogramów/ml) lub bardzo małe (<4 nanogramów/ml) i u tych niemowląt nie obserwowano
oznak działania leku. Jeśli nie przewiduje się objawów, można rozważyć karmienie piersią.

Płodność
Badania przeprowadzone na zwierzętach wykazały, że stosowanie paroksetyny może wpływać na
jakość nasienia (patrz punkt 5.3). Wyniki badań in vitro z wykorzystaniem materiału ludzkiego mogą
sugerować wpływ na jakość nasienia, jednak opisy przypadków zgłoszonych podczas stosowania u
ludzi niektórych leków z grupy SSRI (w tym paroksetynę) wykazały, że działanie to jest przemijające.
Wpływ na płodność u ludzi nie został do tej pory określony.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Obserwacje kliniczne wykazały, że leczenie paroksetyną nie jest związane z zaburzeniem funkcji
poznawczych i psychoruchowych. Jednak, podobnie jak w przypadku wszystkich produktów
leczniczych wpływających na czynności psychiczne, pacjenci powinni zachować ostrożność w trakcie
prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Mimo że paroksetyna nie zwiększa wywołanych przez alkohol zaburzeń sprawności psychicznej i
ruchowej, to jednoczesne stosowanie paroksetyny i alkoholu nie jest zalecane.

#### 4.8 Działania niepożądane

Częstość i nasilenie niektórych z wymienionych poniżej działań niepożądanych mogą zmniejszać się
w miarę trwania leczenia i na ogół nie prowadzą do przerwania leczenia.

Działania niepożądane wymienione poniżej zostały pogrupowane według układów i narządów,
których dotyczyły oraz częstości występowania.
Częstość występowania została określona w następujący sposób: bardzo często (≥1/10), często
(≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/ 1 000), bardzo
rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych
danych).

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Niezbyt często: nieprawidłowe krwawienie, przeważnie dotyczące skóry i błon śluzowych (w tym
wybroczyny oraz krwawienie z dróg rodnych), leukopenia.
Bardzo rzadko: małopłytkowość.

Zaburzenia układu immunologicznego
Bardzo rzadko: ciężkie i zagrażające życiu reakcje alergiczne (w tym reakcje anafilaktoidalne i obrzęk
naczynioruchowy).

Zaburzenia endokrynologiczne
Bardzo rzadko: zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (ADH).

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Często: zwiększenie stężenia cholesterolu, zmniejszenie apetytu.
Niezbyt często: zaburzenia stężenia glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą (patrz punkt 4.4).
Rzadko: hiponatremia.
Hiponatremia obserwowana była przeważnie u pacjentów w podeszłym wieku i czasami związana
była z zespołem niewłaściwego wydzielania hormonu ADH.

Zaburzenia psychiczne
Często: senność, bezsenność, pobudzenie, nietypowe sny (w tym koszmary senne).
Niezbyt często: splątanie, omamy.
Rzadko: mania, lęk, depersonalizacja, napady paniki, akatyzja (patrz punkt 4.4).
Częstość nieznana: myśli samobójcze, zachowania samobójcze, agresja, bruksizm.

Przypadki myśli samobójczych i zachowań samobójczych odnotowano w trakcie leczenia paroksetyną
lub w krótkim czasie po przerwaniu leczenia (patrz punkt 4.4).
Przypadki agresji obserwowano po wprowadzeniu produktu do obrotu.
Objawy te mogą być także spowodowane chorobą podstawową.

Zaburzenia układu nerwowego
Często: zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, drżenie, bóle głowy, zaburzenia koncentracji.
Niezbyt często: objawy pozapiramidowe.
Rzadko: drgawki, zespół niespokojnych nóg.
Bardzo rzadko: zespół serotoninowy (objawy mogą obejmować pobudzenie, splątanie, pocenie się,
omamy, hiperrefleksję, drgawki kloniczne mięśni, dreszcze, tachykardię i drżenie mięśni).

Doniesienia o objawach pozapiramidowych, obejmujących dystonie ustno-twarzowe, otrzymywano
niekiedy od pacjentów ze współistniejącymi zaburzeniami ruchowymi lub od pacjentów, którzy
stosowali leki neuroleptyczne.

