# Etiagen

> Kwetiapina · 100 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Etiagen
- **Nazwa powszechna:** Quetiapinum
- **Substancja czynna:** [Kwetiapina](https://apteka.online/odpowiedniki/quetiapinum)
- **Moc:** 100 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** N05AH04
- **Liczba opakowań:** 2
- **Numer pozwolenia:** 17107
- **Podmiot odpowiedzialny:** Mylan Ireland Limited
- **Producent:** McDermott Laboratories t/a Gerard Laboratories
Mylan Hungary Kft., Irlandia
Węgry
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/psycholeptyki/etiagen-tabl-powl-100-mg-mylan
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/psycholeptyki/etiagen-tabl-powl-100-mg-mylan.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/23324/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/23324/characteristic

## Dostępne opakowania (2)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 60 tabl. | 5909990806362 | Rp | — | Trudno dostępny (2/5) | — |
| 90 tabl. | 5909990806379 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Etiagen i w jakim celu się go stosuje?
Etiagen zawiera substancję nazywaną kwetiapiną. Należy ona do grupy leków nazywanych lekami
przeciwpsychotycznymi. Kwetiapina może być stosowana w leczeniu szeregu chorób, takich jak:
- Depresja w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, w przebiegu której pacjent odczuwa
stany dużego przygnębienia, silny smutek, ma poczucie winy, brak energii i apetytu i (lub) trudności
w zasypianiu.
- Mania, w przebiegu której pacjent jest nadmiernie pobudzony, podniecony, ma nadmiernie
podwyższony nastrój, odczuwa entuzjazm lub wykazuje nadmierną aktywność, bądź też
nieprawidłową ocenę łącznie z zachowaniami agresywnymi lub destrukcyjnymi.
- Schizofrenia, w przebiegu której pacjent widzi, słyszy lub odczuwa nieistniejące rzeczy, wierzy
w rzeczy, które nie są prawdą lub staje się niezwykle podejrzliwy, pobudzony, zdezorientowany, ma
poczucie winy, jest napięty lub przygnębiony.

Lekarz może kontynuować przepisywanie leku Etiagen, nawet gdy pacjent odczuwa poprawę
samopoczucia.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Etiagen

Kiedy nie stosować leku Etiagen:

• jeśli pacjent ma uczulenie na kwetiapinę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6);
• jeśli pacjent zażywa następujące leki:
- niektóre leki stosowane w leczeniu zakażeń HIV;
- azolowe leki przeciwgrzybicze;
- erytromycynę lub klarytromycynę (stosowane w zakażeniach);
- nefazodon (lek przeciwdepresyjny).

Jeśli którakolwiek z wyżej wymienionych sytuacji odnosi się do pacjenta, nie należy zażywać leku
Etiagen. W razie wątpliwości, przed przyjęciem leku Etiagen należy zwrócić się do lekarza lub
farmaceuty.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Etiagen należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą:
- jeśli u pacjenta lub u kogokolwiek z jego rodziny występowały problemy z sercem, np.
zaburzenia rytmu serca, osłabienie mięśnia sercowego, zapalenie mięśnia sercowego lub jeśli
pacjent stosuje leki, które mogą mieć wpływ na rytm serca;
- jeśli pacjent ma niskie ciśnienie tętnicze krwi;
- jeśli pacjent miał kiedykolwiek udar mózgu, szczególnie dotyczy to pacjentów w podeszłym
wieku;
- jeśli pacjent ma problemy z wątrobą;
- jeśli pacjent kiedykolwiek miał padaczkę lub drgawki;
- jeśli pacjent choruje na cukrzycę lub występuje u niego ryzyko cukrzycy; w takim przypadku
lekarz może zlecić sprawdzenie stężenia glukozy we krwi w czasie stosowania leku Etiagen;
- jeśli u pacjenta w przeszłości występowała mała liczba krwinek białych (co mogło, ale nie
musiało być spowodowane przyjmowaniem innych leków);
- jeśli pacjent jest w podeszłym wieku i cierpi na demencję (utratę funkcji mózgu); w takim
przypadku nie należy stosować leku Etiagen, gdyż należy on do grupy leków mogących
zwiększać ryzyko udaru, a nawet niekiedy ryzyko zgonu pacjentów w podeszłym
wieku z demencją;
- jeśli pacjent jest osobą w podeszłym wieku z chorobą Parkinsona/parkinsonizmem;
- jeśli u pacjenta lub u kogokolwiek z jego rodziny występowały zakrzepy krwi, ponieważ
stosowanie leków z tej grupy było wiązane z tworzeniem się zakrzepów krwi;
- u pacjenta występuje lub występował w przeszłości stan, podczas którego dochodzi do
chwilowego zatrzymania oddechu podczas normalnego snu nocnego (tak zwany „bezdech
senny”), a pacjent stosuje leki spowalniające aktywność mózgu („środki działające hamująco
na ośrodkowy układ nerwowy”);
- u pacjenta występuje lub występował w przeszłości stan, w którym nie może on całkowicie
opróżnić pęcherza (zatrzymanie moczu), ma powiększoną prostatę, zator w jelitach lub
zwiększone ciśnienie w oku. Sytuacje te niekiedy wywołane są przez stosowanie leków (tak
zwanych "leków przeciwcholinergicznych"), które wpływają na funkcjonowanie komórek
nerwowych w celu leczenia niektórych chorób.
- jeśli u pacjenta w przeszłości występowały problemy z alkoholem lub nadużywaniem leków.
- jeśli pacjent ma depresję lub inne stany, które są leczone lekami przeciwdepresyjnymi.
Stosowanie tych leków wraz z lekiem Etiagen może prowadzić do rozwoju zespołu
serotoninowego, będącego stanem mogącym zagrażać życiu (patrz „Lek Etiagen a inne leki”).

Należy natychmiast poinformować lekarza, jeżeli po zastosowaniu leku Etiagen wystąpią
objawy, takie jak:
• szybkie i nieregularne bicie serca, nawet podczas odpoczynku, kołatanie serca, trudności z
oddychaniem, ból w klatce piersiowej lub niewyjaśnione zmęczenie. Lekarz będzie musiał
zbadać serce i jeśli to konieczne, natychmiast skierować pacjenta do kardiologa;
• zespół objawów: wysoka temperatura (gorączka), ostra sztywność mięśni, pocenie się lub
uczucie dezorientacji (zaburzenie zwane złośliwym zespołem neuroleptycznym). Może być
konieczna natychmiastowa pomoc medyczna;
• niekontrolowane ruchy, głównie twarzy lub języka;
• zawroty głowy lub uczucie dużej senności. Może to zwiększyć ryzyko przypadkowego
zranienia (upadku) u pacjentów w podeszłym wieku;
• napady padaczkowe (drgawki);
• długotrwały i bolesny wzwód (priapizm).

Wszystkie te objawy mogą wystąpić podczas leczenia tego typu lekami.

Należy natychmiast poinformować lekarza, jeśli u pacjenta wystąpią:
• gorączka, objawy grypopodobne, ból gardła, lub jakiekolwiek inne zakażenia, gdyż może być to
wynik bardzo małej liczby białych krwinek; może być konieczne zaprzestanie stosowania kwetiapiny i
(lub) zastosowanie odpowiedniego leczenia;
• zaparcia wraz z utrzymującym się bólem brzucha lub zaparcia, które są odporne na leczenie,
ponieważ może to doprowadzić do bardziej poważnego zablokowania jelit.

Myśli samobójcze i nasilenie depresji
U pacjentów z depresją mogą czasami występować myśli o samookaleczeniu lub o popełnieniu
samobójstwa. Takie objawy czy zachowania mogą nasilać się na początku leczenia, ponieważ leki te
zaczynają działać z opóźnieniem, zazwyczaj dopiero po upływie około 2 tygodni, czasem później.
Takie objawy mogą się nasilić, gdy pacjent nagle przerwie stosowanie leku. Ryzyko myśli o
samookaleczeniu lub myśli samobójczych jest bardziej prawdopodobne u młodych dorosłych
pacjentów. Dane z badań klinicznych wykazują zwiększone ryzyko myśli i (lub) zachowań
samobójczych u osób w wieku poniżej 25 lat z depresją.

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala, jeśli wystąpią myśli
o samookaleczeniu lub myśli samobójcze. Pomocne może okazać się poinformowanie krewnych
lub przyjaciół o depresji oraz poproszenie ich o przeczytanie tej ulotki. Pacjent może poprosić o
informowanie go, gdy zauważą, że depresja nasiliła się lub wystąpiły niepokojące zmiany w jego
zachowaniu.

Ciężkie skórne działania niepożądane (SCAR, ang. severe cutaneous adverse reactions)
Podczas leczenia tym lekiem bardzo rzadko zgłaszano ciężkie skórne działania niepożądane (SCAR),
które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu. Zwykle występują one w postaci:

• zespołu Stevensa-Johnsona (SJS, ang. Stevens-Johnson syndrome) – rozległej wysypki z
pęcherzami i łuszczącą się skórą, szczególnie wokół ust, nosa, oczu i narządów płciowych
• toksycznej nekrolizy naskórka (TEN, ang. Toxic Epidermal Necrolysis) – cięższej postaci
powodującej rozległe złuszczanie się skóry
• wysypki z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS, ang. Drug Reaction with
Eosinophilia and Systemic Symptoms) obejmującej objawy grypopodobne z wysypką,
gorączką, powiększeniem węzłów chłonnych oraz nieprawidłowymi wynikami badań krwi (w
tym zwiększeniem liczby białych krwinek (eozynofilia) i enzymów wątrobowych)
• ostrej uogólnionej osutki krostkowej (AGEP, ang. Acute Generalized Exanthematous
Pustulosis) - małych pęcherzy wypełnionych ropą
• rumienia wielopostaciowego (EM, ang. Erythema Multiforme) - wysypki skórnej z
nieregularnymi, swędzącymi, czerwonymi plamami

Jeśli u pacjenta wystąpią te objawy, należy przerwać stosowanie leku Etiagen i natychmiast
skontaktować się z lekarzem prowadzącym lub zgłosić się po pomoc medyczną.

Przyrost masy ciała
U pacjentów stosujących kwetiapinę obserwowano przyrost masy ciała. Należy regularnie sprawdzać
masę ciała.

Dzieci i młodzież
Leku Etiagen nie należy stosować u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.

Lek Etiagen a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Nie należy stosować leku Etiagen, jeśli pacjent stosuje którykolwiek z poniższych leków:
- niektóre leki stosowane w leczeniu zakażeń HIV
- azolowe leki przeciwgrzybicze
- erytromycynę lub klarytromycynę (stosowane w zakażeniach)

- nefazodon (lek przeciwdepresyjny)

Należy powiadomić lekarza prowadzącego, jeżeli pacjent zażywa którykolwiek z niżej wymienionych
leków:
- leki stosowane w leczeniu padaczki (takie jak fenytoina lub karbamazepina)
- leki stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego
- barbiturany (stosowane w razie trudności w zasypianiu)
- tiorydazyna lub lit (inne leki stosowane w leczeniu chorób psychicznych)
- leki, mogące wpływać na rytm serca, np. leki mogące powodować zaburzenia równowagi
elektrolitowej (niski poziom potasu lub magnezu) we krwi, takie jak leki moczopędne i niektóre
antybiotyki (leki stosowane w leczeniu zakażeń)
- leki, które mogą powodować zaparcia
- leki przeciwdepresyjne. Leki te mogą wchodzić w interakcje z lekiem Etiagen i mogą wystąpić
takie objawy, jak mimowolne, rytmiczne skurcze mięśni, w tym mięśni warunkujących ruchy oka,
pobudzenie, omamy, śpiączka, nadmierne pocenie się, drżenie, nasilenie odruchów, zwiększone
napięcie mięśni, temperatura ciała powyżej 38°C (zespół serotoninowy). Jeśli takie objawy
wystąpią, należy zwrócić się do lekarza.

Nie należy przerywać leczenia innymi lekami bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem.

Etiagen z jedzeniem, piciem i alkoholem
Należy zachować ostrożność w piciu napojów alkoholowych. Stosowanie leku Etiagen z alkoholem
może wywołać senność.

Podczas stosowania leku Etiagen nie należy pić soku grejpfrutowego, gdyż może on wpływać na
działanie leku Etiagen.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Nie należy
stosować leku Etiagen w ciąży, chyba, że lekarz zaleci inaczej. Leku Etiagen nie należy stosować
w okresie karmienia piersią.

U noworodków matek, które stosowały kwetiapinę w ostatnim trymestrze ciąży (ostatnie trzy miesiące
ciąży), mogą wystąpić następujące objawy, które mogą być objawami odstawienia: drżenie, sztywność
mięśni i (lub) osłabienie, senność, pobudzenie, problemy z oddychaniem oraz trudności w karmieniu.
Jeżeli u noworodka wystąpi którykolwiek z tych objawów, powinno się skontaktować z lekarzem.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek może powodować senność. Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać urządzeń
mechanicznych, dopóki pacjent nie przekona się, jak lek na niego wpływa.

Lek Etiagen zawiera laktozę i sód
Lek Etiagen zawiera laktozę, która jest jednym z rodzajów cukru. Jeśli u pacjenta stwierdzono
nietolerancję niektórych cukrów, przed rozpoczęciem stosowania leku pacjent powinien skonsultować
się z lekarzem.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w tabletce, to znaczy lek uznaje się za "wolny od
sodu.”

Wpływ leku na badania moczu
U pacjentów stosujących Etiagen, badania moczu mogą wykazać obecność metadonu lub leków
przeciwdepresyjnych (z grupy trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych), nawet gdy chory ich
nie stosuje. Takie wyniki muszą być potwierdzone za pomocą bardziej swoistych testów.

### 3. Jak stosować lek Etiagen?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

Lekarz zadecyduje, jaka ma być dawka początkowa. Dawka podtrzymująca (dzienna dawka) leku
zależy od choroby i od odpowiedzi pacjenta na lek, jednak zazwyczaj wynosi od 150 mg do 800 mg.

• Lek należy przyjmować raz na dobę, wieczorem lub dwa razy na dobę, w zależności od
choroby pacjenta.
• Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą. Tabletki można przyjmować z pokarmem
lub bez pokarmu. Leku Etiagen nie należy przyjmować jednocześnie z sokiem grejpfrutowym.
Mogłoby to wpłynąć na sposób działania leku.
• Nie należy przerywać zażywania tabletek nawet wówczas, gdy następuje poprawa
samopoczucia, dopóki lekarz nie zadecyduje inaczej.

Choroby wątroby:
Lekarz może zalecić przyjmowanie leku w niższej dawce, jeżeli u pacjenta występuje choroba
wątroby.

Pacjenci w podeszłym wieku:
Lekarz może zmienić dawkę leku.

