# Ketilept 25 mg

> Kwetiapina · 25 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Ketilept 25 mg
- **Nazwa powszechna:** Quetiapinum
- **Substancja czynna:** [Kwetiapina](https://apteka.online/odpowiedniki/quetiapinum)
- **Moc:** 25 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** N05AH04
- **Liczba opakowań:** 7
- **Numer pozwolenia:** 12963
- **Podmiot odpowiedzialny:** Proterapia Sp. z o.o.
- **Producent:** Egis Pharmaceuticals PLC, Węgry
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/psycholeptyki/ketilept-25-mg-tabl-powl-25-mg-proterapia
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/psycholeptyki/ketilept-25-mg-tabl-powl-25-mg-proterapia.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/17757/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/17757/characteristic

## Dostępne opakowania (7)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 30 tabl. | 5909990055531 | Rp | — | Dobrze dostępny (4/5) | — |
| 50 tabl. | 5909991370541 | Rp | — | Brak danych | — |
| 60 tabl. | 5909990055548 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 70 tabl. | 5909991370558 | Rp | — | Brak danych | — |
| 80 tabl. | 5909991370565 | Rp | — | Brak danych | — |
| 90 tabl. | 5909991370572 | Rp | — | Brak danych | — |
| 100 tabl. | 5909991370589 | Rp | — | Brak danych | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Ketilept i w jakim celu się go stosuje?
Ketilept zawiera substancję nazywaną kwetiapiną. Należy ona do grupy leków zwanych lekami
przeciwpsychotycznymi.
Ketilept może być stosowany do leczenia chorób, takich jak:
• Choroba dwubiegunowa i ciężkie epizody depresyjne w przebiegu zaburzeń depresyjnych,
kiedy pacjent odczuwa silny smutek lub załamanie, ma poczucie winy, brak energii i apetytu
lub trudności w zasypianiu.
• Mania, kiedy pacjent może być bardzo pobudzony, podniecony, rozentuzjazmowany,
nadmiernie aktywny lub ma ograniczoną zdolność krytycznej oceny, w tym bywa agresywny
lub przejawia zachowania destrukcyjne.
• Schizofrenia, kiedy pacjent słyszy lub odczuwa nieistniejące głosy i rzeczy, ma zwidy, jest
nadmiernie podejrzliwy, zalękniony, zaniepokojony, zagubiony, ma poczucie winy, napięcia
lub depresji.

Lekarz może zalecić kontynuowanie leczenia lekiem Ketilept, nawet gdy pacjent czuje się lepiej.

Pomocne dla pacjenta może być poinformowanie przyjaciół i krewnych o swych objawach i
poproszenie ich o przeczytanie tej ulotki. Pacjent może poprosić o informowanie go, jeśli zauważą, że
objawy nasiliły się lub wystąpiły niepokojące zmiany w zachowaniu.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Ketilept

Kiedy nie stosować leku Ketilept
• jeśli pacjent ma uczulenie na kwetiapinę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6),

• jeśli pacjent przyjmuje lub przyjmował niedawno którykolwiek z następujących leków:
- niektóre leki stosowane w zakażeniu wirusem HIV,
- leki z grupy azoli (stosowane w zakażeniach grzybiczych),
- erytromycynę lub klarytromycynę (antybiotyki stosowane w zakażeniach),
- nefazodon (stosowany w leczeniu depresji).

Jeżeli któraś z wymienionych powyżej sytuacji dotyczy pacjenta, nie należy stosować leku Ketilept.
W razie wątpliwości, należy poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem leku Ketilept.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Ketilept należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty:
• jeśli u pacjenta lub w jego rodzinie występują lub występowały choroby serca np. zaburzenia
rytmu serca, osłabienie lub zapalenie mięśnia sercowego lub jeśli pacjent przyjmuje leki, które
mogą mieć wpływ na rytm serca,
• jeśli pacjent ma niskie ciśnienie krwi,
• jeśli pacjent przebył udar, zwłaszcza gdy pacjent jest w podeszłym wieku,
• jeśli u pacjenta występują problemy z wątrobą,
• jeśli u pacjenta wystąpiły kiedykolwiek w przeszłości napady padaczkowe (drgawki),
• jeśli pacjent ma cukrzycę lub ma skłonność do wysokiego stężenia cukru we krwi (cukrzyca w
wywiadzie lub wysokie stężenie cukru we krwi w czasie ciąży). W tym przypadku lekarz może
zalecić badania stężenia glukozy podczas stosowania leku Ketilept,
• jeśli pacjent ma zapalenie trzustki lub występują u niego czynniki związane z ryzykiem
wystąpienia zapalenia trzustki, takie jak kamienie żółciowe lub wysokie stężenie trójglicerydów
(tłuszcze występujące we krwi),
• jeśli pacjent ma depresję lub inne stany, które są leczone lekami przeciwdepresyjnymi.
Stosowanie tych leków wraz z lekiem Ketilept może prowadzić do rozwoju zespołu
serotoninowego, będącego stanem mogącym zagrażać życiu (patrz „Ketilept a inne leki”),
• jeśli u pacjenta stwierdzono w przeszłości mały poziom białych krwinek, co mogło być związane
lub nie z przyjmowaniem innych leków,
• jeśli pacjent jest w podeszłym wieku z otępieniem (utrata czynności mózgu). W takim przypadku
nie należy stosować leku Ketilept, ponieważ leki z grupy do której należy Ketilept mogą
zwiększać ryzyko udaru mózgu, a w niektórych przypadkach ryzyko śmierci, u osób w podeszłym
wieku z otępieniem,
• jeśli pacjent jest w podeszłym wieku i ma chorobę Parkinsona / parkinsonizm.
• jeśli u pacjenta lub kogoś z jego rodziny występowały zakrzepy żylne, gdyż stosowanie leków z
tej grupy powoduje ich powstawanie,
• jeśli u pacjenta występuje lub występowały w przeszłości zaburzenia oddychania pod postacią
krótkich okresów bezdechu podczas snu (nazywanych zespołem bezdechu śródsennego) i
przyjmuje leki spowalniające/hamujące normalną pracę mózgu,
• jeśli u pacjenta występuje lub w przeszłości występowało zaburzenie polegające na niemożności
całkowitego opróżnienia pęcherza (zatrzymanie moczu), pacjent ma powiększoną prostatę,
przeszkodę w jelitach albo podwyższone ciśnienie w oku. Te problemy czasami są wywoływane
przez leki (tzw. preparaty antycholinergiczne), które wpływają na funkcjonowanie nerwów, by
leczyć określone schorzenia.
• jeśli pacjent ma lub miał problemy z nadużywaniem alkoholu lub narkotyków.

Jeśli pacjent został przyjęty do szpitala, ważne jest poinformowanie personelu medycznego o
przyjmowaniu leku Ketilept.

Należy niezwłocznie poinformować lekarza, jeżeli wystąpią objawy, takie jak:
• Gorączka, sztywność mięśni, pocenie się lub obniżony poziom świadomości (choroba zwana
złośliwym zespołem neuroleptycznym). Może być potrzebna natychmiastowa pomoc medyczna.
• Mimowolne ruchy, przede wszystkim mięśni twarzy lub języka.

• Zawroty głowy, uczucie bardzo nasilonej senności. Może to zwiększać ryzyko przypadkowych
urazów (upadki) u pacjentów w podeszłym wieku.
• Drgawki.
• Długotrwała i bolesna erekcja (priapizm).
• Szybkie i nieregularne bicie serca, nawet podczas odpoczynku, kołatanie serca, trudności z
oddychaniem, ból w klatce piersiowej lub niewyjaśnione zmęczenie. Lekarz będzie musiał zbadać
serce i jeśli to konieczne, natychmiast skierować pacjenta do kardiologa.

Wszystkie te objawy mogą wystąpić podczas leczenia lekami z tej grupy terapeutycznej.

Należy jak najszybciej powiadomić lekarza, jeśli wystąpi:
• Gorączka, objawy grypopodobne, ból gardła lub inna infekcja, gdyż objawy te mogą być
wynikiem bardzo małej liczby białych krwinek, co może wymagać odstawienia leku Ketilept i/lub
zastosowania odpowiedniego leczenia.
• Zaparcie z uporczywym bólem brzucha lub zaparcie niereagujące na leczenie, gdyż może to
prowadzić do poważniejszej niedrożności jelit.

Myśli samobójcze i pogłębienie depresji lub zaburzeń lękowych
Osoby, u których występuje depresja, mogą czasami mieć myśli o samookaleczeniu lub o popełnieniu
samobójstwa. Takie objawy czy zachowanie mogą nasilać się na początku stosowania leków
przeciwdepresyjnych, ponieważ leki te zaczynają działać zwykle po upływie 2 tygodni, a czasami
później. Takie myśli mogą też ulec nasileniu w razie nagłego przerwania przyjmowania leku.
Wystąpienie myśli samobójczych, myśli o samookaleczeniu lub o popełnieniu samobójstwa jest
bardziej prawdopodobne jeżeli:
• u pacjenta występowały w przeszłości myśli samobójcze lub chęć samookaleczenia,
• pacjent jest młodym dorosłym. Informacje z badań klinicznych wskazują na zwiększone ryzyko
• wystąpienia zachowań samobójczych u osób w wieku poniżej 25 lat z zaburzeniami
psychicznymi, które były leczone lekami przeciwdepresyjnymi.

Jeśli u pacjenta występują myśli samobójcze lub myśli o samookaleczeniu, należy niezwłocznie
skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala.
Pomocne może okazać się poinformowanie krewnych lub przyjaciół o depresji oraz poproszenie ich o
przeczytanie tej ulotki. Pacjent może zwrócić się do krewnych lub przyjaciół z prośbą o informowanie
go, jeśli zauważą, że depresja nasiliła się lub wystąpiły niepokojące zmiany w zachowaniu.

Ciężkie skórne reakcje niepożądane (SCARs)
Podczas leczenia kwetiapiną bardzo rzadko zgłaszano ciężkie skórne reakcje niepożądane (SCARs),
które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu. Zwykle przejawiają się one jako:
• Zespół Stevensa-Johnsona (SJS), rozległa wysypka z pęcherzami i łuszczącą się skórą,
szczególnie wokół ust, nosa, oczu i narządów płciowych,
• Toksyczna martwica naskórka (TEN), cięższa postać powodująca intensywne złuszczanie
naskórka,
• Reakcja polekowa z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS) obejmująca objawy
grypopodobne z wysypką, gorączką, obrzękiem gruczołów i nieprawidłowymi wynikami badań
krwi (w tym zwiększeniem liczby białych krwinek (eozynofilia) i aktywności enzymów
wątrobowych),
• Ostra uogólniona osutka krostkowa (ang. Acute Generalized Exanthematous Pustulosis,
AGEP), małe pęcherze wypełnione ropą,
• Rumień wielopostaciowy (ang. Erythema Multiforme, EM), wysypka skórna ze swędzącoczerwonymi nieregularnymi plamami.

W przypadku wystąpienia takich objawów należy przerwać stosowanie leku Ketilept i natychmiast
skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się po pomoc medyczną.

Przyrost masy ciała
U pacjentów stosujących lek Ketilept występował przyrost masy ciała. Należy regularnie samemu lub
z lekarzem kontrolować masę ciała.

Dzieci i młodzież
Ketilept nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.

Ketilept a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio
a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.
Nie należy stosować leku Ketilept jeśli pacjent przyjmuje:
• niektóre leki stosowane w leczeniu HIV,
• leki z grupy azoli (stosowane w zakażeniach grzybiczych),
• erytromycynę lub klarytromycynę (stosowane w zakażeniach),
• nefazodon (stosowany w leczeniu depresji).

W szczególności należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent przyjmuje:
• leki przeciwpadaczkowe (takie jak fenytoina lub karbamazepina),
• leki przeciwdepresyjne. Leki te mogą wchodzić w interakcje z lekiem Ketilept i mogą wystąpić
takie objawy, jak mimowolne, rytmiczne skurcze mięśni, w tym mięśni warunkujących ruchy oka,
pobudzenie, omamy, śpiączka, nadmierne pocenie się, drżenie, nasilenie odruchów, zwiększone
napięcie mięśni, temperatura ciała powyżej 38°C (zespół serotoninowy). Jeśli takie objawy
wystąpią, należy zwrócić się do lekarza,
• leki przeciwnadciśnieniowe,
• barbiturany (leki stosowane w zaburzeniach snu),
• tiorydazynę lub lit (inny lek przeciwpsychotyczny),
• leki, które mają wpływ na rytm serca, na przykład leki zaburzające bilans elektrolitów
(zmniejszone stężenie potasu lub magnezu), takie jak leki moczopędne (odwadniające) lub
wybrane antybiotyki (leki stosowane w zakażeniach),
• leki, które mogą spowodować zaparcia,
• leki (tzw. preparaty antycholinergiczne), które wpływają na funkcjonowanie nerwów, by leczyć
określone schorzenia.

Przed zaprzestaniem przyjmowania tych leków najpierw należy porozmawiać z lekarzem.

Stosowanie leku Ketilept z jedzeniem, piciem i alkoholem
Lek Ketilept może być przyjmowany z jedzeniem lub bez.
Należy zachować ostrożność w spożywaniu napojów alkoholowych. Należy powiedzieć lekarzowi
przed przyjęciem leku Ketilept, jeśli pacjent regularnie pije alkohol. Jednoczesne stosowanie leku
Ketilept i alkoholu może wywołać senność.

Nie należy spożywać soku grejpfrutowego w czasie stosowania leku Ketilept. Może to wpływać na
sposób działania leku.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży, lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku.

Nie należy stosować leku Ketilept w czasie ciąży o ile nie zostanie to omówione z lekarzem.
Nie należy stosować leku Ketilept w okresie karmienia piersią.

U noworodków, których matki stosowały lek Ketilept w ostatnim trymestrze (ostatnie 3 miesiące
ciąży) mogą wystąpić następujące objawy odstawienne: drżenie, sztywność mięśni i (lub) osłabienie,
senność, pobudzenie, trudności z oddychaniem oraz trudności związane z karmieniem. W razie
zaobserwowania takich objawów u własnego dziecka, należy zwrócić się do lekarza.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Ketilept może powodować senność. Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn, dopóki
pacjent nie upewni się, jak lek na niego wpływa.

Ketilept zawiera laktozę i sód
W przypadku nietolerancji laktozy, należy wziąć pod uwagę, że każda tabletka powlekana leku
Ketilept 25 mg, 100 mg, 200 mg i 300 mg zawiera odpowiednio: 4,42 mg, 17,05 mg, 34,1 mg i 50,94
mg laktozy.
Jeżeli lekarz poinformował pacjenta o nietolerancji niektórych cukrów, pacjent powinien
skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem tego produktu leczniczego.
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

Wpływ na badanie narkotyków w moczu
U pacjentów poddawanych badaniu moczu na obecność narkotyków, przyjmowanie leku Ketilept
może być przyczyną dodatnich wyników dla metadonu lub niektórych leków na depresję zwanych
trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi przy zastosowaniu niektórych metod, nawet jeśli
pacjent nie przyjmuje metadonu ani trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. W takim
przypadku można wykonać inny, bardziej specyficzny test.