Zaburzenia oka
Często: niewyraźne widzenie.
Niezbyt często: rozszerzenie źrenic (patrz punkt 4.4).
Bardzo rzadko: ostra jaskra.

Zaburzenia ucha i błędnika
Nieznana: szumy uszne.

Zaburzenia serca
Niezbyt często: tachykardia zatokowa.
Rzadko: bradykardia.

Zaburzenia naczyniowe
Niezbyt często: przemijające podwyższenie lub obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, niedociśnienie
ortostatyczne.
Przemijające podwyższenie lub obniżenie ciśnienia tętniczego krwi zgłaszane było po leczeniu
paroksetyną, zazwyczaj u pacjentów z wcześniej występującym nadciśnieniem lub lękiem.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Często: ziewanie.

Zaburzenia żołądka i jelit
Bardzo często: nudności.
Często: zaparcia, biegunka, wymioty, suchość w jamie ustnej.
Bardzo rzadko: krwawienia z przewodu pokarmowego.
Częstość nieznana: mikroskopowe zapalenie jelita grubego.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Rzadko: zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.
Bardzo rzadko: zaburzenia czynności wątroby (takie jak zapalenie wątroby, czasami związane z
żółtaczką i (lub) niewydolnością wątroby).
Obserwowano zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Po wprowadzeniu produktu
leczniczego do obrotu również bardzo rzadko zgłaszano zaburzenia czynności wątroby (takie jak
zapalenie wątroby, czasami związane z żółtaczką i (lub) niewydolnością wątroby). Jeśli zwiększona
aktywność enzymów wątrobowych utrzymuje się, należy rozważyć przerwanie leczenia paroksetyną.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Często: pocenie się.
Niezbyt często: wysypka, świąd.
Bardzo rzadko: ciężkie skórne reakcje uczuleniowe (w tym rumień wielopostaciowy, zespół StevensaJohnsona oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), pokrzywka, nadwrażliwość na światło.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Niezbyt często: zatrzymanie moczu, nietrzymanie moczu.

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Bardzo często: zaburzenia seksualne.
Rzadko: hiperprolaktynemia/mlekotok, zaburzenia miesiączkowania (w tym krwotoczna miesiączka,
nieprawidłowe krwawienie z macicy, brak miesiączki, opóźniona miesiączka i nieregularna
miesiączka).
Bardzo rzadko: priapizm.
Częstość nieznana: krwotok poporodowy
Krwotok poporodowy zgłaszano dla grupy leków SSRI i SNRI (patrz punkty 4.4 i 4.6).

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Rzadko: ból stawów, ból mięśni.
Badania epidemiologiczne, prowadzone głównie u pacjentów w wieku 50 lat i powyżej, wykazały
zwiększone ryzyko złamań kości w grupie pacjentów przyjmujących leki z grupy SSRI oraz
trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (TLPD). Mechanizm prowadzący do ryzyka nie jest znany.

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Często: osłabienie, zwiększenie masy ciała.

Bardzo rzadko: obrzęki obwodowe.

Objawy odstawienia obserwowane po zakończeniu stosowania paroksetyny
Często: zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zaburzenia czucia, zaburzenia snu, lęk, ból głowy.
Niezbyt często: pobudzenie, nudności, drżenie, splątanie, pocenie się, chwiejność emocjonalna,
zaburzenia widzenia, kołatanie serca, biegunka, drażliwość.

Przerwanie leczenia paroksetyną (zwłaszcza nagłe) często prowadzi do wystąpienia objawów
odstawienia. Zgłaszane były zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zaburzenia czucia (w tym
parestezje, wrażenie wstrząsów elektrycznych i szumy uszne), zaburzenia snu (w tym intensywne
marzenia senne), pobudzenie lub lęk, nudności, drżenie, splątanie, pocenie się, ból głowy, biegunka,
kołatanie serca, chwiejność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia widzenia.
Zwykle dolegliwości te mają nasilenie łagodne do umiarkowanego i ustępują samoistnie; jednak u
niektórych pacjentów mogą być ciężkie i (lub) utrzymywać się przez dłuższy czas. Dlatego też, gdy
nie jest konieczne dalsze leczenie paroksetyną, zaleca się stopniowe odstawianie produktu leczniczego
przez zmniejszanie dawki (patrz punkty 4.2 i 4.4).

