# Questax XR

> Kwetiapina · 300 mg · Tabletki o przedłużonym uwalnianiu

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Questax XR
- **Nazwa powszechna:** Quetiapinum
- **Substancja czynna:** [Kwetiapina](https://apteka.online/odpowiedniki/quetiapinum)
- **Moc:** 300 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki o przedłużonym uwalnianiu
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** N05AH04
- **Liczba opakowań:** 6
- **Numer pozwolenia:** 24485
- **Podmiot odpowiedzialny:** neuraxpharm Arzneimittel GmbH
- **Producent:** neuraxpharm Arzneimittel GmbH
Pharmathen International S.A.
Pharmathen S.A., Niemcy
Grecja
Grecja
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/psycholeptyki/questax-xr-tabl-pu-300-mg-neuraxpharm
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/psycholeptyki/questax-xr-tabl-pu-300-mg-neuraxpharm.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/36675/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/36675/characteristic

## Dostępne opakowania (6)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 10 tabl. | 5909991358761 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 tabl. | 5909991358778 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 50 tabl. | 5909991358785 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 60 tabl. | 5909991358792 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 100 tabl. | 5909991358808 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 180 tabl. | 5909991358815 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Questax XR i w jakim celu się go stosuje?
Lek Questax XR zawiera substancję czynną nazwaną kwetiapina. Należy ona do grupy leków
zwanych lekami przeciwpsychotycznymi. Lek Questax XR można stosować w leczeniu
następujących chorób, takich jak:
• depresja dwubiegunowa i ciężkie epizody depresyjne w dużej depresji: stan kiedy pacjent
odczuwa smutek. Pacjent może też odczuwać przygnębienie, poczucie winy, brak energii
i apetytu lub niemożność zaśnięcia.
• mania: stan, w którym pacjent jest bardzo silnie podekscytowany, podniecony,
pobudzony, pełen entuzjazmu lub nadmiernie aktywny lub ma zaburzoną zdolność
krytycznej oceny, jest agresywny lub uciążliwy.
• schizofrenia: stan, kiedy pacjent słyszy i widzi nierzeczywiste głosy i obrazy, przyjmuje
za prawdziwe nieistniejące rzeczy, jest nadmiernie podejrzliwy, zaniepokojony,
zagubiony, ma poczucie winy, jest spięty lub silnie przygnębiony.

Gdy lek Questax XR jest stosowany w leczeniu ciężkich epizodów depresyjnych w przebiegu
depresji dużej, jest on stosowany jako leczenie wspomagające do innego leku przyjmowanego
w związku z tą chorobą.

Nawet jeśli pacjent poczuje się lepiej, lekarz może zalecić kontynuowanie leczenia lekiem
Questax XR.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Questax XR

Kiedy nie stosować leku Questax XR

• Jeśli pacjent ma uczulenie na kwetiapinę lub którykolwiek z pozostałych składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6)
• Jeśli pacjent stosuje którykolwiek z następujących leków:
- niektóre leki na zakażenie wirusem HIV,
- leki z grupy azoli (stosowane w zakażeniach grzybiczych),
- erytromycyna lub klarytromycyna (leki stosowane w zakażeniach),
- nefazodon (lek stosowany w leczeniu depresji).

Nie należy przyjmować leku Questax XR, jeżeli którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy
pacjenta. W razie wątpliwości należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą przed
przyjęciem leku Questax XR.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Questax XR należy omówić to z lekarzem lub
farmaceutą. W szczególności należy poinformować go, jeśli:
• pacjent lub ktoś z członków rodziny pacjenta ma lub miał jakiekolwiek zaburzenia
serca, na przykład zaburzenia rytmu serca, osłabienie mięśnia sercowego lub
zapalenie mięśnia sercowego, czy też pacjent przyjmuje albo przyjmował
jakiekolwiek leki, które mogłyby wpływać na czynność serca.
• pacjent ma niskie ciśnienie krwi.
• pacjent przebył udar mózgu – szczególnie dotyczy to pacjentów w podeszłym wieku.
• pacjent ma problemy z wątrobą.
• pacjent miał w przeszłości napad drgawkowy (padaczka).
• pacjent choruje na cukrzycę lub jest narażony na ryzyko zachorowania na cukrzycę. W
takich sytuacjach lekarz może sprawdzać stężenie cukru we krwi pacjenta podczas
leczenia lekiem Questax XR.
• u pacjenta stwierdzono w przeszłości spadek liczby białych krwinek (związany lub
niezwiązany z przyjmowaniem innych leków).
• jeśli pacjent jest osobą w podeszłym wieku z otępieniem (postępującą utratą czynności
mózgu).W takiej sytuacji pacjent nie powinien przyjmować leku Questax XR, gdyż leki z
tej grupy mogą zwiększać ryzyko wystąpienia udaru mózgu, a w niektórych przypadkach
zwiększać ryzyko zgonu u osób w podeszłym wieku z otępieniem.
• jeśli pacjent jest osobą w podeszłym wieku z chorobą Parkinsona/ parkinsonizm
• u pacjenta lub w jego rodzinie występowały w wywiadzie zakrzepy krwi, ponieważ leki z
tej grupy są kojarzone z ich powstawaniem.
• u pacjenta występuje lub występował stan krótkotrwałego zatrzymania oddychania
podczas snu nocnego (zwany „bezdechem sennym”) i pacjent przyjmuje leki zwalniające
normalną aktywność mózgu („leki uspokajające”).
• u pacjenta występuje lub występował stan, w którym nie można całkowicie opróżnić
pęcherza (zatrzymanie moczu), występuje powiększenie prostaty, blokada w jelitach lub
zwiększone ciśnienie wewnątrz oka. Stany te są niekiedy wywołane przez leki zwane
środkami antycholinergicznymi, których działanie terapeutyczne w przypadku
określonych schorzeń zmienia sposób funkcjonowania komórek nerwowych.
• pacjent w przeszłości nadużywał alkoholu lub narkotyków.

Należy niezwłocznie poinformować lekarza, jeżeli po przyjęciu leku Questax XR
wystąpią którekolwiek z poniższych objawów:
• jednocześnie występujące gorączka, ciężka sztywność mięśni, nasilone pocenie się lub
zmniejszona świadomość (zaburzenie zwane „złośliwym zespołem neuroleptycznym").
Może być konieczna natychmiastowa pomoc medyczna.
• niekontrolowane ruchy, przede wszystkim w obrębie mięśni twarzy i języka,
• zawroty głowy lub uczucie nadmiernej senności. Może to zwiększać ryzyko
przypadkowych urazów (upadki) u pacjentów w podeszłym wieku.

• napady drgawek (napady padaczkowe).
• długotrwała i bolesna erekcja (priapizm),
• szybkie i nieregularne bicie serca, nawet podczas odpoczynku, kołatanie serca, trudności
z oddychaniem, ból w klatce piersiowej lub niewyjaśnione zmęczenie. Lekarz będzie
musiał zbadać serce i jeśli to konieczne, natychmiast skierować pacjenta do kardiologa.

Objawy te mogą być spowodowane stosowaniem leków z tej grupy.

Należy niezwłocznie poinformować lekarza jeżeli u pacjenta wystąpi:
• jednocześnie gorączka, objawy grypopodobne, ból gardła lub jakiekolwiek inne
zakażenie, ponieważ może to być następstwo bardzo małej liczby białych krwinek we
krwi; w związku z tym może być konieczne przerwanie stosowania leku Questax XR
i (lub) zastosowanie odpowiedniego leczenia.
• zaparcie łącznie z utrzymującym się bólem brzucha, lub uporczywe zaparcie mimo
leczenia, ponieważ może to prowadzić do poważnej blokady jelit.

Myśli samobójcze i nasilenie depresji
Pacjenci z depresją mogą czasami mieć myśli o samookaleczeniu lub o popełnieniu
samobójstwa Takie objawy lub zachowania mogą nasilać się na początku leczenia, ponieważ
leki z tej grupy zaczynają działać zazwyczaj dopiero po upływie około dwóch tygodni, a
czasem później.
Myśli te mogą też nasilić się, jeśli pacjent nagle przerwie przyjmowanie leku. Tego rodzaju
myśli częściej pojawiają się u młodych dorosłych. Dane z badań klinicznych wykazują
zwiększone ryzyko myśli samobójczych i (lub) zachowań samobójczych u młodych
dorosłych osób z depresją w wieku poniżej 25 lat.

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala, jeśli wystąpią myśli
o samookaleczeniu lub myśli samobójcze. Pomocne może okazać się poinformowanie
krewnych lub przyjaciół o depresji oraz poproszenie ich o przeczytanie tej ulotki. Pacjent
może poprosić o informowanie go, gdy bliskie mu osoby zauważą, że depresja nasiliła się lub
wystąpiły niepokojące zmiany w jego zachowaniu.

Zwiększenie masy ciała
U pacjentów stosujących lek Questax XR obserwowano przypadki zwiększenia masy ciała.
Pacjent i jego lekarz powinni regularnie kontrolować masę ciała pacjenta.

Dzieci i młodzież
Lek Questax XR nie jest przeznaczony do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej
18 lat.

Lek Questax XR a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez
pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.
Nie należy przyjmować leku Questax XR, jeśli pacjent przyjmuje którekolwiek spośród
następujących leków:
• niektóre leki stosowane w zakażeniach wirusem HIV,
• leki należące do grupy pochodnych azolowych (stosowane w zakażeniach grzybiczych),
• erytromycyna lub klarytromycyna (leki stosowane w zakażeniach),
• nefazodon (lek stosowany w leczeniu depresji).

Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent stosuje którykolwiek z następujących leków:
• leki przeciwpadaczkowe (np. fenytoina lub karbamazepina),
• leki na nadciśnienie tętnicze,
• barbiturany (leki stosowane na bezsenność),

• tiorydazyna lub lit (inne leki przeciwpsychotyczne),
• leki wpływające na rytm serca, na przykład leki, które mogą zaburzyć równowagę
elektrolitową (zmniejszenie stężenia potasu i magnezu), takie jak leki moczopędne
(powodujące zwiększenie wydalania moczu) lub niektóre antybiotyki (leki zwalczające
zakażenia),
• leki, które mogą powodować zaparcie,
• leki (zwane „środkami antycholinergicznymi"), które wpływają na sposób
funkcjonowania komórek nerwowych, w celu leczenia pewnych schorzeń.

Przed przerwaniem leczenia jakimkolwiek lekiem, należy najpierw skontaktować się z
lekarzem.

Stosowanie leku Questax XR z jedzeniem, piciem i alkoholem
• Pokarm może wpływać na działanie leku Questax XR i dlatego tabletki należy
przyjmować co najmniej jedną godzinę przed posiłkiem, lub bezpośrednio przed snem.
• Należy uważać na ilość spożywanego alkoholu. Jest to spowodowane tym, że łączny
efekt działania leku Questax XR i alkoholu może powodować senność.
• Nie należy pić soku grejpfrutowego podczas przyjmowania leku Questax XR. Może on
wpływać na sposób działania leku.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy
planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego
leku.

Leku Questax XR nie należy przyjmować w ciąży, chyba że kwestia ta została omówiona
z lekarzem. Leku Questax XR nie należy przyjmować w okresie karmienia piersią.

U noworodków, których matki przyjmowały lek Questax XR w ostatnim trymestrze ciąży
(ostatnie trzy miesiące trwania ciąży), mogą wystąpić następujące objawy, które mogą
wskazywać na zespół odstawienia: drżenie, sztywność mięśni i (lub) osłabienie siły
mięśniowej, senność, pobudzenie, trudności z oddychaniem oraz trudności ze ssaniem. Jeśli u
noworodka pojawi się którykolwiek z tych objawów, może zaistnieć konieczność
skontaktowania się z lekarzem.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek może powodować senność. Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn do
czasu poznania, w jaki sposób lek wpływa na organizm pacjenta.

Wpływ na wyniki badań przesiewowych moczu na obecność narkotyków
Stosowanie leku Questax XR może powodować fałszywie dodatnie wyniki niektórych badań
na obecność metadonu lub niektórych trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych
(TCA), pomimo że pacjent nie stosuje tych leków. Jeśli tak się stanie, należy zastosować
bardziej swoistą metodę badań.

Lek Questax XR zawiera laktozę.
Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien
skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

### 3. Jak stosować lek Questax XR?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie
wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Dawkę początkową ustala lekarz. Dawka podtrzymująca (dawka dobowa) zależy od
schorzenia i zapotrzebowania pacjenta, jednak zwykle wynosi ona od 150 mg do 800 mg.
• Lek należy przyjmować raz na dobę.
• Nie należy dzielić, rozgryzać ani miażdżyć tabletek.
• Tabletki należy połykać w całości i popijać wodą.
• Tabletki należy przyjmować bez posiłku (co najmniej jedną godzinę przed posiłkiem, lub
przed zaśnięciem; lekarz określi dokładnie, kiedy przyjmować lek).
• Nie należy pić soku grejpfrutowego podczas przyjmowania leku Questax XR. Może on
wpływać na sposób działania leku.
• Nie należy przerywać zażywania tabletek nawet wówczas, gdy następuje poprawa
samopoczucia, dopóki lekarz nie zdecyduje inaczej.

Zaburzenia czynności wątroby
Jeśli pacjent ma problemy z wątrobą, lekarz może zmienić stosowaną dawkę.

Pacjenci w podeszłym wieku
U pacjentów w podeszłym wieku lekarz może zmienić stosowaną dawkę.

Stosowanie u dzieci i młodzieży
Leku Questax XR nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Questax XR
W przypadku przyjęcia większej dawki leku Questax XR niż przepisana przez lekarza, może
wystąpić senność, zawroty głowy, zaburzenia rytmu serca. Należy niezwłocznie zwrócić się
do lekarza lub zgłosić się do najbliższego szpitala. Należy zabrać ze sobą opakowanie leku
Questax XR.

Pominięcie zastosowania leku Questax XR
Jeżeli została pominięta jedna dawka leku, należy ją przyjąć jak najszybciej. Jeśli jednak
zbliża się pora zastosowania kolejnej dawki, należy odczekać i przyjąć lek o zwykłej porze.
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Questax XR
W przypadku nagłego przerwania przyjmowania leku Questax XR mogą wystąpić trudności
w zasypianiu (bezsenność), nudności lub bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy lub
drażliwość.

Lekarz może zalecić stopniowe zmniejszanie dawki przed przerwaniem leczenia.
W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy
zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one
wystąpią.

Bardzo często (występujące częściej niż u 1 na 10 osób):
• zawroty głowy (mogące prowadzić do upadków), ból głowy lub suchość w jamie ustnej;
• uczucie senności - może ustępować w miarę przyjmowania leku Questax XR) (może
prowadzić do upadków);

• objawy odstawienia (objawy, które występują po przerwaniu stosowania leku Questax
XR), to znaczy trudności w zasypianiu (bezsenność), nudności, bóle głowy, biegunka,
wymioty, zawroty głowy lub rozdrażnienie. Zaleca się stopniowe odstawianie leku przez
okres przynajmniej 1 do 2 tygodni.
• zwiększenie masy ciała;
• nieprawidłowe skurcze mięśni. Mogą to być: utrudnienie rozpoczęcia ruchu, drżenie,
niepokój ruchowy lub sztywność mięśni bez bólu.
• zmiany zawartości we krwi pewnych substancji tłuszczowych (trójglicerydów oraz
cholesterolu całkowitego).

