# Bonogren

> Kwetiapina · 100 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Bonogren
- **Nazwa powszechna:** Quetiapinum
- **Substancja czynna:** [Kwetiapina](https://apteka.online/odpowiedniki/quetiapinum)
- **Moc:** 100 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** N05AH04
- **Liczba opakowań:** 10
- **Numer pozwolenia:** 15760
- **Podmiot odpowiedzialny:** Vipharm S.A.
- **Producent:** Genepharm S.A., Grecja
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/psycholeptyki/bonogren-tabl-powl-100-mg-vipharm
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/psycholeptyki/bonogren-tabl-powl-100-mg-vipharm.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/21365/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/21365/characteristic

## Dostępne opakowania (10)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 60 tabl. | 5909990719853 | Rp | 44,38 zł (dopłata od 3,20 zł) | Dobrze dostępny (4/5) | — |
| 10 tabl. | 5909990719792 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 20 tabl. | 5909990719808 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 tabl. | 5909990719839 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 50 tabl. | 5909990719846 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 90 tabl. | 5909990719860 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 100 tabl. | 5909990719877 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 120 tabl. | 5909990719884 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 180 tabl. | 5909990719891 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 240 tabl. | 5909990719907 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Leki refundowane

### 60 tabl. — EAN 5909990719853 · cena jedn. 0,74 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| Schizofrenia; \<2\>Choroba afektywna dwubiegunowa | ryczałt | 44,38 zł | 3,20 zł | 41,18 zł | 44,38 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+) oraz DZ (dzieci i młodzież do 18): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie. Leki ujęte w wykazie bezpłatnych leków MZ są całkowicie bezpłatne (0,00 zł) dla osób z uprawnieniem S (seniorzy 65+) lub DZ (dzieci i młodzież do 18).

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Bonogren i w jakim celu się go stosuje?
Lek Bonogren zawiera substancję zwaną kwetiapiną. Należy ona do grupy leków zwanych lekami
przeciwpsychotycznymi. Lek Bonogren może być stosowany w leczeniu chorób, takich jak:
− Depresja w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, kiedy pacjent odczuwa głęboki
smutek. Może odczuwać przygnębienie, poczucie winy, brak energii i apetytu lub trudności
z zasypianiem.
− Mania: pacjent może być bardzo podekscytowany, podniecony, pobudzony, rozentuzjazmowany
lub nadmiernie aktywny, lub ma ograniczoną zdolność krytycznej oceny, w tym bywa agresywny
lub przejawia zachowania destrukcyjne.
− Schizofrenia: pacjent może słyszeć lub odczuwać rzeczy, które w rzeczywistości nie mają
miejsca, wierzyć w rzeczy, które nie są prawdą lub jest nadmiernie podejrzliwy, zaniepokojony,
zagubiony, ma poczucie winy, jest napięty lub przygnębiony.

Lekarz może kontynuować przepisywanie leku Bonogren, nawet gdy pacjent poczuje się lepiej.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Bonogren

Kiedy nie stosować leku Bonogren:
− Jeśli pacjent ma uczulenie na kwetiapinę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6).
− Jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków:
• niektóre leki stosowane w zakażeniu wirusem HIV,
• azolowe leki przeciwgrzybicze,
• erytromycynę lub klarytromycynę (stosowane w leczeniu zakażeń),
• nefazodon (stosowany w leczeniu depresji).

Pl_257_IA_021 2

Jeśli którakolwiek z wyżej wymienionych sytuacji odnosi się do pacjenta, nie należy zażywać leku
Bonogren. W razie wątpliwości należy poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zażyciem leku
Bonogren.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Bonogren należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą:
− jeśli pacjent ma depresję lub inne stany, które są leczone lekami przeciwdepresyjnymi.
Stosowanie tych leków wraz z lekiem Bonogren może prowadzić do rozwoju zespołu
serotoninowego, który może zagrażać życiu (patrz „Lek Bonogren a inne leki”).
− jeśli u pacjenta lub w jego rodzinie występują lub występowały jakiekolwiek choroby serca, np.
zaburzenia rytmu serca, osłabienie mięśnia sercowego lub zapalenie mięśnia sercowego, lub jeśli
pacjent przyjmuje jakiekolwiek leki, które mogą mieć wpływ na rytm pracy serca,
− jeśli pacjent ma niskie ciśnienie krwi,
− jeśli pacjent przebył udar mózgu, zwłaszcza, gdy jest osobą w podeszłym wieku,
− jeśli pacjent ma problemy z wątrobą,
− jeśli u pacjenta kiedykolwiek wystąpiły napady padaczkowe (drgawki),
− jeśli pacjent choruje na cukrzycę lub jest obciążony ryzykiem zachorowania na cukrzycę.
U takiego pacjenta lekarz może zalecić badanie stężenia cukru we krwi w trakcie przyjmowania
leku Bonogren,
− jeśli u pacjenta w przeszłości występowała niska liczba białych krwinek (co mogło, lecz nie
musiało być spowodowane przez inne leki),
− jeśli pacjent jest osobą w podeszłym wieku i ma demencję (zaburzenie sprawności pracy mózgu).
Pacjenci z demencją nie powinni przyjmować leku Bonogren, ponieważ leki z grupy, do której
należy lek Bonogren, mogą zwiększać u takich osób ryzyko udaru mózgu lub, w niektórych
przypadkach, ryzyko zgonu,
− jeśli pacjent jest osobą w podeszłym wieku z chorobą Parkinsona,
− jeśli u pacjenta lub w jego rodzinie występowały zakrzepy żylne, ponieważ leki z tej grupy mogą
zwiększać ryzyko powstawania zakrzepów żylnych,
− jeśli u pacjenta występuje lub występowało krótkotrwałe zatrzymanie oddechu w trakcie
normalnego snu nocnego (stan zwany bezdechem sennym), a jednocześnie pacjent stosuje leki
spowalniające pracę mózgu (tj. leki działające na ośrodkowy układ nerwowy),
− jeśli u pacjenta występuje lub występował stan, w którym nie może on całkowicie opróżnić
pęcherza (zatrzymanie moczu), pacjent ma powiększoną prostatę, zator w jelitach lub zwiększone
ciśnienie wewnątrz oka. Takie objawy mogą być spowodowane stosowaniem w leczeniu
niektórych chorób leków (zwanych lekami przeciwcholinergicznymi), które wpływają na pracę
komórek nerwowych,
− jeśli pacjent posiada w wywiadzie nadużywanie alkoholu lub narkotyków .

Należy niezwłocznie poinformować lekarza, jeżeli po rozpoczęciu stosowania leku Bonogren wystąpi
którykolwiek z następujących objawów:
− jednoczesne występowanie gorączki, sztywności mięśni, potów lub obniżonego poziomu
świadomości (zaburzenie zwane złośliwym zespołem neuroleptycznym). Konieczne może być
natychmiastowe leczenie,
− niekontrolowane ruchy, głównie twarzy lub języka,
− zawroty głowy lub silne uczucie senności. Może to zwiększyć ryzyko przypadkowego zranienia
(upadku) u pacjentów w podeszłym wieku,
− napady padaczkowe (drgawki),
− długotrwały i bolesny wzwód (priapizm),
− szybkie i nieregularne bicie serca, nawet podczas odpoczynku, kołatanie serca, trudności z
oddychaniem, ból w klatce piersiowej lub niewyjaśnione zmęczenie. Lekarz będzie musiał zbadać
serce i jeśli to konieczne, natychmiast skierować pacjenta do kardiologa.

Wszystkie te objawy mogą wystąpić podczas leczenia lekami z tej grupy terapeutycznej.

Należy niezwłocznie poinformować lekarza, jeśli:

Pl_257_IA_021 3

− pacjent ma gorączkę, objawy grypopodobne, ból gardła lub jakąkolwiek inną infekcję, ponieważ
może to być spowodowane bardzo małą liczbą białych krwinek, co może wymagać przerwania
leczenia lekiem Bonogren i (lub) podjęcia odpowiednich kroków,
− pacjent ma zaparcia wraz z utrzymującym się bólem brzucha lub zaparcia oporne na leczenie,
ponieważ może to prowadzić do poważnej niedrożności jelit.
− myśli samobójcze i nasilenie depresji
Jeżeli pacjent cierpi na depresję, może czasami mieć myśli o samookaleczeniu lub o popełnieniu
samobójstwa. Myśli te mogą nasilić się na początku leczenia, ponieważ leki z grupy
przeciwdepresyjnych zaczynają działać stopniowo, zazwyczaj dopiero po upływie około 2
tygodni, a czasem później. Myśli te mogą również nasilić się w przypadku nagłego przerwania
leczenia. Mogą one wystąpić zwłaszcza wśród młodych dorosłych. Wyniki badań klinicznych
wykazały zwiększone ryzyko wystąpienia myśli samobójczych i zachowań samobójczych
u chorych na depresję młodych dorosłych w wieku poniżej 25 lat.
Jeśli u pacjenta pojawią się kiedykolwiek myśli o samookaleczaniu lub samobójstwie, należy
natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala.
Pomocne może okazać się poinformowanie krewnego lub przyjaciela o depresji oraz poproszenie
o przeczytanie tej ulotki. Pacjent może poprosić o informowanie go, gdy zauważą, że jego
depresja nasiliła się lub gdy wystąpiły niepokojące zmiany w jego zachowaniu.

Ciężkie niepożądane reakcje skórne (SCAR)
W związku z leczeniem kwetiapiną bardzo rzadko raportowano ciężkie niepożądane reakcje skórne
(SCAR). Objawiają się poprzez:
- zespół Stevensa-Johnsona (SJS), objawiający się rozległą wysypką z pęcherzami i łuszczącą się
skórą, szczególnie wokół ust, nosa, oczu i narządów płciowych;
- toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), objawiające się wystąpieniem cięższych
objawów powodujących rozległe łuszczenie się skóry;
- reakcję na produkt leczniczy z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS),
obejmująca objawy grypopodobne z wysypką, gorączką, obrzękiem gruczołów
i nieprawidłowymi wynikami badań krwi (w tym zwiększenie liczby białych krwinek
(eozynofilia) i enzymów wątrobowych).

Jeżeli u pacjenta wystąpią symptomy wskazujące na ciężką niepożądaną reakcję skórną, należy
skontaktować się lekarzem.

Przyrost masy ciała
U pacjentów przyjmujących kwetiapinę zaobserwowano przyrost masy ciała. Pacjent i jego lekarz
powinni regularnie kontrolować wagę pacjenta.

Dzieci i młodzież
Leku Bonogren nie należy stosować u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.

Lek Bonogren a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Dotyczy to również leków
wydawanych bez recepty i leków ziołowych, ponieważ mogą one zaburzać działanie innych leków.

Nie należy przyjmować leku Bonogren, jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków:
− niektóre leki stosowane w zakażeniu wirusem HIV,
− azolowe leki przeciwgrzybicze,
− erytromycynę lub klarytromycynę (stosowane w zakażeniach),
− nefazodon (stosowany w leczeniu depresji).

Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków:
− leki przeciwdepresyjne. Leki te mogą wchodzić w interakcje z lekiem Bonogren i mogą wystąpić
takie objawy, jak mimowolne, rytmiczne skurcze mięśni, w tym mięśni warunkujących ruchy
oka, pobudzenie, omamy, śpiączka, nadmierne pocenie się, drżenie, nasilenie odruchów,

Pl_257_IA_021 4

zwiększone napięcie mięśni, temperatura ciała powyżej 38°C (zespół serotoninowy). Jeśli takie
objawy wystąpią, należy zwrócić się do lekarza,
− leki przeciwpadaczkowe (takie jak fenytoina lub karbamazepina),
− leki stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego,
− barbiturany (stosowane w leczeniu trudności z zasypianiem),
− tiorydazynę lub lit (inne leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych),
− leki, które mają wpływ na rytm pracy serca, na przykład leki, które mogą powodować zaburzenia
bilansu elektrolitów (zmniejszenie stężenia potasu lub magnezu), takie jak leki moczopędne
(odwadniające) lub niektóre antybiotyki (leki stosowane w leczeniu zakażeń),
− leki, które mogą powodować zaparcia,
− stosowane w leczeniu niektórych chorób leki (zwane "przeciwcholinergicznymi"), które
wpływają na pracę komórek nerwowych.

Nie należy przerywać leczenia innymi lekami bez konsultacji z lekarzem.

Stosowanie leku Bonogren z jedzeniem, piciem i alkoholem
− Lek Bonogren może być przyjmowany z pokarmem lub bez pokarmu.
− Należy uważać na ilość spożywanego alkoholu. Ponieważ połączone działanie leku Bonogren
i alkoholu może wywoływać senność.
− Nie należy pić soku grejpfrutowego w trakcie przyjmowania leku Bonogren. Może to wpływać na
działanie leku.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku. Nie należy przyjmować leku
Bonogren w ciąży, chyba że zostało to omówione z lekarzem prowadzącym. Leku Bonogren nie
należy stosować w trakcie karmienia piersią.

U noworodków, których matki przyjmowały kwetiapinę w ostatnim trymestrze ciąży (ostatnie trzy
miesiące ciąży) mogą wystąpić następujące objawy, które mogą być objawami odstawienia: drżenie,
sztywność i/lub osłabienie mięśni, senność, pobudzenie, zaburzenia oddychania i trudności
z przyjmowaniem pokarmu. Jeśli u dziecka pojawi się którykolwiek z tych objawów należy
skontaktować się z lekarzem.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Kwetiapina może wywoływać senność. Nie należy prowadzić pojazdów mechanicznych, ani
obsługiwać jakichkolwiek narzędzi i maszyn, dopóki nie będzie wiadomo, jaki wpływ na pacjenta ma
zażycie leku.

Wpływ leku na badanie moczu
U pacjentów stosujących kwetiapinę, badania moczu mogą wykazać obecność metadonu lub leków
przeciwdepresyjnych (z grupy trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych), nawet gdy chory ich
nie stosuje. Takie wyniki muszą być potwierdzone za pomocą bardziej swoistych testów.

Lek Bonogren zawiera laktozę
Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien
skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.

Lek Bonogren 25 mg zawiera żółcień pomarańczową (E110)
Bonogren 25 mg tabletki, zawiera żółcień pomarańczową (E110), która może powodować reakcje
alergiczne.

Lek Bonogren zawiera sód
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy, że lek uznaje się za „wolny od
sodu”.

Pl_257_IA_021 5

### 3. Jak stosować lek Bonogren?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości
należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Lekarz określi dawkę początkową. Dawka
podtrzymująca (dzienna dawka) zależeć będzie od choroby i potrzeb pacjenta, ale zwykle wynosi
między 150 mg i 800 mg.

