# ApoTiapina PR

> Kwetiapina · 300 mg · Tabletki o przedłużonym uwalnianiu

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** ApoTiapina PR
- **Nazwa powszechna:** Quetiapinum
- **Substancja czynna:** [Kwetiapina](https://apteka.online/odpowiedniki/quetiapinum)
- **Moc:** 300 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki o przedłużonym uwalnianiu
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** N05AH04
- **Liczba opakowań:** 4
- **Numer pozwolenia:** 27852
- **Podmiot odpowiedzialny:** Aurovitas Pharma Polska Sp. z o.o.
- **Producent:** Pharmathen International S.A.
Pharmathen S.A., Grecja
Grecja
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/psycholeptyki/apotiapina-pr-tabl-pu-300-mg-aurovitas
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/psycholeptyki/apotiapina-pr-tabl-pu-300-mg-aurovitas.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/44966/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/44966/characteristic

## Dostępne opakowania (4)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 10 tabl. | 5909991515539 | Rp | — | Brak danych | — |
| 50 tabl. | 5909991515546 | Rp | — | Brak danych | — |
| 60 tabl. | 5909991515515 | Rp | — | Brak danych | — |
| 100 tabl. | 5909991515522 | Rp | — | Brak danych | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek ApoTiapina PR i w jakim celu się go stosuje?
Lek ApoTiapina PR zawiera substancję nazywaną kwetiapiną. Należy ona do grupy leków
przeciwpsychotycznych. Lek ApoTiapina PR jest stosowany w leczeniu kilku chorób takich, jak:

• Depresja afektywna dwubiegunowa i epizody dużej depresji w zaburzeniu depresyjnym: kiedy
pacjent odczuwa smutek. U pacjenta może wystąpić uczucie przygnębienia, poczucie winy, brak
energii, utrata apetytu lub trudności z zasypianiem.
• Mania: kiedy pacjent może czuć się bardzo podekscytowany, podniecony, pobudzony, pełen
entuzjazmu lub nadmiernie aktywny lub ma zaburzoną zdolność krytycznej oceny, w tym bywa
agresywny lub przejawia zachowania destrukcyjne.
• Schizofrenia: kiedy pacjent może słyszeć lub odczuwać nieistniejące rzeczy, wierzy w rzeczy,
które nie są prawdą lub jest nadmiernie podejrzliwy, zaniepokojony, zdezorientowany, ma
poczucie winy, jest spięty lub przygnębiony.

W przypadku stosowania leku ApoTiapina PR w leczeniu epizodów dużej depresji w przebiegu
ciężkiej depresji, będzie on podawany w połączeniu z innym lekiem stosowanym w leczeniu tej
choroby.

Lekarz może kontynuować przepisywanie leku ApoTiapina PR, nawet gdy pacjent odczuwa poprawę
samopoczucia.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku ApoTiapina PR

Kiedy nie stosować leku ApoTiapina PR
• jeśli pacjent ma uczulenie na kwetiapinę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku

(wymienionych w punkcie 6).
• jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków:
- Niektóre leki stosowane w zakażeniu HIV
- Leki z grupy azoli (stosowane w zakażeniach grzybiczych)
- Erytromycynę lub klarytromycynę (leki stosowane w zakażeniach)
- Nefazodon (stosowany w leczeniu depresji).

W razie wątpliwości przed zastosowaniem leku ApoTiapina PR, należy zwrócić się do lekarza lub
farmaceuty.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku ApoTiapina PR należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą:

• jeśli pacjent lub ktoś z członków rodziny pacjenta ma lub miał jakiekolwiek choroby serca, na
przykład zaburzenia rytmu serca, osłabienie mięśnia sercowego lub zapalenie mięśnia
sercowego lub jeśli pacjent przyjmuje jakiekolwiek leki, które mogą mieć wpływ na czynność
serca.
• jeśli pacjent ma niskie ciśnienie tętnicze krwi.
• jeśli pacjent przebył udar mózgu, szczególnie, jeżeli pacjent jest w podeszłym wieku.
• jeśli pacjent ma choroby wątroby.
• jeśli pacjent kiedykolwiek miał napad drgawek (padaczka).
• jeśli pacjent ma cukrzycę lub istnieje ryzyko zachorowania na cukrzycę. W takich sytuacjach
lekarz może sprawdzać stężenie cukru we krwi pacjenta podczas leczenia lekiem ApoTiapina
PR.
• jeśli u pacjenta w przeszłości występowała mała liczba krwinek białych (co mogło być lub nie
spowodowane działaniem innych leków).
• jeśli pacjent jest osobą w podeszłym wieku z otępieniem (zaburzeniem czynności mózgu).
W takim przypadku leku ApoTiapina PR nie należy przyjmować, ponieważ u takich chorych
leki z grupy, do której należy także lek ApoTiapina PR, mogą zwiększać ryzyko wystąpienia
udaru mózgu, a niekiedy ryzyko zgonu, u osób w podeszłym wieku z otępieniem.
• jeśli pacjent jest osobą w podeszłym wieku i z chorobą Parkinsona/parkinsonism.
• jeśli u pacjenta lub w jego rodzinie występowały zakrzepy krwi, ponieważ stosowanie leków z
tej grupy było wiązane z tworzeniem się zakrzepów krwi.
• jeśli u pacjenta występuje lub występował stan, polegający na zatrzymaniu oddychania przez
krótkie okresy czasu w trakcie normalnego snu nocnego (zwany „bezdechem sennym”) i pacjent
przyjmuje leki spowalniające normalną aktywność mózgu (tj. leki z grupy „depresantów”).
• jeśli u pacjenta występuje lub występował stan, w którym pacjent nie może całkowicie opróżnić
pęcherza (zatrzymanie moczu), ma powiększoną prostatę, niedrożność jelit lub zwiększone
ciśnienie wewnątrz oka. Takie objawy mogą być spowodowane lekami (zwanymi „lekami
przeciwcholinergicznymi”) stosowanymi w leczeniu różnych chorób, które wpływają na funkcje
komórek nerwowych.
• jeśli pacjent w przeszłości nadużywał alkoholu lub leków.
• jeśli pacjent ma depresję lub inne stany, które są leczone lekami przeciwdepresyjnymi.
Stosowanie tych leków wraz z lekiem ApoTiapina PR może prowadzić do rozwoju zespołu
serotoninowego, będącego stanem mogącym zagrażać życiu (patrz „Lek ApoTiapina PR a inne
leki”).

Należy niezwłocznie poinformować lekarza, jeśli po przyjęciu leku ApoTiapina PR u pacjenta wystąpi
którykolwiek z poniższych objawów:
• Szybkie i nieregularne bicie serca, nawet podczas odpoczynku, kołatanie serca, trudności z
oddychaniem, ból w klatce piersiowej lub niewyjaśnione zmęczenie. Lekarz będzie musiał
zbadać serce i jeśli to konieczne, natychmiast skierować pacjenta do kardiologa.

• Połączenie gorączki, silnej sztywności mięśni, pocenia się lub obniżonego poziomu
świadomości (zaburzenie zwane „złośliwym zespołem neuroleptycznym”). Może zachodzić
konieczność natychmiastowego zastosowania leczenia.
• Niekontrolowane ruchy, głównie w obrębie twarzy i języka.
• Zawroty głowy lub silne uczucie senności. Może to zwiększać ryzyko przypadkowego urazu
(upadku) u pacjentów w podeszłym wieku.
• Napady padaczkowe (drgawki).
• Długotrwały i bolesny wzwód (priapizm).

Objawy te mogą być spowodowane przez stosowane tego typu leki.

Należy niezwłocznie poinformować lekarza jeżeli u pacjenta wystąpi:
• Gorączka, objawy grypopodobne, ból gardła lub jakiekolwiek inne zakażenie, jako że może to
być następstwo bardzo małej liczby krwinek białych we krwi, w związku z czym może być
konieczne przerwanie stosowania leku ApoTiapina PR i (lub) zastosowanie odpowiedniego
leczenia.
• Zaparcia łącznie z utrzymującym się bólem brzucha lub uporczywe zaparcia, które nie
reagowały na leczenie, jako że może to prowadzić do bardziej poważnej blokady jelit.
• Myśli samobójcze lub nasilenie się depresji
Jeśli pacjent ma depresję, może mieć czasami myśli o samookaleczeniu lub popełnieniu
samobójstwa. Mogą one nasilać się w początkowej fazie leczenia, gdyż wszystkie leki
przeciwdepresyjne zaczynają działać po pewnym czasie, zazwyczaj po upływie dwóch tygodni,
czasem później. Te myśli mogą się również nasilać, jeśli pacjent nagle przerwie przyjmowanie
leku. Większą skłonność do takich myśli przejawiają młode osoby dorosłe. Dane z badań
klinicznych wskazują na zwiększone ryzyko myśli samobójczych i (lub) zachowań
samobójczych u osób w wieku poniżej 25 lat z depresją.

Jeśli u pacjenta kiedykolwiek wystąpią myśli o samookaleczeniu lub myśli samobójcze, należy
niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala. Pomocne może okazać się
poinformowanie krewnych lub przyjaciół o depresji oraz poproszenie ich o przeczytanie tej
ulotki. Można także poprosić te osoby, aby w razie zaobserwowania u pacjenta nasilenia
objawów depresji lub innych niepokojących zmian w zachowaniu powiedziały o tym
pacjentowi.

Ciężkie skórne reakcje niepożądane (ang. Severe cutaneous adverse reactions, SCARs)
Podczas leczenia tym lekiem bardzo rzadko zgłaszano ciężkie skórne reakcje niepożądane, które mogą
zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu. Najczęściej objawiają się one jako:

• Zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson Syndrom, SJS), rozległa wysypka z
pęcherzami i łuszczącą się skórą, szczególnie wokół ust, nosa, oczu i narządów płciowych.
• Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. Toxic Epidermal Necrolysis, TEN), cięższa
postać powodująca rozległe łuszczenie się skóry.
• Reakcja polekowa z eozynofilią i objawami układowymi (ang. Drug Reaction with Eosinophilia
and Systemic symptoms, DRESS) obejmująca objawy grypopodobne z wysypką, gorączką,
powiększeniem węzłów chłonnych i nieprawidłowymi wynikami badań krwi (w tym
zwiększenie liczby białych krwinek (eozynofilia) i enzymów wątrobowych).
• Ostra uogólniona osutka krostkowa (ang. Acute Generalised Exenthematous Pustulosis, AGEP),
małe pęcherze wypełnione ropą.
• Rumień wielopostaciowy (ang. Erythema Multiforme, EM), wysypka skórna z nieregularnymi,
swędzącymi, czerwonymi plamami.

W przypadku wystąpienia u pacjenta powyższych objawów należy przerwać stosowanie leku
ApoTiapina PR i natychmiast skontaktować się z lekarzem lub zwrócić się o pomoc medyczną.

Zwiększenie masy ciała

U pacjentów przyjmujących lek ApoTiapina PR obserwowano zwiększenie masy ciała. Pacjent
samodzielnie oraz lekarz powinni regularnie sprawdzać masę ciała pacjenta.

Dzieci i młodzież

Lek ApoTiapina PR nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Lek ApoTiapina PR a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a
także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Nie należy przyjmować leku ApoTiapina PR, jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących
leków:
• Niektóre leki stosowane w leczeniu HIV.
• Leki z grupy azoli (stosowane w zakażeniach grzybiczych).
• Erytromycynę lub klarytromycynę (stosowane w zakażeniach).
• Nefazodon (stosowany w leczeniu depresji).

Należy poinformować lekarza, jeżeli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków:
• Leki przeciwpadaczkowe (takie jak fenytoina lub karbamazepina).
• Leki na nadciśnienie tętnicze.
• Barbiturany (leki stosowane w zaburzeniach snu).
• Tiorydazynę lub lit (inne leki przeciwpsychotyczne).
• Leki wpływające na rytm serca, na przykład leki, które mogą zaburzyć równowagę
elektrolitową (zmniejszenie poziomu potasu i magnezu), takie jak leki moczopędne
(powodujące zwiększenie wydalania moczu) lub niektóre antybiotyki (leki zwalczające
zakażenia).
• Leki, które mogą powodować zaparcia.
• Leki (zwane „przeciwcholinergicznymi”), które wpływają na funkcjonowanie komórek
nerwowych, stosowane w leczeniu stanów chorobowych.
• Leki przeciwdepresyjne. Leki te mogą wchodzić w interakcje z lekiem ApoTiapina PR i mogą
wystąpić takie objawy, jak mimowolne, rytmiczne skurcze mięśni, w tym mięśni warunkujących
ruchy oka, pobudzenie, omamy, śpiączka, nadmierne pocenie się, drżenie, nasilenie odruchów,
zwiększone napięcie mięśni, temperatura ciała powyżej 38°C (zespół serotoninowy). Jeśli takie
objawy wystąpią, należy zwrócić się do lekarza.

Przed przerwaniem stosowania jakichkolwiek leków należy skonsultować się z lekarzem.

Lek ApoTiapina PR z jedzeniem, piciem i alkoholem

• Pokarm może mieć wpływ na lek ApoTiapina PR, dlatego należy go przyjmować co najmniej
godzinę przed posiłkiem lub przed snem.
• Należy uważać na ilość spożywanego alkoholu. Ponieważ połączone działanie leku ApoTiapina
PR i alkoholu może powodować senność.
• Nie należy pić soku grejpfrutowego podczas stosowania leku ApoTiapina PR. Może on
wpływać na sposób działania leku.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność

Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku. Nie należy stosować leku

ApoTiapina PR w okresie ciąży, chyba że zostało to omówione z lekarzem. Nie należy stosować leku
ApoTiapina PR w okresie karmienia piersią.

Następujące objawy, które mogą wskazywać na zespół odstawienia mogą wystąpić u noworodków
matek, które przyjmowały lek ApoTiapina PR w ostatnim trymestrze ciąży (ostatnich trzech
miesiącach ciąży): drżenie, sztywność mięśni i (lub) osłabienie mięśni, senność, pobudzenie,
zaburzenia oddychania oraz utrudnienie pobierania pokarmu. Jeżeli u dziecka pacjentki wystąpią
którekolwiek z tych objawów może zachodzić konieczność skontaktowania się z lekarzem.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Ten lek może powodować senność. Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn do czasu
poznania, w jaki sposób lek wpływa na organizm pacjenta.

Wpływ leku na badanie moczu

U pacjentów stosujących lek ApoTiapina PR, badania moczu na obecność leków wykonywane
niektórymi metodami mogą wykazywać obecność metadonu lub niektórych leków stosowanych w
depresji, nazywanych trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (ang. Tricyclic
Antidepressants, TCAs), nawet jeśli pacjent nie stosuje metadonu lub TCAs. W takim wypadku zaleca
się wykonanie testów innymi metodami w celu potwierdzenia wyników.

Lek ApoTiapina PR zawiera laktozę
Lek ApoTiapina PR zawiera laktozę, która jest rodzajem cukru. Jeżeli stwierdzono wcześniej u
pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien skontaktować się z lekarzem przed
przyjęciem leku.

### 3. Jak stosować lek ApoTiapina PR?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

Dawkę początkową określi lekarz. Dawka podtrzymująca (dawka dobowa) będzie zależeć od nasilenia
choroby i potrzeb danego pacjenta, lecz wynosi zwykle od 150 mg do 800 mg.

• Tabletki należy przyjmować raz na dobę.
• Tabletek nie należy dzielić, żuć ani kruszyć.
• Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą.
• Tabletki należy przyjmować na czczo (przynajmniej godzinę przed posiłkiem lub przed snem,
lekarz poinformuje pacjenta, kiedy).
• Podczas stosowania leku ApoTiapina PR nie należy spożywać soku grejpfrutowego. Może on
wpływać na sposób działania leku.
• Nie należy przerywać zażywania tabletek nawet wtedy, jeśli pacjent poczuje się lepiej, chyba że
lekarz zdecyduje inaczej.

Zaburzenia czynności wątroby
Jeśli u pacjenta występują zaburzenia wątroby lekarz może zalecić zmianę dawki leku.

Osoby w podeszłym wieku
Jeśli pacjent jest w podeszłym wieku, lekarz może zalecić zmianę dawki leku.