Często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 pacjentów):
• przyspieszona akcja serca,
• uczucie silnego bicia serca, przyspieszonego bicia serca, przerw w pracy serca,
• zaparcie lub objawy żołądkowe (niestrawność),
• osłabienie,
• obrzęk kończyn górnych lub dolnych,
• obniżenie ciśnienia krwi podczas wstawania, które może powodować zawroty głowy lub
omdlenia (mogą prowadzić do upadków);
• podwyższony poziom cukru we krwi,
• nieostre widzenie,
• nietypowe sny i koszmary nocne,
• wzmożony apetyt,
• uczucie rozdrażnienia,
• zaburzenia mowy i wypowiedzi,
• myśli samobójcze i nasilenie się depresji,
• duszność,
• wymioty (głównie u osób w podeszłym wieku),
• gorączka,
• zmiany stężenia hormonów tarczycy we krwi,
• zmniejszenie liczby pewnych rodzajów krwinek we krwi,
• zwiększenie stężeń enzymów wątrobowych mierzonych we krwi,
• zwiększenie stężenia prolaktyny (hormon) we krwi; Zwiększenie stężenia hormonu
prolaktyny może w rzadkich przypadkach prowadzić do następujących zaburzeń:
o obrzęku piersi i niespodziewanego wydzielania mleka, zarówno u kobiet, jak i
u mężczyzn,
o zaniku lub nieregularnego miesiączkowania u kobiet.

Niezbyt często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 pacjentów):
• napady drgawek,
• reakcje alergiczne, w tym: m.in. guzki (bąble) na skórze, obrzęki skóry oraz obrzęki
okolicy ust,
• nieprzyjemne odczucia w obrębie nóg (określane mianem zespołu niespokojnych nóg),
• trudności z przełykaniem,
• niekontrolowane ruchy, przede wszystkim w obrębie mięśni twarzy i języka,
• dysfunkcja seksualna,
• cukrzyca,
• zmiany w zakresie aktywności elektrycznej serca stwierdzane w EKG (wydłużenie
odstępu QT),
• wolniejsza niż normalnie akcja serca, która może występować w czasie rozpoczynania
leczenia i może być związana z obniżeniem ciśnienia tętniczego i omdleniami,
• utrudnienie w oddawaniu moczu,
• omdlenia (mogą prowadzić do upadków),
• zatkany nos,

• zmniejszenie liczby krwinek czerwonych we krwi,
• zmniejszenie stężenia sodu we krwi,
• nasilenie rozpoznanej wcześniej cukrzycy.

Rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1000 pacjentów):
• łącznie: wysoka temperatura (gorączka), nadmierne pocenie się, sztywność mięśni,
uczucie silnej senności lub zbliżającego się omdlenia (schorzenie określane mianem
złośliwego zespołu neuroleptycznego),
• żółtawe zabarwienie skóry i twardówek oczu (żółtaczka),
• zapalenie wątroby,
• długotrwała i bolesna erekcja (priapizm),
• obrzęk piersi i niespodziewane wytwarzanie mleka (mlekotok),
• zaburzenia miesiączkowania,
• zakrzepy krwi w żyłach zwłaszcza kończyn dolnych (objawy obejmują obrzęk, ból i
zaczerwienie nóg), które to zakrzepy mogą przemieszczać się z krwią do płuc, powodując
ból w klatce piersiowej i trudności w oddychaniu. Jeśli wystąpi którykolwiek z tych
objawów, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.
• chodzenie, mówienie, jedzenie lub wykonywanie innych czynności w trakcie snu,
• zmniejszenie temperatury ciała (hipotermia).
• zapalenie trzustki,
• stan (określany jako „zespół metaboliczny”), w którym występują jednocześnie 3 lub
więcej spośród następujących objawów: zwiększona ilość tłuszczu brzusznego,
zmniejszenie „dobrego’’ cholesterolu (HDL-C), zwiększenie rodzaju substancji
tłuszczowych we krwi (trójglicerydów), wysokie ciśnienie tętnicze oraz zwiększenie
stężenia cukru we krwi.
• jednoczesne występowanie gorączki, objawów grypopodobnych, bólu gardła, lub
jakiegokolwiek innego zakażenia z bardzo małą liczbą krwinek białych we krwi - stan
określany jako agranulocytoza,
• niedrożność jelit,
• zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej we krwi (substancja pochodząca z mięśni).

Bardzo rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 pacjentów):
• ciężka wysypka, pęcherze lub czerwone plamy na skórze,
• ciężka reakcja alergiczna (określana mianem anafilaksji), która może objawiać się
dusznością lub wstrząsem,
• nagły obrzęk skóry, zwykle wokół oczu, okolicy ust i gardła (obrzęk naczynioruchowy),
• ciężkie zaburzenie z powstawaniem pęcherzy na skórze, ustach, oczach i narządach
płciowych (zespół Stevensa-Johnsona),
• nieprawidłowe wydzielanie hormonu, kontrolującego objętość wydalanego moczu,
• rozpad włókien mięśniowych i bóle mięśniowe (rabdomioliza).

Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
• wysypka skórna z nieregularnymi czerwonymi zmianami (rumień wielopostaciowy),
• poważna, nagła reakcja alergiczna z takimi objawami, jak gorączka, powstawanie
pęcherzy na skórze i łuszczenie się skóry (toksyczno-rozpływna martwica
naskórka),objawy odstawienia mogą wystąpić u noworodków, których matki
przyjmowały lek Questax XR w ostatnim trymestrze ciąży,
• wysypka z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS). Rozległa wysypka, wysoka
temperatura ciała, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, zaburzenia krwi
(eozynofilia), powiększenie węzłów chłonnych i zajęcie innych narządów (wysypka z
eozynofilią i objawami układowymi jest znana również jako DRESS lub zespół
nadwrażliwości na lek). Jeśli u pacjenta wystąpią te objawy, należy przerwać stosowanie

kwetiapiny i natychmiast skontaktować się z lekarzem prowadzącym lub zgłosić się po
pomoc medyczną
• udar
• zaburzenia mięśnia sercowego (kardiomiopatia)
• zapalenie mięśnia sercowego
• zapalenie naczyń krwionośnych (zapalenie naczyń), często z wysypką skórną z małymi
czerwonymi lub fioletowymi guzkami

Grupa leków, do której należy lek Questax XR, może wywoływać zaburzenia rytmu serca,
które mogą być poważne, a w ciężkich przypadkach mogą nawet prowadzić do śmierci.

Niektóre działania niepożądane można stwierdzić wyłącznie po badaniu laboratoryjnym krwi.
Należą do nich zmiany zawartości niektórych substancji tłuszczowych (trójglicerydów i
cholesterolu całkowitego) lub cukru we krwi, zmiany stężenia hormonów tarczycy we krwi,
wzrost stężenia enzymów wątrobowych we krwi, spadek liczby niektórych rodzajów krwinek,
spadek liczby krwinek czerwonych we krwi, wzrost stężenia kinazy kreatynowej we krwi
(substancja pochodząca z mięśni), spadek stężenia sodu we krwi oraz wzrost stężenia
hormonu prolaktyny we krwi. Zwiększenie stężenia hormonu prolaktyny może w rzadkich
przypadkach prowadzić do następujących zaburzeń:
• u mężczyzn i kobiet – do obrzęku piersi i niespodziewanego wytwarzania mleka,
• braku lub nieregularnego miesiączkowania u kobiet.
Lekarz może zalecić okresowe wykonanie badań kontrolnych.

Działania niepożądane u dzieci i młodzieży
Te same działania niepożądane, które występują u dorosłych, mogą też pojawiać się u dzieci
i młodzieży.

Poniżej wymienione działanie niepożądane obserwowano częściej lub wyłącznie u dzieci i
młodzieży:

Bardzo często (występujące częściej niż u 1 na 10 osób):
• zwiększenie stężenia hormonu prolaktyny we krwi. Zwiększenie stężenia hormonu
prolaktyny może w rzadkich przypadkach prowadzić do następujących zaburzeń:
- u chłopców i dziewcząt – do obrzęku piersi i niespodziewanego wytwarzania mleka,
- u dziewcząt – do braku miesiączki lub nieregularnych miesiączek.
• wzmożony apetyt,
• wymioty,
• nieprawidłowe skurcze mięśni. Mogą to być: utrudnienie rozpoczęcia ruchu, drżenie,
niepokój ruchowy lub sztywność mięśni bez bólu.
• zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi.

Często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 pacjentów):
• osłabienie, omdlenie (mogące prowadzić do upadków),
• zatkany nos,
• uczucie rozdrażnienia.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy
niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub
farmaceucie. Działania niepożą dane moż na zgłaszać bezpośrednio do Departamentu
Monitorowania Niepożą danych Działań Produktów Leczniczych Urzę du Rejestracji
Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: 22 49-21-301, fax: 22 49-21-309, e-mail:

ndl@urpl.gov.pl. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej
informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku. Działania niepożądane można zgłaszać
również podmiotowi odpowiedzialnemu.

### 5. Jak przechowywać lek Questax XR?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu po
skrócie EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy
zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże
chronić środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Questax XR
• Substancją czynną leku jest kwetiapina. Lek Questax XR zawiera 50 mg, 150 mg, 200
mg, 300 mg lub 400 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu).
• Inne składniki leku to:
Rdzeń tabletki: laktoza , kwasu metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer (1:1), typ A,
maltoza krystaliczna, magnezu stearynian i talk.
Otoczka tabletki: kwasu metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer (1:1), typ A, trietylu
cytrynian.

Jak wygląda lek Questax XR i co zawiera opakowanie
- Tabletki o przedłużonym uwalnianiu 50 mg są białe lub w kolorze złamanej bieli,
okrągłe, dwustronnie wypukłe, z wygrawerowanym napisem „50” na jednej stronie, o
średnicy 7,1 mmi grubości 3,2 mm.
- Tabletki o przedłużonym uwalnianiu 150 mg są białe lub w kolorze złamanej bieli,
podłużne, dwustronnie wypukłe, z wygrawerowanym napisem „150” na jednej stronie, o
długości 13,6 mm, szerokości 6,6 mm i grubości 4,2 mm.
- Tabletki o przedłużonym uwalnianiu 200 mg są białe lub w kolorze złamanej bieli,
podłużne, dwustronnie wypukłe, z wygrawerowanym napisem „200” na jednej stronie, o
długości 15,2 mm, szerokości 7,7 mm i grubości 4,8 mm.
- Tabletki o przedłużonym uwalnianiu 300 mg są białe lub w kolorze złamanej bieli,
podłużne, dwustronnie wypukłe, z wygrawerowanym napisem „300” na jednej stronie, o
długości 18,2 mm, szerokości 8,2 mm i grubości 5,4 mm.
- Tabletki o przedłużonym uwalnianiu 400 mg są białe lub w kolorze złamanej bieli,
podłużne, dwustronnie wypukłe, z wygrawerowanym napisem „400” na jednej stronie, o
długości 20,7 mm, szerokości 10,2 mm i grubości 6,3 mm.

- Questax XR, tabletki o przedłużonym uwalnianiu są dostępne w foliowych blistrach z
PVC/PCTFE/Aluminium zapakowanych w pudełka tekturowe.

Dostępne wielkości opakowań:
Questax XR, 50 mg: 10, 30, 50, 60, 100 i 180 tabletek
Questax XR, 150 mg: 10, 30, 50, 60, 100 i 180 tabletek

Questax XR, 200 mg: 10, 30, 50, 60, 100 i 180 tabletek
Questax XR, 300 mg: 10, 30, 50, 60, 100 i 180 tabletek
Questax XR, 400 mg: 10, 30, 50, 60, 100 i 180 tabletek

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny:

neuraxpharm Arzneimittel GmbH
Elisabeth-Selbert-Str. 23
40764 Langenfeld
Niemcy

Wytwórca:
Pharmathen SA
6 Dervenakion Str
15351 Pallini
Grecja

Pharmathen International S.A.
Sapes Industrial Park Block 5
69300 Rodopi
Grecja

neuraxpharm Arzneimittel GmbH
Elisabeth-Selbert-Str. 23
40764 Langenfeld
Niemcy

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do przedstawiciela
podmiotu odpowiedzialnego w Polsce:
Neuraxpharm Polska sp. z o.o.
ul. Domaniewska 37
02-672 Warszawa
info-poland@neuraxpharm.com

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich
Europejskiego Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Dania: Quetamed
Polska: Questax XR
Republika
Czeska:
Questax Prolong

Francja: Quetiapine Neuraxpharm LP 50, LP 150, LP 200,LP 300,LP 400 mg
comprimé à libération prolongée
Słowacja: Questax XR 50 mg tablety s predĺženým uvoľňovaním
Questax XR 150 mg tablety s predĺženým uvoľňovaním
Questax XR 200 mg tablety s predĺženým uvoľňovaním
Questax XR 300 mg tablety s predĺženým uvoľňovaním
Questax XR 400 mg tablety s predĺženým uvoľňovaním
Węgry: Questax XR 50 mg retard tabletta

Questax XR 150 mg retard tabletta
Questax XR 200 mg retard tabletta
Questax XR 300 mg retard tabletta
Questax XR 400 mg retard tabletta
Włochy: Quetiapina Neuraxpharm
Hiszpania: Quetiapina Qualigen Farma 50 mg comprimidos de liberación prolongada EFG
Quetiapina Qualigen Farma 150 mg comprimidos de liberación prolongada EFG
Quetiapina Qualigen Farma 200 mg comprimidos de liberación prolongada EFG
Quetiapina Qualigen Farma 300 mg comprimidos de liberación prolongada EFG
Quetiapina Qualigen Farma 400 mg comprimidos de liberación prolongada EFG

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 04.2022

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Questax XR, 50 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Questax XR, 150 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Questax XR, 200 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Questax XR, 300 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu
Questax XR, 400 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka o przedłużonym uwalnianiu Questax XR, 50 mg zawiera 50 mg kwetiapiny
(w postaci kwetiapiny fumaranu)
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 14 mg laktozy na tabletkę
Każda tabletka o przedłużonym uwalnianiu Questax XR, 150 mg zawiera 150 mg kwetiapiny
(w postaci kwetiapiny fumaranu)
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 42 mg laktozy na tabletkę
Każda tabletka o przedłużonym uwalnianiu Questax XR, 200 mg zawiera 200 mg kwetiapiny
(w postaci kwetiapiny fumaranu)
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 56 mg laktozy na tabletkę
Każda tabletka o przedłużonym uwalnianiu Questax XR, 300 mg zawiera 300 mg kwetiapiny
(w postaci kwetiapiny fumaranu)
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 85 mg laktozy na tabletkę
Każda tabletka o przedłużonym uwalnianiu Questax XR, 400 mg zawiera 400 mg kwetiapiny
(w postaci kwetiapiny fumaranu)
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 113 mg laktozy na tabletkę

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka o przedłużonym uwalnianiu

Questax XR, 50 mg: biała lub w kolorze złamanej bieli, okrągła, obustronnie wypukła tabletka o średnicy 7,1 mm i grubości 3,2, z wytłoczonym napisem „50” na jednej stronie.

Questax XR, 150 mg: biała lub w kolorze złamanej bieli, podłużna, obustronnie wypukła tabletka o długości13,6 mm, szerokości 6,6 mm i grubości 4.2 mm, z wytłoczonym napisem
„150” na jednej stronie.

Questax XR, 200 mg: biała lub w kolorze złamanej bieli, podłużna, obustronnie wypukła tabletka o długości 15,2 mm, szerokości 7.7 mm i grubości 4.8 mm, z wytłoczonym napisem
„200” na jednej stronie.

Questax XR, 300 mg: biała lub w kolorze złamanej bieli, podłużna, obustronnie wypukła tabletka o długości 18,2 mm, szerokości 8.2 mm i grubości 5.4 mm, z wytłoczonym napisem
„300” na jednej stronie.