Działania niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży
Obserwowano następujące działania niepożądane:
Zwiększoną częstość zachowań związanych z samobójstwem (w tym próby samobójcze i myśli
samobójcze), samouszkodzenia i zwiększoną wrogość. Myśli samobójcze i próby samobójcze
obserwowano głównie w badaniach klinicznych przeprowadzonych wśród młodzieży z ciężkim
epizodem depresyjnym. Zwiększona wrogość występowała szczególnie wśród dzieci z zaburzeniem
obsesyjno-kompulsyjnym, głównie u dzieci w wieku poniżej 12 lat.
Dodatkowo zaobserwowano następujące działania niepożądane: zmniejszenie apetytu, drżenie,
pocenie się, hiperkineza, pobudzenie, chwiejność emocjonalna (w tym płaczliwość, wahania nastroju)
oraz działania niepożądane związane z krwawieniami, głównie skóry i błon śluzowych.
Zaobserwowano następujące działania niepożądane podczas etapu stopniowego zmniejszania dawki
lub po całkowitym zaprzestaniu podawania paroksetyny: chwiejność emocjonalna (w tym płaczliwość,
wahania nastroju, samouszkodzenia, myśli samobójcze i próby samobójcze), nerwowość, zawroty
głowy pochodzenia ośrodkowego, nudności i bóle brzucha (patrz punkt 4.4). W celu uzyskania
dodatkowych informacji dotyczących badań klinicznych przeprowadzonych u dzieci i młodzież, patrz
punkt 5.1.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49 21 301
faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy przedmiotowe i podmiotowe
Dostępne dane dotyczące przedawkowania świadczą o szerokim marginesie bezpieczeństwa
paroksetyny. Na podstawie doświadczenia dotyczącego przedawkowania paroksetyny, oprócz
objawów opisanych w punkcie 4.8, stwierdzono gorączkę i mimowolne skurcze mięśni. Na ogół

pacjenci powracali do zdrowia bez poważnych następstw nawet po zażyciu dawek do 2 000 mg samej
paroksetyny. Śpiączka i zmiany w EKG występowały rzadko, a zgony bardzo rzadko i zwykle wtedy,
gdy paroksetynę przyjęto jednocześnie z innymi lekami psychotropowymi, z alkoholem lub bez
alkoholu.

Leczenie
Nie jest znana swoista odtrutka.
Leczenie należy prowadzić zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami postępowania po przedawkowaniu
jakiegokolwiek leku przeciwdepresyjnego. Jeżeli od przedawkowania minęło kilka godzin, to można
rozważyć podanie 20 do 30 g węgla aktywowanego, aby zmniejszyć wchłanianie paroksetyny. Zaleca
się również leczenie podtrzymujące i monitorowanie czynności życiowych oraz uważną obserwację
pacjenta. Dalsze postępowanie powinno być dostosowane do sytuacji klinicznej.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki przeciwdepresyjne - selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego
serotoniny, kod ATC: N06A B05

Mechanizm działania
Paroksetyna jest silnym i selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego
5-hydroksytryptaminy (5-HT, serotoniny). Uważa się, że przeciwdepresyjne działanie paroksetyny
oraz skuteczność w leczeniu zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego, lęku społecznego (fobii
społecznej), zaburzenia lękowego uogólnionego, zaburzenia stresowego pourazowego oraz lęku
napadowego jest wynikiem wybiórczego hamowania wychwytu zwrotnego serotoniny w neuronach
mózgowych. Pod względem budowy chemicznej paroksetyna nie należy do grupy
trójpierścieniowych, czteropierścieniowych, ani innych dostępnych leków przeciwdepresyjnych.
Paroksetyna ma niewielkie powinowactwo do cholinergicznych receptorów muskarynowych. Badania
na zwierzętach wykazały jej słabe właściwości antycholinergiczne.
Zgodnie z selektywnym działaniem, badania in vitro wykazały, że w odróżnieniu od
trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, paroksetyna ma niewielkie powinowactwo do
receptorów adrenergicznych alfa1, alfa2 i beta, dopaminowych (D2), serotoninowych 5-HT1, 5-HT2 i
histaminowych (H1). Ten brak interakcji z receptorami postsynaptycznymi in vitro został
potwierdzony w badaniach in vivo, które wykazały, że paroksetyna nie wpływa hamująco na
ośrodkowy układ nerwowy i nie ma właściwości hipotensyjnych.