− W zależności od choroby, tabletki należy przyjmować raz dziennie, przed snem lub dwa razy
dziennie.
− Tabletki należy połykać w całości popijając wodą.
− Tabletkę można zażywać z pokarmem lub bez pokarmu.
− Nie należy pić soku grejpfrutowego podczas przyjmowania leku Bonogren. Może on wpływać na
sposób działania leku.
− Nie należy przerywać przyjmowania tabletek nawet, gdy samopoczucie pacjenta się poprawi,
dopóki lekarz nie zdecyduje inaczej.

Zaburzenia czynności wątroby
Jeśli pacjent ma zaburzenia czynności wątroby lekarz może zmienić dawkę leku.

Osoby w podeszłym wieku
U pacjentów w podeszłym wieku lekarz może zmienić dawkę leku.

Stosowanie u dzieci i młodzieży
Leku Bonogren nie należy stosować u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Bonogren
W razie zażycia większej dawki leku Bonogren niż zalecana pacjent może odczuwać senność, zawroty
głowy i nieprawidłowe bicie serca. Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do
najbliższego szpitala. Należy zabrać ze sobą tabletki leku Bonogren.

Pominięcie przyjęcia leku Bonogren
W razie pominięcia dawki leku Bonogren, należy niezwłocznie przyjąć pominiętą tabletkę. Jeżeli
zbliża się czas przyjęcia następnej dawki leku należy pominąć zapomnianą dawkę i przyjąć kolejną
o zwykłej porze. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej tabletki.

Przerwanie stosowania leku Bonogren
W razie nagłego przerwania przyjmowania tabletek mogą wystąpić: bezsenność, mdłości, bóle głowy,
biegunka, wymioty, zawroty głowy lub rozdrażnienie. Lekarz może zalecić stopniowe zmniejszanie
dawki przed zakończeniem leczenia.

W razie wątpliwości związanych ze stosowaniem leku należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Bardzo częste działania niepożądane (dotyczą więcej niż u 1 na 10 pacjentów):
• zawroty głowy (mogące prowadzić do upadków), ból głowy, suchość w ustach,
• senność mogąca prowadzić do upadków (ten objaw może ustąpić w miarę kontynuowania
terapii),
• objawy odstawienia (mogące wystąpić po zakończeniu leczenia) obejmujące trudności
z zasypianiem (bezsenność), nudności, ból głowy, biegunkę, wymioty, zawroty głowy
i drażliwość. Wskazane jest stopniowe odstawianie leku przez okres co najmniej 1 do 2 tygodni,
• przyrost masy ciała,

Pl_257_IA_021 6

• nieprawidłowe ruchy mięśni, w tym trudności w rozpoczęciu zamierzonego ruchu, drżenie,
niepokój lub sztywność mięśni bez jednoczesnego uczucia bólu,
• zmiany stężenia niektórych lipidów (triglicerydów i cholesterolu całkowitego).

Częste działania niepożądane (dotyczą do 1 na 10 pacjentów):
• szybkie bicie serca,
• uczucie kołatania serca, przyśpieszone lub nierównomierne bicie serca,
• zaparcia lub rozstrój żołądka (niestrawność),
• uczucie słabości,
• obrzęk rąk i nóg,
• niskie ciśnienie krwi podczas wstawania mogące powodować zawroty głowy lub omdlenia
(mogące prowadzić do upadku),
• podwyższony poziom cukru we krwi,
• niewyraźne widzenie,
• nietypowe sny i koszmary senne,
• zwiększone uczucie głodu,
• rozdrażnienie,
• zaburzenia mowy i języka,
• myśli samobójcze i pogłębienie depresji,
• skrócenie oddechu,
• wymioty (głównie u osób w podeszłym wieku),
• gorączka,
• zmiany w stężeniu hormonów tarczycy we krwi,
• zmniejszenie liczby określonych typów komórek krwi,
• zwiększenie stężenia enzymów wątrobowych we krwi,
• zwiększenie stężenia prolaktyny we krwi, co w rzadkich przypadkach może prowadzić do:
- obrzęku piersi i niespodziewanego wydzielania mleka z piersi u mężczyzn i kobiet,
- braku miesiączki lub nieregularnych miesiączek u kobiet.

Niezbyt częste działania niepożądane (dotyczą do 1 na 100 pacjentów):
• napady drgawkowe lub padaczkowe,
• reakcje nadwrażliwości, w tym pojawienie się wypukłych grudek, obrzęk skóry i obrzęki wokół
ust,
• nieprzyjemne uczucie w nogach (tzw. zespół niespokojnych nóg),
• utrudnione połykanie,
• niekontrolowane ruchy, głównie mięśni twarzy lub języka,
• zaburzenia seksualne,
• cukrzyca,
• zmiany w aktywności elektrycznej serca widoczne w badaniu EKG (wydłużenie odstępu QT),
• wolniejsze niż zazwyczaj tętno, które może wystąpić na początku leczenia i które może być
związane z niskim ciśnieniem krwi i omdleniami,
• utrudnione oddawanie moczu,
• omdlenia (które mogą prowadzić do upadków),
• zatkany nos,
• zmniejszenie liczby czerwonych krwinek,
• zmniejszenie stężenia sodu we krwi,
• nasilenie istniejącej cukrzycy.

Rzadkie działania niepożądane (dotyczą do 1 na 1000 pacjentów):
• jednoczesne występowanie wysokiej gorączki, potów, sztywności mięśni, uczucia senności lub
omdleń (zaburzenie zwane złośliwym zespołem neuroleptycznym),
• zażółcenie skóry i oczu (żółtaczka),
• zapalenie wątroby (hepatitis),
• długotrwała i bolesna erekcja (priapizm),

Pl_257_IA_021 7

• obrzęk piersi i nieoczekiwana produkcja mleka (mlekotok),
• zaburzenia miesiączkowania,
• zakrzepy krwi w żyłach, zwłaszcza w nogach (objawy obejmują obrzęk, ból i zaczerwienienie
nogi), które to zakrzepy mogą przemieszczać się naczyniami krwionośnymi do płuc, powodując
bóle w klatce piersiowej i trudności w oddychaniu. Jeśli wystąpią którekolwiek z tych objawów,
należy natychmiast skonsultować się z lekarzem,
• chodzenie, mówienie, jedzenie lub wykonywanie innych czynności przez sen,
• zmniejszenie temperatury ciała (hipotermia),
• zapalenie trzustki,
• stan chorobowy (zwany zespołem metabolicznym), w którym występują łącznie 3 lub więcej
następujących objawów: przyrost tkanki tłuszczowej w okolicy brzusznej, spadek stężenia
„dobrego cholesterolu” (HDL-C), wzrost stężenia triglicerydów we krwi, wysokie ciśnienie krwi
i wzrost poziomu cukru we krwi,
• agranulocytoza, stan charakteryzujący się współwystępowaniem gorączki, objawów
grypopodobnych, bólu gardła, lub innych zakażeń z bardzo małą liczbą białych krwinek,
• niedrożność jelit,
• zwiększenia stężenia kinazy kreatynowej we krwi (substancji znajdującej się w mięśniach).

Bardzo rzadkie działania niepożądane (dotyczą do 1 na 10 000 pacjentów):
• ciężka wysypka, pęcherze lub czerwone plamy na skórze,
• ciężkie reakcje alergiczne (tzw. wstrząs anafilaktyczny), które mogą powodować trudności
z oddychaniem lub prowadzić do wstrząsu,
• nagły obrzęk skóry, zwykle wokół oczu, warg i gardła (obrzęk naczynioruchowy),
• pęcherze na skórze, jamie ustnej, oczach i narządach płciowych (zespół Stevensa-Johnsona).
Patrz sekcja 2,
• nieprawidłowe wydzielanie hormonu regulującego objętość moczu,
• uszkodzenie włókien mięśniowych i ból mięśni (rabdomioliza).

Działania niepożądane o nieznanej częstości występowania (nie może być określona na podstawie
dostępnych danych):
• zaburzenia mięśnia sercowego (kardiomiopatia),
• zapalenie mięśnia sercowego,
• zapalenie naczyń krwionośnych (zapalenie naczyń), często z wysypką skórną z małymi
czerwonymi lub fioletowymi guzkami,
• wysypka z nieregularnymi czerwonymi plamami (rumień wielopostaciowy),
• ciężka, nagła reakcja alergiczna z objawami takimi jak gorączka i pęcherze na skórze
i złuszczanie się skóry (toksyczna martwica naskórka). Patrz sekcja 2.
• reakcję na produkt leczniczy z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), obejmująca
objawy grypopodobne z wysypką, gorączką, obrzękiem gruczołów i nieprawidłowymi wynikami
badań krwi (w tym zwiększenie liczby białych krwinek (eozynofilia) i enzymów wątrobowych).
Patrz sekcja 2.
• objawy odstawienia mogące wystąpić u noworodków, których matki w czasie ciąży stosowały
kwetiapinę.
• udar.

Leki z grupy, do której należy lek Bonogren, mogą powodować zaburzenia rytmu serca, które mogą
być poważne, a w ciężkich przypadkach - nawet śmiertelne.

Niektóre działania niepożądane można rozpoznać jedynie wykonując badania krwi. Zalicza się do nich
zmiany stężenia niektórych tłuszczów (triglicerydów i cholesterolu całkowitego) lub cukru we krwi,
zmiany stężenia hormonów tarczycy we krwi, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych,
zmniejszenie liczby niektórych typów krwinek, zmniejszenie liczby czerwonych krwinek, zwiększenie
stężenia kinazy kreatynowej we krwi (substancji znajdującej się w mięśniach), spadek stężenia sodu
we krwi i podwyższenie stężenia prolaktyny we krwi. Podwyższenie stężenia prolaktyny może w
rzadkich przypadkach prowadzić do:
• obrzęku piersi i niespodziewanej produkcji mleka zarówno u kobiet, jak i mężczyzn,

Pl_257_IA_021 8

• zaniku lub nieregularnej miesiączki u kobiet.

Lekarz może od czasu do czasu zalecić wykonanie badań krwi.

Dodatkowe działania niepożądane u dzieci i młodzieży
Działania niepożądane występujące u osób dorosłych mogą również wystąpić u dzieci i młodzieży.

Następujące działania niepożądane obserwowano częściej u dzieci i młodzieży lub nie były
obserwowane u dorosłych:

Bardzo częste działania niepożądane (dotyczą więcej niż 1 na 10 pacjentów):
• wzrost stężenia hormonu zwanego prolaktyną, we krwi. W rzadkich przypadkach może to
prowadzić do:
- obrzęku piersi i niespodziewanej produkcji mleka zarówno u dziewcząt, jak i u chłopców,
- zaniku lub nieregularnej miesiączki u dziewcząt,
• zwiększony apetyt,
• wymioty,
• nieprawidłowe ruchy mięśni, w tym trudności w rozpoczęciu zamierzonego ruchu, drżenie,
niepokój lub sztywność mięśni bez jednoczesnego uczucia bólu,
• wzrost ciśnienia krwi.

Częste działania niepożądane (dotyczą do 1 na 10 pacjentów):
• uczucie osłabienia, omdlenie (mogące prowadzić do upadków),
• zatkany nos,
• drażliwość.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie, lub pielęgniarce. Działania
niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań
Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych
i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Fax: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Bonogren?
• Lek należy przechowywać w oryginalnym opakowaniu.
• Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
• Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na tekturowym pudełku.
Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
• Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy
zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże
chronić środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Pl_257_IA_021 9

Co zawiera lek Bonogren

Substancją czynną leku jest kwetiapina.
Każda 25 mg tabletka powlekana zawiera 25 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny).
Każda 100 mg tabletka powlekana zawiera 100 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny).
Każda 200 mg tabletka powlekana zawiera 200 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny).
Każda 300 mg tabletka powlekana zawiera 300 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny).

Pozostałe składniki to:

Rdzeń tabletki:
Hypromeloza 2910
Wapnia wodorofosforan dwuwodny
Laktoza jednowodna
Skrobia kukurydziana
Karboksymetyloskrobia sodowa (Typ A)
Magnezu stearynian
Celuloza mikrokrystaliczna
Talk
Krzemionka koloidalna bezwodna

Otoczka tabletki:
25 mg:
Żelaza tlenek czerwony (E172)
Żelaza tlenek żółty (E172)
Hypromeloza 2910
Tytanu dwutlenek (E171)
Makrogol 400
Żółcień pomarańczowa (E110)

100 mg:
Żelaza tlenek żółty (E172)
Hypromeloza 2910
Tytanu dwutlenek (E171)
Makrogol 400

200 i 300 mg:
Hydroksypropyloceluloza
Hypromeloza 2910
Talk
Tytanu dwutlenek (E171)

Jak wygląda lek Bonogren i co zawiera opakowanie

Bonogren 25 mg: brzoskwiniowe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane o średnicy
ok. 5,7 mm.
Bonogren 100 mg: żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z rowkiem dzielącym
z jednej strony, o średnicy ok. 9,1 mm.
Bonogren 200 mg: białe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z rowkiem dzielącym
z jednej strony, o średnicy ok. 12,1 mm.
Bonogren 300 mg: białe, podłużne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z rowkiem dzielącym
z jednej strony.

Tabletki 100 mg, 200 mg oraz 300 mg można dzielić na równe dawki.

Opakowania:

Pl_257_IA_021 10

Lek Bonogren 25 mg, 100 mg, 200 mg i 300 mg pakowany jest w blistry zawierające 10 tabletek
powlekanych.
W opakowaniach znajduje się: 10, 20, 30, 50, 60, 90, 100, 120, 180 i 240 tabletek
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny

Vipharm S.A.
ul. A. i F. Radziwiłłów 9
05-850 Ożarów Mazowiecki
tel.: (+4822) 679 5135
fax: (+4822) 678 92 87
e-mail: vipharm@vipharm.com.pl

Wytwórca

Genepharm S.A.
18th klm Marathonos Avenue
153 51 Pallini Attikis
Grecja

PharmaPath S.A.
1, 28th Oktovriou St.
Agia Varvara, 123 51
Grecja
(tylko dla mocy 25 mg)

Ten produkt leczniczy został dopuszczony do obrotu w Krajach Członkowskich EOG pod
następującymi nazwami:

Polska: Bonogren
Czechy: Derin potahovane tablety

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 06/2024

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

PL_257_IA_021

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKU LECZNICZEGO

BONOGREN 100 mg tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda 100 mg, tabletka powlekana zawiera 100 mg, kwetiapiny (Quetiapinum) w postaci fumaranu
kwetiapiny.