### 3. Jak stosować lek Ketilept?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

Lekarz prowadzący określi dawkę początkową, którą może stopniowo zwiększać. Istnieją różne
schematy dawkowania w zależności od wskazania.
Dawka podtrzymująca (dawka dobowa) zależy od choroby i potrzeb pacjenta, zwykle może wynosić
od 150 mg do 800 mg na dobę.

• Lek należy przyjmować raz na dobę przed snem lub dwa razy na dobę w zależności od
choroby.
• Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą.
• Tabletki można przyjmować z pokarmem lub bez pokarmu.
• Nie należy spożywać soku grejpfrutowego podczas stosowania leku Ketilept. Może on
wpływać na sposób działania leku.
• Nawet jeśli pacjent poczuje się lepiej, nie należy przerywać stosowania leku, jeśli lekarz tak
nie zdecyduje.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Lekarz może zalecić zmianę dawki leku u pacjenta z zaburzeniami czynności wątroby.

Pacjenci w podeszłym wieku
Lekarz może zalecić zmianę dawki leku u pacjenta w podeszłym wieku.

Stosowanie u dzieci i młodzieży
Leku Ketilept nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Ketilept
W razie przyjęcia większej niż przepisana przez lekarza dawki leku Ketilept, pacjent może odczuwać
senność, zawroty głowy, nieprawidłowe bicie serca. Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem
lub zgłosić się do najbliższego szpitala. Należy zabrać ze sobą tabletki Ketilept.

Pominięcie zastosowania leku Ketilept

Jeśli pacjent zapomniał zastosować dawkę leku, powinien przyjąć ją jak najszybciej. Jeżeli zbliża się
pora zastosowania kolejnej dawki, należy przyjąć lek o zwykłej porze.
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Ketilept
Nie należy zaprzestawać przyjmowania tabletek bez konsultacji z lekarzem. W razie nagłego
przerwania stosowania leku Ketilept mogą wystąpić trudności w zasypianiu (bezsenność), nudności,
bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy lub drażliwość. Lekarz może doradzić stopniowe
zmniejszanie dawki przed zakończeniem leczenia.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Bardzo częste (mogą wystąpić u więcej niż u 1 na 10 osób):
• Zawroty głowy (mogące powodować upadki), ból głowy, suchość w jamie ustnej.
• Senność (może ustępować podczas dalszego stosowania leku Ketilept) (może powodować
upadki).
• Objawy odstawienia (objawy, które mogą wystąpić po przerwaniu stosowania leku Ketilept),
w tym trudności w zasypianiu (bezsenność), nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty,
zawroty głowy lub rozdrażnienie i przybieranie na wadze. Zaleca się stopniowe odstawianie
leku w czasie 1–2 tygodni.
• Zwiększenie wagi ciała.
• Nieprawidłowe ruchy mięśni. Należą tu między innymi trudności w rozpoczynaniu ruchów
mięśni, drżenia, niepokój ruchowy lub sztywność mięśni bez bólu.
• Zmiany w ilościach niektórych tłuszczów (trójglicerydów i cholesterolu całkowitego).

Częste (mogą wystąpić do 1 na 10 osób):
• Przyspieszenie czynności serca.
• Uczucie łomotania serca, szybkiego bicia serca lub wypadania pojedynczych uderzeń serca.
• Zaparcia, niestrawność.
• Osłabienie.
• Obrzęki rąk lub nóg.
• Niskie ciśnienie tętnicze przy wstawaniu. Może to wywołać zawroty głowy lub omdlenie
(może doprowadzić do upadku).
• Zwiększone stężenia cukru we krwi.
• Nieostre widzenie.
• Dziwne sny i koszmary senne.
• Wzmożone uczucie głodu.
• Uczucie rozdrażnienia.
• Zaburzenia mowy i języka.
• Myśli samobójcze i pogłębienie depresji. Należy natychmiast zgłosić się do lekarza lub
udać się do szpitala!
• Duszność.
• Wymioty (głównie u osób w podeszłym wieku).
• Gorączka.
• Zmiany w stężeniach hormonów tarczycowych we krwi.
• Zmniejszenie liczby niektórych rodzajów krwinek.
• Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych we krwi

• Zwiększenie stężenia hormonu prolaktyny we krwi. Zwiększenie stężenia prolaktyny może w
rzadkich przypadkach prowadzić do następujących objawów:
o Obrzmienie piersi u mężczyzn i kobiet i nieoczekiwane wytwarzanie mleka.
o Zanik miesiączki lub nieregularne miesiączki u kobiet.

Niezbyt częste (mogą wystąpić do 1 na 100 osób):
• Napady drgawek.
• Reakcje nadwrażliwości, w tym guzki i bąble na skórze, obrzęki skóry i okolicy ust.
• Nieprzyjemne odczucia w obrębie kończyn dolnych (tzw. zespół niespokojnych nóg).
• Utrudnione połykanie.
• Niekontrolowane ruchy, głównie mięśni twarzy lub języka.
• Zaburzenia czynności seksualnych.
• Cukrzyca.
• Zmiany aktywności elektrycznej serca obserwowane w EKG (wydłużenie odstępu QT).
• Wolniejsza niż normalnie czynność serca, która może występować przy rozpoczynaniu
leczenia i która może być związana z niskim ciśnieniem tętniczym i omdleniem.
• Trudności z oddawaniem moczu.
• Omdlenie (może prowadzić do upadku).
• Zatkany nos.
• Zmniejszenie liczby czerwonych krwinek.
• Zmniejszenie stężenia sodu we krwi.
• Nasilenie istniejącej cukrzycy.
• Dezorientacja.

Rzadkie (mogą wystąpić do 1 na 1000 osób):
• Jednoczesne wystąpienie takich objawów jak wysoka temperatura (gorączka), poty, sztywność
mięśni, uczucie silnej senności lub omdlenie (zaburzenie zwane „złośliwym zespołem
neuroleptycznym”).
• Zażółcenie skóry i gałek ocznych (żółtaczka).
• Zapalenie wątroby.
• Długotrwała i bolesna erekcja (priapizm).
• Obrzęk piersi i niespodziewana produkcja mleka (mlekotok).
• Zaburzenia miesiączkowania.
• Zakrzepy żylne szczególnie w kończynach dolnych (objawy to: obrzęk, ból i zaczerwienienie
nóg), które naczyniami krwionośnymi mogą dostać się do płuc powodując ból w klatce
piersiowej i trudności w oddychaniu. Jeśli wystąpi którykolwiek z objawów, należy
natychmiast poradzić się lekarza.
• Chodzenie, mówienie, jedzenie lub wykonywanie innych czynności w czasie snu.
• Zmniejszenie temperatury ciała (hipotermia).
• Zapalenie trzustki.
• Stan (zwany “zespołem metabolicznym”), w którym mogą współistnieć 3 lub więcej spośród
następujących objawów: zwiększenie ilości tłuszczu na brzuchu, zmniejszenie stężenie
„dobrego cholesterolu” (HDL), zwiększenie stężenia tłuszczu zwanego trójglicerydami,
wysokie ciśnienie tętnicze i zwiększenie stężenia cukru we krwi.
• Współistnienie gorączki, objawów grypopodobnych, bólu gardła lub innej infekcji z bardzo
małą liczbą białych krwinek, stan zwany agranulocytozą.
• Niedrożność jelit.
• Zwiększenie stężenia fosfokinazy kreatynowej (substancji pochodzącej z mięśni) we krwi.

Bardzo rzadkie (mogą wystąpić do 1 na 10 000 osób):
• Ciężka wysypka, pęcherze, czerwone plamy na skórze.
• Ciężka reakcja alergiczna (anafilaktyczna), która może powodować trudności w oddychaniu
lub wstrząs.

• Szybko pojawiający się obrzęk skóry, zazwyczaj dookoła oczu, ust lub gardła (obrzęk
naczynioruchowy).
• Ciężka choroba skóry, jamy ustnej, oczu i narządów płciowych przebiegająca z powstawaniem
pęcherzy (zespół Stevensa-Johnsona). Patrz punkt 2.
• Nieodpowiednie wydzielanie hormonu regulującego objętość moczu.
• Rozpad włókien mięśniowych i ból mięśni (rabdomioliza).

Działania niepożądane o nieznanej częstości występowania (częstość nie może być określona na
podstawie dostępnych danych):
• Zaburzenia mięśnia sercowego (kardiomiopatia).
• Zapalenie mięśnia sercowego.
• Wysypka skórna z nieregularnymi czerwonymi plamkami (rumień wielopostaciowy). Patrz
punkt 2.
• Nagłe pojawienie się obszarów zaczerwienionej skóry z małymi krostami (małe pęcherze
wypełnione biało-żółtym płynem zwanym ostrą uogólnioną osutką krostkową (AGEP). Patrz
punkt 2.
• Ciężka, nagła reakcja alergiczna z objawami takimi jak gorączka oraz powstawanie pęcherzy
na skórze i złuszczanie się skóry (toksyczna nekroliza naskórka). Patrz punkt 2.
• Reakcja polekowa z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS) obejmująca objawy
grypopodobne z wysypką, gorączką, obrzękiem węzłów chłonnych i nieprawidłowymi
wynikami badań krwi (w tym zwiększenie liczby białych krwinek (eozynofilia) i aktywności
enzymów wątrobowych). Patrz punkt 2.
• Zapalenie naczyń krwionośnych (zapalenie naczyń), często z wysypką skórną z małymi
czerwonymi lub fioletowymi guzkami.
• U noworodków matek, które stosowały Ketilept w czasie ciąży mogą wystąpić objawy
odstawienne.
• Udar mózgu.

Leki z grupy, do której należy Ketilept, mogą zaburzać rytm serca, co może być poważnym stanem, a
nawet, w pojedynczych przypadkach, powodować zgon.

Niektóre działania niepożądane są widoczne dopiero po wykonaniu badań krwi. Należą do nich
zmiany w stężeniach niektórych tłuszczów (trójglicerydów i cholesterolu całkowitego) lub cukru we
krwi, zmiany w stężeniach hormonów tarczycowych we krwi, zwiększenie aktywności enzymów
wątrobowych, zmniejszenie liczby niektórych rodzajów krwinek, zmniejszenie liczby czerwonych
krwinek, zwiększenie stężenia fosfokinazy kreatynowej (substancja pochodząca z mięśni) we krwi,
zmniejszenie stężenia sodu we krwi i zwiększenie stężenia hormonu prolaktyny we krwi. Zwiększenie
stężenia prolaktyny może w rzadkich przypadkach prowadzić do następujących objawów:
• Obrzęku piersi i niespodziewanej produkcji mleka zarówno u kobiet jak i mężczyzn.
• Zaniku lub nieregularnej miesiączki u kobiet.

Lekarz może zalecić wykonanie badań kontrolnych.

Dodatkowe działania niepożądane u dzieci i młodzieży
Takie same działania niepożądane jak u dorosłych, mogą także występować u dzieci i młodzieży.
Następujące działania niepożądane obserwowano częściej u dzieci i młodzieży lub nie występowały u
dorosłych:

Bardzo częste (mogą wystąpić u więcej niż jednej na 10 osób)
• Zwiększona ilość hormonu zwanego prolaktyną we krwi. W rzadkich przypadkach może
powodować
- obrzęk gruczołów piersiowych i nieoczekiwane wytwarzanie mleka u chłopców i
dziewcząt,
- zanik lub nieregularne miesiączki u dziewcząt
• Wzmożony apetyt

• Wymioty
• Nietypowe ruchy mięśni, w tym trudności z rozpoczynaniem ruchu, drżenie, zespół niespokojnych
nóg i sztywność mięśni bez odczuwania bólu.
• Zwiększone ciśnienie krwi

Częste (mogą wystąpić do 1 na 10 osób)
• Uczucie osłabienia, omdlenie (może powodować upadki)
• Uczucie zatkanego nosa
• Uczucie rozdrażnienia.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Ketilept?
Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu po EXP. Termin
ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Ketilept
Substancją czynną leku jest hemifumaran kwetiapiny. Każda tabletka powlekana 25 mg, 100 mg, 200
mg i 300 mg zawiera odpowiednio 28,78 mg, 115,13 mg, 230,26 mg i 345,4 mg hemifumaranu
kwetiapiny.

Pozostałe składniki to:
Ketilept 25 mg, tabletki powlekane
magnezu stearynian, krzemionka koloidalna bezwodna, powidon K-90, karboksymetyloskrobia
sodowa (typ A), laktoza jednowodna, mikrokrystaliczna celuloza
Otoczka: Opadry II 33G28523 White (triacetyna, makrogol 3350, laktoza jednowodna, tytanu
dwutlenek (E171), hypromeloza).

Ketilept 100 mg, tabletki powlekane
magnezu stearynian, krzemionka koloidalna bezwodna, powidon K-90, karboksymetyloskrobia
sodowa (typ A), laktoza jednowodna, mikrokrystaliczna celuloza

Otoczka: Opadry II 33G28523 White (triacetyna, makrogol 3350, laktoza jednowodna, tytanu
dwutlenek (E171), hypromeloza).

Ketilept 200 mg, tabletki powlekane
magnezu stearynian, krzemionka koloidalna bezwodna, powidon K-90, karboksymetyloskrobia
sodowa (typ A), laktoza jednowodna, mikrokrystaliczna celuloza
Otoczka: Opadry II 33G28523 White (triacetyna, makrogol 3350, laktoza jednowodna, tytanu
dwutlenek (E171), hypromeloza).
Opadry II 33G24283 Pink (żelaza tlenek żółty (E172), żelaza tlenek czerwony (E172), triacetyna,
makrogol 3350, laktoza jednowodna, tytanu dwutlenek (E 171), hypromeloza).

Ketilept 300 mg, tabletki powlekane
magnezu stearynian, krzemionka koloidalna bezwodna, powidon K-90, karboksymetyloskrobia
sodowa (typ A), laktoza jednowodna, mikrokrystaliczna celuloza
Otoczka: Opadry II 33G28523 White (triacetyna, makrogol 3350, laktoza jednowodna, tytanu
dwutlenek (E171), hypromeloza).

Jak wygląda lek Ketilept i co zawiera opakowanie

Ketilept 25 mg, tabletki powlekane: białe lub białawe, bezwonne lub prawie bezwonne, okrągłe,
dwuwypukłe tabletki powlekane z wygrawerowanym napisem „201” po jednej stronie i stylizowaną
literą „E” po drugiej stronie.
Ketilept 100 mg, tabletki powlekane: białe lub białawe, bezwonne lub prawie bezwonne, okrągłe,
dwuwypukłe tabletki powlekane z wygrawerowanym napisem „E202” po jednej stronie.
Ketilept 200 mg, tabletki powlekane: różowe, bezwonne lub prawie bezwonne, okrągłe, dwuwypukłe
tabletki powlekane z wygrawerowanym napisem „E204” po jednej stronie.
Ketilept 300 mg, tabletki powlekane: białe lub białawe, bezwonne lub prawie bezwonne, okrągłe,
dwuwypukłe tabletki powlekane z wygrawerowanym napisem „E205” po jednej stronie.