Stosowanie u dzieci i młodzieży
Leku ApoTiapina PR nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku ApoTiapina PR
Jeżeli pacjent przyjął większą dawkę leku ApoTiapina PR niż przepisana przez lekarza, pacjent może
odczuwać senność, zawroty głowy i zaburzenia rytmu serca. Należy niezwłocznie skontaktować się z
lekarzem lub zgłosić się do najbliższego szpitala. Należy zabrać tabletki leku ApoTiapina PR ze sobą.

Pominięcie przyjęcia leku ApoTiapina PR
Jeżeli została pominięta jedna dawka leku, należy ją zażyć jak najszybciej, gdy tylko pacjent sobie o
tym przypomni. Jeżeli czas pozostały do kolejnej dawki jest niedługi, należy odczekać i zażyć dawkę o
tej zwykłej porze. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku ApoTiapina PR
W razie nagłego przerwania stosowania tego leku ApoTiapina PR, u pacjenta mogą wystąpić trudności
w zasypianiu (bezsenność), złe samopoczucie (nudności), ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty
głowy lub drażliwość. Lekarz może zalecić stopniowe zmniejszanie dawki przed przerwaniem
leczenia.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Bardzo często: mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób

• Zawroty głowy (mogą prowadzić do upadków), ból głowy, suchość w jamie ustnej.
• Uczucie senności (może ustąpić podczas dalszego stosowania kwetiapiny) (może prowadzić do
upadków).
• Objawy odstawienia (objawy, które występują po przerwaniu stosowania kwetiapiny) obejmują
trudności w zasypianiu (bezsenność), złe samopoczucie (nudności), ból głowy, biegunkę,
wymioty, zawroty głowy lub drażliwość. Zaleca się stopniowe odstawianie leku przez okres
przynajmniej 1-2 tygodni.
• Zwiększenie masy ciała.
• Nieprawidłowe skurcze mięśni. Obejmują one trudności w rozpoczęciu ruchu mięśni, drżenie,
uczucie niepokoju lub sztywność mięśni bez bólu.
• Zmiany w ilości niektórych tłuszczów (triglicerydów oraz cholesterolu całkowitego).

Często: mogą dotyczyć do 1 na 10 osób

• Przyspieszone bicie serca.
• Uczucie bicia serca, przyspieszenia rytmu serca lub zmiany rytmu serca.
• Zaparcia, rozstrój żołądka (niestrawność).
• Uczucie osłabienia.
• Obrzęk rąk lub nóg.
• Niskie ciśnienie tętnicze krwi podczas wstawania. Może to powodować zawroty głowy lub
omdlenia (mogą prowadzić do upadków).
• Zwiększenie stężenia cukru we krwi.
• Niewyraźne widzenie.
• Nietypowe sny i koszmary senne.
• Uczucia głodu.
• Poczucie irytacji.
• Zaburzenia mowy i wypowiedzi.
• Myśli samobójcze i nasilenie depresji.

• Duszność.
• Wymioty (głównie u osób starszych).
• Gorączka.
• Zmiany stężeń hormonów tarczycy we krwi.
• Zmniejszenie liczby niektórych typów komórek krwi.
• Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych mierzonych we krwi.
• Zwiększenie stężenia hormonu prolaktyny we krwi. Zwiększenie hormonu prolaktyny w
rzadkich przypadkach może prowadzić do:
- Obrzęku piersi zarówno u mężczyzn, jak i kobiet i niespodziewanego wydzielania mleka.
- Braku miesiączki lub nieregularnych miesiączek u kobiet.

Niezbyt często: mogą dotyczyć do 1 na 100 osób

• Napady drgawkowe.
• Reakcje alergiczne, które mogą obejmować guzki (bąble), obrzęk skóry i obrzęk wokół ust.
• Nieprzyjemne odczucia w nogach (zwane również zespołem niespokojnych nóg).
• Trudności z połykaniem.
• Niekontrolowane ruchy, głównie mięśni twarzy lub języka.
• Zaburzenia sprawności seksualnej.
• Cukrzyca.
• Zmiana aktywności elektrycznej serca widoczna w zapisie EKG (wydłużenie odstępu QT).
• Wolniejsza niż normalnie akcja serca, która może występować w czasie rozpoczynania leczenia
i może być związana z obniżeniem ciśnienia tętniczego i omdleniami.
• Trudności w oddawaniu moczu.
• Omdlenia (mogą prowadzić do upadków).
• Uczucie zatkanego nosa.
• Zmniejszenie liczby krwinek czerwonych we krwi.
• Zmniejszenie stężenia sodu we krwi.
• Nasilenie istniejącej cukrzycy.
• Splątanie.

Rzadko: mogą dotyczyć do 1 na 1 000 osób

• Połączenie wysokiej temperatury ciała (gorączki), pocenia się, sztywności mięśni, nadmiernej
senności lub omdlenia (zaburzenie zwane „złośliwym zespołem neuroleptycznym”).
• Zażółcenie skóry i gałek ocznych (żółtaczka).
• Zaburzenie czynności wątroby (zapalenie wątroby).
• Długotrwały i bolesny wzwód (priapizm).
• Obrzęk piersi i nieoczekiwane wydzielanie mleka (mlekotok).
• Zaburzenia miesiączkowania.
• Zakrzepy krwi w żyłach, zwłaszcza w nogach (objawy obejmują obrzęk, ból i zaczerwienienie
nóg), które mogą przemieszczać się naczyniami krwionośnymi do płuc, powodując ból w klatce
piersiowej i trudności w oddychaniu. Jeżeli pacjent zauważy którykolwiek z wymienionych
objawów, powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem.
• Chodzenie, mówienie, jedzenie lub wykonywanie innych czynności podczas snu.
• Zmniejszenie temperatury ciała (hipotermia).
• Zapalenie trzustki.
• Stan (określany jako „zespół metaboliczny”), w którym występuje skojarzenie 3 lub więcej
spośród następujących cech: zwiększona ilość tłuszczu brzusznego, zmniejszenie „dobrego
cholesterolu” (HDL-C), zwiększenie pewnego rodzaju substancji tłuszczowych we krwi
(triglicerydów), wysokie ciśnienie tętnicze oraz zwiększenie stężenia cukru we krwi.

• Połączenie gorączki, objawów grypopodobnych, bólu gardła lub obecność jakiegokolwiek
innego zakażenia z bardzo małą liczbą krwinek białych we krwi, stan określany jako
agranulocytoza.
• Niedrożność jelit.
• Zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej we krwi (substancja pochodząca z mięśni).

Bardzo rzadko: mogą dotyczyć do 1 na 10 000 osób

• Ciężka wysypka, pęcherze lub czerwone plamy na skórze.
• Ciężka reakcja nadwrażliwości (zwana anafilaksją), która może powodować trudności w
oddychaniu lub wstrząs.
• Szybko pojawiający się obrzęk skóry, zazwyczaj dookoła oczu i ust oraz gardła (obrzęk
naczynioruchowy).
• Ciężki stan związany z powstawaniem pęcherzy na skórze, ustach, oczach i narządach
płciowych (zespół Stevensa-Johnsona). Patrz punkt 2.
• Nieprawidłowe wydzielanie hormonu, który reguluje objętość wydalanego moczu.
• Rozpad włókien mięśniowych i ból mięśni (rabdomioliza).

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

• Wysypka skórna z powstawaniem nieregularnych czerwonych plam (rumień wielopostaciowy).
Patrz punkt 2.
• Nagłe wystąpienie obszarów zaczerwienionej skóry z małymi krostkami (małe pęcherze
wypełnione biało-żółtym płynem, określane jako „ostra uogólniona osutka krostkowa” (ang.
Acute Generalized Exanthematous Pustulosis, AGEP). Patrz punkt 2.
• Ciężka, nagła reakcja alergiczna z objawami takimi jak gorączka i powstawanie pęcherzy na
skórze i złuszczanie skóry (toksyczno-rozpływna martwica naskórka). Patrz punkt 2.
• Reakcja polekowa z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS), obejmująca objawy
grypopodobne z wysypką, gorączką, powiększeniem węzłów chłonnych i nieprawidłowymi
wynikami badań krwi (w tym zwiększenie liczby białych krwinek (eozynofilia) i enzymów
wątrobowych). Patrz punkt 2.
• Objawy odstawienia mogą wystąpić u noworodków matek, które przyjmowały lek ApoTiapina
PR podczas ciąży.
• Udar.
• Zaburzenia mięśnia sercowego (kardiomiopatia).
• Zapalenie mięśnia sercowego.
• Zapalenie naczyń krwionośnych (zapalenie naczyń), często z wysypką skórną z małymi
czerwonymi lub fioletowymi guzkami.

Leki z grupy, do której należy lek ApoTiapina PR, mogą powodować zaburzenia rytmu serca, co może
być niebezpieczne, a w ciężkich przypadkach może prowadzić do zgonu.

Niektóre działania niepożądane można stwierdzić wyłącznie po zbadaniu krwi w laboratorium. Należą
do nich zmiany zawartości niektórych substancji tłuszczowych (triglicerydów i cholesterolu
całkowitego) lub cukru we krwi, zmiany stężeń hormonów tarczycy we krwi, zwiększenie stężeń
enzymów wątrobowych we krwi, zmniejszenie liczby niektórych rodzajów krwinek, zmniejszenie
liczby krwinek czerwonych we krwi, zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej we krwi
(substancji występującej w mięśniach), zmniejszenie stężenia sodu we krwi oraz zwiększenie stężenia
hormonu prolaktyny we krwi. Zwiększenie stężenia hormonu prolaktyny w rzadkich przypadkach
może prowadzić do:
• Obrzęku piersi zarówno u mężczyzn, jak i kobiet i niespodziewanego wydzielania mleka.
• Braku miesiączki lub nieregularnych miesiączek u kobiet.

Lekarz może zlecić okresowe wykonanie badań krwi.

Dodatkowe działania niepożądane u dzieci i młodzieży

Te same działania niepożądane, które występują u dorosłych, mogą również wystąpić u dzieci i
młodzieży. Poniżej wymienione działanie niepożądane obserwowano częściej u dzieci i młodzieży lub
nie były obserwowane u dorosłych:

Bardzo często: mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób

• Zwiększenie stężenia hormonu zwanego prolaktyną we krwi. Zwiększenie stężenia hormonu
prolaktyny może w rzadkich przypadkach prowadzić do:
- Obrzęku piersi zarówno u chłopców, jak i dziewcząt i niespodziewanego wydzielania
mleka.
- Braku miesiączki lub nieregularnych miesiączek u dziewcząt.
• Zwiększenie apetytu.
• Wymioty.
• Nieprawidłowe skurcze mięśni. Obejmują one trudności w rozpoczęciu ruchu mięśni, drżenie,
uczucie niepokoju lub sztywność mięśni bez bólu.
• Zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi.

Często: mogą dotyczyć do 1 na 10 osób

• Uczucie osłabienia, omdlenie (może prowadzić do upadków).
• Uczucie zatkanego nosa.
• Uczucie irytacji.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: +48 22 49 21 301, faks: +48 22 49 21
309, strona internetowa: www.smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek ApoTiapina PR?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze i pudełku po: EXP.
Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.
Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek ApoTiapina PR

Substancją czynną leku jest kwetiapina.
Każda tabletka o przedłużonym uwalnianiu zawiera 200 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny
fumaranu).
Każda tabletka o przedłużonym uwalnianiu zawiera 300 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny
fumaranu).
Każda tabletka o przedłużonym uwalnianiu zawiera 400 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny
fumaranu).

Pozostałe składniki to:
Rdzeń tabletki: kwasu metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer (1:1), typ A, laktoza, maltoza
krystaliczna, talk, magnezu stearynian.
Otoczka tabletki: kwasu metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer (1:1), typ A, cytrynian trietylu.

Jak wygląda lek ApoTiapina PR i co zawiera opakowanie
Tabletka o przedłużonym uwalnianiu.

Tabletki o przedłużonym uwalnianiu 200 mg są białe lub białawe, podłużne, obustronnie wypukłe, z
wytłoczoną liczbą „200” po jednej stronie.
Tabletki o przedłużonym uwalnianiu 300 mg są białe lub białawe, podłużne, obustronnie wypukłe, z
wytłoczoną liczbą „300” po jednej stronie.
Tabletki o przedłużonym uwalnianiu 400 mg są białe lub białawe, owalne, obustronnie wypukłe, z
wytłoczoną liczbą „400” po jednej stronie.

Lek ApoTiapina PR, tabletki o przedłużonym uwalnianiu dostępny jest w blistrach.
Wielkości opakowań: 10, 50, 60, 100 tabletek o przedłużonym uwalnianiu.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny:
Aurovitas Pharma Polska Sp. z o.o.
ul. Sokratesa 13D lokal 27
01-909 Warszawa
e-mail: medicalinformation@aurovitas.pl

Wytwórca:
Pharmathen International S.A.
Industrial Park Sapes, Rodopi Prefecture, Block No 5
69300 Rodopi
Grecja

Pharmathen S.A.
Dervenakion 6
15351 Pallini Attiki
Grecja

Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru
Gospodarczego pod następującymi nazwami:
Belgia: Quetiapine AB 50mg/150mg/200mg/300mg/400mg tabletten met verlengde afgifte /
comprimés à libération prolongée / Retardtabletten
Niemcy: Quetiapin Aurobindo 50 mg/150 mg/200 mg/300 mg/400 mg Retardtabletten
Holandia: Quetiapine Aurobindo 50 mg/150 mg/ 200 mg/ 300 mg/ 400 mg, tabletten met
verlengde afgifte
Polska: ApoTiapina PR

Portugalia: Quetiapina Aurobindo

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 07/2024

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

ApoTiapina PR, 200 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
ApoTiapina PR, 300 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
ApoTiapina PR, 400 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

ApoTiapina PR, 200 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Każda tabletka o przedłużonym uwalnianiu zawiera 200 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny
fumaranu).
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 56,840 mg laktozy (bezwodnej) na tabletkę.

ApoTiapina PR, 300 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Każda tabletka o przedłużonym uwalnianiu zawiera 300 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny
fumaranu).
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 85,260 mg laktozy (bezwodnej) na tabletkę.

ApoTiapina PR, 400 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Każda tabletka o przedłużonym uwalnianiu zawiera 400 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny
fumaranu).
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 113,680 mg laktozy (bezwodnej) na tabletkę.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka o przedłużonym uwalnianiu.

ApoTiapina PR, 200 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Białe lub białawe, podłużne, obustronnie wypukłe tabletki, z wytłoczoną liczbą „200” po jednej
stronie.

ApoTiapina PR, 300 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Białe lub białawe, podłużne, obustronnie wypukłe tabletki, z wytłoczoną liczbą „300” po jednej
stronie.

ApoTiapina PR, 400 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Białe lub białawe, owalne, obustronnie wypukłe tabletki, z wytłoczoną liczbą „400” po jednej stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy ApoTiapina PR jest wskazany do:
• leczenia schizofrenii.
• leczenia afektywnej choroby dwubiegunowej, w tym:
- w leczeniu epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego w przebiegu
choroby afektywnej dwubiegunowej

- w leczeniu epizodów ciężkiej depresji w chorobie dwubiegunowej
- w celu zapobiegania nawrotom epizodów manii lub depresji u pacjentów z zaburzeniem
afektywnym dwubiegunowym, u których uzyskano wcześniej odpowiedź na leczenie
kwetiapiną.
• dodatkowe leczenie epizodów ciężkiej depresji u pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym
(ang. Major Depresive Disorders, MDD), u których monoterapia lekami przeciwdepresyjnymi
nie przyniosła oczekiwanego efektu (patrz punkt 5.1). Przed rozpoczęciem leczenia, lekarz
powinien wziąć pod uwagę profil bezpieczeństwa produktu leczniczego ApoTiapina PR (patrz
punkt 4.4).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dla każdego wskazania istnieją różne schematy dawkowania. Należy zapewnić, aby pacjent otrzymał
dokładne informacje dotyczące dawkowania odpowiedniego dla jego stanu zdrowia.
Produkt leczniczy ApoTiapina PR należy podawać raz na dobę, bez jedzenia. Tabletki należy połykać
w całości, nie należy ich dzielić, żuć ani rozkruszać.