Każda 100 mg tabletka powlekana zawiera 28,00 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana

Bonogren 100 mg: żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane z rowkiem dzielącym
z jednej strony i o średnicy około 9,1 mm.

Tabletki 100 mg można dzielić na dwie równe dawki.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Bonogren jest wskazany:
− w leczeniu schizofrenii,
− w leczeniu choroby afektywnej dwubiegunowej:
▪ z epizodami maniakalnymi o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego,
▪ z epizodami ciężkiej depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej,
▪ zapobiegawczo w nawrotach choroby afektywnej dwubiegunowej u pacjentów z epizodami
maniakalnymi lub depresyjnymi, którzy odpowiadali klinicznie na leczenie kwetiapiną.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dla każdego wskazania istnieje inny schemat dawkowania. Należy zatem upewnić się, że pacjenci
otrzymają jasne informacje dotyczące prawidłowego dawkowania w ich stanie chorobowym.

Dorośli

Leczenie schizofrenii
W leczeniu schizofrenii, produkt leczniczy Bonogren należy podawać dwa razy na dobę. Całkowita
dawka dobowa przez pierwsze cztery dni leczenia wynosi: 50 mg (Dzień 1.), 100 mg (Dzień 2.),
200 mg (Dzień 3.) i 300 mg (Dzień 4.).

PL_257_IA_021

Od Dnia 4. dawkę należy zwiększać do dawki skutecznej wynoszącej zazwyczaj od 300 do 450 mg na
dobę. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji na lek u indywidualnego pacjenta, dawkę
można dostosowywać w zakresie od 150 do 750 mg na dobę.

Leczenie umiarkowanych do ciężkich epizodów manii w przebiegu choroby afektywnej
dwubiegunowej
W leczeniu epizodów manii związanych z chorobą dwubiegunową produkt leczniczy Bonogren należy
podawać dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa w pierwszych czterech dniach leczenia wynosi
100 mg (Dzień 1.), 200 mg (Dzień 2.), 300 mg (Dzień 3.) i 400 mg (Dzień 4.). Dalsze
dostosowywanie dawki do 800 mg na dobę do Dnia 6. należy przeprowadzać, zwiększając dawkę nie
więcej niż o 200 mg na dobę.

Dawkę można dostosować w przedziale od 200 do 800 mg na dobę, w zależności od odpowiedzi
klinicznej i tolerancji leczenia u indywidualnego pacjenta. Skuteczna dawka zazwyczaj mieści się
w przedziale między 400 a 800 mg na dobę.

Leczenie ciężkich epizodów depresyjnych w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej
Produkt leczniczy Bonogren należy podawać raz na dobę przed snem. Całkowita dawka dobowa
w pierwszych czterech dniach leczenia wynosi 50 mg (Dzień 1.), 100 mg (Dzień 2.), 200 mg (Dzień
3.) i 300 mg (Dzień 4.). Zalecana dzienna dawka to 300 mg. W badaniach klinicznych nie
zaobserwowano dodatkowych korzyści w grupie przyjmującej do 600 mg w porównaniu z grupą
przyjmującą 300 mg (patrz punkt 5.1). Jednak u niektórych pacjentów korzystne może być podawanie
600 mg. Dawki większe niż 300 mg powinny być wprowadzane przez lekarza doświadczonego
w leczeniu choroby afektywnej dwubiegunowej. Badania kliniczne wykazały, że u indywidualnych
pacjentów, u których zachodzi obawa o tolerancję produktu leczniczego, można rozważyć
zmniejszenie dawki do wartości minimalnej wynoszącej 200 mg.

Zapobieganie nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej
W celu zapobiegania nawrotom epizodów manii, mieszanych lub depresji w przebiegu choroby
afektywnej dwubiegunowej u pacjentów, u których zaobserwowano reakcję na leczenie kwetiapiną
stanów ostrych choroby afektywnej dwubiegunowej, należy kontynuować leczenie tą samą dawką
leku. Dawka może być dostosowana w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia
u indywidulanego pacjenta, w zakresie od 300 do 800 mg, przyjmowanych dwa razy na dobę. Ważne,
aby w leczeniu podtrzymującym stosować najmniejszą skuteczną dawkę.

Pacjenci w podeszłym wieku
Podobnie jak inne przeciwpsychotyczne produkty lecznicze, kwetiapinę należy stosować ostrożnie
u pacjentów w podeszłym wieku, szczególnie w początkowym okresie podawania. Zależnie od
odpowiedzi klinicznej i tolerancji u indywidualnego pacjenta, tempo zwiększania dawki kwetiapiny
może być wolniejsze, a dobowa dawka terapeutyczna mniejsza niż u młodszych pacjentów.
U pacjentów w podeszłym wieku średni klirens kwetiapiny z osocza był mniejszy o 30% do 50%
w porównaniu z młodszymi pacjentami.

Skuteczność i bezpieczeństwo nie zostały ocenione u pacjentów w wieku powyżej 65 lat z epizodami
depresyjnymi w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej.

Dzieci i młodzież
Kwetiapiny nie należy stosować u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia ze względu na brak
danych dotyczących stosowania w tej grupie wiekowej. Dostępne dane z kontrolowanych placebo
badań klinicznych przedstawiono w punktach 4.4, 4.8, 5.1 oraz 5.2.

Zaburzenia czynności nerek
U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek nie ma potrzeby dostosowania dawki.

Zaburzenia czynności wątroby

PL_257_IA_021

Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Należy zatem zachować ostrożność
podczas stosowania produktu leczniczego Bonogren u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby,
szczególnie w początkowym okresie podawania leku. U pacjentów ze stwierdzonymi zaburzeniami
czynności wątroby początkowa dawka powinna wynosić 25 mg na dobę. Dawka może być zwiększana
codziennie o 25 do 50 mg na dobę, aż do uzyskania skutecznej dawki, zależnie od reakcji klinicznej
i tolerancji leczenia u indywidulanego pacjenta.

Sposób podawania

Produkt leczniczy Bonogren może być przyjmowany z pokarmem lub bez pokarmu.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na kwetiapinę lub którąkolwiek substancję pomocniczą produktu leczniczego
wymienioną w punkcie 6.1.

Przeciwwskazane jest jednoczesne podawanie inhibitorów cytochromu P450 3A4, takich jak:
inhibitory proteazy wirusa HIV, leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, erytromycyna, klarytromycyna
i nefazodon (patrz punkt 4.5).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ponieważ produkt leczniczy Bonogren ma kilka wskazań, profil bezpieczeństwa należy określić
w oparciu o indywidualne rozpoznanie i dawkę stosowaną u pacjenta.

Dzieci i młodzież
Kwetiapina nie jest zalecana do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia, ze względu na
brak danych wspierających zastosowanie w tej grupie wiekowej. Badania kliniczne z zastosowaniem
kwetiapiny wykazały, że oprócz znanego profilu bezpieczeństwa określonego u dorosłych (patrz punkt
4.8), niektóre działania niepożądane wystąpiły z większą częstością u dzieci i młodzieży niż
u dorosłych (zwiększenie apetytu, zwiększenie stężenia prolaktyny w surowicy, wymioty, zapalenie
błony śluzowej nosa i omdlenia) lub mogą mieć inne następstwa u dzieci i młodzieży (objawy
pozapiramidowe i drażliwość). Zidentyfikowano jedno działanie niepożądane, którego nie
obserwowano wcześniej w grupie dorosłych (wzrost ciśnienia tętniczego krwi). U dzieci i młodzieży
zaobserwowano również zmiany w badaniach czynności tarczycy.

Ponadto nie badano bezpieczeństwa długoterminowego stosowania produktu leczniczego Bonogren
w zakresie jego wpływu na wzrost i dojrzewanie przez okres dłuższy niż 26 tygodni. Nie są znane
długoterminowe skutki dla rozwoju poznawczego i behawioralnego.

W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo z udziałem dzieci i młodzieży, stosowanie
kwetiapiny wiązało się ze zwiększeniem częstości występowania objawów pozapiramidowych
(ang. extrapyramidal symptoms, EPS) w porównaniu z grupą placebo u pacjentów leczonych na
schizofrenię, manię i depresję w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej (patrz punkt 4.8).

Samobójstwo/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego
Depresja w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej jest związana ze zwiększonym ryzykiem
występowania myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (zdarzenia związane z próbami
samobójczymi). Ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania znaczącej remisji. Ponieważ poprawa
może nie nastąpić w ciągu kilku pierwszych tygodni leczenia lub dłużej, pacjenci powinni pozostawać
pod ścisłą kontrolą lekarską do czasu wystąpienia poprawy. Doświadczenie kliniczne wskazuje, że
ryzyko samobójstwa może zwiększyć się we wczesnym etapie powrotu do zdrowia.

PL_257_IA_021

Ponadto, lekarze powinni rozważyć ryzyko wystąpienia zdarzeń związanych z samobójstwem po
nagłym przerwaniu leczenia kwetiapiną, ze względu na znane czynniki ryzyka leczonej choroby.

Inne zaburzenia psychiczne, w których przepisywana jest kwetiapina mogą być również związane ze
zwiększonym ryzykiem wystąpienia zdarzeń związanych z samobójstwem. Ponadto, zaburzenia te
mogą współwystępować z epizodami ciężkiej depresji. U pacjentów leczonych z powodu innych
zaburzeń psychicznych należy podjąć takie same środki ostrożności, jak u pacjentów z epizodami
ciężkiej depresji.

Podczas leczenia należy uważnie obserwować pacjentów, u których wystąpiły zdarzenia związane
z samobójstwem w wywiadzie lub przejawiających znacznego stopnia skłonności samobójcze przed
rozpoczęciem leczenia, ponieważ należą do grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia myśli
samobójczych lub prób samobójczych. Metaanaliza badań klinicznych kontrolowanych placebo,
przeprowadzonych u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi z zastosowaniem leków
przeciwdepresyjnych, wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów poniżej 25
roku życia w porównaniu z placebo.

Należy ściśle obserwować pacjentów, w szczególności tych z grupy wysokiego ryzyka zwłaszcza na
początku terapii i w przypadku zmiany dawki. Należy ostrzec pacjentów (i ich opiekunów)
o konieczności zwrócenia uwagi na każdy objaw klinicznego nasilenia choroby, zachowania lub myśli
samobójcze oraz nietypowe zmiany w zachowaniu oraz o konieczności natychmiastowego
skontaktowania się z lekarzem w razie wystąpienia tych objawów.

Krótkoterminowe badania kliniczne kontrolowane placebo z udziałem pacjentów z epizodami ciężkiej
depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej wykazały zwiększone ryzyko wystąpienia
zdarzeń związanych z próbami samobójczymi u młodych dorosłych pacjentów (w wieku poniżej 25
lat), którzy byli leczeni kwetiapiną w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo (odpowiednio
3,0% vs 0%). Populacyjne badanie retrospektywne dotyczące stosowania kwetiapiny w leczeniu
pacjentów z epizodami ciężkiej depresji wykazało zwiększone ryzyko samookaleczenia i samobójstwa
u pacjentów w wieku od 25 do 64 lat bez historii samookaleczeń podczas stosowania kwetiapiny
z innymi lekami przeciwdepresyjnymi.

Ryzyko zmian metabolicznych
Ze względu na obserwowane ryzyko pogorszenia profilu metabolicznego, w tym zmiany masy ciała,
stężenia glukozy we krwi (patrz hiperglikemia) i stężenia lipidów, które stwierdzono w badaniach
klinicznych, parametry metaboliczne pacjentów należy ocenić w momencie rozpoczęcia leczenia oraz
należy regularnie kontrolować zmiany tych parametrów w czasie trwania leczenia. W razie
pogorszenia tych parametrów, należy zastosować odpowiednie postępowanie kliniczne (patrz również
punkt 4.8).

Objawy pozapiramidowe
W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo z udziałem dorosłych pacjentów leczonych
z powodu ciężkich epizodów depresyjnych w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej,
stosowanie kwetiapiny wiązało się ze zwiększoną częstością występowania objawów
pozapiramidowych (ESP) w porównaniu do częstości ich występowania u pacjentów otrzymujących
placebo (patrz punkt 4.8 i 5.1).

Stosowanie kwetiapiny związane było z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie
nieprzyjemnym lub wyczerpującym niepokojem ruchowym oraz potrzebą ruchu, której często
towarzyszy niezdolność do siedzenia lub stania w miejscu. Wystąpienie tych objawów jest bardziej
prawdopodobne w pierwszych kilku tygodniach leczenia. U pacjentów, u których rozwiną się te
objawy, zwiększenie dawki może być szkodliwe.

Dyskinezy późne

PL_257_IA_021

W razie wystąpienia objawów dyskinezy późnej należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie
leczenia kwetiapiną. Objawy dyskinezy późnej mogą się nasilić, a nawet pojawić się po przerwaniu
leczenia (patrz punkt 4.8).

Senność i zawroty głowy
Leczenie kwetiapiną związane jest z sennością i objawami z nią związanymi, takimi jak sedacja (patrz
punkt 4.8). W badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z depresją w przebiegu choroby
dwubiegunowej, objawy te pojawiały się zazwyczaj w ciągu trzech pierwszych dni leczenia i miały
zazwyczaj łagodne lub umiarkowane nasilenie. Pacjenci doświadczający senności o ciężkim nasileniu
mogą wymagać częstszych wizyt kontrolnych przez co najmniej 2 tygodnie od wystąpienia objawów
senności lub do czasu poprawy; może być konieczne rozważenie przerwania leczenia.

Niedociśnienie ortostatyczne
Leczenie kwetiapiną wiązało się z niedociśnieniem ortostatycznym i związanymi z nim zawrotami
głowy (patrz punkt 4.8), które, podobnie jak senność, występują zwykle w początkowym okresie
zwiększania dawki. Może to zwiększać ryzyko wystąpienia przypadkowego zranienia (upadku),
zwłaszcza w populacji osób starszych. Dlatego należy zalecić pacjentom zachowanie ostrożności,
dopóki nie zapoznają się w pełni z możliwymi działaniami leku.

Kwetiapinę należy stosować ostrożnie u pacjentów z rozpoznaną chorobą układu krążenia,
zaburzeniami krążenia mózgowego i wszelkimi innymi stanami mogącymi predysponować do
niedociśnienia. W razie wystąpienia niedociśnienia ortostatycznego należy rozważyć zmniejszenie
dawki lub bardziej stopniowe jej zwiększanie, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu sercowonaczyniowego.