Stosowanie u dzieci i młodzieży
Leku Etiagen nie należy stosować u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Etiagen
Zastosowanie większej dawki leku Etiagen niż zalecana może powodować senność, zawroty głowy,
uczucie nieprawidłowego bicia serca, suchość w ustach, zaparcia, rozszerzenie źrenic i niewyraźne
widzenie. Należy jak najszybciej zgłosić się do lekarza lub do najbliższego szpitala. Należy zabrać ze
sobą opakowanie i pozostałe tabletki leku Etiagen.

Pominięcie zastosowania dawki leku Etiagen
W razie pominięcia dawki leku, należy przyjąć ją jak najszybciej. Jeżeli zbliża się czas przyjęcia
kolejnej dawki, należy poczekać do tego momentu.
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Etiagen
W przypadku nagłego przerwania stosowania leku Etiagen mogą wystąpić objawy, takie jak:
problemy ze snem (bezsenność), nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy, drażliwość.
Lekarz może zalecić stopniowe zmniejszanie dawki leku przed zaprzestaniem stosowania.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Jeżeli u pacjenta wystąpi którekolwiek z wymienionych poniżej działań niepożądanych, należy
NATYCHMIAST skontaktować się z lekarzem:

Bardzo często (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 pacjentów):
• nieprawidłowe ruchy mięśni, w tym trudności w rozpoczęciu zamierzonego ruchu, drżenia,
niepokój lub sztywność mięśni bez jednoczesnego uczucia bólu.

Często (mogą dotyczyć do 1 na 10 pacjentów):
• myśli samobójcze, myśli o samookaleczeniu lub nasilenie depresji.

Niezbyt często (mogą dotyczyć do 1 na 100 pacjentów):
• cukrzyca: stan, w którym organizm nie wytwarza wystarczającej ilości insuliny lub inne
tkanki ciała nie są w stanie korzystać z insuliny obecnej w organizmie. Prowadzi to do
hiperglikemii (zbyt duża ilość cukru we krwi). Objawy mogą obejmować nadmierne
pragnienie, zwiększony apetyt, z utratą wagi, uczucie zmęczenia, senność, osłabienie,
depresję, drażliwość i ogólnie złe samopoczucie, oddawanie dużej ilości moczu;
• napady padaczki, drgawki;
• reakcje alergiczne pod postacią grudek na skórze i jej obrzęku oraz obrzęku wokół ust;
• niekontrolowane ruchy, głównie twarzy i języka;
• zmiany w aktywności elektrycznej serca (w EKG widać wydłużenia odstępu QT), co może
spowodować bardzo szybkie bicie serca i omdlenia, oraz może spowodować poważne
problemy z sercem;
• trudności w oddawaniu moczu;
• pogorszenie wcześniej istniejącej cukrzycy.

Rzadko (mogą dotyczyć do 1 na 1000 pacjentów):
• zespół objawów: wysoka temperatura ciała (gorączka), pocenie, sztywność mięśni, uczucie
senności lub omdlenia, duży wzrost ciśnienia tętniczego krwi lub znacznie przyspieszone bicie
serca (zaburzenie zwane „złośliwym zespołem neuroleptycznym”);
• zapalenie trzustki, które powoduje ciężki ból brzucha i pleców;
• zażółcenie skóry i oczu (żółtaczka);
• zapalenie wątroby;
• długotrwały i bolesny wzwód prącia (priapizm);
• tworzenie się zakrzepów krwi w żyłach, zwłaszcza w kończynach dolnych (objawy obejmują
obrzęk, ból i zaczerwienienie nogi), które mogą wędrować naczyniami krwionośnymi do płuc,
powodując ból w klatce piersiowej i trudności w oddychaniu;
• agranulocytoza, stan charakteryzujący się współwystępowaniem gorączki, objawów
grypopodobnych, bólu gardła lub innych zakażeń z bardzo małą liczbą białych krwinek;
• niedrożność jelit powodująca poważne zaparcia, wzdęcia oraz obrzęk lub ból żołądka.

Bardzo rzadko (mogą dotyczyć do 1 na 10 000 pacjentów):
• ciężkie reakcje alergiczne (zwane anafilaksją), które mogą obejmować trudności
w oddychaniu, zawroty głowy i zapaść;
• ciężka wysypka, która może szybko się rozwinąć. Objawy mogą obejmować zaczerwienienie,
powstawanie pęcherzy i łuszczenie się skóry, szczególnie wokół ust, nosa, oczu i narządów
płciowych (stan znany jako zespół Stevensa-Johnsona). Patrz punkt 2;
• gwałtowny obrzęk skóry, zwykle wokół oczu, ust i gardła;
• nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego powodujące zatrzymanie wody w
organizmie, rozrzedzenie krwi, zmniejszenie ilości sodu. Może to prowadzić do niższego niż
zwykle stężenia sodu we krwi i powodować uczucie osłabienia, zdezorientowania oraz ból
mięśni;
• rozpad włókien mięśniowych powodujący ból, tkliwość i osłabienie mięśni (rabdomioliza).

Działania niepożądane o nieznanej częstości występowania (częstość występowania nie może być
określona na podstawie dostępnych danych):
• uogólnione zaczerwienienie skóry z pęcherzami i łuszczeniem się naskórka na większości
powierzchni ciała (toksyczna nekroliza naskórka). Patrz punkt 2;
• wysypka z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS). Rozległa wysypka, wysoka
temperatura ciała, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, zaburzenia krwi

(eozynofilia), powiększenie węzłów chłonnych i zajęcie innych narządów (wysypka z
eozynofilią i objawami układowymi jest znana również jako DRESS lub zespół
nadwrażliwości na lek). Patrz punkt 2. Jeśli u pacjenta wystąpią te objawy, należy
przerwać stosowanie leku Etiagen i natychmiast skontaktować się z lekarzem
prowadzącym lub zgłosić się po pomoc medyczną;
• Udar mózgu.

Inne możliwe działania niepożądane:
Bardzo często (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 pacjentów):
• zawroty głowy (mogące prowadzić do upadków), ból głowy, suchość w ustach;
• uczucie senności (ten objaw może ustąpić z czasem w trakcie stosowania leku Etiagen) (może
prowadzić do upadków);
• objawy odstawienia (objawy pojawiające się po nagłym zaprzestaniu stosowania leku
Etiagen), obejmujące: trudności w zasypianiu (bezsenność), nudności, ból głowy, biegunkę,
wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Wskazane jest stopniowe zmniejszanie dawki leku
przez okres co najmniej 1 do 2 tygodni;
• wzrost masy ciała;
• zmiany w ilości niektórych cukrów (trójglicerydów, cholesterolu całkowitego).

Często (mogą dotyczyć do 1 na 10 pacjentów):
• szybkie bicie serca;
• uczucie kołatania serca, szybki rytm;
• niestrawność lub zaparcia;
• uczucie osłabienia;
• obrzęk rąk lub nóg;
• niskie ciśnienie krwi przy wstawaniu, które może powodować zawroty głowy lub omdlenia
(mogące prowadzić do upadków);
• podwyższony poziom cukru we krwi;
• niewyraźne widzenie;
• niezwykłe sny i koszmary senne;
• zwiększone uczucie głodu;
• poczucie irytacji;
• zaburzenia mowy;
• skrócenie oddechu;
• wymioty (głównie u osób w podeszłym wieku);
• gorączka;
• zmiany w poziomie hormonów tarczycy we krwi;
• zmniejszenie liczby określonych typów komórek krwi;
• zwiększenie stężenia enzymów wątrobowych we krwi;
• zwiększenie stężenia prolaktyny we krwi może mieć następujące następstwa:
- obrzęk piersi i niespodziewane wydzielanie mleka z piersi u mężczyzn i kobiet;
- brak miesiączki lub nieregularne miesiączki u kobiet.

Niezbyt często (mogą dotyczyć do 1 na 100 pacjentów):
• nieprzyjemne uczucie w nogach (tzw. zespół niespokojnych nóg);
• trudności w połykaniu;
• zaburzenia seksualne;
• wolniejsze niż zwykle bicie serca, które może wystąpić na początku leczenia, mogące być
powiązane z niskim ciśnieniem krwi i omdleniami;
• omdlenia (które mogą prowadzić do upadków);
• zatkany nos;

• zmniejszenie ilości czerwonych krwinek;
• zmniejszenie stężenia sodu we krwi;
• splątanie.

Rzadko (mogą dotyczyć do 1 na 1000 pacjentów):
• obrzęk piersi i niespodziewana produkcja mleka kobiecego (mlekotok);
• zaburzenia miesiączkowania;
• chodzenie, mówienie oraz jedzenie podczas snu;
• spadek temperatury ciała (hipotermia);
• stan zwany zespołem metabolicznym, w którym występuje połączenie trzech lub więcej
objawów: wzrost tkanki tłuszczowej w okolicy brzucha, spadek stężenia "dobrego
cholesterolu" (HDL-C), wzrost stężenia jednego z rodzajów tłuszczu we krwi -
trójglicerydów, nadciśnienie i wzrost stężenia cukru we krwi;
• zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej we krwi (substancji z mięśni).

Działania niepożądane o nieznanej częstości występowania (częstość występowania nie może być
określona na podstawie dostępnych danych):
• wysypka z nieregularnymi czerwonymi plamami (rumień wielopostaciowy);
• objawy odstawienia, które mogą wystąpić u noworodków, których matki w czasie ciąży
stosowały lek Etiagen;
• zaburzenia mięśnia sercowego (kardiomiopatia);
• zapalenie mięśnia sercowego;
• zapalenie naczyń krwionośnych (zapalenie naczyń), często z wysypką skórną z małymi
czerwonymi lub fioletowymi guzkami.

Grupa leków, do których należy kwetiapina może powodować zaburzenia rytmu serca, które niekiedy
mogą być poważne, a w ciężkich przypadkach mogą prowadzić do śmierci.

Niektóre działania niepożądane obserwowano jedynie w badaniach krwi. Należą do nich zmiany
stężenia niektórych tłuszczów (triglicerydów i cholesterolu całkowitego) albo glukozy (cukru) we
krwi, zmiany w ilości hormonów tarczycy we krwi, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych,
zmniejszenie liczby niektórych rodzajów komórek krwi, zmniejszenie ilości krwinek czerwonych,
zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej we krwi (substancji zawartej w mięśniach) zmniejszenie
stężenia sodu we krwi oraz zwiększenie stężenia we krwi hormonu o nazwie prolaktyna.
Lekarz może zalecić pacjentowi wykonanie testów krwi, co pewien czas.
Działania niepożądane u dzieci i młodzieży:
U dzieci i młodzieży mogą wystąpić takie same działania niepożądane jak u dorosłych.

Poniżej wymienione działania niepożądane obserwowano częściej u dzieci i młodzieży lub które nie
były obserwowane u dorosłych:

Bardzo często (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 pacjentów):
• zwiększenie stężenia hormonu - prolaktyny we krwi. Zwiększenie stężenia prolaktyny może w
rzadkich przypadkach prowadzić do następujących objawów:
- u chłopców i dziewcząt może wystąpić obrzęk piersi i niespodziewane wydzielanie
mleka z piersi;
- u dziewcząt może wystąpić brak miesiączki lub nieregularne miesiączki.
• zwiększenie apetytu;
• wymioty;
• nieprawidłowe ruchy mięśni. Należą do nich trudności podczas rozpoczynania ruchów;
mięśni, drżenia, uczucie niepokoju lub sztywność mięśni bez bólu;
• podwyższone ciśnienie krwi.

Często (mogą dotyczyć 1 na 10 pacjentów):
• uczucie osłabienia, omdlenia (które mogą prowadzić do upadków);
• zatkany nos;
• uczucie rozdrażnienia.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: 22 49 21 301, faks: 22 49 21 309,
strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Etiagen?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu tekturowym po
skrócie EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Ten lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Etiagen
- Substancją czynną leku jest kwetiapiny fumaran.
Jedna tabletka powlekana leku Etiagen, 25 mg zawiera 25 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu
kwetiapiny) i 4,50 mg laktozy jednowodnej.
Jedna tabletka powlekana leku Etiagen, 100 mg zawiera 100 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu
kwetiapiny) i 18 mg laktozy jednowodnej.
Jedna tabletka powlekana leku Etiagen, 200 mg zawiera 200 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu
kwetiapiny) i 36 mg laktozy jednowodnej.

- Pozostałe składniki leku to: laktoza jednowodna (patrz punkt 2 „Lek Etiagen zawiera laktozę i sód”),
celuloza mikrokrystaliczna, powidon 30, magnezu stearynian, karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
(patrz punkt 2 „Lek Etiagen zawiera laktozę i sód”), wapnia wodorofosforan dwuwodny.
Otoczka tabletki zawiera:
tabletki 25 mg: tytanu dwutlenek (E 171), hypromeloza, makrogol 400, żelaza tlenek czerwony
(E 172)
tabletki 100 mg: tytanu dwutlenek (E 171), hypromeloza, makrogol 6000, żelaza tlenek żółty (E 172),
talk
tabletki 200 mg: tytanu dwutlenek (E 171), hypromeloza, makrogol 400, polisorbat 80

Jak wygląda lek Etiagen i co zawiera opakowanie
Etiagen ma postać tabletek powlekanych.

Etiagen, 25 mg, tabletki powlekane:
okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane barwy brzoskwiniowej z wytłoczonym napisem „Q”

po jednej stronie.
Etiagen, 25 mg, tabletki powlekane jest dostępny w opakowaniach:
blistry z folii PVC/PVDC/Aluminium po 10 i 30 tabletek powlekanych, w tekturowym pudełku oraz
blistry perforowane z podziałem na dawkę pojedynczą 6 x 1 tabletka oraz 60 x 1 tabletka

Etiagen, 100 mg, tabletki powlekane:
okrągłe tabletki powlekane barwy żółtej z wytłoczonym napisem „Q” powyżej napisu „100” po jednej
stronie.
Etiagen, 100 mg, tabletki powlekane jest dostępny w opakowaniach:
blistry z folii PVC/PVDC/Aluminium po 60 i 90 tabletek powlekanych, w tekturowym pudełku oraz
blistry perforowane z podziałem na dawkę pojedynczą 60 x 1 tabletka

Etiagen, 200 mg, tabletki powlekane:
okrągłe tabletki powlekane barwy białej z wytłoczonym napisem „Q” powyżej napisu „200” po jednej
stronie.
Etiagen, 200 mg, tabletki powlekane jest dostępny w opakowaniach:
blistry z folii PVC/PVDC/Aluminium po 60 i 90 tabletek powlekanych, w tekturowym pudełku oraz
blistry perforowane z podziałem na dawkę pojedynczą 60 x 1 tabletka

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny
Mylan Ireland Limited
Unit 35/36 Grange Parade
Baldoyle Industrial Estate, Dublin 13
Irlandia

Wytwórca
McDermott Laboratories t/a Gerard Laboratories
35/36 Baldoyle Industrial Estate
Grange Road, Dublin 13
Irlandia

Generics [UK] Limited
Potters Bar, Hertfordshire, EN6 1TL
Wielka Brytania

Mylan Hungary Kft.
Mylan utca 1.
Komárom 2900
Węgry

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat leku oraz jego nazw w krajach
członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego należy zwrócić się do przedstawiciela
podmiotu odpowiedzialnego:
Mylan Healthcare Sp. z o.o.
Tel: +48 22 54 66 400

Data ostatniej aktualizacji ulotki: czerwiec 2024

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Etiagen, 25 mg, tabletki powlekane
Etiagen, 100 mg, tabletki powlekane
Etiagen, 200 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Etiagen, 25 mg
Każda tabletka zawiera 25 mg kwetiapiny w postaci kwetiapiny fumaranu.
Etiagen, 100 mg
Każda tabletka zawiera 100 mg kwetiapiny w postaci kwetiapiny fumaranu.
Etiagen, 200 mg
Każda tabletka zawiera 200 mg kwetiapiny w postaci kwetiapiny fumaranu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu:

Etiagen, 25 mg: Każda tabletka zawiera 4,50 mg laktozy (jako laktoza jednowodna) i około 0,22 mg
sodu
Etiagen, 100 mg: Każda tabletka zawiera 18,00 mg laktozy (jako laktoza jednowodna) i około 0,87 mg
sodu
Etiagen, 200 mg: Każda tabletka zawiera 36,00 mg laktozy (jako laktoza jednowodna) w jednej
tabletce i około 1,74 mg sodu

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.