Dla dawek, których nie można uzyskać za pomocą produktu leczniczego ApoTiapina PR, dostępne są
inne produkty lecznicze, umożliwiające odpowiednie dawkowanie tabletek o przedłużonym
uwalnianiu, 50 mg i 100 mg.

Dorośli

Leczenie schizofrenii i epizodów maniakalnych o umiarkowanym i ciężkim nasileniu związanych z
chorobą afektywną dwubiegunową.

Produkt leczniczy ApoTiapina PR należy podawać co najmniej jedną godzinę przed posiłkiem. Dawka
dobowa rozpoczynająca terapię to 300 mg w dniu 1. i 600 mg w dniu 2. Zalecana dawka dobowa to
600 mg, jednak w klinicznie uzasadnionych przypadkach dawkę można zwiększyć do 800 mg na
dobę. Dawkę należy dostosować w zakresie skutecznej dawki od 400 mg do 800 mg na dobę, zależnie
od odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta. W leczeniu podtrzymującym w schizofrenii nie ma
konieczności dostosowania dawki.

Leczenie epizodów dużej depresji związanych z chorobą afektywną dwubiegunową.

Produkt leczniczy ApoTiapina PR, należy podawać przed snem. Całkowita dawka dobowa w ciągu
pierwszych czterech dni leczenia wynosi odpowiednio: 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200 mg
(dzień 3.) i 300 mg (dzień 4.). Zalecana dawka dobowa wynosi 300 mg. W badaniach klinicznych nie
zaobserwowano dodatkowych korzyści w grupie pacjentów otrzymujących dawkę 600 mg w
porównaniu z grupą otrzymującą dawkę 300 mg (patrz punkt 5.1). W pojedynczych przypadkach
korzystne może być stosowanie dawki 600 mg. Rozpoczęcie leczenia dawką większą niż 300 mg
powinno odbywać się pod nadzorem lekarza wykwalifikowanego w leczeniu choroby afektywnej
dwubiegunowej. Odnośnie tolerancji badania kliniczne wykazały, że można rozważyć zmniejszenie
dawki do minimum 200 mg w indywidualnych przypadkach.

Zapobieganie nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej

W celu zapobiegania nawrotom epizodów manii, mieszanych lub depresyjnych w przebiegu choroby
afektywnej dwubiegunowej u pacjentów, u których leczenie produktem leczniczym ApoTiapina PR,
przyniosło oczekiwany skutek, należy kontynuować terapię tą samą dawką produktu leczniczego
ApoTiapina PR, przyjmowaną przed snem. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji
leczenia u indywidualnego pacjenta, dawkę produktu leczniczego produktem leczniczym ApoTiapina
PR można modyfikować w zakresie od 300 do 800 mg na dobę. Ważne jest stosowanie najmniejszej
skutecznej dawki w trakcie leczenia podtrzymującego.

Terapia wspomagająca w leczeniu ciężkiego epizodu depresyjnego w dużych zaburzeniach
depresyjnych (MDD)

Produkt leczniczy ApoTiapina PR, należy podawać przed snem. Dawka dobowa rozpoczynająca
terapię wynosi 50 mg w dniu 1. i 2. i 150 mg w dniu 3. i 4. W krótkotrwałych badaniach klinicznych
działanie przeciwdepresyjne obserwowano po zastosowaniu dawek 150 i 300 mg na dobę w terapii
wspomagającej (z amitryptyliną, bupropionem, cytalopramem, duloksetyną, escytalopramem,
fluoksetyną, paroksetyną, sertraliną i wenlafaksyną – patrz punkt 5.1) i 50 mg na dobę w monoterapii
w krótkoterminowych badaniach. Istnieje zwiększone ryzyko działań niepożądanych po zastosowaniu
produktu w większych dawkach. Dlatego lekarz powinien zapewnić stosowanie najmniejszej
skutecznej dawki, rozpoczynając leczenie od dawki 50 mg/dobę. Potrzeba zwiększenia dawki ze 150
do 300 mg na dobę powinna być oparta na indywidualnej ocenie stanu pacjenta.

Zmiana z kwetiapiny tabletki o natychmiastowym uwalnianiu
W celu ułatwienia dawkowania pacjentom stosującym produkt leczniczy ApoTiapina PR, tabletki o
natychmiastowym uwalnianiu w dawkach podzielonych, możliwa jest zmiana terapii na produkt
leczniczy ApoTiapina PR, podając równoważność całkowitej dawki dobowej raz na dobę. Konieczne
może być indywidualne dostosowanie dawki.

Osoby w podeszłym wieku

Podobnie jak w przypadku innych produktów przeciwpsychotycznych i przeciwdepresyjnych, produkt
leczniczy ApoTiapina PR należy stosować z zachowaniem ostrożności u osób w podeszłym wieku,
szczególnie w początkowym okresie dawkowania. Konieczne może być wolniejsze zwiększanie dawki
produktu leczniczego ApoTiapina PR i stosowanie mniejszej dawki dobowej niż u młodszych
pacjentów, zależnie od indywidualnej odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta na leczenie. Średni
klirens kwetiapiny z osocza u osób w podeszłym wieku był zmniejszony o 30% do 50% w porównaniu
z wartościami występującymi u młodszych pacjentów. U osób w podeszłym wieku leczenie należy
rozpoczynać od dawki dobowej wynoszącej 50 mg. Następnie dawkę można zwiększać o 50 mg na
dobę do dawki skutecznej, zależnie od indywidualnej odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta na
leczenie.

U pacjentów w podeszłym wieku z ciężkimi epizodami depresyjnymi w przebiegu MDD, dawkowanie
należy rozpoczynać od 50 mg na dobę w dniach od 1. do 3., zwiększając do 100 mg na dobę dnia 4. i
do 150 mg na dobę dnia 8. Należy stosować najmniejszą dawkę skuteczną, rozpoczynając leczenie od
50 mg na dobę. Jeśli w oparciu o indywidualną ocenę stanu pacjenta trzeba zwiększyć dawkę do 300
mg na dobę, nie należy wprowadzać tego dawkowania przed 22. dniem leczenia.

Nie badano skuteczności ani bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów w wieku powyżej 65 lat z
epizodami depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej.

Dzieci i młodzież

Produkt leczniczy ApoTiapina PR nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku
poniżej 18 lat, ze względu na brak danych uzasadniających stosowanie w tej grupie wiekowej.
Dostępne dane z badań klinicznych kontrolowanych placebo przedstawiono w punktach 4.4, 4.8, 5.1 i
#### 5.2. Zaburzenia czynności nerek

Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby

Kwetiapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Dlatego produkt leczniczy ApoTiapina PR

należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów ze stwierdzonymi zaburzeniami czynności
wątroby, szczególnie w początkowym okresie stosowania. U pacjentów z zaburzeniami czynności
wątroby leczenie należy rozpocząć od dawki 50 mg/dobę. Dawkę można zwiększać codziennie o 50
mg do dawki skutecznej, zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta na leczenie.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów układu cytochromu P450 3A4, takich jak inhibitory proteazy
wirusa HIV, leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, erytromycyna, klarytromycyna i nefazodon jest
przeciwwskazane (patrz punkt 4.5).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ponieważ produkt leczniczy ApoTiapina PR ma kilka wskazań, profil bezpieczeństwa należy określić
w oparciu o indywidualne rozpoznanie i dawkę stosowaną u pacjenta.

Nie ustalono długoterminowej skuteczności i bezpieczeństwa stosowania w leczeniu wspomagającym
u pacjentów z ciężkimi epizodami depresyjnymi, określono natomiast skuteczność i bezpieczeństwo u
dorosłych pacjentów, u których zastosowano monoterapię (patrz punkt 5.1).

Dzieci i młodzież

Nie zaleca się stosowania kwetiapiny u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat, gdyż nie ma danych
dotyczących stosowania produktu leczniczego w tej grupie wiekowej. Dane z badań klinicznych z
użyciem kwetiapiny wykazały, że oprócz znanego profilu bezpieczeństwa określonego u pacjentów
dorosłych (patrz punkt 4.8), niektóre działania niepożądane u dzieci i młodzieży występowały częściej
niż u pacjentów dorosłych (zwiększenie łaknienia, zwiększenie stężenia prolaktyny w surowicy,
wymioty, zapalenie błony śluzowej nosa oraz omdlenia) lub mogą mieć inne konsekwencje u dzieci i
młodzieży (objawy pozapiramidowe i drażliwość). Ponadto, wystąpiło jedno działanie niepożądane,
które nie było obserwowane wcześniej w toku badań u dorosłych (zwiększenie ciśnienia tętniczego
krwi). U dzieci i młodzieży obserwowano również zmiany czynności gruczołu tarczowego.

Ponadto, długoterminowy wpływ leczenia kwetiapiną na bezpieczeństwo, w tym na wzrost i
dojrzewanie u dzieci i młodzieży, nie był badany przez okres dłuższy niż 26 tygodni. Nie jest również
znany długoterminowy wpływ leczenia na rozwój poznawczy i behawioralny.

Dane z kontrolowanych placebo badań klinicznych prowadzonych u dzieci i młodzieży wykazały, że
ze stosowaniem kwetiapiny było związane częstsze występowanie objawów pozapiramidowych (ang.
Extrapyramidal Symptoms, EPS), w porównaniu z grupą placebo u pacjentów leczonych z powodu
schizofrenii, a także z powodu zaburzeń maniakalnych oraz depresji w przebiegu choroby afektywnej
dwubiegunowej (patrz punkt 4.8).

Samobójstwa/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresja w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej jest związana ze zwiększonym ryzykiem
występowania myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstw (zdarzenia związane z próbami
samobójczymi). Ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania istotnej remisji. W związku z tym, że
poprawa może wystąpić dopiero po kilku pierwszych lub więcej tygodniach leczenia, pacjent
powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską do czasu wystąpienia poprawy. Doświadczenie
kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstw zwiększa się we wczesnej fazie poprawy klinicznej.

Dodatkowo, lekarze powinien uwzględnić ryzyko wystąpienia zdarzeń związanych z próbami

samobójczymi po nagłym zaprzestaniu leczenia kwetiapiną, ze względu na znane czynniki ryzyka
związane z leczoną chorobą.

Innym zaburzeniom psychicznym, w leczeniu których przepisywana jest kwetiapina, również może
towarzyszyć zwiększone ryzyko występowania zdarzeń związanych z próbami samobójczymi.
Ponadto, z zaburzeniami tymi mogą współistnieć epizody ciężkiej depresji. Z tego względu podczas
leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi należy stosować te same środki ostrożności,
jakie stosuje się w toku leczenia pacjentów z ciężką depresją.

Pacjenci ze zdarzeniami związanymi z próbami samobójczymi w wywiadzie lub pacjenci
przejawiający znacznego stopnia wyobrażenia samobójcze przed rozpoczęciem leczenia, są bardziej
zagrożeni występowaniem myśli samobójczych lub prób samobójczych i powinni podlegać ścisłemu
monitorowaniu w trakcie leczenia. Metaanaliza kontrolowanych placebo badań klinicznych
przeciwdepresyjnych produktów leczniczych u pacjentów dorosłych z zaburzeniami psychicznymi
wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych wśród przyjmujących leki przeciwdepresyjne
w porównaniu z placebo u pacjentów w wieku poniżej 25 lat.

Leczeniu farmakologicznemu, zwłaszcza we wczesnej fazie terapii oraz po zmianie dawki produktu
leczniczego, powinien towarzyszyć ścisły nadzór i monitorowanie pacjentów, w szczególności z grup
podwyższonego ryzyka. Pacjentów (oraz ich opiekunów) należy uprzedzić o konieczności zwrócenia
uwagi na każdy objaw klinicznego nasilenia choroby, zachowania lub myśli samobójcze oraz
nietypowe zmiany w zachowaniu, a w razie ich wystąpienia, o konieczności niezwłocznego zwrócenia
się do lekarza.

W krótkoterminowych kontrolowanych placebo badaniach klinicznych u pacjentów z ciężką depresją
w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej obserwowano zwiększone ryzyko zdarzeń
związanych z próbami samobójczymi u młodych, dorosłych pacjentów (w wieku poniżej 25 lat),
którzy byli leczeni kwetiapiną w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo (odpowiednio
3,0% vs 0%). U pacjentów z MDD biorących udział w badaniach klinicznych ryzyko wystąpienia
zachowań samobójczych u młodych pacjentów (w wieku poniżej 25 lat) wynosiło 2,1% (3/144) w
grupie leczonej kwetiapiną i 1,3% (1/75) w grupie otrzymującej placebo. W populacyjnym badaniu
retrospektywnym, oceniającym stosowanie kwetiapiny w leczeniu pacjentów z ciężką depresją
wykazano zwiększone ryzyko samouszkodzenia i prób samobójczych u pacjentów w wieku od 25 do
64 lat, u których w wywiadzie nie występowały zdarzenia związane z samouszkodzeniami, podczas
stosowania kwetiapiny z innymi przeciwdepresyjnymi produktami leczniczymi.

Ryzyko metaboliczne

Ze względu na obserwowane ryzyko pogorszenia profilu metabolicznego, w tym zmiany masy ciała,
stężenia glukozy we krwi (patrz hiperglikemia) oraz lipidów, obserwowane w przebiegu badań
klinicznych, należy kontrolować parametry metaboliczne pacjentów na początku leczenia, i oceniać je
regularnie w trakcie leczenia. W razie ich pogorszenia należy postępować odpowiednio do stanu
klinicznego pacjenta (patrz również punkt 4.8).

Objawy pozapiramidowe

W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych, u dorosłych pacjentów, stosowanie kwetiapiny
było związane ze zwiększoną częstością występowania objawów pozapiramidowych (EPS) w
porównaniu z placebo, u pacjentów leczonych z powodu ciężkich epizodów depresji w przebiegu
choroby afektywnej dwubiegunowej (patrz punkty 4.8 oraz 5.1).

Ze stosowaniem kwetiapiny związane było występowanie akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie
nieprzyjemnym lub denerwującym niepokojem ruchowym i przymusem ruchu, czemu często
towarzyszyła niemożność siedzenia lub stania w spokojnym bezruchu. Prawdopodobieństwo
wystąpienia tego zaburzenia jest największe w pierwszych kilku tygodniach leczenia. U pacjentów, u

których pojawią się takie objawy, zwiększenie dawki może być szkodliwe.

Dyskinezy późne

W razie wystąpienia objawów przedmiotowych i podmiotowych dyskinez późnych należy rozważyć
zmniejszenie dawki leku lub przerwanie leczenia kwetiapiną. Objawy dyskinez późnych mogą się
pogłębić lub nawet dopiero pojawić się po zakończeniu leczenia (patrz punkt 4.8).

Senność i zawroty głowy

Leczenie kwetiapiną jest związane z występowaniem senności i podobnych objawów, takich jak
uspokojenie (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych dotyczących leczenia pacjentów z depresją w
przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, objawy te występowały zazwyczaj podczas
pierwszych 3 dni leczenia i miały nasilenie łagodne do umiarkowanego. Pacjenci, u których występuje
senność o ciężkim nasileniu, mogą wymagać częstszych wizyt przynajmniej w okresie pierwszych 2
tygodni od wystąpienia senności lub do czasu poprawy i może być potrzebne rozważenie przerwania
leczenia.

Niedociśnienie ortostatyczne

Z leczeniem kwetiapiną jest związane występowanie niedociśnienia ortostatycznego oraz
towarzyszące mu zawroty głowy (patrz punkt 4.8), które, podobnie jak senność, pojawiają się zwykle
w początkowym okresie zwiększania dawki. Może to zwiększać częstość urazów (upadki),
szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym. Z tego względu pacjentom należy zalecić zachowanie
ostrożności do czasu poznania potencjalnych efektów działania tego produktu.