Zespół bezdechu sennego
Zespół bezdechu sennego obserwowano u pacjentów leczonych kwetiapiną. U pacjentów
przyjmujących jednocześnie leki przeciwdepresyjnie działające na ośrodkowy układ nerwowy,
u pacjentów z bezdechem sennym w wywiadzie lub narażonych na wystąpienie bezdechu sennego,
tj. u pacjentów z nadwagą lub otyłych oraz u pacjentów płci męskiej, kwetiapina powinna być
stosowana z ostrożnością.

Napady drgawkowe
Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały różnicy w częstości napadów drgawkowych
u pacjentów leczonych kwetiapiną lub otrzymujących placebo. Brak danych na temat częstości
występowania napadów drgawkowych u pacjentów z padaczką w wywiadzie. Podobnie jak
w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność podczas leczenia
pacjentów z napadami drgawkowymi w wywiadzie (patrz punkt 4.8).

Złośliwy zespół neuroleptyczny
Występowanie złośliwego zespołu neuroleptycznego jest związane ze stosowaniem leków
przeciwpsychotycznych, w tym również kwetiapiny (patrz punkt 4.8). Objawy kliniczne obejmują
hipertermię, zaburzenia stanu psychicznego, sztywność mięśni, zaburzenia czynności układu
autonomicznego i zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej. W razie wystąpienia tych objawów
należy przerwać podawanie kwetiapiny i zastosować odpowiednie leczenie.

Zespół serotoninowy
Jednoczesne podawanie produktu Bonogren i innych leków serotoninergicznych, takich jak inhibitory
MAO, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu
zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne mogą
powodować zespół serotoninowy, który może zagrażać życiu (patrz punkt 4.5).

Jeśli leczenie w skojarzeniu z innymi lekami serotoninergicznym jest klinicznie uzasadnione, zaleca
się uważne obserwowanie pacjenta, zwłaszcza na początku leczenia i podczas zwiększania dawki.

PL_257_IA_021

Objawy zespołu serotoninowego mogą obejmować zmiany stanu psychicznego, niestabilność
autonomiczną, zaburzenia nerwowo-mięśniowe i (lub) objawy żołądkowo-jelitowe.

Jeśli podejrzewa się wystąpienie zespołu serotoninowego, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub
odstawienie produktu leczniczego, w zależności od nasilenia objawów.

Ciężka neutropenia i agranulocytoza
W badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny obserowano występowanie ciężkiej neutropenii
(liczba granulocytów obojętnochłonnych we krwi <0,5 x 109/l). Większość przypadków ciężka
neutropenia wystąpiła w ciągu kilku miesięcy od rozpoczęcia terapii kwetiapiną. Nie wykazano
wyraźnego związku z dawką produktu leczniczego. W okresie po wprowadzeniu kwetiapiny do obrotu
odnotowano przypadki zgonu. Do możliwych czynników ryzyka związanych z neutropenią należą:
istniejąca mała liczba białych krwinek (WBC) oraz neutropenia polekowa w wywiadzie. Jednakże,
w niektórych przypadkach neutropenia wystąpiła u pacjentów bez istniejących wcześniej czynników
ryzyka. U pacjentów, u których liczba neutrofilów wynosi <1,0 x 109/l, leczenie kwetiapiną należy
przerwać. Pacjentów należy obserwować celem wykrycia objawów zakażenia oraz należy
kontrolować liczbę neutrofilów (dopóki ich liczba nie przekroczy 1,5 x 109/l) (patrz punkt 5.1).

U pacjentów z zakażeniem lub gorączką należy rozważyć możliwość wystąpienia neutropenii,
szczególnie gdy brak ewidentnego czynnika (ów) predysponującego, i należy zastosować odpowiednie
postępowanie kliniczne.

Należy poinformować pacjentów o konieczności natychmiastowego zgłaszania wystąpienia objawów
wskazujących na agranulocytozę lub zakażenie (np. gorączka, osłabienie, senność, ból gardła) na
każdym etapie leczenia kwetiapiną. U tych pacjentów należy bezzwłocznie oznaczyć liczbę białych
krwinek WBC oraz bezwzględną liczbę neutrofilów (ANC), szczególnie w przypadku braku
czynników predysponujących.

Działanie przeciwcholinergiczne (muskarynowe)
Norkwetiapina, czynny metabolit kwetiapiny, wykazuje umiarkowane do silnego powinowactwo do
różnych podtypów receptorów muskarynowych. Przyczynia się to do występowania działań
niepożądanych świadczących o działaniu przeciwcholinergicznym podczas stosowania kwetiapiny
w zalecanych dawkach, w skojarzeniu z innymi lekami mającymi działanie przeciwcholinergiczne
oraz w razie przedawkowania. Kwetiapinę należy stosować ostrożnie u pacjentów przyjmujących leki
o działaniu przeciwcholinergicznym (muskarynowym). Kwetiapinę należy stosować ostrożnie
u pacjentów ze zdiagnozowanym zatrzymaniem moczu lub zatrzymaniem moczu w wywiadzie,
klinicznie istotnym przerostem gruczołu krokowego, niedrożnością jelit lub podobnymi chorobami,
zwiększonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub jaskrą z wąskim kątem przesączania (patrz punkty
4.5, 4.8, 5.1 i 4.9).

Interakcje
Patrz także punkt 4.5.
W razie zastosowania kwetiapiny jednocześnie z lekami silnie indukującymi enzymy wątrobowe,
np. karbamazepiną lub fenytoiną, stężenie kwetiapiny w osoczu może ulec wyraźnemu zmniejszeniu,
co może wpływać na skuteczność leczenia kwetiapiną. U pacjentów otrzymujących leki pobudzające
działanie enzymów wątrobowych leczenie kwetiapiną można rozpocząć wyłącznie, jeśli lekarz
stwierdzi, że korzyści ze stosowania kwetiapiny przeważają nad ryzykiem odstawienia terapii lekami
indukującymi enzymy wątrobowe. Ważne, aby wszelkie zmiany dotyczące leków indukujących
enzymy wątrobowe następowały stopniowo oraz by w razie potrzeby zastąpiono te leki lekami
nieindukującymi enzymów wątrobowych (np. walproinianem sodu).

Masa ciała
U pacjentów leczonych kwetiapiną obserwowano przyrost masy ciała. Przyrost masy ciała należy
monitorować i postępować zgodnie z wytycznymi dotyczącymi leczenia przeciwpsychotycznego
(patrz punkty 4.8 i 5.1).

PL_257_IA_021

Hiperglikemia
Podczas leczenia kwetiapiną rzadko zgłaszano przypadki hiperglikemii i/lub rozwój lub nasilenie
objawów cukrzycy sporadycznie związane z kwasicą ketonową lub śpiączką, w tym kilka przypadków
zgonów (patrz punkt 4.8). W niektórych przypadkach odnotowano wcześniejszy przyrost masy ciała,
który może być czynnikiem predysponującym. Zgodnie z wytycznymi dotyczącymi leczenia
przeciwpsychotycznego zalecane jest odpowiednie monitorowanie stanu klinicznego. Pacjenci
stosujący jakikolwiek lek przeciwpsychotyczny, w tym kwetiapinę, powinni być obserwowani pod
względem wystąpienia oznak i objawów hiperglikemii (takich jak polidypsja, poliuria, polifagia
i osłabienie), a pacjenci z cukrzycą lub dużym jej ryzykiem powinni być regularnie kontrolowani pod
względem zmian stężenia glukozy w krwi. Należy regularnie monitorować masę ciała pacjenta.

Lipidy
W badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny zaobserwowano zwiększenie stężenia
triglicerydów, cholesterolu LDL oraz cholesterolu całkowitego i zmniejszenie stężenia cholesterolu
HDL (patrz punkt 4.8). W razie wystąpienia zmian stężenia lipidów, należy postępować zgodnie
z przyjętą praktyką kliniczną.

Wydłużenie odstępu QT
W baniach klinicznych oraz podczas leczenia kwetiapiną zgodnie ze wskazaniami zawartymi
w Charakterystyce Produktu Leczniczego, nie wykazano trwałego wydłużenia odstępu QT
związanego ze stosowaniem kwetiapiny. Po wprowadzeniu kwetiapiny do obrotu, odnotowano
wydłużenie odstępu QT po zastosowaniu produktu leczniczego w dawkach terapeutycznych (patrz
punkt 4.8) i po przedawkowaniu (patrz punkt 4.9). Podobnie jak w przypadku innych leków
przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność, przepisując kwetiapinę pacjentom z chorobami
układu sercowo-naczyniowego lub z wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie rodzinnym. Należy
również zachować ostrożność w przypadku przepisywania kwetiapiny łącznie z lekami, które
powodują wydłużenie odstępu QT, albo równocześnie z lekami neuroleptycznymi, szczególnie u osób
w podeszłym wieku, u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT, zastoinową
niewydolnością serca, hipertrofią serca, hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz punkt 4.5).

Zapalenie mięśnia sercowego i kardiomiopatia
W badaniach klinicznych i po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano przypadki kardiomiopatii
i zapalenia mięśnia sercowego (patrz punkt 4.8). U pacjentów, u których podejrzewa się
kardiomiopatię lub zapalenie mięśnia sercowego należy rozważyć przerwanie leczenia kwetiapiną.

Ciężkie niepożądane reakcje skórne (SCAR)
W związku z leczeniem kwetiapiną bardzo rzadko raportowano ciężkie niepożądane reakcje skórne
(SCAR), zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN),
reakcję na produkt leczniczy z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), które mogą
stanowić zagrożenie dla życia lub powodować zgon. Ciężkie niepożądane reakcje skórne
objawiają się poprzez kombinację następujących symptomów: rozległa wysypka skórna lub
złuszczające zapalenie skóry, wysoka temperatura ciała, limfadenopatia i możliwa eozynofilia.
Jeżeli u pacjenta wystąpią symptomy wskazujące na ciężką niepożądaną reakcję skórną,
należy niezwłocznie przerwać podawanie kwetiapiny i rozważyć leczenie alternatywne.

Odstawienie leku
Po nagłym zaprzestaniu podawania kwetiapiny opisywano ostre objawy wycofania leku, takie jak
bezsenność, nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Zaleca się
stopniowe wycofywanie leku przez okres przynajmniej jednego do dwóch tygodni (patrz punkt 4.8).

Pacjenci w podeszłym wieku z zaburzeniami psychotycznymi powiązanymi z demencją
Kwetiapina jest niewskazana dla osób leczonych z powodu psychozy powiązanej z demencją.

PL_257_IA_021

W randomizowanych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo przeprowadzonych na populacji
pacjentów cierpiących na demencję, przyjmujących atypowe leki przeciwpsychotyczne stwierdzono
trzykrotny wzrost ryzyka wystąpienia naczyniowo-mózgowych zdarzeń niepożądanych. Mechanizm
odpowiedzialny za podwyższenie ryzyka jest nieznany. Nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka
u pacjentów przyjmujących inne leki przeciwpsychotyczne lub w innych populacjach pacjentów.
Kwetiapinę należy stosować ostrożnie u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru.

Metaanaliza badań nad atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi wykazała, że pacjenci
w podeszłym wieku, cierpiący na psychozy powiązane z demencją, są obciążenie zwiększonym
ryzykiem zgonu w porównaniu do pacjentów przyjmujących placebo. W dwóch 10-tygodniowych
badaniach kontrolowanych placebo na tej samej populacji pacjentów (n = 710), średnia wieku: 83 lata
(zakres: 56-99 lat), śmiertelność pacjentów leczonych kwetiapiną wynosiła 5,5% w porównaniu z
3,2% w grupie placebo. Przyczyny śmierci pacjentów były różne, odpowiadały spodziewanym dla tej
populacji..

Pacjenci w podeszłym wieku z chorobą Parkinsona (PD)/parkinsonizmem
Retrospektywne badanie populacyjne obejmujące zastosowanie kwetiapiny w leczeniu pacjentów
z epizodami ciężkiej depresji wykazało zwiększone ryzyko zgonu podczas stosowania kwetiapiny
u pacjentów w wieku> 65 lat. Zależność ta nie występowała, gdy z analizy usuwano pacjentów
z chorobą Parkinsona. Należy zachować ostrożność, jeśli kwetiapina jest przepisywana pacjentom
w podeszłym wieku z chorobą Parkinsona.

Zaburzenia połykania
W związku ze stosowaniem kwetiapiny odnotowano zaburzenia połykania (patrz punkt 4.8).
Kwetiapinę należy stosować ostrożnie u pacjentów z ryzykiem wystąpienia zachłystowego zapalenia
płuc.

Zaparcia i niedrożność jelit
Zaparcia stanowią czynnik ryzyka niedrożności jelit. Podczas stosowania kwetiapiny zgłaszano
zaparcia i niedrożność jelit (patrz punkt 4.8). Obejmuje to przypadki zgonów pacjentów znajdujących
się w grupie podwyższonego ryzyka wystąpienia niedrożności jelit, w tym tych, którzy otrzymywali
jednocześnie wiele leków zmniejszających perystaltykę jelit i/lub mogli nie zgłaszać objawów
zaparcia. Pacjenci z zaparciem/niedrożnością jelit powinni przebywać pod ścisłą kontrolą lekarską.

Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (VTE)
Podczas leczenia lekami przeciwpsychotycznymi zgłaszano przypadki występowania żylnej choroby
zakrzepowo-zatorowej (ang. venous thromboembolism, VTE). Ponieważ u pacjentów leczonych
lekami przeciwpsychotycznymi często występują nabyte czynniki ryzyka zakrzepicy z zatorami
w układzie żylnym, należy rozpoznać wszystkie możliwe czynniki ryzyka oraz podjąć odpowiednie
działania prewencyjne przed rozpoczęciem oraz w trakcie leczenia kwetiapiną.

Zapalenie trzustki
W badaniach klinicznych i po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano przypadki
zapalenia trzustki. Ze zgłoszeń odnotowanych po wprowadzeniu do obrotu wynika, że choć nie
wszystkie przypadki były powiązane z czynnikami ryzyka, to u wielu pacjentów występowały
czynniki ryzyka zapalenia trzustki, takie jak: podwyższone stężenie triglicerydów (patrz punkt 4.4),
kamienie żółciowe oraz spożywanie alkoholu.

Informacje dodatkowe
Dane na temat stosowania kwetiapiny w połączeniu z walproinianem sodu lub litem w leczeniu
umiarkowanych do ciężkich objawów manii są ograniczone; niemniej jednak, terapia łączona była
dobrze tolerowana (patrz punkty 4.8 oraz 5.1). Dane wykazały działanie addytywne w trzecim
tygodniu.

Niewłaściwe stosowanie i nadużywanie

PL_257_IA_021

Zgłaszano przypadki niewłaściwego stosowania i nadużywania. Zaleca się ostrożność podczas
przepisywania kwetiapiny pacjentom z uzależnieniem od alkoholu lub leków w wywiadzie.