Etiagen, 25 mg, tabletki powlekane
Okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane barwy brzoskwiniowej z wytłoczonym napisem „Q”
po jednej stronie.
Etiagen, 100 mg, tabletki powlekane
Okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane barwy żółtej z wytłoczonym napisem „Q” powyżej
napisu „100” po jednej stronie.
Etiagen, 200 mg, tabletki powlekane
Okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane barwy białej z wytłoczonym napisem „Q” powyżej
napisu „200” po jednej stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Etiagen jest wskazany w:

• Leczeniu schizofrenii.

• Leczeniu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego, w tym:
- leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów manii związanych z zaburzeniem
afektywnym dwubiegunowym;
- leczeniu dużych epizodów depresyjnych w przebiegu zaburzenia afektywnego
dwubiegunowego;
- w zapobieganiu nawrotom epizodów manii lub depresji u pacjentów z zaburzeniem

afektywnym dwubiegunowym, którzy reagowali na wcześniejsze leczenie kwetiapiną.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
Dla każdego ze wskazań stosowany jest inny schemat dawkowania. Należy upewnić się, że pacjent
otrzymał wyraźne informacje dotyczące dawkowania właściwego dla jego choroby.

Dorośli
W leczeniu schizofrenii
W leczeniu schizofrenii kwetiapinę należy podawać dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa
w pierwszych czterech dniach leczenia wynosi: 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200 mg (dzień 3.)
i 300 mg (dzień 4.). Począwszy od dnia 4. dawkę należy dostosowywać aż do typowej skutecznej
dawki wynoszącej 300 mg do 450 mg na dobę. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji na
leczenie u indywidualnego pacjenta, dawkę można modyfikować w zakresie od 150 do 750 mg na
dobę.

W leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów manii związanych z zaburzeniem afektywnym
dwubiegunowym
W leczeniu epizodów manii związanych z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym kwetiapinę
należy podawać dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa przez pierwsze cztery dni leczenia
wynosi: 100 mg (dzień 1.), 200 mg (dzień 2.), 300 mg (dzień 3.) i 400 mg (dzień 4.). Można dalej
zwiększać dawkę do osiągnięcia dawki 800 mg w 6. dniu leczenia, przy czym dobowe zwiększenie
dawki nie powinno być większe niż o 200 mg.

Dawkę można modyfikować w przedziale od 200 do 800 mg na dobę, w zależności od odpowiedzi
klinicznej i tolerancji leczenia u indywidualnego pacjenta. Typowa skuteczna dawka mieści się
w przedziale między 400 a 800 mg na dobę.

W leczeniu dużych epizodów depresyjnych w przebiegu zaburzenia afektywnego
dwubiegunowego
Kwetiapinę należy podawać jeden raz na dobę przed położeniem się spać. Całkowita dawka dobowa
w pierwszych czterech dniach leczenia wynosi odpowiednio: 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200
mg (dzień 3.) i 300 mg (dzień 4.). Zalecana dawka dobowa wynosi 300 mg. W badaniach klinicznych
nie zaobserwowano dodatkowych korzyści u pacjentów stosujących 600 mg w porównaniu
z pacjentami stosującymi 300 mg (patrz punkt 5.1). U niektórych pacjentów stwierdzono skuteczność
dawki 600 mg. Leczenie dawkami powyżej 300 mg powinno być rozpoczynane przez lekarza
doświadczonego w leczeniu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego Badania kliniczne wykazały,
że w przypadku wątpliwości odnośnie tolerancji leku u niektórych pacjentów można rozważnych
zmniejszenie dawki do 200 mg.

W zapobieganiu nawrotów epizodów zaburzenia afektywnego dwubiegunowego
W zapobieganiu nawrotów epizodów manii, mieszanych lub depresji w przebiegu zaburzenia
afektywnego dwubiegunowego u pacjentów, u których zaobserwowano reakcję na leczenie kwetiapiną
stanów ostrych w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym, należy kontynuować leczenie,
utrzymując taką samą dawkę leku. Dawkę można dostosować w zależności od odpowiedzi klinicznej
oraz tolerancji na lek u indywidualnego pacjenta, w przedziale od 300 do 800 mg na dobę
przyjmowanych dwa razy na dobę. Należy pamiętać o tym, że najniższa skuteczna dawka jest
stosowana w terapii podtrzymującej.

Osoby w podeszłym wieku
Podobnie jak inne przeciwpsychotyczne produkty lecznicze, u osób w podeszłym wieku kwetiapinę
należy stosować z dużą ostrożnością, szczególnie w początkowym okresie ustalania dawki. Może być
konieczne wolniejsze zwiększanie dawki i podawanie mniejszej dawki dobowej niż u młodszych
pacjentów, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji na leczenie u indywidualnego pacjenta.
Klirens osoczowy kwetiapiny może być zmniejszony o 30 - 50% u osób w podeszłym wieku,
w porównaniu z młodszymi pacjentami.

Skuteczność i bezpieczeństwo nie zostało określone u pacjentów powyżej 65. roku życia z epizodami
depresyjnymi w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego.

Dzieci i młodzież
Kwetiapiny nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18. roku życia w związku
z brakiem informacji o stosowaniu leku w tej grupie pacjentów. Dostępne badania kliniczne z grupą
kontrolną placebo są przedstawione w punktach 4.4, 4.8, 5.1 i 5.2.

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma potrzeby modyfikowania dawek u chorych z zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
Kwetiapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. W związku z tym kwetiapinę należy
stosować ostrożnie w przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, szczególnie
w początkowej fazie leczenia. Pacjenci z rozpoznanymi zaburzeniami czynności wątroby powinni
rozpoczynać leczenie od dawki 25 mg na dobę. Dawka powinna być zwiększana codziennie, o 25 do
50 mg na dobę, aż do osiągnięcia dawki skutecznej, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji
leczenia u indywidualnego pacjenta.

Sposób podawania
Kwetiapinę można stosować niezależnie od posiłków.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie
#### 6.1. Jednoczesne podawanie inhibitorów cytochromu P450 3A4, takich jak inhibitory proteazy HIV,
azolowe przeciwgrzybicze produkty lecznicze, erytromycyna, klarytromycyna lub nefazodon jest
przeciwwskazane (patrz też punkt 4.5).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ponieważ kwetiapina ma kilka wskazań, dlatego profil bezpieczeństwa należy rozważyć w odniesieniu
do konkretnego pacjenta, diagnozy i stosowanej dawki.

Dzieci i młodzież

Kwetiapina nie jest zalecana dla dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia, ze względu na brak danych
wspierających zastosowanie w tej grupie wiekowej. W badaniach klinicznych z wykorzystaniem
kwetiapiny wykazano, że oprócz znanego profilu bezpieczeństwa określonego u dorosłych (patrz
punkt 4.8), niektóre działania niepożądane u dzieci i młodzieży wystąpiły z większą częstością niż
u dorosłych (zwiększenie apetytu, zwiększenie stężenia prolaktyny w surowicy, wymioty, zapalenie
błony śluzowej nosa i omdlenia) lub mogą mieć inne skutki u dzieci i młodzieży (objawy
pozapiramidowe i drażliwość) oraz zidentyfikowano jedno działanie niepożądane, którego nie
obserwowano wcześniej w badaniu w grupie dorosłych (wzrost ciśnienia tętniczego krwi). U dzieci
i młodzieży zaobserwowano również zmiany w badaniach czynności tarczycy.

Ponadto, brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania kwetiapiny u dzieci i młodzieży
dłuższego niż 26 tygodni, odnośnie wzrostu i dojrzewania. Nie jest znany długoterminowy wpływ na
rozwój poznawczy i behawioralny.

W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży, stosowanie
kwetiapiny wiązało się ze zwiększeniem (w porównaniu z placebo) częstości występowania objawów
pozapiramidowych (ang. extrapyramidal symptoms, EPS) u chorych na schizofrenię manię
dwubiegunową i dwubiegunową depresję (patrz punkt 4.8).

Samobójstwa/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego
Depresja w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego jest związana ze zwiększonym
ryzykiem występowania myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (zdarzenia związane
z próbami samobójczymi). Ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania istotnej klinicznie remisji.
Poprawa może nie wystąpić przez kilka pierwszych lub więcej tygodni leczenia i w związku z tym
przez ten czas pacjent powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską. Doświadczenie kliniczne
wskazuje, że ryzyko samobójstw zwiększa się we wczesnej fazie poprawy klinicznej.

Ponadto, lekarze powinni uwzględniać ryzyko zdarzeń związanych z próbami samobójczymi po
nagłym przerwaniu leczenia kwetiapiną, ze względu na znane czynniki ryzyka leczonej choroby.

Inne zaburzenia psychiczne, w których stosowana jest kwetiapina, mogą być również związane
ze zwiększonym ryzykiem samobójstw. Ponadto zaburzenia te mogą współistnieć z dużymi epizodami
depresji. Takie same środki ostrożności w obserwacji pacjentów leczonych z powodu dużych
epizodów depresji należy podjąć w trakcie leczenia pacjentów z powodu innych zaburzeń
psychicznych.

Pacjenci z próbami samobójczymi w wywiadzie lub wykazujący znaczny stopień nasilenia myśli
samobójczych przed rozpoczęciem leczenia, wykazują większe ryzyko myśli oraz prób samobójczych
i powinni być uważnie obserwowani w trakcie leczenia. W metaanalizie kontrolowanych placebo
badań klinicznych leków przeciwdepresyjnych z udziałem dorosłych pacjentów z zaburzeniami
psychicznymi stwierdzono zwiększone ryzyko zachowań samobójczych w grupie pacjentów poniżej
25 lat stosujących leki przeciwdepresyjne w porównaniu z placebo.

W trakcie leczenia należy uważnie obserwować pacjentów, szczególnie z grupy ryzyka zwłaszcza na
początku terapii i po zmianie dawkowania. Pacjenci (i opiekunowie pacjentów) powinni być
ostrzeżeni o konieczności zwrócenia uwagi na każdy objaw klinicznego nasilenia choroby, zachowań
lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i niezwłocznie zasięgnąć porady
lekarza, jeśli te objawy wystąpią.

W krótkoterminowych kontrolowanych placebo badaniach klinicznych u pacjentów z dużymi
epizodami depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej obserwowano zwiększone
ryzyko zdarzeń związanych z próbami samobójczymi w grupie dorosłych pacjentów (poniżej 25 roku
życia), którzy byli leczeni kwetiapiną, w porównaniu do grupy z placebo (3,0% vs. 0%).
W populacyjnym, retrospektywnym badaniu z zastosowaniem kwetiapiny w leczeniu pacjentów
z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi wykazano zwiększone ryzyko samookaleczeń i samobójstw
u pacjentów w wieku od 25 do 64 lat bez samookaleczeń w wywiadzie podczas stosowania kwetiapiny
z innymi lekami przeciwdepresyjnymi.

Ryzyko metaboliczne
Ze względu na obserwowane ryzyko pogorszenia profilu metabolicznego, w tym zmiany masy ciała,
stężenia glukozy we krwi (patrz hiperglikemia) i lipidów, które obserwowano w badaniach
klinicznych, parametry metaboliczne pacjentów należy ocenić w momencie rozpoczęcia leczenia oraz
należy regularnie kontrolować zmiany tych parametrów w czasie trwania leczenia. W przypadku
pogorszenia tych parametrów należy zastosować odpowiednie postępowanie kliniczne (patrz również
punkt 4.8).

Objawy pozapiramidowe
U dorosłych pacjentów w badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, stosowanie kwetiapiny
związane było ze zwiększeniem częstości występowania objawów pozapiramidowych w grupie
pacjentów leczonych z powodu epizodów dużej depresji w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym
w porównaniu do grupy placebo (patrz punkt 4.8 i 5.1).

Stosowanie kwetiapiny było związane z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie
nieprzyjemnym lub wyczerpującym niepokojem i potrzebą ruchu z często towarzyszącą niezdolnością
do siedzenia lub stania. Takie objawy najczęściej występują w ciągu pierwszych kilku tygodni
leczenia. U pacjentów, u których wystąpią takie objawy, zwiększanie dawki może być szkodliwe.

Późne dyskinezy
W razie wystąpienia objawów podmiotowych i przedmiotowych późnych dyskinez należy rozważyć
zmniejszenie dawki lub odstawienie kwetiapiny. Objawy późnej dyskinezy mogą pojawić się lub
nasilić po odstawieniu kwetiapiny (patrz punkt 4.8).

Senność i zawroty głowy
Leczenie kwetiapiną było związane z występowaniem senności i pokrewnych objawów, takich jak
sedacja (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych dotyczących leczenia pacjentów z depresję
dwubiegunową, objawy te pojawiały się zazwyczaj w ciągu pierwszych 3 dni leczenia i miały
najczęściej nasilenie od łagodnego do umiarkowanego. Pacjenci odczuwający senność o ciężkim
nasileniu mogą wymagać częstszych wizyt od minimum 2 tygodni od wystąpienia senności lub do
czasu ustąpienia objawów oraz może być konieczne rozważenie przerwania leczenia.

Niedociśnienie ortostatyczne
Leczenie kwetiapiną było związane z niedociśnieniem ortostatycznym oraz zawrotami głowy (patrz
punkt 4.8), które podobnie jak senność, manifestowały się zwykle w początkowym okresie
zwiększania dawki. Może to zwiększać częstość przypadkowych urazów (upadków), zwłaszcza
w populacji osób w podeszłym wieku. Dlatego należy zalecić pacjentom zachowanie ostrożności,
dopóki nie poznają potencjalnych skutków działania leku.