Działanie farmakodynamiczne
Paroksetyna nie zaburza funkcji psychoruchowych i nie wzmaga hamującego działania etanolu.
Podobnie jak inne selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, paroksetyna wywołuje
objawy nadmiernego pobudzenia receptorów serotoninowych po jej zastosowaniu u zwierząt
otrzymujących wcześniej inhibitory monoaminooksydazy (IMAO) lub tryptofan.
Badania dotyczące zachowania i badania EEG wykazują, że paroksetyna, w dawkach większych niż te
wymagane do zahamowania wychwytu zwrotnego serotoniny, ma słabe działanie aktywujące.
Właściwości aktywujące nie są podobne do właściwości amfetaminy.
Badania przeprowadzone na zwierzętach wykazują dobrą tolerancję paroksetyny przez układ krążenia.
Po podaniu zdrowym osobom paroksetyna nie wywołuje znaczących klinicznie zmian ciśnienia krwi,
częstości akcji serca i EKG.
Badania wykazują, że w odróżnieniu od leków przeciwdepresyjnych hamujących wychwyt zwrotny
noradrenaliny, paroksetyna ma znacznie mniejszą zdolność hamowania działania
przeciwnadciśnieniowego guanetydyny.
W leczeniu zaburzeń depresyjnych, paroksetyna wykazuje skuteczność porównywalną do
skuteczności standardowych leków przeciwdepresyjnych.

Istnieją również dowody, że paroksetyna może mieć wartość terapeutyczną u pacjentów, którzy nie
zareagowali na standardowe leczenie.
Stosowanie paroksetyny rano nie ma szkodliwego wpływu ani na jakość, ani na długość snu. Co
więcej, pacjenci reagując na leczenie paroksetyną, doświadczają poprawy snu.

Analiza zdarzeń samobójczych u dorosłych
Odnosząca się do paroksetyny analiza kontrolowanych placebo badań przeprowadzonych u pacjentów
z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększoną częstość zachowań samobójczych u młodych
dorosłych (w wieku od 18 do 24 lat), którym podawano paroksetynę, w porównaniu do placebo
(2,19% w porównaniu do 0,92%). W starszych grupach wiekowych podobnego zwiększenia częstości
zachowań samobójczych nie zaobserwowano. U dorosłych pacjentów (we wszystkich grupach
wiekowych) z ciężkim epizodem depresyjnym, którym podawano paroksetynę, stwierdzono
zwiększenie częstości zachowań samobójczych w porównaniu do placebo (0,32% w porównaniu do
0,05%); Wszystkie ze zgłoszonych zdarzeń były próbami samobójczymi. Jednak w przypadku
leczenia paroksetyną, większość prób samobójczych (8 z 11) wystąpiła u młodszych dorosłych (patrz
punkt 4.4).

Reakcja na dawkę
W badaniach ze stałą dawką leku krzywa odpowiedzi na dawkę była płaska, co wskazuje, że
stosowanie dawek większych niż zalecane nie będzie bardziej skuteczne. Jednak pewne dane kliniczne
wskazują, że zwiększenie dawki może być korzystne dla niektórych pacjentów.

Skuteczność długotrwała
Długotrwałą skuteczność paroksetyny w leczeniu depresji wykazano w trwającym 52 tygodnie
badaniu, dotyczącym leczenia podtrzymującego i zapobiegania nawrotom. Nawroty depresji wystąpiły
u 12% pacjentów przyjmujących paroksetynę (w dawce 20 do 40 mg na dobę) w porównaniu do 28%
pacjentów przyjmujących placebo.
Długotrwałą skuteczność paroksetyny w leczeniu zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego oceniono w
trzech trwających 24 tygodnie badaniach, dotyczących leczenia podtrzymującego i zapobiegania
nawrotom. W jednym z trzech badań osiągnięto znaczną różnicę w odsetku nawrotów między
paroksetyną (38%) i placebo (59%).
Długotrwałą skuteczność paroksetyny w leczeniu lęku napadowego wykazano w trwającym
24 tygodnie badaniu, dotyczącym leczenia podtrzymującego i zapobiegania nawrotom. Nawroty
wystąpiły u 5% pacjentów przyjmujących paroksetynę (w dawce 10 do 40 mg na dobę) w porównaniu
do 30% pacjentów przyjmujących placebo. Wyniki zostały potwierdzone w trwającym 36 tygodni
badaniu, dotyczącym leczenia podtrzymującego.
Długotrwała skuteczność paroksetyny w leczeniu fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego
i zaburzenia stresowego pourazowego nie została wystarczająco udowodniona.