Laktoza
Produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną
nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Sód
Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za
„wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Kwetiapina oddziałuje na ośrodkowy układ nerwowy, należy zatem zachować ostrożność podczas jej
stosowania w połączeniu z innymi produktami leczniczymi, które również oddziałują na ośrodkowy
układ nerwowy oraz z alkoholem.

Kwetiapinę należy stosować ostrożnie w skojarzeniu z produktami leczniczymi serotoninergicznymi,
takimi jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory
wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne,
ze względu na zwiększone ryzyko zespołu serotoninowego, który może zagrażać życiu (patrz punkt
4.4).

Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów przyjmujących inne leki o działaniu
przeciwcholinergicznym (muskarynowym) (patrz punkt 4.4).

Cytochrom P450 (CYP) 3A4 jest enzymem w głównej mierze odpowiedzialnym za przemiany
kwetiapiny katalizowane przez cytochrom P450. W badaniu interakcji przeprowadzonym na zdrowych
ochotnikach, równoczesne podawanie kwetiapiny (w dawce 25 mg) z ketokonazolem - inhibitorem
CYP3A4, spowodowało 5- do 8-krotne zwiększenie ekspozycji ogólnoustrojowej (stężenia kwetiapiny
w osoczu, mierzonej jako AUC – ang. area under curve). Na tej podstawie jednoczesne stosowanie
kwetiapiny z inhibitorami CYP3A4 jest przeciwwskazane. Nie zaleca się również spożywania soku
grejpfrutowego podczas stosowania kwetiapiny.

W badaniach klinicznych z zastosowaniem dawek wielokrotnych, prowadzonych w celu ustalenia
farmakokinetyki kwetiapiny podawanej przed leczeniem i podczas leczenia karbamazepiną (lekiem
indukującym enzymy wątrobowe), jednoczesne podanie karbamazepiny znacząco zwiększało klirens
kwetiapiny. Powodowało to zmniejszenie ekspozycji ogólnoustrojowej na kwetiapinę (mierzonej jako
AUC) do średnio 13% wartości występujących po podaniu samej kwetiapiny; u niektórych pacjentów
obserwowano jeszcze silniejszy efekt. Wynikiem tej interakcji może być mniejsze stężenie kwetiapiny
w osoczu, co może mieć wpływ na skuteczność terapii kwetiapiną.

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z fenytoiną (innym lekiem indukującym enzymy mikrosomalne)
powoduje znaczące zwiększenie klirensu kwetiapiny o ok. 450%. U pacjentów otrzymujących lek
indukujący enzymy wątrobowe, rozpoczęcie leczenia kwetiapiną może nastąpić wyłącznie wtedy,
kiedy lekarz stwierdzi, że korzyść z przyjmowania kwetiapiny przewyższa ryzyko wycofania leków
indukujących enzymy wątrobowe. Ważne, by wszelkie zmiany w związku z lekami indukującymi
enzymy wątrobowe następowały stopniowo oraz by w razie potrzeby zastąpiono te leki lekami
niepobudzającymi enzymów (np. walproinianem sodu) (patrz punkt 4.4).

Parametry farmakokinetyczne kwetiapiny nie zmieniają się znacząco podczas jednoczesnego
stosowania z lekami przeciwdepresyjnymi: imipraminą (znany inhibitor CYP 2D6) lub fluoksetyną
(znany inhibitor CYP 3A4 i CYP 2D6).

PL_257_IA_021

Po jednoczesnym zastosowaniu kwetiapiny z przeciwpsychotycznymi lekami: rysperydonem lub
haloperydolem, parametry farmakokinetyczne kwetiapiny nie zmieniają się istotnie. Jednoczesne
podawanie kwetiapiny i tiorydazyny powoduje zwiększenie klirensu kwetiapiny o ok. 70%.

Parametry farmakokinetyczne kwetiapiny nie zmieniają się podczas jednoczesnego zastosowania
cymetydyny.

Parametry farmakokinetyczne litu nie zmieniają się po jednoczesnym zastosowaniu z kwetiapiną.

W 6-tygodniowym, randomizowanym badaniu porównującym stosowanie litu i kwetiapiny
o przedłużonym uwalnianiu oraz placebo i kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu u dorosłych
pacjentów z ostrą manią, w grupie stosującej lit łącznie z kwetiapiną obserwowano częstsze
występowanie zdarzeń pozapiramidowych (w szczególności drżenia), senności i przyrostu masy ciała
niż w grupie stosującej kwetiapinę łącznie z placebo (patrz punkt 5.1).

Parametry farmakokinetyczne walproinianu sodu i kwetiapiny nie zmieniają się w stopniu istotnym
klinicznie po jednoczesnym stosowaniu. W retrospektywnym badaniu z udziałem dzieci i młodzieży
otrzymujących walproinian sodu, kwetiapinę lub oba leki, większą częstość występowania leukopenii
i neutropenii odnotowano w grupie przyjmującej skojarzone leczenie w porównaniu do grupy
monoterapeutycznej.

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji z produktami leczniczymi powszechnie
stosowanymi w chorobach układu sercowo-naczyniowego.

Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania kwetiapiny z lekami, o których
wiadomo, że powodują zaburzenia równowagi elektrolitowej lub wydłużenie odstępu QT.

Zgłaszano przypadki wystąpienia fałszywie dodatnich wyników testów immunologicznych dla
enzymu metadonu i trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych u pacjentów, którzy przyjmowali
kwetiapinę. Zaleca się potwierdzenie wątpliwego wyniku badania immunologicznego
z zastosowaniem odpowiedniej techniki chromatograficznej.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża

Pierwszy trymestr
Umiarkowana liczba publikowanych danych dotyczących stosowania kwetiapiny w czasie ciąży
(pomiędzy 300 a 1000 przypadków zakończonych ciąż), włączając indywidualne zgłoszenia i niektóre
badania obserwacyjne, nie wskazuje na zwiększone ryzyko wystąpienia wad rozwojowych
spowodowanych leczeniem. Jednakże, na podstawie wszystkich dostępnych danych, nie można
wyciągnąć jednoznacznych wniosków. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na
reprodukcję (patrz punkt 5.3). Z tego powodu kwetiapina może być stosowana w czasie ciąży
wyłącznie wówczas, jeżeli ewentualne korzyści uzasadniają potencjalne ryzyko.

Trzeci trymestr
Noworodki narażone na działanie leków przeciwpsychotycznych (w tym kwetiapiny) w trzecim
trymestrze ciąży, są narażone na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, włącznie z objawami
pozapiramidowymi i/lub objawami odstawienia, które mogą mieć różne nasilenie i czas trwania po
porodzie. Zgłaszano wystąpienie pobudzenia, hipertonii, hipotonii, drżenia, senności, niewydolności
oddechowej lub zaburzeń odżywiania. W związku z tym noworodki powinny pozostawać pod uważną
obserwacją.

Karmienie piersią

PL_257_IA_021

W oparciu o bardzo ograniczone dane z opublikowanych sprawozdań dotyczących przenikania
kwetiapiny do mleka kobiecego, trudno określić rzeczywistą skalę tego zjawiska podczas stosowania
kwetiapiny w dawkach terapeutycznych. Ze względu na brak szczegółowych danych, należy podjąć
decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać terapię kwetiapiną biorąc pod uwagę korzyści
z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety.

Płodność

Wpływ kwetiapiny na płodność u ludzi nie był oceniany. Działanie związane z podwyższonym
stężeniem prolaktyny obserwowano u szczurów, lecz wyniki te nie odnoszą się bezpośrednio do ludzi
(patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Ze względu na wpływ kwetiapiny na ośrodkowy układ nerwowy, nie zaleca się wykonywania
czynności wymagających zwiększonej uwagi. Dlatego pacjentom odradza się prowadzenie pojazdów
i obsługiwania urządzeń mechanicznych, dopóki nie zostanie ustalona indywidualna podatność
pacjenta na działanie produktu leczniczego.

#### 4.8 Działania niepożądane

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane podczas stosowania kwetiapiny (≥10%) to: senność,
zawroty głowy, ból głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, objawy odstawienia, zwiększenie
stężenia triglicerydów w surowicy, zwiększenie stężenia cholesterolu całkowitego (głównie
cholesterolu LDL), zmniejszenie stężenia cholesterolu HDL, przyrost masy ciała, zmniejszenie
stężenia hemoglobiny i objawy pozapiramidowe.

Poniższa tabela (Tabela 1) przedstawia częstość działań niepożądanych występujących podczas
leczenia kwetiapiną, zgodnie z formatem zalecanym przez III Grupę Roboczą CIOMS (Council for
International Organizations of Medical Sciences, Rada Międzynarodowych Organizacji Nauk
Medycznych); 1995.

Tabela 1. Częstość występowania działań niepożądanych związana z leczeniem kwetiapiną

Częstość występowania działań niepożądanych została podana zgodnie z poniższym: bardzo często
(≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1
000), bardzo rzadko (<1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych
danych).

Klasyfikacja
układów
i narządów

Bardzo
często
Często Niezbyt
często
Rzadko Bardzo
rzadko
Częstość
nieznana

Zaburzenia
krwi i układu
chłonnego

Zmniejszone
stężenie
hemoglobiny

Leukopenia1,
28,
Zmniejszona
liczba
neutrofilów,
Zwiększona
liczba
eozynofilów2

Neutropenia1
,
Trombocyto
penia,
Niedokrwist
ość,
Zmniejszona
liczba płytek
krwi13

Agranulocyt
oza26

PL_257_IA_021

Zaburzenia
układu
immunologic
znego

Nadwrażliwo
ść (w tym
skórne
reakcje
alergiczne)

Reakcje
anafilaktyczn
e5

Zaburzenia
endokrynolo
giczne

Hiperprolakt
ynemia15,
Zmniejszenie
stężenia
całkowitej
T424,
Zmniejszenie
stężenia
wolnej T424,
Zmniejszenie
stężenia
całkowitej T3
24,
Zwiększenie
stężenia
TSH24

Zmniejszenie
stężenia
wolnej T324,
Niedoczynno
ść tarczycy21

Nieprawidło
we
wydzielanie
hormonu
antydiuretyc
znego

Zaburzenia
metabolizmu
i odżywiania

Zwiększenie
stężenia
triglicerydów
w surowicy10,
30,
Zwiększenie
stężenia
cholesterolu
całkowitego
(głównie
frakcji
LDL)11,30,
Zmniejszenie
stężenia
frakcji HDL
cholesterolu1
7,30,
Zwiększenie
masy ciała8,12

Zwiększenie
łaknienia,
Zwiększenie
stężenia
glukozy we
krwi do
stanu
hiperglikemi
cznego6,30

Hiponatremi
a19,
Cukrzyca1,5,
Nasilenie
istniejącej
cukrzycy

Zespół
metaboliczny

Zaburzenia
psychiczne
Nietypowe
sny
i koszmary
senne, Myśli
i zachowania
samobójcze20

Somnambuli
zm
i związane z
nim reakcje
takie jak
mówienie
przez sen
oraz
zaburzenie
odżywiania
związane ze
snem
Zaburzenia
układu
Zawroty
głowy4,16,
Dyzartria Napady
drgawek1,

PL_257_IA_021

nerwowego Senność2,16,
Ból głowy
Objawy
pozapiramid
owe1,21

Zespół
niespokojnyc
h nóg,
Dyskinezy
późne1,5,
Omdlenia4,16
Zaburzenia
oka
Niewyraźne
widzenie
Zaburzenia
serca
Tachykardia4
, Kołatania
serca23

Wydłużenie
odstępu
QT1,12,18,
Bradykardia3

Kardiomiopa
tia,
Zapalenie
mięśnia
sercowego
Zaburzenia
naczyniowe
Niedociśnien
ie
ortostatyczne
4,16

Żylna
choroba
zakrzepowozatorowa1

Udar33

Zaburzenia
układu
oddechoweg
o, klatki
piersiowej i
śródpiersia

Duszność23 Zapalenie
błony
śluzowej
nosa

Zaburzenia
żołądka i
jelit

Suchość
błony
śluzowej
jamy ustnej

Zaparcia,
Niestrawnoś
ć, Wymioty25

Zaburzenia
połykania7
Zapalenie
trzustki1,
Niedrożność
jelit
Zaburzenia
wątroby i
dróg
żółciowych

Zwiększenie
aktywności
aminotransfe
razy
alaninowej
(AlAT)
w surowicy3,
Zwiększenie
aktywności
gamma-GT3

Zwiększenie
aktywności
aminotransfe
razy
asparaginow
ej (AspAT)
w surowicy3

Żółtaczka5,
Zapalenie
wątroby

Zaburzenia
skóry i tkanki
podskórnej

Obrzęk
naczynioruchowy5,
Zespół
Stevensa –
Johnsona5

Toksyczne,
martwicze
oddzielanie
się naskórka,
Rumień
wielopostaci
owy,
Wysypka
z eozynofilią
i objawami
układowymi
(DRESS),
Zapalenie
naczyń
krwionośnyc
h skóry
Zaburzenia
mięśniowoRabdomioliz
a

PL_257_IA_021

szkieletowe
i tkanki
łącznej
Zaburzenia
nerek i dróg
moczowych

Zatrzymanie
moczu

Ciąża, połóg
i okres
okołoporodo
wy

Noworodko
wy zespół
odstawienia31

Zaburzenia
układu
rozrodczego
i piersi

Zaburzenia
funkcji
seksualnych

Priapizm,
Mlekotok,
Obrzęk
piersi,
Zaburzenia
miesiączkow
ania
Zaburzenia
ogólne i
stany
w miejscu
podania

Objawy
odstawienia1,

Łagodna
postać
astenii,
Obrzęk
obwodowy,
Drażliwość,
Gorączka

Złośliwy
zespół
neuroleptycz
ny1,
Hipotermia

Badania
diagnostyczn
e

Zwiększenie
aktywności
fosfokinazy
kreatynowej
we krwi14

### 1. Patrz punkt 4.4
### 2. Zazwyczaj w ciągu dwóch pierwszych tygodni leczenia może wystąpić senność i zasadniczo
ustępuje wraz z kontynuacją leczenia kwetiapiną.
### 3. U niektórych pacjentów przyjmujących kwetiapinę zaobserwowano bezobjawowy wzrost
aktywności aminotranferaz (AlAT, AspAT) (od wartości prawidłowej do >3x ULN
w dowolnym czasie) w surowicy oraz aktywności enzymu gamma-GT. Te wzrosty aktywności
miały charakter przemijający w trakcie kontynuowania leczenia kwetiapiną.
### 4. Jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych blokujących receptory alfa1-
adrenergiczne, kwetiapina może często indukować niedociśnienie ortostatyczne, związane
z zawrotami głowy, tachykardią oraz, u niektórych pacjentów, z omdleniami, szczególnie
w początkowej fazie dostosowywania dawki (patrz punkt 4.4).
### 5. Obliczenie częstości tych działań niepożądanych zostało wykonane jedynie w oparciu o dane
uzyskane po wprowadzeniu produktu do obrotu.
### 6. Stężenie glukozy we krwi na czczo ≥126 mg/dl (≥7,0 mmol/l) lub stężenie glukozy we krwi po
posiłku ≥200 mg/dl (≥11,1 mmol/l) w co najmniej w jednym badaniu.
### 7. Wzrost częstości występowania zaburzeń połykania związany ze stosowaniem kwetiapiny
w porównaniu do placebo obserwowano jedynie w badaniach klinicznych dotyczących depresji
w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej.
### 8. W oparciu o wzrost masy ciała o >7% w stosunku do wartości wyjściowej. Występuje głównie
w pierwszych tygodniach leczenia u dorosłych pacjentów.
### 9. Najczęściej występującymi objawami odstawienia stwierdzanymi w badaniach klinicznych
kontrolowanych placebo z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii były: bezsenność,
nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i rozdrażnienie. Częstość tych reakcji
znacząco się zmniejszyła po 1 tygodniu od zakończenia terapii.