Kwetiapinę należy stosować ostrożnie u pacjentów z rozpoznaną chorobą układu krążenia,
zaburzeniami krążenia mózgowego i wszelkimi innymi stanami mogącymi predysponować do
hipotonii. W przypadku wystąpienia hipotonii ortostatycznej należy rozważyć zmniejszenie dawki lub
bardziej stopniowe jej zwiększanie, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu sercowonaczyniowego.

Zespół bezdechu sennego
U pacjentów stosujących kwetiapinę obserwowano zespół bezdechu sennego. U pacjentów
z bezdechem sennym w wywiadzie lub czynnikami ryzyka wystąpienia bezdechu sennego, takimi jak
nadwaga / otyłość lub płeć męska, przyjmujących jednocześnie leki przeciwdepresyjne działające na
OUN, należy ostrożnie stosować kwetiapinę.

Napady drgawek
W badaniach klinicznych z grupą kontrolną nie stwierdzano różnicy częstości występowania napadów
drgawek u osób otrzymujących kwetiapinę i u osób otrzymujących placebo. Brak danych na temat
częstości występowania drgawek u pacjentów z padaczką w wywiadzie. Podobnie jak w przypadku
innych przeciwpsychotycznych produktów leczniczych, zaleca się ostrożność przy podawaniu
kwetiapiny chorym z napadami drgawkowymi w wywiadzie (patrz punkt 4.8).

Złośliwy zespół neuroleptyczny
Złośliwy zespół neuroleptyczny był związany z leczeniem przeciwpsychotycznym, w tym kwetiapiną
(patrz punkt 4.8). Do klinicznych objawów tego zespołu należą: hipertermia, zaburzenia świadomości,
sztywność mięśni, niestabilność autonomicznego układu nerwowego i zwiększona aktywność
fosfokinazy kreatyny. W takich przypadkach należy odstawić kwetiapinę i zastosować odpowiednie
leczenie.

Zespół serotoninowy
Jednoczesne podawanie produktu Etiagen i innych leków serotoninergicznych, takich jak inhibitory
MAO, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu
zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne mogą
powodować zespół serotoninowy, będący stanem mogącym zagrażać życiu (patrz punkt 4.5).
Jeśli leczenie w skojarzeniu z innymi lekami serotoninergicznymi jest klinicznie uzasadnione, zaleca
się uważne obserwowanie pacjenta, zwłaszcza na początku leczenia i podczas zwiększania dawki.
Objawy zespołu serotoninowego mogą obejmować zmiany stanu psychicznego, niestabilność
autonomiczną, zaburzenia nerwowo-mięśniowe i (lub) objawy żołądkowo-jelitowe.

Jeśli podejrzewa się wystąpienie zespołu serotoninowego, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub
odstawienie produktu leczniczego, w zależności od nasilenia objawów.

Ciężka neutropenia i agranulocytoza
W badaniach klinicznych dotyczących kwetiapiny niezbyt często opisywano przypadki ciężkiej
neutropenii (liczba granulocytów obojętnochłonnych <0,5 x 109/l). Większość tych przypadków
występowała w ciągu kilku miesięcy od rozpoczęcia terapii kwetiapiną. Nie wykazano wyraźnego
związku z dawką produktu leczniczego. W okresie po wprowadzeniu leku do obrotu niektóre
przypadki zakończyły się zgonem. Do możliwych czynników ryzyka neutropenii należą wcześniejsza
mała liczba białych krwinek (WBC) oraz neutropenia wywołana lekami w wywiadzie. Jednakże,
w niektórych przypadkach wystąpiła ona u pacjentów bez istniejących wcześniej czynników ryzyka.
Podawanie kwetiapiny należy przerwać u pacjentów z liczbą granulocytów obojętnochłonnych <1,0 x
109/l. Pacjentów należy obserwować celem wykrycia objawów zakażenia oraz należy kontrolować
liczbę granulocytów obojętnochłonnych (dopóki ich liczba nie przekroczy 1,5 x 109/l) (patrz punkt
5.1).

U pacjentów z zakażeniem lub gorączką należy brać pod uwagę neutropenię, szczególnie w przypadku
braku ewidentnego czynnika (ów) predysponujących i należy zastosować odpowiednie postępowanie
kliniczne.
Należy poinformować pacjentów o konieczności natychmiastowego zgłaszania wystąpienia objawów
spójnych z agranulocytozą lub infekcją (np. gorączki, osłabienia, senności, bólu gardła) w każdym
momencie w trakcie leczenia kwetiapiną. U tych pacjentów należy bezzwłocznie określić liczbę
białych krwinek WBC oraz bezwzględną liczbę neutrofili (ANC) wykonywane, szczególnie
w przypadku braku czynników predysponujących.

Działanie antycholinergiczne (muskarynowe)
Norkwetiapina, czynny metabolit kwetiapiny, wykazuje umiarkowane do silnego powinowactwo do
różnych podtypów receptorów muskarynowych. Przyczynia się to do występowania działań
niepożądanych odzwierciedlających działanie anty-cholinergiczne kwetiapiny stosowanej
w zalecanych dawkach, stosowanej w skojarzeniu z innymi lekami o działaniu anty-cholinergicznym
oraz w przypadkach przedawkowania. U pacjentów przyjmujących leki o działaniu
antycholinergicznym (muskarynowym) kwetiapinę należy stosować ostrożnie. Kwetiapinę należy
stosować ostrożnie u pacjentów z czynnym lub potwierdzonym w wywiadzie wcześniejszym
zatrzymaniem moczu, klinicznie istotnym przerostem gruczołu krokowego, niedrożnością jelit lub
podobnymi schorzeniami, zwiększonym ciśnieniem śródgałkowym lub jaskrą (Patrz punkty 4.5, 4.8,
#### 5.1 i 4.9).

Interakcje
Patrz punkt 4.5.

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z silnym induktorem enzymów wątrobowych, takim jak
karbamazepina lub fenytoina, znacząco zmniejsza stężenie kwetiapiny w osoczu, co może wpływać na
skuteczność terapii kwetiapiną. U pacjentów otrzymujących leki indukujące enzymy wątrobowe,
terapię kwetiapiną można rozpocząć tylko, gdy lekarz uzna, że korzyści ze stosowania kwetiapiny
przeważają nad ryzykiem odstawienia terapii lekami indukującymi enzymy wątrobowe. Ważne jest,
aby wszelkie zmiany w stosowaniu leku indukującego enzymy wątrobowe były stopniowe, a w razie
potrzeby należy go zastąpić lekiem nieindukującym enzymów wątrobowych (np. walproinianem
sodu).

Masa ciała:
Obserwowano przyrost masy ciała u pacjentów leczonych kwetiapiną. Należy kontrolować masę ciała
pacjenta, zgodnie z przyjętymi wytycznymi postepowania przeciwpsychotycznego (patrz punkty 4.8
i 5.1).

Hiperglikemia
Obserwowano hiperglikemię i / lub rozwój albo nasilenie objawów cukrzycy z występującą
sporadycznie kwasicą ketonową lub, rzadko, śpiączką, w tym kilka przypadków śmiertelnych (patrz

punkt 4.8). W niektórych przypadkach odnotowano uprzednie zwiększenie masy ciała, co może być
czynnikiem predysponującym. Wskazane jest odpowiednie monitorowanie kliniczne zgodnie
z przyjętymi wytycznymi leczenia przeciwpsychotycznego. Pacjentów leczonych jakimikolwiek
lekami przeciwpsychotycznymi, w tym kwetiapiną, należy obserwować w kierunku rozwoju objawów
hiperglikemii (takich jak nadmierne pragnienie, wielomocz, nadmierny apetyt i osłabienie). Należy
okresowo kontrolować pacjentów z cukrzycą lub czynnikami jej ryzyka, pod kątem pogorszenia
kontroli glikemii. Należy regularnie kontrolować masę ciała.

Lipidy
W badaniach klinicznych dotyczących kwetiapiny (patrz punkt 4.8), obserwowano podwyższenie
stężenia triglicerydów, cholesterolu LDL (lipoprotein małej gęstości, ang. low density lipoproteins)
oraz cholesterolu całkowitego, jak również obniżenie stężenia cholesterolu HDL (ang. high density
lipoproteins). Zmiany stężenia lipidów powinny być leczone, jeżeli są istotne klinicznie.

Wydłużenie odstępu QT
W badaniach klinicznych oraz podczas stosowania zgodnie z charakterystyką produktu leczniczego,
nie obserwowano związku kwetiapiny z trwałym wydłużeniem odstępu QT. Jednakże, po
wprowadzeniu leku do obrotu, obserwowano wydłużenie odstępu QT po dawkach terapeutycznych
(patrz punkt 4.8) oraz po przedawkowaniu (patrz punkt 4.9). Tak jak w przypadku innych
przeciwpsychotycznych produktów leczniczych, należy zachować szczególną ostrożność przepisując
kwetiapinę pacjentom z chorobą niedokrwienną serca lub z wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie.
Należy również zachować ostrożność podając kwetiapinę łącznie z lekami, o których wiadomo,
że prowadzą do wydłużenia odstępu QT, oraz stosując równocześnie z neuroleptykami,
w szczególności u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego
odstępu QT, zastoinową niewydolnością serca, przerostem serca, hipokaliemią lub hipomagnezemią
(patrz punkt 4.5).

Kardiomiopatia i zapalenie mięśnia sercowego
W badaniach klinicznych i po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano przypadki kardiomiopatii
i zapalenie mięśnia sercowego (patrz punkt 4.8). U pacjentów, u których podejrzewa się
kardiomiopatię lub zapaleniem mięśnia sercowego należy rozważyć przerwanie leczenia kwetiapiną.

Ciężkie skórne działania niepożądane:
W związku z leczeniem kwetiapiną notowano bardzo rzadko ciężkie skórne działania niepożądane
(SCAR, ang. severe cutaneous adverse reactions), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS, ang.
Stevens-Johnson syndrome), toksyczna nekroliza naskórka (TEN, ang. Toxic Epidermal Necrolysis),
ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP, ang. Acute Generalized Exanthematous Pustulosis),
rumień wielopostaciowy (EM, ang. Erythema Multiforme) oraz wysypka z eozynofilią i objawami
układowymi (DRESS, ang. Drug Reaction with Eosinophilia and Systemic Symptoms), które mogą
zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu. Ciężkie skórne działania niepożądane (SCAR) często
objawiają się jednym lub więcej z następujących objawów: rozległa wysypka skórna, która może być
swędząca lub z towarzyszącymi krostami, złuszczające zapalenie skóry, gorączka, limfadenopatia i
możliwa eozynofilia lub neutrofilia. Większość z tych reakcji wystąpiło w ciągu 4 tygodni po
rozpoczęciu terapii kwetiapiną, niektóre reakcje DRESS wystąpiły w ciągu 6 tygodni po rozpoczęciu
terapii kwetiapiną. Jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe sugerujące występowanie
tych ciężkich reakcji skórnych, należy natychmiast odstawić kwetiapinę i rozważyć alternatywne
leczenie.

Odstawienie leku
Po nagłym przerwaniu terapii kwetiapiną opisywano ostre objawy odstawienia, takie jak bezsenność,
nudności, bóle głowy, biegunkę, wymioty, zawroty głowy oraz nadmierną pobudliwość. Zalecane jest
stopniowe odstawianie produktu leczniczego w czasie przynajmniej jednego do dwóch tygodni (patrz
punkt 4.8).

Nadużywanie i nieprawidłowe zastosowanie:
Były zgłaszane przypadki niewłaściwego stosowania i nadużywania. Przy przepisywaniu
kwetiapiny u pacjentów z historią nadużywania alkoholu lub stosowania narkotyków może

być konieczne zachowanie ostrożności.

Pacjenci w podeszłym wieku z zaburzeniami psychotycznymi w przebiegu zmian otępiennych
Kwetiapina nie jest zarejestrowana do leczenia objawów psychotycznych w przebiegu chorób
otępiennych.

W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, z randomizacją, obserwowano około trzykrotny
wzrost ryzyka wystąpienia zaburzeń krążenia mózgowego w grupie pacjentów z otępieniem, w której
stosowano niektóre atypowe przeciwpsychotyczne produkty lecznicze. Mechanizm odpowiedzialny za
podwyższenie ryzyka nie jest znany. Nie da się wykluczyć wzrostu takiego ryzyka w przypadku
stosowania innych przeciwpsychotycznych produktów leczniczych oraz w innych populacjach
pacjentów. Kwetiapinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów obciążonych czynnikami ryzyka
udaru mózgu.

Metaanaliza badań nad przeciwpsychotycznymi produktami leczniczymi wykazała, że pacjenci
w podeszłym wieku z zaburzeniami psychotycznymi w przebiegu otępienia są obciążeni wyższym
ryzykiem zgonu w porównaniu do grupy placebo. W dwóch 10-tygodniowych badaniach
kontrolowanych placebo, dotyczących tej samej populacji pacjentów (n=710; średni wiek: 83 lata;
zakres wiekowy: 56-99 lat), wskaźnik śmiertelności w grupie pacjentów leczonych kwetiapiną
wynosił 5,5% w porównaniu z 3,2% w grupie placebo. Pacjenci objęci tymi badaniami umierali
z różnych przyczyn, które były spójne ze spodziewanymi dla tej populacji.

Pacjenci w podeszłym wieku z chorobą Parkinsona/parkinsonizmem
W populacyjnym, retrospektywnym badaniu z zastosowaniem kwetiapiny w leczeniu pacjentów
z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi wykazano zwiększone ryzyko zgonu u pacjentów w wieku
powyżej 65 roku życia. Związek ten nie występował po usunięciu pacjentów z chorobą Parkinsona
z analizy. Należy zachować ostrożność, jeżeli kwetiapina jest przepisywana pacjentom w podeszłym
wieku z chorobą Parkinsona.

Zaburzenia połykania
W trakcie stosowania kwetiapiny obserwowano zaburzenia połykania (patrz punkt 4.8). Należy
ostrożnie stosować kwetiapinę u pacjentów z ryzykiem rozwoju zachłystowego zapalenia płuc.

Zaparcie i niedrożność jelit
Zaparcie stanowi czynnik ryzyka niedrożności jelit. Podczas stosowania kwetiapiny obserwowano
zaparcia i niedrożność jelit (patrz punkt 4.8). Obejmuje to przypadki zgonów pacjentów, którzy
znajdowali się w grupie podwyższonego ryzyka wystąpienia niedrożności jelit, w tym tych, którzy
otrzymywali jednocześnie wiele leków, które zmniejszają ruchliwość jelit i / lub nie zgłaszali
objawów zaparcia. Pacjenci z zaparciem / niedrożnością jelit wymagają uważnego monitorowania
i pilnej opieki.

Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (ŻChZZ)
Zgłaszano przypadki żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej podczas stosowania
przeciwpsychotycznych produktów leczniczych. Ze względu na to, że u pacjentów leczonych
przeciwpsychotycznymi produktami leczniczymi często występują nabyte czynniki ryzyka ŻChZZ,
przed i podczas leczenia kwetiapiną należy zidentyfikować wszystkie możliwe czynniki ryzyka
ŻChZZ i stosować środki zapobiegawcze.
Zapalenie trzustki
Zapalenie trzustki było obserwowane w badaniach klinicznych oraz w badaniach po wprowadzeniu
produktu leczniczego do obrotu, jednak związek przyczynowo-skutkowy nie został ustalony.
W badaniach po wprowadzeniu produktu do obrotu, stwierdzano u wielu pacjentów obecność
czynników ryzyka mających związek z zapaleniem trzustki, takich jak zwiększony poziom
triglicerydów (patrz punkt 4.4 lipidy), kamienie żółciowe oraz spożywanie alkoholu.

Dodatkowe informacje
Dane odnośnie stosowania kwetiapiny w średnio nasilonych lub ciężkich epizodach manii łącznie
z solą sodową kwasu walproinowego lub litem są ograniczone; jednakże taka terapia łączona była

dobrze tolerowana (patrz punkty 4.8 i 5.1). Z danych tych wynika, że w trzecim tygodniu terapia
wykazuje efekt addycyjny.

Laktoza
Produkt leczniczy zawiera laktozę. Pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, całkowitym
niedoborem laktazy lub zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego
produktu.

Sód
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w tabletce, to znaczy lek uznaje się za
"wolny od sodu.”

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Biorąc pod uwagę wpływ kwetiapiny na ośrodkowy układ nerwowy, należy zachować ostrożność
podczas podawania produktu leczniczego jednocześnie z innymi produktami leczniczymi o działaniu
na ośrodkowy układ nerwowy, jak również z alkoholem.

Kwetiapinę należy stosować ostrożnie w skojarzeniu z produktami leczniczymi serotoninergicznymi,
takimi jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory
wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne,
ze względu na zwiększone ryzyko zespołu serotoninowego, będącego stanem mogącym zagrażać
życiu (patrz punkt 4.4).

Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów przyjmujących inne leki o działaniu
antycholinergicznym (muskarynowym) (patrz punkt 4.4).

Cytochrom P450 (CYP) 3A4 jest enzymem w głównej mierze odpowiedzialnym za przemiany
kwetiapiny katalizowane przez cytochrom P450. W badaniu dotyczącym interakcji, w grupie
zdrowych ochotników, równoczesne podawanie kwetiapiny (w dawce 25 mg) z ketokonazolem,
będącym inhibitorem enzymu CYP3A4, prowadziło do pięcio- do ośmiokrotnego wzrostu wartości
pola pod krzywą (AUC – ang. area under curve) kwetiapiny. Na tej podstawie wykazano,
że przeciwwskazane jest równoczesne stosowanie kwetiapiny z inhibitorami CYP3A4. Nie zaleca się
także spożywania soku z grejpfruta podczas terapii kwetiapiną.

W badaniu dotyczącym stosowania wielu dawek u pacjentów, w celu określenia właściwości
farmakokinetycznych kwetiapiny stosowanej przed i w trakcie leczenia karbamazepiną (znanym
czynnikiem indukującym enzymy wątrobowe), równoczesne stosowanie karbamazepiny znacząco
zwiększało klirens kwetiapiny. Ten wzrost klirensu prowadził do zmniejszenia ekspozycji na
kwetiapinę (mierzonej na podstawie wartości AUC), średnio do około 13% ekspozycji w przypadku
stosowania kwetiapiny w monoterapii. Mimo to, u niektórych pacjentów zauważono bardziej wyraźne
efekty działania. W wyniku tych interakcji mogą wystąpić niższe stężenia we krwi, co może
niekorzystnie wpływać na skuteczność terapii kwetiapiną.

Równoczesne podawanie kwetiapiny z fenytoiną (kolejnym czynnikiem indukującym enzymy
mikrosomalne) prowadziło do znacznego podwyższenia klirensu kwetiapiny o około 450%. W grupie
pacjentów zażywających produkt leczniczy o działaniu indukującym enzymy wątrobowe, rozpoczęcie
terapii kwetiapiną możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy lekarz uzna, że korzyści z zastosowania
kwetiapiny przewyższają ryzyko odstawienia induktora enzymów wątrobowych. Ważne, aby każda
zmiana substancji indukującej była prowadzona stopniowo, a jeśli potrzebne, by ją zamienić na
substancję bez właściwości indukujących (np. walproinian sodu) (patrz punkt 4.4).

Właściwości farmakokinetyczne kwetiapiny nie zmieniało się znacząco w wyniku równoczesnego
stosowania leków przeciwdepresyjnych – imipraminy (znany inhibitor CYP 2D6) lub fluoksetyny
(znany inhibitor CYP 3A4 i CYP 2D6).

Właściwości farmakokinetyczne kwetiapiny nie ulegały znaczącym zmianom w wyniku
równoczesnego stosowania leków przeciwpsychotycznych – rysperydonu i haloperydolu.
Równoczesne stosowanie kwetiapiny i tiorydazyny było przyczyną zwiększenia klirensu kwetiapiny
o około 70%.

Właściwości farmakokinetyczne kwetiapiny nie ulegały zmianom w wyniku równoczesnego
stosowania cymetydyny.

Właściwości farmakokinetyczne soli litu nie ulegały zmianom w wyniku równoczesnego stosowania
z kwetiapiną.

W 6-tygodniowym, randomizowanym badaniu z litem i kwetiapiną o przedłużonym uwalnianiu w
porównaniu z placebo i kwetiapiną o przedłużonym uwalnianiu u dorosłych pacjentów z ostrą manią,
większa częstość pozapiramidowych powiązanych zdarzeń (w szczególności drżenie), senność i
zwiększenie masy ciała obserwowana była w ramieniu z litem w porównaniu do ramienia z placebo
(patrz rozdział 5.1).

Właściwości farmakokinetyczne walproinianu sodu i kwetiapiny nie ulegały klinicznie istotnym
zmianom w trakcie równoczesnego stosowania tych produktów leczniczych. W retrospektywnym
badaniu z udziałem dzieci i młodzieży, którzy otrzymywali walproinian, kwetiapinę lub oba leki,
stwierdzono większą częstość występowania leukopenii i neutropenii w grupie stosującej terapię
skojarzoną w porównaniu z grupami stosującymi monoterapie.

Nie przeprowadzono formalnych badań, dotyczących interakcji z powszechnie stosowanymi lekami
działającymi na układ krążenia.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania kwetiapiny równocześnie z lekami, o których
wiadomo, że mogą zaburzać równowagę elektrolitową lub prowadzić do wydłużenia odstępu QT.

Istnieją doniesienia o fałszywie dodatnich wynikach enzymatycznych testów immunologicznych dla
metadonu i trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych u pacjentów, którzy stosowali kwetiapinę.
Zaleca się potwierdzenie wątpliwych wyników immunologicznych badań przesiewowych za pomocą
odpowiedniej techniki chromatograficznej.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i karmienie piersią

Ciąża
Pierwszy trymestr
Umiarkowana ilość publikowanych danych ze stosowania w czasie ciąży (pomiędzy 300-1000
przypadków), w tym z indywidualnych raportów i niektórych badań obserwacyjnych, nie wskazują na
zwiększone ryzyko wystąpienia wad rozwojowych z powodu leczenia. Jednakże, na podstawie
wszystkich dostępnych danych, nie można jednoznacznie wnioskować. Badania na zwierzętach
wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Z tego powodu kwetiapina powinna być
stosowana w czasie ciąży wyłącznie wówczas, jeżeli ewentualne korzyści uzasadniają możliwe
ryzyko.

Trzeci trymestr
Noworodki narażone na działanie leków przeciwpsychotycznych (w tym kwetiapiny) w trzecim
trymestrze ciąży, są narażone na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, włącznie z objawami
pozapiramidowymi i / lub objawami odstawienia, które mogą mieć różne nasilenie i czas trwania po
porodzie. Obserwowano niepokój, nadciśnienie, niedociśnienie, drżenia, senność, zaburzenia
oddychania lub zaburzenia odżywiania. W związku z tym należy uważnie obserwować noworodki.

Karmienie piersią
W oparciu o bardzo ograniczone dane z opublikowanych sprawozdań dotyczących wydalania
kwetiapiny do mleka kobiecego, wydalanie kwetiapiny stosowanej w dawkach terapeutycznych
wydaje się być niespójne. Ze względu na brak szczegółowych danych, należy podjąć decyzję, czy

przerwać karmienie piersią, czy przerwać terapię kwetiapinę biorąc pod uwagę korzyści z karmienia
piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety.

Płodność
Wpływ kwetiapiny na płodność u ludzi nie był oceniany. Efekty związane z podwyższonym
poziomem prolaktyny obserwowano u szczurów, choć nie są one bezpośrednio istotne dla ludzi (patrz
punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Ze względu na działanie na ośrodkowy układ nerwowy kwetiapina może niekorzystnie wpływać na
czynności wymagające koncentracji u pacjentów. W związku z tym należy doradzać pacjentom, aby
nie prowadzili pojazdów i nie obsługiwali maszyn, do czasu ustalenia reakcji na lek określonego
pacjenta.

#### 4.8 Działania niepożądane

Do najczęściej opisywanych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem kwetiapiny (≥10%)
należą: senność, zawroty głowy, ból głowy, suchość w ustach, objawy odstawienia, zwiększenie
stężenia triglicerydów w surowicy, zwiększenie stężenia cholesterolu całkowitego (głównie
cholesterolu LDL), zmniejszenie stężenia cholesterolu HDL, zwiększenie masy ciała, zmniejszenie
stężenia hemoglobiny i objawy pozapiramidowe.

Częstość występowania działań niepożądanych związanych ze stosowaniem kwetiapiny
przedstawiono w postaci tabelarycznej poniżej, zgodnie z formatem zalecanym przez III Grupę
Roboczą CIOMS (Council for International Organizations of Medical Sciences, Rada
Międzynarodowych Organizacji Nauk Medycznych); 1995.

Tabela 1. Częstość występowania działań niepożądanych związana z leczeniem kwetiapiną

Częstość występowania działań niepożądanych została podana zgodnie z poniższym:
bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do
<1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych
danych).

Klasyfikacja
układów i
narządów

Bardzo
często
Często Niezbyt
często
Rzadko Bardzo
rzadko
Częstość
nieznana

Zaburzenia krwi
i układu
chłonnego

Zmniejszone
stężenie
hemoglobiny22

Leukopenia1, 28,
zmniejszona liczba
neutrofilów,
zwiększona liczba
eozynofilów27

Neutropenia1
Trombocytopen
ia,
niedokrwistość,
zmniejszona
liczba płytek
krwi13

Agranulocyt
oza26

Zaburzenia
układu
immunologiczne
go

Nadwrażliwość
(w tym skórne
reakcje
alergiczne)

Reakcje
anafilaktyczne5

Zaburzenia
endokrynologicz
ne

Hiperprolaktynemi
a15, zmniejszenie
stężenia
całkowitego T424,
zmniejszenie
stężenia wolnego
T424, zmniejszenie
stężenia
całkowitego T324,
zwiększenie
stężenia TSH24

Zmniejszenie
stężenia
wolnego T324,
Hypotyroidyzm

Nieprawidłow
e wydzielanie
hormonu
antydiuretycz
nego

Zaburzenia
metabolizmu i
odżywiania

Zwiększenie
stężenia
triglicerydów w
surowicy10,30
Zwiększenie
stężenia
cholesterolu
całkowitego
(głównie frakcji
LDL)11,30
Zmniejszenie
stężenia frakcji
HDL
cholesterolu17,30,
zwiększenie
masy ciała8,12

Zwiększenie
apetytu,
zwiększenie
stężenia glukozy do
poziomów
hiperglikemicznych
6,30

Hiponatremia19,
Cukrzyca1,5

Zaostrzenie
istniejącej
cukrzycy

Zespół
metaboliczny29

Zaburzenia
psychiczne
Przykre sny i
koszmary senne
Myśli i zachowania
samobójcze20

Somnambuli
zm i
związane z
nim reakcje,
takie jak
mówienie
przez sen
oraz
zaburzenie
odżywiania
związane ze
snem
Zaburzenia
układu
nerwowego

Zawroty
głowy4,16,
senność2,16, bóle
głowy, objawy
pozapiramidowe
1,21

Dyzartria Napady
drgawek1,
zespół
niespokojnych
nóg, dyskinezy
późne1,5,
omdlenia4,16
stan splątania
Zaburzenia oka Zaburzenie ostrości
wzroku
Zaburzenia
serca
Tachykardia4,
kołatania serca23
Wydłużenie
odstępu
QT1,12,18
Bradykardia32

Kardiomiopatia,
zapalenie
mięśnia
sercowego
Zaburzenia
naczyniowe
Ortostatyczne
spadki ciśnienia
tętniczego4,16

Żylna
choroba
zakrzepowozatorowa1

Udar
mózgu33

Zaburzenia
układu
oddechowego,
klatki
piersiowej i
śródpiersia

Nieżyt nosa,
duszność23
Zapalenie
błony śluzowej
nosa

Zaburzenia
żołądka i jelit
Suchość błon
śluzowych jamy
ustnej

Zaparcia,
niestrawność,
wymioty25

Zaburzenia
połykania7
Zapalenie
trzustki,
niedrożność
jelit /
niedrożność
Zaburzenia
wątroby i dróg
żółciowych

Zwiększenie
aktywności
transaminaz w
surowicy (AlAT,
AspAT)3,
zwiększenie
aktywności
gamma-GT3

Wzrost
aktywności
AlAT3

Żółtaczka 5,
zapalenie
wątroby

Zaburzenia
skóry i tkanki
podskórnej

Obrzęk
naczyniorucho
wy5, zespół
Stevensa –
Johnsona5

Toksyczna
nekroliza
naskórka,
rumień
wielopostaci
owy,
ostra
uogólniona
osutka
krostkowa
(AGEP),
wysypka z
eozynofilią i
objawami
układowymi
(DRESS),
zapalenie
naczyń
krwionośnych skóry
Zaburzenia
mięśniowoszkieletowe i
tkanki łącznej

Rabdomioliza

Zaburzenia
nerek i dróg
moczowych

Zatrzymanie
moczu

Ciąża, połóg i
okres
okołoporodowy

Zespół
odstawienia
leku u
noworodkó
w (patrz
punkt 4.6)
Zaburzenia
układu
rozrodczego i
piersi

Zaburzenia
czynności
seksualnych

Priapizm,
mlekotok,
obrzęk
piersi,
zaburzenia
miesiączkow
ania
Zaburzenia
ogólne i stany w
miejscu podania

Objawy
odstawienia1,9
Łagodna postać
astenii, obrzęk
obwodowy,
drażliwość,
gorączka

Złośliwy
zespół
neuroleptycz
ny1,
hipotermia
Badania
diagnostyczne
Zwiększenie
aktywności
fosfokinazy
kreatynowej
we krwi14

### 1. Patrz punkt 4.4
### 2. W ciągu pierwszych dwóch tygodni może dojść do wystąpienia senności, która najczęściej
ustępuje w ciągu dalszego leczenia kwetiapiną.
### 3. W pewnej grupie pacjentów, której podawano kwetiapinę, obserwowano bezobjawowe (aż do 3-
krotności normy) zwiększenie w surowicy aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) lub
gamma- glutamylotranspeptazy. Te podwyższone aktywności enzymów miały zazwyczaj
charakter przemijający w trakcie kontynuowania leczenia kwetiapiną.
### 4. Tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych o działaniu blokującym receptory
alfa1-adrenergiczne, kwetiapina może często wywoływać objawy niedociśnienia
ortostatycznego, przebiegającego z uczuciem zawrotów głowy, tachykardią, a u pewnych
pacjentów z omdleniem, zwłaszcza podczas wstępnego okresu zwiększania dawki (patrz punkt
4.4).