Kwetiapinę należy ostrożnie stosować u pacjentów z rozpoznaną chorobą układu
sercowo-naczyniowego, chorobą naczyniową mózgu, a także w przypadku innych stanów
predysponujących do niskiego ciśnienia tętniczego. Jeśli wystąpi niedociśnienie ortostatyczne, należy
rozważyć zmniejszenie dawki lub wolniejsze jej zwiększanie, szczególnie u pacjentów ze
współistniejącą w tle chorobą układu sercowo-naczyniowego.

Zespół bezdechu sennego

U pacjentów przyjmujących kwetiapinę zgłaszano zespół bezdechu sennego. Kwetiapinę należy
stosować ostrożnie u pacjentów otrzymujących jednocześnie produkty lecznicze działające hamująco
na ośrodkowy układ nerwowy oraz, u których w wywiadzie występował lub występuje ryzyko
wystąpienia bezdechu sennego, takich jak osoby z nadwagą/otyłością lub mężczyźni.

Napady drgawkowe

W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano różnicy częstości występowania napadów
drgawkowych u pacjentów leczonych kwetiapiną lub otrzymujących placebo. Nie są dostępne dane
dotyczące częstości występowania napadów drgawkowych u pacjentów z zaburzeniami drgawkowymi
w wywiadzie. Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować
ostrożność podczas leczenia pacjentów z napadami drgawkowymi w wywiadzie (patrz punkt 4.8).

Złośliwy zespół neuroleptyczny

Występowanie złośliwego zespołu neuroleptycznego jest związane z leczeniem lekami
przeciwpsychotycznymi, w tym również kwetiapiną (patrz punkt 4.8). Objawy kliniczne obejmują
hipertermię, zmiany stanu psychicznego, sztywność mięśni, zaburzenia czynności układu
autonomicznego i zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej. W razie ich wystąpienia należy
przerwać leczenie kwetiapiną i zastosować odpowiednie leczenie.

Zespół serotoninowy

Jednoczesne podawanie produktu leczniczego ApoTiapina PR i innych leków serotoninergicznych,
takich jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory
wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne
mogą powodować zespół serotoninowy, będący stanem mogącym zagrażać życiu (patrz punkt 4.5).

Jeśli leczenie w skojarzeniu z innymi lekami serotoninergicznym jest klinicznie uzasadnione, zaleca
się uważne obserwowanie pacjenta, zwłaszcza na początku leczenia i podczas zwiększania dawki.
Objawy zespołu serotoninowego mogą obejmować zmiany stanu psychicznego, niestabilność
autonomiczną, zaburzenia nerwowo-mięśniowe i (lub) objawy żołądkowo-jelitowe.

Jeśli podejrzewa się wystąpienie zespołu serotoninowego, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub
odstawienie produktu leczniczego, w zależności od nasilenia objawów.

Ciężka neutropenia i agranulocytoza

W badaniach klinicznych kwetiapiny zgłaszano występowanie ciężkiej neutropenii (liczba neutrofilów
< 0,5 x 109/L). Większość przypadków ciężkiej neutropenii wystąpiła kilka miesięcy po rozpoczęciu
leczenia kwetiapiną. Brak dowodów na zależność zjawiska od dawki. W praktyce klinicznej po
wprowadzeniu kwetiapiny do obrotu zgłoszono kilka przypadków zakończonych zgonem.
Prawdopodobnymi czynnikami ryzyka są mała liczba leukocytów przed rozpoczęciem leczenia oraz
wywołana przez leki neutropenia w wywiadzie. Jednakże, w niektórych przypadkach neutropenia
wystąpiła u pacjentów bez wcześniejszych czynników ryzyka. Należy przerwać leczenie kwetiapiną,
jeśli liczba neutrofilów wynosi < 1,0 x 109/L. Należy obserwować pacjenta w celu wykrycia
wczesnych oznak i objawów infekcji i kontrolować liczbę neutrofilów (aż do czasu, gdy ich liczba
zwiększy się do ponad 1,5 x 109/L) (patrz punkt 5.1).

Neutropenię należy wziąć pod uwagę u pacjentów z zakażeniem lub gorączką, szczególnie w
przypadku braku oczywistych czynników predysponujących, należy stosować odpowiednie
postępowanie, zależne od stanu klinicznego pacjenta.

Pacjentom należy zalecić niezwłoczne zgłaszanie wystąpienia objawów przedmiotowych i
podmiotowych mogących odpowiadać agranulocytozie lub zakażeniu (tj. gorączki, osłabienia,
senności lub bólu gardła) w dowolnym czasie podczas leczenia kwetiapiną. U takich pacjentów należy
natychmiast oznaczyć liczbę krwinek białych (ang. White Blood Cell, WBC) oraz bezwzględną liczbę
leukocytów obojętnochłonnych (ang. Absolut Neutrophil Count, ANC), szczególnie gdy nie ma
czynników predysponujących.

Działanie przeciwcholinergiczne (muskarynowe)

Norkwetiapina, aktywny metabolit kwetiapiny, ma umiarkowane do silnego powinowactwo do
różnych podtypów receptorów muskarynowych. Skutkuje to wystąpieniem działań niepożądanych
związanych z działaniem przeciwcholinergicznym, kiedy kwetiapina jest stosowana w zalecanych
dawkach, gdy jest stosowana jednocześnie z innymi lekami przeciwcholinergicznymi oraz w
przypadku przedawkowania. Kwetiapinę należy stosować ostrożnie u pacjentów przyjmujących leki o
działaniu przeciwcholinergicznym (muskarynowym). Kwetiapinę należy ostrożnie stosować u
pacjentów, u których rozpoznano w przeszłości, lub obecnie, zatrzymanie moczu, z klinicznie
istotnym przerostem gruczołu krokowego, u pacjentów z niedrożnością jelit lub podobnymi
chorobami, ze zwiększonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub jaskrą z wąskim kątem przesączania.
(patrz punkty 4.5, 4.8, 5.1 i 4.9).

Interakcje

Patrz także punkt 4.5.

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z silnymi induktorami enzymów wątrobowych, takimi jak
karbamazepina lub fenytoina, znacząco zmniejsza stężenie kwetiapiny w osoczu, co może wpływać na
skuteczność leczenia kwetiapiną. U pacjentów otrzymujących leki indukujące enzymy wątrobowe
leczenie kwetiapiną można rozpocząć tylko, gdy w opinii lekarza korzyści wynikające z leczenia
kwetiapiną przeważają ryzyko wynikające z przerwania leczenia lekiem indukującym enzymy
wątrobowe. Ważne, aby zmiany leku indukującego enzymy wątrobowe dokonywać stopniowo i, jeśli
jest to konieczne, zastąpić go lekiem niewpływającym na enzymy wątrobowe (np. walproinianem
sodu).

Masa ciała

U pacjentów leczonych kwetiapiną zgłaszano występowanie zwiększenia masy ciała; należy
kontrolować masę ciała i stosować postępowanie odpowiednie klinicznie, zgodnie ze stosowanymi
wytycznymi dotyczącymi leczenia przeciwpsychotycznego (patrz punkty 4.8 oraz 5.1).

Hiperglikemia

Rzadko zgłaszano przypadki hiperglikemii i (lub) rozwój lub zaostrzenie cukrzycy, sporadycznie
związane z kwasicą ketonową lub śpiączką, w tym kilka przypadków zgonu pacjenta (patrz punkt 4.8).
Niekiedy obserwowano wcześniejsze zwiększenie masy ciała, co mogło być czynnikiem
predysponującym. Zalecane jest stosowne monitorowanie kliniczne, zgodnie z wytycznymi
dotyczącymi leczenia przeciwpsychotycznego. Pacjentów leczonych każdym lekiem
przeciwpsychotycznym, także kwetiapiną, należy obserwować pod kątem występowania oznak i
objawów hiperglikemii, (takich jak polidypsja, poliuria, polifagia i osłabienie), a pacjentów z cukrzycą
lub z czynnikami ryzyka cukrzycy należy regularnie monitorować pod kątem pogorszenia kontroli
glikemii. Należy prowadzić regularne pomiary masy ciała.

Lipidy

W badaniach klinicznych z kwetiapiną obserwowano zwiększenie stężenia triglicerydów, cholesterolu
LDL oraz cholesterolu całkowitego, a także zmniejszenie stężenia frakcji cholesterolu HDL (patrz
punkt 4.8). W razie zmian stężenia lipidów należy postępować zgodnie z praktyką kliniczną.

Wydłużenie odstępu QT

Podczas badań klinicznych oraz stosowania kwetiapiny zgodnie z Charakterystyką Produktu
Leczniczego nie stwierdzono związku między stosowaniem kwetiapiny a występowaniem
przetrwałego wydłużenia odstępu QT. Po wprowadzeniu kwetiapiny do obrotu zgłaszano wydłużenia
odstępu QT podczas stosowania kwetiapiny w dawkach terapeutycznych (patrz punkt 4.8) oraz po
przedawkowaniu (patrz punkt 4.9). Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych,
należy zachować ostrożność, jeśli kwetiapina jest stosowana u pacjentów z chorobami układu
sercowo-naczyniowego lub z wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie rodzinnym. Należy też
zachować ostrożność, jeśli kwetiapina jest stosowana jednocześnie z innymi lekami wydłużającymi
odstęp QT lub jednocześnie z lekami neuroleptycznymi, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku,
u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT, zastoinową niewydolnością serca,
przerostem mięśnia sercowego, hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz punkt 4.5).

Kardiomiopatia i zapalenie mięśnia sercowego

W czasie badań klinicznych oraz po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano występowanie kardiomiopatii
i zapalenia mięśnia sercowego (patrz punkt 4.8). U pacjentów z podejrzeniem kardiomiopatii lub
zapalenia mięśnia sercowego należy rozważyć przerwanie leczenia kwetiapiną.

Ciężkie skórne działania niepożądane

W związku ze stosowaniem kwetiapiny bardzo rzadko notowano ciężkie skórne działania niepożądane
(ang. Severe Cutaneous Adverse Reactions, SCAR), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne
martwicze oddzielanie się naskórka (ang. Toxic Epidermal Necrolysis, TEN), ostrą uogólnioną osutkę
krostkową (ang. Acute Generalized Exanthematous Pustulosis, AGEP), rumień wielopostaciowy (ang.
Erythema Multiforme, EM) oraz reakcję polekową z eozynofilią i objawami układowymi (ang. Drug
Reaction with Eosinophilia and Systemic Symptoms, DRESS), które mogą zagrażać życiu lub
prowadzić do zgonu. SCARs często objawiają się jednym lub więcej z następujących objawów:
rozległa wysypka skórna, która może być swędząca lub z towarzyszącymi krostami, złuszczające
zapalenie skóry, gorączka, limfadenopatia i możliwa eozynofilia lub neutrofilia. Większość z tych
reakcji wystąpiło w ciągu 4 tygodni po rozpoczęciu terapii kwetiapiną, niektóre reakcje DRESS
wystąpiły w ciągu 6 tygodni po rozpoczęciu terapii kwetiapiną. W razie pojawienia się objawów
podmiotowych i przedmiotowych wskazujących na występowanie tych ciężkich reakcji skórnych,
należy natychmiast przerwać stosowanie kwetiapiny i rozważyć alternatywną metodę leczenia.

Odstawienie

Po nagłym zaprzestaniu podawania kwetiapiny opisywano ostre objawy odstawienia, takie jak
bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i rozdrażnienie. Dlatego zaleca
się stopniowe odstawianie kwetiapiny przez okres co najmniej jednego do dwóch tygodni (patrz punkt
4.8).

Pacjenci w podeszłym wieku z psychozą związaną z otępieniem
Kwetiapina nie została zatwierdzona do leczenia psychozy związanej z otępieniem.

W randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach z udziałem pacjentów z otępieniem,
stosujących niektóre atypowe leki przeciwpsychotyczne, wykazano około 3-krotne zwiększenie
ryzyka naczyniowo-mózgowych zdarzeń niepożądanych. Mechanizm tego zwiększonego ryzyka nie
jest znany. Nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka w przypadku innych leków
przeciwpsychotycznych i w innych grupach pacjentów. Należy zachować ostrożność podczas
stosowania kwetiapiny u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru.

Meta-analiza danych dotyczących atypowych leków przeciwpsychotycznych wykazała, że u
pacjentów w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu choroby otępiennej
występuje większe ryzyko zgonu w porównaniu do grupy otrzymującej placebo. W dwóch
10-tygodniowych badaniach kontrolowanych placebo, przeprowadzonych w tej samej grupie
pacjentów (n=710; średnia wieku: 83 lata; grupa wiekowa: 56-99 lat), śmiertelność w grupie leczonej
kwetiapiną wynosiła 5,5% w porównaniu do 3,2% w grupie otrzymującej placebo. Pacjenci
uczestniczący w tym badaniu umierali z różnych przyczyn, zgodnych z przewidywanymi w tej
populacji.

Pacjenci w podeszłym wieku z chorobą Parkinsona (ang. Parkinson’s Disease, (PD))/parkinsonizm

W populacyjnym badaniu retrospektywnym, oceniającym stosowanie kwetiapiny w leczeniu
pacjentów z MDD wykazano zwiększone ryzyko zgonu podczas stosowania kwetiapiny u pacjentów
w wieku > 65 lat. Zależność ta nie była obserwowana po wykluczeniu z analizy pacjentów z PD.
Należy zachować ostrożność podczas przepisywania kwetiapiny pacjentom w podeszłym wieku z PD.

Zaburzenia połykania

Podczas leczenia kwetiapiną zgłaszano występowanie zaburzeń połykania (patrz punkt 4.8).
Kwetiapina powinna być stosowana z ostrożnością u pacjentów zagrożonych wystąpieniem
zachłystowego zapalenia płuc.

Zaparcia i niedrożność jelit

Zaparcia stanowią czynnik ryzyka niedrożności jelit. Podczas stosowania kwetiapiny obserwowano
zaparcia i niedrożność jelit (patrz punkt 4.8). Donoszono także o przypadkach zgonów pacjentów,
którzy znajdowali się w grupie podwyższonego ryzyka wystąpienia niedrożności jelit, w tym tych,
którzy otrzymywali jednocześnie wiele leków, zmniejszających perystaltykę jelit i (lub) mogących nie
zgłaszać objawów zaparć. U pacjentów z niedrożnością jelit należy stosować ścisłe monitorowanie
stanu klinicznego i pilne działania terapeutyczne.

Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (ang. Venous Thromboembolism, VTE)
Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych zgłaszano przypadki żylnej choroby zakrzepowozatorowej (VTE). Ponieważ u pacjentów stosujących leki przeciwpsychotyczne często występują
nabyte czynniki ryzyka VTE, przed i podczas leczenia kwetiapiną należy zidentyfikować wszystkie
możliwe czynniki ryzyka VTE oraz podjąć działania zapobiegające jej wystąpieniu.

Zapalenie trzustki

W badaniach klinicznych oraz po wprowadzeniu kwetiapiny do obrotu odnotowano przypadki
zapalenia trzustki. W zgłoszeniach z okresu po wprowadzeniu do obrotu u wielu pacjentów
występowały czynniki ryzyka, mające związek z zapaleniem trzustki, takie jak zwiększone stężenie
triglicerydów (patrz punkt 4.4), kamienie żółciowe oraz spożywanie alkoholu, choć nie wszystkie
takie przypadki były obciążone czynnikami ryzyka.

Dodatkowe informacje

Dane dotyczące stosowania kwetiapiny w skojarzeniu z walproinianem sodu lub litem w leczeniu
ostrych epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego są ograniczone. Leczenie
skojarzone było jednak dobrze tolerowane (patrz punkt 4.8 i 5.1). Dane wykazały działanie addycyjne
w 3. tygodniu stosowania.

Niewłaściwe stosowanie i nadużywanie

Zgłaszano przypadki niewłaściwego stosowania i nadużywania kwetiapiny. Może być konieczne
zachowanie ostrożności przy przepisywaniu kwetiapiny pacjentom z uzależnieniem od alkoholu lub
leków w wywiadzie.

Laktoza
Tabletki produktu leczniczego ApoTiapina PR zawierają laktozę. Pacjenci z rzadko występującą
dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozygalaktozy, nie powinni przyjmować tego produktu leczniczego.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Ze względu na oddziaływanie kwetiapiny na ośrodkowy układ nerwowy, należy zachować ostrożność
podczas jednoczesnego jej stosowania z innymi lekami działającymi ośrodkowo i z alkoholem.