Questax XR, 400 mg: biała lub w kolorze złamanej bieli, owalna, obustronnie wypukła tabletka o długości 20,7 mm, szerokości 10.2 mm i grubości 6.3 mm, z wytłoczonym napisem
„400” na jednej stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy jest wskazany w:
• leczeniu schizofrenii,
• leczeniu choroby afektywnej dwubiegunowej:
- Leczenie epizodów maniakalnych o umiarkowanym lub dużym nasileniu w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej
- Leczenie epizodów ciężkiej depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej,
- Zapobieganie nawrotom epizodów manii lub depresji u pacjentów z chorobą
afektywną dwubiegunową, którzy wcześniej reagowali na leczenie kwetiapiną.

• leczeniu epizodów ciężkiej depresji u pacjentów z dużą depresją (ang. Major Depressive
Disorder, MDD), jako terapia wspomagająca, jeśli odpowiedź na monoterapię przeciwdepresyjną była mniej niż optymalna (patrz punkt 5.1). Przed rozpoczęciem leczenia lekarz powinien wziąć pod uwagę profil bezpieczeństwa kwetiapiny (patrz punkt 4.4).

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
W każdym ze wskazań do stosowania obowiązuje inny schemat dawkowania. Należy zatem
dopilnować, aby pacjent otrzymał zrozumiałe informacje na temat odpowiedniego dawkowania w jego konkretnym schorzeniu.

Dorośli
Leczenie schizofrenii i epizodów maniakalnych o umiarkowanym lub dużym nasileniu w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej
Produkt leczniczy powinien być podawany co najmniej jedną godzinę przed posiłkiem. Na
początku leczenia dawka dobowa wynosi 300 mg w dniu 1. i 600 mg w dniu 2. Zalecana
dawka wynosi 600 mg na dobę, jednakże w klinicznie uzasadnionych przypadkach dawkę
można zwiększyć do 800 mg na dobę. Dawkę należy dostosować w zakresie efektywnej
dawki od 400 mg do 800 mg na dobę, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta. W leczeniu podtrzymującym w schizofrenii nie ma konieczności dostosowania dawki.

Leczenie epizodów ciężkiej depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej
Produkt leczniczy powinien być podawany przed snem. Przez pierwsze cztery dni leczenia
całkowite dawki dobowe wynoszą odpowiednio: 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200 mg
(dzień 3.) i 300 mg (dzień 4.). Zalecana dawka dobowa wynosi 300 mg. W badaniach klinicznych nie obserwowano żadnych dodatkowych korzyści w grupie przyjmującej dawkę 600 mg
w porównaniu z grupą przyjmującą dawkę 300 mg (patrz punkt 5.1). W pojedynczych przypadkach korzystne może być stosowanie dawki 600 mg. Dawki większe niż 300 mg powinny
być wprowadzane przez lekarzy posiadających doświadczenie w leczeniu choroby afektywnej
dwubiegunowej. U niektórych pacjentów, w przypadku obaw dotyczących tolerancji, w badaniach klinicznych wykazano możliwość rozważenia zmniejszenia dawki do minimum 200
mg.

Zapobieganie nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej
Pacjenci, u których wystąpiła reakcja na leczenie produktem leczniczym Questax XR w
ostrym okresie choroby afektywnej dwubiegunowej, powinni kontynuować przyjmowanie
tego produktu leczniczego w tej samej dawce przed snem, aby zapobiegać nawrotom epizodów maniakalnych, maniakalno-depresyjnych i depresyjnych w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej. Dawkę produktu leczniczego można dostosować w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta, w zakresie dawek od 300 mg do 800 mg na dobę.
Ważne jest, aby w terapii podtrzymującej stosować najmniejsze skuteczne dawki.

Terapia wspomagająca w leczeniu epizodów ciężkiej depresji u pacjentów z dużą depresją
Produkt leczniczy Questax XR powinien być stosowany przed snem. Dawka dobowa rozpoczynająca terapię wynosi 50 mg dnia 1. i 2. oraz 150 mg dnia 3. i 4. W krótkotrwałych badaniach klinicznych działanie przeciwdepresyjne obserwowano po dawkach 150 i 300 mg na
dobę w terapii wspomagającej (z amitryptyliną, bupropionem, cytalopramem, duloksetyną,
escytalopramem, fluoksetyną, paroksetyną, sertraliną i wenlafaksyną - patrz punkt 5.1) i 50
mg na dobę w monoterapii.
Istnieje zwiększone ryzyko działań niepożądanych po stosowaniu w większych dawkach.
Dlatego lekarz powinien zapewnić stosowanie najmniejszej skutecznej dawki, zaczynając leczenie od 50 mg na dobę. Potrzeba zwiększenia dawki ze 150 do 300 mg na dobę powinna
być oparta na indywidualnej ocenie stanu pacjenta.

Zmiana terapii z kwetiapiny w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu
W celu ułatwienia dawkowania pacjentom stosującym obecnie kwetiapinę w postaci tabletek
o natychmiastowym uwalnianiu, w dawkach podzielonych, możliwa jest zmiana terapii na tabletki o przedłużonym uwalnianiu w równoważnej całkowitej dawce dobowej raz na dobę.
Konieczne może być indywidualne dostosowanie dawki.

Pacjenci w podeszłym wieku
Podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne i przeciwdepresyjne, kwetiapinę należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów w podeszłym wieku, szczególnie w początkowym okresie terapii. Konieczne może być wolniejsze zwiększanie dawki kwetiapiny i stosowanie mniejszej dawki dobowej w porównaniu do dawek stosowanych u młodszych pacjentów Średni klirens osoczowy kwetiapiny u pacjentów w podeszłym wieku był zmniejszony o
30% do 50% w porównaniu z wartościami występującymi u młodszych pacjentów. U osób w
podeszłym wieku leczenie należy rozpoczynać od dawki wynoszącej 50 mg na dobę. Dawkę
można zwiększać o 50 mg na dobę do dawki skutecznej, zależnie od indywidualnej odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta na leczenie.
U pacjentów w podeszłym wieku z ciężkimi epizodami depresji w przebiegu dużej depresji
dawkowanie należy rozpoczynać od 50 mg na dobę w dniach od 1. do 3., zwiększając do 100
mg na dobę dnia 4. i do 150 mg na dobę dnia 8. Należy stosować najmniejszą skuteczną
dawkę, zaczynając od 50 mg na dobę. Jeśli w oparciu o indywidualną ocenę stanu pacjenta
trzeba zwiększyć dawkę do 300 mg na dobę, nie należy wprowadzać tego dawkowania przed
### 22. dniem leczenia.

Nie oceniano skuteczności i bezpieczeństwa stosowania omawianego leku u pacjentów w
wieku powyżej 65 lat z epizodami depresyjnymi w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej.

Dzieci i młodzież
Kwetiapiny nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat, ze względu na
brak danych uzasadniających stosowanie w tej grupie wiekowej. Dostępne dane z badań klinicznych z grupą kontrolną placebo przedstawione są w punktach 4.4, 4.8, 5.1 i 5.2.

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
Zaburzenia funkcji wątroby
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. W związku z tym kwetiapinę należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów z udokumentowanym zaburzeniem czynności wątroby, szczególnie w początkowym okresie stosowania. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby leczenie należy rozpocząć od dawki wynoszącej 50 mg na
dobę. Dawkę można zwiększać o 50 mg na dobę do dawki skutecznej, zależnie od indywidualnej odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta na leczenie.

Sposób podawania
Podanie doustne.
Tabletki powinny być podawane raz na dobę, bez pokarmu. Tabletki należy połykać w całości, nie należy ich dzielić, żuć ani kruszyć.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów cytochromu P450 3A4, takich jak: inhibitory proteazy
HIV, leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, erytromycyna, klarytromycyna i nefazodon, jest
przeciwwskazane (patrz punkt 4.5).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Kwetiapina jest wskazana w kilku wskazaniach, dlatego profil bezpieczeństwa powinien być
określony w oparciu o indywidualne rozpoznanie i dawkę stosowaną u pacjenta.

Nie ustalono długoterminowej skuteczności i bezpieczeństwa stosowania w leczeniu wspomagającym u pacjentów z dużą depresją, określono natomiast długoterminową skuteczność i
bezpieczeństwo u dorosłych pacjentów, u których zastosowano monoterapię (patrz punkt 5.1).

Dzieci i młodzież
Kwetiapina nie jest zalecana do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. ze
względu na brak danych uzasadniających stosowanie w tej grupie wiekowej. Badania kliniczne dotyczące stosowania kwetiapiny wykazały, iż w porównaniu do znanego profilu bezpieczeństwa określonego dla pacjentów dorosłych (patrz punkt 4.8), poszczególne działania
niepożądane występowały ze zwiększoną częstością u dzieci i młodzieży w porównaniu z dorosłymi (zwiększony apetyt, zwiększenie stężenia prolaktyny w surowicy, wymioty, zapalenie
błony śluzowej nosa i omdlenia), lub mogą mieć inne następstwa u dzieci i młodzieży (objawy pozapiramidowe i drażliwość) oraz zidentyfikowano jedno działanie nieobserwowane
wcześniej w badaniach u pacjentów dorosłych (zwiększone ciśnienie krwi). U dzieci i młodzieży obserwowano odchylenia w parametrach czynnościowych tarczycy.

Ponadto, długotrwałe bezpieczeństwo oddziaływania terapii z zastosowaniem kwetiapiny na
wzrost i dojrzewanie badano nie dłużej niż przez 26 tygodni. Nie są znane długotrwałe implikacje dla rozwoju poznawczego i behawioralnego.

W badaniach klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży z grupą kontrolną otrzymującą placebo, podawaniu kwetiapiny towarzyszyła zwiększona częstość objawów pozapiramidowych
w porównaniu z placebo, u pacjentów ze schizofrenią oraz epizodami maniakalnymi lub depresyjnymi w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej (patrz punkt 4.8).

Samobójstwo/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego
Depresja jest związana ze zwiększonym ryzykiem występowania myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (zdarzenia związane z próbami samobójczymi). Ryzyko to utrzymuje
się do czasu wystąpienia klinicznie istotnej remisji. Ponieważ w pierwszych kilku tygodniach
leczenia, a nawet dłużej, może nie dojść do poprawy, pacjenci powinni pozostawać pod ścisłą
kontrolą lekarską do czasu wystąpienia poprawy. Ogólne doświadczenie kliniczne wskazuje,
iż ryzyko samobójstwa może być zwiększone we wczesnej fazie poprawy stanu klinicznego.

Ponadto, lekarz powinien rozważyć potencjalne ryzyko wystąpienia zdarzeń związanych z
próbami samobójczymi po nagłym przerwaniu stosowania kwetiapiny z powodu znanych
czynników ryzyka związanych z leczoną chorobą.

Inne zaburzenia psychiatryczne, w których zalecana jest kwetiapina, mogą być również związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zachowań samobójczych. Ponadto zaburzenia te
mogą współistnieć z ciężkimi epizodami depresyjnymi.
W związku z tym u pacjentów leczonych z powodu innych zaburzeń psychicznych należy
podjąć takie same środki ostrożności, jak u pacjentów z ciężkimi epizodami depresyjnymi.

Pacjenci z zachowaniami samobójczymi w wywiadzie lub pacjenci przejawiający przed rozpoczęciem leczenia znacznego stopnia skłonności samobójcze, należą do grupy zwiększonego
ryzyka wystąpienia myśli samobójczych lub prób samobójczych i należy ich poddać ścisłej
obserwacji w trakcie leczenia. W przeprowadzonej metaanalizie badań kontrolowanych placebo oceniających stosowanie leków przeciwdepresyjnych u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazano zwiększone ryzyko zachowań samobójczych w przypadku stosowania leków przeciwdepresyjnych w porównaniu z placebo u pacjentów w wieku poniżej
25 lat.

W trakcie leczenia, zwłaszcza na początku terapii i po zmianie dawki, należy ściśle obserwować pacjentów, szczególnie z grupy podwyższonego ryzyka. Pacjentów (oraz ich opiekunów)
należy uprzedzić o konieczności zwrócenia uwagi na każdy objaw klinicznego nasilenia choroby, zachowania lub myśli samobójcze oraz nietypowe zmiany w zachowaniu, a w razie ich
wystąpienia, o konieczności niezwłocznego zwrócenia się do lekarza.

W krótkotrwałych badaniach klinicznych z grupą kontrolną otrzymującą placebo, z udziałem
pacjentów z ciężkimi epizodami depresyjnymi w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej stwierdzono zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u młodych pacjentów (młodszych niż 25 lat), leczonych kwetiapiną w porównaniu z leczonymi placebo (odpowiednio
3,0% vs. 0%). U pacjentów z dużą depresją biorących udział w badaniach klinicznych ryzyko
wystąpienia zachowań samobójczych u młodych pacjentów (poniżej 25. roku życia) wynosiło
2,1% (3/144) w grupie stosującej kwetiapinę i 1,3% (1/75) w grupie stosującej placebo. Retrospektywne badanie populacyjne kwetiapiny w leczeniu pacjentów z ciężką depresją wykazało zwiększone ryzyko samookaleczeń i samobójstw u pacjentów w wieku od 24 do 64 lat
bez wcześniejszego występowania objawu samookaleczania podczas stosowania kwetiapiny
z innymi lekami przeciwdepresyjnymi.

Ryzyko metaboliczne
Biorąc pod uwagę ryzyko pogorszenia profilu metabolicznego, w tym zmian masy ciała, stężenia glukozy (hiperglikemia) i stężeń lipidów we krwi które obserwowano w badaniach klinicznych, w momencie rozpoczęcia terapii należy zbadać parametry metaboliczne pacjenta;
zmiany tych parametrów należy regularnie kontrolować podczas terapii. Pogorszenie się tych
parametrów należy leczyć zgodnie z zasadami postępowania klinicznego (patrz punkt 4.8).

Objawy pozapiramidowe
W badaniach klinicznych z grupą kontrolną otrzymującą placebo u dorosłych pacjentów, stosowanie kwetiapiny było związane ze zwiększoną częstością występowania objawów pozapiramidowych w porównaniu do grupy otrzymującej placebo u pacjentów leczonych z powodu
ciężkich epizodów depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej i dużej depresji
(patrz punkty 4.8 i 5.1).

Stosowaniu kwetiapiny towarzyszy rozwój akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie nieprzyjemnym lub przykrym niepokojem i potrzebą ruchu, które często związane są z niemożliwością siedzenia lub stania w miejscu. Objawy te najczęściej występują w pierwszych kilku
tygodniach leczenia. U pacjentów, u których pojawiają się te objawy, zwiększenie dawki
może być szkodliwe.

Dyskinezy późne

Jeśli wystąpią objawy podmiotowe i przedmiotowe późnych dyskinez, należy rozważyć
zmniejszenie dawki lub odstawienie kwetiapiny. Objawy późnych dyskinez mogą się pogłębić lub rozwinąć po przerwaniu terapii (patrz punkt 4.8).

Senność i zawroty głowy
Leczenie kwetiapiną wiązało się z występowaniem senności i zbliżonych objawów, takich jak
uspokojenie (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych dotyczących leczenia pacjentów z
epizodami depresji w chorobie afektywnej dwubiegunowej i dużej depresji, objawy te występowały zazwyczaj podczas pierwszych trzech dni leczenia i miały przede wszystkim nasilenie
łagodne do umiarkowanego. Pacjenci, u których występuje senność o ciężkim nasileniu,
mogą wymagać częstszych wizyt lekarskich podczas pierwszych 2 tygodni od wystąpienia
senności, lub do czasu poprawy, a rozważenie przerwania leczenia może być konieczne.

Niedociśnienie ortostatyczne
Leczeniu kwetiapiną towarzyszyło niedociśnienie ortostatyczne i związane z tym zawroty
głowy (patrz punkt 4.8), które podobnie jak senność występują zwykle w początkowej fazie
zwiększania dawki. Może to zwiększyć częstość przypadkowych urazów (upadków), szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Dlatego należy poradzić pacjentom zachowanie
ostrożności do czasu, aż zapoznają się z potencjalnym wpływem produktu leczniczego.