Opakowanie:

30, 50, 60, 70, 80, 90 lub 100 tabletek powlekanych w bezbarwnych, przezroczystych blistrach
foliowych z PVC/PVDC/Aluminium umieszczonych w tekturowym pudełku

Podmiot odpowiedzialny

PROTERAPIA Spółka z o.o.
ul. Komitetu Obrony Robotników 45 D
02-146 Warszawa

Wytwórca
EGIS Pharmaceuticals PLC
1165 Budapeszt, Bökényföldi út 118-120.
Węgry

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Ekonomicznego pod następującymi nazwami:

Węgry: Ketilept 25/100/150/200/300 mg filmtabletta
Republika Czeska: Ketilept
Litwa: Ketilept 25/100/150/200/300 mg plévele dengtos tabletés
Łotwa: Ketilept 25/100/150/200/300 mg film-coated tablets
Polska Ketilept 25/100/200/300 mg
Słowacja: Ketilept 25/100/150/200/300 mg

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 17.06.2024

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Ketilept 25 mg, tabletki powlekane
Ketilept 100 mg, tabletki powlekane
Ketilept 200 mg, tabletki powlekane
Ketilept 300 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Ketilept 25 mg, tabletki powlekane: każda tabletka zawiera 25 mg kwetiapiny (w postaci 28,78 mg
hemifumaranu kwetiapiny)
Ketilept 100 mg, tabletki powlekane: każda tabletka zawiera 100 mg kwetiapiny (w postaci 115,13 mg
hemifumaranu kwetiapiny)
Ketilept 200 mg, tabletki powlekane: każda tabletka zawiera 200 mg kwetiapiny (w postaci 230,26
mg hemifumaranu kwetiapiny)
Ketilept 300 mg, tabletki powlekane: każda tabletka zawiera 300 mg kwetiapiny (w postaci 345,4 mg
hemifumaranu kwetiapiny)

Substancja pomocnicza o znanym działaniu:
Każda tabletka powlekana Ketilept 25 mg zawiera 4,42 mg laktozy jednowodnej
Każda tabletka powlekana Ketilept 100 mg zawiera 17,05 mg laktozy jednowodnej
Każda tabletka powlekana Ketilept 200 mg zawiera 34,1 mg laktozy jednowodnej
Każda tabletka powlekana Ketilept 300 mg zawiera 50,94 mg laktozy jednowodnej

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletki powlekane

Ketilept 25 mg, tabletki powlekane: białe lub białawe, bezwonne lub prawie bezwonne, okrągłe,
dwuwypukłe tabletki powlekane z wygrawerowanym napisem „201” po jednej stronie i stylizowaną
literą „E” po drugiej stronie.
Ketilept 100 mg, tabletki powlekane: białe lub białawe, bezwonne lub prawie bezwonne, okrągłe,
dwuwypukłe tabletki powlekane z wygrawerowanym napisem „E202” po jednej stronie.
Ketilept 200 mg, tabletki powlekane: różowe, bezwonne lub prawie bezwonne, okrągłe, dwuwypukłe
tabletki powlekane z wygrawerowanym napisem „E204” po jednej stronie.
Ketilept 300 mg, tabletki powlekane: białe lub białawe, bezwonne lub prawie bezwonne, okrągłe,
dwuwypukłe tabletki powlekane z wygrawerowanym napisem „E205” po jednej stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Ketilept jest wskazany:
• w leczeniu schizofrenii
• w leczeniu zaburzeń dwubiegunowych:
- w leczeniu epizodów maniakalnych o umiarkowanym i ciężkim nasileniu w przebiegu
choroby dwubiegunowej

- w leczeniu epizodów ciężkiej depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej
- w zapobieganiu nawrotom epizodów maniakalnych i depresji u pacjentów z zaburzeniami
dwubiegunowymi, którzy odpowiadali na leczenie kwetiapiną.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dla każdego wskazania schemat dawkowania jest inny. Należy dopilnować, aby pacjenci otrzymali
dokładne informacje dotyczące dawkowania odpowiedniego dla ich choroby.

Dawkowanie

Dorośli

Leczenie schizofrenii
Ketilept powinien być podawany dwa razy dziennie.
Całkowita dawka dobowa przez pierwsze cztery dni leczenia wynosi: 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień
2.), 200 mg (dzień 3.) i 300 mg (dzień 4.).
Począwszy od dnia 4. skuteczna dawka leku Ketilept wynosi zwykle 300 mg do 450 mg na dobę.
W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia u indywidualnego pacjenta, dawkę można
modyfikować w zakresie od 150 do 750 mg na dobę.

Leczenie epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego w przebiegu choroby
dwubiegunowej
Ketilept powinien być podawany dwa razy dziennie. Całkowita dawka dobowa przez pierwsze cztery
dni leczenia wynosi: 100 mg (dzień 1.), 200 mg (dzień 2.), 300 mg (dzień 3.) i 400 mg (dzień 4.).
Można dalej zwiększać dawkę do osiągnięcia dawki 800 mg na dobę w 6. dniu leczenia, przy czym
zwiększać dawkę należy o nie więcej niż o 200 mg na dobę. Dawkę można modyfikować w zakresie
od 200 do 800 mg na dobę, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia u
indywidualnego pacjenta. Zalecana, skuteczna dawka mieści się zazwyczaj w przedziale między 400 a
800 mg na dobę.

Leczenie epizodów ciężkiej depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej
Ketilept należy podawać jeden raz dziennie przed snem.
Całkowita dawka dobowa na pierwsze cztery dni terapii wynosi odpowiednio: 50 mg (1 dzień), 100
mg (dzień 2), 200 mg (dzień 3) i 300 mg (dzień 4). Zalecana dawka dobowa wynosi 300 mg.
W badaniach klinicznych nie obserwowano dodatkowych korzyści ze stosowania produktu w grupie
przyjmującej dawki 600 mg w porównaniu z grupą przyjmującą 300 mg (patrz punkt 5.1). W
pojedynczych przypadkach korzystne jest stosowanie dawki 600 mg. Dawki większe niż 300 mg
powinny być wprowadzane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu choroby dwubiegunowej. U
niektórych pacjentów, w przypadku tolerancji, w badaniach klinicznych wykazano możliwość
rozważenia zmniejszenia dawki do minimum 200 mg.

Zapobieganie nawrotom w chorobie dwubiegunowej
Pacjenci, u których uzyskano odpowiedź kliniczną na leczenie kwetiapiną w ostrym przebiegu
zaburzeń dwubiegunowych, powinni kontynuować leczenie stosując taką samą dawkę. Dawkę można
dostosować w zależności od indywidualnej odpowiedzi klinicznej i tolerancji, w zakresie dawek od
300 mg do 800 mg na dobę podawanych dwa razy dziennie. Ważne, aby w terapii podtrzymującej
stosować najmniejszą skuteczną dawkę leku.

Osoby w podeszłym wieku
Podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne, u osób w podeszłym wieku produkt Ketilept należy
stosować z dużą ostrożnością, szczególnie w początkowym okresie ustalania dawki.
W zależności od indywidualnej odpowiedzi klinicznej oraz tolerancji, zwiększanie dawki może być
wolniejsze a dawka terapeutyczna mniejsza niż u młodszych pacjentów.
Klirens osoczowy kwetiapiny był zmniejszony o 30-50% u osób w podeszłym wieku, w porównaniu z

młodszymi pacjentami.

Nie badano skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u pacjentów powyżej 65 lat z epizodami
depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej.

Dzieci i młodzież
Ketilept nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia, ze względu na
brak danych popierających stosowanie w tej grupie wiekowej. Dane uzyskane w badaniach
klinicznych kontrolowanych placebo zostały przedstawione w punktach 4.4, 4.8, 5.1 i 5.2.

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma potrzeby modyfikowania dawki u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
Kwetiapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. W związku z tym u pacjentów z
rozpoznanym zaburzeniem czynności wątroby, kwetiapinę należy stosować z ostrożnością,
szczególnie w początkowej fazie leczenia.
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby leczenie należy rozpocząć od dawki dobowej
wynoszącej 25 mg na dobę. Dawkę tę należy zwiększać o 25 do 50 mg na dobę, aż do osiągnięcia
dawki skutecznej, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia u indywidualnego
pacjenta.

Sposób podawania
Podanie doustne.
Ketilept może być podawany z pokarmem lub bez pokarmu.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1.
Jednoczesne podawanie inhibitorów cytochromu P450 3A4, takich jak inhibitory proteazy HIV,
azolowe produkty przeciwgrzybicze, erytromycyna, klarytromycyna i nefazodon jest
przeciwwskazane (patrz także punkt 4.5).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ponieważ Ketilept ma kilka wskazań, profil bezpieczeństwa powinien być określany w oparciu o
indywidualne rozpoznanie u pacjenta i podawaną dawkę.

Dzieci i młodzież
Kwetiapina nie jest zalecana do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat, gdyż nie ma danych
przemawiających za stosowaniem leku w tej grupie wiekowej. Badania kliniczne wykazały, że oprócz
znanego profilu bezpieczeństwa określonego u osób dorosłych (patrz punkt 4.8), niektóre zdarzenia
niepożądane występowały z większą częstością u dzieci i młodzieży niż u dorosłych (zwiększony
apetyt, zwiększenie stężenia prolaktyny w surowicy, wymioty, zapalenie błony śluzowej nosa i
omdlenia) lub mogą mieć różne implikacje u dzieci i młodzieży (objawy pozapiramidowe i
drażliwość), stwierdzono też jeden objaw uprzednio nie obserwowany w badaniach u osób dorosłych
(wzrost ciśnienia krwi). U dzieci i młodzieży obserwowano również zmiany w badaniach
czynnościowych tarczycy.
Ponadto, długotrwałe bezpieczeństwo oddziaływania terapii kwetiapiną na wzrost i dojrzewanie
badano nie dłużej niż przez 26 tygodni. Długotrwałe implikacje na rozwój poznawczy i zachowawczy
nie są znane.
W badaniach klinicznych dzieci i młodzieży z grupą kontrolną placebo, stosowanie kwetiapiny
wiązało się ze zwiększoną częstością występowania objawów pozapiramidowych w porównaniu z

placebo u pacjentów ze schizofrenią, epizodami maniakalnymi i depresją w przebiegu choroby
dwubiegunowej (patrz punkt 4.8).

Samobójstwo/ myśli samobójcze lub pogorszenie kliniczne
Depresja w przebiegu choroby dwubiegunowej wiąże się ze zwiększonym ryzykiem myśli
samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (zdarzenia związane z próbami samobójczymi). Ryzyko
to utrzymuje się do czasu uzyskania istotnej remisji. W związku z tym, że w ciągu kilku lub kilkunastu
pierwszych tygodni leczenia może nie być poprawy, pacjentów należy starannie obserwować do
czasu, aż taka poprawa nastąpi. Ogólne doświadczenie kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstwa
może wzrastać w pierwszym okresie zdrowienia.

Dodatkowo, lekarz powinien rozważyć potencjalne ryzyko wystąpienia zdarzeń związanych z próbami
samobójczymi po nagłym przerwaniu stosowania kwetiapiny, z powodu znanych czynników ryzyka
związanych z leczoną chorobą.

Inne zaburzenia psychiczne, w których zalecana jest kwetiapina, mogą być również związane ze
zwiększonym ryzykiem wystąpienia zachowań samobójczych. Ponadto zaburzenia te mogą
współistnieć z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi. W związku z tym u pacjentów leczonych z
powodu innych zaburzeń psychicznych należy podjąć takie same środki ostrożności, jak u pacjentów z
ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi.
Pacjenci z zachowaniami samobójczymi w wywiadzie lub pacjenci przejawiający przed rozpoczęciem
leczenia znacznego stopnia skłonności samobójcze, należą do grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia
myśli samobójczych lub prób samobójczych i należy ich poddać ścisłej obserwacji w trakcie leczenia.
Metaanaliza kontrolowanych placebo badań klinicznych nad lekami przeciwdepresyjnymi,
stosowanymi u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi, wykazała zwiększone (w
porównaniu z placebo) ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku poniżej 25 lat,
stosujących leki przeciwdepresyjne.

W trakcie leczenia, zwłaszcza na początku terapii i po zmianie dawki, należy ściśle obserwować
pacjentów, szczególnie z grupy podwyższonego ryzyka. Pacjentów (oraz ich opiekunów) należy
uprzedzić o konieczności zwrócenia uwagi na każdy objaw klinicznego nasilenia choroby, zachowania
lub myśli samobójcze oraz nietypowe zmiany w zachowaniu, a w razie ich wystąpienia, o
konieczności niezwłocznego zwrócenia się do lekarza.

W krótkotrwałych kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z dużymi
epizodami depresji w chorobie dwubiegunowej obserwowano zwiększone ryzyko zdarzeń
związanych z samobójstwami u młodych dorosłych pacjentów (poniżej 25 lat), których leczono
kwetiapiną w porównaniu z otrzymującymi placebo (odpowiednio 3,0% i. 0%).
W populacyjnym badaniu retrospektywnym, oceniającym stosowanie kwetiapiny w leczeniu
pacjentów z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi wykazano zwiększone ryzyko samookaleczenia i
prób samobójczych u pacjentów w wieku 25 do 64 lat, u których w wywiadzie nie występowały
zdarzenia związane z samookaleczeniami, podczas stosowania kwetiapiny z innymi
przeciwdepresyjnymiu produktami leczniczymi.

Ryzyko metaboliczne
Ze względu na obserwowane ryzyko pogorszenia profilu metabolicznego, w tym zmian wagi ciała,
stężeń glukozy (hiperglikemia) i lipidów we krwi, co stwierdzano w badaniach klinicznych, w
momencie rozpoczynania leczenia należy sprawdzić metaboliczne parametry pacjentów i regularnie
kontrolować zmiany tych parametrów w czasie trwania leczenia. W razie pogorszenia wartości tych
parametrów należy wdrożyć odpowiednie postępowanie kliniczne (patrz również punkt 4.8).

Objawy pozapiramidowe
W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo wśród dorosłych pacjentów, stosowanie kwetiapiny
było związane ze zwiększoną częstością występowania objawów pozapiramidowych (ang.

Extrapyramidal Syndrome EPS) w porównaniu do placebo u pacjentów leczonych z powodu ciężkich
epizodów depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej (patrz punkty 4.8 i 5.1).

Stosowaniu kwetiapiny towarzyszy rozwój akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie
nieprzyjemnym lub przykrym niepokojem i potrzebą ruchu, które często związane są z
niemożliwością siedzenia lub stania w miejscu. Objawy te są bardziej prawdopodobne w pierwszych
kilku tygodniach leczenia. U pacjentów, u których rozwiną się te objawy, zwiększenie dawki może
być szkodliwe.

Dyskinezy późne
Jeśli wystąpią oznaki i objawy późnych dyskinez, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub
przerwanie stosowania kwetiapiny. Objawy dyskinez późnych mogą się pogłębić lub rozwinąć po
przerwaniu terapii (patrz punkt 4.8).

Senność i zawroty głowy
Leczenie kwetiapiną było związane z sennością oraz innymi objawami, takimi jak sedacja (patrz punkt
4.8). W badaniach klinicznych, dotyczących terapii pacjentów z zaburzeniami depresyjnymi w
chorobie dwubiegunowej, początek objawów występował zazwyczaj w pierwszych 3 dniach terapii, a
ich nasilenie było zazwyczaj łagodne do umiarkowanego. Pacjenci cierpiący z powodu nasilonej
senności mogą wymagać częstszych wizyt kontrolnych przez minimum 2 tygodnie od momentu
pojawienia się senności lub do chwili złagodzenia objawów i może być konieczne rozważenie
przerwanie terapii.