PL_257_IA_021

### 10. Stężenie triglicerydów 200 mg/dl (≥2,258 mmol/l) u pacjentów ≥18 lat) lub ≥150 mg/dl
(≥ 1,694 mmol/l) u pacjentów <18 lat w co najmniej w jednym badaniu.
### 11. Stężenie cholesterolu ≥240 mg/dl (≥6,2064 mmol/l) u pacjentów ≥18 lat lub ≥200 mg/dl
(≥5,172 mmol/l) u pacjentów <18 lat w co najmniej w jednym badaniu. Bardzo często
stwierdzano wzrost stężenia cholesterolu LDL o ≥30 mg/dl (≥0,769 mmol/l). Średnia zmiana
wśród pacjentów, u których obserwowano wzrost, wynosiła 41,7 mg/dl (1,07 mmol/l).
### 12. Patrz tekst poniżej.
### 13. Liczba płytek krwi ≤100 x 109/l w co najmniej w jednym badaniu.
### 14. W oparciu o raporty działań niepożądanych obserwowanych w badaniach klinicznych,
zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej we krwi, niezwiązane ze złośliwym zespołem
neuroleptycznym.
### 15. Stężenie prolaktyny (pacjenci >18 lat): >20 μg/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn; >30 μg/l
(>1304,34 pmol/l) u kobiet w dowolnym czasie.
### 16. Może prowadzić do upadków.
### 17. Cholesterol frakcji HDL: <40 mg/dl (1,025 mmol/l) u mężczyzn, <50 mg/dl (1,282 mmol/l)
u kobiet w dowolnym czasie.
### 18. Częstość występowania u pacjentów z przesunięciem odstępu QT z <450 ms do >450 ms,
ze wzrostem o >30 msek. W badaniach kontrolowanych placebo z użyciem kwetiapiny średnia
zmiana i częstość występowania u pacjentów z przesunięciem odstępu QT do poziomu wartości
istotnej klinicznie są podobne w grupie stosującej kwetiapinę i placebo.
### 19. Przesunięcie od >132 mmol/l do ≤132 mmol/l w co najmniej w jednym badaniu.
### 20. Przypadki myśli samobójczych i zachowań samobójczych zgłaszane były podczas terapii
kwetiapiną lub niedługo po przerwaniu leczenia (patrz punkt 4.4 i 5.1).
### 21. Patrz punkt 5.1.
### 22. Zmniejszenie stężenia hemoglobiny do ≤13 g/dl (8,07 mmol/l) u mężczyzn, ≤12 g/dl (7,45
mmol/l) u kobiet wystąpiło co najmniej jeden raz u 11% pacjentów przyjmujących kwetiapinę
we wszystkich badaniach klinicznych, w tym w badaniach otwartych. U tych pacjentów, średnie
zmniejszenie maksymalnego stężenia hemoglobiny w dowolnym czasie wynosiło -1,50 g/dl.
### 23. Zgłaszano wraz z towarzyszącą tachykardią, zawrotami głowy, niedociśnieniem ortostatycznym
i/lub z choroba serca/układu oddechowego.
### 24. Na podstawie zmiany wartości początkowej do potencjalnie istotnych klinicznie wartości
w dowolnym momencie we wszystkich badaniach. Zmiany stężenia całkowitej T4, wolnej T4,
całkowitej T3 i wolnej T3 są zdefiniowane jako <0,8 x LLN (pmol/l), a zmiana stężenia TSH
jako >5 mIU/l w każdym momencie.
### 25. Na podstawie zwiększonej częstości wymiotów u pacjentów w podeszłym wieku (≥ 65 lat).
### 26. Na podstawie zmiany liczby neutrofilów od ≥1,5 x 109/l w warunkach wyjściowych do <0,5 x
109/l w dowolnym momencie podczas leczenia oraz w oparciu o wyniki pacjentów z ciężką
neutropenią (<0,5 x 109/l) oraz zakażeniem w czasie wszystkich badań klinicznych
z zastosowaniem kwetiapiny (patrz punkt 4.4).
### 27. Na podstawie zmiany wartości początkowej do potencjalnie istotnych klinicznie wartości
w dowolnym momencie po rozpoczęciu badania we wszystkich próbach. Zmiany liczby
eozynofilów są zdefiniowane jako > 1x 109 komórek/l w dowolnym momencie leczenia.
### 28. Na podstawie zmiany wartości początkowej do potencjalnie istotnych klinicznie wartości
w dowolnym momencie po rozpoczęciu badania we wszystkich próbach. Zmiany liczby białych
krwinek są zdefiniowane jako ≤ 3x109 komórek/l w dowolnym momencie leczenia.
### 29. Na podstawie doniesień dotyczących zdarzeń niepożądanych w postaci zespołu metabolicznego
we wszystkich badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny.
### 30. U niektórych pacjentów w badaniach klinicznych obserwowano pogorszenie więcej niż jednego
czynnika metabolicznego: masy ciała, stężenia glukozy i lipidów (patrz punkt 4.4).
### 31. Patrz punkt 4.6.
### 32. Może występować podczas rozpoczynania lub na początku leczenia i wiązać się
z niedociśnieniem i/lub omdleniami. Częstość ustalono na podstawie zgłoszeń zdarzeń
niepożądanych dotyczących bradykardii i związanych z nią zdarzeń obserwowanych we
wszystkich badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny.
### 33. Na podstawie pojedynczego retrospektywnego nierandomizowanego badania
epidemiologicznego.

PL_257_IA_021

Podczas stosowania leków neuroleptycznych zgłaszano przypadki wydłużenia dostępu QT, arytmii
komorowej, nagłego niewyjaśnionego zgonu, zatrzymania akcji serca, „torsades de pointes”, które
uznaje się za działania związane z całą klasą leków.

W związku z leczeniem kwetiapiną raportowano ciężkie niepożądane reakcje skórne (SCAR), zespół
Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), reakcję na produkt
leczniczy z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS).

Dzieci i młodzież
Powyżej opisane działania niepożądane występujące u osób dorosłych mogą również wystąpić
u dzieci i młodzieży. Poniższa tabela przedstawia działania niepożądane, które częściej występują
u dzieci i młodzieży (w wieku 10-17 lat) niż u osób dorosłych lub, które nie zostały rozpoznane
u dorosłych.

Tabela 2. Działania niepożądane u dzieci i młodzieży związane z leczeniem kwetiapiną, które
występują częściej niż u dorosłych lub nie były obserwowane w populacji dorosłych.

Częstość występowania działań niepożądanych została podana zgodnie z poniższym: bardzo często
(>1/10), często (>1/100 do <1/10), niezbyt często (>1/1 000 do <1/100), rzadko (>1/10 000 do <1/1
000), bardzo rzadko (<1/10 000).

Klasyfikacja układów
i narządów
Bardzo często Często

Zaburzenia endokrynologiczne Zwiększenie stężenia
prolaktyny1
Zaburzenia metabolizmu
i odżywiania
Zwiększenie łaknienia

Zaburzenia układu nerwowego Objawy pozapiramidowe3,4 Omdlenie
Zaburzenia naczyniowe Zwiększenie ciśnienia
tętniczego krwi2
Zaburzenia układu
oddechowego, klatki piersiowej
i śródpiersia

Zapalenie błony śluzowej nosa

Zaburzenia żołądka i jelit Wymioty
Zaburzenia ogólne i stany
w miejscu podania
Drażliwość3

### 1. Stężenie prolaktyny (pacjenci <18 lat): >20 μg/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn; >26 μg/l
(>1130,428 pmol/l) u kobiet w dowolnym momencie. U mniej niż u 1% pacjentów nastąpił
wzrost stężenia prolaktyny do >100 g/l.
### 2. Na podstawie zmian istotnych klinicznie wartości progowych (wg kryteriów z Narodowych
Instytutów Zdrowia) lub wzrostu skurczowego ciśnienia krwi o >20 mmHg lub wzrost
rozkurczowego ciśnienia krwi o >10 mmHg w dowolnym w czasie dwóch (3-6 tygodni) badań
kontrolowanych placebo u dzieci i młodzieży.
### 3. Uwaga: częstość występowania jest zgodna z obserwowaną u dorosłych, ale może wynikać
z innych uwarunkowań klinicznych niż u dorosłych.
### 4. Patrz punkt 5.1.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania

PL_257_IA_021

Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy
Na ogół objawy przedmiotowe i podmiotowe wynikały z zaostrzenia znanych działań
farmakologicznych substancji czynnej, takich jak: senność i sedacja, tachykardia, niedociśnienie
tętnicze i działanie przeciwcholinergiczne.

Przedawkowanie może prowadzić do: wydłużenia odstępu QT, drgawek, stanu padaczkowego,
rabdomiolizy, niewydolności oddechowej, zatrzymania moczu, splątania, majaczenia i/lub
pobudzenia, śpiączki oraz zgonu. Pacjenci z rozpoznaną wcześniej ciężką chorobą układu krążenia
mogą być obciążeni większym ryzykiem wystąpienia skutków przedawkowania (patrz punkt 4.4,
Niedociśnienie ortostatyczne).

Postępowanie w razie przedawkowania
Nie istnieje swoiste antidotum dla kwetiapiny. W razie ciężkiego zatrucia należy uwzględnić
możliwość zażycia kilku różnych produktów leczniczych. Pacjent powinien być leczony na oddziale
intensywnej terapii. Zaleca się uzyskać i utrzymać drożność dróg oddechowych, zapewnić
odpowiednie natlenowanie i wentylację, monitorowanie i podtrzymywanie czynności układu
sercowo-naczyniowego.

Zgodnie z danymi literaturowymi, pacjentów z delirium i pobudzeniem oraz stwierdzonym zespołem
przeciwcholinergicznym można leczyć fizostygminą w dawce 1-2 mg (pod stałą kontrolą EKG). Ze
względu na potencjalny negatywny wpływ fizostygminy na przewodzenie w sercu, nie jest to zalecane
jako standardowe leczenie. Fizostygminę można stosować, jeżeli u pacjenta nie występują żadne
nieprawidłowości w zapisie EKG. Nie należy stosować fizostygminy w razie zaburzeń rytmu serca,
bloku serca jakiegokolwiek stopnia lub poszerzenia zespołu QRS.

Mimo, że nie badano zapobiegania wchłaniania po przedawkowaniu, w ciężkich zatruciach może być
wskazane płukanie żołądka wykonane w ciągu jednej godziny od spożycia, jeśli to możliwe. Należy
również rozważyć podanie węgla aktywnego.

W przypadku przedawkowania kwetiapiny, oporne na leczenie niedociśnienie tętnicze należy leczyć
środkami takimi, jak dożylnie płyny i/lub środki sympatykomimetyczne. Należy unikać stosowania
adrenaliny i dopaminy, ponieważ beta-stymulacja może nasilić niedociśnienie w przypadku
wywołanej przez kwetiapinę blokady receptorów alfa adrenergicznych.

Pacjent powinien pozostawać pod wnikliwą kontrolą lekarską aż do powrotu do zdrowia.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwpsychotyczne
Kod ATC: N05A H04

PL_257_IA_021

Mechanizm działania
Kwetiapina jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym. Kwetiapina oraz jej czynny metabolit
występujący w osoczu ludzkim, norkwetiapina, wchodzą w interakcje z wieloma receptorami
neuroprzekaźników. Kwetiapina i norkwetiapina wykazują powinowactwo do receptora
serotoninowego (5HT2) oraz do receptorów dopaminowych (D1 i D2) w mózgu. Uważa się, że takie
połączenie antagonistycznego oddziaływania na receptory, przy bardziej wybiórczym działaniu na
receptory 5HT2 w porównaniu do receptorów dopaminowych D2, odpowiada za właściwości
przeciwpsychotyczne i niską zdolność kwetiapiny do wywoływania niepożądanych objawów
pozapiramidowych (EPS) w porównaniu do typowych leków przeciwpsychotycznych.

Kwetiapina i norkwetiapina nie wykazują zauważalnego powinowactwa do receptorów
benzodiazepinowych, lecz mają duże powinowactwo do receptorów histaminergicznych oraz α1-
adrenergicznych i umiarkowane powinowactwo do receptorów α2- adrenergicznych. Kwetiapina
wykazuje również niskie lub brak powinowactwa do receptorów muskarynowych, podczas gdy
norkwetiapina wykazuje średnie do wysokiego powinowactwo do różnych receptorów
muskarynowych, co może tłumaczyć działanie przeciwcholinergiczne (muskarynowe). Hamowanie
przez norkwetiapinę czynnika transportującego norepinefrynę (NET) oraz jej częściowe
oddziaływanie agonistyczne na receptory 5HT1A może przyczyniać się do skuteczności
terapeutycznej kwetiapiny, jako leku przeciwdepresyjnego.

Działanie farmakodynamiczne
Kwetiapina wykazuje aktywność w testach aktywności przeciwpsychotycznej, takich jak test odruchu
warunkowego unikania. Hamuje również działanie agonistów dopamincy mierzone metodami
behawioralnymi lub elektrofizjologicznymi, oraz podnosi stężenie metabolitów dopaminowych -
neurochemicznego wskaźnika blokady receptora D2.