Działania niepożądane opisane na podstawie badań klinicznych przeprowadzonych u dzieci i
młodzieży
W przeprowadzonych u dzieci i młodzieży krótkotrwałych (do 10-12 tygodni) badaniach klinicznych,
obserwowano w grupie leczonych paroksetyną następujące objawy niepożądane, występujące u co
najmniej 2% pacjentów i dwa razy częściej niż w grupie placebo: zwiększoną częstość zachowań
związanych z samobójstwem (w tym próby samobójcze i myśli samobójcze), samouszkodzenia i
zwiększoną wrogość. Myśli i próby samobójcze obserwowano głównie w badaniach klinicznych
przeprowadzonych wśród młodzieży z ciężkim epizodem depresyjnym. Zwiększona wrogość
występowała szczególnie wśród dzieci z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym, głównie u dzieci w
wieku poniżej 12 lat. Dodatkowe działania niepożądane obserwowane częściej w grupie leczonych
paroksetyną w porównaniu z grupą przyjmujących placebo to: zmniejszenie apatytu, drżenie, pocenie
się, hiperkineza, pobudzenie, chwiejność emocjonalna (w tym płaczliwość, wahania nastroju).

W przeprowadzonych badaniach, podczas fazy stopniowego zmniejszania dawki lub po całkowitym
zaprzestaniu podawania paroksetyny obserwowano następujące objawy, występujące u co najmniej
2% pacjentów i dwa razy częściej niż w grupie placebo: chwiejność emocjonalną (w tym płaczliwość,

wahania nastroju, samouszkodzenia, myśli i próby samobójcze), nerwowość, zawroty głowy
pochodzenia ośrodkowego, nudności i bóle brzucha (patrz punkt 4.4).

W pięciu równoległych badaniach, w których leczenie trwało od 6 tygodni do ośmiu miesięcy, w
grupie leczonych paroksetyną zaobserwowano działania niepożądane związane z krwawieniami,
głównie skóry i błon śluzowych, występujące z częstością 1,74% w porównaniu do 0,74% w grupie
placebo.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Paroksetyna dobrze wchłania się po podaniu doustnym i podlega metabolizmowi pierwszego
przejścia. Z powodu efektu pierwszego przejścia ilość paroksetyny dostępna w krążeniu układowym
jest mniejsza niż ilość wchłonięta z przewodu pokarmowego. Częściowe wysycenie metabolizmu
pierwszego przejścia i zmniejszony osoczowy klirens występuje przy zwiększającym się nasyceniu
organizmu lekiem, po zastosowaniu większych pojedynczych dawek lub po podaniu wielokrotnym.
Efektem tego są nieproporcjonalne zwiększenia stężeń paroksetyny w osoczu i dlatego parametry
farmakokinetyczne nie są stałe, co powoduje, że kinetyka leku jest nieliniowa. Jednak nieliniowość
ogólnie jest nieznaczna i występuje u tych osób, u których stężenie w osoczu po zastosowaniu małych
dawek jest niewielkie. Stężenie leku w stanie stacjonarnym ustala się po 7 do 14 dniach od
rozpoczęcia leczenia z zastosowaniem postaci leku o natychmiastowym lub kontrolowanym
uwalnianiu. Farmakokinetyka leku nie zmienia się podczas długotrwałego stosowania.

Dystrybucja
Paroksetyna jest w znacznym stopniu rozprowadzana do tkanek i obliczenia farmakokinetyczne
wskazują, że tylko 1% paroksetyny znajduje się w osoczu. Około 95% paroksetyny w stężeniach
terapeutycznych jest związane z białkami. Nie wykazano zależności pomiędzy stężeniami paroksetyny
w osoczu a działaniem klinicznym (działania niepożądane i skuteczność).