Niedociśnienie ortostatyczne
Leczeniu kwetiapiną towarzyszyło niedociśnienie ortostatyczne i związane z tym zawroty głowy
(patrz punkt 4.8), które podobnie jak senność występują zwykle w początkowej fazie zwiększania
dawki. Może to zwiększyć częstość przypadkowych urazów (upadki), szczególnie u pacjentów w
podeszłym wieku. Dlatego należy poradzić pacjentom zachowanie ostrożności do czasu, aż zapoznają
się z potencjalnym wpływem produktu.

Kwetiapinę należy stosować ostrożnie u pacjentów z rozpoznaną chorobą układu sercowonaczyniowego, chorobą naczyniową mózgu lub innymi stanami mogącymi predysponować do
niedociśnienia.
W razie wystąpienia niedociśnienia ortostatycznego należy rozważyć zmniejszenie dawki lub
wolniejsze jej zwiększanie, zwłaszcza u pacjentów z pierwotnymi chorobami układu sercowonaczyniowego.

Zespół bezdechu śródsennego
U pacjentów przyjmujących kwetiapinę obserwowano występowanie zespołu bezdechu śródsennego
(ZBS). Lek powinien być stosowany ostrożnie u pacjentów otrzymujących równolegle inne leki
działające hamująco na ośrodkowy układ nerwowy oraz u osób, u których w wywiadzie stwierdzano
podwyższone ryzyko ZBS (zaliczamy tu mężczyzn oraz osoby z nadwagą/otyłe).

Napady drgawkowe
W kontrolowanych badaniach klinicznych nie stwierdzano różnicy w częstości występowania
napadów padaczkowych u osób otrzymujących kwetiapinę lub placebo. Brak dostępnych danych na
temat incydentów padaczkowych u pacjentów z napadami padaczkowymi w wywiadzie. Podobnie jak
w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, zaleca się ostrożność w przypadku leczenia
pacjentów z napadami padaczkowymi w wywiadzie (patrz punkt 4.8).

Złośliwy zespół neuroleptyczny
Złośliwy zespół neuroleptyczny związany jest z leczeniem przeciwpsychotycznym, w tym
kwetiapiną (patrz punkt 4.8). Do klinicznych objawów tego zespołu należą: hipertermia, zmiany stanu
psychicznego, sztywność mięśni, zaburzenia czynności układu autonomicznego i zwiększona

aktywność fosfokinazy kreatynowej. W takich przypadkach należy przerwać terapię kwetiapiną i
zastosować odpowiednie leczenie.

Zespół serotoninowy
Jednoczesne podawanie produktu Ketilept i innych leków serotoninergicznych, takich jak inhibitory
MAO, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu
zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne mogą
powodować zespół serotoninowy, będący stanem mogącym zagrażać życiu (patrz punkt 4.5).
Jeśli leczenie w skojarzeniu z innymi lekami serotoninergicznym jest klinicznie uzasadnione, zaleca
się uważne obserwowanie pacjenta, zwłaszcza na początku leczenia i podczas zwiększania dawki.
Objawy zespołu serotoninowego mogą obejmować zmiany stanu psychicznego, niestabilność
autonomiczną, zaburzenia nerwowo-mięśniowe i (lub) objawy żołądkowo-jelitowe.
Jeśli podejrzewa się wystąpienie zespołu serotoninowego, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub
odstawienie produktu leczniczego, w zależności od nasilenia objawów.

Ciężka neutropenia i agranulocytoza
W badaniach klinicznych dotyczących kwetiapiny opisywano przypadki ciężkiej neutropenii (liczba
granulocytów obojętnochłonnych <0,5 × 109/l). Większość przypadków ciężkiej neutropenii
występowała w ciągu kilku miesięcy od rozpoczęcia terapii kwetiapiną. Nie wykazano wyraźnego
związku z dawką leku. Z doświadczenia po wprowadzeniu leku do obrotu wynika, że parę
przypadków było śmiertelnych. Prawdopodobnymi czynnikami ryzyka neutropenii są: mała liczba
białych krwinek (ang. White Blood Cell WBC) przed rozpoczęciem leczenia oraz neutropenia
wywołana przez leki w wywiadzie. Wystąpiło jednak kilka przypadków bez wcześniejszych
czynników ryzyka. Należy przerwać stosowanie kwetiapiny, jeśli liczba neutrofili wynosi <1,0 × 109/l.
Należy obserwować pacjenta pod kątem wystąpienia oznak i objawów infekcji oraz kontrolować
liczbę granulocytów obojętnochłonnych (dopóki ich liczba nie przekracza 1,5 × 109/l) (patrz punkt
5.1).

U pacjentów zgłaszających się z infekcją lub gorączką należy wziąć pod uwagę neutropenię,
szczególnie przy braku ewidentnych czynników predysponujących, i wdrożyć odpowiednie
postępowanie kliniczne.
Pacjentom należy poradzić, aby natychmiast zgłaszali występowanie objawów, które mogłyby
świadczyć o agranulocytozie lub infekcji (np. gorączka, osłabienie, senność lub ból gardła) w
jakimkolwiek momencie terapii kwetiapiną. U takich chorych należy bezzwłocznie zbadać liczbę
białych krwinek i bezwzględną liczbę neutrofili (absolute neutrophil count; ANC), szczególnie przy
braku czynników predysponujących.

Działanie antycholinergiczne (na receptory muskarynowe):
Norkwetiapina, aktywny metabolit kwetiapiny, wykazuje średnie do wysokiego powinowactwo do
wielu podtypów receptorów muskarynowych. Ma to swój udział w działaniach niepożądanych
obserwowanych przy stosowaniu leku w zalecanych dawkach ale równolegle z innymi lekami o
działaniu antycholinergicznym, jak również przy przedawkowaniu. Kwetiapina powinna być
stosowana ostrożnie u pacjentów przyjmujących leki o działaniu anty-cholinergicznym (na receptory
muskarynowe), jak również u tych z rozpoznaniem zatrzymania moczu, istotnego klinicznie przerostu
stercza, niedrożności/podniedrożności jelit, podwyższonym ciśnieniem śródgałkowym lub jaskrą z
wąskim kątem przesączania obecnie lub w wywiadzie. (patrz punkty 4.5, 4.8, 5.1 i 4.9.)

Interakcje
Patrz także punkt 4.5.

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z silnymi induktorami enzymów wątrobowych, takimi jak
karbamazepina lub fenytoina, znacząco zmniejsza stężenie kwetiapiny w osoczu, co może wpływać na
skuteczność terapii kwetiapiną. U pacjentów otrzymujących leki indukujące enzymy wątrobowe
terapię kwetiapiną można rozpocząć, jeśli w opinii lekarza korzyści wynikające ze stosowania
kwetiapiny przeważają nad ryzykiem związanym z przerwaniem stosowania induktorów enzymów

wątrobowych. Ważne, aby jakiekolwiek zmiany leku indukującego enzymy wątrobowe dokonywane
były stopniowo i, jeśli jest to konieczne, zastąpić go lekiem nieindukującym enzymów wątrobowych
(np. walproinian sodu).

Masa ciała
U pacjentów przyjmujących kwetiapinę stwierdzano zwiększenie masy ciała. Należy monitorować tę
zmianę i odpowiednio postępować, zgodnie z wytycznymi dotyczącymi stosowania leków
przeciwpsychotycznych (patrz punkty 4.8 i 5.1).

Hiperglikemia
Rzadko zgłaszano przypadki hiperglikemii i (lub) rozwoju lub nasilenia cukrzycy, której czasem
towarzyszyła kwasica ketonowa lub śpiączka, w tym kilka przypadków śmiertelnych (patrz punkt 4.8).
Niekiedy donoszono o wcześniejszym zwiększeniu masy ciała, co mogło być czynnikiem
sprzyjającym. Zaleca się odpowiednią obserwację kliniczną, zgodną z wytycznymi dotyczącymi
stosowania leków przeciwpsychotycznych. Pacjenci stosujący jakikolwiek lek przeciwpsychotyczny,
w tym kwetiapinę, powinni być obserwowani pod względem wystąpienia oznak i objawów
hiperglikemii (takich jak polidypsja, poliuria, polifagia i osłabienie), a pacjenci z cukrzycą lub dużym
ryzykiem wystąpienia cukrzycy powinni być regularnie kontrolowani pod względem pogorszenia
kontroli stężenia glukozy. Należy regularnie kontrolować masę ciała.

Lipidy
W badaniach klinicznych dotyczących kwetiapiny obserwowano podwyższenie stężenia
trójglicerydów oraz cholesterolu LDL i cholesterolu całkowitego, jak też obniżenie cholesterolu HDL
(patrz punkt 4.8). Zmiany poziomu lipidów powinny być leczone, jeżeli są istotne klinicznie.

Wydłużenie odstępu QT
W badaniach klinicznych i podczas stosowania zgodnie z Charakterystyką Produktu Leczniczego nie
stwierdzano trwałego wydłużenia odstępu QT związanego z podawaniem kwetiapiny. Po
wprowadzeniu leku do sprzedaży obserwowano wydłużenie odcinka QT w przypadku stosowania
dawek terapeutycznych (patrz punkt 4.8) i w przypadku przedawkowania (patrz punkt 4.9). Podobnie
jak w przypadku innych produktów przeciwpsychotycznych należy zachować ostrożność przepisując
kwetiapinę pacjentom z chorobami krążenia lub długim odcinkiem QT w wywiadzie. Podobnie, zaleca
się ostrożność podczas jednoczesnego stosowania kwetiapiny z lekami o znanym działaniu
wydłużającym odstęp QT, z neuroleptykami (zwłaszcza u osób w podeszłym wieku), u pacjentów z
wrodzonym zespołem wydłużonego QT, zastoinową niewydolnością serca, przerostem mięśnia
sercowego, hipokaliemią i hipomagnezemią (patrz punkt 4.5).

Kardiomiopatia i zapalenie mięśnia serca
Kardiomiopatię i zapalenie mięśnia sercowego opisywano w badaniach klinicznych i po
wprowadzeniu leku na rynek (patrz punkt 4.8). U pacjentów z podejrzeniem kardiomiopatii lub
zapalenia mięśnia sercowego należy rozważyć przerwanie leczenia kwetiapiną.

Ciężkie skórne reakcje niepożądane
Ciężkie skórne reakcje niepożądane (SCARs), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczna
nekroliza naskórka (TEN), ostra uogólniona osutka krostkowa (ang. Acute Generalized
Exanthematous Pustulosis, AGEP), rumień wielopostaciowy (ang. Erythema Multiforme, EM) i
reakcja na lek z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS), które mogą zagrażać życiu lub
prowadzić do zgonu, były bardzo rzadko zgłaszane podczas leczenia kwetiapiną. Ciężkie skórne
reakcje niepożądane często objawiają się jednym lub więcej z następujących objawów: rozległa
wysypka skórna, która może powodować świąd lub być związana z występowaniem krostek,
złuszczające zapalenie skóry, gorączka, powiększenie węzłów chłonnych i możliwa eozynofilia lub
neutrofilia. Większość z tych reakcji wystąpiła w ciągu 4 tygodni po rozpoczęciu leczenia kwetiapiną,
niektóre reakcje DRESS wystąpiły w ciągu 6 tygodni po rozpoczęciu leczenia kwetiapiną. Jeśli

pojawią się oznaki i objawy wskazujące na te ciężkie reakcje skórne, należy natychmiast odstawić
kwetiapinę i rozważyć alternatywne leczenie.

Objawy odstawienia
Po nagłym przerwaniu terapii kwetiapiną opisywano ostre objawy odstawienia, takie jak bezsenność,
nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy oraz nadpobudliwość. Zaleca się stopniowe
odstawianie leku przez okres co najmniej jednego do dwóch tygodni (patrz punkt 4.8).

Pacjenci w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych
Kwetiapina nie jest zatwierdzona do leczenia pacjentów w podeszłym wieku z objawami
psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych.
W randomizowanych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo z zastosowaniem niektórych
atypowych leków przeciwpsychotycznych, przeprowadzonych z udziałem pacjentów z otępieniem
obserwowano około 3-krotne zwiększenie ryzyka działań niepożądanych ze strony układu
naczyniowego mózgu. Mechanizm wpływający na zwiększenie ryzyka nie jest znany. Nie można
wykluczyć zwiększonego ryzyka w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych i w innych
grupach pacjentów. Należy zachować ostrożność podczas stosowania kwetiapiny u pacjentów z
czynnikami ryzyka wystąpienia udaru.

Metaanaliza atypowych leków przeciwpsychotycznych wykazała, że u pacjentów w podeszłym wieku
z objawami psychotycznymi w przebiegu choroby otępiennej występuje zwiększone ryzyko zgonu w
porównaniu do grupy otrzymującej placebo. W dwóch 10-tygodniowych badaniach dotyczących
stosowania kwetiapiny kontrolowanych placebo przeprowadzonych w takiej samej grupie pacjentów
(n=710, średnia wieku 83 lata, grupa wiekowa 56-99 lat) śmiertelność w grupie stosującej kwetiapinę
wynosiła 5,5%, a w grupie otrzymującej placebo 3,2%. Przyczyny śmierci pacjentów w trakcie badań
klinicznych były różne, zgodne z oczekiwanymi dla tej populacji.

Osoby w wieku podeszłym z chorobą Parkinsona (PD) / parkinsonizmem
W populacyjnym badaniu retrospektywnym, oceniającym stosowanie kwetiapiny w leczeniu
pacjentów z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi wykazano zwiększone ryzyko zgonu podczas
stosowania kwetiapiny u pacjentów w wieku > 65 lat. Nie obserwowano tego związku po wykluczeniu
pacjentów z choroba Parkinsona z analizy. Należy zachować ostrożność, jeśli kwetiapina jest
przepisywana osobom w podeszłym wieku z chorobą Parkinsona (PD).

Dysfagia
Podczas stosowania kwetiapiny obserwowano przypadki dysfagii (patrz punkt 4.8). Kwetiapina
powinna być stosowana z zachowaniem ostrożności u pacjentów z ryzykiem wystąpienia
zachłystowego zapalenia płuc.

Zaparcie i niedrożność jelit
Zaparcie stanowi czynnik ryzyka niedrożności jelit. Podczas stosowania kwetiapiny opisywano
występowanie zaparć i niedrożności jelit (patrz punkt 4.8), w tym przypadki śmiertelne u chorych
zagrożonych zwiększonym ryzykiem niedrożności jelit, między innymi u osób, które otrzymują wiele
leków spowalniających perystaltykę jelit i (lub) mogą nie zgłaszać objawów związanych z zaparciami.
Pacjenci z niedrożnością jelit wymagają ścisłego monitorowania i pilnego leczenia.

Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (ZChZZ)
Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych opisywano przypadki żylnej choroby zakrzepowozatorowej (VTE). Ponieważ u pacjentów stosujących leki przeciwpsychotyczne często występują
czynniki ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, należy zidentyfikować wszystkie możliwe
czynniki ryzyka VTE przed i podczas terapii kwetiapiną oraz podjąć działania zapobiegające
wystąpieniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej.