Kwetiapinę należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów z rozpoznaną chorobą
układu sercowo-naczyniowego, zaburzeniami krążenia mózgowego lub innymi stanami predysponującymi do niskiego ciśnienia tętniczego W razie wystąpienia hipotonii ortostatycznej
należy rozważyć zmniejszenie albo bardziej stopniowe dostosowywanie dawki, co dotyczy
szczególnie pacjentów z rozpoznaną chorobą układu krążenia.

Zespół bezdechu sennego
U pacjentów stosujących kwetiapinę opisywano zespół bezdechu sennego. U pacjentów
przyjmujących jednocześnie produkty o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy
oraz u pacjentów z epizodami bezdechu sennego w wywiadzie lub którzy są narażeni na bezdech senny, takich jak osoby z nadwagą/otyłością lub płci męskiej, kwetiapinę należy stosować ostrożnie.

Napady drgawek
W badaniach klinicznych z grupą kontrolną nie wykazano różnicy w zakresie częstości występowania napadów drgawek u pacjentów leczonych kwetiapiną lub otrzymujących placebo.
Brak danych na temat częstości występowania drgawek u pacjentów z padaczką w wywiadzie. Jak w przypadku wszystkich leków przeciwpsychotycznych, zaleca się zachowanie
ostrożności u pacjentów z napadami padaczkowymi w wywiadzie (patrz punkt 4.8).

Złośliwy zespół neuroleptyczny
Stosowanie leków przeciwpsychotycznych, w tym kwetiapiny, może się wiązać z występowaniem złośliwego zespołu neuroleptycznego (patrz punkt 4.8). Objawy kliniczne obejmują hipertermię, zaburzenia stanu psychicznego, sztywność mięśni, zaburzenia czynności układu
autonomicznego i zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatyny. W wypadku ich wystąpienia
kwetiapinę należy odstawić i zastosować odpowiednie leczenie.

Ciężka neutropenia i agranulocytoza
W badaniach klinicznych niezbyt często raportowano o występowaniu ciężkiej neutropenii
(liczba neutrofilów <0,5 x 109/l). Większość przypadków ciężkiej neutropenii wystąpiła w
ciągu kilku miesięcy po rozpoczęciu terapii kwetiapiną. Nie wykazano wyraźnej zależności
od dawki. Doświadczenie zdobyte po wprowadzeniu leku do obrotu wskazuje, iż w niektórych przypadkach wystąpiły zgony. Prawdopodobnymi czynnikami ryzyka neutropenii są
mała liczba białych krwinek przed rozpoczęciem leczenia oraz w wywiadzie neutropenia wywołana przez leki.

Niektóre przypadki wystąpiły jednak u pacjentów bez istniejących czynników ryzyka. Należy
przerwać stosowanie kwetiapiny, jeśli liczba neutrofilów wynosi <1,0 × 109/l. Pacjentów należy obserwować pod kątem objawów podmiotowych i przedmiotowych infekcji, a także kontrolować liczbę neutrofili (do chwili przekroczenia wartości 1,5 × 109/l) (patrz punkt 5.1).

U pacjentów z infekcją lub gorączką, szczególnie w przypadku braku ewidentnych czynników predysponujących, należy wziąć pod uwagę wystąpienie neutropenii i zastosować odpowiednie leczenie.

Pacjenci powinni być poinformowani o konieczności natychmiastowego zgłoszenia wystąpienie objawów podmiotowych i przedmiotowych wskazujących na agranulocytozę lub infekcję
(np. gorączka, osłabienie, letarg, ból gardła) w dowolnym czasie w trakcie leczenia kwetiapiną. U tych pacjentów należy bezzwłocznie określić liczbę leukocytów i bezwzględną liczbę
neutrofilów, szczególnie w przypadku braku czynników predysponujących.

Działanie przeciwcholinergiczne (przeciwmuskarynowe)
Norkwetiapina, czynny metabolit kwetiapiny, ma umiarkowane do silnego powinowactwo do
różnych podtypów receptorów muskarynowych. Przyczynia się to do działań niepożądanych
odzwierciedlających przeciwcholinergiczne skutki, jeżeli kwetiapina jest stosowana w zalecanych dawkach, jeżeli jest stosowana w skojarzeniu z innymi lekami wywierającymi działanie
przeciwcholinergiczne oraz w przypadku przedawkowania. Kwetiapinę należy stosować
ostrożnie u pacjentów przyjmujących leki o działaniu przeciwcholinergicznym (przeciwmuskarynowym). Kwetiapinę należy ostrożnie stosować u pacjentów z wywiadem lub zdiagnozowanym obecnie zatrzymaniem moczu, klinicznie istotnym przerostem gruczołu krokowego,
niedrożnością jelit lub podobnymi schorzeniami, zwiększonym ciśnieniem śródgałkowym lub
jaskrą z wąskim kątem przesączania (patrz punkty 4.5, 4.8, 5.1 i 4.9).

Interakcje
Patrz także punkt 4.5.

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z silnym induktorem enzymów wątrobowych, takim jak
karbamazepina lub fenytoina, znacząco zmniejsza stężenie kwetiapiny w osoczu, co może
wpływać na skuteczność terapii kwetiapiną. U pacjentów otrzymujących leki indukujące enzymy wątrobowe stosowanie kwetiapiny należy rozpoczynać wyłącznie wówczas, gdy lekarz
uzna, że korzyści wynikające ze stosowania tego leku przewyższają ryzyko związane z odstawieniem leku indukującego enzymy wątrobowe. Ważne jest, aby wszelkie zmiany w stosowaniu leków indukujących enzymy wątrobowe były stopniowe, a w razie potrzeby należy je zastąpić produktem leczniczym nieindukującym enzymów wątrobowych (np. walproinianem
sodu).

Masa ciała
U pacjentów przyjmujących kwetiapinę stwierdzano zwiększenie masy ciała. Należy monitorować tę zmianę i odpowiednio postępować zgodnie z wytycznymi dotyczącymi stosowania
leków przeciwpsychotycznych (patrz punkty 4.8 i 5.1).

Hiperglikemia
Obserwowano hiperglikemię i (lub) rozwój albo nasilenie objawów cukrzycy z występującą
sporadycznie kwasicą ketonową lub rzadko śpiączką, w tym kilka przypadków śmiertelnych
(patrz punkt 4.8). W niektórych przypadkach odnotowano uprzednie zwiększenie masy ciała,
co może być czynnikiem predysponującym. Wskazane jest odpowiednie monitorowanie kliniczne zgodnie z przyjętymi wytycznymi leczenia przeciwpsychotycznego. Pacjentów leczonych jakimikolwiek przeciwpsychotycznymi produktami leczniczymi, w tym kwetiapiną, należy obserwować w kierunku rozwoju objawów podmiotowych i przedmiotowych hiperglikemii (takich jak nadmierne pragnienie, wielomocz, nadmierny apetyt i osłabienie); należy

okresowo kontrolować pacjentów z cukrzycą lub czynnikami ryzyka pod kątem pogorszenia
kontroli glikemii. Powinno się regularnie kontrolować masę ciała.

Lipidy
W badaniach klinicznych dotyczących kwetiapiny obserwowano podwyższenie stężenia triglicerydów, cholesterolu LDL oraz cholesterolu całkowitego, jak również obniżenie stężenia
cholesterolu HDL (patrz punkt 4.8). Zaburzenia gospodarki lipidowej należy korygować
zgodnie ze wskazaniami klinicznymi.

Wydłużenie odstępu QT
W badaniach klinicznych oraz podczas stosowania zgodnie z charakterystyką produktu leczniczego nie obserwowano związku kwetiapiny z trwałym bezwzględnym wydłużeniem odstępu QT. Jednakże, po wprowadzeniu leku do obrotu, obserwowano wydłużenie odstępu QT
w dawkach terapeutycznych (patrz punkt 4.8) oraz w przypadku przedawkowania (patrz
punkt 4.9). Tak jak w przypadku innych przeciwpsychotycznych produktów leczniczych, należy zachować szczególną ostrożność podczas przepisywania kwetiapiny pacjentom z chorobą układu krążenia lub z wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie rodzinnym. Należy również zachować ostrożność podczas przepisywania kwetiapiny łącznie z produktami leczniczymi, o których wiadomo, że prowadzą do wydłużenia odstępu QT, oraz równoczesnego stosowania z neuroleptykami, w szczególności u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z
wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT, zastoinową niewydolnością serca, przerostem serca, hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz punkt 4.5).

Kardiomiopatia i zapalenie mięśnia sercowego
W trakcie badań klinicznych oraz po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano kardiomiopatię i zapalenie mięśnia sercowego(patrz punkt 4.8). U pacjentów z podejrzeniem kardiomiopatii lub
zapaleniem mięśnia sercowego należy należy rozważyć przerwanie leczenia kwetiapiną.

Odstawienie leku
Po nagłym przerwaniu terapii kwetiapiną opisywano ostre objawy odstawienia, takie jak bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy oraz nadmierna pobudliwość. Zalecane jest stopniowe odstawianie produktu leczniczego w czasie przynajmniej jednego do dwóch tygodni (patrz punkt 4.8).

Pacjenci w podeszłym wieku z zaburzeniami psychotycznymi w przebiegu zmian otępiennych
Kwetiapina nie jest lekiem zatwierdzonym do leczenia objawów psychotycznych w przebiegu
chorób otępiennych.

W badaniach klinicznych z randomizacją, z grupą kontrolną otrzymującą placebo, obserwowano około trzykrotny wzrost ryzyka wystąpienia zaburzeń krążenia mózgowego w grupie
pacjentów z otępieniem, w której stosowano niektóre atypowe przeciwpsychotyczne produkty
lecznicze. Mechanizm odpowiedzialny za takie zwiększenie ryzyka nie został poznany.
Zwiększenia ryzyka nie daje się wykluczyć w przypadku stosowania innych przeciwpsychotycznych produktów leczniczych oraz w innych populacjach pacjentów. Kwetiapinę należy
stosować z ostrożnością u pacjentów obciążonych czynnikami ryzyka udaru mózgu.

Metaanaliza badań nad atypowymi przeciwpsychotycznymi produktami leczniczymi wykazała, że pacjenci w podeszłym wieku z zaburzeniami psychotycznymi w przebiegu otępienia
są obciążeni wyższym ryzykiem zgonu w porównaniu do placebo. W dwóch 10-tygodniowych badaniach z grupą kontrolną otrzymującą placebo, dotyczących tej samej populacji pacjentów (n=710; średni wiek: 83 lata; zakres: 56–99 lat), wskaźnik śmiertelności w grupie pacjentów leczonych kwetiapiną wynosił 5,5% w porównaniu do 3,2% w grupie otrzymującej
placebo. Przyczyny zgonu pacjentów objętych tymi badaniami były różne i były spójne z
oczekiwaniami dla tej populacji.

Pacjenci w podeszłym wieku z chorobą Parkinsona (PD)/parkinsonizm
Retrospektywne badanie populacyjne kwetiapiny w leczeniu pacjentów z MDD wykazało
zwiększone ryzyko zgonu podczas stosowania kwetiapiny u pacjentów w wieku> 65 lat. To
powiązanie nie występowało , gdy pacjenci z PD zostali usunięci z analizy. Należy zachować
ostrożność, jeśli kwetiapina jest przepisywana pacjentom
w podeszłym wieku z PD.

Dysfagia
Podczas stosowania kwetiapiny opisywano przypadki dysfagii (patrz punkt 4.8). Kwetiapina
powinna być stosowana z zachowaniem ostrożności u pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia zachłystowego zapalenia płuc.

Zaparcie i niedrożność jelit
Zaparcie stanowi czynnik ryzyka niedrożności jelit. Podczas stosowania kwetiapiny odnotowano zaparcia i niedrożność jelit (patrz punkt 4.8). Obejmuje to zgony pacjentów, którzy byli
w grupie podwyższonego ryzyka wystąpienia niedrożności jelit, w tym tych, którzy otrzymywali jednocześnie wiele leków zmniejszających ruchliwość jelit i (lub) nie zgłaszali objawów
zaparcia. Pacjenci z niedrożnością jelit powinni być leczeni pod ścisłą kontrolą i wymagają
pilnej opieki.

Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (ŻChZZ)
Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych odnotowano przypadki żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ). Ponieważ u pacjentów leczonych lekami przeciwpsychotycznymi często współwystępują czynniki ryzyka ŻChZZ, przed i podczas leczenia kwetiapiną
należy zidentyfikować wszystkie możliwe czynniki ryzyka ŻChZZ i zastosować odpowiednie
środki zapobiegawcze.

Zapalenie trzustki
Zapalenie trzustki było obserwowane w badaniach klinicznych oraz w badaniach po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu. W doniesieniach po wprowadzeniu produktu do obrotu stwierdzano u wielu pacjentów obecność czynników ryzyka mających związek z zapaleniem trzustki, takich jak zwiększony poziom trójglicerydów (patrz punkt 4.4), kamienie żółciowe oraz spożywanie alkoholu, chociaż nie we wszystkich przypadkach występowały czynniki ryzyka.

Dodatkowe informacje
Dane dotyczące stosowanych jednocześnie kwetiapiny i diwalorpeksu lub litu w ostrych epizodach manii o umiarkowanym i ciężkim nasileniu są ograniczone, jednakże skojarzona terapia była dobrze tolerowana (patrz punkty 4.8 i 5.1). Dane wykazały działanie addycyjne w 3.
tygodniu.

Niewłaściwe stosowanie i nadużywanie
Zgłoszono przypadki niewłaściwego stosowania i nadużywania. Przy przepisywaniu kwetiapiny pacjentom z wywiadem nadużywania alkoholu lub narkotyków konieczne może być zachowanie ostrożności.

Laktoza
Produkt Questax XR tabletki o przedłużonym uwalnianiu zawiera laktozę. Leku nie powinni
przyjmować pacjenci z rzadko występującymi dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji galaktozy, całkowitego niedoboru laktazy i zespołu złego wchłaniania glukozy i galaktozy.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Biorąc pod uwagę wpływ kwetiapiny głównie na ośrodkowy układ nerwowy, należy zachować ostrożność podczas podawania kwetiapiny jednocześnie z innymi produktami leczniczymi o działaniu na ośrodkowy układ nerwowy, jak również z alkoholem.

Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów przyjmujących inne leki o działaniu
przeciwcholinergicznym (przeciwmuskarynowym) (patrz punkt 4.4).

Cytochrom P450 (CYP) 3A4 jest enzymem w głównej mierze odpowiedzialnym za metabolizm kwetiapiny katalizowany przez cytochrom P450. W badaniu dotyczącym interakcji, w
grupie zdrowych ochotników, równoczesne podawanie kwetiapiny (w dawce 25 mg) z ketokonazolem, będącym inhibitorem enzymu CYP3A4, prowadziło do pięcio- do ośmiokrotnego
wzrostu wartości pola pod krzywą zależności stężenia od czasu (ang. area under the curve,
AUC) kwetiapiny. Na tej podstawie wykazano, że przeciwwskazane jest równoczesne stosowanie kwetiapiny z inhibitorami CYP3A4. Nie zaleca się także spożywania soku z grejpfruta
podczas terapii kwetiapiną.