W przedklinicznych badaniach predykcyjnych, w których oceniano ryzyko wystąpienia objawów
pozapiramidowych wykazano, że kwetiapina wykazuje inne działanie niż typowe leki
przeciwpsychotyczne i charakteryzuje się atypowym profilem działania. Długotrwałe przyjmowanie
kwetiapiny nie powoduje nadwrażliwości receptora dopaminowego D2. Kwetiapina wykazuje jedynie
słabe działanie kataleptyczne w dawkach skutecznie blokujących receptor dopaminowy D2. Podczas
długotrwałego podawania kwetiapina wykazuje selektywność wobec układu limbicznego - wywołuje
blok depolaryzacyjny neuronów mezolimbicznych A10, lecz nie neuronów układu nigrostriatalnego
A9, zawierających dopaminę. W następstwie doraźnego lub długotrwałego podawania, kwetiapina
w minimalnym stopniu wywołuje objawy dystonii u małp z rodzaju Cebus uwrażliwionych działaniem
haloperydolu lub nieprzyjmujących wcześniej żadnych produktów leczniczych (patrz punkt 4.8).

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Skuteczność kliniczna

Schizofrenia
Wyniki trzech badań klinicznych kontrolowanych placebo u pacjentów ze schizofrenią,
z zastosowaniem różnych dawek kwetiapiny, nie wykazały różnicy pomiędzy grupą kwetiapiny
a grupą placebo pod względem częstości wywoływania objawów pozapiramidowych lub
jednoczesnego stosowania leków przeciwcholinergicznych. Badania kontrolowane placebo, oceniające
stosowanie stałych dawek kwetiapiny w zakresie od 75 do 750 mg na dobę nie przyniosły dowodu na
zwiększenie częstości wywoływania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania
leków przeciwcholinergicznych. W zaślepionych badaniach klinicznych nie wykazano
długoterminowej skuteczności kwetiapiny w zapobieganiu nawrotom schizofrenii. W otwartych
badaniach z udziałem pacjentów ze schizofrenią, kwetiapina była skuteczna w podtrzymywaniu
poprawy klinicznej podczas kontynuacji leczenia u pacjentów, u których obserwowano odpowiedź na
leczenie początkowe, co sugeruje pewną długoterminową skuteczność.

PL_257_IA_021

Choroba afektywna dwubiegunowa
Wyniki czterech badań klinicznych kontrolowanych placebo, w których oceniano dawki kwetiapiny
do 800 mg na dobę w leczeniu objawów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, przy
czym w dwóch badaniach stosowano kwetiapinę w monoterapii, a w dwóch w terapii skojarzonej
z solami litu lub walproinianem sodu, nie wykazały różnic między grupami leczonymi kwetiapiną
i placebo pod względem częstości występowania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego
stosowania przeciwcholinergicznych produktów leczniczych.

W dwóch badaniach klinicznych, w których stosowano kwetiapinę w monoterapii w leczeniu
epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, wykazano większą skuteczność
kwetiapiny niż placebo w redukcji objawów maniakalnych po 3 i po 12 tygodniach leczenia. Brak
danych z badań długoterminowych, które wykazałyby znamiennie większą skuteczność kwetiapiny
w porównaniu z placebo w zapobieganiu kolejnym epizodom manii lub depresji. Dane dotyczące
stosowania kwetiapiny z walproinianem sodu lub solami litu w leczeniu ostrych, umiarkowanych do
ciężkich epizodów maniakalnych w 3-cim oraz 6-tym tygodniu są ograniczone, jednak takie leczenie
skojarzone było dobrze tolerowane przez pacjentów. Dane z badań klinicznych wykazały, iż w 3-cim
tygodniu występuje efekt addycyjny. Drugie badanie nie wykazało efektu addycyjnego w 6-tym
tygodniu.

Mediana dawki stosowanej w ostatnim tygodniu u chorych reagujących na leczenie kwetiapiną
wynosiła około 600 mg na dobę i u około 85% z nich wartość ta mieściła się w zakresie od 400 do
800 mg na dobę.

W czterech trwających 8 tygodni badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z umiarkowanymi do
ciężkich epizodami depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej typu I lub II, kwetiapina
w dawkach 300 mg lub 600 mg była znamiennie skuteczniejsza niż placebo w odniesieniu do
istotnych miar wynikowych: średniej poprawy według skali MADRS i odpowiedzi zdefiniowanej jako
co najmniej 50% poprawa łącznej punktacji w skali MADRS w porównaniu do wartości wyjściowych.
Nie stwierdzono różnicy w wielkości odpowiedzi pomiędzy grupami pacjentów otrzymujących
kwetiapinę w dawkach odpowiednio 300 mg oraz 600 mg.

W fazie kontynuacji leczenia w obu powyższych badaniach wykazano, że długotrwałe leczenie
pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź na stosowanie kwetiapiny w dawce 300 mg lub 600 mg,
było bardziej skuteczne (w porównaniu z placebo) w odniesieniu do objawów depresji, ale nie
w odniesieniu do objawów maniakalnych.

W dwóch badaniach klinicznych dotyczących przeciwdziałania nawrotom, w których oceniano
kwetiapinę w połączeniu z lekami stabilizującymi nastrój u pacjentów z epizodami maniakalnymi,
depresyjnymi lub mieszanymi, połączenie z kwetiapiną wykazało większą skuteczność niż leki
stabilizujące nastrój stosowane w monoterapii, w wydłużaniu czasu do nawrotu jakiejkolwiek zmiany
nastroju (maniakalnego, mieszanego lub depresyjnego). Kwetiapinę podawano dwa razy dziennie
w dawce łącznej od 400 mg do 800 mg na dobę w terapii skojarzonej z litem lub walproinianem.

W 6-tygodniowym randomizowanym badaniu klinicznym z zastosowaniem litu i kwetiapiny
o przedłużonym uwalnianiu oraz placebo i kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu dorosłych
u pacjentów z ostrym stanem maniakalnym, różnica w YMRS pomiędzy grupą przyjmującą
dodatkowo lit, a grupą przyjmującą dodatkowo placebo wyniosła 2,8 punktu, a różnica w odsetku
pacjentów, którzy odpowiedzieli na leczenie (odpowiedź określono jako 50% poprawę YMRS
względem wartości wyjściowej), wyniosła 11% (79% w grupie stosującej lit vs. 68% w grupie, która
otrzymała placebo).

Podczas jednego badania długookresowego (leczenie trwające do 2 lat) oceniającego zapobieganie
nawrotom u pacjentów z epizodami manii, depresji lub mieszanymi kwetiapina okazała się
skuteczniejsza niż placebo w odniesieniu do wydłużenia czasu do nawrotu jakiejkolwiek zmiany
nastroju (maniakalnego, depresyjnego lub mieszanego) u pacjentów z chorobą afektywną

PL_257_IA_021

dwubiegunową typu I. Liczba pacjentów z epizodem zmiany nastroju wynosiła 91 (22,5%) w grupie
otrzymującej kwetiapinę, 208 (51,5%) w grupie otrzymującej placebo i 95 (26,1%) w grupie leczonej
litem. U pacjentów, u których stwierdzono odpowiedź na leczenie kwetiapiną, porównanie ciągłego
leczenia kwetiapiną z wynikami leczenia po zmianie na lit nie wykazało wydłużenia czasu do nawrotu
zmienionego nastroju.

Badania kliniczne wykazały, że kwetiapina jest skuteczna w leczeniu schizofrenii i manii przy
stosowaniu dwa razy na dobę, chociaż farmakokinetyczny okres półtrwania kwetiapiny wynosi około
7 godzin. Potwierdzają to także dane z badań z użyciem pozytonowej emisyjnej tomografii
komputerowej (PET), które wykazały obecność połączeń z receptorami 5HT2 i D2 do 12 godzin po
podaniu kwetiapiny. Nie oceniano bezpieczeństwa ani skuteczności dawek większych niż 800 mg na
dobę.

Bezpieczeństwo stosowania

W krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych nad leczeniem schizofrenii
i manii w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, łączna częstość występowania objawów
pozapiramidowych w grupie otrzymującej kwetiapinę była zbliżona do częstości w grupie placebo
(schizofrenia: 7,8% w grupie przyjmującej kwetiapinę i 8,0% w grupie przyjmującej placebo; mania
w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej: 11,2% w grupie przyjmującej kwetiapinę i 11,4%
w grupie przyjmującej placebo). W krótkoterminowych badaniach klinicznych kontrolowanych
placebo z udziałem pacjentów z ciężkim zaburzeniem depresyjnym (ang. Major Depressive Disorder
– MDD) i chorobą dwubiegunową afektywną obserwowano wyższą częstość występowania objawów
pozapiramidowych w grupie leczonej kwetiapiną w porównaniu z grupą stosującą placebo.
W krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych leczenia depresji w przebiegu
choroby afektywnej dwubiegunowej łączna częstość występowania objawów pozapiramidowych
wynosiła 8,9% w grupie otrzymującej kwetiapine w porównaniu do 3,8% w grupie placebo.
W krótkoterminowych kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny
w monoterapii w leczeniu ciężkich zaburzeń depresyjnych, łączna częstość występowania objawów
pozapiramidowych wynosiła 5,4% w grupie przyjmującej kwetiapinę i 3,2% w grupie przyjmującej
placebo. W krótkoterminowym kontrolowanym placebo badaniu klinicznym z zastosowaniem
kwetiapiny w monoterapii u pacjentów w podeszłym wieku z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi,
łączna częstość występowania objawów pozapiramidowych wynosiła 9,0% w grupie przyjmującej
kwetiapinę i 2,3% w grupie przyjmującej placebo. Zarówno w depresji w przebiegu choroby
afektywnej dwubiegunowej, jak i MDD, częstość poszczególnych działań niepożądanych (np.
akatyzji, zaburzeń pozapiramidowych, drżenia, dyskinezy, dystonii, niepokoju, mimowolnych skurczy
mięśni, pobudzenia psychoruchowego i sztywności mięśni) nie przekraczała 4% w żadnej z badanych
grup.

W krótkoterminowych (trwających od 3 do 8 tygodni) kontrolowanych placebo badaniach
z zastosowaniem stałej dawki kwetiapiny (w zakresie od 50 mg na dobę do 800 mg na dobę), średni
przyrost masy ciała u pacjentów leczonych kwetiapiną wynosił od 0,8 kg dla dawki dobowej 50 mg do
1,4 kg dla dawki dobowej 600 mg (z mniejszym przyrostem masy ciała dla dawki dobowej
wynoszącej 800 mg), w porównaniu z przyrostem masy ciała o 0,2 kg u pacjentów, którym podawano
placebo. Odsetek pacjentów leczonych kwetiapiną, u których nastąpił przyrost masy ciała ≥7%
wynosił od 5,3% dla dawki dobowej 50 mg do 15,5% dla dawki dobowej 400 mg (z mniejszym
przyrostem masy ciała po podaniu dawek dobowych 600 i 800 mg), w porównaniu z 3,7%
u pacjentów otrzymujących placebo.

6-tygodniowe, randomizowane badanie z zastosowaniem litu i kwetiapiny w porównaniu z placebo
i kwetiapiną z udziałem dorosłych pacjentów z ostrą manią wskazało, że połączenie kwetiapiny
z litem prowadzi do większej liczby działań niepożądanych (63% względem 48% dla kwetiapiny
w skojarzeniu z placebo). Wyniki dotyczące bezpieczeństwa wykazały większą częstość
występowania objawów pozapiramidowych zgłoszonych u 16,8% pacjentów otrzymujących
uzupełniająco lit i u 6,6% pacjentów otrzymujących uzupełniająco placebo, z których większość

PL_257_IA_021

dotyczyła drżenia, zgłaszanego u 15,6% pacjentów w grupie otrzymującej uzupełniająco lit i u 4,9%
pacjentów w grupie przyjmującej uzupełniająco placebo. Częstość występowania senności była
większa w grupie przyjmującej kwetiapinę z litem (12,7%) w porównaniu z grupą przyjmującą
kwetiapinę z placebo (5,5%). Ponadto, u większego odsetka pacjentów stosujących terapię skojarzoną
kwetiapiny z litem (8,0%) zaobserwowano pod koniec leczenia przyrost masy ciała (≥7%) niż
w grupie pacjentów przyjmujących kwetiapinę z placebo (4,7%).

Przeprowadzono długoterminowe badania kliniczne dotyczące przeciwdziałaniu nawrotom z okresem
otwartej próby (w zakresie od 4 do 36 tygodni), podczas których pacjenci byli leczeni kwetiapiną,
następnie randomizowano okres odstawienia, podczas którego pacjenci zostali losowo przydzieleni do
grup stosujących kwetiapinę lub placebo. U pacjentów randomizowanych do otrzymywania
kwetiapiny, średni przyrost masy ciała w okresie otwartej próby wynosił 2,56 kg, a do 48 tygodnia
okresu randomizowanego, średni przyrost masy ciała wynosił 3,22 kg, w porównaniu z wyjściową
wartością okresu otwartej próby. U pacjentów randomizowanych do grupy otrzymującej placebo,
średni przyrost masy ciała w okresie otwartej próby wynosił 2,39 kg, a od 48 tygodnia okresu
randomizowanego średni wzrost masy ciała wynosił 0,89 kg, w porównaniu z wyjściową wartością
okresu otwartej próby.

W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo wśród pacjentów w podeszłym wieku z objawami
psychotycznymi związanymi z demencją, częstość występowania niepożądanych mózgowo
naczyniowych zdarzeń na 100 pacjentolat nie była większa u pacjentów leczonych kwetiapiną niż
u pacjentów przyjmujących placebo.

We wszystkich krótkoterminowych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo z zastosowaniem
kwetiapiny w monoterapii u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥1,5 x 109/l częstość
wystąpienia przynajmniej jednorazowej zmiany wartości liczby neutrofilów do <1,5 x 109/l wynosiła
1,9% u pacjentów otrzymujących kwetiapinę i 1,5% u pacjentów otrzymujących placebo. Częstość
występowania zmian do wartości >0,5 - <1,0 x 109/l była taka sama (0,2%) u pacjentów leczonych
kwetiapiną, jak u pacjentów otrzymujących placebo. We wszystkich badaniach klinicznych
(kontrolowanych placebo, otwartych, z aktywnym komparatorem) u pacjentów z wyjściową liczbą
neutrofilów ≥1,5 x 109/l częstość wystąpienia przynajmniej jednorazowej zmiany wartości liczby
neutrofilów do wartości <1,5 x 109/l wynosiła 2,9% i do wartości <0,5 x 109/l wynosiła 0,21%
u pacjentów leczonych kwetiapiną.