### 5. Obliczenia dotyczące częstości tych działań niepożądanych zaczerpnięto wyłącznie z danych po
wprowadzeniu produktu do obrotu.
### 6. Stężenie glukozy we krwi na czczo ≥126 mg/dl (≥7,0 mmol/l) lub stężenie glukozy we krwi nie
na czczo ≥200 mg/dl (≥11,1 mmol/l) przynajmniej w jednym badaniu.
### 7. Nasilenie częstości zaburzeń połykania w grupie stosującej kwetiapinę w porównaniu do grupy
placebo obserwowano wyłącznie w badaniach klinicznych dotyczących zaburzenia afektywnego
dwubiegunowego.
### 8. W oparciu o zwiększenie masy ciała o >7%. Występuje głównie w trakcie pierwszych tygodni
prowadzenia terapii u dorosłych.
### 9. Poniższe objawy odstawienia obserwowano najczęściej w krótkotrwałych badaniach klinicznych
z grupą kontrolną placebo dotyczących monoterapii, w których oceniano objawy z odstawienia;
były to: bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i pobudliwość.
Częstość występowania tych działań niepożądanych w sposób znaczący zmniejszała się po 1
tygodniu od przerwania podawania produktu leczniczego.
### 10. Triglicerydy ≥200 mg/dl (≥2,258 mmol/l), (u pacjentów w wieku 18 lat lub młodszych) lub
≥150 mg/dl (≥1,694 mmol/l) (u pacjentów powyżej 18 roku życia) co najmniej jeden raz.
### 11. Cholesterol ≥240 mg/dl (≥6,2064 mmol/l), (u pacjentów w wieku 18 lat lub młodszych) lub
≥200 mg/dl (≥5,172 mmol/l) (u pacjentów powyżej 18 roku życia) co najmniej jeden raz.
Bardzo często obserwowano zwiększenie stężenia frakcji cholesterolu LDL >30 mg/dl (>0,769
mmol/l). Średnia zmiana u pacjentów, u których obserwowano zwiększenie, wynosiła 41,7
mg/dl (>1,07 mmol/L0.
### 12. Patrz tekst poniżej.
### 13. Płytki ≤100 x 109/l, co najmniej jeden raz.
### 14. W oparciu o raporty działań niepożądanych obserwowanych w badaniach klinicznych
zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej nie było wiązane ze złośliwym zespołem
neuroleptycznym.
### 15. Stężenie prolaktyny (u pacjentów poniżej 18 roku życia): >20 μg/l (>869,56 pmol/l)
u mężczyzn; >30 μg/l (>1304,34 pmol/l) u kobiet w dowolnym czasie.
### 16. Może prowadzić do upadków.
### 17. Cholesterol HDL: <40 mg/dl (1,025 mmol/l u mężczyzn; <50 mg/dl (1,282 mmol/l) u kobiet
w dowolnym czasie.
### 18. Częstość występowania u pacjentów ze zmianą odstępu QT od  450 ms do ≥450 ms ze
wzrostem o ≥30 ms. W badaniach klinicznych nad kwetiapiną, z grupą kontrolną placebo,
średnia zmiana odstępu QT oraz częstość występowania u pacjentów, u których odstęp QT
zwiększył się w znaczącym klinicznie stopniu, jest podobna u pacjentów stosujących kwetiapinę
oraz u pacjentów przyjmujących placebo.
### 19. Przesunięcie z >132 mmol/L na ≤132 mmol/L przynajmniej jeden raz.
### 20. Podczas stosowania kwetiapiny występowały przypadki myśli i zachowań samobójczych.
### 21. Patrz punkt 5.1
### 22. Zmniejszenie stężenia hemoglobiny do ≤13 g / dl (8,07 mmol / l) u mężczyzn i do ≤12 g / dl
(7,45 mmol / l) u kobiet wystąpił co najmniej jeden raz u 11% pacjentów leczonych kwetiapiną
we wszystkich badaniach, w tym w wydłużonych badaniach otwartych. U tych pacjentów,
średnie maksymalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny w każdym momencie wynosiło -1,50 g
/ dl.
### 23. Doniesienia te często występowały z towarzyszącą tachykardią, zawrotami głowy,
niedociśnieniem ortostatycznym i / lub z chorobami serca / układu oddechowego.
### 24. Na podstawie zmiany od prawidłowego poziomu wyjściowego do potencjalnie istotnych
klinicznie wartości w dowolnym momencie po rozpoczęciu leczenia we wszystkich próbach.
Zmiany w całkowitej T4, wolnej T4, całkowitej T3 i wolnej T3 są zdefiniowane jako <0,8 x
LLN (pmol / l), a zmiana TSH wynosi> 5 mIU / L w dowolnym momencie leczenia.
### 25. W oparciu o zwiększoną częstość wymiotów u pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat).
### 26. Przesunięcie w neutrofilów z > = 1,5 x 109 / L na początku badania do <0,5 x 109 / L
w dowolnym czasie leczenia, oraz w oparciu o pacjentów z ciężką neutropenią (<0,5 x 109 / l)
i zakażeniem w czasie wszystkich badań klinicznych kwetiapiny (patrz punkt 4.4).
### 27. Na podstawie zmiany od prawidłowej wyjściowej do potencjalnie istotnej klinicznie wartości
w dowolnym momencie po rozpoczęciu leczenia we wszystkich próbach. Zmiany eozynofilów
są definiowane jako > 1x 109 komórek / l w dowolnym momencie leczenia.

### 28. Na podstawie zmiany od prawidłowej wyjściowej do potencjalnie istotnej klinicznie wartości
w dowolnym momencie po rozpoczęciu leczenia we wszystkich próbach. Zmiana dotycząca
białych krwinek jest zdefiniowana jako ≤3X109 komórek / L w dowolnym momencie leczenia.
### 29. Na podstawie zgłoszonych działań niepożądanych w postaci obserwowanego zespołu
metabolicznego we wszystkich badaniach klinicznych z kwetiapiną.
### 30. U niektórych pacjentów stwierdzano w badaniach klinicznych pogorszenie więcej niż jednego
czynnika metabolicznego: masy ciała, ilości glukozy we krwi i lipidów (patrz punkt 4.4).
### 31. Patrz punkt 4.6.
### 32. Może występować na początku lub w okresie leczenia i wiązać się z niedociśnieniem i / lub
omdleniem. Częstość określono na podstawie zgłoszeń działań niepożądanych - bradykardii
i związanych z tym zdarzeń we wszystkich badaniach klinicznych z kwetiapiną
### 33. Na podstawie jednego retrospektywnego badania epidemiologicznego bez randomizacji.

W związku z leczeniem kwetiapiną notowano ciężkie skórne działania niepożądane (SCAR, ang.
severe cutaneous adverse reactions), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze
oddzielanie się naskórka (TEN), wysypka z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS).

Podczas stosowania neuroleptyków opisywano przypadki wydłużenia odstępu QT, komorowych
zaburzeń rytmu, nagłych, niewyjaśnionych zgonów, zatrzymania akcji serca oraz wielokształtnego
częstoskurczu komorowego (torsade de pointes), które uważa się za działania charakterystyczne dla
tej klasy produktów leczniczych.

Dzieci i młodzież
Takie same działania niepożądane, jak wyżej opisane dotyczące dorosłych, mogą występować także
u dzieci i młodzieży. Poniżej przedstawiono działania niepożądane, które częściej występowały
u dzieci i młodzieży (w przedziale wiekowym 10–17 lat) niż u dorosłych lub które w ogóle nie
występowały u dorosłych.

Tabela 2: Działania niepożądane u dzieci i młodzieży związane z leczeniem kwetiapiną, które
występują z wyższą częstością niż u dorosłych lub nie były obserwowane w populacji dorosłych.

Częstość występowania działań niepożądanych została podana zgodnie z poniższym:
bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10
000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na
podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja układów i
narządów
Bardzo często Często

Zaburzenia endokrynologiczne Zwiększenie stężenia
prolaktyny1
Zaburzenia metabolizmu i
odżywiania Zwiększenie apetytu
Zaburzenia układu nerwowego Objawy pozapiramidowe3, 4 Omdlenie
Zaburzenia naczyniowe Wzrost ciśnienia krwi2
Zaburzenia ukłądu
oddechowego, klatki piersiowej i
śródpiersia
Zapalenie błony śluzowej nosa

Zaburzenia żołądka i jelit Wymioty
Zaburzenia ogólne i stany w
miejscu podania Rozdrażnienie 3

### 1. Stężenia prolaktyny (u pacjentów poniżej 18 roku życia): >20μg/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn;
>26 μg/l (>1130,428 pmol/l) u kobiet. U mniej niż 1% pacjentów wykazano zwiększenie stężenia
prolaktyny > 100 μg/l.

### 2. W oparciu o znaczące klinicznie progi (wg kryteriów National Institutes of Health) lub wzrost
skurczowego ciśnienia krwi ciśnienia o >20 mm Hg lub wzrost rozkurczowego ciśnienia krwi
o >10 mm Hg dla w dowolnym momencie, w dwóch (trwających od 3 do 6 tygodni) badaniach
klinicznych z grupą kontrolną placebo dotyczących stosowania u dzieci i młodzieży.
### 3. Uwaga: częstość występowania jest taka sama jak u dorosłych, ale u dzieci rozdrażnienie może być
związane z innymi następstwami klinicznymi.
### 4. Patrz punkt 5.1

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa,
tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy
Na ogół, opisywane objawy były objawami wynikającymi z nasilenia farmakologicznych działań
substancji czynnej i obejmowały senność i sedację, tachykardię, niedociśnienie i działania
antycholinergiczne.

Przedawkowanie może powodować: wydłużenie odstępu QT, drgawki, stan padaczkowy,
rabdomiolizę, depresję oddechową, zatrzymanie moczu, splątanie, majaczenie i/lub pobudzenie.

Pacjenci z rozpoznaną wcześniej ciężką chorobą układu krążenia mogą być obciążeni większym
ryzykiem skutków przedawkowania (patrz punkt 4.4 Niedociśnienie ortostatyczne).

Leczenie przedawkowania
Nie ma specyficznego antidotum dla kwetiapiny. W razie ciężkiego zatrucia zawsze należy rozważać
możliwość przedawkowania kilku różnych produktów leczniczych. Zaleca się procedury intensywnej
opieki medycznej z ustaleniem i utrzymaniem drożności dróg oddechowych, zapewnieniem właściwej
wentylacji i natlenienia, monitorowaniem i podtrzymywaniem czynności układu krążenia.

Na podstawie literatury naukowej, pacjentów z delirium i pobudzeniem oraz ewidentnym zespołem
antycholinergicznym można leczyć fizostygminą w dawce 1-2 mg (pod stałą kontrolą EKG).
Ze względu na potencjalny negatywny wpływ fizostygminy na przewodnictwo w sercu, nie jest to
zalecane jako standardowe leczenie. Fizostygminę można stosować, jeżeli nie ma nieprawidłowości
w zapisie EKG. W przypadku zaburzeń rytmu, bloku serca jakiegokolwiek stopnia lub poszerzenia
odcinka QRS nie wolno stosować fizostygminy.

Ponieważ nie badano zapobiegania przenikaniu substancji w przypadku przedawkowania, należy
rozważyć przeprowadzenie płukania żołądka może być wskazany w ciężkim zatruciu i jeśli to
możliwe do wykonania w ciągu godziny od spożycia. Należy rozważyć podanie węgla aktywnego.

W przypadkach przedawkowania kwetiapiny niedociśnienie tętnicze oporne na leczenie należy leczyć
odpowiednimi środkami, takimi jak podawanie dożylne płynów i / lub środków
sympatykomimetycznych. Należy unikać podawania adrenaliny i dopaminy, ponieważ betastymulacja może nasilić niedociśnienie w sytuacji blokady alfa wywołanej kwetiapiną.

Dokładny nadzór lekarski i monitorowanie pacjenta należy kontynuować do czasu normalizacji stanu
pacjenta.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Układ nerwowy, leki psycholeptyczne, diazepiny, oksazepiny, tiazepiny
oraz oksepiny.
Kod ATC: N05A H04

Mechanizm działania
Kwetiapina jest atypowym przeciwpsychotycznym produktem leczniczym. Kwetiapina i jej aktywny
metabolit w osoczu krwi człowieka, norkwetiapina, działają na dużą grupę receptorów
neuroprzekaźników. Kwetiapina oraz norkwetiapina wykazują powinowactwo do receptorów
mózgowych serotoniny (5HT2) oraz dopaminy (D1 i D2). Uważa się, że takie połączenie
antagonistycznego oddziaływania na receptory, przy bardziej wybiórczym działaniu na receptory
5HT2 w porównaniu do receptorów dopaminergicznych D2, ma związek z klinicznymi właściwościami
przeciwpsychotycznymi i niewielkimi pozapiramidowymi działaniami niepożądanymi kwetiapiny
w porównaniu z typowymi lekami przeciwpsychotycznymi. Kwetiapina i norkwetiapina nie mają
znacznego powinowactwa do receptorów benzodiazepiny, ale mają wysokie powinowactwo do
receptorów histaminowych i receptorów adrenergicznych alfa1, umiarkowane powinowactwo do
receptorów adrenergicznych alfa2. Kwetiapina wykazuje również niskie lub brak powinowactwa do
receptorów muskarynowych, podczas gdy norkwetiapina wykazuje średnie do wysokiego
powinowactwo do różnych receptorów muskarynowych, co może tłumaczyć działanie
antycholinergiczne (muskarynowe). Hamowanie działania transportera noradrenaliny (NET)
i częściowe działanie agonistyczne w miejscach 5HT1A przez norkwetiapinę może przyczyniać się do
skuteczności terapeutycznej kwetiapiny, jako leku przeciwdepresyjnego.