W badaniu dotyczącym stosowania dawek wielokrotnych u pacjentów, w celu oceny właściwości farmakokinetycznych kwetiapiny podawanej przed i w trakcie leczenia karbamazepiną
(znany czynnik indukujący enzymy wątrobowe), równoczesne stosowanie karbamazepiny w
sposób znaczący zwiększało klirens kwetiapiny. Ten wzrost klirensu prowadził do zmniejszenia ekspozycji na kwetiapinę (mierzonej na podstawie wartości AUC), średnio do około 13%
ekspozycji w przypadku stosowania kwetiapiny w monoterapii; pomimo tego, w pewnej grupie pacjentów zauważono bardziej wyraźne efekty działania. W wyniku tych interakcji może
dojść do uzyskania niższego stężenia leku w osoczu, co może niekorzystnie wpływać na skuteczność terapii kwetiapiną. Równoczesne podawanie kwetiapiny razem z fenytoiną (kolejnym czynnik indukujący enzymy mikrosomalne) prowadziło do znacznego podwyższenia klirensu kwetiapiny o około 450%. U pacjentów otrzymujących leki indukujące enzymy wątrobowe stosowanie kwetiapiny należy rozpoczynać wyłącznie wówczas, gdy lekarz uzna, że korzyści wynikające ze stosowania tego leku przewyższają ryzyko związane z odstawieniem
leku indukującego enzymy wątrobowe. Ważną kwestią jest, aby jakakolwiek zmiana substancji indukującej była prowadzona stopniowo, a jeżeli to konieczne, należy ją zamienić na substancję bez właściwości indukujących (np. walproinian sodu) (patrz punkt 4.4).

Właściwości farmakokinetyczne kwetiapiny nie ulegały znaczącym zmianom w wyniku równoczesnego stosowania leków przeciwdepresyjnych – imipraminy (inhibitor CYP 2D6) lub
fluoksetyny (inhibitor CYP 3A4 i CYP 2D6).

Właściwości farmakokinetyczne kwetiapiny nie ulegały znaczącym zmianom w wyniku równoczesnego stosowania przeciwpsychotycznych produktów leczniczych – rysperydonu i haloperydolu. Jednoczesne stosowanie kwetiapiny i tiorydazyny prowadziło do zwiększenia klirensu kwetiapiny o około 70%.

Farmakokinetyka kwetiapiny nie ulegała zmianom w wyniku jednoczesnego podawania z cymetydyną.

Farmakokinetyka soli litu nie ulegała zmianom w wyniku jednoczesnego podawania z kwetiapiną.

W 6-tygodniowym, randomizowanym badaniu z zastosowaniem litu i kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu w porównaniu z placebo i kwetiapiną o przedłużonym uwalnianiu u dorosłych pacjentów z ostrą manią, obserwowano większą częstość objawów powiązanych z działaniami pozapiramidowymi (w szczególności drżenia), senności oraz przyrostu masy ciała w
grupie stosującej jako dodatkowe leczenie lit, w porównaniu z grupą otrzymującą placebo
(patrz punkt 5.1).

Właściwości farmakokinetyczne walproinianu sodu i kwetiapiny podczas jednoczesnego stosowania nie zmieniają się w stopniu istotnym klinicznie. W badaniu retrospektywnym obejmującym dzieci i młodzież, które otrzymywały walproinian, kwetiapinę lub oba te leki,
stwierdzono większą częstość występowania leukopenii i neutropenii w grupie leczonej w
sposób skojarzony niż w grupach poddawanych monoterapii.

Nie przeprowadzono badań interakcji z powszechnie stosowanymi produktami leczniczymi
działającymi na układ sercowo-naczyniowy.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu kwetiapiny z produktami leczniczymi, co do których wiadomo, iż wywołują zaburzenia gospodarki elektrolitowej lub wydłużają odstęp QT.

U pacjentów przyjmujących kwetiapinę opisywano przypadki fałszywie dodatnich wyników
wykonywanych metodami immunoenzymatycznymi oznaczeń w kierunku metadonu i tricyklicznych leków przeciwdepresyjnych. W przypadku wątpliwości co do wyników oznaczeń
przesiewowych wykonywanych metodą immunoenzymatyczną zaleca się ich potwierdzenie
odpowiednią metodą chromatograficzną.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Pierwszy trymestr
Umiarkowana liczba publikowanych danych ze stosowania w czasie ciąży (tj. od 300 do 1000
ciąż), w tym indywidualne raporty i pewne badania obserwacyjne nie wskazują na zwiększone ryzyko wystąpienia wad rozwojowych z powodu stosowania kwetiapiny. Jednakże, na
podstawie wszystkich dostępnych danych, nie można sformułować ostatecznego wniosku.
Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Dlatego
kwetiapina powinna być stosowana w ciąży tylko wtedy, gdy korzyści uzasadniają potencjalne ryzyko.

Trzeci trymestr
Dzieci w łonie matki narażone na działanie leków przeciwpsychotycznych (w tym kwetiapiny) w trzecim trymestrze ciąży są narażone na wystąpienie działań niepożądanych, w tym
objawów pozapiramidowych i/lub objawów odstawienia, które mogą charakteryzować się
różnym nasileniem i czasem utrzymywania się po porodzie. Opisywano przypadki pobudzenia psychoruchowego, hipertonii, hipotonii, drżeń, senności, niewydolności oddechowej lub
zaburzeń przyjmowania pokarmu. W związku z powyższym noworodki powinno się uważnie
monitorować.

Karmienie piersią
W oparciu o bardzo ograniczone dane z opublikowanych sprawozdań dotyczących wydalania
kwetiapiny do mleka kobiecego, wydalanie kwetiapiny stosowanej w dawkach terapeutycznych wydaje się być zmienne. Ze względu na brak szczegółowych danych, należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać terapię kwetiapiną, na podstawie oceny
korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia tym produktem leczniczym
dla kobiety.

Płodność
Wpływu kwetiapiny na płodność u ludzi nie były oceniane.. U szczurów obserwowano efekty
związane z podwyższonym stężeniem prolaktyny, jednak nie są one bezpośrednio istotne dla
ludzi (patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Ze względu na działanie na ośrodkowy układ nerwowy kwetiapina może niekorzystnie wpływać na czynności wymagające zdolności koncentracji u pacjentów. W związku z tym należy
pouczyć pacjentów, aby nie prowadzili pojazdów ani nie obsługiwali maszyn, do czasu ustalenia indywidualnych reakcji.

#### 4.8 Działania niepożądane

Do najczęściej opisywanych działań niepożądanych (≥10%) związanych ze stosowaniem
kwetiapiny należą: senność, ból głowy, zawroty głowy, suchość w ustach, objawy związanie
z odstawieniem, wzrost stężenia trójglicerydów w osoczu, wzrost stężenia cholesterolu całkowitego (głównie frakcji LDL), spadek stężenia cholesterolu HDL, zwiększenie masy ciała,
zmniejszenie stężenia hemoglobiny i objawy pozapiramidowe.

W związku z leczeniem kwetiapiną notowano ciężkie skórne działania niepożądane (SCAR,
ang. severe cutaneous adverse reactions), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne
martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), wysypka z eozynofilią i objawami układowymi
(DRESS).

Dane na temat częstości występowania działań niepożądanych obserwowanych podczas stosowania kwetiapiny podano w poniższej tabeli (Tabela 1) zgodnie z formatem zalecanym
przez Radę Międzynarodowych Organizacji ds. Nauk Medycznych (Council for International
Organizations of Medical Sciences) (CIOMS III Working Group; 1995).

Tabela 1 Działania niepożądane związane z leczeniem kwetiapiną

Częstość występowania zdarzeń niepożądanych została podana zgodnie z następującym schematem: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), niezbyt często (od ≥1/1000 do
<1/100), rzadko (od ≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) i częstość nieznana
(nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja układów i narządów

Bardzo
często
Często Niezbyt często
Rzadko Bardzo
rzadko
Nieznane

Zaburzenia
krwi i układu
chłonnego

zmniejszenie stężenia hemoglobiny22

leukopenia 1,
28, zmniejszenie liczby
neutrofili,
zwiększenie
liczby eozynofili27

neutropenia 1,
małopłytkowość, niedokrwistość,
zmniejszenie
liczby płytek
krwi13

agranulocytoza26

Zaburzenia
układu immunologicznego

nadwrażliwość (w tym
alergiczne reakcje skórne)

reakcja anafilaktyczna5

Zaburzenia endokrynologiczne

hiperprolaktynemia15,
zmniejszenie
stężenia całkowitego
T424, zmniejszenie stężenia wolnej
frakcji T424,

zmniejszenie
stężenia wolnej frakcji
T324, niedoczynność tarczycy21

nieadekwatne wydzielanie
hormonu antydiuretycznego

zmniejszenie
stężenia całkowitego
T324, zwiększenie stężenia TSH24
Zaburzenia
metabolizmu i
odżywiania

zwiększenie stężenia trójglicerydów10,30,
zwiększenie stężenia cholesterolu całkowitego
(głównie
frakcji
LDL) 11,30,
zmniejszenie stężenia
cholesterolu
frakcji HDL
17,30, zwiększenie masy
ciała 8,30

wzmożone
łaknienie,
zwiększenie
stężenia glukozy we
krwi do poziomu odpowiadającego
hiperglikemii 6,30

hiponatremia
19, cukrzyca
1,5, zaostrzenie istniejącej
cukrzycy

zespół metaboliczny29

Zaburzenia
psychiczne
przykre sny i
koszmary
senne, myśli
i zachowania
samobójcze20

somnambulizm i związane z nim
reakcje takie, jak mówienie
przez sen
oraz zaburzenie odżywiania
związane ze
snem
Zaburzenia
układu nerwowego

zawroty
głowy 4, 16,
senność 2, 16,
ból głowy,
objawy pozapiramidowe1, 21

dyzartria napady drgawek 1, zespół
niespokojnych nóg,
dyskineza
późna 1, 5,
omdlenie 4, 16
Zaburzenia
serca
tachykardia
4, kołatania
serca 23

wydłużenie
odstępu QT
1,12,18, bradykardia32

kardiomiopatia, zapalenie mięśnia
sercowego
Zaburzenia oka zaburzenie
ostrości
wzroku

Zaburzenia naczyniowe
niedociśnienie ortostatyczne 4, 16

żylna choroba zakrzepowo-zatorowa1

udar33

Zaburzenia
układu oddechowego,
klatki piersiowej i śródpiersia

duszność 23 nieżyt nosa

Zaburzenia żołądka i jelit
suchość w
jamie ustnej

zaparcie,
dyspepsja,
wymioty25

dysfagia7 zapalenie
trzustki1,
niedrożność
jelit
Zaburzenia
wątroby i dróg
żółciowych

zwiększenie
aktywności
aminotransferazy alaninowej w surowicy krwi
(AlAT)3,
zwiększenie
aktywności
gamma-glutamylotranspeptydazy
(GGTP)3

zwiększenie
aktywności
aminotransferazy asparaginianowej w
surowicy
krwi (AlAT)3

żółtaczka5,
zapalenie
wątroby

Zaburzenia
skóry i tkanki
podskórnej

obrzęk naczynioruchowy5, zespół
StevensaJohnsona5

toksyczna
nekroliza naskórka, rumień wielopostaciowy,
wysypka
z eozynofilią
i objawami
układowymi
(DRESS),
zapalenie naczyń
krwionośnych skóry
Zaburzenia
mięśniowoszkieletowe i
tkanki łącznej

rabdomioliza

Zaburzenia nerek i dróg moczowych

zatrzymanie
moczu

Ciąża, połóg i
okres okołoporodowy

noworodkowy polekowy zespół
odstawienia31

Zaburzenia
układu rozrodczego i piersi

dysfunkcja
seksualna
priapizm,
mlekotok,
obrzęk
piersi, zaburzenia miesiączkowania
Zaburzenia
ogólne i stany
w miejscu podania

objawy odstawienne1,

łagodne osłabienie,
obrzęki obwodowe,
drażliwość,
gorączka

złośliwy zespół neuroleptyczny1,
hipotermia

Badania diagnostyczne
podwyższona aktywność kinazy fosfokreatynowej
we krwi14

(1) Patrz punkt 4.4.
(2) W ciągu pierwszych dwóch tygodni może dojść do wystąpienia senności, która najczęściej
ustępuje w ciągu dalszego leczenia kwetiapiną
(3) W pewnej grupie pacjentów, której podawano kwetiapinę, obserwowano bezobjawowe
(aż do 3-krotności normy) zwiększenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) w surowicy krwi lub gamma-glutamylotranspeptydazy w surowicy krwi. Te podwyższone aktywności enzymów miały zazwyczaj charakter odwracalny w trakcie kontynuowania leczenia kwetiapiną
(4) Tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych o działaniu blokującym receptory alfa1-adrenergiczne, kwetiapina może często wywoływać objawy niedociśnienia ortostatycznego, przebiegającego z uczuciem zawrotów głowy, tachykardią, a u pewnych pacjentów z omdleniem, zwłaszcza podczas wstępnego okresu zwiększania dawki (patrz punkt 4.4).
(5) Obliczenia dotyczące częstości tych działań niepożądanych oparto wyłącznie z danych po
wprowadzeniu produktu w postaci leczniczego o natychmiastowym uwalnianiu.
(6) Stężenie glukozy we krwi na czczo wynoszące ≥126 mg/dl (≥7,0 mmol/l) lub przygodne
stężenie glukozy we krwi wynoszące ≥200 mg/dl (≥11,1 mmol/l) stwierdzane przynajmniej
raz.
(7) Zwiększoną częstość występowania dysfagii u pacjentów leczonych kwetiapiną w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo stwierdzano wyłącznie w badaniach klinicznych
dotyczących depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej.
(8) W oparciu o zwiększenie masy ciała o >7% wartości wyjściowej. Występuje głównie
w pierwszych tygodniach leczenia u dorosłych.
(9) W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii, w których oceniano objawy występujące po odstawieniu tego leku, najczęściej stwierdzanymi objawami odstawiennymi były: bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i pobudliwość. Częstość występowania tych objawów uległa znamiennemu obniżeniu po tygodniu od odstawienia leku.
(10) Stężenie triglicerydów ≥200 mg/dl (≥2,258 mmol/l) (u pacjentów w wieku ≥18 lat) lub
≥150 mg/dl (≥1,694 mmol/l) (u pacjentów w wieku <18 lat) stwierdzone przynajmniej jednorazowo.
(11) Stężenie cholesterolu ≥240 mg/dl (≥6,2064 mmol/l) (u pacjentów w wieku ≥18 lat) lub
≥200 mg/dl (≥5,172 mmol/l) (u pacjentów w wieku <18 lat) stwierdzone przynajmniej jednorazowo. Bardzo często stwierdzano zwiększenie stężenia cholesterolu frakcji LDL o
≥30 mg/dl (≥0,769 mmol/l). Średnia zmiana wartości tego parametru wśród pacjentów, u których odnotowano wspomniane zwiększenie stężenia, wyniosła 41,7 mg/dl (1,07 mmol/l).

