# Lorazepam TZF > Lorazepam · 4 mg/ml · Roztwór do wstrzykiwań ## Szczegóły leku - **Nazwa:** Lorazepam TZF - **Nazwa powszechna:** Lorazepamum - **Substancja czynna:** [Lorazepam](https://apteka.online/odpowiedniki/lorazepamum) - **Moc:** 4 mg/ml - **Postać farmaceutyczna:** Roztwór do wstrzykiwań - **Droga podania:** dożylna domięśniowa - **Kategoria dostępności:** Rp - **Kod ATC:** N05BA06 - **Liczba opakowań:** 1 - **Numer pozwolenia:** 28189 - **Podmiot odpowiedzialny:** Tarchomińskie Zakłady Farmaceutyczne "Polfa" S.A. - **Status RPL:** Produkt aktywny - **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/psycholeptyki/lorazepam-tzf-rozt-wstrz-4-mg-ml-tarchominskie - **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/psycholeptyki/lorazepam-tzf-rozt-wstrz-4-mg-ml-tarchominskie.md ## Dokumenty PDF - Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/47085/leaflet - ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/47085/characteristic ## Dostępne opakowania (1) | Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz | |---|---|---|---|---|---| | 10 amp. 1 ml | 5909991529130 | Rp | — | Trudno dostępny (2/5) | — | ## Wskaźnik dostępności Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece. - Bardzo dobrze dostępny (5/5) - Dobrze dostępny (4/5) - Trudno dostępny (2/5) - Niedostępny (1/5) - Brak danych Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta. ## Ulotka dla pacjenta ### 1. Co to jest lek Lorazepam TZF i w jakim celu się go stosuje? Lorazepam TZF jest lekiem uspokajającym i przeciwlękowym należącym do grupy substancji czynnych zwanych benzodiazepinami. Wskazania do stosowania - Premedykacja-jako lek uspokajający (sedacja podstawowa) przed zabiegami chirurgicznymi i diagnostycznymi oraz chemioterapią lub w ich trakcie, w celu zmniejszenia lęku, napięcia i tłumienia pamięci o tym zdarzeniu. - Wstępne leczenie objawów silnego lęku neurotycznego i nasilonych fobii (najlepiej w podaniu dożylnym). - Krótkotrwałe, wspomagające leczenie silnych zaburzeń lękowych i pobudzenia w psychozach i depresji, gdy podstawowe leczenie neuroleptykami i (lub) lekami przeciwdepresyjnymi nie zapewnia lub jeszcze nie zapewnia wystarczającej kontroli takich objawów. - Leczenie stanu padaczkowego u dorosłych, młodzieży, dzieci i niemowląt od 1 miesiąca życia z powodu różnych rodzajów napadów ogniskowych lub uogólnionych. Lek Lorazepam TZF jest skuteczny w leczeniu napadów uogólnionych (toniczno-klonicznych, typu „grand mal”), uogólnionych napadów nieświadomości (typu „petit mal”) lub stanów utraty świadomości w postaci zespołów iglica-fala (ang. spike-wave stupor), ogniskowych napadów motorycznych lub psychomotorycznych, jak również kombinacji takich jak napady uogólnione o ogniskowym początku. Początkowe leczenie produktem Lorazepam TZF powoduje długotrwałe ustanie napadów drgawkowych. - Lorazepam nie jest przeznaczony do długotrwałego leczenia padaczki. Po ustąpieniu napadów padaczkowych należy, zgodnie z decyzją lekarza, zastosować inne leki zapobiegające występowaniu napadów. W leczeniu stanu padaczkowego wywołanego ostrymi, odwracalnymi zaburzeniami metabolicznymi (np. hipoglikemia, hipokalcemia, hiponatremia itp.) należy w szczególności natychmiast podjąć próbę wyeliminowania choroby podstawowej. ### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Lorazepam TZF 2 Referral_17.12.2024 v3 Kiedy nie stosować leku Lorazepam TZF - jeśli pacjent ma uczulenie na lorazepam, inne benzodiazepiny lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6); - jeśli u pacjenta występuje zespół bezdechu sennego (przemijające zatrzymanie oddychania występujące podczas snu); - jeśli u pacjenta występują znaczne problemy z oddychaniem; – jeśli u pacjenta występuje osłabienie mięśni i łatwe męczenie się (miastenia); – jeśli u pacjenta występuje ciężka niewydolność wątroby (znaczące zaburzenia czynności wątroby); – przy jednoczesnym stosowaniu skopolaminy, ponieważ takie połączenie prowadzi do nasilenia sedacji, omamów i nieracjonalnego zachowania. Lek Lorazepam TZF nie może być podawany dotętniczo. Może to prowadzić do skurczów tętnic, a w efekcie do przerwania dopływu krwi, co może prowadzić do powstania gangreny i konieczności amputacji. Dzieci i młodzież Lek Lorazepam TZF w postaci roztworu do wstrzykiwań jest przeciwwskazany u dzieci w wieku poniżej 12 lat, z wyjątkiem stosowania do kontroli stanu padaczkowego i pod warunkiem stosowania jedynie w przypadku rzadkich szczególnych wskazań, na podstawie decyzji specjalisty (neurologa dziecięcego, psychiatry) i pod jego nadzorem. W przypadku stanu padaczkowego, leku Lorazepam TZF nie stosować u noworodków. Dzieci mogą być szczególnie wrażliwe na jeden lub więcej pozostałych składników leku Lorazepam TZF (patrz punkt „Lek Lorazepam TZF zawiera glikol propylenowy i makrogol 400”). Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem stosowania leku Lorazepam TZF należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z patologicznym osłabieniem mięśni (miastenia), zaburzeniami koordynacji ruchowej (ataksja rdzeniowa i móżdżkowa), ostrym zatruciem alkoholem lub lekami działającymi hamująco na ośrodkowy układ nerwowy (np. tabletkami nasennymi lub przeciwbólowymi, neuroleptykami, lekami przeciwdepresyjnymi, litem). Ten lek należy stosować z zachowaniem szczególnej ostrożności u pacjentów w podeszłym wieku i ciężko chorych oraz u osób z małą rezerwą oddechową lub z ośrodkowymi zaburzeniami oddychania lub zaburzeniami regulacji układu krążenia ze względu na możliwość zatrzymania akcji serca lub niewydolności oddechowej. Należy zachować ostrożność u pacjentów ze skłonnością do alkoholu, narkotyków lub innych leków bądź u osób uzależnionych. Długotrwałe stosowanie benzodiazepin może prowadzić do uzależnienia. Nie zaleca się stosowania produktu Lorazepam TZF u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub znacznymi zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności wątroby leki takie jak Lorazepam TZF mogą powodować degeneracyjną chorobę mózgu (encefalopatię) (patrz punkt „Kiedy nie stosować leku Lorazepam TZF”). Jeśli u pacjenta występuje określona postać jaskry, tj. choroby oczu ze zwiększonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym, należy poinformować o tym lekarza. Lek Lorazepam TZF nie jest wskazany jako główna terapia stanów psychotycznych czy depresyjnych i nie może być stosowany jako jedyny lek przeciw depresji. Jeśli podstawowe leczenie lekami przeciwdepresyjnymi lub neuroleptykami nie eliminuje współistniejącego lęku lub bezsenności, można zastosować tymczasowo leki uspokajające, takie jak Lorazepam TZF. U pacjentów z depresją benzodiazepiny mogą zmniejszać zahamowania i wywoływać tendencje samobójcze; nie należy ich stosować bez odpowiedniej terapii przeciwdepresyjnej. Lęk może być objawem różnych innych 3 Referral_17.12.2024 v3 dolegliwości. Często jest to przejaw choroby fizycznej lub psychicznej i można go leczyć za pomocą innego specyficznego leczenia. Jeśli u pacjenta występuje zespół Lennoxa-Gastauta (rodzaj padaczki), należy zachować ostrożność, ponieważ benzodiazepiny mogą u niego wywołać napady padaczkowe. Stosowanie leku Lorazepam TZF u pacjentów z silną sedacją, szczególnie podczas znieczulenia, u pacjentów z obturacyjnymi chorobami płuc, u pacjentów w podeszłym wieku i u osób osłabionych, może prowadzić do zaburzeń oddechowych. Z tego powodu konieczna jest dostępność niezbędnych urządzeń zapewniających drożność układu oddechowego i wspomagających oddychanie/wentylację. Należy zachować szczególną ostrożność podczas podawania lorazepamu pacjentowi w stanie padaczkowym, zwłaszcza jeśli pacjent otrzymał inne leki działające hamująco na ośrodkowy układ nerwowy lub jest ciężko chory. Mogą wystąpić problemy z oddychaniem, częściowe lub całkowite zatrzymanie oddychania. Konieczna jest dostępność odpowiedniego sprzętu do wentylacji i resuscytacji. Po otrzymaniu wstrzyknięcia pacjenci powinni udać się do domu z osobą towarzyszącą. Powinni pozostawać pod obserwacją przez 24 godziny po wstrzyknięciu. Przez 24 do 48 godzin po wstrzyknięciu nie należy podejmować żadnych czynności wymagających szczególnej czujności. Znane są przypadki zmian w morfologii krwi lub zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych w osoczu podczas stosowania benzodiazepin. Dlatego w przypadku wielokrotnego stosowania zaleca się kontrolę morfologii krwi i ocenę czynności wątroby w określonych odstępach czasu. Podczas stosowania benzodiazepin sporadycznie zgłaszano występowanie reakcji paradoksalnych (patrz punkt 4). Takich reakcji można się spodziewać zwłaszcza u dzieci i osób w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia reakcji paradoksalnych leczenie lorazepamem należy przerwać. Stosowanie benzodiazepin, w tym leku Lorazepam TZF, może prowadzić do depresji oddechowej potencjalnie prowadzącej do zgonu. Podczas stosowania benzodiazepin zgłaszano ciężkie reakcje alergiczne. Przypadki obrzęku naczynioruchowego (obrzęku skóry i (lub) błon śluzowych) obejmującego język, krtań lub głośnię, po przyjęciu pierwszej lub kolejnych dawek benzodiazepin. U niektórych pacjentów przyjmujących benzodiazepiny występowały dodatkowe objawy, takie jak duszność, obrzęk gardła lub nudności i wymioty. Niektórzy pacjenci wymagali leczenia doraźnego. Jeśli obrzęk obejmuje język, krtań lub głośnię, może dojść do niedrożności dróg oddechowych, która może prowadzić do zgonu. Jeśli u pacjenta wystąpi obrzęk naczynioruchowy, nie należy ponownie stosować tego leku. W przypadku dłuższego stosowania zaleca się kontrolę czynności nerek. Lek Lorazepam TZF ma właściwości uzależniające. Istnieje ryzyko rozwoju uzależnienia psychicznego i fizycznego, nawet po codziennym przyjmowaniu leku Lorazepam TZF przez zaledwie kilka tygodni. Dotyczy to nie tylko nadużywania szczególnie wysokich dawek, ale także zakresu dawek terapeutycznych. Ryzyko uzależnienia jest dodatkowo zwiększone u pacjentów z chorobą alkoholową lub nadużywaniem leków na receptę w wywiadzie, a także u pacjentów z istotnymi zaburzeniami osobowości. Benzodiazepiny należy zawsze przepisywać tylko na krótki okres (np. 2 do 4 tygodni). Leczenie należy kontynuować jedynie w przypadku nagłych wskazań i po uważnym rozważeniu korzyści terapeutycznych względem ryzyka przyzwyczajenia i uzależnienia. Nie zaleca się długotrwałego stosowania leku Lorazepam TZF. Lek Lorazepam TZF a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi lub pielęgniarce o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. 