Podczas leczenia kwetiapiną występowało zależne od dawki zmniejszenie stężenia hormonów
tarczycy. Częstość występowania zmian stężenia TSH wynosiła 3,2% w przypadku kwetiapiny
w porównaniu do 2,7% w grupie placebo. Częstość występowania wzajemnych, potencjalnie
klinicznie istotnych zmian stężenia zarówno T3 lub T4, jak i TSH w tych badaniach była rzadka,
a obserwowane zmiany stężenia hormonów tarczycy nie były związane z klinicznymi objawami
niedoczynności tarczycy. Maksymalne zmniejszenie całkowitej oraz wolnej T4 było obserwowane
w pierwszych sześciu tygodniach leczenia kwetiapiną, bez dalszego spadku w toku długotrwałego
leczenia. W około 2/3 wszystkich przypadków zaprzestanie leczenia kwetiapiną skutkowało
odwróceniem skutków działania leku na stężenie całkowitej i wolnej T4, niezależnie od czasu trwania
leczenia.

Zaćma/zmętnienie soczewki
W badaniu klinicznym z udziałem pacjentów ze schizofrenią lub zaburzeniami schizoafektywnymi,
w którym oceniano wpływ kwetiapiny na powstawanie zaćmy (200-800 mg na dobę) w porównaniu
z rysperydonem (2-8 mg), odsetek pacjentów ze zwiększonym stopniem zmętnienia soczewek nie był
większy w grupie leczonej kwetiapiną (4%) w porównaniu z grupą otrzymującą rysperydon (10%);
pacjenci otrzymywali badane leki przez okres co najmniej 21 miesięcy.

Dzieci i młodzież

Skuteczność kliniczna

PL_257_IA_021

Skuteczność i bezpieczeństwo kwetiapiny oceniano w 3-tygodniowym kontrolowanym placebo
badaniu dotyczącym leczenia manii (n = 284 pacjentów z USA, w wieku 10-17 lat). U około 45%
pacjentów dodatkowo zdiagnozowano ADHD. Ponadto przeprowadzono 6-tygodniowe kontrolowane
placebo badanie dotyczące leczenia schizofrenii (n = 222 pacjentów w wieku 13-17 lat). Z obu badań
wykluczono pacjentów, którzy nie zareagowali na leczenie kwetiapiną. Leczenie kwetiapiną
rozpoczynano od dawki 50 mg na dobę, w drugim dniu dawkę zwiększono do 100 mg na dobę,
następnie dawkę zwiększano do dawki docelowej (w leczeniu manii: 400-600 mg na dobę; w leczeniu
schizofrenii: 400-800 mg na dobę) zwiększając dawkę o 100 mg na dobę, w dwóch lub trzech
dawkach.

W badaniu dotyczącym leczenia manii różnica w średniej zmianie LS (algorytm najmniejszych
kwadratów) w stosunku do wartości wyjściowych w całkowitej skali Young Mania Rating Scale -
YMRS (grupa aktywna minus grupa placebo) wynosiła –5,21 dla kwetiapiny w dawce 400 mg na dobę
oraz –6,56 dla kwetiapiny w dawce 600 mg na dobę. Wskaźnik pacjentów reagujących na leczenie
(poprawa wyniku w skali YMRS o ≥50%) wynosił 64% dla kwetiapiny w dawce 400 mg na dobę,
58% dla kwetiapiny w dawce 600 mg na dobę i 37% dla grupy otrzymującej placebo.

W badaniu dotyczącym schizofrenii różnica średniej zmiany LS w stosunku do wartości wyjściowych
dla całkowitego wyniku w skali PANSS (grupa aktywna minus grupa placebo) wynosiła –8,16 dla
kwetiapiny w dawce 400 mg na dobę i –9,29 dla kwetiapiny w dawce 800 mg na dobę. Stosowanie
niskich dawek kwetiapiny (400 mg na dobę), jak również dawek wysokich (800 mg na dobę), nie
okazało się skuteczniejsze niż placebo w odniesieniu do pacjentów, u których uzyskano redukcję
o ≥30% całkowitego wyniku w skali PANSS w stosunku do wartości wyjściowych. Zarówno
w przypadku badań dotyczących manii, jak i schizofrenii stosowanie wyższych dawek związane było
z niższym wskaźnikiem odpowiedzi.

W trzecim krótkoterminowym kontrolowanym placebo badaniu z zastosowaniem kwetiapiny
w monoterapii u dzieci i młodzieży (w wieku 10-17 lat) z depresją w przebiegu choroby afektywnej
dwubiegunowej skuteczność nie została udowodniona.

Brak dostępnych danych dotyczących podtrzymania działania lub zapobiegania nawrotom choroby
w tej grupie wiekowej.

Bezpieczeństwo kliniczne

W opisanych powyżej krótkoterminowych badaniach pediatrycznych z zastosowaniem kwetiapiny,
wskaźniki występowania objawów pozapiramidowych w grupie aktywnej względem placebo wynosiły
12,9% w porównaniu z 5,3% w badaniu dotyczącym schizofrenii, 3,6% względem 1,1% w badaniu
dotyczącym manii w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, i 1,1% w porównaniu z 0%
w depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej. Wskaźniki przyrostu masy ciała o ≥7%
od wyjściowej masy ciała w grupie aktywnej względem placebo wynosiły 17% w porównaniu z 2,5%
w badaniach dotyczących schizofrenii i manii w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej,
i 13,7% w porównaniu z 6,8% w badaniu dotyczącym depresji w przebiegu choroby afektywnej
dwubiegunowej. Wskaźniki zdarzeń związanych z samobójstwem w grupie aktywnej względem
placebo wynosiły 1,4% w porównaniu z 1,3% w badaniu dotyczącym schizofrenii, 1,0% względem
0% w badaniu dotyczącym manii w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, i 1,1%
w porównaniu z 0% w depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej. Podczas
przedłużonej fazy obserwacji po zakończeniu leczenia w badaniu dotyczącym depresji w przebiegu
choroby afektywnej dwubiegunowej zaobserwowano dwa dodatkowe zdarzenia związane
z samobójstwem; w chwili zdarzenia jeden z pacjentów przyjmował kwetiapinę.

Bezpieczeństwo długoterminowe

PL_257_IA_021

Dodatkowe dane dotyczące bezpieczeństwa uzyskano z 26-tygodniowego otwartego badania
stanowiącego kontynuację badań krótkoterminowych (n = 380 pacjentów), z zastosowaniem
kwetiapiny w dawkach od 400 mg do 800 mg na dobę, dostarczyło dodatkowych danych na temat
bezpieczeństwa. U dzieci i młodzieży zgłaszano wzrost ciśnienia krwi, natomiast zwiększenie apetytu,
objawy pozapiramidowe oraz podwyższenie stężenia prolaktyny w surowicy obserwowano z większą
częstością u dzieci i młodzieży niż u dorosłych pacjentów (patrz punkty 4.4 i 4.8). W odniesieniu do
przyrostu masy ciała, po uwzględnieniu korekty względem prawidłowego wzrostu w dłuższym czasie,
jako miarę zmiany istotnej klinicznie uznano zwiększenie wskaźnika masy ciała (ang. Body Mass
Index, BMI) o co najmniej 0,5 odchylenia standardowego w stosunku do wartości wyjściowych
wskaźnika. U 18,3% pacjentów leczonych kwetiapiną przez co najmniej 26 tygodni powyższe
kryterium zostało spełnione.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Po podaniu doustnym kwetiapina jest dobrze wchłaniana i w dużym stopniu metabolizowana.
Przyjmowanie z pokarmem nie ma istotnego wpływu na biodostępność kwetiapiny. Ustabilizowane
maksymalne stężenie molowe czynnego metabolitu - norkwetiapiny wynosi 35% stężenia kwetiapiny.

Farmakokinetyki kwetiapiny i norkwetiapiny są liniowe w zakresie zatwierdzonych dawek.

Dystrybucja
Kwetiapina wiąże się w około 83% z białkami osocza.

Metabolizm
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Po podaniu znakowanej
radioizotopem kwetiapiny w postaci niezmienionej wydalane jest z moczem i kałem mniej niż 5%
podanej substancji. Badania in vitro wykazały, że głównym enzymem z układu enzymatycznego
cytochromu P450 biorącym udział w metabolizmie kwetiapiny jest izoenzym CYP 3A4.
Norkwetiapina jest wytwarzana i usuwana głównie przez CYP3A4.

Około 73% radioaktywności wykrywane jest w moczu, a 21% w kale.

Ustalono, że kwetiapina i kilka jej metabolitów (włączając norkwetiapinę) są słabymi inhibitorami
aktywności ludzkiego cytochromu P450 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4 in vitro. Inhibicję CYP in vitro
obserwuje się tylko w stężeniach około 5 do 50 razy większych niż obserwowane u ludzi w zakresie
dawek od 300 do 800 mg na dobę. W związku z tymi wynikami badań in vitro, jest mało
prawdopodobne, aby jednoczesne stosowanie kwetiapiny z innymi lekami powodowało klinicznie
istotne zahamowanie metabolizmu innego leku za pośrednictwem cytochromu P450. Z badań
przeprowadzonych na zwierzętach wynika, że kwetiapina może indukować enzymy cytochromu P450.
W celowanym badaniu interakcji u pacjentów z zaburzeniami psychotycznymi nie stwierdzono jednak
zwiększenia aktywności cytochromu P 450 po podaniu kwetiapiny.

Eliminacja
Okresy półtrwania w fazie eliminacji kwetiapiny i norkwetiapiny wynoszą odpowiednio około 7 i 12
godzin. Średnia frakcja molowa podanej dawki w postaci wolnej kwetiapiny i czynnego metabolitu
w osoczu ludzkim, norkwetiapiny, wydalana w moczu wynosi <5%.

Specjalne grupy pacjentów

Płeć
Nie stwierdza się różnic kinetyki kwetiapiny u mężczyzn i kobiet.

Pacjenci w podeszłym wieku

PL_257_IA_021

Średni klirens kwetiapiny u osób w podeszłym wieku jest około 30% do 50% mniejszy niż
obserwowany u osób dorosłych w wieku od 18 do 65 lat.

Zaburzenia czynności nerek
U osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min/1,73 m2) średni klirens
kwetiapiny w osoczu był zmniejszony o około 25% jednak poszczególne wartości klirensu mieściły
się w zakresie właściwym dla pacjentów z prawidłową czynnością nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
Średnia wartość klirensu kwetiapiny w osoczu zmniejsza się o około 25% u osób z rozpoznanymi
zaburzeniami czynności wątroby (stabilna postać poalkoholowej marskości wątroby). Ponieważ
kwetiapina jest w dużym stopniu metabolizowana w wątrobie, należy oczekiwać zwiększonego
stężenia kwetiapiny w osoczu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Może być konieczne
dostosowanie dawki leku w tej grupie pacjentów (patrz punkt 4.2).

Dzieci i młodzież

Przeanalizowano dane z badań farmakokinetycznych przeprowadzonych z udziałem 9 dzieci w wieku
10–12 lat i 12 młodych pacjentów, leczonych ustaloną dawką kwetiapiny wynoszącą 400 mg dwa razy
na dobę. W stanie stacjonarnym znormalizowane względem dawki stężenia kwetiapiny w osoczu
u dzieci i młodzieży (w wieku 10-17 lat) były na ogół zbliżone do wartości mierzonych u dorosłych,
chociaż Cmax u dzieci było w górnej granicy zakresu obserwowanego u dorosłych. Wartości AUC
i Cmax dla czynnego metabolitu – norkwetiapiny, były wyższe o około (odpowiednio) 62% i 49%
u dzieci (w wieku 10–12 lat) oraz 28% i 14% u młodzieży (w wieku 13–17 lat), w porównaniu
z osobami dorosłymi.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W badaniach in vitro i in vivo nie stwierdzono oznak genotoksyczności. W badaniach laboratoryjnych
u zwierząt po dawkach mogących mieć znaczenie kliniczne obserwowano następujące zmiany, które
jak dotychczas nie zostały potwierdzone w długoterminowych badaniach klinicznych:

U szczurów obserwowano odkładanie pigmentu w tarczycy; u makaków jawajskich występowała
hipertrofia komórek pęcherzykowych gruczołu tarczowego, zmniejszenie stężenia T3 w osoczu,
zmniejszenie stężenia hemoglobiny oraz zmniejszenie liczby krwinek białych i czerwonych; u psów
zmętnienie soczewki oraz zaćmę (patrz punkt 5.1).

W badaniu toksycznego oddziaływania na zarodek i płód u królików obserwowano zwiększoną
częstość występowania zagięcia nadgarstkowego/stępowego. Zaburzenie to występowało w obecności
wyraźnego oddziaływania kwetiapiny na organizm matki, przejawiającego się zmniejszonym
przyrostem masy ciała ciężarnej samicy. Działania te były wyraźnie widoczne dla poziomu ekspozycji
u samicy podobnego lub nieco większego niż występujący u ludzi podczas stosowania maksymalnej
dawki terapeutycznej. Znaczenie tej obserwacji dla stosowania kwetiapiny u ludzi jest nieznane.

W badaniu dotyczącym płodności przeprowadzonym u szczurów stwierdzono marginalne
zmniejszenie płodności samców oraz ciąże urojone, przedłużające się fazy międzyrujowe, wydłużenie
czasu od kohabitacji do spółkowania oraz zmniejszenie odsetka ciąż. Te efekty są związane ze
zwiększeniem stężenia prolaktyny i nie mają bezpośredniego znaczenia u ludzi ze względu na różnice
międzygatunkowe w mechanizmie hormonalnej kontroli rozrodu.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

PL_257_IA_021

Rdzeń tabletki Bonogren 100 mg:
Hypromeloza 2910
Wapnia wodorofosforan dwuwodny
Laktoza jednowodna
Skrobia kukurydziana
Karboksymetyloskrobia sodowa (Typ A)
Magnezu stearynian
Celuloza mikrokrystaliczna pH 102
Talk
Krzemionka koloidalna bezwodna

Otoczka tabletki Bonogren 100 mg:
Opadry Yellow 02B32696:
Żelaza tlenek żółty (E172)
Hypromeloza 2910
Tytanu dwutlenek (E171)
Makrogol 400

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry PVC/aluminium
Opakowania:
10, 20, 30, 50, 60, 90, 100, 120, 180 i 240 tabletek

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak specjalnych wymagań.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Vipharm S.A.
ul. A. i F. Radziwiłłów 9
05-850 Ożarów Mazowiecki
tel.: (+4822) 679 5135
fax: (+4822) 678 92 87
e-mail: vipharm@vipharm.com.pl

PL_257_IA_021

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

10.07.2009/01.07.2014

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

28.06.2024

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.