(12) Patrz tekst poniżej.
(13) Liczba płytek krwi ≤100 × 109/l stwierdzona przynajmniej jednokrotnie.
(14) W oparciu o dokonywane w toku badań klinicznych zgłoszenia zdarzeń niepożądanych
polegających na zwiększeniu aktywności kinazy kreatynowej we krwi niezwiązanym ze złośliwym zespołem neuroleptycznym.
(15) Stężenia prolaktyny (pacjenci >18. roku życia): >20 μg/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn;
>30 μg/l
(>1304,34 pmol/l) u kobiet w dowolnym momencie.
(16) Może prowadzić do upadków.
(17) Stężenie cholesterolu frakcji HDL: <40 mg/dl (<1,025 mmol/l) u mężczyzn i <50 mg/dl
(<1,282 mmol/l) u kobiet w dowolnym momencie.
(18) Częstość występowania przesunięcia wartości QTc z <450 ms do ≥450 ms z wydłużeniem o ≥30 ms. W kontrolowanych placebo badaniach dotyczących stosowania kwetiapiny
średnia zmiana i częstość występowania przesunięcia wartości QTc do klinicznie istotnej
wielkości w grupie otrzymującej kwetiapinę i w grupie otrzymującej placebo były podobne.
(19) W co najmniej jednym przypadku zmiana z >132 mmol/l do ≤132 mmol/l.
(20) Podczas stosowania kwetiapiny lub bezpośrednio po jej odstawieniu obserwowano przypadki myśli i zachowań samobójczych (patrz punkty 4.4 i 5.1).
(21) Patrz punkt 5.1
(22) Zmniejszenie stężenia hemoglobiny do wartości ≤13 g/dl (≤8,07 mmol/l) u mężczyzn i
≤12 g/dl (≤7,45 mmol/l) u kobiet stwierdzane co najmniej jednorazowo miał miejsce u 11%
pacjentów otrzymujących kwetiapinę we wszystkich przeprowadzonych badaniach, w tym w
otwartych badaniach kontynuacyjnych. U tych pacjentów średnie maksymalne zmniejszenie
stężenia hemoglobiny w dowolnym punkcie czasowym wyniósł -1,50 g/dl.
(23) Objawy te często występowały z towarzyszącą tachykardią, zawrotami głowy, niedociśnieniem ortostatycznym i (lub) z chorobami serca/układu oddechowego.
(24) Na podstawie zmiany wartości z poziomu wyjściowego, który był prawidłowy, do poziomu potencjalnie istotnego z klinicznego punktu widzenia w dowolnym momencie we
wszystkich późniejszych badaniach. Zmianę wartości stężenia całkowitego T4, stężenia wolnej frakcji T4, stężenia całkowitego T3 i stężenia wolnej frakcji T3 definiowano jako < 0,8-
krotności dolnej granicy normy (pmol/l), a zmianę wartości stężenia TSH definiowano jako
zwiększenie > 5 mIU/l w dowolnym momencie.
(25) Na podstawie zwiększenia częstości występowania wymiotów u pacjentów w podeszłym
wieku (≥65 lat).
(26) Na podstawie zmiany liczby neutrofilów z >=1,5 x 109/l na początku na <0,5 x 109/l w
dowolnym momencie podczas terapii oraz w oparciu o pacjentów z ciężką neutropenią (<0,5
x 109/l) i zakażeniem podczas wszystkich badań klinicznych nad kwetiapiną (patrz punkt 4.4).
(27) Na podstawie zmiany liczby od prawidłowej wartości początkowej do wartości potencjalnie klinicznie istotnej w dowolnym momencie po analizie początkowej, we wszystkich
badaniach. Zmiany liczby eozynofilów definiuje się jako ≥1 × 109 komórek/l w dowolnym
momencie.
(28) Na podstawie zmiany od prawidłowej wartości początkowej do wartości potencjalnie klinicznie istotnej w dowolnym momencie po analizie początkowej, we wszystkich badaniach.
Zmiany liczby białych krwinek definiuje się jako ≤3 × 109 komórek/l w dowolnym momencie.
(29) Na podstawie zgłoszonych działań niepożądanych w postaci obserwowanego zespołu
metabolicznego we wszystkich badaniach klinicznych z kwetiapiną.
(30) U niektórych pacjentów biorących udział w badaniach klinicznych stwierdzano pogorszenie w zakresie więcej niż jednego czynnika metabolicznego obejmującego masę ciała, stężenie glukozy we krwi i stężenie lipidów w surowicy (patrz punkt 4.4).
(31) Patrz punkt 4.6.
(32) Może występować na początku leczenia i jest połączone z niedociśnieniem i (lub) omdleniami. Częstości na podstawie raportów o zdarzeniach niepożądanych bradykardii i związanych z wydarzeniami we wszystkich badaniach klinicznych z kwetiapiną.
(33) Oparte na jednym retrospektywnym, nierandomizowanym badaniu epidemiologicznym

Podczas stosowania leków neuroleptycznych opisuje się przypadki wydłużenia odstępu QT,
komorowych zaburzeń rytmu serca, nagłych i niewyjaśnionych zgonów, zatrzymania akcji
serca i wielokształtnego częstoskurczu komorowego typu torsade de pointes, przy czym powikłania te uważa się za typowe dla wszystkich leków z tej grupy.

Dzieci i młodzież
Takie same działania niepożądane, jak wyżej opisane, dotyczące dorosłych, mogą występować także u dzieci i młodzieży. Poniżej w tabeli przedstawiono działania niepożądane, które
częściej występowały u dzieci i młodzieży (w przedziale wiekowym od 10 do 17 lat) niż u
dorosłych lub działania niepożądane, które w ogóle nie występowały u dorosłych.

Tabela 2 Działania niepożądane u dzieci i młodzieży związane z leczeniem kwetiapiną,
które występują w większej częstości niż u dorosłych, albo niezidentyfikowane w populacji dorosłych

Częstość występowania zdarzeń niepożądanych została podana zgodnie z następującym schematem: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), niezbyt często (≥1/1 000, <1/100),
rzadko (≥1/10 000, <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000).

Klasyfikacja układów i
narządów
Bardzo często Często

Zaburzenia endokrynologiczne
zwiększenie stężenia prolaktyny1
Zaburzenia metabolizmu i
odżywiania
wzmożony apetyt

Zaburzenia układu nerwowego
objawy pozapiramidowe 3, 4 omdlenie

Zaburzenia naczyniowe wzrost ciśnienia tętniczego
krwi2
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i
śródpiersia

nieżyt nosa

Zaburzenia żołądka i jelit wymioty
Zaburzenia ogólne i stany w
miejscu podania
drażliwość3

### 1. Stężenie prolaktyny (pacjenci w wieku <18 lat): >20 μg/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn;
>26 μg/l (>1130,428 pmol/l) u kobiet w dowolnym momencie. U mniej niż 1% pacjentów
stwierdzano zwiększenie stężenia prolaktyny do wartości >100 μg/l.
### 2. Na podstawie zwiększenia powyżej klinicznie istotnych wartości progowych (zmodyfikowanych na podstawie kryteriów amerykańskiego Narodowego Instytutu Zdrowia) lub zwiększenie o >20 mm Hg w przypadku ciśnienia skurczowego lub >10 mm Hg w przypadku ciśnienia rozkurczowego w dowolnym momencie w dwóch krótkoterminowych (3-6 tygodni)
badaniach kontrolowanych placebo z udziałem dzieci i młodzieży.
### 3. Uwaga: Częstość występowania tego objawu jest co prawda podobna do częstości występowania u dorosłych, jednak u dzieci i młodzieży implikacje kliniczne mogą być inne niż u
dorosłych.
### 4. Patrz punkt 5.1

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem
Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49-21-301, fax: +48 22 49-21-309,
e-mail: ndl@urpl.gov.pl.
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy
Na ogół, zgłaszane objawy przedmiotowe i podmiotowe były nasileniem znanych działań farmakologicznych substancji czynnej, tj. senność i sedacja, tachykardia, niedociśnienie i działania przeciwcholinergiczne.

Przedawkowanie może prowadzić do wydłużenia odstępu QT, napadów drgawek, stanu padaczkowego, rabdomiolizy, depresji oddechowej, zatrzymania moczu, splątania, majaczenia
i (lub) pobudzenia, śpiączki i zgonu.

Po przedawkowaniu kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu maksymalna sedacja i maksymalne tętno występują z opóźnieniem, a powrót do stanu początkowego jest dłuższy niż po
przedawkowaniu kwetiapiny w postaci IR.

Pacjenci z istniejącą wcześniej ciężką chorobą układu krążenia mogą być narażeni na zwiększone ryzyko wystąpienia skutków przedawkowania. (patrz punkt 4.4: Niedociśnienie ortostatyczne).

Leczenie przedawkowania
Brak specyficznego antidotum dla kwetiapiny. W przypadku nasilonych objawów przedmiotowych należy rozważyć możliwość zatrucia wielolekowego; zaleca się wdrożenie intensywnej terapii, w tym udrożnienia i utrzymania drożności dróg oddechowych, zapewnienie odpowiedniego natlenowania i wentylacji oraz monitorowanie i podtrzymywanie czynności układu
sercowo-naczyniowego.

W oparciu o doniesienia z piśmiennictwa, pacjenci z majaczeniem i pobudzeniem oraz wyraźnym zespołem antycholinergicznym mogą być leczeni fizostygminą, 1–2 mg (pod stałą kontrolą EKG). Nie jest to zalecane jako standardowe leczenie, z powodu potencjalnego negatywnego wpływu fizostygminy na przewodnictwo serca. Fizostygmina może być stosowana,
jeżeli nie ma zaburzeń w EKG. Nie należy stosować fizostygminy w przypadku arytmii, jakiegokolwiek stopnia bloku serca lub poszerzenia odcinka QRS.

Wprawdzie nie badano zapobiegania wchłanianiu substancji w przypadku przedawkowania,
jednak należy rozważyć przeprowadzenie płukania żołądka w ciężkim zatruciu, jeśli to możliwe w ciągu godziny od spożycia. Należy rozważyć podanie węgla aktywowanego.

W przypadkach przedawkowania kwetiapiny niedociśnienie tętnicze oporne na leczenie należy leczyć odpowiednimi środkami, takimi jak podawanie dożylne płynów i (lub) środków
sympatykomimetycznych. Należy unikać stosowania adrenaliny i dopaminy, gdyż aktywacja
receptorów beta-adrenergicznych może nasilić niedociśnienie w związku z wywoływaną
przez kwetiapinę blokadą receptorów alfa-adrenergicznych.

Po przedawkowaniu kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu notowano tworzenie się bezoarów w żołądku; w dalszym postępowaniu z pacjentem zaleca się odpowiednią diagnostykę
obrazową.
W niektórych przypadkach z powodzeniem dokonywano endoskopowego usunięcia bezoarów
powstałych po przedawkowaniu leku.

Dokładny nadzór lekarski i monitorowanie pacjenta należy kontynuować do czasu normalizacji stanu pacjenta.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwpsychotyczne; pochodne diazepiny, oksazepiny,
tiazepiny i oksepiny
Kod ATC: N05A H04

Mechanizm działania
Kwetiapina należy do atypowych leków przeciwpsychotycznych. Kwetiapina i jej aktywny
metabolit występujący w osoczu u ludzi - norkwetiapina, oddziałują na szereg receptorów
neuroprzekaźników. Kwetiapina i norkwetiapina wykazują powinowactwo do występujących
w mózgu receptorów serotoninergicznych (5HT2) i dopaminergicznych D1 i D2. Uważa się,
że to właśnie połączenie antagonizmu receptorowego z większą wybiórczością w stosunku do
receptorów 5HT2 niż receptorów D2 przyczynia się do klinicznych właściwości przeciwpsychotycznych i mniejszego ryzyka występowania objawów pozapiramidowych przy stosowaniu kwetiapiny w porównaniu z typowymi lekami przeciwpsychotycznymi. Kwetiapina i
norkwetiapina wykazują brak istotnego powinowactwa do receptorów benzodiazepinowych,
ale cechują się dużym powinowactwem do receptorów histaminergicznych oraz alfa1-adrenergicznych, umiarkowanym powinowactwem do receptorów alfa2-adrenergicznych. Kwetiapina
ma również niewielkie lub nie wykazuje powinowactwa do receptorów muskarynowych, podczas gdy norkwetiapina wykazuje umiarkowane do dużego powinowactwo do szeregu receptorów muskarynowych, co może tłumaczyć efekt antycholinergiczny (muskarynowy). Hamowanie działania transportera norepinefryny (ang. norepinephrine transporter, NET) i częściowa aktywność agonistyczna w miejscach 5HT1A przez norkwetiapinę może przyczyniać
się do skuteczności terapeutycznej kwetiapiny jako leku przeciwdepresyjnego.

Działania farmakodynamiczne
Kwetiapina wykazuje aktywność w testach aktywności antypsychotycznej, takich jak test warunkowanego unikania. Blokuje również działanie agonistów dopaminy, co mierzono metodami behawioralnymi lub elektrofizjologicznymi, oraz zwiększa stężenia metabolitu dopaminy, co jest neurochemicznym wskaźnikiem blokady receptorów D2.
W badaniach przedklinicznych, oceniających czynniki predykcyjne objawów pozapiramidowych, kwetiapina nie przypomina standardowych przeciwpsychotycznych produktów leczniczych i charakteryzuje się atypowym profilem działania. Kwetiapina nie wywołuje nadwrażliwości receptorów dopaminergicznych D2 w przypadku długotrwałego podawania. Kwetiapina w dawkach skutecznie blokujących receptor dopaminowy D2 wywołuje jedynie słaby
efekt kataleptyczny. Po długotrwałym podawaniu, kwetiapina wykazuje wybiórcze działanie
na układ limbiczny poprzez wywoływanie depolaryzacyjnej blokady neuronów mezolimbicznych, lecz nie neuronów układu nigrostriatalnego, zawierających dopaminę. Kwetiapina przy
krótkotrwałym i przewlekłym podawaniu w minimalnym stopniu wywołuje objawy dystonii u
małp kapucynek uwrażliwionych na haloperydol i nieotrzymujących wcześniej żadnych leków neuroleptycznych. (patrz punkt 4.8)

Skuteczność kliniczna

Schizofrenia
Skuteczność kwetiapiny w leczeniu schizofrenii została potwierdzona w 6-tygodniowym badaniu klinicznym z grupą kontrolną otrzymującą placebo u pacjentów ze schizofrenią spełniających kryteria DSM-IV (ang. Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) oraz
jednym badaniu klinicznym z grupą kontrolną przyjmującą substancję czynną u pacjentów ze
stabilną klinicznie schizofrenią, w którym kwetiapinę w postaci tabletki o natychmiastowym
uwalnianiu zamieniono na kwetiapinę w postaci tabletki o przedłużonym uwalnianiu.
W badaniu z grupą kontrolną otrzymującą placebo, pierwszorzędowym punktem końcowym
badania była zmiana oceny w skali PANSS (ang. Positive and Negative Syndrome Scale) w
momencie ukończenia badania w porównaniu do oceny w chwili włączenia do badania. Stosowanie kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 400 mg na
dobę, 600 mg na dobę i 800 mg na dobę skutkowało istotną statystycznie poprawą objawów
psychotycznych w porównaniu z placebo. Działanie to było większe w przypadku stosowania
dawek 600 mg i 800 mg w porównaniu z dawką 400 mg. W 6-tygodniowym badaniu klinicznym z grupą kontrolną przyjmującą substancję czynną, z oceną zmiany produktu leczniczego,
pierwszorzędowym punktem końcowym badania był odsetek pacjentów, u których obserwowano brak skuteczności, tj. przerwali udział w badaniu z powodu braku skuteczności lub u
których całościowa ocena w skali PANSS zwiększyła się o 20% lub więcej od wizyty randomizacyjnej w porównaniu do którejkolwiek wizyty. U pacjentów, których stan ustabilizowano, stosując kwetiapinę w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu w dawkach od
400 mg do 800 mg, skuteczność leczenia była utrzymana po zmianie na równorzędną dawkę
dobową kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu, stosowaną raz na dobę.

W długoterminowym badaniu klinicznym pacjentów z ustabilizowaną schizofrenią, którzy
przez 16 tygodni przyjmowali terapię podtrzymującą kwetiapiną w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu, kwetiapina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu wykazała większą skuteczność w zapobieganiu nawrotom niż placebo. Szacowane ryzyko nawrotu po 6 miesiącach leczenia wynosiło 14,3% w grupie leczonej kwetiapiną w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu w porównaniu do 68,2% w grupie otrzymującej placebo. Średnia dawka
wynosiła 669 mg. Podczas leczenia kwetiapiną w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu
przez okres do 9 miesięcy (mediana 7 miesięcy) nie zaobserwowano żadnych nowych wniosków związanych z bezpieczeństwem. W szczególności, podczas długotrwałego stosowania
kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu nie wzrosła liczba zgłaszanych pozapiramidowych działań niepożądanych i przypadków zwiększenia masy ciała.