4 Referral_17.12.2024 v3 Jednoczesne stosowanie leku Lorazepam TZF z innymi lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy i alkoholem może spowodować wzajemne nasilenie działania hamującego na ośrodkowy układ nerwowy, np.: - leki stosowane w leczeniu chorób psychicznych (neuroleptyki, leki przeciwdepresyjne) - leki nasenne, uspokajające, znieczulające - leki obniżające ciśnienie krwi (beta-blokery) - niektóre leki przeciwbólowe, stosowane w leczeniu substytucyjnym i przeciwkaszlowe (opioidy) - leki uspokajające przeciw alergii (leki przeciwhistaminowe) - leki stosowane w leczeniu padaczki (leki przeciwpadaczkowe). Jednoczesne stosowanie leku Lorazepam TZF i opioidów (silne leki przeciwbólowe, leki stosowane w terapii substytucyjnej i niektóre leki przeciwkaszlowe) zwiększa ryzyko senności, zaburzeń oddychania (depresji oddechowej), śpiączki i może zagrażać życiu. Dlatego jednoczesne stosowanie tych leków należy rozważyć jedynie w przypadku, gdy nie jest możliwe zastosowanie innych metod leczenia. Jeżeli jednak lekarz przepisze lek Lorazepam TZF jednocześnie z opioidami, powinien on ograniczyć dawkę i czas trwania równoczesnego leczenia. Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach zawierających opioidy, które pacjent przyjmuje i ściśle przestrzegać dawkowania zalecanego przez lekarza. Przydatne może być poinformowanie przyjaciół lub krewnych, aby obserwowali pacjenta pod kątem powyższych objawów przedmiotowych i podmiotowych. W przypadku wystąpienia takich objawów należy skontaktować się z lekarzem. Może dojść do nasilenia działania leków obniżających napięcie mięśni (leków zwiotczających mięśnie) i leków przeciwbólowych. Jednoczesne stosowanie skopolaminy z lekiem Lorazepam TZF nasila działanie uspokajające, omamy i niewłaściwe zachowania. Łączne stosowanie tych leków jest przeciwwskazane. Podczas jednoczesnego stosowania leku Lorazepam TZF i klozapiny może wystąpić silna sedacja, nadmierne ślinienie się i zaburzenia ruchowe. Podczas jednoczesnego stosowania leku Lorazepam TZF i haloperydolu zgłaszano ciężkie działania niepożądane (zatrzymanie oddechu, spowolnione tętno, zatrzymanie akcji serca, śpiączkę, a nawet zgon). Jednoczesne stosowanie leku Lorazepam TZF i kwasu walproinowego może powodować zwiększenie stężenia lorazepamu we krwi. W przypadku jednoczesnego stosowania kwasu walproinowego dawkę leku Lorazepam TZF należy zmniejszyć o około połowę. Jednoczesne podawanie leku Lorazepam TZF i probenecydu może spowodować szybszy początek działania lub przedłużone działanie lorazepamu. W przypadku jednoczesnego stosowania probenecydu dawkę leku Lorazepam TZF należy zmniejszyć o połowę. Stosowanie teofiliny lub aminofiliny może osłabiać uspokajające działanie leku Lorazepam TZF. Może okazać się konieczne zwiększenie dawki leku Lorazepam TZF u pacjentek przyjmujących doustne środki antykoncepcyjne ze względu na przyspieszoną eliminację leku Lorazepam TZF. Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent przyjmuje disulfiram (lek stosowany w leczeniu przewlekłego alkoholizmu) lub metronidazol (antybiotyk). Pacjenci przyjmujący te leki mają upośledzony układ enzymatyczny dehydrogenazy alkoholowej i aldehydowej i są predysponowani do gromadzenia się glikolu propylenowego i związanych z tym potencjalnych działań niepożądanych. Lek Lorazepam TZF a alkohol 5 Referral_17.12.2024 v3 Należy unikać jednoczesnego spożywania napojów alkoholowych, ponieważ alkohol może zmieniać i nasilać działanie leku Lorazepam TZF w sposób nieprzewidywalny. Należy unikać spożywania napojów alkoholowych przez co najmniej 24 do 48 godzin po podaniu leku Lorazepam TZF, ze względu na addytywny wpływ na zahamowanie ośrodkowego układu nerwowego. Ciąża i karmienie piersią Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Ciąża Lek Lorazepam TZF należy stosować wyłącznie w wyjątkowych przypadkach z istotnymi wskazaniami, ponieważ doświadczenie terapeutyczne dotyczące stosowania lorazepamu w tym okresie jest niewystarczające. Jeśli pacjentka zajdzie w ciążę podczas stosowania leku Lorazepam TZF, musi natychmiast poinformować o tym lekarza prowadzącego, aby mógł podjąć decyzję o przerwaniu leczenia. Długotrwałe stosowanie leku Lorazepam TZF przez kobietę w ciąży może spowodować wystąpienie objawów odstawienia u noworodka. Jeśli lek Lorazepam TZF jest podawany pod koniec ciąży lub w czasie porodu, u niemowlęcia może wystąpić obniżona aktywność, obniżone napięcie mięśni, spadek temperatury ciała (hipotermia) i (lub) ciśnienia tętniczego (niedociśnienie tętnicze), depresja oddechowa, bezdech oraz problemy z karmieniem (zespół wiotkiego niemowlęcia). Karmienie piersią Lek przenika w niewielkich ilościach do mleka ludzkiego. Leku Lorazepam TZF nie należy stosować w okresie karmienia piersią. Jeśli pacjentka karmi piersią, należy skontaktować się z lekarzem, który zdecyduje, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać stosowanie leku Lorazepam TZF. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Jeśli pacjent stosuje Lorazepam TZF, nie może obsługiwać niebezpiecznych maszyn, prowadzić pojazdów ani wykonywać pracy wymagającej dużej koncentracji, dopóki nie upewni się, że nie odczuwa senności ani zawrotów głowy z powodu stosowania leku Lorazepam TZF. Pacjenci, którzy otrzymali lek Lorazepam TZF nie powinni prowadzić pojazdów mechanicznych, obsługiwać niebezpiecznych maszyn ani podejmować czynności wymagających maksymalnej koncentracji przez 24 do 48 godzin. Zaburzenia sprawności mogą utrzymywać się przez dłuższy czas u osób w bardzo podeszłym wieku lub bardzo młodych, w przypadku jednoczesnego stosowania innych leków bądź ze względu na ogólny stan pacjenta. Lek Lorazepam TZF zawiera glikol propylenowy i makrogol 400. Lorazepam TZF 2 mg/mL zawiera 845 mg glikolu propylenowego i 203 mg makrogolu 400 w każdym mL. Lorazepam TZF 4 mg/mL zawiera 843 mg glikolu propylenowego i 203 mg makrogolu 400 w każdym mL. W przypadku dzieci w wieku poniżej 5 lat, pacjentów z chorobami wątroby lub nerek, lub kobiet w ciąży, lub karmiących piersią należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem leku, gdyż substancje pomocnicze mogą spowodować działania niepożądane. Lekarz może dostosować dawkę, jeśli pacjent lub dziecko stosują inne leki zawierające glikol propylenowy lub alkohol. Ten lek należy stosować tylko wtedy, gdy zalecił to lekarz. Lekarz może zlecić dodatkowe badania podczas stosowania tego leku. Istnieją doniesienia o toksyczności makrogolu 400 (np. ostra martwica cewek nerkowych) podczas stosowania leku Lorazepam TZF, również wtedy, gdy dawki były większe od zalecanych. 6 Referral_17.12.2024 v3 ### 3. Jak stosować lek Lorazepam TZF? Lek ten będzie podawany pacjentowi przez fachowy personel medyczny w postaci wstrzyknięcia domięśniowego lub dożylnego lub, w razie potrzeby, do rurki infuzyjnej. Informacje dotyczące dawkowania i sposobu podawania przedstawiono w punkcie „Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego”. Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Podczas określania dawki i czasu trwania leczenia lekarz uwzględni stan pacjenta i jego potrzeby. Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Lorazepam TZF W razie zastosowania zbyt dużej dawki leku należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, szpitalem lub ośrodkiem informacji toksykologicznej. Objawy: Przedawkowanie benzodiazepin objawia się zazwyczaj depresją ośrodkowego układu nerwowego o różnym nasileniu, od senności do śpiączki. Objawy łagodnego przedawkowania mogą obejmować senność, splątanie i ospałość. W ciężkich przypadkach objawy takie jak ataksja (niepewny chód), hipotonia (osłabienie mięśni), obniżone ciśnienie tętnicze, problemy z oddychaniem, czasami śpiączka, a w bardzo rzadkich przypadkach zgon pacjenta. W przypadku stosowania leku Lorazepam TZF z innymi lekami działającymi hamująco na ośrodkowy układ nerwowy, wzrasta ryzyko zatrucia wieloma lekami i należy wziąć pod uwagę ryzyko zgonu. Leczenie: W przypadku przedawkowania należy przede wszystkim zastosować ogólne leczenie podtrzymujące. Funkcje życiowe będą uważnie monitorowane i w razie potrzeby zostanie zastosowana wentylacja wspomagana. Niedociśnienie tętnicze można leczyć płynami uzupełniającymi osocze lub noradrenaliną. W przypadku ciężkiego zatrucia ze śpiączką lub depresją oddechową przydatne może być zastosowanie flumazenilu, odtrutki przeciwko benzodiazepinom. Wartość hemodializy w zatruciu lekiem Lorazepam TZF jest niska, ale może być przydatna w zatruciach mieszanych. Pominięcie zastosowania leku Lorazepam TZF Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Przerwanie stosowania leku Lorazepam TZF Nigdy nie należy nagle przerywać leczenia. W przypadku nagłego przerwania stosowania leku w wysokiej dawce lub po dłuższym okresie stosowania mogą wystąpić objawy odstawienia wymienione w punkcie 4. W celu uniknięcia takich objawów dawkę należy zmniejszać powoli. W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki. ### 4. Możliwe działania niepożądane Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Możliwe działania niepożądane występują zwykle na początku leczenia. Z reguły stają się one mniej nasilone lub ustępują w trakcie kontynuowania leczenia lub po zmniejszeniu dawki. Jeśli wystąpi którekolwiek z poniższych ciężkich działań niepożądanych, należy natychmiast przerwać leczenie lekiem Lorazepam TZF. Należy natychmiast poinformować lekarza i (lub) zwrócić się o natychmiastową pomoc medyczną. • reakcje paradoksalne, takie jak lęk, pobudzenie, niepokój ruchowy, agresywne zachowanie 7 Referral_17.12.2024 v3 (wrogość, agresja, gniew), zaburzenia snu/bezsenność, pobudzenie seksualne, omamy. • myśli samobójcze/próby samobójcze. • reakcje nadwrażliwości, reakcje anafilaktyczne/rzekomoanafilaktyczne, obrzęk skóry i (lub) błon śluzowych (obrzęk naczynioruchowy). • skórne reakcje alergiczne. • depresja oddechowa (stopień zależny od dawki), przerwa w oddychaniu (bezdech), zaostrzenie bezdechu sennego (chwilowe zatrzymanie oddychania podczas snu). Działania niepożądane, które mogą wystąpić podczas stosowania leku Lorazepam TZF wraz z kategoriami częstości występowania Bardzo częste: mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 leczonych pacjentów • sedacja, uczucie zmęczenia, ospałość Częste: mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 leczonych pacjentów • niepewne ruchy i chód (ataksja), zawroty głowy, splątanie, depresja, ujawnienie depresji • osłabienie mięśni Niezbyt częste: mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 leczonych pacjentów • zmiany libido, impotencja, osłabienie orgazmu • nudności, wymioty, zmiana apetytu Rzadkie: mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1000 leczonych pacjentów • obniżone ciśnienie tętnicze (niedociśnienie) Nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych • zmiany w morfologii krwi (małopłytkowość, agranulocytoza, pancytopenia) • zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) • obniżony poziom sodu (hiponatremia) • odhamowanie, euforia • zaburzenia koordynacji ruchowej (objawy pozapiramidowe) • drżenia • zawroty głowy pochodzenia błędnikowego • zaburzenia widzenia (podwójne widzenie, niewyraźne widzenie) • dyzartria/niewyraźna mowa • ból głowy • drgawki • niepamięć • śpiączka • hiper - i hipotoniczne reakcje krążeniowe • depresja oddechowa (o nasileniu zależnym od dawki) • zaostrzenie obturacyjnej choroby płuc (zwężenie dróg oddechowych) • zaparcia • zwiększenie stężenia bilirubiny, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferaz, fosfatazy zasadowej) • wypadanie włosów (łysienie) • obniżona temperatura ciała (hipotermia) Ponadto po wstrzyknięciu domięśniowym mogą wystąpić następujące objawy: ból, uczucie pieczenia i zaczerwienienie. Po podaniu dożylnym może wystąpić miejscowe zapalenie żyły, ból i zaczerwienienie. Uzależnienie / nadużywanie 8 Referral_17.12.2024 v3 Po przerwaniu leczenia, zwłaszcza nagłym, mogą pojawić się objawy odstawienia (np. zaburzenia snu). Objawy odstawienia mogą mieć różne nasilenie - od łagodnej dysforii (stanu niepokoju) i zaburzeń snu po ciężkie objawy kliniczne obejmujące uogólnione napady padaczkowe, drżenia, skurcze w podbrzuszu i skurcze mięśni, wymioty i pocenie się. Ryzyko wystąpienia objawów odstawienia zwiększa się wraz z czasem stosowania. Zjawisk tych zazwyczaj można uniknąć poprzez stopniowe zmniejszanie dawki. Istnieją doniesienia dotyczące rozwoju tolerancji (zwiększenie dawki z powodu przyzwyczajenia) w odniesieniu do uspokajającego działania benzodiazepin. Lek Lorazepam TZF może powodować nadużywanie. Szczególnie zagrożeni są pacjenci nadużywający w przeszłości leki na receptę lub alkohol. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku. ### 5. Jak przechowywać lek Lorazepam TZF? Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Przechowywać w lodówce (2°C-8°C). Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Wykazano chemiczną i fizyczną trwałość produktu po otwarciu przez co najmniej 24 godziny w temperaturze 2-8°C i 25°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia, produkt należy natychmiast zużyć. Jeśli roztwór nie zostanie zużyty natychmiast, odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania roztworu po otwarciu ponosi użytkownik. Nie stosować leku po upływie terminu ważności umieszczonego na pudełku tekturowym i ampułce po „EXP”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca. Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko. ### 6. Zawartość opakowania i inne informacje Co zawiera lek Lorazepam TZF: Substancją czynną leku jest lorazepam. Lorazepam TZF, 2 mg/mL, roztwór do wstrzykiwań Każdy mL zawiera 2 mg lorazepamu. Lorazepam TZF, 4 mg/mL, roztwór do wstrzykiwań Każdy mL zawiera 4 mg lorazepamu. Pozostałe składniki to makrogol 400 i glikol propylenowy. 9 Referral_17.12.2024 v3 Jak wygląda lek Lorazepam TZF i co zawiera opakowanie Bezbarwny roztwór. pH roztworu wynosi 3,5 ÷ 7,5. Opakowanie 10 ampułek w tekturowym pudełku Podmiot odpowiedzialny i wytwórca Tarchomińskie Zakłady Farmaceutyczne „Polfa” Spółka Akcyjna ul. A. Fleminga 2 03-176 Warszawa Numer telefonu: (22) 811 18 14 Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami: Polska: Lorazepam TZF Portugalia: Litwa Łotwa: Lorazepam TZF Lorazepam Polfa Tarchomin 2 mg/mL injekcinis tirpalas Lorazepam Polfa Tarchomin 4 mg/mL injekcinis tirpalas Lorafen 2 mg/mL šķīdums injekcijām Lorafen 4 mg/mL šķīdums injekcijām Data ostatniej aktualizacji ulotki: Luty 2025 10 Referral_17.12.2024 v3 Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Premedykacja Aby osiągnąć najlepsze efekty premedykacji, dawkę należy dostosować do masy ciała pacjenta. Zazwyczaj stosowana dawka wstrzykiwana dożylnie wynosi 0,044 mg na kg masy ciała. Lek podaje się 15 do 20 minut przed interwencją. Taka dawka dożylna będzie wystarczająca dla większości dorosłych i nie należy jej przekraczać u pacjentów w wieku powyżej 50 lat. U tych pacjentów zazwyczaj wystarczająca jest dawka początkowa wynosząca 2 mg. W niektórych przypadkach można podać większą dawkę do 0,05 mg/kg mc., łącznie maksymalnie 4 mg. W przypadku wstrzyknięcia domięśniowego zazwyczaj stosowana dawka wynosi 0,05 mg na kg masy ciała, maksymalnie 4 mg, co najmniej 2 godziny przed planowanym zabiegiem. U pacjentów w podeszłym wieku i osłabionych oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami układu oddechowego lub sercowo-naczyniowego należy wybrać niższą dawkę. U pacjentów w podeszłym wieku i osłabionych należy zmniejszyć dawkę początkową o około 50% i skorygować dawkę stosownie do potrzeb i w zależności od tolerancji (patrz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”). Psychiatria W przypadku ostrego napadu lęku zalecana dawka początkowa wynosi 0,05 mg/kg masy ciała, jeśli jest wstrzykiwana dożylnie lub domięśniowo. Preferowane jest podanie dożylne. W razie potrzeby dawkę można powtórzyć po 2 godzinach. Po ustąpieniu ostrych objawów można zastosować tabletki zamiast wstrzyknięć. Stan padaczkowy Zazwyczaj stosowana dawka początkowa u pacjentów w wieku powyżej 18 lat wynosi 4 mg leku Lorazepam TZF w powolnym wstrzyknięciu dożylnym (2 mg/min). Jeśli napady utrzymują się lub nawracają w ciągu następnych 10 do 15 minut, można ponownie wstrzyknąć tę samą dawkę. Jeśli takie ponowne wstrzyknięcie nie przyniesie poprawy w ciągu następnych 10 do 15 minut, należy podjąć inne środki. Pacjenci w podeszłym wieku mogą reagować na mniejsze dawki i wystarczająca może być połowa dawki stosowanej u dorosłych. Niemowlęta w wieku od 1 miesiąca, dzieci i młodzież powinny otrzymać dawkę początkową 0,1 mg/kg masy ciała. Dawka maksymalna wynosi 4 mg/dawkę. Jeśli napady utrzymują się lub nawracają w ciągu następnych 10 do 15 minut, można ponownie wstrzyknąć tę samą dawkę, ale nie należy podawać więcej niż 2 dawek. Ze względu na potencjalne ryzyko toksyczności związanej z kumulacją substancji pomocniczych nie należy powtarzać maksymalnej dawki produktu leczniczego Lorazepam TZF w ciągu 24 godzin u dzieci w wieku poniżej 5 lat (patrz punkt „Lek Lorazepam TZF zawiera glikol propylenowy i makrogol 400”). Stosowanie leku u dzieci i młodzieży Lorazepam nie jest zalecany do stosowania u dzieci w wieku poniżej 12 lat, z wyjątkiem leczenia stanu padaczkowego, w rzadkich szczególnych wskazaniach, po podjęciu decyzji i pod nadzorem specjalisty (neurologa dziecięcego, psychiatry). W przypadku stanu padaczkowego leku nie należy stosować u noworodków (patrz również punkt 2). Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby lub nerek należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę, ponieważ w takich przypadkach należy spodziewać się przedłużonego działania. Czas stosowania 11 Referral_17.12.2024 v3 Czas stosowania powinien być w miarę możliwości jak najkrótszy. Długotrwałe stosowanie leku Lorazepam TZF może prowadzić do rozwoju uzależnienia fizycznego i psychicznego. Leczenia nie należy przerywać nagle, lecz stopniowo zmniejszać dawkę. Sposób podawania Lek Lorazepam TZF można stosować w postaci nierozcieńczonej do podawania domięśniowego. Lek należy podawać głęboko domięśniowo. Ze względu na to, że roztwór do wstrzykiwań jest nieco lepki, wstrzyknięcie można ułatwić poprzez rozcieńczenie zawartości ampułki taką samą ilością zgodnego roztworu (patrz poniżej). Do wstrzyknięcia dożylnego lek Lorazepam TZF należy rozcieńczyć przed użyciem w proporcji 1:1 roztworem soli fizjologicznej, wodą do iniekcji lub roztworem glukozy. Zgodne roztwory to: woda do iniekcji, 0,9% roztwór chlorku sodu, 5% roztwór glukozy i 10% roztwór glukozy. Po rozcieńczeniu należy wykonać powolne wstrzyknięcie dożylne lub, w razie potrzeby, do rurki infuzyjnej. Należy bezwzględnie unikać przypadkowego wstrzyknięcia dotętniczego (patrz punkt „Ostrzeżenia i środki ostrożności”). Szybkość wstrzykiwania nie powinna przekraczać 2 mg lorazepamu na minutę. Nie stosować roztworu w przypadku obecności cząstek stałych lub zmiany barwy roztworu. Instrukcja otwierania ampułki Ampułki są wyposażone w system OPC (one point cut) i należy je otwierać tylko zgodnie z poniższymi instrukcjami: • Trzymać dolną część ampułki jedną ręką, tak aby kolorowa kropka była skierowana do otwierającego. • Drugą ręką chwycić górną część ampułki, umieścić kciuk nad kolorową kropką i nacisnąć. Instrukcja przygotowania rozcieńczenia Pobrać wymaganą ilość roztworu do wstrzykiwań z ampułki do strzykawki, a następnie właściwą objętość rozcieńczalnika. Następnie odciągnąć tłok strzykawki i delikatnie obracać jej zawartość tam i z powrotem do momentu jednolitego wymieszania roztworu. Nie należy energicznie wstrząsać, ponieważ doprowadzi to do powstania pęcherzyków powietrza w roztworze do wstrzykiwań. Niezgodności farmaceutyczne Nie dotyczy. Tego produktu leczniczego nie wolno mieszać z innymi produktami leczniczymi z wyjątkiem tych wymienionych w punkcie „Sposób podawania”. Zaleca się podawanie każdego dodatkowego produktu leczniczego w oddzielnej strzykawce. ## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL) 1 Referral_04.10.2024 v1 CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO ### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Lorazepam TZF, 2 mg/mL, roztwór do wstrzykiwań Lorazepam TZF, 4 mg/mL, roztwór do wstrzykiwań ### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Lorazepam TZF, 2 mg/mL Każda ampułka zawiera 2 mg lorazepamu. Substancje pomocnicze o znanym działaniu: Każda ampułka zawierająca 1 mL roztworu do wstrzykiwań zawiera 203 mg makrogolu 400 i 845 mg glikolu propylenowego. Lorazepam TZF, 4 mg/mL Każda ampułka zawiera 4 mg lorazepamu. Substancje pomocnicze o znanym działaniu: Każda ampułka zawierająca 1 mL roztworu do wstrzykiwań zawiera 203 mg makrogolu 400 i 843 mg glikolu propylenowego. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. ### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań Bezbarwny roztwór. pH roztworu wynosi 3,5 ÷ 7,5. ### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE #### 4.1 Wskazania do stosowania - Premedykacja – jako lek uspokajający (sedacja podstawowa) przed zabiegami chirurgicznymi i diagnostycznymi oraz chemioterapią lub w ich trakcie, w celu zmniejszenia lęku, napięcia i zapewnienia, że pacjent nie będzie w pełni pamiętał szczegółów tych zabiegów. - Wstępne leczenie objawów silnego lęku neurotycznego i nasilonych fobii (najlepiej w podaniu dożylnym). - Krótkotrwałe, wspomagające leczenie silnych zaburzeń lękowych i pobudzenia w psychozach i depresji, gdy podstawowe leczenie neuroleptykami i (lub) lekami przeciwdepresyjnymi nie zapewnia lub jeszcze nie zapewnia wystarczającej kontroli takich objawów. - Leczenie stanu padaczkowego u dorosłych, młodzieży, dzieci i niemowląt od 1 miesiąca życia z powodu różnych rodzajów napadów ogniskowych lub uogólnionych. Lorazepam jest skuteczny w leczeniu napadów uogólnionych (toniczno-klonicznych, typu „grand mal”), uogólnionych napadów nieświadomości (typu „petit mal”) lub stanów utraty świadomości w postaci zespołów iglica-fala (ang. spike-wave stupor), ogniskowych napadów motorycznych lub psychomotorycznych, jak również kombinacji takich jak napady uogólnione o ogniskowym początku. Początkowe leczenie lorazepamem powoduje długotrwałe ustanie napadów drgawkowych. - Lorazepam nie jest przeznaczony do długotrwałego leczenia padaczki. Po ustąpieniu napadów padaczkowych należy stosować inne środki zapobiegające występowaniu napadów. W leczeniu stanu padaczkowego wywołanego ostrymi, odwracalnymi zaburzeniami metabolicznymi (np. hipoglikemia, hipokalcemia, hiponatremia itp.) należy w szczególności natychmiast podjąć próbę wyeliminowania choroby podstawowej. 2 Referral_04.10.2024 v1 #### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania Nie zaleca się stosowania lorazepamu u dzieci w wieku poniżej 12 lat, z wyjątkiem leczenia stanu padaczkowego, gdzie jest przeciwwskazany u noworodków. Dawkowanie Premedykacja Aby osiągnąć najlepsze efekty premedykacji, dawkę należy dostosować do masy ciała pacjenta. Produkt leczniczy jest podawany jedną z następujących dróg dożylnie: 0,044 mg na kg masy ciała 15 do 20 minut przed operacją w celu uzyskania optymalnego efektu w odniesieniu do utraty pamięci. Taka dawka dożylna będzie wystarczająca dla większości dorosłych i nie należy jej przekraczać u pacjentów w wieku powyżej 50 lat. U tych pacjentów zazwyczaj wystarczająca jest dawka początkowa wynosząca 2 mg. U pacjentów, u których szczególnie pożądane jest zwiększenie prawdopodobieństwa utraty pamięci zdarzeń związanych z zabiegiem chirurgicznym, można podać dawkę 0,05 mg/kg masy ciała, łącznie maksymalnie do 4 mg. Przed wykonaniem wstrzyknięcia dożylnego należy zapewnić niezbędne urządzenia do utrzymania drożności dróg oddechowych. domięśniowo: 0,05 mg na kg masy ciała co najmniej 2 godziny przed operacją w celu uzyskania optymalnego efektu w odniesieniu do utraty pamięci. U pacjentów w podeszłym wieku i osłabionych oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami układu oddechowego lub sercowo-naczyniowego należy wybrać niższą dawkę (patrz punkt 4.4). U pacjentów w podeszłym wieku i osłabionych należy zmniejszyć dawkę początkową o około 50% i skorygować dawkę stosownie do potrzeb i w zależności od tolerancji (patrz punkt 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania). Psychiatria W ostrym stanie lękowym z pobudzeniem psychoruchowym lub bez niego, dawka początkowa wynosi 0,05 mg/kg masy ciała dożylnie lub domięśniowo (preferowane jest podanie dożylne). W razie potrzeby można ponownie podać tę samą dawkę po 2 godzinach. Po ustąpieniu ostrych objawów można kontynuować leczenie doustnymi postaciami lorazepamu. Stan padaczkowy Zazwyczaj stosowana dawka początkowa u pacjentów w wieku powyżej 18 lat wynosi 4 mg lorazepamu w powolnym wstrzyknięciu dożylnym (2 mg/min). Jeśli napady utrzymują się lub nawracają w ciągu następnych 10 do 15 minut, można ponownie wstrzyknąć tę samą dawkę. Jeśli takie ponowne wstrzyknięcie nie przyniesie poprawy w ciągu następnych 10 do 15 minut, należy przyjąć inne leki w celu wyeliminowania stanu padaczkowego. Pacjenci w podeszłym wieku mogą reagować na mniejsze dawki i wystarczająca może być połowa dawki stosowanej u dorosłych. Dzieci (w wieku od 1 miesiąca) i młodzież powinni otrzymać dawkę początkową wynoszącą 0,1 mg/kg masy ciała. Dawka maksymalna wynosi 4 mg/dawkę. Jeśli napady utrzymują się lub nawracają w ciągu następnych 10 do 15 minut, można ponownie wstrzyknąć tę samą dawkę, ale nie należy podawać więcej niż 2 dawek. Ze względu na potencjalne ryzyko toksyczności związanej z kumulacją substancji pomocniczych nie należy powtarzać maksymalnej dawki produktu leczniczego Lorazepam TZF w ciągu 24 godzin u dzieci w wieku poniżej 5 lat (patrz punkt 4.4). 