Zapalenie trzustki

W badaniach klinicznych i po wprowadzeniu leku do obrotu opisywano zapalenie trzustki. Wśród
zgłoszeń po wprowadzeniu leku do obrotu, chociaż nie wszystkie przypadki zostały poparte
czynnikami ryzyka, u wielu pacjentów występowały czynniki, o których wiadomo, że są powiązane z
zapaleniem trzustki, takie jak zwiększone stężenie trójglicerydów ( patrz punkt 4.4 ), kamienie
żółciowe i spożywanie alkoholu.

Dodatkowe informacje
Dane dotyczące stosowania kwetiapiny jednocześnie z walproinianem lub litem w średnio nasilonych
lub ciężkich epizodach manii są ograniczone; jednakże taka skojarzona terapia była dobrze tolerowana
(patrz punkty 4.8 i 5.1). Z danych tych wynika, że w trzecim tygodniu terapia wykazuje efekt
addycyjny.

Niewłaściwe stosowanie i nadużywanie
Opisywano przypadki niewłaściwego stosowania i nadużywania. Kwetiapinę należy przepisywać
ostrożnie pacjentom ze stwierdzonym w wywiadzie nadużywaniem alkoholu lub leków.

Laktoza
Tabletki Ketilept zawierają laktozę. W związku z tym pacjenci z rzadko występującą dziedziczną
nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktazy lub zaburzeniami wchłaniania glukozygalaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Sód
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Biorąc pod uwagę wpływ kwetiapiny na czynność ośrodkowego układu nerwowego, należy zachować
ostrożność podczas podawania kwetiapiny jednocześnie z innymi produktami leczniczymi
działającymi na ośrodkowy układ nerwowy i z alkoholem.

Kwetiapinę należy stosować ostrożnie w skojarzeniu z produktami leczniczymi serotoninergicznymi,
takimi jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory
wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne,
ze względu na zwiększone ryzyko zespołu serotoninowego, będącego stanem mogącym zagrażać
życiu (patrz punkt 4.4).

Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów otrzymujących inne leki o działaniu
antycholinergicznym (na receptory muskarynowe) (patrz punkt 4.4).

CYP3A4 cytochromu P450 to enzym odpowiedzialny głównie za metabolizm kwetiapiny z udziałem
cytochromu P450. W badaniu interakcji u zdrowych ochotników jednoczesne podawanie kwetiapiny
w dawce 25 mg i ketokonazolu – inhibitora CYP3A4, powodowało 5-8-krotne zwiększenie wartości
AUC kwetiapiny. Z tego względu jednoczesne stosowanie kwetiapiny z inhibitorami CYP3A4 jest
przeciwwskazane. Nie zaleca się też spożywania soku grejpfrutowego podczas leczenia kwetiapiną.

W badaniach z wielokrotnymi dawkami leku oceniających farmakokinetykę kwetiapiny podawanej
przed leczeniem i w czasie leczenia karbamazepiną (znany induktor enzymów wątrobowych),
jednoczesne podawanie karbamazepiny w sposób istotny zwiększało klirens kwetiapiny. Zwiększenie
klirensu zmniejszało układową ekspozycję na kwetiapinę (ocenioną na podstawie pola pod krzywą
stężenia leku w czasie [AUC]) do około 13 % ekspozycji stwierdzanej w czasie podawania samej
kwetiapiny, choć u niektórych pacjentów obserwowano jeszcze silniejszy efekt. W wyniku tych
interakcji, stężenie leku w osoczu może się zmniejszyć, co może wpływać na skuteczność terapii
kwetiapiną.

Równoczesne podawanie kwetiapiny razem z fenytoiną (kolejnym mikrosomalnym czynnikiem
indukującym enzymy) prowadziło do znacznego podwyższenia klirensu kwetiapiny o około 450%.
U pacjentów zażywających lek o działaniu indukującym enzymy wątrobowe, rozpoczęcie terapii
kwetiapiną powinno następować wyłącznie wówczas, jeżeli lekarz uzna, że korzyści z zastosowania
kwetiapiny przewyższają ryzyko odstawienia induktora enzymów wątrobowych. Ważne, aby
jakąkolwiek zmianę substancji indukującej wprowadzać stopniowo, a jeżeli to konieczne, należy ją
zamienić na substancję bez właściwości indukujących (np. walproinian sodu) (patrz punkt 4.4).
Farmakokinetyka kwetiapiny nie zmieniała się znacząco w przypadku jednoczesnego zastosowania
leku przeciwdepresyjnego imipraminy (inhibitor CYP 2D6) lub fluoksetyny (inhibitor CYP 3A4 i
CYP 2D6).

Farmakokinetyka kwetiapiny nie zmieniała się istotnie w przypadku jednoczesnego zastosowania
leków przeciwpsychotycznych, tj. rysperydonu lub haloperydolu. Jednoczesne podawanie kwetiapiny i
tiorydazyny powoduje zwiększenie klirensu kwetiapiny o około 70%.

Farmakokinetyka kwetiapiny nie zmieniała się podczas jednoczesnego stosowania z cymetydyną.

Farmakokinetyka litu nie zmieniała się podczas jednoczesnego stosowania z kwetiapiną.

W trwającym 6-tygodni badaniu z randomizacją, oceniającym lit i kwetiapinę o przedłużonym
uwalnianiu w porównaniu z placebo i kwetiapiną o przedłużonym uwalnianiu u dorosłych pacjentów z
ostrą manią obserwowano częstsze występowanie objawów pozapiramidowych (szczególnie drżenia),
senności i przyrostu wagi ciała w grupie, w której kwetiapinę stosowano dodatkowo do litu w
porównaniu z grupą, w której kwestiapina była stosowana dodatkowo do placebo (patrz punkt 5.1).

Farmakokinetyka walproinianu sodu i kwetiapiny nie ulegały znaczącym klinicznie zmianom przy
jednoczesnym podawaniu tych leków. W retrospektywnym badaniu obejmującym dzieci i młodzież, u
których stosowano walproinian, kwetiapinę lub oba te leki, stwierdzono większą częstość
występowania leukopenii i neutropenii w grupie terapii skojarzonej w porównaniu z grupami
otrzymującymi monoterapię.

Nie prowadzono badań interakcji z lekami często stosowanymi w leczeniu zaburzeń układu sercowonaczyniowego.

Należy zachować ostrożność stosując kwetiapinę z lekami, o których wiadomo, że mogą być
przyczyną zaburzeń równowagi elektrolitowej lub prowadzą do wydłużenia odstępu QT.

Zgłaszano przypadki fałszywie dodatnich wynikach testów immunoenzymatycznych wykrywających
metadon i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne u pacjentów, którzy zażywali kwetiapinę. Zaleca
się potwierdzenie wątpliwych wyników przesiewowych testów immunoenzymatycznych przez
wykonanie odpowiedniego badania chromatograficznego.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Pierwszy trymestr
Średnia ilość opublikowanych danych dotyczących ekspozycji na lek w czasie ciąży (tj. między 300 a
1000 ukończonych ciąż), w tym raporty indywidualne i badania obserwacyjne nie wskazują na
zwiększone ryzyko wad wrodzonych na skutek leczenia. Na podstawie wszystkich dostępnych danych
nie można jednak wyciągnąć rozstrzygających wniosków. Badania na zwierzętach wykazywały
toksyczność reprodukcyjną (patrz punkt 5.3). W związku z tym kwetiapinę w czasie ciąży można
stosować tylko wtedy, gdy korzyści usprawiedliwiają potencjalne ryzyko.

Trzeci trymestr

Noworodki narażone na działanie leków antypsychotycznych (w tym kwetiapinę) w czasie trzeciego
trymestru ciąży są w grupie ryzyka, w której mogą wystąpić działania niepożądane, w tym zaburzenia
pozapiramidowe i (lub) objawy odstawienne, które mogą zmieniać się w zależności od ciężkości
przebiegu oraz czasu trwania porodu, który ma nastąpić. Obserwowano pobudzenie, wzmożone
napięcie, obniżone napięcie, drżenie, senność, zespół zaburzeń oddechowych lub zaburzenia związane
z karmieniem. W związku z powyższym noworodki powinny być uważnie monitorowane.

Karmienie piersią
Na podstawie bardzo ograniczonych danych z opublikowanych doniesień na temat wydzielania
kwetiapiny do mleka kobiecego, nie ma zgodności co do wydzielania kwetiapiny podawanej w
dawkach terapeutycznych. Wobec braku odpornych danych należy podjąć decyzję, czy zrezygnować z
karmienia piersią, czy przerwać terapię kwetiapiną, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla
dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Płodność
Nie oceniano wpływu kwetiapiny na płodność u ludzi. Obserwowano objawy związane ze
zwiększonymi stężeniami prolaktyny u szczurów, ale nie odnoszą się one bezpośrednio do ludzi (patrz
punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Ponieważ kwetiapina wywiera wpływ na ośrodkowy układ nerwowy, może zaburzać wykonywanie
czynności wymagających sprawności psychicznej. Dlatego też należy informować pacjentów, aby nie
prowadzili pojazdów ani nie obsługiwali urządzeń mechanicznych, dopóki nie jest znana
indywidualna wrażliwość pacjenta na lek.

#### 4.8 Działania niepożądane

Do najczęściej opisywanych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem kwetiapiny (≥ 10%)
należą: senność, zawroty głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, objawy odstawienne (po
przerwaniu leczenia), zwiększone stężenia trójglicerydów w surowicy, zwiększone stężenia
cholesterolu całkowitego (głównie cholesterolu LDL), zmniejszone stężenia cholesterolu HDL,
zwiększenie wagi ciała, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i objawy pozapiramidowe.

W związku z leczeniem kwetiapiną notowano ciężkie skórne działania niepożądane (SCAR, ang.
severe cutaneous adverse reactions), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze
oddzielanie się naskórka (TEN), wysypka z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS)

Częstość występowania ADR związanych z terapią kwetiapiną przedstawiono w tabeli poniżej (tabela
1.) według formatu zalecanego przez Radę Międzynarodowych Towarzystw Medycznych (Council for
International Organizations of Medical Sciences; CIOMS III) (Grupa Robocza CIOMS III 1995).

Tabela 1. Polekowe reakcje niepożądane związane z terapią kwetiapiną

Działania niepożądane wymieniono zgodnie z następującym: bardzo często (>1/10); często (>1/100
do <1/10); niezbyt często (>1/1000 do <1/100 ); rzadko (>1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko
(<1/10000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacj
a układowonarządowa

Bardzo często Często Niezbyt
często
Rzadko Bardzo
rzadko
Niezna
na

Zaburzenia
krwi i układu
chłonnego

Zmniejszenie
stężenia
hemoglobiny23

Leukope
nia1,29
Zmniejszona
liczba

Neutropeni
a1
Trombocyt
openia

Agranulocytoza26

neutrofili,
zwiększona
eozynofili27

Niedokrwi
stość
Zmniejszen
ie liczby
płytek13
Zaburzenia
układu
immunologic
znego

Nadwrażli
wość (w
tym
alergiczne
reakcje
skórne)

Reakcja
anafilakty
czna5

Zaburzenia
endokrynolo
giczne

Hiperpro
laktyne
mia15
zmniejszenie
stężenia
całkowitej
T424, wolnej
T424,
całkowitej
T324,
zwiększenie
stężenia
TSH24

Zmniejsze
nie stężenia
wolnej T324,
Niedoczyn
ność
tarczycy21

Nieprawidł
owe
wydziela
nie
hormonu
antydiurety
cznego

Zaburzenia
metabolizmu
i odżywiania

Zwiększenie
stężenia
trójglicerydów
w osoczu10,30
Zwiększenie
całkowitego
cholesterolu
(głównie
cholesterolu
LDL)11,30
Zmniejszenie
cholesterolu
HDL17,30,
przyrost masy
ciała8,30

Wzmożony
apetyt,
zwiększenie
stężenia
cukru we
krwi do
poziomu
hiperglikemi
cznego6,30

Hiponatrem
ia19,cukrzy
ca1,5
Zaostrzenie
wcześniej
istniejącej
cukrzycy

Zespół
metabolicz
ny29

Zaburzenia
psychiczne
Dziwne sny i
koszmary
senne, myśli
i zachowania
samobójcze28

Somnambu
lizm i
powiązane
z nim
reakcje
takie jak
mówienie
przez sen i
zaburzenie
jedzenia
związane
ze snem
Zaburzenia
układu
Zawroty
głowy4,16,
Dyzartia Drgawki1
zespół

nerwowego senność 2,16, bóle
głowy, objawy
pozapiramidowe
1,21

niespokojn
ych nóg,
późne
dyskinezy1,
5, omdlenie,

4,16
dezorientac
ja

Zaburzenia
oka
Nieostre
widzenie
Zaburzenia
serca
Tachykardia
4, kołatanie23
Wydłużeni
e odcinka
QT1,12,18,
bradykardia

Kardio
miopati
a,
zapaleni
e
mięśnia
sercowe
go
Zaburzenia
naczyniowe
Niedociśnien
ie
ortostatyczne
4,16

Zakrzepica
żylna1
Udar
mózgu33

Zaburzenia
układu
oddechowe
go, klatki
piersiowej i
śródpiersia

Duszność23 Zapalenie
błony
śluzowej
nosa

Zaburzenia
żołądka i
jelit

Suchość błony
śluzowej jamy
ustnej

Zaparcia,
niestrawność
,wymioty25

Zaburzenia
połykania7
Zapalenie
trzustki1,
zaparcia,
niedrożnoś
ć jelit
Zaburzenia
wątroby i
dróg
żółciowych

Podwyższeni
e stężenia
poziomu
transaminazy
(AlAT)3
Podwyższon
y poziom
gamma
glutamylotra
nsferazy we
krwi3

Zwiększon
e stężenie
aminotransf
erazy
(AspAT)3

Żółtaczka5,
zapalenie
wątroby

Zaburzenia
skóry i
tkanki
podskórnej

Obrzęk
naczynioruchowy5,
zespół
StevensaJohnsona5

Toksyc
zna
nekroliz
a
naskórk
a,

rumień
wielopo
staciow
y; Ostra
uogólni
ona
osutka
krostko
wa
(AGEP)
,
Wysypk
a z
eozynof
ilią i
objawa
mi
układo
wymi
(DRES
S),
zapaleni
e
naczyń
krwiono
śnych
skóry

Zaburzenia
mięśniowoszkieletowe i
tkanki
łącznej

Rabdomioli
za

Zaburzenia
nerek i dróg
moczowych

Zatrzymani
e moczu

Ciąża, połóg
i okres
poporodowy

Zespół
odstawi
enia
leku u
noworo
dka31
Zaburzenia
układu
rozrodczego
i piersi

Zaburzenia
seksualne
Priapizm,
mlekotok,
obrzęk
piersi,
zaburzenia
miesiączko
wania

Zaburzenia
ogólne i
stany w
miejscu

Objawy
odstawienne1,9
Łagodna
postać
astenii,
obrzęk

Złośliwy
zespół
neuroleptyc
zny1,

podania obwodowy,
rozdrażnienie
, gorączka

hipotermia

Badania
diagnostycz
ne

Wzrost
aktywności
kinazy
fosfokreaty
nowej we
krwi14

(1) Patrz punkt 4.4.