Choroba afektywna dwubiegunowa
W dwóch badaniach, w których kwetiapinę stosowano w monoterapii w leczeniu umiarkowanych lub ciężkich epizodów maniakalnych, kwetiapina okazała się skuteczniejsza od placebo
w łagodzeniu objawów maniakalnych w 3. i 12. tygodniu stosowania. Znaczącą skuteczność
kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu w porównaniu z placebo wykazano
w kolejnym trzytygodniowym badaniu. Kwetiapina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu podawana była w dawkach w zakresie od 400 do 800 mg na dobę, a średnia dawka wynosiła około 600 mg na dobę. Dane dotyczące stosowania kwetiapiny w skojarzeniu z diwalproeksem lub solami litu w ostrych epizodach maniakalnych o umiarkowanym lub dużym nasileniu, a dotyczące 3. i 6. tygodnia stosowania, są ograniczone; leczenie skojarzone jest jednak dobrze tolerowane. Dane wykazały działanie addycyjne w 3. tygodniu. Drugie badanie
nie wykazało istnienia działania addytywnego w 6. tygodniu stosowania leków.

W badaniu klinicznym, u pacjentów z epizodami depresji w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym typu I lub II, kwetiapina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawce
300 mg na dobę wykazała większą skuteczność niż placebo w zmniejszaniu wskaźnika w
skali MADRS.

W 4 dodatkowych badaniach klinicznych dotyczących kwetiapiny, podczas 8-tygodniowej
terapii u pacjentów z epizodami depresji o umiarkowanym i ciężkim nasileniu w przebiegu
choroby afektywnej dwubiegunowej typu I lub II, stosowanie kwetiapiny w postaci tabletek o
natychmiastowym uwalnianiu w dawce 300 mg i 600 mg było znacząco bardziej skuteczne
niż placebo pod względem istotnych miar rezultatu: średniej poprawy w skali MADRS i odpowiedzi zdefiniowanej jako przynajmniej 50% poprawa całkowitego wyniku w skali MADRS w porównaniu do wartości początkowych. Nie stwierdzono różnicy pod względem wielkości efektu pomiędzy grupą pacjentów otrzymujących kwetiapinę w postaci o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 300 mg a otrzymującymi dawkę 600 mg.

W przedłużonej obserwacji dwóch powyższych badań, wykazano, że długotrwałe leczenie pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź na stosowanie kwetiapiny w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 300 lub 600 mg było skuteczniejsze w porównaniu z
placebo, w odniesieniu do objawów depresji, ale nie w odniesieniu do objawów maniakalnych.

W dwóch badaniach klinicznych dotyczących przeciwdziałania nawrotom z oceną kwetiapiny
w połączeniu z lekami stabilizującymi nastrój u pacjentów z epizodami maniakalnymi, depresyjnymi lub mieszanymi, połączenie z kwetiapiną wykazało większą skuteczność niż leki stabilizujące nastrój stosowane w monoterapii w wydłużaniu czasu do nawrotu zmienionego nastroju (maniakalnego, mieszanego lub depresyjnego). Kwetiapinę podawano w dawce od 400
mg do 800 mg na dobę w dwóch dawkach podzielonych, w połączeniu z solami litu lub walproinianem.

W 6-tygodniowym, randomizowanym badaniu z zastosowaniem litu i kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu w porównaniu z placebo i kwetiapiną o przedłużonym uwalnianiu u dorosłych pacjentów z ostrą manią średnia poprawa w skali YMRS (ang. Young Mania Rating
Scale) pomiędzy grupą, w której zastosowano leczenie wspomagające solami litu a grupą, w
której zastosowano leczenie wspomagające placebo wynosiła 2,8 punktu, a różnica w odsetku
pacjentów odpowiadających na leczenie (zdefiniowanych jako 50% wzrost wyniku w skali
YMRS od wartości początkowej) wynosiła 11% (79% w grupie, w której zastosowano lit jako
leczenie wspomagające w por. z 68% w grupie, w której zastosowano leczenie wspomagające
placebo).
W jednym długotrwałym badaniu (do 2 lat stosowania) z oceną przeciwdziałania nawrotom u
pacjentów z epizodami maniakalnymi, depresyjnymi lub mieszanymi, kwetiapina wykazała
większą skuteczność w porównaniu z placebo w wydłużaniu czasu do nawrotu zaburzeń nastroju (maniakalnego, mieszanego lub depresyjnego) u pacjentów z zaburzeniem afektywnym
dwubiegunowym typu I. Zaburzenia nastroju obserwowano u 91 pacjentów (22,5%) w grupie
stosującej kwetiapinę, u 208 pacjentów (51,5%) w grupie otrzymującej placebo i u 95
(26,1%) w grupie leczonej litem. U pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź na terapię
kwetiapiną, porównując dalsze leczenie kwetiapiną do zmiany terapii z kwetiapiny na lit,
stwierdzono, że zmiana terapii nie była, jak się wydaje, związana z wydłużeniem czasu do nawrotu zaburzeń nastroju.

Ciężkie epizody depresji w dużej depresji
Dwa krótkotrwałe (6-tygodniowc) badania obejmowały pacjentów, u których wystąpiła nieadekwatna odpowiedź na przynajmniej jeden przeciwdepresyjny produkt leczniczy. Kwetiapina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 150 mg i 300 mg na dobę, podawana jako leczenie wspomagające do stosowanej terapii przeciwdepresyjnej (amitryptylina,
bupropion, citalopram, duloksetyna, escytalopram, fluoksetyna, paroksetyna, sertralina lub
wenlafaksyna) wykazała przewagę nad monoterapią lekiem przeciwdepresyjnym w łagodzeniu objawów depresyjnych, ocenioną przez poprawę ogólnych wyników w skali MADRS
(średnia zmiana w skali najmniejszych kwadratów (ang. lowest squares, LS) w stosunku do
placebo: 2–3,3 punktu).

Nie oceniono długoterminowej skuteczności i bezpieczeństwa leczenia wspomagającego u
pacjentów z dużą depresją; jednakże, u pacjentów dorosłych ustalono długoterminową skuteczność oraz bezpieczeństwo monoterapii (patrz poniżej).

Opisane poniżej badania prowadzono przy użyciu kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu w monoterapii, jednak należy podkreślić, że kwetiapina w postaci tabletek o
przedłużonym uwalnianiu jest wskazana wyłącznie do stosowania w leczeniu skojarzonym:

W trzech z czterech krótkoterminowych (do 8 tygodni) badań dotyczących stosowania kwetiapiny w monoterapii u pacjentów z dużą depresją, kwetiapina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu stosowana w dawkach 50 mg, 150 mg i 300 mg na dobę wykazała lepszą
skuteczność niż placebo w łagodzeniu objawów depresyjnych, ocenioną przez zmniejszenie
punktacji ogólnej w skali MADRS (średnia zmiana LS w stosunku do placebo 2-4 punktów).

W badaniach dotyczących zapobiegania nawrotom w monoterapii pacjenci z epizodami depresyjnymi ustabilizowani w fazie terapii otwartej kwetiapiną w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu przez przynajmniej 12 tygodni, zostali losowo przydzieleni do grupy stosującej kwetiapinę w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu raz na dobę lub grupy stosującej placebo, przez okres do 52 tygodni. Średnia dawka kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu podczas fazy z randomizacją wynosiła 177 mg na dobę. Częstość nawrotów wynosiła 14,2% w grupie stosującej kwetiapinę w postaci tabletek o przedłużonym
uwalnianiu oraz 34,4% w grupie pacjentów otrzymujących placebo.

W krótkoterminowym (9 tygodni) badaniu przeprowadzonym wśród pacjentów w podeszłym
wieku (66 do 89 lat) bez choroby otępiennej, ale z dużą depresją, kwetiapina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu, dawkowana elastycznie w zakresie od 50 mg do 300 mg na
dobę, wykazała większą skuteczność niż placebo w ograniczaniu objawów depresyjnych, co
wykazano przez poprawę ogólnych wyników w skali MADRS (średnia zmiana LS w stosunku do placebo -7,54). W tym badaniu pacjenci byli przydzieleni losowo do grupy otrzymującej kwetiapinę w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 50 mg na dobę
w dniach 1-3; dawka mogła być zwiększona do 100 mg na dobę w 4. dniu oraz do 150 mg na
dobę w 8. dniu; następnie dawka mogła być zwiększana do 300 mg na dobę, zależnie od odpowiedzi i tolerancji pacjenta. Średnia dawka kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym
uwalnianiu wynosiła 160 mg na dobę. Tolerancja na kwetiapinę w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu stosowanej raz na dobę u pacjentów w podeszłym wieku, z pominięciem
objawów pozapiramidowych (patrz punkt 4.8 i ,,Bezpieczeństwo kliniczne” poniżej), była porównywalna do obserwowanej u osób dorosłych (18–65 lat). Odsetek pacjentów randomizowanych powyżej 75. roku życia wynosił 19%.

Bezpieczeństwo kliniczne
W krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem pacjentów
ze schizofrenią oraz manią w przebiegu choroby dwubiegunowej skumulowana częstość występowania objawów pozapiramidowych w przypadku kwetiapiny i placebo była podobna
(schizofrenia: 7,8% w grupie stosującej kwetiapinę i 8,0% w grupie stosującej placebo; mania
w przebiegu choroby dwubiegunowej: 11,2% w grupie kwetiapiny i 11,4% w grupie stosującej placebo). Większą częstość występowania objawów pozapiramidowych u pacjentów leczonych kwetiapiną niż u pacjentów otrzymujących placebo stwierdzano w krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z dużą depresją i
epizodami depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej. W krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z depresją w przebiegu choroby
dwubiegunowej skumulowana częstość występowania objawów pozapiramidowych wynosiła
8,9% w grupie stosującej kwetiapinę i
3,8% w grupie stosującej placebo. W krótkoterminowych badaniach klinicznych z grupą kontrolną otrzymującą placebo dotyczących monoterapii w dużej depresji, skumulowana częstość
objawów pozapiramidowych wynosiła 5,4% przy stosowaniu kwetiapiny w postaci tabletek o

przedłużonym uwalnianiu i 3,2% w przypadku placebo. W krótkoterminowym badaniu klinicznym z grupą kontrolną otrzymującą placebo dotyczącym monoterapii u pacjentów w podeszłym wieku z dużą depresją, skumulowana częstość objawów pozapiramidowych wynosiła 9,0% w grupie przyjmującej kwetiapinę w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu i
2,3% w grupie otrzymującej placebo. W przypadku zarówno epizodów depresyjnych w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, jak i dużej depresji, częstość pojedynczych działań niepożądanych (np. akatyzji, zaburzeń pozapiramidowych, drżeń, dyskinezji, dystonii,
niepokoju, mimowolnych skurczów mięśni, nadaktywności psychoruchowej i sztywności
mięśni) nie przekroczyła 4% w żadnej z badanych grup.

W krótkoterminowych badaniach z grupą kontrolną otrzymującą placebo (trwających od 3 do
8 tygodni) z ustalonymi dawkami (50 mg na dobę do 800 mg na dobę) zaobserwowano średnie zwiększenie masy ciała u pacjentów leczonych kwetiapiną w zakresie od 0,8 kg dla dawki
dobowej 50 mg do 1,4 kg dla dawki dobowej 600 mg (z mniejszym wzrostem dla dawki dobowej 800 mg), w porównaniu z 0,2 kg u pacjentów leczonych placebo. Odsetek pacjentów
leczonych kwetiapiną, u których masa ciała uległa zwiększeniu o ≥7%, wynosił od 5,3% dla
dawki 50 mg na dobę do 15,5% dla dawki 400 mg na dobę (przy czym przyrost ten był mniejszy dla dawek 600 mg na dobę i 800 mg na dobę), a w grupie otrzymującej placebo wyniósł
3,7%.

W 6-tygodniowym, randomizowanym badaniu z podawaniem soli litu i kwetiapiny w porównaniu z podawaniem placebo i kwetiapiny u dorosłych pacjentów z ostrą manią wskazano, że
połączenie kwetiapiny z litem powoduje więcej zdarzeń niepożądanych (63% wobec 48% w
przypadku stosowania kwetiapiny w połączeniu z placebo). Wyniki bezpieczeństwa wykazały
większą częstość występowania objawów pozapiramidowych, u 16,8% pacjentów w grupie
stosującej w skojarzeniu lit i 6,6% w grupie stosującej w skojarzeniu placebo, z których większość to były drżenia, obserwowane u 15,6% w grupie z podawaniem litu w terapii skojarzonej i 4,9% w grupie z podawaniem placebo w terapii skojarzonej. Częstość występowania
senności była większa w grupie stosującej kwetiapinę o przedłużonym uwalnianiu w terapii
skojarzonej z litem (12,7%) w porównaniu do grupy stosującej kwetiapinę o przedłużonym
uwalnianiu w skojarzeniu z placebo (5,5%). Ponadto, większy odsetek w grupie pacjentów
leczonych solami litu w skojarzeniu (8,0%) miał na koniec leczenia przyrost masy ciała
(≥7%), w porównaniu do grupy pacjentów stosujących w skojarzeniu placebo (4,7%).

Dłuższe badania kliniczne dotyczące zapobiegania nawrotom miały charakter otwarty (ich
czas trwania wahał się od 4 do 36 tygodni), kiedy pacjenci byli leczeni kwetiapiną, następnie
randomizowany okres odstawienia, podczas którego pacjenci byli losowo przydzielani do
grupy stosującej kwetiapinę lub placebo. U pacjentów losowo przydzielonych do grupy stosującej kwetiapinę średnie zwiększenie masy ciała w okresie otwartym wynosiło 2,56 kg, a do
### 48. tygodnia okresu randomizacji średnie zwiększenie masy ciała wynosiło 3,22 kg w porównaniu z wyjściowym okresem otwartym. Dla pacjentów losowo przydzielonych do stosowania placebo średnie zwiększenie masy ciała w okresie otwartym wynosiło 2,39 kg, a przed
upływem 48. tygodnia okresu z randomizacją 0,89 kg w porównaniu z wyjściowym okresem
bez ślepej próby.

W badaniach klinicznych z grupą kontrolną otrzymującą placebo wśród pacjentów w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych, częstość działań
niepożądanych ze strony naczyń mózgowych na 100 pacjento-lat nie była większa w grupie
stosującej kwetiapinę niż w grupie otrzymującej placebo.

We wszystkich krótkoterminowych badaniach kontrolowanych placebo, w których kwetiapinę stosowano w monoterapii, u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofili ≥1,5 × 109/l, częstość występowania co najmniej raz liczby neutrofilów <1,5 × 109/l wyniosła 1,9% u pacjentów leczonych kwetiapiną i 1, 5% u pacjentów otrzymujących placebo. Częstość występowa-

nia zmiany liczby neutrofilów w zakresie >0,5 do <1,0 × 109/l u pacjentów leczonych kwetiapiną i u pacjentów otrzymujących placebo była taka sama (0,2%). We wszystkich badaniach
klinicznych (badania kontrolowane placebo, badania otwarte, badania z aktywnym komparatorem) u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥1,5 × 109/l, częstość występowania co
najmniej raz zmiany liczby neutrofili <1,5 × 109/l wyniosła 2,9%, a do <0,5 × 109/l – 0,21% u
pacjentów leczonych kwetiapiną.