3 Referral_04.10.2024 v1 Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę, ponieważ w takich przypadkach należy spodziewać się przedłużonego działania leku. Zwykle konieczne jest zmniejszenie dawek innych leków działających hamująco na ośrodkowy układ nerwowy. Zaleca się podawanie każdego dodatkowego produktu leczniczego w oddzielnej strzykawce. Czas trwania leczenia Okres leczenia powinien być w miarę możliwości jak najkrótszy. Długotrwałe stosowanie tego leku może prowadzić do rozwoju uzależnienia fizycznego i psychicznego. Nie należy nagle odstawiać produktu, dawkę należy zawsze zmniejszać stopniowo. Sposób podawania Lorazepam można stosować łącznie z następującymi lekami: leki narkotyczne, inne leki przeciwbólowe podawane we wstrzyknięciach, powszechnie stosowane leki znieczulające, leki zwiotczające mięśnie i atropiny siarczan, ale nie można go podawać jednocześnie ze skopolaminą. Do wstrzyknięć domięśniowych lorazepam można stosować w postaci nierozcieńczonej. Lek należy podawać w głębokim wstrzyknięciu domięśniowym. Ze względu na to, że roztwór do wstrzykiwań jest nieco lepki, wstrzyknięcie można ułatwić poprzez rozcieńczenie zawartości ampułki taką samą ilością zgodnego roztworu (patrz poniżej). Do wstrzyknięcia dożylnego lorazepam należy rozcieńczyć przed użyciem w proporcji 1:1 roztworem soli fizjologicznej, wodą do wstrzykiwań lub roztworem glukozy. Po rozcieńczeniu należy wykonać powolne wstrzyknięcie dożylne lub, w razie potrzeby, do rurki infuzyjnej. Należy bezwzględnie unikać przypadkowego wstrzyknięcia dotętniczego (patrz punkt 4.4). Szybkość wstrzykiwania nie powinna przekraczać 2 mg lorazepamu na minutę, a wstrzyknięcie należy kontrolować poprzez powtarzaną aspirację. Roztwór do wstrzykiwań musi być przezroczysty, bezbarwny, praktycznie wolny od cząstek stałych. W przypadku rozcieńczania lorazepam wykazuje zgodność przez 24 godziny w temperaturze 2-8°C i przez 24 godziny w temperaturze 25°C z następującymi roztworami: woda do wstrzykiwań, 0,9% roztwór chlorku sodu, 5% roztwór glukozy i 10% roztwór glukozy. Instrukcja otwierania ampułki i przygotowania rozcieńczenia: patrz punkt 6.6 „Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania”. Jeśli wskazane jest wielokrotne lub powtórne zastosowanie produktu leczniczego, o czasie stosowania zadecyduje lekarz. #### 4.3 Przeciwwskazania - Nadwrażliwość na substancję czynną, inne benzodiazepiny lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. - Podanie dotętnicze (patrz punkt 4.4). - Zespół bezdechu sennego. - Ciężka niewydolność oddechowa. - Miastenia (Myasthenia gravis). - Ciężkie zaburzenia czynności wątroby. - Jednoczesne stosowanie lorazepamu ze skopolaminą, ponieważ takie połączenie prowadzi do nasilenia sedacji, omamów i nieracjonalnego zachowania. Lek Lorazepam TZF w postaci roztworu do wstrzykiwań jest przeciwwskazany u dzieci w wieku poniżej 12 lat, 4 Referral_04.10.2024 v1 z wyjątkiem stosowania do kontroli stanu padaczkowego, gdzie jest przeciwwskazany u noworodków i pod warunkiem stosowania jedynie w przypadku rzadkich szczególnych wskazań, na podstawie decyzji specjalisty (neurologa dziecięcego, psychiatry) i pod jego nadzorem. #### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Ryzyko wynikające z jednoczesnego stosowania opioidów Jednoczesne stosowanie lorazepamu i opioidów może powodować sedację, depresję oddechową, śpiączkę i zgon. Ze względu na te zagrożenia jednoczesne przepisywanie leków uspokajających takich jak benzodiazepiny lub pokrewne leki, np. lorazepam, z opioidami powinno być zarezerwowane dla pacjentów, w przypadku których nie są dostępne inne możliwości leczenia. W przypadku podjęcia decyzji o przepisaniu lorazepamu jednocześnie z opioidami należy zastosować najmniejszą skuteczną dawkę, a okres leczenia powinien być w miarę możliwości jak najkrótszy (patrz także ogólne zalecenia dotyczące dawkowania w punkcie 4.2). Pacjentów należy poddawać uważnej obserwacji pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych depresji oddechowej i sedacji. W związku z tym zdecydowanie zaleca się poinformowanie pacjentów i ich opiekunów (w stosownych przypadkach) o tych objawach (patrz punkt 4.5). Należy bezwzględnie unikać dotętniczego wstrzyknięcia lorazepamu, ponieważ może to prowadzić do skurczów tętnic i w konsekwencji do przerwania dopływu krwi do przestrzeni doprowadzającej krew do tętnicy, co może skutkować powstaniem zgorzeli i koniecznością amputacji. Należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania lorazepamu w przypadku miastenii, ataksji rdzeniowej i móżdżkowej, ostrego zatrucia alkoholem lub lekami działającymi hamująco na ośrodkowy układ nerwowy (np. lekami nasennymi lub przeciwbólowymi, neuroleptykami, lekami przeciwdepresyjnymi, litem), zespołu bezdechu sennego, a także ciężkiej niewydolności oddechowej. Jak w przypadku każdej premedykacji, ten produkt leczniczy należy stosować z zachowaniem szczególnej ostrożności u pacjentów w podeszłym wieku i ciężko chorych oraz u osób z małą rezerwą oddechową lub z ośrodkowymi zaburzeniami oddychania lub zaburzeniami regulacji układu krążenia ze względu na możliwość zatrzymania akcji serca lub niewydolności oddechowej. Należy zachować ostrożność w przypadku pacjentów ze skłonnością do uzależnienia od alkoholu, narkotyków lub leków lub uzależnionych. Długotrwałe stosowanie benzodiazepin może prowadzić do uzależnienia. Nie zaleca się stosowania lorazepamu u pacjentów z niewydolnością nerek lub znacznymi zaburzeniami czynności wątroby. Podobnie jak w przypadku wszystkich produktów leczniczych działających hamująco na ośrodkowy układ nerwowy, stosowanie benzodiazepin u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby może prowadzić do encefalopatii (patrz punkt 4.3). Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z ostrą jaskrą z zamkniętym kątem przesączania. Lorazepam nie jest przeznaczony do podstawowego leczenia depresji endogennej i chorób psychicznych. Jeśli jednak podstawowe leczenie lekami przeciwdepresyjnymi lub neuroleptykami nie zapewnia wystarczającej kontroli współistniejących stanów lękowych lub bezsenności, można tymczasowo zastosować leki uspokajające typu lorazepam jako lek dodatkowy. Należy zachować ostrożność u pacjentów z obniżonym nastrojem, ponieważ w pojedynczych przypadkach objawy depresji mogą występować częściej, jeśli jednocześnie nie stosuje się leków przeciwdepresyjnych. Lęk może być objawem wielu innych chorób. Należy wziąć pod uwagę, że objaw ten może być związany z chorobą zasadniczą o charakterze somatycznym lub psychicznym, dla której istnieje bardziej specyficzne leczenie. Benzodiazepiny mogą wywoływać napady toniczno-kloniczne u pacjentów z zespołem Lennoxa-Gastauta. Należy mieć to na uwadze podczas leczenia takich pacjentów lorazepamem. 5 Referral_04.10.2024 v1 Stosowanie produktu leczniczego u pacjentów poddanych silnej sedacji, szczególnie podczas znieczulenia, u pacjentów z obturacyjnymi chorobami płuc, jak również u pacjentów w podeszłym wieku i u osób osłabionych, może prowadzić do zaburzeń oddechowych. Z tego powodu konieczna jest dostępność niezbędnych urządzeń zapewniających drożność układu oddechowego i wspomagających wentylację. Należy zachować szczególną ostrożność podczas podawania lorazepamu pacjentowi w stanie padaczkowym, zwłaszcza jeśli pacjent otrzymał inne leki działające hamująco na ośrodkowy układ nerwowy lub jest ciężko chory. W takich przypadkach należy wziąć pod uwagę możliwość zatrzymania oddechu lub częściowej niedrożności dróg oddechowych. Konieczna jest dostępność odpowiedniego sprzętu do wentylacji i resuscytacji. Pacjenci wracający do domu w dniu otrzymania wstrzyknięcia lorazepamu muszą mieć przy sobie osobę towarzyszącą. Pacjenci, którzy otrzymali wstrzyknięcie lorazepamu powinni pozostawać pod obserwacją przez 24 godziny po wstrzyknięciu. Ponieważ w niektórych przypadkach podczas stosowania benzodiazepin występowały zmiany w morfologii krwi lub zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych w osoczu, zaleca się, aby podczas wielokrotnego stosowania kontrolować morfologię krwi i czynność wątroby w określonych odstępach czasu. Podczas stosowania benzodiazepin sporadycznie zgłaszano występowanie reakcji paradoksalnych (patrz punkt 4.8). Takich reakcji można się spodziewać zwłaszcza u dzieci i osób w podeszłym wieku. W przypadku wystąpienia reakcji paradoksalnych leczenie lorazepamem należy przerwać. Stosowanie benzodiazepin, w tym lorazepamu, może prowadzić do depresji oddechowej potencjalnie prowadzącej do zgonu. Podczas stosowania benzodiazepin zgłaszano ciężkie reakcje anafilaktyczne/rzekomoanafilaktyczne. Zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego obejmującego język, głośnię lub krtań, po przyjęciu pierwszej lub kolejnych dawek. U niektórych pacjentów przyjmujących benzodiazepiny występowały dodatkowe objawy, takie jak duszność, obrzęk gardła lub nudności i wymioty. Niektórzy pacjenci wymagali leczenia doraźnego. Jeśli obrzęk naczynioruchowy obejmuje język, głośnię lub krtań, może dojść do niedrożności dróg oddechowych prowadzącej do zgonu. Należy unikać ponownej ekspozycji na produkt leczniczy u pacjentów, u których podczas leczenia benzodiazepinami wystąpił obrzęk naczynioruchowy. W przypadku dłuższego stosowania zaleca się monitorowanie czynności nerek. Stosowanie lorazepamu wiąże się z wysokim ryzykiem uzależnienia. Istnieje ryzyko rozwoju uzależnienia psychicznego i fizycznego nawet po codziennym stosowaniu przez zaledwie kilka tygodni. Dotyczy to nie tylko nadużywania szczególnie wysokich dawek, ale także zakresu dawek terapeutycznych. Ryzyko uzależnienia jest dodatkowo zwiększone u pacjentów z chorobą alkoholową lub nadużywaniem leków na receptę w wywiadzie, a także u pacjentów z istotnymi zaburzeniami osobowości. Benzodiazepiny należy zawsze przepisywać tylko na krótki okres (np. 2 do 4 tygodni). Leczenie należy kontynuować jedynie w nagłych przypadkach i po uważnym rozważeniu korzyści terapeutycznych względem ryzyka przyzwyczajenia i uzależnienia. Nie zaleca się długotrwałego stosowania lorazepamu (patrz punkt 4.8). Pacjenci w podeszłym wieku Należy zachować ostrożność, stosując lorazepam u osób w podeszłym wieku ze względu na ryzyko sedacji i (lub) osłabienia mięśni, co może powodować zwiększone ryzyko upadków, mających w tej grupie pacjentów poważne konsekwencje. U pacjentów w podeszłym wieku dawkę należy zmniejszyć (patrz punkt 4.2). Dzieci i młodzież Nie zaleca się stosowania lorazepamu u dzieci w wieku poniżej 12 lat, z wyjątkiem leczenia stanu padaczkowego, gdzie jest przeciwwskazany u noworodków. 