Kwetiapinę należy stosować ostrożnie w skojarzeniu z produktami leczniczymi serotoninergicznymi,
takimi jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory
wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne,
ze względu na zwiększone ryzyko zespołu serotoninowego, będącego stanem mogącym zagrażać
życiu (patrz punkt 4.4).

Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów otrzymujących inne leki o działaniu
przeciwcholinergicznym (muskarynowe) (patrz punkt 4.4).

Cytochrom P450 (CYP) 3A4 jest głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm kwetiapiny z
udziałem cytochromu P450. W badaniu interakcji przeprowadzonym z udziałem zdrowych

ochotników jednoczesne stosowanie kwetiapiny (w dawce 25 mg) z ketokonazolem, inhibitorem
CYP3A4, powodowało od 5- do 8-krotnego zwiększenia AUC (ang. Area Under the Curve,
powierzchnia pola pod krzywą stężenia w czasie) kwetiapiny. Na tej podstawie stwierdzono, że
jednoczesne stosowanie kwetiapiny i inhibitorów CYP3A4 jest przeciwwskazane. Nie zaleca się także
spożywania soku grejpfrutowego podczas stosowania kwetiapiny.

W badaniach klinicznych z zastosowaniem dawek wielokrotnych, prowadzonych w celu oceny
farmakokinetyki kwetiapiny podawanej przed leczeniem i podczas leczenia karbamazepiną (lek
indukujący enzymy wątrobowe), jednoczesne podanie karbamazepiny znacząco zwiększało klirens
kwetiapiny. Powodowało to zmniejszenie ekspozycji układowej na kwetiapinę (mierzonej według
AUC) średnio do 13% ekspozycji występującej po podaniu samej kwetiapiny; u niektórych pacjentów
obserwowano jeszcze silniejszy efekt. W wyniku tej interakcji stężenie kwetiapiny w osoczu może być
mniejsze, co może wpływać na skuteczność terapii kwetiapiną. Jednoczesne stosowanie kwetiapiny i
fenytoiny (innego leku indukującego enzymy mikrosomalne) powodowało bardzo znaczne
zwiększenie klirensu kwetiapiny, o około 450%. U pacjentów przyjmujących leki indukujące enzymy
wątrobowe leczenie kwetiapiną można rozpocząć tylko, jeśli w opinii lekarza korzyść z zastosowania
kwetiapiny przewyższa ryzyko wynikające z przerwania leczenia lekiem indukującym enzymy
wątrobowe. Ważne, aby każda zmiana stosowania leku indukującego enzymy wątrobowe była
stopniowa, a jeśli zachodzi taka potrzeba, aby był on zastąpiony innym lekiem niewpływającym na
enzymy wątrobowe (np. sodu walproinian) (patrz punkt 4.4).

Farmakokinetyka kwetiapiny nie zmieniła się znacząco podczas równoczesnego stosowania z lekami
przeciwdepresyjnymi: imipraminą (inhibitorem CYP 2D6) lub fluoksetyną (inhibitorem CYP 3A4
oraz CYP 2D6).

Farmakokinetyka kwetiapiny nie zmieniła się znacząco podczas równoczesnego stosowania z lekami
przeciwpsychotycznymi: rysperydonem lub haloperydolem. Równoczesne przyjmowanie kwetiapiny i
tiorydazyny zwiększyło klirens kwetiapiny o około 70%.

Farmakokinetyka kwetiapiny nie zmieniła się podczas jednoczesnego stosowania z cymetydyną.

Farmakokinetyka litu nie ulegała zmianom podczas jednoczesnego stosowania z kwetiapiną.

W 6-tygodniowym, randomizowanym badaniu klinicznym litu i kwetiapiny w postaci o przedłużonym
uwalnianiu versus placebo i kwetiapina w postaci o przedłużonym uwalnianiu, u pacjentów dorosłych
z ostrym zespołem maniakalnym, w grupie przyjmującej lit łącznie z kwetiapiną odnotowano większą
częstość zdarzeń związanych z zaburzeniem czynności układu pozapiramidowego (w szczególności
drżenia), senności oraz zwiększenia masy ciała niż w grupie przyjmującej kwetiapinę jednocześnie z
placebo (patrz punkt 5.1).

W przypadku jednoczesnego stosowania walproinianu sodu i kwetiapiny farmakokinetyka nie zmienia
się w stopniu klinicznie istotnym. Badanie retrospektywne dzieci i młodzieży przyjmujących
walproinian, kwetiapinę lub obu te leki wykazało większą częstość występowania leukopenii i
neutropenii w grupie leczenia skojarzonego w porównaniu z każdą z grup monoterapii.

Nie prowadzono formalnych badań interakcji z lekami często stosowanymi w leczeniu chorób układu
sercowo-naczyniowego.

Zalecana jest ostrożność podczas jednoczesnego stosowania kwetiapiny z lekami, które mogą
powodować zaburzenia elektrolitowe lub wydłużać odstęp QT.

Zgłaszano przypadki fałszywie dodatniego wyniku testu immunologicznego dla metadonu i
trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych u pacjentów, którzy zażywali kwetiapinę. Zaleca się
potwierdzenie kwestionowanego wyniku przez wykonanie odpowiedniego badania
chromatograficznego.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Pierwszy trymestr

Umiarkowana liczba opublikowanych danych na temat ciąż z ekspozycją na kwetiapinę (tj. od 300 do
1000 zakończonych ciąż), w tym raporty indywidualne oraz niektóre badania obserwacyjne, nie
wskazują na istnienie zwiększonego ryzyka wystąpienia wad u dziecka w związku ze stosowanym
leczeniem. Jednakże, na podstawie wszystkich dostępnych danych nie można wyciągnąć ostatecznego
wniosku na ten temat. Badania na zwierzętach wykazały toksyczne oddziaływanie na rozród (patrz
punkt 5.3). Z tego względu kwetiapina powinna być stosowana w ciąży tylko, jeżeli korzyści z jej
stosowania usprawiedliwiają narażenie płodu na potencjalne zagrożenia.

Trzeci trymestr

Noworodki narażone na działanie leków przeciwpsychotycznych (w tym kwetiapiny) w trzecim
trymestrze ciąży, są narażone na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, włącznie z objawami
pozapiramidowymi i (lub) objawami odstawienia, które po porodzie mogą mieć różne nasilenie i czas
trwania. Obserwowano pobudzenie, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, drżenie, senność,
niewydolność oddechową lub zaburzenia odżywiania. W związku z tym należy uważnie obserwować
noworodki.

Karmienie piersią

W oparciu o bardzo ograniczone dane z opublikowanych raportów na temat wydzielania kwetiapiny
do mleka ludzkiego, informacje w odniesieniu do kwetiapiny stosowanej w dawce terapeutycznej
wydają się być niespójne. Ze względu na brak szczegółowych danych, należy podjąć decyzję, czy
przerwać karmienie piersią, czy przerwać leczenie kwetiapiną biorąc pod uwagę korzyści dla dziecka
wynikające z karmienia piersią i korzyści dla matki wynikające z leczenia.

Płodność

Wpływ kwetiapiny na płodność u ludzi nie był oceniany. U szczurów obserwowano efekty związane
ze zwiększonym stężeniem prolaktyny we krwi, chociaż nie można tych wyników odnieść
bezpośrednio do ludzi (patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Ze względu na to, że kwetiapina działa głównie na ośrodkowy układ nerwowy, może zaburzać
wykonywanie czynności wymagających sprawności psychicznej. Dlatego też pacjenci powinni unikać
prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn do czasu określenia indywidualnej wrażliwości na
produkt leczniczy.

#### 4.8 Działania niepożądane

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane (ang. Adverse Drug Reactions, ADRs) podczas leczenia
kwetiapiną (≥ 10%) to senność, zawroty głowy, ból głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej,
objawy odstawienia, zwiększenie stężenia triglicerydów w surowicy, zwiększenie stężenia
cholesterolu całkowitego (szczególnie frakcji LDL), zmniejszenie stężenia cholesterolu HDL,
zwiększenie masy ciała, zmniejszenie zawartości hemoglobiny oraz objawy pozapiramidowe.

Wystąpienie działań niepożądanych związanych ze stosowaniem kwetiapiny zestawiono poniżej
(Tabela 1) zgodnie z zaleceniami CIOMS (Council for International Organizations of Medical

Sciences III Working Group 1995).

Tabela 1. Działania niepożądane związane z leczeniem kwetiapiną
Częstość występowania działań niepożądanych została uszeregowana w sposób następujący: bardzo
często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100); rzadko
(≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000) i częstość nieznana (nie może być określona na
podstawie dostępnych danych)

Klasyfikacja
układów i
narządów

Bardzo często Często Niezbyt często Rzadko Bardzo
rzadko
Częstość
nieznana

Zaburzenia
krwi i układu
chłonnego

Zmniejszone
stężenie
hemoglobiny22

Leukopenia1, 28,
zmniejszona liczba
neutrofilów,
zwiększona liczba
eozynofilów27

Neutropenia1,
trombocytopenia
niedokrwistość,
zmniejszona
liczba płytek
krwi13

Agranulocytoza26

Zaburzenia
układu
immunologicznego

Nadwrażliwość
(w tym
alergiczne
reakcje skórne)

Reakcja
anafilaktyczna5

Zaburzenia
endokrynologiczne

Hiperprolaktynemia15,
zmniejszenie stężenia
całkowitej T4 24,
zmniejszenie stężenia
wolnej T4 24,
zmniejszenie stężenia
całkowitej T3 24,
zwiększenie stężenia
TSH24

Zmniejszenie
stężenia wolnej
T3 24,
niedoczynność
tarczycy21

Nieprawidłowe
wydzielanie
hormonu
antydiuretycznego

Zaburzenia
metabolizmu i
odżywiania

Zwiększenie
stężenia
triglicerydów w
surowicy10, 30,
zwiększenie
stężenia
cholesterolu
całkowitego
(szczególnie frakcji
LDL)11, 30,
zmniejszenie
stężenia
cholesterolu frakcji
HDL17,30,
zwiększenie masy
ciała8,30

Zwiększenie łaknienia,
zwiększenie stężenia
glukozy we krwi do
stanu
hiperglikemicznego6, 30

Hiponatremia19,
cukrzyca1, 5,
zaostrzenie
istniejącej
cukrzycy

Zespół
metaboliczny29

Zaburzenia
psychiczne
Nietypowe sny i
koszmary senne, myśli
i zachowania
samobójcze20

Somnambulizm i
związane z
nim reakcje,
takie jak
mówienie
przez sen

oraz
zaburzenie
odżywiania
związane ze
snem
Zaburzenia
układu
nerwowego

Zawroty głowy4, 16,
senność2, 16, ból
głowy, objawy
pozapiramidowe1, 21

Dyzartria Napady
drgawek1, zespół
niespokojnych
nóg, dyskinezy
późne1, 5,
omdlenie4, 16,
stan splątania
Zaburzenia
serca
Tachykardia4,
kołatanie serca23
Wydłużenie
odstępu QT1, 12,
18, bradykardia32

Kardiomiopatia i
zapalenie
mięśnia
sercowego
Zaburzenia
oka
Niewyraźne widzenie

Zaburzenia
naczyniowe
Niedociśnienie
ortostatyczne4, 16
Żylna
choroba
zakrzepowozatorowa1

Udar mózgu33

Zaburzenia
układu
oddechowego,
klatki
piersiowej i
śródpiersia

Duszność23 Zapalenie błony
śluzowej nosa

Zaburzenia
żołądka i jelit
Suchość błony
śluzowej jamy
ustnej

Zaparcia,
niestrawność,
wymioty25

Zaburzenia
połykania7
Zapalenie
trzustki1,
niedrożność
jelit
Zaburzenia
wątroby i dróg
żółciowych

Zwiększenie
aktywności
aminotransferazy
alaninowej w surowicy
(AlAT)3, zwiększenie
aktywności gammaGT3

Zwiększenie
aktywności
aminotransferazy asparaginianowej
(AspAT)3 w
surowicy3

Żółtaczka5,
zapalenie
wątroby

Zaburzenia
skóry i tkanki
podskórnej

Obrzęk
naczynioruchowy5,
zespół
StevensaJohnsona5

Toksycznorozpływna
martwica
naskórka,
rumień
wielopostaciowy, ostra
uogólniona
osutka
krostkowa
(AGEP),
reakcja

polekowa z
eozynofilią i
objawami
układowymi
(DRESS),
zapalenie
naczyń
krwionośnych
skóry
Zaburzenia
mięśniowoszki
eletowe i
tkanki łącznej

Rabdomioliza

Zaburzenia
nerek i dróg
moczowych

Zatrzymanie
moczu

Ciąża, połóg i
okres okołoporodowy

Noworodkowy
zespół
odstawienia
leku31
Zaburzenia
układu
rozrodczego i
piersi

Zaburzenie
sprawności
seksualnej

Priapizm,
mlekotok,
obrzęk piersi,
zaburzenia
cyklu
miesiączkowego
Zaburzenia
ogólne i stany
w miejscu
podania

Objawy
odstawienia
(przerwania
podawania)1, 9

Łagodna astenia,
obrzęk obwodowy,
drażliwość, gorączka

Złośliwy
zespół
neuroleptyczny1,
hipotermia
Badania
diagnostyczne
Zwiększenie
aktywności
kinazy
kreatynowej
we krwi14

(1) Patrz punkt 4.4.
(2) Senność może wystąpić zazwyczaj podczas pierwszych dwóch tygodni od rozpoczęcia
przyjmowania produktu leczniczego i zwykle ustępuje w trakcie przewlekłego stosowania
kwetiapiny.
(3) Obserwowano bezobjawowe zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT)
(zmiany od wartości prawidłowych do ≥ 3 x górnej prawidłowej wartości w dowolnym czasie)
oraz gamma-GT u niektórych pacjentów przyjmujących kwetiapinę. Te zmiany zwykle
ustępowały w trakcie dalszego leczenia kwetiapiną.
(4) Kwetiapina, podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne blokujące receptory alfa1, może często
powodować niedociśnienie ortostatyczne związane z zawrotami głowy, tachykardią, a u
niektórych pacjentów z omdleniami, szczególnie podczas początkowego okresu zwiększania
dawki produktu leczniczego (patrz punkt 4.4).
(5) Oszacowane częstości działań niepożądanych pochodzą jedynie z danych porejestracyjnych dla
kwetiapiny.
(6) Stężenie glukozy we krwi na czczo ≥ 126 mg/dL (≥ 7,0 mmol/L) lub stężenie glukozy we krwi