Leczenie kwetiapiną było związane z zależnym od dawki zmniejszeniem stężenia hormonów
tarczycy. Częstość występowania zmian w TSH wynosiła 3,2% w grupie stosującej kwetiapinę w porównaniu do 2,7% w grupie stosującej placebo. Częstość występowania wzajemnych, potencjalnie istotnych klinicznie zmian zarówno T3 lub T4 i TSH w tych badaniach
była niewielka, a obserwowane zmiany stężeń hormonów tarczycy nie wiązały się z klinicznymi objawami niedoczynności tarczycy. Zmniejszenie całkowitej i wolnej T4 były maksymalne w ciągu pierwszych sześciu tygodni leczenia kwetiapiną, bez dalszego zmniejszania
podczas długotrwałego leczenia. W około 2/3 wszystkich przypadków przerwanie leczenia
kwetiapiną wiązało się z odwróceniem wpływu na całkowitą i wolną T4, niezależnie od czasu
trwania leczenia.

Zaćma/zmętnienie soczewki
W badaniu klinicznym z oceną możliwości tworzenia się zaćmy u pacjentów ze schizofrenią
lub zaburzeniami schizoafektywnymi stosujących kwetiapinę (200–800 mg na dobę) w porównaniu do rysperydonu (2–8 mg na dobę) odsetek pacjentów ze zwiększeniem stopnia
zmętnienia soczewki nie był większy w grupie przyjmującej kwetiapinę (4%) w porównaniu
do grupy stosującej rysperydon (10%), u pacjentów stosujących lek przez co najmniej 21 miesięcy.

Dzieci i młodzież

Skuteczność kliniczna
Skuteczność i bezpieczeństwo kwetiapiny były badane w trzytygodniowym badaniu klinicznym z grupą kontrolną otrzymującą placebo, dotyczącym terapii manii (n=284 pacjentów z
USA, w wieku 10–17 lat). Około 45% pacjentów z tej populacji miało dodatkowo zdiagnozowane ADHD. Dodatkowo przeprowadzono 6-tygodniowe, badanie kliniczne z grupą kontrolną otrzymującą placebo dotyczące schizofrenii (n=222 pacjentów, w wieku 13–17 lat). W
obu badaniach pacjenci, którzy nie wykazywali odpowiedzi klinicznej na leczenie kwetiapiną
byli wykluczani z badania. Leczenie kwetiapiną rozpoczynano od dawki 50 mg na dobę, którą
w drugim dniu leczenia zwiększano do 100 mg na dobę; następnie dawkę stopniowo zwiększano co 100 mg na dobę w dwóch lub trzech dawkach podzielonych do dawki docelowej (od
400 do 600 mg na dobę w przypadku manii i od 400 do 800 mg na dobę w przypadku schizofrenii).

W badaniu nad leczeniem manii różnica średniej zmiany LS wskaźnika całkowitego YMRS
(ang. Young Mania Rating Scale) od wartości początkowej (grupa otrzymująca substancję
czynną minus grupa otrzymująca placebo) wynosiła -5,21 po podawaniu kwetiapiny w dawce
400 mg na dobę oraz -6,56 po podawaniu kwetiapiny w dawce 600 mg na dobę. Wskaźniki
odpowiedzi (poprawa YMRS o ≥50%) wynosiły 64% w grupie otrzymującej kwetiapinę w
dawce 400 mg na dobę, 58% w grupie otrzymującej kwetiapinę w dawce 600 mg na dobę i
37% w grupie otrzymującej placebo.

W badaniu dotyczącym leczenia schizofrenii różnica średniej zmiany LS ogólnego wyniku w
skali PANSS od wartości początkowej (grupa otrzymująca substancję czynną minus grupa
otrzymująca placebo) wynosiła -8,16 po zastosowaniu kwetiapiny w dawce 400 mg na dobę
oraz -9,29 po zastosowaniu kwetiapiny w dawce 800 mg na dobę. Zarówno schemat z małą
dawką kwetiapiny (400 mg na dobę), jak i schemat z dużą dawką (800 mg na dobę) był bar-

dziej skuteczny pod względem odsetka pacjentów z odpowiedzią zdefiniowaną jako zmniejszenie ogólnego wskaźnika PANSS o ≥30%. Zarówno stosowanie w manii, jak i w większych
dawkach w schizofrenii było związane z mniejszymi wskaźnikami odpowiedzi.

W trzecim krótkoterminowym badaniu z grupą kontrolną otrzymującą placebo w monoterapii
kwetiapiną o przedłużonym uwalnianiu u dzieci i młodzieży (w wieku 10–17 lat) z depresją w
zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym, skuteczność nie została udowodniona.

Brak danych na temat długotrwałego efektu albo zapobiegania nawrotom w tej grupie wiekowej.

Bezpieczeństwo kliniczne
W krótkoterminowych opisanych powyżej badaniach z udziałem dzieci i młodzieży z zastosowaniem kwetiapiny, odsetek objawów pozapiramidowych w grupie aktywnej w porównaniu z
placebo wynosił odpowiednio 12,9% w porównaniu z 5,3% w badaniu w schizofrenii, 3,6% w
porównaniu z 1,1% w badaniu w manii w chorobie afektywnej dwubiegunowej, a 1,1% w porównaniu z 0% w badaniu w depresji w chorobie afektywnej dwubiegunowej. Odsetek przyrostu masy ≥7% od wyjściowej masy ciała w ramieniu czynnym w porównaniu z placebo wynosił odpowiednio 17% w porównaniu z 2,5% w badaniach w schizofrenii i manii w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego oraz 13,7% w porównaniu z 6,8% w depresji w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego. Odsetek zdarzeń związanych z samobójstwami w grupie otrzymującej substancję czynną w porównaniu z grupą otrzymującą
placebo wynosił 1,4% w porównaniu z 1,3% w badaniu dotyczącym schizofrenii, 1,0% w porównaniu z 0% w badaniu dotyczącym manii w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej oraz 1,1% w porównaniu z 0% w badaniu dotyczącym depresji w przebiegu choroby
afektywnej dwubiegunowej. Podczas przedłużonej fazy badania po leczeniu depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej odnotowano dwa dodatkowe zdarzenia samobójcze u dwóch pacjentów; jeden z tych pacjentów w chwili zdarzenia był leczony kwetiapiną.

Bezpieczeństwo długoterminowe
Dodatkowe dane dotyczące bezpieczeństwa uzyskano w 26-tygodniowym otwartym przedłużeniu badań krótkoterminowych (n = 380 pacjentów), w którym kwetiapinę podawano w sposób zmienny w zakresie dawek od 400 do 800 mg na dobę. U dzieci i młodzieży stwierdzono
występowanie zwiększenia ciśnienia tętniczego oraz – z większą częstością niż u dorosłych –
wzmożonego łaknienia, objawów pozapiramidowych i zwiększonego stężenia prolaktyny w
surowicy (patrz punkty 4.4 i 4.8).
W odniesieniu do przyrostu masy ciała, przy uwzględnieniu normalnego wzrostu w dłuższej
perspektywie, stosowano jako klinicznie istotną zmianę wzrost o co najmniej 0,5 odchylenia
standardowego od wartości początkowej wskaźnika masy ciała (ang. body mass index, BMI);
18,3% pacjentów leczonych kwetiapiną przez co najmniej 26 tygodni spełniło to kryterium.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Kwetiapina po podaniu doustnym jest dobrze wchłaniana. Maksymalne stężenia kwetiapiny w
postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu i norkwetiapiny w osoczu występują po około 6
godzinach od zastosowania kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu (Tmax). Maksymalne stężenie molowe czynnego metabolitu kwetiapiny, norkwetiapiny, w stanie stacjonarnym wynosi 35% wartości dla kwetiapiny.

Farmakokinetyka kwetiapiny i norkwetiapiny jest liniowa i proporcjonalna do dawek aż do
dawki 800 mg podawanej raz na dobę. Powierzchnia pola pod krzywą (AUC) dla kwetiapiny
w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu podawanej raz na dobę i takiej samej dawki
dobowej kwetiapiny fumaranu (kwetiapina w postaci o natychmiastowym uwalnianiu), podawanej dwa razy na dobę, jest porównywalna, ale maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) jest o

13% mniejsze w stanie stacjonarnym. Porównując kwetiapinę o przedłużonym uwalnianiu do
kwetiapiny o natychmiastowym uwalnianiu, AUC metabolitu – norkwetiapiny jest mniejsze o
18%.
W badaniu z oceną wpływu pokarmu na biodostępność kwetiapiny stwierdzono, że pokarm
bogaty w tłuszcze powodował znaczące statystycznie zwiększenie Cmax i AUC kwetiapiny w
postaci o przedłużonym uwalnianiu, o odpowiednio 50% i 20%. Nie można wykluczyć, że
wpływ posiłków wysokotłuszczowych na produkt leczniczy może być większy. W porównaniu do tego, lekki posiłek nie wywierał znaczącego wpływu na Cmax lub AUC kwetiapiny. Zaleca się, aby kwetiapina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu przyjmowana była raz
na dobę bez pokarmu.

Dystrybucja
Kwetiapina w około 83% wiąże się z białkami osocza.

Metabolizm
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie, przy czym po podaniu znakowanej radioaktywnie kwetiapiny, związki macierzyste w postaci niezmienionej wydalane
są z moczem i kałem w mniej niż 5%.
Badania in vitro wykazały, że najważniejszym izoenzymem odpowiedzialnym za metabolizm
kwetiapiny pośredniczony przez układ enzymatyczny cytochromu P450 jest izoenzym
CYP3A4. Norkwetiapina jest tworzona i eliminowana głównie przez izoenzym CYP3A4.

Stwierdzono, że kwetiapina i kilka jej metabolitów (w tym norkwetiapina) są słabymi inhibitorami aktywności izoenzymów 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4 ludzkiego cytochromu P450 w
warunkach in vitro. Hamowanie CYP w warunkach in vitro stwierdzano tylko przy stężeniach
5 do 50 razy większych niż stężenia obserwowane przy zakresie dawek od 300 do
800 mg/dobę u ludzi. Na podstawie wspomnianych badań in vitro można stwierdzić, iż jest
mało prawdopodobne, aby jednoczesne podawanie kwetiapiny z innymi lekami mogło w sposób klinicznie istotny prowadzić do pośredniczonego przez cytochrom P450 hamowania metabolizmu owych innych leków. Z badań na zwierzętach wynika, że kwetiapina może powodować indukcję enzymów należących do układu cytochromu P450. W badaniu nad interakcjami z udziałem pacjentów z psychozami nie stwierdzono jednak zwiększenia aktywności
układu cytochromu P450 po podawaniu kwetiapiny.

Eliminacja
Okres półtrwania w fazie eliminacji kwetiapiny wynosi około 7 godzin, a norkwetiapiny –
około 12 godzin. Około 73% znakowanego radioaktywnie leku było wydalane w moczu, a
21% w kale, przy czym mniej niż 5% całkowitej radioaktywności pochodziło z niezmienionego leku. Średnia wartość molowa wolnej frakcji kwetiapiny i czynnego metabolitu N-dealkilokwetiapiny w osoczu krwi wynosi <5% ilości wydalanej w moczu.

Szczególne populacje pacjentów

Płeć
Właściwości farmakokinetyczne kwetiapiny u mężczyzn i kobiet nie różnią się.

Pacjenci w podeszłym wieku
Średni klirens kwetiapiny u osób w podeszłym wieku jest około 30 do 50% niższy niż u dorosłych w wieku od 18 do 65 lat.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
Średni klirens kwetiapiny w osoczu był zmniejszony o około 25% u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min/1,73 m2), jednak poszczególne wartości klirensu mieściły się w zakresie właściwym dla pacjentów z prawidłową czynnością nerek.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Średni klirens kwetiapiny w osoczu był zmniejszony o około 25% u pacjentów ze stwierdzoną niewydolnością wątroby (stabilna marskość poalkoholowa). Ponieważ kwetiapina jest
głównie metabolizowana w wątrobie, u osób z zaburzeniami czynności wątroby można się
spodziewać zwiększonego stężenia w osoczu. W tej grupie pacjentów może być konieczne
dostosowanie dawki (patrz punkt 4.2).

Dzieci i młodzież
Dane farmakokinetyczne zebrano u 9 dzieci w wieku od 10–12 lat oraz u 12 młodych osób,
które poddane były stabilnej terapii 400 mg kwetiapiny w postaci o natychmiastowym uwalnianiu, stosowanej dwa razy na dobę. W stanie stacjonarnym, unormowane zależnie od dawki
stężenie w osoczu związku macierzystego, kwetiapiny, u dzieci i młodzieży (10–17 lat) było
zbliżone do obserwowanego u pacjentów dorosłych, jednakże Cmax u dzieci było na poziomie
wyższego końca zakresu obserwowanego u dorosłych. AUC i Cmax czynnego metabolitu, Ndealkilokwetiapiny, były większe i wynosiły odpowiednio około 62% i 49% u dzieci (10–12
lat) i odpowiednio około 28% i 14% u młodzieży (13–17 lat), w porównaniu z dorosłymi.

Brak dostępnych danych dotyczących stosowania kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu u dzieci i młodzieży.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W serii badań przeprowadzonych w warunkach in vitro oraz in vivo nie stwierdzono cech genotoksyczności kwetiapiny. U zwierząt laboratoryjnych, w przypadku klinicznie istotnego poziomu ekspozycji obserwowano następujące odchylenia, których dotychczas nie potwierdzono w długoterminowych badaniach klinicznych:
U szczurów obserwowano odkładanie się barwnika w tarczycy; u makaków jawajskich –
przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, zmniejszenie stężenia T3 w osoczu, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i zmniejszenie liczby krwinek czerwonych; u psów – zmętnienie
soczewki i zaćmę. (Zaćma/zmętnienie soczewki – patrz punkt 5.1).

W badaniu toksycznego wpływu na zarodki i płody, stwierdzono wzrost częstości skrzywień
w obrębie nadgarstka i kości stępu u płodów królika. Ten efekt występował w przypadku
obecności jawnych matczynych skutków, takich jak zmniejszenie przyrostu masy ciała.
Efekty te były widoczne przy dawkach stosowanych u matek podobnych lub nieco większych
niż u stosowane maksymalne dawki terapeutyczne u ludzi. Znaczenie tej obserwacji dla ludzi
nie jest znane.

W badaniach płodności u szczurów, obserwowano nieznaczne zmniejszenie płodności samców i liczby przypadków ciąży urojonej, przedłużające się okresy międzyrujowe (diestrus),
wzrost odstępów pomiędzy stosunkami oraz obniżony odsetek ciąży. Efekty te są związane ze
zwiększonym stężeniem prolaktyny i nie mają bezpośredniego znaczenia dla ludzi ze względu
na różnice gatunkowe w hormonalnej kontroli rozrodu.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki
Kwasu metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer (1:1), typ A
Laktoza
Magnezu stearynian
Maltoza krystaliczna

Talk

Otoczka tabletki
Kwasu metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer (1:1), typ A
Trietylu cytrynian

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Pudełko tekturowe zawierające odpowiednią liczbę białych nieprzezroczystych blistrów foliowych z PVC/PCTFE/Aluminium oraz ulotkę informacyjną.

Dostępne wielkości opakowań:
Questax XR, 50 mg: 10, 30, 50, 60, 100 i 180 tabletek
Questax XR, 150 mg: 10, 30, 50, 60, 100 i 180 tabletek
Questax XR, 200 mg: 10, 30, 50, 60, 100 i 180 tabletek
Questax XR, 300 mg: 10, 30, 50, 60, 100 i 180 tabletek
Questax XR, 400 mg: 10, 30, 50, 60, 100 i 180 tabletek

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak szczególnych wymagań.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

neuraxpharm Arzneimittel GmbH
Elisabeth-Selbert-Str. 23
40764 Langenfeld
Niemcy

### 8. NUMER(Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr: 24482, 24483, 24484, 24485,24486

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO
29.06.2021

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.