6 Referral_04.10.2024 v1 Informacje dotyczące substancji pomocniczych o znanym działaniu Lek Lorazepam TZF zawiera glikol propylenowy i makrogol 400. Ryzyko kumulacji i toksyczności substancji pomocniczych u dzieci w wieku poniżej 5 lat i w innych szczególnych populacjach. Wszystkie te substancje pomocnicze są substratami dehydrogenazy alkoholowej i mogą nasycać metabolizm oraz zwiększać ryzyko kumulacji substancji pomocniczych, co może prowadzić do toksyczności. Dzieci w wieku poniżej 5 lat są szczególnie narażone ze względu na niedojrzałą czynność nerek i zdolność metaboliczną. Ryzyko obejmuje również pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, kobiety w ciąży lub karmiące piersią (patrz punkt 4.6), a także pacjentów z zaburzeniami układu enzymów dehydrogenazy alkoholowej i aldehydowej. Ważne jest, aby wziąć pod uwagę łączne dobowe obciążenie metaboliczne wynikające z jednoczesnego podawania z innymi substratami dehydrogenazy alkoholowej (np. etanolem). Należy zachować szczególną ostrożność w przypadku podawania dawek wielokrotnych. Dalsze zagrożenia związane z poszczególnymi substancjami pomocniczymi przedstawiono poniżej. Glikol propylenowy Lorazepam TZF, 2 mg/mL, roztwór do wstrzykiwań Ten produkt leczniczy zawiera 845 mg glikolu propylenowego w każdej ampułce, co odpowiada 845 mg/mL. Lorazepam TZF, 4 mg/mL, roztwór do wstrzykiwań Ten produkt leczniczy zawiera 843 mg glikolu propylenowego w każdej ampułce, co odpowiada 843 mg/mL. Populacje ze skłonnością do kumulacji glikolu propylenowego i związanych z tym potencjalnych zdarzeń niepożądanych obejmują również pacjentów leczonych disulfiramem lub metronidazolem. Makrogol 400 Ten produkt leczniczy zawiera makrogol 400. Istnieją doniesienia o toksyczności makrogolu 400 (np. ostra martwica cewek nerkowych) podczas stosowania lorazepamu w postaci roztworu do wstrzykiwań również wtedy, gdy dawki były większe od zalecanych. #### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Stosowanie lorazepamu jednocześnie z innymi lekami działającymi hamująco na czynność OUN (np. neuroleptyki, leki przeciwlękowe, przeciwdepresyjne, nasenne/uspokajające, znieczulające, beta-blokery, opioidowe środki przeciwbólowe, uspokajające leki przeciwhistaminowe, leki przeciwdrgawkowe) oraz alkoholem może spowodować wzajemne wzmocnienie działania hamującego na OUN. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z alkoholem. Opioidy Jednoczesne stosowanie leków uspokajających takich jak benzodiazepiny lub leki powiązane, np. lorazepam, z opioidami zwiększa ryzyko sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu z powodu addytywnego działania hamującego czynność OUN. Dawka i czas trwania jednoczesnego leczenia powinny być ograniczone (patrz punkt 4.4). Działanie leków zwiotczających mięśnie i przeciwbólowych może ulec nasileniu. 7 Referral_04.10.2024 v1 W przypadku jednoczesnego stosowania produktu leczniczego ze skopolaminą częściej występują omamy, nieracjonalne zachowanie i silniejsza sedacja. Należy zatem unikać jednoczesnego stosowania tych leków (patrz punkt 4.3). Po jednoczesnym zastosowaniu lorazepamu i klozapiny zgłaszano przypadki nasilonej sedacji, nadmiernego ślinienia się, ataksji i rzadko zgonu. Zgłaszano przypadki bezdechu, śpiączki, bradykardii, zatrzymania akcji serca i zgonów u ciężko chorych pacjentów, którym podawano lorazepam w skojarzeniu z haloperydolem. Jednoczesne podawanie lorazepamu i kwasu walproinowego może powodować zwiększenie stężenia lorazepamu w osoczu i zmniejszenie jego klirensu. W przypadku jednoczesnego stosowania kwasu walproinowego dawkę lorazepamu należy zmniejszyć o około 50%. Jednoczesne podawanie lorazepamu i probenecydu może spowodować szybszy początek działania lub wydłużone działanie lorazepamu z powodu wydłużenia okresu półtrwania i zmniejszenia klirensu całkowitego. W przypadku jednoczesnego stosowania probenecydu dawkę lorazepamu należy zmniejszyć o około 50%. Działanie uspokajające benzodiazepin, w tym lorazepamu, może być osłabione podczas stosowania teofiliny lub aminofiliny. Doustne środki antykoncepcyjne mogą przyspieszać metabolizm lorazepamu, co skutkuje zwiększeniem jego klirensu. Może okazać się konieczne zwiększenie dawki lorazepamu u pacjentek jednocześnie przyjmujących doustne środki antykoncepcyjne Lorazepam nie wpływa na aktywność oksydacyjnego układu metabolicznego (układu cytochromu P450). Dlatego nie należy spodziewać się interakcji wynikających z działania enzymatycznego na ten układ (np. z cymetydyną). #### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża W przypadku ciąży lorazepam należy stosować tylko w wyjątkowych przypadkach z istotnymi wskazaniami, ze względu na niewystarczające doświadczenie terapeutyczne w stosowaniu lorazepamu w tym okresie. Ze względu na to, że doświadczenie ze stosowaniem lorazepamu w położnictwie jest niewystarczające, należy unikać jego stosowania w tym wskazaniu. Należy unikać długotrwałego stosowania lub podawania dużych dawek. Istnieją doniesienia o wystąpieniu objawów odstawienia w okresie poporodowym u noworodków urodzonych przez matki, które przyjmowały benzodiazepiny przez kilka tygodni lub dłużej w okresie ciąży. Donoszono, że u noworodków urodzonych przez matki, które przyjmowały benzodiazepiny pod koniec ciąży lub w trakcie porodu, występowały objawy takie jak obniżona aktywność, hipotermia, niedociśnienie tętnicze, łagodna depresja oddechowa, oraz zespół wiotkiego niemowlęcia. Wcześniejsze obserwacje u ludzi nie dostarczyły żadnych wiarygodnych dowodów na teratogenne działanie dawek terapeutycznych. Jednak na podstawie doświadczeń z innymi benzodiazepinami nie można wykluczyć niepożądanego wpływu lorazepamu na rozwój dziecka. Istnieją doniesienia o przypadkach wad rozwojowych i upośledzenia umysłowego u dzieci poddanych w okresie prenatalnym ekspozycji na lek po przedawkowaniu i zatruciu. Lekarz prowadzący musi poprosić pacjentki w wieku rozrodczym o natychmiastowe poinformowanie go, jeśli zajdą w ciążę w trakcie leczenia lorazepamem, a następnie, w razie potrzeby, lekarz musi podjąć decyzję o przerwaniu leczenia. 8 Referral_04.10.2024 v1 Lorazepam w postaci roztworu do wstrzykiwań zawiera glikol propylenowy i makrogol 400 (patrz punkt 4.4 „Informacje dotyczące substancji pomocniczych”). Nie wykazano toksycznego wpływu glikolu propylenowego na rozrodczość lub rozwój u zwierząt lub ludzi, jednak może on przenikać do płodu. Stosowanie glikolu propylenowego w dawce ≥50 mg/kg mc./dobę u kobiet w ciąży należy rozważyć w każdym przypadku indywidualnie. Karmienie piersią Lorazepam nie powinien być stosowany w okresie karmienia piersią. W niewielkich ilościach przenika on do mleka ludzkiego (patrz punkt 5.2). W przypadku istotnego wskazania należy zatem podjąć decyzję dotyczącą odstawienia od piersi, biorąc pod uwagę okoliczności danego przypadku, w szczególności dawkę. Lorazepam w postaci roztworu do wstrzykiwań zawiera glikol propylenowy i makrogol 400 (patrz punkt 4.4 „Informacje dotyczące substancji pomocniczych”). Glikol propylenowy nie wykazał toksycznego wpływu na rozrodczość lub rozwój u zwierząt lub ludzi, ale wykrywano go w mleku i może być spożywany przez karmione piersią niemowlęta. Stosowanie glikolu propylenowego w dawce ≥50 mg/kg mc./dobę u kobiet karmiących piersią należy rozważyć w każdym przypadku indywidualnie. Nie należy jednak podawać lorazepamu w postaci roztworu do wstrzykiwań matkom karmiącym piersią. Płodność Brak jest dostępnych danych na temat potencjalnego wpływu produktu leczniczego na płodność u mężczyzn i kobiet. #### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Lorazepam może wywierać znaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, nawet wówczas, gdy jest stosowany prawidłowo. Dotyczy to szczególnie interakcji z alkoholem. Pacjenci, którzy otrzymali lorazepam, nie powinni prowadzić pojazdów mechanicznych, obsługiwać niebezpiecznych maszyn ani podejmować prac wymagających dużej koncentracji w ciągu kolejnych 24 do 48 godzin. Ograniczenie koncentracji może utrzymywać się przez długi czas, np. u osób w podeszłym wieku, w wyniku osłabienia pooperacyjnego lub w złym stanie ogólnym. #### 4.8 Działania niepożądane Działań niepożądanych można oczekiwać w szczególności na początku leczenia. Zazwyczaj stają się one mniej nasilone lub ustępują w trakcie kontynuowania leczenia lub po zmniejszeniu dawki. Do oceny działań niepożądanych zastosowano