nie na czczo ≥ 200 mg/dL (≥ 11,1 mmol/L) przynajmniej w jednym przypadku.
(7) Zwiększenie częstości występowania utrudnień w połykaniu po zastosowaniu kwetiapiny w
porównaniu z placebo obserwowano tylko w badaniach klinicznych dotyczących epizodów
depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej.
(8) W oparciu o > 7% zwiększenie masy ciała w porównaniu z wyjściową. Występuje zwłaszcza w
pierwszych tygodniach leczenia u dorosłych.
(9) Najczęściej występującymi objawami odstawienia obserwowanymi w kontrolowanych placebo
badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii były: bezsenność, nudności,
bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Częstość ich występowania
zmniejszyła się znacząco po 1 tygodniu od zaprzestania leczenia.
(10) Stężenie triglicerydów > 200 mg/mL (≥ 2,258 mmol/L) (pacjenci ≥ 18 lat) lub ≥ 150 mg/dL
(≥ 1,694 mmol/L) (pacjenci < 18 lat) przynajmniej w jednym badaniu.
(11) Stężenie cholesterolu ≥ 240 mg/mL (≥ 6,2064 mmol/L) (pacjenci ≥ 18 lat) lub ≥ 200 mg/dL
(≥ 5,172 mmol/L) (pacjenci < 18 lat) przynajmniej w jednym badaniu. Zwiększenie stężenia
frakcji LDL cholesterolu o ≥ 30 mg/mL (≥ 0,769 mmol/L) obserwowano bardzo często. Średnia
zmiana u pacjentów, u których wystąpiło zwiększenie, wyniosła 41,7 mg/mL (≥ 1,07 mmol/L).
(12) Patrz tekst poniżej.
(13) Liczba płytek krwi ≤ 100 x 109/L przynajmniej w jednym badaniu.
(14) Na podstawie danych z raportów z badań klinicznych dotyczących występowania zdarzeń
niepożądanych, odnoszących się do zwiększenia aktywności fosfokinazy kreatynowej we krwi
niezwiązanego z występowaniem złośliwego zespołu neuroleptycznego.
(15) Stężenia prolaktyny (pacjenci > 18 roku życia): > 20 μg/L (> 869,56 pmol/L) mężczyźni; > 30
μg/L (> 1304,34 pmol/L) kobiety w dowolnym czasie.
(16) Mogą prowadzić do upadków.
(17) Cholesterol frakcji HDL: < 40 mg/dL (1,025 mmol/L) u mężczyzn; < 50 mg/mL (1,282 mmol/L)
u kobiet w dowolnym czasie.
(18) Częstość występowania u pacjentów, u których stwierdzono odstęp QT w zakresie od < 450 ms
do ≥ 450 ms ze zwiększeniem o ≥ 30 ms. W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z
zastosowaniem kwetiapiny średnia zmiana i częstość występowania u pacjentów, u których
nastąpiło znaczące klinicznie zwiększenie odstępu, są porównywalne z wynikiem w grupie
placebo.
(19) Zmiana od > 132 mmol/L do ≤ 132 mmol/L, co najmniej w jednym badaniu.
(20) Przypadki wyobrażeń oraz zachowań samobójczych były zgłaszane podczas leczenia kwetiapiną
lub wkrótce po przerwaniu leczenia (patrz punkty 4.4 oraz 5.1).
(21) Patrz punkt 5.1.
(22) Zmniejszenie zawartości hemoglobiny do ≤ 13 g/dL (8,07 mmol/L) u mężczyzn; do ≤ 12 g/dL
(7,45 mmol/L) u kobiet co najmniej w jednym pomiarze występowało u 11% pacjentów
przyjmujących kwetiapinę we wszystkich badaniach obejmujących otwarte leczenie przedłużone.
U tych pacjentów średnie maksymalne zmniejszenie zawartości hemoglobiny w dowolnym
momencie wynosiło - 1,50 g/dL.
(23) Zgłoszenia te często występowały w przypadku tachykardii, zawrotów głowy, niedociśnienia
ortostatycznego i (lub) istniejącej choroby serca lub układu oddechowego.
(24) Na podstawie zmian od wartości prawidłowych do wartości potencjalnie istotnych klinicznie, w
dowolnym czasie po rozpoczęciu badania i we wszystkich badaniach. Zmiany stężeń całkowitej
T4, wolnej T4, całkowitej T3 i wolnej T3 były określone < 0,8 x LLN (pmol/L), a zmiana stężenia
TSH jako > 5 mIU/L w dowolnym czasie.
(25) Na podstawie zwiększonej częstości wymiotów u pacjentów w podeszłym wieku (w wieku ≥ 65
lat).
(26) Na podstawie zmiany liczby neutrofilów od ≥ 1,5 x 109/L w warunkach wyjściowych do < 0,5 x
109/L w dowolnym momencie podczas leczenia oraz na podstawie pacjentów z ciężką
neutropenią (< 0,5 x 109/L) oraz wystąpienia zakażenia w toku wszystkich badań klinicznych
kwetiapiny (patrz punkt 4.4).
(27) Na podstawie zmian od prawidłowej wartości wyjściowej do potencjalnie istotnej klinicznie
wartości w dowolnym momencie po stanie wyjściowym we wszystkich badaniach klinicznych.
Zmiany liczby eozynofilów są definiowane jako > 1 x 109 komórek/L w dowolnym momencie.

(28) Na podstawie zmian od prawidłowej wartości wyjściowej do potencjalnie istotnej klinicznie
wartości w dowolnym momencie po stanie wyjściowym we wszystkich badaniach klinicznych.
Zmiany liczby krwinek białych (WBC) są definiowane jako ≤ 3 x 109/L w dowolnym momencie.
(29) Na podstawie raportów o działaniach niepożądanych dotyczących zespołu metabolicznego w toku
wszystkich badań klinicznych kwetiapiny.
(30) U niektórych pacjentów w toku badań klinicznych obserwowano pogorszenie więcej niż jednego
czynnika metabolicznego, którymi są: masa ciała, stężenie glukozy we krwi oraz stężenie lipidów
we krwi (patrz punkt 4.4).
(31) Patrz punkt 4.6.
(32) Może wystąpić podczas lub krótko po rozpoczęciu leczenia i może mu towarzyszyć
niedociśnienie i (lub) omdlenie. Częstość jest oparta na raportach działań niepożądanych
odnoszących się do bradykardii w toku wszystkich badań klinicznych kwetiapiny.
(33) W oparciu o jedno retrospektywne, nierandomizowane badanie epidemiologiczne.

Podczas leczenia lekami neuroleptycznymi obserwowano przypadki wydłużenia odstępu QT,
komorowych zaburzeń rytmu, nagłych niespodziewanych zgonów, zatrzymania akcji serca oraz
częstoskurczu komorowego typu torsades de pointes. Uważa się, że są one charakterystyczne dla tej
grupy leków.

W związku ze stosowaniem kwetiapiny rzadko notowano ciężkie skórne działania niepożądane
(SCAR), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN)
oraz reakcję polekową z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS).

Dzieci i młodzież

U dzieci i młodzieży należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia tych samych działań
niepożądanych, które opisano powyżej u dorosłych. Poniżej podsumowano działania niepożądane,
które mogą wystąpić częściej u dzieci i młodzieży (w wieku od 10 do 17 lat) niż u pacjentów
dorosłych lub których nie stwierdzono u pacjentów dorosłych.

Tabela 2. Działania niepożądane u dzieci i młodzieży związane z leczeniem kwetiapiną, które
występują częściej niż u dorosłych lub nie były obserwowane w populacji pacjentów dorosłych

Częstość występowania działań niepożądanych określona jest jako: bardzo często (≥ 1/10), często
(> 1/100, < 1/10), niezbyt często (> 1/1 000 do < 1/100), rzadko (> 1/10 000 do < 1/1 000), bardzo
rzadko (< 1/10 000).

Klasyfikacja układów i narządów Bardzo często Często
Zaburzenia endokrynologiczne Zwiększenie stężenia prolaktyny1
Zaburzenia metabolizmu i
odżywiania Zwiększenie łaknienia
Zaburzenia układu nerwowego Objawy pozapiramidowe3, 4 Omdlenie
Zaburzenia naczyniowe Zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi2
Zaburzenia układu oddechowego,
klatki piersiowej i śródpiersia
Zapalenie błony
śluzowej nosa
Zaburzenia żołądka i jelit Wymioty
Zaburzenia ogólne i stany w
miejscu podania Drażliwość3

(1) Stężenia prolaktyny (pacjenci w wieku < 18 lat): > 20 μg/L (> 869,56 mmol/L) u mężczyzn;
> 26 μg/L (> 1130,428 pmol/L) u kobiet w każdym wieku. Zwiększenie stężenia prolaktyny do >
100 μg/L wystąpiło u mniej niż 1% pacjentów.

(2) Na podstawie zmian powyżej klinicznie istotnych progów (przyjętych za kryteriami National
Institutes of Health) lub zwiększenia o > 20 mmHg w odniesieniu do ciśnienia skurczowego lub o
> 10 mmHg w odniesieniu do ciśnienia rozkurczowego podczas dowolnego pomiaru w dwóch
krótkotrwałych (3-6 tygodni) badaniach kontrolowanych placebo u dzieci i młodzieży w
porównaniu z pacjentami dorosłymi.
(3) Uwaga: Częstość występowania jest zbliżona do obserwowanej u dorosłych, jednak drażliwość u
dzieci i młodzieży może wynikać z innych uwarunkowań klinicznych niż u dorosłych.
(4) Patrz punkt 5.1.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa,
tel.: +48 22 49 21 301, faks: +48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy

Na ogół zgłaszane objawy przedmiotowe i podmiotowe wynikały z nasilenia znanych działań
farmakologicznych substancji czynnej, czyli była to senność, uspokojenie, tachykardia, niedociśnienie
tętnicze i objawy wynikające z działania przeciwcholinergicznego.

Przedawkowanie może prowadzić do wydłużenia odstępu QT, napadów drgawkowych, stanu
padaczkowego, rozpadu mięśni prążkowanych, niewydolności oddechowej, zatrzymania moczu,
splątania, zespołu majaczeniowego oraz (lub) pobudzenia psychicznego, śpiączki oraz zgonu. Pacjenci
ze współistniejącą uprzednio ciężką chorobą układu sercowo-naczyniowego mogą być bardziej
narażeni na wystąpienie efektów przedawkowania (patrz punkt 4.4, Niedociśnienie ortostatyczne).

Postępowanie w wypadku przedawkowania

Brak specyficznej odtrutki dla kwetiapiny. W przypadkach ciężkich objawów, należy wziąć pod
uwagę możliwość zażycia kilku leków; zalecane jest leczenie na oddziale intensywnej opieki
medycznej, w tym utrzymanie drożności dróg oddechowych, zapewnienie odpowiedniej ilości tlenu i
wentylacji oraz monitorowanie i podtrzymywanie czynności układu sercowo-naczyniowego.

Na podstawie informacji w publicznie dostępnych źródłach wiadomo, że pacjenci z zespołem
majaczeniowym i pobudzeniem oraz ewidentnym zespołem przeciwcholinergicznym mogą być
leczeni fizostygminą 1-2 mg (ze stosowaniem ciągłego monitorowania EKG). Nie jest to zalecane jako
leczenie standardowe, ze względu na potencjalny ujemny wpływ fizostygminy na przewodnictwo
wewnątrzsercowe. Fizostygmina może być stosowana, jeżeli u pacjenta nie występują żadne
nieprawidłowości w zapisie EKG. Nie należy stosować fizostygminy w przypadku zaburzeń rytmu,
dowolnego stopnia bloku serca lub poszerzenia zespołu QRS.

Nie badano stosowania środków zmniejszających wchłanianie w razie przedawkowania, jednak gdy
podejrzewane jest ciężkie przedawkowanie, może być wskazane płukanie żołądka, najlepiej w ciągu
godziny od zażycia leku. Należy rozważyć podanie węgla aktywowanego.

W wypadkach przedawkowania kwetiapiny oporne na leczenie niedociśnienie tętnicze powinno być
leczone z zastosowaniem odpowiednich procedur, takich jak podawanie dożylne płynów oraz (lub)

leków sympatykomimetycznych. Należy unikać stosowania epinefryny i dopaminy, ponieważ
stymulacja receptorów beta-adrenergicznych może nasilić niedociśnienie w przypadku blokady alfa
indukowanej przez kwetiapinę.

Ścisły nadzór lekarski i monitorowanie należy prowadzić do czasu wyzdrowienia pacjenta.

Po przedawkowaniu kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu maksymalna sedacja i maksymalne tętno
występują z opóźnieniem, a powrót do stanu początkowego jest dłuższy niż po przedawkowaniu
kwetiapiny w postaci o natychmiastowym uwalnianiu.

Po przedawkowaniu kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu notowano tworzenie się bezoarów w
żołądku; w dalszym postępowaniu z pacjentem zaleca się odpowiednią diagnostykę obrazową.
Rutynowe płukanie żołądka może nie być skuteczne w usuwaniu bezoarów z powodu lepkiej
konsystencji masy przypominającej gumę.

W niektórych przypadkach z powodzeniem dokonywano endoskopowego usunięcia bezoarów
powstałych po przedawkowaniu leku.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwpsychotyczne; diazepiny, oksazepiny i tiazepiny
Kod ATC: N05A H04.

Mechanizm działania
Kwetiapina jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym. Kwetiapina i obecny w osoczu u człowieka
jej aktywny metabolit, norkwetiapina, działają na wiele receptorów neuroprzekaźników. Kwetiapina i
norkwetiapina mają powinowactwo do receptorów serotoninergicznych (5HT2) w mózgu oraz
receptorów dopaminergicznych D1 i D2. Uważa się, że za przeciwpsychotyczne działanie kliniczne i
małą częstość pozapiramidowych działań niepożądanych kwetiapiny, w porównaniu z typowymi
lekami przeciwpsychotycznymi, odpowiada bardziej wybiórcze działanie antagonistyczne wobec
receptorów 5HT2, niż na receptory D2. Kwetiapina i norkwetiapina nie wykazują zauważalnego
powinowactwa do receptorów benzodiazepinowych, lecz mają duże powinowactwo do receptorów
histaminergicznych oraz alfa1-adrenergicznych i umiarkowane powinowactwo do receptorów alfa2-
adrenergicznych. Kwetiapina ma również co najwyżej niewielkie powinowactwo do kilku typów
receptorów muskarynowych, za to norkwetiapina wiąże się z nimi w stopniu średnim lub znacznym,
co może wyjaśniać działanie przeciwcholinergiczne (na receptory muskarynowe). Hamowanie przez
norkwetiapinę czynnika transportującego norepinefrynę (NET) oraz jej częściowe oddziaływanie
agonistyczne na receptory 5HT1A może przyczyniać się do skuteczności terapeutycznej kwetiapiny,
jako leku przeciwdepresyjnego.

Działanie farmakodynamiczne
Kwetiapina wykazuje aktywność w testach aktywności przeciwpsychotycznej, takich jak test odruchu
unikania. Kwetiapina hamuje także działanie agonistów dopaminy, co można zbadać testami
behawioralnymi lub elektrofizjologicznymi. Zwiększenie stężenia metabolitów dopaminy jest
neurochemicznym wskaźnikiem blokady receptorów D2.

Z badań przedklinicznych, w których oceniano ryzyko wywołania objawów pozapiramidowych,
wynika, że kwetiapina nie jest podobna do typowych leków przeciwpsychotycznych i ma właściwości
atypowe. Podczas przewlekłego stosowania kwetiapina nie wywołuje nadwrażliwości receptorów D2.
Kwetiapina wykazuje jedynie słabe działanie kataleptyczne w dawkach skutecznie blokujących
receptor dopaminowy D2. Podczas przewlekłego stosowania kwetiapina wybiórczo hamuje
przewodnictwo w neuronach układu limbicznego, wywołując blokadę depolaryzacyjną szlaku

mezolimbicznego, ale nie wpływając na zawierające dopaminę neurony układu nigrostriatalnego.
Kwetiapina po krótkotrwałym i przewlekłym stosowaniu wywołuje nieznaczne objawy dystonii u
uwrażliwionych haloperydolem lub nieotrzymujących wcześniej leków neuroleptycznych małp z
rodzaju Cebus (patrz punkt 4.8) (patrz punkt 4.8).

Skuteczność kliniczna

Schizofrenia
Skuteczność kwetiapiny w leczeniu schizofrenii potwierdzono w 6-tygodniowym badaniu klinicznym
kontrolowanym placebo u pacjentów ze schizofrenią spełniających kryteria DSM-IV oraz jednym
kontrolowanym badaniu klinicznym u pacjentów ze stabilną schizofrenią, gdzie kwetiapinę w postaci
tabletek o natychmiastowym uwalnianiu zamieniono na kwetiapinę w postaci tabletek o przedłużonym
uwalnianiu.

W badaniu kontrolowanym placebo, pierwszorzędowym punktem końcowym badania była zmiana
oceny w skali PANSS w momencie ukończenia badania w porównaniu do oceny w chwili włączenia
do badania. Stosowanie kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach
400 mg/dobę, 600 mg/dobę i 800 mg/dobę skutkowało istotną statystycznie poprawą objawów
psychotycznych w porównaniu z placebo. Działanie to było większe w przypadku stosowania dawek
600 mg i 800 mg niż po dawce 400 mg.