(2) W ciągu pierwszych dwóch tygodni może wystąpić senność, która najczęściej ustępuje w ciągu
dalszego leczenia kwetiapiną.

(3) U niektórych pacjentów, którym podawano kwetiapinę, obserwowano bezobjawowe podwyższenie
stężenia poziomu transaminaz(AlAT, AspAT) z prawidłowych do >3 ×ULN o każdej porze lub
gamma-glutamylotransferazy w osoczu. Zwiększenie było zwykle odwracalne w trakcie dalszego
leczenia kwetiapiną.

(4) Tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych o działaniu blokującym receptory alfa1-
adrenergiczne, kwetiapina często wywołuje objawy niedociśnienia ortostatycznego, przebiegającego z
uczuciem zawrotów głowy, tachykardią, a u niektórych pacjentów z omdleniem, w szczególności w
trakcie wstępnego okresu zwiększania dawki (patrz punkt 4.4).

(5) Obliczenia dotyczące częstości tych działań niepożądanych zostały zaczerpnięte wyłącznie z
danych postmarketingowych.

(6) Przynajmniej jeden pomiar - stężenie glukozy na czczo≥ 126mg/dl (> 7,0 mmol/l lub po posiłku ≥
200 mg/dl (≥11,1 mmol/l).

(7) Nasilenie częstości zaburzeń połykania w grupie stosującej kwetiapinę w porównaniu do grupy
placebo obserwowano wyłącznie w badaniach klinicznych dotyczących zaburzeń depresyjnych
dwubiegunowych.

(8) Na podstawie >7% zwiększenia masy ciała od masy wyjściowej. Występuje głównie w pierwszych
tygodniach terapii u dorosłych.

(9) Poniższe objawy odstawienia obserwowano najczęściej krótkoterminowych, kontrolowanych
placebo badaniach klinicznych dotyczących monoterapii, które oceniały objawy z odstawienia:
bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i pobudliwość. Częstość
występowania tych działań niepożądanych w sposób znaczący zmniejszała się po 1 tygodniu od
przerwania podawania leku.

(10) Trójglicerydy >200 mg/dl (≥2,258 mmol/l (pacjenci >18 lat) lub >150 mg/dl (≥1,694 mmol/l
(pacjenci <18 lat) przynajmniej jeden raz.

(11) Cholesterol >240 mg/dl (≥6,2064 mmol/l (pacjenci ≥18 lat) lub ≥ 200 mg/dl (≥5,172 mmol/l
(pacjenci <18 lat) co najmniej w jednym badaniu. Bardzo często obserwowano zwiększenie stężenia
cholesterolu LDL >30 mg/dl (≥0,769 mmol/l. Średnia zmiana wśród pacjentów, którzy mieli takie
zwiększenie wynosiła 41,7 mg/dl (≥1,07 mmol/l).

(12) Patrz tekst poniżej.

(13) Płytki krwi ≤100 × 109/l co najmniej w jednym badaniu.

(14) Na podstawie zgłoszeń zdarzeń niepożądanych w badaniach klinicznych, wzrost aktywności kinazy
fosfokreatynowej we krwi niezwiązany ze złośliwym zespołem neuroleptycznym.

(15) Stężenia prolaktyny (pacjenci >18 lat):>20 μg/l (>869,56 pmol/l) mężczyźni; >30 μg/l (>1304,34
pmol/l) kobiety; w każdym czasie.

(16) Może prowadzić do upadków.

(17) Cholesterol HDL: <40 mg/dl (1,025 mmol/l) mężczyźni; <50 mg/dl (1,282 mmol/l) kobiety, w
każdym czasie.

(18) Częstość występowania u pacjentów, u których następuje przesunięcie odcinka QT z <450
milisekund do ≥450 milisekund z ≥30 milisekundowym wzrostem. W badaniach klinicznych
kontrolowanych placebo dotyczących stosowania kwetiapiny średnia zmiana i występowalność u
pacjentów z klinicznie znaczącym przesunięciem odcinka QT były podobne w grupach przyjmujących
kwetiapinę i placebo.

(219) Co najmniej jeden epizod zmiany stężenia w zakresie od >132 mmol/l do <132 mmol/l

(20) Podczas terapii kwetiapiną lub zaraz po przerwaniu stosowania leku obserwowano przypadki
wyobrażeń i zachowań samobójczych (patrz punkty 4.4 i 5.1).

(21) Patrz punkt 5.1.

(22) U 11% pacjentów biorących udział we wszystkich, włączając otwarte, badaniach nad kwetiapiną,
zaobserwowano przynajmniej jeden przypadek zmniejszenia stężenia hemoglobiny do ≤13 g/dl (8,07
mmol/l) u mężczyzn i ≤12 g/dl (7,45 mmol/l) u kobiet. U tych pacjentów średnie maksymalne
zmniejszenie stężenia hemoglobiny za każdym razem wynosiło -1,50 g/dl.

(23) Te doniesienia często dotyczą sytuacji, w których dochodzi do tachykardii, zawrotów głowy,
ortostatycznych spadków ciśnienia i/lub w przypadku wcześniej istniejących chorób serca lub układu
oddechowego.

(24) W oparciu o odchylenia od prawidłowych wartości wyjściowych do potencjalnie istotnych
klinicznie wartości w dowolnym czasie od punktu wyjściowego we wszystkich badaniach. Zmiany w
poziomie całkowitej T4, wolnej T4, całkowitej T3 i wolnej T3 określane są jako <0,8 x LLN (dolnej
granicy normy w pmol/L) a zmiany w poziomie TSH jako >5 mIU/L w dowolnym momencie.

(25) W oparciu o zwiększoną częstość wymiotów u pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat).

(26) Przesunięcie liczby neutrofilów z ≥1,5 × 109/L w punkcie wyjścia do <0,5 × 109/L w dowolnym
momencie w trakcie leczenia i na podstawie pacjentów z ciężką neutropenią (<0,5 × 109/l) i infekcją
we wszystkich badaniach klinicznych kwetiapiny (patrz punkt 4.4).

(27) W oparciu o odchylenia od prawidłowych wartości wyjściowych do potencjalnie istotnych
klinicznie wartości w dowolnym czasie od punktu wyjściowego we wszystkich badaniach. Zmiany
liczby eozynofilów określa się jako >1 × 109 komórek/L w dowolnym momencie.

(28) W oparciu o odchylenia od prawidłowych wartości wyjściowych do potencjalnie istotnych
klinicznie wartości w dowolnym czasie od punktu wyjściowego we wszystkich badaniach. Zmiany
liczby białych krwinek określa się jako ≤3 × 109 komórek/L w dowolnym momencie.

(29) W oparciu o doniesienia nt. działań niepożądanych w postaci zespołu metabolicznego ze

wszystkich badań klinicznych z kwetiapiną.

(30) U części pacjentów w badaniach klinicznych obserwowano pogorszenie więcej niż jednego z
parametrów metabolicznych, takich jak masa ciała, stężenie glukozy i lipidów (patrz punkt 4.4).

(31) Patrz punkt 4.6.

(32) Może wystąpić na początku leczenia i wiązać się ze spadkami ciśnienia i/lub omdleniami. Częstość
oparta na doniesieniach nt. działań niepożądanych w postaci bradykardii i powiązanych
nieprawidłowości, zebranych ze wszystkich badań klinicznych z kwetiapiną.

(33) W oparciu o jedno retrospektywne, nierandomizowanego badanie epidemiologiczne.

Podczas stosowania leków neuroleptycznych obserwowano przypadki wydłużenia odstępu QT,
przedsionkowych zaburzeń rytmu, nagłych niespodziewanych zgonów, zatrzymania akcji serca i
torsades de pointes, które są uznane za charakterystyczne dla tej grupy leków.

Dzieci i młodzież
Te same reakcje niepożądane opisane powyżej u osób dorosłych należy uwzględnić u dzieci i
młodzieży. Poniżej zestawiono reakcje niepożądane występujące z większą częstością u dzieci i
młodzieży (10-17 lat) niż w populacji osób dorosłych oraz reakcje niepożądane, których nie
stwierdzano u dorosłych.

Tabela 2. Polekowe reakcje niepożądane u dzieci i młodzieży związane z terapią kwetiapiną,
występujące z większą częstością niż u dorosłych lub których nie stwierdzano w populacji
dorosłych.

Częstość występowania działań niepożądanych uszeregowano następująco: bardzo często≥1/10,
często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000), bardzo
rzadko (<1/10000).

Klasyfikacja układów i
narządów
Bardzo często Często

Zaburzenia endokrynologiczne podwyższone stężenie
prolaktyny1
Zaburzenia metabolizmu i
odżywiania
wzmożony apetyt

Zaburzenia układu nerwowego objawy pozapiramidowe 3,4 Omdlenie
Zaburzenia naczyniowe Zwiększone ciśnienie krwi2
Zaburzenia układu oddechowego,
klatki piersiowej i śródpiersia
Zapalenie błony śluzowej nosa

Zaburzenia żołądka i jelit Wymioty
Zaburzenia ogólne i stany w
miejscu podania
Drażliwość3

(1) Stężenia prolaktyny (pacjenci <18 lat):>20 μg/l (>869,56 pmol/l) mężczyźni; >26 μg/l (>1130,428
pmol/l) kobiety; w każdym czasie. Wzrost stężenia prolaktyny >100 μg/l występował u mniej niż 1%
pacjentów.

(2) Na podstawie przesunięcia klinicznie istotnych wartości progowych (według kryteriów
Narodowych Instytutów Zdrowia - National Institute of Health) lub wzrostu >20 mmHg dla
skurczowego lub >10 mmHg rozkurczowego ciśnienia krwi w każdym czasie w dwóch krótkich (3-6
tygodni) badaniach z grupą kontrolną placebo u dzieci i młodzieży.

(3) Uwaga: Częstość jest zgodna z obserwowaną wśród osób dorosłych, natomiast rozdrażnienie może
mieć odmienne implikacje kliniczne u dzieci i młodzieży w porównaniu z osobami dorosłymi.

(4) Patrz punkt 5.1

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl.

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy
Ogólnie, opisywane objawy wynikały z nasilenia farmakologicznych działań produktu leczniczego i
obejmowały senność i sedację, tachykardię, hipotonię i działanie antycholinergiczne.
Przedawkowanie może prowadzić do wydłużenia odstępu QT, drgawek, stanu padaczkowego,
rabdomiolizy, depresji oddechowej, zatrzymania moczu, splątania, majaczenia oraz/lub pobudzenia,
śpiączki i zgonu.
Pacjenci z rozpoznaną wcześniej ciężką chorobą układu sercowo-naczyniowego mogą być obciążeni
wyższym ryzykiem szkodliwego działania leku po jego przedawkowaniu (patrz punkt 4.4.
Niedociśnienie ortostatyczne).
Postepowanie w przypadku przedawkowania
Nie ma swoistego antidotum dla kwetiapiny. W przypadkach ciężkiego zatrucia zawsze należy
rozważać możliwość przedawkowania kilku różnych produktów leczniczych. Zaleca się procedury
intensywnej opieki medycznej z uzyskaniem i utrzymaniem drożności dróg oddechowych,
zapewnieniem właściwej wentylacji i utlenowania, monitorowaniem i podtrzymywaniem funkcji
układu krążenia.

Na podstawie ogólnie dostępnego piśmiennictwa, pacjenci z majaczeniem i pobudzeniem oraz
wyraźnym zespołem antycholinergicznym mogą być leczeni fizostygminą w dawce 1-2 mg (w
warunkach ciągłego monitorowania EKG).
Nie jest to zalecane jako leczenie standardowe z uwagi na potencjalny niekorzystny wpływ
fizostygminy na przewodzenie w sercu. Fizostygminę można zastosować, jeśli nie stwierdza się
zaburzeń w EKG. Nie należy podawać fizostygminy w przypadkach zaburzeń rytmu serca, bloku
serca jakiegokolwiek stopnia lub poszerzenia zespołu QRS.

Chociaż nie badano, jak zapobiegać wchłanianiu po przedawkowaniu leku, płukanie żołądka może być
wskazane w ciężkich zatruciach, przeprowadzane, jeśli to możliwe, w ciągu jednej godziny od
spożycia leku. Należy rozważyć podanie węgla aktywowanego.

W przypadku przedawkowania kwetiapiny reaktywne spadki ciśnienia należy leczyć podając płyny
dożylne i/ lub środki sympatykomimetyczne. Należy unikać adrenaliny i dopaminy, ponieważ w
warunkach indukowanej kwetiapiną blokady receptorów alfa pobudzenie receptorów beta może
nasilać hipotonię.

Ścisły nadzór lekarski i monitorowanie pacjenta należy kontynuować do czasu normalizacji stanu

pacjenta.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki psycholeptyczne, leki przeciwpsychotyczne, pochodne diazepiny,
oksazepiny, tiazepiny i oksepiny, kod ATC: N05A H04

Mechanizm działania
Kwetiapina jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym. Kwetiapina i jej aktywny metabolit w
organizmie człowieka, norkwetiapina, wchodzi w interakcje z dużą grupą receptorów różnych
neurotransmiterów. Kwetiapina oraz norkwetiapina charakteryzują się powinowactwem do receptorów
mózgowych serotoniny (5HT2) oraz dopaminy (D1 i D2). To połączenie antagonistycznego
oddziaływania na receptory z bardziej wybiórczym działaniem na receptory 5HT2 niż receptory D2,
jak się uważa, przyczynia się do klinicznych właściwości przeciwpsychotycznych i nieznacznego
tylko, w porównaniu do typowych leków przeciwpsychotycznych, działania niepożądanego (w postaci
wywoływania zaburzeń pozapiramidowych) kwetiapiny. Kwetiapina i norkwetiapina nie wykazują
znaczącego powinowactwa do receptorów benzodiazepinowych, Kwetiapina i norkwetiapina nie
wykazują znaczącego powinowactwa do receptorów benzodiazepinowych,ale mają duże
powinowactwo do receptorów histaminergicznych oraz alfa-1 adrenergicznych i umiarkowane
powinowactwo do receptorów alfa-2 adrenergicznych oraz receptorów serotoninowych 5HT1A.
Kwetiapina ma również co najwyżej niewielkie powinowactwo do kilku typów receptorów
muskarynowych, za to norkwetiapina wiąże się z nimi w stopniu średnim lub znacznym, co może
wyjaśniać działanie antycholinergiczne (na receptory muskarynowe).
Hamowanie czynnika transportującego noradrenalinę (norepinephrine transporter; NET) i działanie
częściowo agonistyczne w miejscach 5HT1 wywierane przez norkwetiapinę mogą przyczyniać się do
skuteczności terapeutycznej kwetiapiny jako leku przeciwdepresyjnego.

Właściwości farmakodynamiczne
Kwetiapina wykazuje aktywność w testach na aktywność przeciwpsychotyczną, takich jak test
warunkowanego unikania. Hamuje również działanie agonistów dopaminy, co mierzono metodami
behawioralnymi lub elektrofizjologicznymi, oraz prowadzi do podwyższenia stężenia metabolitów
dopaminy, co jest neurochemicznym wskaźnikiem blokady receptorów D2.