następujące kategorie częstości występowania: Bardzo często (≥1/10) Często (≥1/100 do <1/10) Niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) Bardzo rzadko (<1/10 000) Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Bardzo często Często Niezbyt często Rzadko Częstość nieznana Zaburzenia krwi i układu chłonnego Małopłytkowość, agranulocytoza, pancytopenia Zaburzenia układu immunologicznego Reakcje nadwrażliwości, reakcje 9 Referral_04.10.2024 v1 anafilaktyczne/rzekomoanafilaktyc zne, obrzęk naczynioruchowy Zaburzenia endokrynologiczne Zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Zmiana łaknienia Hiponatremia Zaburzenia psychiczne Splątanie, depresja, ujawnienie depresji Reakcje paradoksalne, w tym niepokój, pobudzenie, ekscytacja, wrogość, agresja, gniew, zaburzenia snu/bezsenność, pobudzenie seksualne i omamy Odhamowanie, euforia, myśli/próby samobójcze Zaburzenia układu nerwowego Uspokojenie, senność Ataksja (ryzyko upadku), zawroty głowy Objawy pozapiramidowe, drżenie, zawroty głowy, zaburzenia widzenia (podwójne widzenie i niewyraźne widzenie), dyzartria/niewyraźna mowa, ból głowy, drgawki/napady padaczkowe, amnezja, śpiączka Zaburzenia kardiologiczne Niedociśnienie tętnicze Zaburzenia naczyniowe Hiper- i hipotoniczne reakcje krążeniowe Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Depresja oddechowa (stopień zależny od dawki), bezdech, zaostrzenie bezdechu sennego, zaostrzenie obturacyjnej choroby płuc Zaburzenia żołądka i jelit Nudności, wymioty Zaparcia Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Zwiększenie stężenia bilirubiny, zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Skórne reakcje alergiczne, łysienie Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej 10 Referral_04.10.2024 v1 Osłabienie mięśni Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Zmiany libido, impotencja, osłabienie orgazmu Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Zmęczenie Hipotermia Benzodiazepiny wykazują zależne od dawki działanie hamujące na ośrodkowy układ nerwowy. Należy spodziewać się przemijającej utraty pamięci (niepamięć następcza) lub zaburzeń pamięci. Uzależnienie / nadużywanie Przerwanie leczenia po zastosowaniu dużych dawek lub długotrwałym stosowaniu w dawkach terapeutycznych może spowodować wystąpienie objawów odstawienia. Objawy odstawienia mogą mieć różne nasilenie – od łagodnej dysforii i zaburzeń snu po ciężkie objawy kliniczne obejmujące uogólnione napady padaczkowe, drżenia, skurcze w podbrzuszu i skurcze mięśni, wymioty i pocenie się. W celu uniknięcia objawów odstawienia dawkę należy zmniejszać powoli. Podobnie jak w przypadku innych leków o tym typie działania, ryzyko rozwoju uzależnienia wzrasta przy ciągłym stosowaniu. Istnieją wskazania dotyczące rozwoju tolerancji w odniesieniu do uspokajającego działania benzodiazepin. Działania miejscowe Zgłaszano ból, uczucie pieczenia i zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia po podaniu domięśniowym. Po podaniu dożylnym występowało miejscowe zapalenie żył, ból bezpośrednio po wstrzyknięciu i zaczerwienienie wokół miejsca wstrzyknięcia. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. #### 4.9 Przedawkowanie Podczas leczenia przedawkowania jakiegokolwiek produktu leczniczego należy zawsze wziąć pod uwagę, że pacjent mógł przyjąć kilka leków. Zatrucie benzodiazepinami w połączeniu z innymi lekami uspokajającymi, alkoholem lub w razie występowania choroby podstawowej stanowi sytuację potencjalnie zagrażającą życiu. Objawy zatrucia Przedawkowanie benzodiazepin przejawia się zazwyczaj depresją OUN o różnym nasileniu, od senności po śpiączkę. 11 Referral_04.10.2024 v1 Możliwe objawy łagodnego przedawkowania mogą obejmować ospałość, dezorientację, senność, letarg, ataksję, dyzartrię, reakcje paradoksalne, hipotonię mięśni i spadek ciśnienia tętniczego. W przypadku ciężkiego zatrucia może wystąpić depresja ośrodkowego układu oddechowego i sercowo-naczyniowa, utrata przytomności i zgon (monitorowanie na oddziale intensywnej opieki medycznej). W przypadku stosowania produktu leczniczego z innymi lekami działającymi hamująco na ośrodkowy układ nerwowy, wzrasta ryzyko zatrucia wielolekowego i należy wziąć pod uwagę ryzyko zgonu. Lorazepam w postaci roztworu do wstrzykiwań zawiera substancje pomocnicze glikol propylenowy i makrogol ### 400. Podczas stosowania dużych dawek (500 mg/kg mc./dobę lub większych) lub długotrwałego stosowania glikolu propylenowego zgłaszano różne zdarzenia niepożądane, takie jak hiperosmolarność, kwasica mleczanowa, zaburzenia czynności nerek (ostra martwica cewek nerkowych), ostra niewydolność nerek, kardiotoksyczność (arytmia, niedociśnienie tętnicze), zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego (depresja, śpiączka, drgawki), depresja oddechowa, duszność, zaburzenia czynności wątroby, reakcje hemolityczne (hemoliza wewnątrznaczyniowa) oraz hemoglobinuria lub niewydolność wielonarządowa. Taką ekspozycję można osiągnąć, jeśli podana dawka znacznie przekracza dawkę zalecaną. Działania niepożądane zazwyczaj ustępują po przerwaniu stosowania glikolu propylenowego; w cięższych przypadkach może być konieczna hemodializa. Konieczna jest obserwacja medyczna. Istnieją również doniesienia o toksyczności makrogolu 400 (np. ostra martwica cewek nerkowych) po zastosowaniu dużych dawek. Leczenie zatrucia Zaleca się zazwyczaj ogólne leczenie wspomagające i objawowe. Należy monitorować podstawowe parametry życiowe. Należy zachować ostrożność, aby zapewnić drożność dróg oddechowych. W razie potrzeby zastosować sztuczną wentylację. Niedociśnienie tętnicze można leczyć płynami uzupełniającymi osocze, w razie potrzeby lekami o działaniu obwodowym wpływającymi na układ krążenia z grupy noradrenaliny. W celu odwrócenia ośrodkowego działania depresyjnego benzodiazepin dostępny jest swoisty antagonista benzodiazepin, flumazenil. Hemodializa jest praktycznie nieprzydatna w zatruciu lorazepamem, ale może być pomocna w zatruciach mieszanych. ### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE #### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: anksjolityki, pochodne benzodiazepiny Kod ATC: N05BA06 Lorazepam jest substancją psychotropową z grupy 1,4-benzodiazepin o właściwościach rozluźniających, uspokajających i przeciwlękowych oraz o działaniu uspokajającym i nasennym. Ponadto lorazepam zmniejsza napięcie mięśniowe i ma działanie przeciwdrgawkowe. Lorazepam wykazuje bardzo wysokie powinowactwo do receptorów w określonych miejscach wiązania w ośrodkowym układzie nerwowym. Te receptory benzodiazepinowe są w ścisłym związku funkcjonalnym z receptorami neuroprzekaźnika hamującego, kwasu gamma-aminomasłowego (GABA). Po połączeniu z receptorem benzodiazepinowym lorazepam nasila hamujące działanie przekaźnictwa GABAergicznego. #### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Farmakokinetyka po podaniu domięśniowym jest zbliżona do farmakokinetyki po podaniu doustnym. Lorazepam ulega szybkiemu i niemal całkowitemu wchłanianiu po podaniu doustnym i domięśniowym. W przypadku dawek 2 mg (i 4 mg) średni okres półtrwania wchłaniania wynosi od 10,8 do 40,4 minuty po podaniu doustnym oraz od 12,1 do 40 minut po podaniu domięśniowym. Maksymalne stężenie w osoczu 12 Referral_04.10.2024 v1 wynoszące około 14 ng/mL na 1 mg lorazepamu podanego domięśniowo występuje po około 60 do 90 minutach. Po podaniu dożylnym maksymalne stężenie w osoczu wynoszące ponad 30 ng/mL na 1 mg podanego lorazepamu obserwuje się bezpośrednio po wstrzyknięciu. Początek działania jest zwykle wykrywalny po upływie 0,5 do 5 minut. Dystrybucja Po podaniu dożylnym średnia objętość dystrybucji wynosi około 1,3 L/kg. Niezwiązany lorazepam przenika przez barierę krew-mózg na drodze dyfuzji biernej. Przy stężeniu 160 ng/mL około 92% lorazepamu wiąże się z białkami osocza ludzkiego. Wartości wiązania lorazepamu z białkami osocza są zatem nieco wyższe niż wartości od 65% do 70% oznaczone dla jego głównego metabolitu, glukuronidu lorazepamu. Przenikanie do ośrodkowego układu nerwowego Stężenia lorazepamu i jego koniugatu stwierdzane w płynie mózgowo-rdzeniowym są znacznie niższe niż jednocześnie występujące stężenia w osoczu (średnio mniej niż 5% odpowiednich stężeń w osoczu). Przenikanie przez łożysko Lorazepam i glukuronid lorazepamu przenikają przez barierę łożyskową i przenikają do krążenia płodowego i płynu owodniowego. Lorazepam ani glukuronid nie kumulują się w organizmie płodu. Noworodek również inaktywuje lorazepam na drodze glukuronidacji, ale wolniej niż matka. Przenikanie do mleka ludzkiego Lorazepam i jego glukuronid przenikają w niewielkich ilościach do mleka ludzkiego. Dla lorazepamu i jego glukuronidu oznaczono odpowiednio około 13% i 20% maksymalnego stężenia w surowicy matki. Odpowiada to zawartości 2,4 μg lorazepamu i 7 μg glukuronidu lorazepamu na litr mleka ludzkiego na 1 mg dobowej dawki dla matki. Metabolizm Lorazepam ulega biotransformacji do farmakologicznie nieaktywnego glukuronidu w prostym, jednoetapowym procesie. Głównym metabolitem lorazepamu, który ulega prawie całkowitej biotransformacji, jest glukuronid, który w badaniach na zwierzętach praktycznie nie wykazywał żadnego działania. Ryzyko