W 6-tygodniowym kontrolowanym badaniu klinicznym oceniającym zmianę produktu z tabletki
o natychmiastowym uwalnianiu na tabletkę o przedłużonym uwalnianiu, pierwszorzędowym punktem
końcowym badania był odsetek pacjentów, u których obserwowano brak skuteczności, np. którzy
przerwali udział w badaniu z powodu braku skuteczności lub dla których całościowa ocena w skali
PANSS zwiększyła się o 20% lub więcej od wizyty randomizacyjnej w porównaniu do którejkolwiek
wizyty. U pacjentów, których stan ustabilizowano stosując kwetiapinę w postaci tabletek o
natychmiastowym uwalnianiu w dawkach od 400 do 800 mg, skuteczność leczenia była utrzymana po
zmianie na równorzędną dawkę dobową kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu
stosowaną raz na dobę.

W długotrwałym badaniu klinicznym ustabilizowanych pacjentów ze schizofrenią pozostających przez
16 tygodni na terapii podtrzymującej kwetiapiną w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu,
produkt ten wykazał większą skuteczność w zapobieganiu nawrotom niż placebo. Szacowane ryzyko
nawrotu po 6. miesiącach leczenia wynosiło 14,3% w grupie leczonej kwetiapiną w postaci tabletek o
przedłużonym uwalnianiu w porównaniu do 68,2% w grupie otrzymującej placebo. Średnia dawka
leku stosowana w badaniu wynosiła 669 mg. Podczas leczenia kwetiapiną w postaci tabletek o
przedłużonym uwalnianiu przez okres do 9 miesięcy (mediana 7 miesięcy) nie uzyskano dodatkowych
danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. Szczególnie podczas długotrwałego stosowania
kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu nie wzrosła liczba zgłaszanych działań
niepożądanych dotyczących zespołu pozapiramidowego i wzrostu masy ciała.

Choroba afektywna dwubiegunowa
W dwóch badaniach klinicznych, w których stosowano kwetiapinę w monoterapii w leczeniu
epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, wykazała ona większą skuteczność
niż placebo w redukcji objawów maniakalnych po 3 i po 12 tygodniach leczenia. Skuteczność
kwetiapiny w porównaniu z placebo wykazano w dodatkowym 3-tygodniowym badaniu. Kwetiapinę
podawano w dawkach od 400 mg do 800 mg na dobę, a średnia dawka wynosiła około 600 mg na
dobę. Dane dotyczące stosowania kwetiapiny z diwalproeksem lub litem w leczeniu ostrych,
umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych przez 3 oraz 6 tygodni są ograniczone, jednak
takie leczenie skojarzone było dobrze tolerowane przez pacjentów. Dane z badań klinicznych
wykazały, iż po 3 tygodniach występuje efekt addycyjny. Drugie badanie kliniczne nie wykazało
efektu addycyjnego po 6 tygodniach leczenia.

W badaniu klinicznym, u pacjentów z epizodami depresji w chorobie afektywnej dwubiegunowej I lub
II typu, kwetiapina w dawce 300 mg/dobę wykazała większą skuteczność niż placebo w redukcji
całkowitego wyniku w skali MADRS.

W dodatkowych czterech badaniach klinicznych dotyczących stosowania kwetiapiny, podczas
8-tygodniowej terapii u pacjentów z epizodami depresji o umiarkowanym i ciężkim nasileniu, w
przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej typu I i II, stosowanie kwetiapiny w postaci tabletek o
natychmiastowym uwalnianiu w dawce 300 mg i 600 mg, było znacząco skuteczniejsze niż placebo w
odniesieniu do odpowiednich wartości: średnia poprawa według skali MADRS (ang. MontgomeryAsberg Depression Rating Scale) i odpowiedź zdefiniowana jako przynajmniej 50% poprawa
całkowitego wyniku według skali MADRS w porównaniu do wartości wyjściowych. Nie stwierdzono
różnicy w odpowiedzi pomiędzy grupą pacjentów otrzymujących kwetiapinę w postaci tabletek o
natychmiastowym uwalnianiu w dawce 300 mg i 600 mg.

W przedłużonej obserwacji dwóch powyższych badań, wykazano, że długotrwałe leczenie pacjentów,
u których wystąpiła odpowiedź na stosowanie kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym
uwalnianiu w dawce 300 mg i 600 mg, było skuteczniejsze w porównaniu z placebo, w odniesieniu do
objawów depresji, ale nie w odniesieniu do objawów maniakalnych.

W dwóch badaniach klinicznych dotyczących przeciwdziałania nawrotom oceniających kwetiapinę w
połączeniu z lekami stabilizującymi nastrój u pacjentów z epizodami maniakalnymi, depresyjnymi lub
mieszanymi, połączenie z kwetiapiną wykazało większą skuteczność niż leki stabilizujące nastrój
stosowane w monoterapii w wydłużaniu czasu do nawrotu zmienionego nastroju (maniakalnego,
mieszanego lub depresyjnego). Kwetiapinę podawano w dawce od 400 mg do 800 mg na dobę w
dwóch dawkach podzielonych w połączeniu z litem lub walproinianem.

W 6-tygodniowym, randomizowanym badaniu dotyczącym stosowania litu i kwetiapiny w
porównaniu ze stosowaniem placebo i kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu u
dorosłych pacjentów z ostrymi epizodami manii, różnica średniej poprawy wg skali Younga dla manii
(ang. Young Rating Scale for Mania, YMRS) pomiędzy grupami otrzymującymi dodatkowo lit lub
placebo wyniosła 2,8. Różnica w odpowiedzi na terapię (zdefiniowana jako 50% poprawa w stosunku
do wartości wyjściowej mierzonej wg skali YMRS) wyniosła 11% (79% w grupie otrzymującej
dodatkowo lit vs. 68% w grupie otrzymującej placebo).

W jednym długotrwałym badaniu (do 2 lat stosowania) oceniającym przeciwdziałanie nawrotom u
pacjentów z epizodami maniakalnymi, depresyjnymi lub mieszanymi, kwetiapina wykazała większą
skuteczność w porównaniu z placebo w wydłużaniu czasu do nawrotu zmiennego nastroju
(maniakalnego, mieszanego lub depresyjnego) u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową I
typu. Zmiany nastrojów obserwowano u 91 pacjentów (22,5%) w grupie stosującej kwetiapinę, u 208
pacjentów (51,5%) w grupie placebo i u 95 (26,1%) w grupie leczonej litem. U pacjentów, u których
wystąpiła odpowiedź na terapię kwetiapiną, porównując dalsze leczenie kwetiapiną do zmiany terapii
z kwetiapiny na lit, nie wydaje się by tej zmianie terapii towarzyszyło wydłużenie czasu do nawrotu
zmienionego nastroju.

Duże epizody depresyjne w MDD
Dwa krótkotrwałe (6-tygodniowe) badania obejmowały pacjentów, u których wystąpiła nieadekwatna
odpowiedź na przynajmniej jeden lek przeciwdepresyjny. Kwetiapina w postaci tabletek o
przedłużonym uwalnianiu w dawkach 150 mg i 300 mg na dobę, podawana jako leczenie
wspomagające do stosowanej terapii przeciwdepresyjnej (amitryptylina, bupropion, cytalopram,
duloksetyna, escytalopram, fluoksetyna, paroksetyna, sertralina lub wenlafaksyna) wykazała przewagę
nad monoterapią lekiem przeciwdepresyjnym w łagodzeniu objawów depresyjnych, ocenioną przez
poprawę ogólnych wyników w skali MADRS (średnia zmiana najmniejszych kwadratów (ang. Least
Squares, LS) vs. Placebo: 2-3,3 punktu).

Nie oceniono długoterminowej skuteczności i bezpieczeństwa leczenia skojarzonego u pacjentów z
ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi. Długoterminowa skuteczność oraz bezpieczeństwo monoterapii
zostały ustalone u pacjentów dorosłych.

Opisane poniżej badania prowadzono przy użyciu kwetiapiny w monoterapii, jednak należy
podkreślić, że kwetiapina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu jest wskazana wyłącznie do
stosowania w leczeniu skojarzonym.

W trzech z czterech krótkoterminowych (do 8 tygodni) badań dotyczących stosowania kwetiapiny w
monoterapii u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi, kwetiapina w postaci tabletek o
przedłużonym uwalnianiu stosowana w dawkach 50 mg, 150 mg i 300 mg na dobę wykazała lepszą
skuteczność niż placebo w łagodzeniu objawów depresyjnych, ocenioną przez poprawę punktacji
ogólnej w skali MADRS (średnia zmiana LS vs. placebo 2-4 punktów).

W badaniach dotyczących zapobiegania nawrotom w monoterapii pacjenci z epizodami depresyjnymi
ustabilizowani w fazie terapii otwartej kwetiapiną w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu
przez przynajmniej 12 tygodni, zostali losowo przydzieleni do grupy stosującej kwetiapinę raz
dziennie lub grupy placebo przez okres do 52 tygodni. Średnia dawka kwetiapiny podczas fazy
randomizowanej wynosiła 177 mg/dobę. Częstość nawrotów wynosiła 14,2% w grupie stosującej
kwetiapinę oraz 34,4% w grupie placebo.

W krótkotrwałym (9 tygodni) badaniu przeprowadzonym wśród pacjentów w podeszłym wieku
(66-89 lat) bez choroby otępiennej, ale z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi, kwetiapina w postaci
tabletek o przedłużonym uwalnianiu dawkowana elastycznie w zakresie od 50 mg do 300 mg na dobę
miała większą skuteczność niż placebo w ograniczaniu objawów depresyjnych, co wykazano przez
poprawę ogólnych wyników w skali MADRS (średnia zmiana LS vs. placebo -7,54). W tym badaniu
pacjenci przydzieleni losowo do grupy aktywnego leczenia otrzymywali kwetiapinę w dawkach 50
mg/dobę w dniach 1.-3.; dawka mogła być zwiększona do 100 mg/dobę w dniu 4. oraz do 150
mg/dobę w dniu 8. Następnie dawka mogła być zwiększana i do 300 mg/dobę, zależnie od
indywidualnej odpowiedzi i tolerancji pacjenta. Średnia dawka dobowa kwetiapiny wynosiła 160 mg.
Tolerancja kwetiapiny stosowanej raz dziennie u pacjentów w podeszłym wieku, z pominięciem
objawów pozapiramidowych (patrz punkt 4.8 i „Bezpieczeństwo kliniczne”), była porównywalna do
tej obserwowanej u osób dorosłych (18-65 lat). Odsetek pacjentów randomizowanych powyżej 75
roku życia wynosił 19%.

Bezpieczeństwo kliniczne
W krótkotrwałych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo u pacjentów ze schizofrenią i
epizodami maniakalnymi w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, skumulowana częstość
objawów pozapiramidowych były podobne do tej w grupie placebo (schizofrenia: 7,8% w przypadku
kwetiapiny i 8,0% w przypadku placebo; epizody manii w chorobie afektywnej dwubiegunowej:
11,2% w przypadku kwetiapiny i 11,4% w przypadku placebo). W krótkotrwałych badaniach
kontrolowanych placebo przeprowadzanych wśród pacjentów z MDD oraz pacjentów z epizodami
depresyjnymi w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej większy odsetek objawów
pozapiramidowych był obserwowany u pacjentów leczonych kwetiapiną niż u pacjentów
otrzymujących placebo. W krótkotrwałych kontrolowanych placebo badaniach klinicznych wśród
pacjentów z epizodami depresyjnymi w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, skumulowana
częstość objawów pozapiramidowych wynosiła 8,9% w grupie stosującej kwetiapinę w porównaniu do
3,8% w grupie placebo. W krótkotrwałych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo
dotyczących monoterapii w dużej depresji, skumulowana częstość objawów pozapiramidowych
wynosiła 5,4% przy stosowaniu kwetiapiny oraz 3,2% w przypadku placebo. W krótkotrwałym
kontrolowanym placebo badaniu klinicznym dotyczącym monoterapii u pacjentów w podeszłym
wieku z MDD, skumulowana częstość objawów pozapiramidowych wynosiła 9,0% w grupie
przyjmującej kwetiapinę i 2,3% w grupie placebo. W przypadku zarówno epizodów depresyjnych w
przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej jak i dużej depresji, częstość występowania
poszczególnych działań niepożądanych (np. akatyzji, zaburzeń pozapiramidowych, drżeń, dyskinezji,

dystonii, niepokoju ruchowego, mimowolnych skurczów mięśni, hiperaktywności psychoruchowej i
sztywności mięśni) nie przekroczyła 4% w żadnej z badanych grup.
W krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach (trwających od 3 do 8 tygodni) z
zastosowaniem stałych dawek (w zakresie od 50 mg/dobę do 800 mg/dobę) zaobserwowano średnie
zwiększenie masy ciała u pacjentów leczonych kwetiapiną w zakresie od 0,8 kg w przypadku dawki
dobowej 50 mg do 1,4 kg dla dawki dobowej 600 mg (z mniejszym wzrostem dla dawki dobowej 800
mg), w porównaniu z 0,2 kg u pacjentów leczonych placebo. Odsetek pacjentów leczonych
kwetiapiną, których masa ciała zwiększyła się o ≥ 7% wyniósł od 5,3% dla dawki dobowej 50 mg do
15,5% w przypadku dawki dobowej 400 mg (z mniejszym wzrostem dla dawki dobowej 600 i 800
mg), w porównaniu z 3,7% w przypadku pacjentów leczonych placebo.

W 6-tygodniowym, randomizowanym badaniu porównującym zastosowanie litu z kwetiapiną do
zastosowania kwetiapiny z placebo u dorosłych pacjentów z ciężkim epizodem manii wykazano
więcej działań niepożądanych po stosowaniu litu z kwetiapiną w postaci o przedłużonym uwalnianiu
(63% versus 48% w grupie stosującej kwetiapinę w postaci o przedłużonym uwalnianiu z placebo).
Wyniki dotyczące bezpieczeństwa wykazały większą częstość występowania objawów
pozapiramidowych, które stwierdzano u 16,8% pacjentów w grupie z terapią dodaną litem, a u 6,6% w
grupie przyjmujących dodatkowo placebo, z których większość stanowiło drżenie występujące u
15,6% pacjentów w grupie litu, a u 4,9% pacjentów w grupie placebo. Częstość występowania
senności była większa w grupie pacjentów stosujących kwetiapinę w połączeniu z litem (12,7%) niż w
grupie pacjentów stosujących kwetiapinę z placebo (5,5%). Ponadto, zwiększenie masy ciała (≥ 7%)
na koniec okresu leczenia wystąpiło u większego odsetka pacjentów leczonych litem (8,0%) w
porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo (4,7%).

Dłuższe badania kliniczne dotyczące zapobiegania nawrotom miały okres otwarty (trwający od 4 do
36 tygodni), podczas którego pacjenci byli leczeni kwetiapiną, następnie okres odstawienia, podczas
którego pacjenci byli losowo przydzielani do grupy stosującej kwetiapinę lub grupy placebo. U
pacjentów przydzielonych do grupy stosującej kwetiapinę średnie zwiększenie masy ciała w okresie
otwartym wynosiło 2,56 kg, a do 48. tygodnia okresu randomizacji średnie zwiększenie masy ciała
wynosiło 3,22 kg w porównaniu do stanu wyjściowego przed badaniem otwartym. U pacjentów
przydzielonych do grupy placebo średnie zwiększenie masy ciała w okresie otwartym wynosiło 2,39
kg, a do 48. tygodnia okresu randomizacji 0,89 kg w porównaniu ze stanem wyjściowym przed
badaniem otwartym.

W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych wśród pacjentów w podeszłym wieku z objawami
psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych, częstość działań niepożądanych mózgowonaczyniowych w przeliczeniu na 100 pacjento-lat nie była większa w grupie stosującej kwetiapinę niż
w grupie placebo.

We wszystkich krótkoterminowych kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z zastosowaniem
kwetiapiny w monoterapii u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥ 1,5 x 109/L, częstość
wystąpienia przynajmniej raz liczby krwinek obojętnochłonnych < 1,5 x 109/L wynosiła 1,9% u
pacjentów otrzymujących kwetiapinę w porównaniu z 1,5% u pacjentów otrzymujących placebo.
Częstość występowania zmniejszenia liczby neutrofilów do przedziału > 0,5 - < 1,0 x 109/L była taka
sama (0,2%) u pacjentów leczonych kwetiapiną jak u pacjentów otrzymujących placebo. We
wszystkich badaniach klinicznych (kontrolowanych placebo, otwartych, z porównaniem względem
innego leku) u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥ 1,5 x 109/L częstość wystąpienia u
pacjentów leczonych kwetiapiną przynajmniej raz liczby krwinek obojętnochłonnych < 1,5 x 109/L
wynosiła 2,9%, a do < 0,5 x 109/L wynosiła 0,21%.