Działanie farmakodynamiczne
Kwetiapina wykazuje aktywność w testach aktywności antypsychotycznej, takich jak test
warunkowanego unikania. Blokuje również działanie agonistów dopaminy, co mierzono metodami
behawioralnymi lub elektrofizjologicznymi, oraz zwiększa stężenia metabolitu dopaminy, co jest
neurochemicznym wskaźnikiem blokady receptorów D2.

W przedklinicznych badaniach predykcyjnych objawów pozapiramidowych, działanie kwetiapiny nie
przypomina typowych działań przeciwpsychotycznych produktów leczniczych i charakteryzuje się
atypowym profilem działania. Kwetiapina nie wywołuje nadwrażliwości receptorów
dopaminergicznych D2 w przypadku długotrwałego podawania. Kwetiapina w dawkach skutecznie
blokujących receptor dopaminowy D2 wywołuje jedynie słaby efekt kataleptyczny. Przy długotrwałym
podawaniu, kwetiapina wykazuje wybiórcze działanie na układ limbiczny poprzez wywoływanie
depolaryzacyjnej blokady neuronów mezolimbicznych, lecz nie neuronów układu nigrostriatalnego,
zawierających dopaminę. Po podaniu ostrym oraz przewlekłym kwetiapina wykazuje minimalne
działanie dystoniczne u kapucynek (Cebus) uwrażliwionych działaniem haloperydolu lub
nieotrzymujących uprzednio produktów leczniczych. (patrz punkt 4.8).

Skuteczność kliniczna
Schizofrenia.
Wyniki trzech badań klinicznych kontrolowanych placebo u pacjentów ze schizofrenią, u których
stosowano różne dawki kwetiapiny, nie wykazały różnicy pomiędzy grupami leczonymi kwetiapiną
i placebo, pod względem częstości występowania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego
stosowania leków antycholinergicznych. W kontrolowanym placebo badaniu oceniającym stałe dawki
kwetiapiny w całym zakresie od 75 do 750 mg / dobę nie wykazano zwiększenia objawów
pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania innych leków antycholinergicznych.
Długoterminowa skuteczność kwetiapiny o natychmiastowym uwalnianiu w profilaktyce nawrotów
schizofrenii nie została zweryfikowana w zaślepionych badaniach klinicznych. W otwartych
badaniach klinicznych u pacjentów ze schizofrenią, kwetiapina była skuteczna w podtrzymywaniu
poprawy klinicznej podczas kontynuacji leczenia u pacjentów, którzy odpowiedzieli na leczenie
początkowe, co sugeruje pewną długoterminową skuteczność.

Zaburzenia afektywne dwubiegunowe
Wyniki czterech badań klinicznych z grupą kontrolną, w których oceniano dobowe dawki kwetiapiny
do 800 mg w leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów manii, przy czym w dwóch badaniach
stosowano kwetiapinę w monoterapii, a w dwóch jako terapię uzupełniającą w leczeniu litem lub
produktem leczniczym divalproex, nie wykazały różnic między grupami leczonymi kwetiapiną
i placebo pod względem częstości występowania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego
stosowania antycholinergicznych produktów leczniczych.

W leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych, wykazywała ona większą
skuteczność w porównaniu z placebo w zmniejszeniu objawów manii po 3 i 12 tygodniach.

Brak jest danych z badań długoterminowych pozwalających wykazać skuteczność kwetiapiny
w zapobieganiu kolejnych epizodów manii lub depresji. Dane dotyczące stosowania kwetiapiny
w skojarzeniu z divalproexem lub litem w leczeniu ostrych, umiarkowanych do ciężkich epizodów
maniakalnych po 3 i 6 tygodniach są ograniczone, jednakże, leczenie skojarzone było dobrze
tolerowane. Dane wskazały na dodatkowe działanie po 3 tygodniach. W drugim badanie nie wykazano
działania addycyjnego po 6 tygodniach.

Średnia dawka kwetiapiny w ostatnim tygodniu u pacjentów reagujących na leczenie wynosiła około
600 mg na dobę, a u około 85% pacjentów odpowiadających na leczenie, dawka mieściła się
w zakresie od 400 mg do 800 mg na dobę.

W czterech badaniach klinicznych trwających 8 tygodni u pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich
epizodami depresyjnymi w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego typu I lub zaburzenie
afektywnego dwubiegunowego typu II, kwetiapina o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 300 mg
i 600 mg wykazywała znaczną wyższość nad placebo w odniesieniu do odpowiednich parametrów:
średniej poprawy wyników w skali MADRS oraz odpowiedzi zdefiniowanej jako przynajmniej 50%
poprawy całkowitego wyniku w skali MADRS od wyniku początkowego. Nie było różnicy
w nasileniu odpowiedzi pomiędzy pacjentami, którzy otrzymywali kwetiapinę o natychmiastowym
uwalnianiu w dawce 300 mg, a tymi, którzy otrzymali ją w dawce 600 mg.

W fazie kontynuacji leczenia w obu tych badaniach wykazano, że leczenie długoterminowe
pacjentów, którzy odpowiedzieli na kwetiapinę w dawce 300 lub 600 mg, było bardziej skuteczne
w porównaniu do placebo w odniesieniu do objawów depresji, ale nie w odniesieniu do objawów
maniakalnych.

W dwóch badaniach dotyczących profilaktyki nawrotów, w których oceniano kwetiapinę
w skojarzeniu z lekami stabilizującymi nastrój u pacjentów z epizodami manii, depresji lub postacią
mieszaną zaburzeń nastroju, połączenie z kwetiapiną było skuteczniejsze od monoterapii lekami
stabilizującymi nastrój, wydłużając czasu do nawrotu jakiejkolwiek zmiany nastroju (manii, postaci
mieszanej lub depresji). Kwetiapinę podawano dwa razy dziennie w dawce łącznej 400 mg do 800 mg
na dobę w terapii skojarzonej z litem lub walproinianem.

W trwającym 6 tygodni, randomizowanym badaniu z zastosowaniem litu i kwetiapiny o przedłużonym
uwalnianiu w porównaniu z placebo i kwetiapiną o przedłużonym uwalnianiu u dorosłych pacjentów
z ostrą manią, różnica średniej poprawy wyniku YMRS (ang. Young Rating Scale for Mania - skala
manii według Younga) pomiędzy grupą stosującą lit w leczeniu uzuełniającym, a grupą stosującą
placebo jako leczenie uzupełniające wynosiła 2,8 punktu, a różnica w % odpowiadających na leczenie
(zdefiniowanych jako 50% wzrost od wartości początkowej w YMRS) wynosiła 11% (79% w grupie
stosującej lit w leczeniu uzupełniającym w porównaniu do 68% w przypadku stosowania placebo
w leczeniu uzupełniającym).

W długotrwałym (trwającym do 2 lat) badaniu klinicznym oceniającym zapobieganie nawrotom
u pacjentów z epizodami manii, depresji lub objawami mieszanymi, kwetiapina była bardziej
skuteczna niż placebo, jeśli chodzi o wydłużenie czasu do wystąpienia epizodu zaburzenia nastroju
(epizod maniakalny, mieszany lub depresyjny) u pacjentów z zaburzeniem afektywnym
dwubiegunowym typu I. W grupie stosującej kwetiapinę stwierdzono 91 osób (22,5%) z przypadkami
zaburzeń nastroju, w grupie placebo 208 osób (51,5%) i 95 osób (26,1%) w grupie stosującej preparat
litu. U pacjentów, u których stwierdzono odpowiedź na leczenie kwetiapiną, porównanie ciągłego
leczenia kwetiapiną z wynikami leczenia po zmianie na preparat litu nie wykazało wydłużenia czasu
do nawrotu zmienionego nastroju.

Badania kliniczne wykazały, że kwetiapina jest skuteczna w leczeniu schizofrenii i manii przy
stosowaniu dwa razy na dobę, chociaż farmakokinetyczny czas półtrwania kwetiapiny wynosi około 7
godzin. Wsparte jest to dodatkowo danymi z badania z zastosowaniem pozytonowej tomografii
emisyjnej (PET), w którym stwierdzono, że zajęcie miejsc wiązania 5-HT2 i receptora D2 przez
kwetiapinę utrzymymuje się przez okres do 12 godzin. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania
dawki większej niż 800 mg / dobę nie były oceniane.

Bezpieczeństwo kliniczne
W krótkookresowych, badaniach kontrolowanych placebo, dotyczących schizofrenii oraz fazy
maniakalnej w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego, sumaryczna częstość
występowania objawów pozapiramidowych była zbliżona do grupy placebo (schizofrenia: 7,8%
w grupie kwetiapiny i 8,0% w grupie placebo; mania w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym:
11,2% w grupie kwetiapiny i 11,4% w grupie placebo). W krótkoterminowych, kontrolowanych
placebo badaniach klinicznych u pacjentów z ciężkim zaburzeniem depresyjnym (ang. Major
Depressive Disorder - MDD) i zaburzeniem dwubiegunowym afektywnym obserwowano wyższą
częstość występowania objawów pozapiramidowych w grupie leczonej kwetiapiną w porównaniu
z grupą stosującą placebo. W krótkoterminowych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo,
w monoterapii u pacjentów z ciężkim zaburzeniem depresyjnym, łączna częstość występowania
objawów pozapiramidowych wynosiła 5,4% dla kwetiapiny i 3,2% dla placebo.
W krótkoterminowym, kontrolowanym placebo badaniu klinicznym w monoterapii, u pacjentów
w podeszłym wieku z ciężkim zaburzeniem depresyjnym łączna częstość występowania objawów
pozapiramidowych w grupie leczonej kwetiapiną wynosiła 9,0% i 2,3% w grupie stosującej placebo.
Zarówno w depresji w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego jak i ciężkim zaburzeniu
depresyjnym, częstość występowania poszczególnych działań niepożądanych (np. akatyzja,
zaburzenia pozapiramidowe, drżenie, dyskineza, dystonia, niepokój, mimowolne skurcze mięśni,
pobudzenie psychoruchowe sztywność mięśni) nie przekraczało 4% w każdej z grup.

W krótkoterminowych (trwających od 3 do 8 tygodni), kontrolowanych placebo badaniach
klinicznych ze stałą dawką (od 50 mg na dobę do 800 mg na dobę), średni przyrost masy ciała
u pacjentów leczonych kwetiapiną wynosił od 0,8 kg dla dawki 50 mg na dobę do 1,4 kg dla dawki
600 mg na dobę (z mniejszym przyrostem dla dawki 800 mg) w porównaniu z przyrostem masy ciała
o 0,2 kg u pacjentów stosujących placebo. Odsetek pacjentów z przyrostem masy ciała ≥7% wynosił
od 5,3% dla dawki 50 mg na dobę, do 15,5% dla dawki 400 mg na dobę (z mniejszym przyrostem dla
dawek dziennych 600 mg i 800 mg), w porównaniu z 3,7% dla pacjentów leczonych placebo.

W 6-tygodniowym, randomizowanym badaniu z zastosowaniem litu i kwetiapiny o przedłużonym
uwalnianiu w porównaniu z placebo i kwetiapiną o przedłużonym uwalnianiu u dorosłych pacjentów

z epizodem ostrej manii wykazano, że połączenie kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu z litem
prowadzi do większej częstości działań niepożądanych (63% w porównaniu do 48% przy stosowaniu
kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu w połączeniu z placebo). Wyniki bezpieczeństwa wykazały
wyższą częstość występowania objawów pozapiramidowych, które obserwowano u 16,8% pacjentów
w grupie stosującej w leczeniu uzupełniającym lit i 6,6% w grupie stosującej placebo w leczeniu
uzupełniającym, z których większość to drżenie, obserwowane u 15,6% pacjentów w grupie stosującej
lit i 4,9% w grupie stosującej placebo w terapii uzupełniającej. Występowanie senności było wyższe
w grupie stosującej kwetiapinę o przedłużonym uwalnianiu z litem w leczeniu uzupełniającym
(12,7%), w porównaniu z grupą leczoną kwetiapiną o przedłużonym uwalnianiu z placebo jako terapią
uzupełniającą (5,5%). Ponadto, wyższy odsetek pacjentów w grupie leczonej litem w terapii
uzupełniającej (8,0%) miała przyrost wagi (≥7%) na koniec leczenia, w porównaniu do pacjentów
przyjmujących placebo w terapii uzupełniającej (4,7%).

Długoterminowe badania w zapobieganiu nawrotom z okresem otwartym (trwającym od 4 do 36
tygodni), podczas którego pacjenci byli leczeni kwetiapiną, z następującym randomizowanym
okresem odstawienia, podczas którego pacjenci zostali losowo przydzieleni do lub grupy otrzymującej
kwetiapinę lub placebo. W przypadku pacjentów, których zrandomizowano do grupy stosującej
kwetiapinę, średni przyrost masy ciała w okresie otwartej próby wynosił 2,56 kg, a w 48. tygodniu
okresu randomizowanego średni przyrost masy ciała wynosił 3,22 kg, w porównaniu z poziomem
wyjściowym okresu otwartego. W przypadku pacjentów, których randomizowanych do grupy placebo,
średni przyrost masy ciała w okresie otwartym wynosił 2,39 kg, a w 48. tygodniu okresu
randomizowanego średni przyrost masy ciała wynosił 0,89 kg w porównaniu z poziomem
wyjściowym okresu otwartego.

W badaniach kontrolowanych placebo u pacjentów w podeszłym wieku z psychozą związaną z
demencją, częstość występowania niepożądanych zdarzeń naczyniowo-mózgowych na 100 pacjentolat nie była większa u pacjentów leczonych kwetiapiną niż u pacjentów otrzymujących placebo.

W badaniach z grupą kontrolną placebo dotyczących monoterapii u pacjentów z początkową liczbą
granulocytów obojętnochłonnych ≥1,5 x 109/l, częstość występowania przynajmniej jednorazowego
epizodu zmniejszenia liczby neutrofilów <1,5 x 109/l wynosiła 1,9% pacjentów leczonych kwetiapiną,
w porównaniu do 1,5% pacjentów leczonych placebo. Częstość występowania przesunięć do > 0,5 -
<1,0 x 109/l była taka sama (0,2%) u pacjentów leczonych kwetiapiną, jak u pacjentów otrzymujących
placebo. We wszystkich badaniach klinicznych (kontrolowanych placebo, otwartych, z czynną
substancją porównawczą; u pacjentów z początkową liczbą granulocytów obojętnochłonnych ≥1,5 x
109/l), częstość występowania przynajmniej jednorazowego epizodu przesunięcia liczby granulocytów
obojętnochłonnych do wartości <1,5 x 109/l wynosiła 2,9%, a do wartości <0,5 x 109/l wynosiła 0,21%
pacjentów leczonych kwetiapiną.