kumulacji po podaniu dawek wielokrotnych jest minimalne, zatem istnieje duży margines bezpieczeństwa. Całkowity klirens lorazepamu po podaniu dożylnym wynosi około 1,0 do 1,2 mL/min/kg. Lorazepam nie ma głównych aktywnych metabolitów. Po podaniu domięśniowym 4 mg lorazepamu, po zaledwie kilku minutach można oznaczyć stężenie glukuronidu, który jest wytwarzany przy okresie półtrwania wynoszącym około 3,8 godziny. Stężenie tego metabolitu stabilizuje się po 4 godzinach i wartość ta utrzymuje się przez około 8 godzin Eliminacja Okres półtrwania w fazie eliminacji po podaniu domięśniowym lub dożylnym wynosi około 12 do 16 godzin. Po jednokrotnym podaniu dożylnym lorazepamu w dawce 2 mg i 4 mg w małych grupach zdrowych ochotników (odpowiednio n = 6 i n = 7 osób), całkowite wydalanie glukuronidu lorazepamu z moczem oszacowano na ponad 80% dawki. Możliwość usuwania na drodze dializy i zachowanie przy wymuszonej diurezie, np. w przypadku zatrucia W przypadku zaburzeń czynności nerek klirens lorazepamu jest prawidłowy, natomiast kumulacji ulega farmakodynamicznie nieaktywny glukuronid lorazepamu. Podczas 6-godzinnej hemodializy można usunąć tylko 8% niesprzężonej substancji, ale 40% glukuronidu. Dlatego wartość hemodializy w przypadku ciężkiego zatrucia jest jedynie ograniczona. Dotyczy to również diurezy wymuszonej. Szczególne grupy pacjentów 13 Referral_04.10.2024 v1 Wpływ wieku/pacjenci pediatryczni Noworodki (od urodzenia do 1 miesiąca życia): Po podaniu dożylnym pojedynczej dawki lorazepamu wynoszącej 0,05 mg/kg mc. (n = 4) lub 0,1 mg/kg mc. (n = 6), średni całkowity klirens znormalizowany do masy ciała zmniejszył się o 80% w porównaniu z dorosłymi, końcowy okres półtrwania uległ 3-krotnemu wydłużeniu, a objętość dystrybucji u noworodków z zamartwicą zmniejszyła się o 40% w porównaniu z dorosłymi. Wiek ciążowy wszystkich noworodków wynosił ≥37 tygodni. Po poddaniu obserwacji 50 dzieci w wieku od 2,3 do 17,8 lat stwierdzono brak istotnych różnic związanych z wiekiem pod względem klirensu znormalizowanego do masy ciała u dzieci, młodzieży i dorosłych. Analizy farmakokinetyki populacyjnej u dzieci i młodzieży (z wyjątkiem noworodków) również wskazywały na podobną farmakokinetykę jak u dorosłych. Wpływ wieku/pacjenci w podeszłym wieku Po podaniu dożylnym pojedynczej dawki lorazepamu wynoszącej 1,5 do 3 mg średni całkowity klirens lorazepamu zmniejszył się o około 20% u osób w podeszłym wieku w porównaniu z młodszymi osobami dorosłymi. Wpływ płci Płeć nie ma wpływu na farmakokinetykę lorazepamu. Zaburzenia czynności nerek Podczas badań farmakokinetycznych pojedynczych dawek u pacjentów z różnym stopniem zaburzeń czynności nerek, od łagodnych do ciężkich, nie obserwowano istotnych zmian dotyczących wchłaniania, klirensu i wydalania lorazepamu. Hemodializa nie miała istotnego wpływu na farmakokinetykę niezmienionego lorazepamu, ale zasadniczo powodowała usunięcie nieaktywnego glukuronidu z osocza. Zaburzenia czynności wątroby Choroba wątroby (zapalenie wątroby, marskość wątroby) nie powoduje istotnej zmiany klirensu lorazepamu. Jednak ciężkie zaburzenia czynności wątroby mogą powodować wydłużenie końcowego okresu półtrwania. #### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Toksyczność ostra Wartość LD50 po podaniu dożylnym, domięśniowym lub dootrzewnowym wynosiła od 24 do 70 mg/kg mc., w zależności od gatunku zwierzęcia. Patrz także punkt 4.9. Toksyczność podprzewlekła i przewlekła Badania toksyczności przewlekłej dotyczyły doustnego podawania lorazepamu szczurom (80 tygodni) i psom (12 miesięcy). W przypadku stosowania wysokich dawek badania histopatologiczne, okulistyczne i hematologiczne, jak również badania czynnościowe narządów, wykazały niemal brak istotnych zmian biologicznych lub jedynie niewielkie zmiany. Roztwór do wstrzykiwań podawano domięśniowo szczurom w dawkach do 20 mg lorazepamu na kg mc. (4 mL/kg mc.) i psom w dawkach do 10 mg/kg mc. (2 mL/kg mc.) przez okres do 5 tygodni. Szczurom podawano dożylnie dawki do 8 mg/kg mc. (3,2 mL/kg mc.) przez 10 dni. Niektóre ze zwierząt, które otrzymały większe objętości produktu lub rozpuszczalnika, padły. Podobnie jak po podaniu doustnym, nie stwierdzono nieprawidłowości innych niż odwracalne reakcje tkankowe w miejscach wstrzyknięcia zarówno po wstrzyknięciu produktu leczniczego, jak i odpowiedniej ilości jego rozpuszczalnika. Działanie mutagenne i rakotwórcze Lorazepam poddano ograniczonemu badaniu mutagenności. Przeprowadzone dotychczas testy były negatywne. Badania przeprowadzone na szczurach i myszach nie wykazały potencjału rakotwórczego po doustnym podaniu lorazepamu. 14 Referral_04.10.2024 v1 Szkodliwy wpływ na rozrodczość Wpływ lorazepamu podanego doustnie na rozwój zarodka i płodu oraz rozrodczość badano u królików, szczurów i myszy. Lorazepam podawano dożylnie szczurom (od 6. do 15. dnia ciąży) i królikom (od 6. do 18. dnia ciąży). Zastosowane rasy zwierząt wykazywały wrażliwość na znane substancje o działaniu teratogennym. W zakresie tych badań nie stwierdzono oznak działania teratogennego ani upośledzenia zdolności rozrodczych. Badania eksperymentalne wykazały występowanie zaburzeń zachowania u potomstwa matek długotrwale narażonych na działanie benzodiazepin. Istnieją doniesienia o występowaniu dysmorfii zewnętrznej i późniejszym upośledzeniu umysłowym u dzieci, których matki długotrwale stosowały duże dawki benzodiazepin w okresie ciąży. ### 6. DANE FARMACEUTYCZNE #### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Lorazepam TZF 2 mg/mL: Makrogol 400 Glikol propylenowy Lorazepam TZF 4 mg/mL: Makrogol 400 Glikol propylenowy #### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie dotyczy. Tego produktu leczniczego nie wolno mieszać z innymi produktami leczniczymi z wyjątkiem wymienionych w punkcie 6.6. Zaleca się podawanie każdego dodatkowego produktu leczniczego w oddzielnej strzykawce. #### 6.3 Okres ważności Roztwór w ampułce przed otwarciem: 18 miesięcy Po otwarciu: Wykazano chemiczną i fizyczną trwałość produktu po otwarciu przez 24 godziny w temperaturze 2-8°C i 24 godziny w temperaturze 25°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt leczniczy należy zużyć natychmiast. Jeśli produkt nie zostanie natychmiast zużyty, odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania spoczywa na użytkowniku. #### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. #### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułki ze szkła oranżowego o pojemności 2 mL, z jednym punktem OPC (one point cut). Ampułki wykonane są ze szkła borokrzemianowego o wysokiej odporności hydrolitycznej (typu I). Ampułki znakuje się obwódkami (jedna czerwona obwódka dla mocy 2 mg/mL, dwie czerwone obwódki dla mocy 4 mg/mL. 15 Referral_04.10.2024 v1 10 ampułek w tackach z PVC (2 tacki po 5 ampułek) w tekturowym pudełku. #### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania Lorazepam można podawać we wstrzyknięciach domięśniowych i dożylnych. Ze względu na to, że roztwór do wstrzykiwań jest nieco lepki, wstrzyknięcie można ułatwić poprzez rozcieńczenie zawartości ampułki taką samą ilością zgodnego roztworu. W przypadku podawania dożylnego lorazepam należy rozcieńczyć równoważną objętością (1:1) jednego z następujących rozcieńczalników: woda do wstrzykiwań, 0,9% roztwór chlorku sodu, 5% roztwór glukozy i 10% roztwór glukozy. W przypadku podania domięśniowego lorazepam może być nierozcieńczony i należy go wstrzykiwać w masę mięśniową. Instrukcja otwierania ampułki Roztwór do wstrzykiwań jest umieszczony w ampułce OPC (ang. one point cut), którą można otworzyć tylko w określonym kierunku w ustalonym punkcie przełamania. Należy postępować zgodnie z instrukcją, aby nie zranić się podczas otwierania ampułki. Aby otworzyć ampułkę, należy trzymać jej dolną część jedną ręką, tak aby kolorowa kropka była skierowana do otwierającego. Drugą ręką chwycić górną część ampułki, umieszczając kciuk nad kolorową kropką. Otworzyć ampułkę, naciskając jej górną część drugą ręką w kierunku od siebie, aby przełamać ją w ustalonym punkcie. Instrukcja przygotowania rozcieńczonego roztworu Pobrać wymaganą ilość roztworu do wstrzykiwań z ampułki do strzykawki, a następnie właściwą objętość rozcieńczalnika. Następnie odciągnąć tłok strzykawki i delikatnie obracać jej zawartość tam i z powrotem do momentu jednolitego wymieszania roztworu. Nie należy energicznie wstrząsać, ponieważ doprowadzi to do powstania pęcherzyków powietrza w roztworze do wstrzykiwań. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami. 16 Referral_04.10.2024 v1 ### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU Tarchomińskie Zakłady Farmaceutyczne „Polfa” Spółka Akcyjna ul. A. Fleminga 2 03-176 Warszawa ### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU Lorazepam TZF, 2 mg/mL: Pozwolenie nr 28188 Lorazepam TZF, 4 mg/mL: Pozwolenie nr 28189 ### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA Lorazepam TZF, 2 mg/mL: Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 09/01/2024 Lorazepam TZF, 4 mg/mL: Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 09/01/2024 ### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO 07/02/2025 --- > Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.