Z leczeniem kwetiapiną związane było występowanie zależnego od dawki zmniejszenia stężeń
hormonów tarczycy. Częstość występowania tego zmniejszenia wynosiła 3,2% w przypadku
kwetiapiny versus 2,7% w przypadku placebo. Częstość występowania wzajemnych, potencjalnie
klinicznie istotnych zmniejszeń stężeń zarówno T3 lub T4 oraz TSH w tych badaniach była mała, a

obserwowane zmiany poziomów hormonów tarczycy nie były związane z klinicznie objawową
niedoczynnością tarczycy. Zmniejszenie całkowitej i wolnej T4 było maksymalne w pierwszych
sześciu tygodniach leczenia kwetiapiną, bez dalszego zmniejszania się ich w toku leczenia
długoterminowego. W około 2/3 wszystkich przypadków zaprzestanie leczenia kwetiapiną skutkowało
odwróceniem efektu leku na poziom całkowitej i wolnej T4, niezależnie od czasu trwania leczenia.

Zaćma/zmętnienie soczewki
W badaniu klinicznym mającym na celu ocenę kataraktogennego wpływu kwetiapiny (w dawkach
200-800 mg/dobę) versus rysperydon (w dawkach 2-8 mg) u pacjentów z zaburzeniem
schizoafektywnym, odsetek pacjentów ze zwiększeniem stopnia zmętnienia soczewki nie był większy
u pacjentów przyjmujących kwetiapinę (4%) w porównaniu z rysperydonem (10%), w odniesieniu do
pacjentów z okresem ekspozycji na lek wynoszącym co najmniej 21 miesięcy.

Dzieci i młodzież

Skuteczność kliniczna
Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania kwetiapiny sprawdzano w 3-tygodniowym badaniu z
kontrolą placebo dotyczącym leczenia manii (n=284 pacjentów z USA, w wieku 10-17 lat). U około
45% populacji pacjentów zdiagnozowano także ADHD. Przeprowadzono również 6-tygodniowe
badanie z kontrolą placebo dotyczące leczenia schizofrenii (n=222 pacjentów, w wieku 13-17 lat).
W obydwu badaniach wykluczono pacjentów ze stwierdzonym brakiem reakcji na kwetiapinę.
Leczenie kwetiapiną rozpoczęto od dawki 50 mg/dobę, którą w drugim dniu zwiększono do
100 mg/dobę; następnie dawkę stopniowo zwiększano do dawki docelowej (mania 400-600 mg/dobę;
schizofrenia 400-800 mg/dobę) poprzez dodanie 100 mg/dobę, w dwóch lub trzech dawkach.

W badaniach dotyczących manii różnica w średniej zmianie LS (metoda najmniejszych kwadratów) w
skali YMRS w punktacji ogólnej (aktywne leczenie minus placebo) w porównaniu do wartości
wyjściowych wyniosła -5,21 w grupie leczonej kwetiapiną w dawce 400 mg/dobę i -6,56 po dawce
600 mg/dobę. Wskaźnik odpowiedzi (poprawa w skali YMRS ≥ 50%) wyniósł 64% w grupie leczonej
kwetiapiną w dawce 400 mg/dobę, 58% w grupie, gdzie podawana była dawka 600 mg/dobę i 37% w
grupie stosującej placebo.

W badaniu dotyczącym schizofrenii różnica w średniej zmianie LS w skali PANSS w punktacji
ogólnej (aktywne leczenie minus placebo) wyniosła -8,16 w grupie leczonej kwetiapiną w dawce
400 mg/dobę i -9,29 w grupie stosującej kwetiapinę w dawce 800 mg/dobę. Nie wykazano przewagi
ani w grupie leczonej dawką 400 mg/dobę, ani 800 mg/dobę w porównaniu z placebo pod względem
odsetka pacjentów odpowiadających na leczenie (odpowiedź zdefiniowana jako ≥ 30% redukcja w
porównaniu z wartościami wyjściowymi w skali PANSS w punktacji ogólnej). Zarówno w badaniach
dotyczących manii, jak i schizofrenii, stosowanie wyższych dawek związane było z niższym liczbowo
wskaźnikiem odpowiedzi.

W trzecim krótkoterminowym kontrolowanym placebo badaniu klinicznym z zastosowaniem
monoterapii kwetiapiną w postaci o przedłużonym uwalnianiu u dzieci i młodzieży (w wieku od 10 do
17 lat) z depresją w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, skuteczność leczenia nie została
wykazana. Nie są dostępne dane dotyczące wyników utrzymania efektu leczenia lub zapobiegania
nawrotom w tej grupie wiekowej.

Bezpieczeństwo kliniczne
W krótkotrwałych badaniach klinicznych wśród pacjentów pediatrycznych z zastosowaniem
kwetiapiny opisanych powyżej częstość występowania objawów pozapiramidowych w grupie
przyjmujących leczenie aktywne vs. placebo wynosiła 12,9% vs. 5,3% w badaniu dotyczącym
schizofrenii, 3,6% vs. 1,1% w badaniu dotyczącym manii w przebiegu choroby afektywnej
dwubiegunowej oraz 1,1% vs. 0% w badaniu dotyczącym depresji w przebiegu choroby afektywnej
dwubiegunowej. Odsetki przypadków przyrostu masy ciała ≥ 7% względem wartości wyjściowej w
grupie przyjmujących lek aktywny vs. placebo wynosiły 17% vs. 2,5% w badaniach dotyczących

schizofrenii oraz manii w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej oraz 13,7% vs. 6,8% w
badaniu dotyczącym depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej. Odsetki zdarzeń
związanych z samobójstwem w grupie leczonych lekiem aktywnym versus placebo wynosiły 1,4% vs.
1,3% w badaniu dotyczącym schizofrenii, 1,0% vs. 0% w badaniu dotyczącym manii w przebiegu
choroby afektywnej dwubiegunowej oraz 1,1% vs. 0% w badaniu dotyczącym depresji w przebiegu
choroby afektywnej dwubiegunowej. Podczas przedłużonej fazy obserwacji kontrolnej po leczeniu w
badaniu dotyczącym depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej zaobserwowano dwa
dodatkowe zdarzenia związane z samobójstwem u dwóch pacjentów; jeden z tych pacjentów w czasie
zaistnienia zdarzenia przyjmował leczenie kwetiapiną.

Bezpieczeństwo stosowania długoterminowego
26-tygodniowe otwarte przedłużenie badań ostrych (n=380 pacjentów), z kwetiapiną elastycznie
dawkowaną w dawce 400-800 mg/dobę, dostarczyło dodatkowych danych dotyczących
bezpieczeństwa. Zwiększenie ciśnienia tętniczego było zgłaszane u dzieci i młodzieży, a zwiększenie
łaknienia, objawy pozapiramidowe oraz zwiększenie stężenia prolaktyny w surowicy były notowane u
dzieci i młodzieży częściej niż wśród pacjentów dorosłych (patrz punkty 4.4 oraz 4.8). W odniesieniu
do przyrostu masy ciała, to po uwzględnieniu prawidłowego wzrostu w dłuższym czasie, jako miarę
klinicznie istotnej zmiany przyjęto zwiększenie wskaźnika masy ciała (ang. Body Mass Index, BMI) o
co najmniej 0,5 odchylenia standardowego; kryterium to spełniło 18,3% pacjentów, którzy byli leczeni
kwetiapiną przez co najmniej 26 tygodni.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Kwetiapina po podaniu doustnym jest dobrze wchłaniana. Maksymalne stężenie kwetiapiny i
norkwetiapiny w osoczu po zastosowaniu kwetiapiny jest osiągane po około 6 godzinach (Tmax).
Maksymalne stężenie molowe aktywnego metabolitu, norkwetiapiny, w stanie stacjonarnym wynosi
około 35% wartości uzyskiwanych dla kwetiapiny.

Farmakokinetyka kwetiapiny i norkwetiapiny jest liniowa i proporcjonalna do dawki dla dawki 800
mg podawanej raz na dobę. Gdy kwetiapinę podawaną raz na dobę porównuje się z taką samą
całkowitą dawką dobową fumaranu kwetiapiny o natychmiastowym uwalnianiu (kwetiapina o
natychmiastowym uwalnianiu) podawanej dwa razy na dobę, pole pod krzywą zależności stężenia w
osoczu od czasu (AUC) jest równoważne, ale maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) jest o 13% niższa
w stanie ustalonym. Porównując kwetiapinę z kwetiapiną o natychmiastowym uwalnianiu, wartość
AUC metabolitu norkwetiapiny jest o 18% mniejsza.

W badaniu oceniającym wpływ pokarmu na biodostępność kwetiapiny stwierdzono, że pokarm bogaty
w tłuszcze powodował znaczące statystycznie zwiększenie Cmax i AUC kwetiapiny, o odpowiednio
50% i 20%. Nie można wykluczyć, że wpływ posiłków wysokotłuszczowych w przypadku tej postaci
leku może być większy. Dla porównania, lekki posiłek nie wywierał znaczącego wpływu na Cmax lub
AUC kwetiapiny. Zaleca się przyjmowanie kwetiapiny raz dziennie bez jedzenia.

Dystrybucja
Kwetiapina wiąże się w około 83% z białkami osocza.

Metabolizm
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Po podaniu znakowanej
radioaktywnie kwetiapiny, w postaci niezmienionej wydalane jest z moczem i kałem mniej niż 5%
podanej substancji.

Badania in vitro wykazały, że głównym izoenzymem układu enzymatycznego cytochromu P450
biorącym udział w metabolizmie kwetiapiny jest izoenzym CYP 3A4. Norkwetiapina powstaje i jest
metabolizowana głównie przez CYP3A4.

Ustalono, że kwetiapina i kilka jej metabolitów (w tym norkwetiapina) są słabymi inhibitorami
aktywności in vitro ludzkiego cytochromu P450 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4. Zahamowanie
cytochromu CYP w warunkach in vitro zachodzi wyłącznie w stężeniach około 5 do 50 razy
większych niż obserwowane u ludzi w zakresie dawek od 300 mg do 800 mg/dobę. W związku z tymi
wynikami badań in vitro jest mało prawdopodobne, aby jednoczesne stosowanie kwetiapiny z innymi
lekami powodowało klinicznie istotne zahamowanie metabolizmu innego leku za pośrednictwem
cytochromu P450. Z badań przeprowadzonych na zwierzętach wynika, że kwetiapina może pobudzać
enzymy cytochromu P450. Jednak w celowanym badaniu interakcji u pacjentów z psychozami nie
obserwowano zwiększenia aktywności cytochromu P450 po podaniu kwetiapiny.

Eliminacja
Średni okres półtrwania w fazie eliminacji kwetiapiny i norkwetiapiny wynosi odpowiednio około
7 i 12 godzin. Około 73% znakowanego radioaktywnie leku było wydalane w moczu, a 21% w kale.
Mniej niż 5% całkowitej radioaktywności pochodziło z niezmienionego leku. Średnia wartość molowa
wolnej frakcji kwetiapiny i aktywnego metabolitu norkwetiapiny w osoczu krwi wynosi < 5% ilości
wydalanej w moczu.

Szczególne grupy pacjentów

Płeć
Farmakokinetyka kwetiapiny nie różni się u mężczyzn i kobiet.

Osoby w podeszłym wieku
Średni klirens kwetiapiny u osób w podeszłym wieku jest około 30 do 50% mniejszy niż
obserwowany u osób dorosłych w wieku od 18 do 65 lat.

Zaburzenia czynności nerek
Średni klirens kwetiapiny w osoczu był mniejszy o około 25% u pacjentów z ciężką niewydolnością
nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 mL/min/1,73 m2), jednak poszczególne wartości klirensu mieściły
się w prawidłowym zakresie.

Zaburzenia czynności wątroby
Średni klirens kwetiapiny w osoczu zmniejsza się o około 25% u osób ze stwierdzonym zaburzeniem
czynności wątroby (stabilna marskość alkoholowa wątroby). Jako że kwetiapina jest w znacznym
stopniu metabolizowana w wątrobie, u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby spodziewane jest
zwiększenie stężenia kwetiapiny w osoczu. U tych pacjentów może być konieczne dostosowanie
dawki leku (patrz punkt 4.2).

Dzieci i młodzież
Poddano analizie dane z badań farmakokinetycznych przeprowadzonych z udziałem 9 dzieci w wieku
10-12 lat i 12 młodych pacjentów stosujących ustalone dawki 400 mg kwetiapiny dwa razy na dobę.
W stanie stacjonarnym, znormalizowane względem dawki stężenie w osoczu substancji macierzystej,
kwetiapiny, u dzieci i młodzieży (w wieku 10-17 lat) było na ogół podobne, jak u pacjentów
dorosłych, chociaż Cmax u dzieci miało wartości z górnej części zakresu obserwowanego u dorosłych.
Wartości AUC i Cmax czynnego metabolitu, norkwetiapiny, były większe, w przybliżeniu odpowiednio
62% i 49 % u dzieci (w wieku 10-12 lat) oraz odpowiednio 28% i 14% u młodzieży (w wieku 13-17
lat) w porównaniu z pacjentami dorosłymi.

Brak dostępnych informacji na temat stosowania kwetiapiny u dzieci i młodzieży.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W serii badań genotoksyczności in vitro i in vivo nie stwierdzono dowodów na genotoksyczność
kwetiapiny. U zwierząt laboratoryjnych przy klinicznie istotnym poziomie ekspozycji zaobserwowano
następujące zmiany, które nie zostały dotychczas potwierdzone w długoterminowych badaniach

klinicznych:

U szczurów obserwowano odkładanie się barwnika w tarczycy; u małp Cynomolgus zaobserwowano
hipertrofię pęcherzyków gruczołu tarczowego, obniżenie w osoczu stężeń T3, zmniejszenie stężenia
hemoglobiny i zmniejszenie liczby białych i czerwonych krwinek; a u psów zmętnienie soczewki i
zaćmę (patrz punkt 5.1 Zaćma/zmętnienie soczewki).

W badaniu toksycznego oddziaływania na zarodek i płód u królików obserwowano zwiększoną
częstość występowania przykurczu łap przednich i tylnych. Efekt ten występował przy obecności
wyraźnego oddziaływania leku na organizm matczyny, przejawiającego się zmniejszonym przyrostem
masy ciała samicy ciężarnej. Te działania były wyraźnie widoczne przy poziomie ekspozycji samicy
podobnym lub nieco większym niż występujący u ludzi przy stosowaniu maksymalnej dawki
terapeutycznej. Istotność tych spostrzeżeń dla stosowania leku u ludzi jest nieznana.

W badaniu dotyczącym płodności przeprowadzonym u szczurów stwierdzono marginalne
zmniejszenie płodności samców oraz ciąże urojone, przedłużające się fazy międzyrujowe, wydłużenie
czasu od kohabitacji do spółkowania oraz zmniejszenie odsetka ciąż. Te efekty są związane ze
zwiększeniem stężenia prolaktyny i nie mają bezpośredniego znaczenia u ludzi ze względu na różnice
międzygatunkowe w zakresie hormonalnej regulacji rozrodu.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki
Kwasu metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer (1:1), typ A
Laktoza
Maltoza krystaliczna
Talk
Magnezu stearynian

Otoczka tabletki
Kwasu metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer (1:1), typ A
Cytrynian trietylu

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata.

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Biały, nieprzezroczysty blister z folii PVC/PCTFE/Aluminium w tekturowym pudełku.
Wielkości opakowań: 10, 50, 60, 100 tabletek o przedłużonym uwalnianiu.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Aurovitas Pharma Polska Sp. z o.o.
ul. Sokratesa 13D lokal 27
01-909 Warszawa

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

200 mg, pozwolenie nr: 27851
300 mg, pozwolenie nr: 27852
400 mg, pozwolenie nr: 27853

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 2023-06-01

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

2024-07-03

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.