Metabolizm
Główne metabolity paroksetyny mają strukturę polarną i są skoniugowanymi produktami oksydacji i
metylacji. Metabolity te są łatwo usuwane z organizmu. Biorąc pod uwagę względny brak aktywności
farmakologicznej metabolitów paroksetyny, jest mało prawdopodobne, by przyczyniały się do
terapeutycznego działania paroksetyny.
Metabolizm nie zaburza selektywnego działania paroksetyny na neuronalny wychwyt zwrotny
serotoniny.

Eliminacja
Około 64% dawki paroksetyny jest wydalane w moczu w postaci metabolitów, natomiast w postaci
niezmienionej mniej niż 2%. Około 36% dawki paroksetyny jest wydalane w kale, prawdopodobnie z
żółcią, w tym w postaci niezmienionej mniej niż 1%. Wynika z tego, że paroksetyna jest wydalana
prawie wyłącznie w wyniku przemiany metabolicznej. Wydalanie metabolitów jest dwufazowe.
Początkowo w wyniku metabolizmu pierwszego przejścia, a następnie układowej eliminacji
paroksetyny. Okres półtrwania w fazie eliminacji paroksetyny jest zmienny, najczęściej wynosi około
jednej doby.

Specjalne populacje pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku i pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby
U pacjentów w podeszłym wieku i pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub niewydolnością
wątroby występują zwiększone stężenia paroksetyny w osoczu, ale zakres stężeń pokrywa się z
zakresem stężeń u zdrowych osób dorosłych.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Badania toksykologiczne przeprowadzone na małpach Rhesus i szczurach albinosach wykazały, że
przemiany metaboliczne paroksetyny są podobne do opisywanych u ludzi. Jak oczekiwano w
przypadku amin lipofilnych, w tym trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, u szczurów
wykryto fosfolipidozę. Fosfolipidozy nie obserwowano w badaniach na naczelnych, trwających do
jednego roku, z zastosowaniem dawek sześć razy większych od zalecanego zakresu dawek
klinicznych.

Rakotwórczość: W trwających dwa lata badaniach, przeprowadzonych na myszach i szczurach, nie
wykazano działania rakotwórczego paroksetyny.

Genotoksyczność: Nie obserwowano działania genotoksycznego w wielu badaniach in vitro i in vivo.

Badania u szczurów dotyczące toksycznego wpływu na rozród wykazały wpływ paroksetyny na
płodność samców i samic, wyrażający się przez zmniejszenie wskaźnika płodności i odsetka ciąż. U
szczurów zaobserwowano zmniejszenie liczby noworodków oraz opóźnione kostnienie. Drugi z
wymienionych efektów był prawdopodobnie związany z toksycznym działaniem na matkę a nie z
bezpośrednim wpływem na płód lub noworodka.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
Magnezu stearynian
Karboksymetyloskrobia sodowa (Typ A)
Mannitol
Celuloza mikrokrystaliczna

Otoczka tabletki:
Eudragit E100
Opadry ABM White:
Alkohol poliwinylowy częściowo hydrolizowany
Tytanu dwutlenek (E171)
Talk
Lecytyna sojowa (E322)
Guma ksantan

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata.

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Blister: Przechowywać w opakowaniu zewnętrznym.
Pojemnik polipropylenowy: Przechowywać w oryginalnym opakowaniu.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blister z folii Aluminium/Aluminium

Tabletki pakowane są w blistry umieszczone w tekturowym pudełku po 20, 30, 60, 100 tabletek
powlekanych. Każdy blister zawiera 10 tabletek.

Pojemnik polipropylenowy (biały, cylindryczny pojemnik) z białym okrągłym wieczkiem LDPE i
środkiem pochłaniającym wilgoć (żel krzemionkowy). Pojemnik zawiera 20, 30, 60, 100 tabletek
powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakować muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak specjalnych wymagań.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

neuraxpharm Arzneimittel GmbH
Elisabeth-Selbert Str. 23
40764 Langenfeld
Niemcy

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr 12074

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 13.02.2006
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 27.01.2011

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

20.12.2023

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.