W testach przedklinicznych oceniających czynniki predykcyjne objawów pozapiramidowych,
kwetiapina nie przypomina standardowych leków przeciwpsychotycznych i charakteryzuje się
atypowym profilem działania. Kwetiapina nie wywołuje nadwrażliwości receptorów
dopaminergicznych D2 po długotrwałym podawaniu. Kwetiapina w dawkach skutecznie blokujących
receptor dopaminowy D2 wywołuje jedynie słaby efekt kataleptyczny. Po długotrwałym podawaniu
hamuje wybiórczo przewodnictwo w neuronach układu limbicznego, wywołując blokadę
depolaryzacyjną szlaku mezolimbicznego , ale nie neuronów układu nigrostriatalnego. Ponadto
zarówno po doraźnym, jak i przewlekłym podawaniu kwetiapina w minimalnym stopniu wywołuje
objawy dystonii u małp Cebus uwrażliwionych na działanie neuroleptyków podawaniem haloperydolu
(patrz punkt 4.8).

Skuteczność kliniczna

Schizofrenia
Wyniki trzech kontrolowanych placebo badań klinicznych, w grupie pacjentów ze schizofrenią, u
których stosowano różne dawki kwetiapiny nie wykazały różnic między grupą kwetiapiny a grupą
placebo w zakresie częstości występowania objawów pozapiramidowych ani konieczności
jednoczesnego stosowania leków antycholinergicznych. Badanie kontrolowane placebo oceniające

stałe dawki kwetiapiny w zakresie od 75 mg do 750 mg nie wykazało zwiększenia częstości
występowania objawów pozapiramidowych ani konieczności jednoczesnego stosowania leków
antycholinergicznych.
Długofalowa skuteczność kwetiapiny w zapobieganiu nawrotom schizofrenii nie została potwierdzona
w zaślepionych badaniach klinicznych. W badaniach otwartych, u chorych ze schizofrenią, którzy
wykazywali dobrą początkową odpowiedź na kwetiapinę o natychmiastowym uwalnianiu, lek
skutecznie utrzymywał kliniczną poprawę w warunkach kontynuacji terapii, co sugeruje pewną
skuteczność w dłuższym okresie.

Zaburzenia dwubiegunowe
Wyniki czterech kontrolowanych badań klinicznych, w których oceniano dobowe dawki kwetiapiny
do 800 mg w leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych, przy czym w dwóch
badaniach stosowano kwetiapinę w monoterapii, a w dwóch w terapii skojarzonej z litem lub kwasem
walproinowym, nie wykazały różnic między grupami leczonymi kwetiapiną i placebo pod względem
częstości występowania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania leków
antycholinergicznych.
W dwóch badaniach klinicznych, w których stosowano kwetiapinę w monoterapii w leczeniu
epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, wykazał on większą skuteczność
niż placebo w redukcji objawów maniakalnych w trzecim i dwunastym tygodniu leczenia. Brak
danych z długoterminowych badań wykazujących skuteczność kwetiapiny w zapobieganiu kolejnym
epizodom maniakalnym lub depresyjnym. Dane dotyczące stosowania kwetiapiny z walproinianem
sodu lub litem w leczeniu ostrych, umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych przez 3 i 6
tygodni są ograniczone, jednak takie leczenie skojarzone było dobrze tolerowane przez pacjentów.
Dane z badań klinicznych wykazały, iż w 3. tygodniu występuje efekt addycyjny. Kolejne badanie
kliniczne nie wykazało efektu addycyjnego w szóstym tygodniu leczenia.

Mediana średnich dawek kwetiapiny podawanych w ostatnim tygodniu u pacjentów reagujących na
leczenie wynosiła około 600 mg/dobę, a około 85% pacjentów reagujących na terapię stosowało
dawki między 400 a 800 mg/dobę.

W czterech badaniach klinicznych dotyczących stosowania kwetiapiny, podczas 8-tygodniowej terapii
u pacjentów z epizodami depresji o umiarkowanym i ciężkim nasileniu, w przebiegu choroby
dwubiegunowej typu I i II, stosowanie kwetiapiny o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 300 mg i
600 mg, było znacząco skuteczniejsze niż placebo w odniesieniu do odpowiednich wartości: średnia
poprawa według skali MADRS i odpowiedź zdefiniowana jako przynajmniej 50% poprawa
całkowitego wyniku według skali MADRS w porównaniu do wartości wyjściowych. Nie stwierdzono
różnicy w wielkości odpowiedzi pomiędzy grupą pacjentów otrzymujących kwetiapinę o
natychmiastowym uwalnianiu w dawce 300 mg i 600 mg.

W przedłużonej obserwacji dwóch powyższych badań, wykazano, że długotrwałe leczenie pacjentów,
u których wystąpiła odpowiedź na stosowanie kwetiapiny o natychmiastowym uwalnianiu w dawce
300 mg i 600 mg było skuteczniejsze w porównaniu z placebo, w odniesieniu do objawów depresji,
ale nie w odniesieniu do objawów maniakalnych.

W dwóch badaniach nad zapobieganiem nawrotom, oceniających kwetiapinę w połączeniu ze
stabilizatorami nastroju u pacjentów z epizodami manii, depresji lub mieszanych zaburzeń nastroju,
połączenie z kwetiapiną było lepsze od monoterapii stabilizatorami nastroju w wydłużaniu czasu do
kolejnego nawrotu dowolnych zaburzeń nastroju (manii, depresji i zaburzeń mieszanych). Kwetiapinę
podawano dwa razy dziennie w dawce dobowej 400 mg do 800 mg w połączeniu z litem lub
walproinianem.

W trwającym 6 tygodni badaniu z randomizacją, oceniającym lit i kwetiapinę o natychmiastowym
uwalnianiu w porównaniu z placebo i kwetiapiną o natychmiastowym uwalnianiu u dorosłych
pacjentów z ostrą manią różnica między grupą kwetiapiny i litu a grupą kwetiapiny i placebo

dotycząca poprawy średniego wyniku YMRS (Young Mania Rating Scale; skala oceny manii Younga)
wyniosła 2,8 punktów a różnica dotycząca odsetka pacjentów odpowiadających na leczenie
(odpowiedź zdefiniowana jako 50% poprawa wyniku YMRS względem stanu wyjściowego) wyniosła
11% (79% w grupie kwetiapiny stosowanej dodatkowo do litu w porównaniu z 68% w grupie
kwetiapiny stosowanej dodatkowo do placebo).

W jednym długofalowym (do 2 lat terapii) badaniu oceniającym zapobieganie nawrotom u pacjentów
z epizodami manii, depresji lub mieszanych zaburzeń nastroju, kwetiapina skuteczniej niż placebo
wydłużała czas do kolejnego nawrotu zaburzenia nastroju (manii, depresji lub mieszanych ) u chorych
z chorobą dwubiegunową typu I. Liczba pacjentów z epizodami zaburzeń nastroju wynosiła
odpowiednio: 91 (22,5%) w grupie leczonej kwetiapiną, 208 (51,5%) w grupie otrzymującej placebo i
95 (26,1%) w grupie otrzymującej lit. U pacjentów z dobrą początkową odpowiedzią na kwetiapinę
kontynuacja terapii tym lekiem wydłużała czas do nawrotu zaburzeń nastroju w sposób porównywalny
do zmiany terapii na lit.

Badania kliniczne wykazały, że kwetiapina podawana dwa razy na dobę jest skuteczna w leczeniu
schizofrenii i manii, chociaż farmakokinetyczny okres półtrwania kwetiapiny wynosi około 7 godzin.
Potwierdzają to dane z badania metodą emisyjnej tomografii pozytonowej (PET), które wykazały, że
receptory 5HT2 i D2 są zajęte przez kwetiapinę przez okres do 12 godzin. Nie oceniano
bezpieczeństwa i skuteczności działania dawek powyżej 800 mg/dobę.

Bezpieczeństwo kliniczne

W krótkotrwałych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo u pacjentów ze schizofrenią i
epizodami maniakalnymi w przebiegu choroby dwubiegunowej, skumulowana częstość objawów
pozapiramidowych była podobna do tej w grupie placebo (schizofrenia: 7,8% w przypadku kwetiapiny
i 8,0% w przypadku placebo; epizody manii w chorobie dwubiegunowej: 11,2% w przypadku
kwetiapiny i 11,4% w przypadku placebo). Większy odsetek objawów pozapiramidowych był
obserwowany u pacjentów leczonych kwetiapiną niż u pacjentów otrzymujących placebo. W
krótkotrwałych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo wśród pacjentów z epizodami
depresyjnymi w przebiegu choroby dwubiegunowej, skumulowana częstość objawów
pozapiramidowych wynosiła 8,9% w grupie stosującej kwetiapinę w porównaniu do 3,8% w grupie z
placebo. W krótkotrwałych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo dotyczących monoterapii
w ciężkich zaburzeniach depresyjnych, skumulowana częstość objawów pozapiramidowych wynosiła
5,4% przy stosowaniu kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu i 3,2% w przypadku placebo. W
krótkotrwałym badaniu klinicznym kontrolowanym placebo dotyczącym monoterapii u pacjentów
podeszłym wieku z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi, skumulowana częstość objawów
pozapiramidowych wynosiła 9,0% w grupie przyjmującej kwetiapinę o przedłużonym uwalnianiu w
postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu i 2,3% w grupie z placebo. W przypadku zarówno
epizodów depresyjnych w przebiegu choroby dwubiegunowej, jak i ciężkich zaburzeń depresyjnych,
częstość pojedynczych działań niepożądanych (np. akatyzji, zaburzeń pozapiramidowych, drżeń,
dyskinezji, dystonii, niepokoju, mimowolnych skurczów mięśni, nadaktywności psychoruchowej i
sztywności mięśni) nie przekroczyła 4% w żadnej z badanych grup.

W krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach (trwających od 3 do 8 tygodni) z
ustalonymi dawkami (50 mg/dobę do 800 mg/dobę) zaobserwowano średnie zwiększenie masy ciała u
pacjentów leczonych kwetiapiną w zakresie od 0,8 kg dla dawki dobowej 50 mg do 1,4 kg dla dawki
dobowej 600 mg (z mniejszym wzrostem dla dawki dobowej 800 mg), w porównaniu z 0,2 kg u
pacjentów leczonych placebo. Odsetek pacjentów leczonych kwetiapiną, których masa ciała
zwiększyła się o ≥7% wyniósł od 5,3% dla dawki dobowej 50 mg do 15,5% dla dawki dobowej
400 mg (z mniejszym wzrostem dla dawki dobowej 600 i 800 mg), w porównaniu z 3,7% dla
pacjentów leczonych placebo.

Trwające 6 tygodni badanie z randomizacją, oceniające lit i kwetiapinę o przedłużonym uwalnianiu w
porównaniu z placebo i kwetiapiną o przedłużonym uwalnianiu u dorosłych pacjentów z ostrą manią

wykazało, że połączenie kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu i litu prowadzi do większej liczby
zdarzeń niepożądanych (63% w porównaniu z 48% w grupie kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu i
placebo). Wyniki dotyczące bezpieczeństwa wykazały większą częstość występowania objawów
pozapiramidowych, opisywanych u 16,6% pacjentów w grupie z litem i u 6,6% pacjentów w grupie z
placebo, przy czym większość z nich stanowiły drżenia, zgłaszane u 15,6% pacjentów w grupie z
litem i u 4,9% pacjentów w grupie z placebo. Częstość występowania senności była większa w grupie
kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu i litu (12,7%) w porównaniu z grupą kwetiapiny o
przedłużonym uwalnianiui placebo (5,5%). Dodatkowo zwiększenie wagi ciała (≥7%) na koniec
leczenia stwierdzano u większego odsetka pacjentów leczonych kwetiapiną i litem (8,0%) w
porównaniu z pacjentami otrzymującymi kwetiapinę z placebo (4,7%).

Dłuższe badania kliniczne dotyczące zapobiegania nawrotom miały okres otwarty (trwający od 4 do
36 tygodni), kiedy pacjenci byli leczeni kwetiapiną, następnie okres odstawienia, podczas którego
pacjenci byli losowo przydzielani do grupy stosującej kwetiapinę lub grupy placebo. U pacjentów
stosujących kwetiapinę średnie zwiększenie masy ciała w okresie otwartym wynosiło 2,56 kg, a do 48
tygodnia okresu randomizacji średnie zwiększenie masy ciała wynosiło 3,22 kg w porównaniu z
wyjściowym okresem otwartym. Dla pacjentów zrandomizowanych do stosowania placebo średnie
zwiększenie masy ciała w okresie otwartym wynosiło 2,39 kg, a przed upływem 48 tygodnia okresu
zrandomizowanego 0,89 kg w porównaniu z wyjściowym okresem otwartym.

W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych wśród pacjentów w podeszłym wieku z objawami
psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych, częstość działań niepożądanych mózgowonaczyniowych na 100 pacjento-lat nie była większa w grupie stosującej kwetiapinę niż w grupie
placebo.

We wszystkich krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach dotyczących monoterapii u
pacjentów z początkową liczbą granulocytów obojętnochłonnych ≥1,5 × 109/l, przynajmniej
jednorazowe zmniejszenie poziomu neutrofilów <1,5 × 109/l wykazano u 1,9% pacjentów leczonych
kwetiapiną, w porównaniu do 1,3% pacjentów leczonych placebo. We wszystkich badaniach
klinicznych (kontrolowanych placebo, otwartych, z lekiem porównawczym zawierającym substancję
czynną; u pacjentów z początkową liczbą granulocytów obojętnochłonnych ≥1,5 × 109/l),
przynajmniej jednorazowy epizod z liczbą granulocytów obojętnochłonnych <1,5 × 109/l stwierdzono
u 0,21% pacjentów leczonych kwetiapiną.
Leczenie kwetiapiną wiązało się z zależnym od dawki obniżeniem poziomów hormonów tarczycy.
Częstość występowania zmian w stężeniach TSH wynosiła 3,2% w przypadku kwetiapiny w
porównaniu z 2,7% w przypadku placebo. Częstość występowania potencjalnie istotnych klinicznie,
powiązanych ze sobą zmian w stężeniach zarówno T3 i T4 jak i TSH w tych badaniach była niewielka
a obserwowane zmiany stężeń hormonów tarczycowych nie wiązały się z klinicznymi objawami
niedoczynności tarczycy. Zmniejszenie stężeń całkowitej i wolnej T4 było największe w ciągu
pierwszych 6 tygodni leczenia kwetiapiną, bez dalszych redukcji w toku długoterminowego leczenia.
W około 2/3 przypadków przerwanie leczenia kwetiapiną wiązało się z wycofaniem się wpływu leku
na stężenia całkowitej i wolnej T4 bez względu na czas trwania leczenia.

Zaćma/zmętnienie soczewki
W badaniu klinicznym oceniającym kataraktogenny potencjał kwetiapiny (200-800 mg/dobę) w
porównaniu z rysperydonem (2-8 mg dziennie) u pacjentów ze schizofrenią lub zaburzeniem
schizoafektywnym, odsetek pacjentów ze zwiększonym stopniem zmętnienia soczewki nie był
większy w grupie otrzymującej kwetiapinę (4%) w porównaniu z rysperydonem (10%), u pacjentów z
ekspozycją trwającą co najmniej 21 miesięcy.