Leczenie kwetiapiną było związane z zależnym od dawki zmniejszeniem stężenia hormonów tarczycy.
Częstość występowania zmian stężenia TSH wynosiła 3,2% dla kwetiapiny w porównaniu do 2,7%
w grupie placebo. Częstość występowania wzajemnych, potencjalnie istotnych klinicznie zmian
zarówno T3 lub T4 i TSH w tych badaniach była rzadka, a obserwowane zmiany w poziomie
hormonów tarczycy nie wiązały się z klinicznymi objawami niedoczynności tarczycy.

Zmniejszenie całkowitego i wolnego T4 były maksymalne w ciągu pierwszych sześciu tygodni
stosowania kwetiapiny, bez konieczności zmniejszania podczas długotrwałego leczenia. Około 2/3
wszystkich przypadków przerwania leczenia kwetiapiną wiązało się z odwróceniem wpływu na
całkowity i wolny T4, niezależnie od czasu trwania leczenia.

Zaćma / zmętnienie soczewki
W badaniu klinicznym, oceniającym potencjał kataraktogenicznego kwetiapiny (200-800 mg / dobę)
w porównaniu z rysperydonem (2-8 mg / dobę) u pacjentów ze schizofrenią lub zaburzeniem
schizoafektywnym, odsetek pacjentów ze zwiększonym stopniem zmętnienia soczewki nie była
wyższa u pacjentów leczonych kwetiapiną (4%), w porównaniu z leczonymi risperidonem (10%),
u pacjentów co najmniej 21 miesięcy od ekspozycji.

Dzieci i młodzież

Skuteczność kliniczna
Skuteczność i bezpieczeństwo kwetiapiny było badane w trzytygodniowych, kontrolowanych placebo,
badaniach klinicznych dotyczących manii (n=284 pacjentów z USA, w wieku 10–17 lat). Około 45%
pacjentów z tej populacji miało dodatkowo zdiagnozowane ADHD. Dodatkowo przeprowadzono 6-
tygodniowe, badanie kliniczne z grupą kontrolną placebo dotyczącym schizofrenii (n=222 pacjentów,
w wieku 13–17 lat). W obu badaniach pacjenci, którzy nie wykazywali odpowiedzi klinicznej na
leczenie kwetiapiną byli wykluczani z badania. Leczenie rozpoczynało się od dawki 50 mg na dobę,
w drugim dniu zwiększane było do 100 mg na dobę. Następnie dawka była dostosowywana do
odpowiedniego sposobu leczenia (w manii 400-600 mg na dobę, w schizofrenii 400–800 mg na dobę),
zwiększając dawkę o 100 mg na dobę, dwa do trzech razy na dobę.

W badaniu nad leczeniem manii różnica średniej zmiany LS wskaźnika całkowitego YMRS od
wartości początkowej (grupa substancji czynnej minus grupa placebo) wynosiła -5,21 po podawaniu
kwetiapiny w dawce 400 mg na dobę oraz -6,56 po podawaniu kwetiapiny w dawce 600 mg na dobę.
Wskaźniki odpowiedzi (poprawa YMRS o ≥50%) wynosiły 64% w grupie kwetiapiny w dawce 400
mg na dobę, 58% w grupie kwetiapiny w dawce 600 mg na dobę i 37% w ramieniu placebo.

W badaniu nad leczeniem schizofrenii różnica średniej zmiany LS wskaźnika całkowitego PANSS od
wartości początkowej (grupa substancji czynnej minus grupa placebo) wynosiła -8,16 po podawaniu
kwetiapiny w dawce 400 mg na dobę oraz -9,29 w grupie kwetiapiny w dawce 800 mg na dobę.
Zarówno schemat z małą dawką kwetiapiny (400 mg na dobę), jak i schemat z dużą dawką (800 mg na
dobę) był bardziej skuteczny pod względem odsetka pacjentów z odpowiedzią, zdefiniowaną jako
zmniejszenie ogólnego wskaźnika PANSS o ≥30%. Zarówno w manii, jak i w większych dawkach
w schizofrenii uzyskano mniejsze liczbowo wskaźniki odpowiedzi.

W trzecim krótkoterminowym badaniu z kontrolą placebo z kwetiapiną o przedłużonym uwalnianiu
stosowaną w monoterapii u dzieci i młodzieży (w wieku 10-17 lat) z depresją dwubiegunowej,
skuteczność nie została udowodniona.

Brak danych na temat długotrwałego efektu albo zapobiegania nawrotom w tej grupie wiekowej.

Bezpieczeństwo kliniczne
W krótkoterminowych badaniach kwetiapiny u dzieci, takich jak opisane powyżej, odsetek objawów
pozapiramidowych w aktywnym ramieniu badania w porównaniu z placebo wynosił odpowiednio
12,9% w porównaniu z 5,3% w badaniu w schizofrenii, 3,6% w porównaniu z 1,1% w badaniu
w manii dwubiegunowej, a 1,1% w porównaniu z 0% w depresji dwubiegunowej. Odsetek pacjentów,
u których masa ciała wzrosła o ≥ 7% od wyjściowej, w ramieniu aktywnym w porównaniu z placebo
wynosił odpowiednio 17% w porównaniu z 2,5% w badaniach w schizofrenii i zaburzeniu
afektywnym dwubiegunowym oraz 13,7% w porównaniu z 6,8% w badaniu w depresji
dwubiegunowej. Odsetek zdarzeń związanych z samobójstwem w ramieniu aktywnym w porównaniu
z placebo wynosił odpowiednio 1,4% w porównaniu z 1,3% w badaniu w schizofrenii, 1,0%
w porównaniu z 0% w badaniu w manii dwubiegunowej i 1,1% w porównaniu z 0% w badaniu
w depresji dwubiegunowej. W fazie wydłużonej obserwacji po okresie stosowania leczenia w badaniu
w depresji dwubiegunowej, u dwóch pacjentów wystąpiły dwa dodatkowe zdarzenia związane
z samobójstwem; jeden z tych pacjentów w chwili zdarzenia był w trakcie stosowania kwetiapiny.

Bezpieczeństwo długoterminowe
W badaniu bez ślepej próby, w okresie dalszej obserwacji po badaniach nad stosowaniem w leczeniu
fazy ostrej, trwającym 26 tygodni (n= 380 pacjentów), z zastosowaniem kwetiapiny w zmiennych
dawkach od 400 do 800 mg na dobę, dostarczyły dodatkowych danych w zakresie bezpieczeństwa
stosowania. U dzieci i młodzieży zgłaszano zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi. Ponadto, u dzieci
i młodzieży zgłaszano częściej niż u pacjentów dorosłych zwiększenie apetytu, objawy
pozapiramidowe i zwiększenie stężenia prolaktyny w surowicy (patrz punkty 4.4 i 4.8).

W stosunku do przyrostu masy ciała, przy uwzględnieniu normalnego wzrostu w dłuższej
perspektywie, wzrost o co najmniej 0,5 odchylenia standardowego od wartości początkowej w Body
Mass Index (BMI) został użyty jako miara klinicznie istotnej zmiany; 18,3% pacjentów leczonych
kwetiapiną przez co najmniej 26 tygodni spełniło to kryterium.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Po podaniu doustnym kwetiapina szybko się wchłania i jest w znacznym stopniu metabolizowana.
Przyjmowanie pokarmu nie ma istotnego wpływu na biodostępność kwetiapiny.

Szczytowe stężenie molarne czynnego metabolitu norkwetiapiny, w stanie stacjonarnym wynosi 35%
obserwowanego stężenia kwetiapiny.

Farmakokinetyka kwetiapiny i norkwetiapiny jest liniowa w zakresie zarejestrowanego dawkowania.

Dystrybucja
Kwetiapina w 83% wiąże się z białkami osocza.

Metabolizm
Kwetiapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Po doustnym przyjęciu pojedynczej dawki
kwetiapiny znakowanej izotopem promieniotwórczym mniej niż 5% dawki wydala się z moczem lub
stolcem w postaci niezmienionej.

Badania in vitro wykazały, że głównym izoenzymem biorącym udział w metabolizmie kwetiapiny
przez układ enzymatyczny cytochromu P450 jest izoenzym CYP 3A4. Norkwetiapina, jest
wytwarzana i eliminowana głównie z udziałem CYP3A4.

Około 73% radioaktywności stwierdza się w moczu a 21% w kale.

Wykazano, że kwetiapina i kilka jej metabolitów (w tym norkwetiapina) to umiarkowane inhibitory
izoenzymów cytochromu P450 (1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4) w warunkach in vitro. Inhibicja CYP
w warunkach in vitro obserwowano wyłącznie w stężeniach około 5 do 50 razy większych od
obserwowanych w osoczu dla zakresu dawek od 300 do 800 mg na dobę u ludzi. Na podstawie tych
wyników in vitro wydaje się mało prawdopodobne, aby stosowanie kwetiapiny jednocześnie z innymi
lekami powodowało istotne klinicznie zahamowanie przez jeden lek metabolizmu drugiego poprzez
cytochrom P450. Na podstawie wyników badań na zwierzętach wydaje się, że kwetiapina może
indukować enzymy cytochromu P450. Jednakże w badaniu oceniającym specyficzne interakcje
w grupie pacjentów z zaburzeniami psychicznymi nie wykazano wzrostu aktywności cytochromu
P450 po podaniu kwetiapiny.

Wydalanie
Okresy półtrwania w fazie eliminacji kwetiapiny i norkwetiapiny wynosiły odpowiednio około 7 i 12
godzin. Średnia frakcja molowa dawki wolnej kwetiapiny i czynnego metabolitu osocza ludzkiego,
norkwetiapiny, wydalana w moczu wynosi <5%.

Specjalne grupy pacjentów

Płeć
Nie stwierdza się różnic kinetyki kwetiapiny zależnych od płci.

Pacjenci w podeszłym wieku
Średni klirens kwetiapiny u osób w podeszłym wieku jest o około 30% do 50% mniejszy niż
u dorosłych w wieku od 18 do 65 lat.

Niewydolność nerek
U osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min/1,73 m2) średni
osoczowy klirens kwetiapiny był zmniejszony o około 25% jednak poszczególne wartości klirensu
były w zakresie wartości u osób bez zaburzeń czynności nerek.

Niewydolność wątroby
Średnia wartość klirensu kwetiapiny w osoczu zmniejsza się o około 25% u osób z rozpoznanymi
zaburzeniami czynności wątroby (stabilna postać poalkoholowej marskości wątroby). Ponieważ
kwetiapina w dużej mierze metabolizowana jest w wątrobie, należy oczekiwać podwyższonych stężeń
leku w osoczu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Może być konieczne indywidualne
dostosowanie dawki leku w tej grupie pacjentów (patrz punkt 4.2).

Dzieci i młodzież
Dane farmakokinetyczne uzyskano w badaniu 9 dzieci w wieku 10–12 lat i 12 nastolatków, którzy
przyjmowali kwetiapinę w dawce 400 mg dwa razy na dobę. W stanie równowagi znormalizowane
względem dawki stężenia kwetiapiny w osoczu u dzieci i młodzieży (w wieku 10–17 lat) były na ogół
podobne jak u dorosłych, chociaż Cmax u dzieci było wyższe niż obserwowane u dorosłych. AUC
i Cmax aktywnego metabolitu, norkwetiapiny, były większe i w przybliżeniu wynosiły odpowiednio
62% i 49% u dzieci (w wieku 10–12 lat) i odpowiednio 28% i 14% u nastolatków (w wieku 13–17
lat), w porównaniu z dorosłymi.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Brak dowodów na genotoksyczność w serii badań in vitro i in vivo.

U zwierząt laboratoryjnych, po klinicznie istotnych poziomach ekspozycji obserwowano następujące
zdarzenia, które jak dotychczas nie zostały potwierdzone w długookresowych badaniach klinicznych:
u szczurów obserwowano odkładanie się barwnika w gruczole tarczowym, a u makaków jawajskich
Cynomolgus przerost komórek pęcherzyków tarczycy, zmniejszenie stężenia T3 w surowicy,
zmniejszenie stężenia hemoglobiny i zmniejszenie liczby czerwonych i białych krwinek; u psów
dochodziło do zmętnienia soczewki oka i zaćmy. (Zaćma / zmętnienie soczewki, patrz punkt 5.1).

W badaniu toksyczności u królików wrosła częstość skrzywień w obrębie kości nadgarstka i/lub stępu.
Ten efekt wystąpił w obecności skutków widocznych na matkach, takich jak zmniejszenie przyrostu
masy ciała. Efekty te były widoczne przy poziomach ekspozycji matki około 4 razy większych niż
u ludzi przy stosowaniu maksymalnej dawki terapeutycznej. Znaczenie tej obserwacji dla ludzi nie jest
znane.

W badaniach płodności u szczurów obserwowana była nieznaczne zmniejszenie płodności u samców
i ciąż rzekomych, przedłużające się okresy diestrus (okres spokoju płciowego), wydłużała się przerwa
pomiędzy kopulacjami oraz zmniejszył się odsetek ciąż. Efekty te są związane z podwyższonym
poziomem prolaktyny

Biorąc pod uwagę te wyniki, korzyści z leczenia kwetiapiną należy rozważyć w kontekście ryzyka dla
bezpieczeństwa pacjenta.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki
Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna
Powidon 30
Magnezu stearynian
Karboksymetyloskrobia sodowa (Typ A)

Wapnia wodorofosforan dwuwodny

Otoczka tabletki (25 mg)
Hypromeloza
Tytanu dwutlenek (E171)
Makrogol 400
Żelaza tlenek czerwony (E172)

Otoczka tabletki (100 mg)
Hypromeloza
Tytanu dwutlenek (E171)
Makrogol 6000
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Talk

Otoczka tabletki (200 mg)
Hypromeloza
Tytanu dwutlenek (E171)
Makrogol 400
Polisorbat 80

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak szczegółowych środków ostrożności dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z folii PVC/PVDC/Aluminium, w tekturowym pudełku
1, 3, 6, 7, 10, 14, 20, 28, 30, 50, 56, 60, 84, 90, 98, 100 w opakowaniu.
25 mg (tylko): blistry perforowane z podziałem na dawkę pojedynczą 6 x 1 tabletka w opakowaniu
25 mg, 100 mg, 200 mg (tylko): blistry perforowane z podziałem na dawkę pojedynczą 60 x 1 tabletka
w opakowaniu
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Butelki z HDPE z zakrętką z polipropylenu (PP)
60, 84, 90, 98, 100, 250, 500, 1000 w opakowaniu.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak szczególnych wymagań.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Mylan Ireland Limited
Unit 35/36 Grange Parade
Baldoyle Industrial Estate, Dublin 13
Irlandia

### 8. NUMER(Y) POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Etiagen, 25 mg – 17106
Etiagen, 100 mg – 17107
Etiagen, 200 mg - 17108

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 10 sierpnia 2010
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 26 lutego 2014

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

06/2024

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.