Dzieci i młodzież

Skuteczność kliniczna
Bezpieczeństwo i skuteczność działania kwetiapiny badano w 3-tygodniowym badaniu leczenia manii

z grupą kontrolną placebo (n= 284 pacjentów z USA, w wieku 10-17 lat). U około 45% pacjentów
rozpoznano dodatkowo ADHD. Ponadto przeprowadzono 6-tygodniowe badanie leczenia schizofrenii
z grupą kontrolną placebo (n= 222 pacjentów, w wieku 13-17 lat). Z udziału w obu badaniach
wykluczano pacjentów, którzy nie reagowali na kwetiapinę. Leczenie kwetiapiną rozpoczynano od
dawki 50 mg/dobę i 2.dnia zwiększano do 100 mg/dobę; następnie dobierano dawkę do dawki
docelowej (mania 400-600 mg/dobę; schizofrenia 400-800 mg/dobę) stosując zwiększanie dawki o
100 mg/dobę, podawanej dwa do trzech razy na dobę.

W badaniu manii różnica średniej zmiany LS względem wartości wyjściowej w całkowitej skali
YMRS (czynny lek minus placebo) wynosiła –5,21 dla kwetiapiny w dawce 400 mg/dobę i –6,56 dla
kwetiapiny w dawce 600 mg/dobę. Odsetek odpowiedzi (poprawa w skali YMRS ≥50%) wynosił 64%
dla kwetiapiny w dawce 400 mg/dobę; 58% dla kwetiapiny w dawce 600 mg/dobę i 37% w grupie
placebo.

W badaniu schizofrenii, różnica średniej zmiany LS względem wartości wyjściowej w całkowitej skali
PANSS (czynny lek minus placebo) wynosiła –8.16 dla kwetiapiny w dawce 400 mg/dobę i –9,29 dla
kwetiapiny w dawce 800 mg/dobę. Ani mała (400 mg/dobę), ani duża (800 mg/dobę) dawka
kwetiapiny nie przewyższała placebo pod względem odsetka pacjentów z uzyskaną odpowiedzią na
leczenie, określaną jako ≥30% zmniejszenie względem wartości wyjściowej w całkowitej skali
PANSS. Zarówno w manii, jak i w depresji, większe dawki dawały mniejszy odsetek odpowiedzi na
leczenie.

W trzecim krótkoterminowym, kontrolowanym placebo badaniu monoterapii, oceniającym kwetiapinę
o przedłużonym uwalnianiuu dzieci i młodzieży (w wieku 10-17 lat) z depresją w przebiegu choroby
dwubiegunowej nie wykazano skuteczności leku.

Nie ma dostępnych danych dotyczących utrzymywania się działania leku oraz zapobiegania nawrotom
w tej grupie wiekowej.

Bezpieczeństwo kliniczne
W krótkoterminowych pediatrycznych badaniach kwetiapiny, opisanych powyżej, częstość
występowania objawów pozapiramidowych w ramieniu aktywnego leku w porównaniu z ramieniem
placebo wynosiła odpowiednio 12,9% w porównaniu z 5,3% w badaniu dotyczącym schizofrenii,
3,6% w porównaniu z 1,1% w badaniu manii w chorobie dwubiegunowej i 1,1% w porównaniu z 0%
badaniu depresji w chorobie dwubiegunowej. Częstość występowania przyrostu wagi ciała ≥
7% wagi wyjściowej w ramieniu aktywnego leku w porównaniu z placebo wynosiła 17% w
porównaniu z 2,5% w badaniach schizofrenii i manii w chorobie dwubiegunowej oraz 13,7% w
porównaniu z 6,8% w badaniu depresji w chorobie dwubiegunowej. Częstość występowania zdarzeń
powiązanych z samobójstwem w ramieniu aktywnego leku w porównaniu z ramieniem placebo
wynosiła 1,4% w porównaniu z 1,3% w badaniu schizofrenii, 1,0% w porównaniu z 0% w badaniu
manii w chorobie dwubiegunowej i 1,1% w porównaniu z 0% w badaniu depresji w chorobie
dwubiegunowej. W dodatkowym okresie obserwacji po zakończeniu leczenia w badaniu depresji w
przebiegu choroby dwubiegunowej odnotowano 2 dodatkowe zdarzenie związane z samobójstwem u 2
pacjentów; 1 z tych w momencie zdarzenia był na kwetiapinie.

Długotrwałe bezpieczeństwo stosowania
26-tygodniowe otwarte przedłużenie badań krótkotrwałych (n= 380 pacjentów), ze zmiennym
dawkowaniem kwetiapiny w zakresie 400-800 mg/dobę, dostarczyło dodatkowych danych na temat
bezpieczeństwa. U dzieci i młodzieży stwierdzono występowanie wzrostu ciśnienia krwi, a
zwiększony apetyt, objawy pozapiramidowe i zwiększenie stężenia prolaktyny w surowicy
występowały częściej niż u osób dorosłych (patrz punkty 4.4 i 4.8). Oceniając wagę ciała, po
skorygowaniu względem prawidłowego wzrostu w dłuższym okresie czasu jako miarę istotnej
klinicznie zmiany wykorzystano zwiększenie indeksu masy ciała (body mass index; BMI) o co
najmniej 0,5 odchylenia standardowego względem wartości wyjściowej; kryterium to spełniło 18,3%
pacjentów leczonych kwetiapiną przez co najmniej 26 tygodni.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Po podaniu doustnym kwetiapina jest dobrze wchłaniana. Przyjmowanie pokarmu nie ma istotnego
wpływu na biodostępność kwetiapiny. Maksymalne stężenie molowe aktywnego metabolitu,
norkwetiapiny, w stanie stacjonarnym wynosi około 35% wartości uzyskiwanych dla kwetiapiny.
Farmakokinetyka kwetiapiny i norkwetiapiny jest liniowa i proporcjonalna w zakresie dopuszczonych
dawek.

Dystrybucja
Kwetiapina jw około 83 % wiąże się z białkami osocza.

Metabolizm
Kwetiapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Po podaniu znakowanej radioaktywnie
kwetiapiny, związki macierzyste w postaci niezmienionej wydalane są z moczem i kałem w mniej niż
5%. Badania in vitro wykazały, że głównym izoenzymem układu enzymatycznego cytochromu P450
biorącym udział w metabolizmie kwetiapiny jest izoenzym CYP 3A4. Norkwetiapina jest formowana i
eliminowana głównie przez izoenzym CYP 3A4.

Około 73% radioaktywności jest wydalana w moczu i 21% w kale.

Wykazano, że kwetiapina i kilka jej metabolitów (w tym norkwetiapina) są słabymi inhibitorami
izoenzymów cytochromu P450 (1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4) w warunkach in vitro. Inhibicja CYP w
warunkach in vitro obserwowana była wyłącznie w stężeniach około 5 do 50 razy wyższych w
porównaniu do obserwowanych w osoczu dla zakresu dawki od 300 do 800 mg na dobę u ludzi. Na
podstawie tych wyników in vitro wydaje się mało prawdopodobne, aby stosowanie kwetiapiny
jednocześnie z innymi substancjami czynnymi powodowało istotne klinicznie zahamowanie
metabolizmu innej substancji czynnej przy udziale cytochromu P450. Z badań na zwierzętach wynika,
że kwetiapina może indukować enzymy grupy cytochromu P450. W badaniu swoistych interakcji u
pacjentów psychotycznych, po podaniu kwetiapiny nie stwierdzono jednak wzrostu aktywności
cytochromu P450.

Eliminacja
Średni okres półtrwania w fazie eliminacji kwetiapiny i norkwetiapiny wynosi odpowiednio 7 i 12
godzin. Średnia molarna frakcja wolnej kwetiapiny i czynnego metabolitu w osoczu człowieka,
norkwetiapiny, wynosi <5% wydalanej w moczu.

Szczególne grupy pacjentów
Płeć
Kinetyka kwetiapiny i norkwetiapiny nie różni się u mężczyzn i kobiet.

Pacjenci w podeszłym wieku
Średni klirens kwetiapiny u osób w podeszłym wieku jest o około 30 do 50 % mniejszy niż u
dorosłych w wieku od 18 do 65 lat.

Zaburzenia czynności nerek
U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min/1,73 m2) średni
osoczowy klirens kwetiapiny był zmniejszony o około 25%, jednak indywidualne wartości klirensu
zawierają się w zakresie dla osób zdrowych.

Zaburzenia czynności wątroby
Średni klirens osoczowy kwetiapiny zmniejsza się o około 25% u osób ze stwierdzonym
upośledzeniem czynności wątroby (stabilna marskość poalkoholowa). Ponieważ kwetiapina jest
intensywnie metabolizowana w wątrobie, oczekuje się zwiększonego stężenia leku w osoczu w

populacji osób z upośledzeniem czynności wątroby. U tych pacjentów może być konieczna
modyfikacja dawkowania (patrz punkt 4.2).

Dzieci i młodzież
Dane farmakokinetyczne uzyskano u 9 dzieci w wieku 10-12 lat i 12 nastolatków, którzy byli leczeni
kwetiapiną i uzyskali stan stacjonarny przy dawce 400 mg dwa razy na dobę. W stanie stacjonarnym,
normalizowane dawką stężenie w osoczu związku macierzystego, kwetiapiny, u dzieci i młodzieży (od
10 do 17 lat) było na ogół zbliżone do występującego u osób dorosłych, chociaż Cmax u dzieci było na
górnej granicy zakresu stwierdzanego u osób dorosłych. AUC i Cmax czynnego metabolitu,
norkwetiapiny, były wyższe, odpowiednio o 62% i 49% u dzieci (10-12 lat), oraz 28% i 14% u
młodzieży (13-17 lat), w porównaniu z osobami dorosłymi.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Brak dowodów genotoksyczności w serii badań in vitro i in vivo. U zwierząt laboratoryjnych przy
ekspozycji mającej znaczenie kliniczne obserwowano następujące nieprawidłowości, których
dotychczas nie potwierdzono w długoterminowych badaniach klinicznych.
U szczurów obserwowano odkładanie barwnika w gruczole tarczowym, a u małp Cynomolgus –
przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, zmniejszenie stężenia T3 w osoczu, zmniejszenie
stężenia hemoglobiny i zmniejszenie liczby czerwonych i białych krwinek; u psów dochodziło do
zmętnienia soczewki oka i zaćmy. (Zaćma/zmętnienie soczewek, patrz punkt 5.1).

W badaniu toksycznego wpływu na zarodek i płód u królików stwierdzano zwiększoną częstość
występowania przykurczu nadgarstka/stępu u płodu. Objaw ten występował w obecności objawów
oddziaływania leku na organizm matki, takich jak zmniejszony przyrost wagi ciała. Objawy
występowały przy poziomach ekspozycji u matki podobnych lub nieco wyższych, jak te obserwowane
u ludzi przy maksymalnej dawce terapeutycznej. Istotność tej obserwacji w odniesieniu do człowieka
nie jest znana.

W badaniu płodności u szczurów obserwowane marginalne zmniejszenie płodności samców oraz ciąże
rzekome, wydłużone okresy międzyrujowe, wydłużenie czasu do spółkowania i zmniejszony odsetek
ciąż. Objawy te są związane ze zwiększonymi stężeniami prolaktyny i nie mają bezpośredniego
odniesienia do człowieka z uwagi na międzygatunkowe różnice w hormonalnej regulacji rozrodu.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Ketilept 25 mg, tabletki powlekane
Rdzeń tabletki:
Magnezu stearynian
Krzemionka koloidalna bezwodna
Powidon K-90
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna
Otoczka: Opadry II 33G28523 White (triacetyna, makrogol 3350, laktoza jednowodna, tytanu
dwutlenek (E171), hypromeloza).

Ketilept 100 mg, tabletki powlekane
Rdzeń tabletki:
Magnezu stearynian
Krzemionka koloidalna bezwodna

Powidon K-90
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna
Otoczka: Opadry II 33G28523 White (triacetyna, makrogol 3350, laktoza jednowodna, tytanu
dwutlenek (E171), hypromeloza).

Ketilept 200 mg, tabletki powlekane
Rdzeń tabletki:
Magnezu stearynian
Krzemionka koloidalna bezwodna
Powidon K-90
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna
Otoczka: Opadry II 33G28523 White (triacetyna, makrogol 3350, laktoza jednowodna, tytanu
dwutlenek (E171), hypromeloza).
Opadry II 33G24283 Pink (żelaza tlenek żółty (E172), żelaza tlenek czerwony (E172), triacetyna,
makrogol 3350, laktoza jednowodna, tytanu dwutlenek (E 171), hypromeloza).

Ketilept 300 mg, tabletki powlekane
Rdzeń tabletki:
Magnezu stearynian
Krzemionka koloidalna bezwodna
Powidon K-90
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna
Otoczka: Opadry II 33G28523 White (triacetyna, makrogol 3350, laktoza jednowodna, tytanu
dwutlenek (E171), hypromeloza).

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

5 lat

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w temperaturze poniżej 250C.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Ketilept 25 mg, tabletki powlekane – 30, 50, 60, 70, 80, 90 lub 100 tabletek powlekanych w
bezbarwnych, przezroczystych blistrach foliowych z PVC/PVDC/Aluminium lub 30 lub 60 tabletek
powlekanych w butelkach z brązowego szkła (typ III) zamkniętych nakrętką z PE i umieszczonych w
tekturowym pudełku.
Ketilept 100 mg, tabletki powlekane – 30, 50, 60, 70, 80, 90 lub 100 tabletek powlekanych w
bezbarwnych, przezroczystych blistrach foliowych z PVC/PVDC/Aluminium lub 30 lub 60 tabletek
powlekanych w butelkach z brązowego szkła (typ III) zamkniętych nakrętką z PE i umieszczonych w
tekturowym pudełku.

Ketilept 200 mg, tabletki powlekane – 30, 50, 60, 70, 80, 90 lub 100 tabletek powlekanych w
bezbarwnych, przezroczystych blistrach foliowych z PVC/PVDC/Aluminium lub 30 lub 60 tabletek
powlekanych w butelkach z brązowego szkła (typ III) zamkniętych nakrętką z PE i umieszczonych w
tekturowym pudełku.
Ketilept 300 mg, tabletki powlekane – 30, 50, 60, 70, 80, 90 lub 100 tabletek powlekanych w
bezbarwnych, przezroczystych blistrach foliowych z PVC/PVDC/Aluminium lub 30 lub 60 tabletek
powlekanych w butelkach z brązowego szkła (typ III) zamkniętych nakrętką z PE i umieszczonych w
tekturowym pudełku.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do
stosowania

Lek dostępny wyłącznie na receptę, po zweryfikowaniu rozpoznania przez specjalistę lub szpital, do
stosowania pod stałym nadzorem specjalisty.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

PROTERAPIA Spółka z o.o.
ul. Komitetu Obrony Robotników 45 D
02-146 Warszawa

### 8. NUMER(Y) POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Ketilept 25 mg: 12963
Ketilept 100 mg: 12964
Ketilept 200 mg: 12966
Ketilept 300 mg: 12967

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu:
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 21.06.2007
21.06.2007/18.11.2011

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

17.06.2024

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.