# Questax XR

> Kwetiapina · 600 mg · Tabletki o przedłużonym uwalnianiu

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Questax XR
- **Nazwa powszechna:** Quetiapinum
- **Substancja czynna:** [Kwetiapina](https://apteka.online/odpowiedniki/quetiapinum)
- **Moc:** 600 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki o przedłużonym uwalnianiu
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** N05AH04
- **Liczba opakowań:** 6
- **Numer pozwolenia:** 26012
- **Podmiot odpowiedzialny:** neuraxpharm Arzneimittel GmbH
- **Producent:** Pharmathen International S.A.
Pharmathen S.A., Grecja
Grecja
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/psycholeptyki/questax-xr-tabl-pu-600-mg-neuraxpharm
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/psycholeptyki/questax-xr-tabl-pu-600-mg-neuraxpharm.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/41611/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/41611/characteristic

## Dostępne opakowania (6)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 10 tabl. | 5909991435776 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 20 tabl. | 5909991435783 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 30 tabl. | 5909991435790 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 50 tabl. | 5909991435806 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 60 tabl. | 5909991435813 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 100 tabl. | 5909991435820 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Questax XR i w jakim celu się go stosuje?
Lek Questax XR zawiera substancję czynną nazwaną kwetiapiną. Należy ona do grupy leków
zwanych lekami przeciwpsychotycznymi. Lek Questax XR można stosować w leczeniu
następujących chorób, takich jak:
• Duże epizody depresyjne w chorobie afektywnej dwubiegunowej, kiedy pacjent odczuwa
głęboki smutek, przygnębienie, ma poczucie winy, brak energii i apetytu lub nie może
spać.
• Mania: stan, w którym pacjent jest bardzo silnie podekscytowany, podniecony,
pobudzony, pełen entuzjazmu lub nadmiernie aktywny, lub ma zaburzoną zdolność
krytycznej oceny, jest agresywny lub uciążliwy.
• Schizofrenia: stan, kiedy pacjent słyszy i widzi nierzeczywiste głosy i obrazy, przyjmuje
za prawdziwe nieistniejące rzeczy, jest nadmiernie podejrzliwy, zaniepokojony,
zagubiony, ma poczucie winy, jest spięty lub silnie przygnębiony.

Nawet jeśli pacjent poczuje się lepiej, lekarz może zalecić kontynuowanie leczenia lekiem
Questax XR.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Questax XR

Kiedy nie stosować leku Questax XR
• Jeśli pacjent ma uczulenie na kwetiapinę lub którykolwiek z pozostałych składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6)
• Jeśli pacjent stosuje którykolwiek z następujących leków:
- niektóre leki na zakażenie wirusem HIV,
- leki z grupy azoli (stosowane w zakażeniach grzybiczych),
- erytromycyna lub klarytromycyna (leki stosowane w zakażeniach),

- nefazodon (lek stosowany w leczeniu depresji).

Nie należy przyjmować leku Questax XR, jeżeli którakolwiek z powyższych sytuacji dotyczy
pacjenta. W razie wątpliwości należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą przed
przyjęciem leku Questax XR.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Questax XR należy omówić to z lekarzem lub
farmaceutą. W szczególności należy poinformować go, jeśli:
• Pacjent lub ktoś z członków rodziny pacjenta ma lub miał jakiekolwiek zaburzenia serca,
na przykład zaburzenia rytmu serca, osłabienie mięśnia sercowego lub zapalenie mięśnia
sercowego, czy też pacjent przyjmuje albo przyjmował jakiekolwiek leki, które mogłyby
wpływać na czynność serca.
• Pacjent ma niskie ciśnienie krwi.
• Pacjent przebył udar mózgu – szczególnie dotyczy to pacjentów w podeszłym wieku.
• Pacjent ma problemy z wątrobą.
• Pacjent miał w przeszłości napad drgawkowy (padaczka).
• Pacjent choruje na cukrzycę lub jest obciążony ryzykiem zachorowania na cukrzycę. W
takich sytuacjach lekarz może sprawdzać stężenie cukru we krwi pacjenta podczas
leczenia lekiem Questax XR.
• U pacjenta stwierdzono w przeszłości spadek liczby białych krwinek (związany lub
niezwiązany z przyjmowaniem innych leków).
• Jeśli pacjent jest osobą w podeszłym wieku z otępieniem (postępującą utratą czynności
mózgu). W takiej sytuacji pacjent nie powinien przyjmować leku Questax XR, gdyż leki
z tej grupy mogą zwiększać ryzyko wystąpienia udaru mózgu, a w niektórych
przypadkach zwiększać ryzyko zgonu u osób w podeszłym wieku z otępieniem.
• Jeśli pacjent jest osobą w podeszłym wieku z chorobą Parkinsona/parkinsonizmem.
• U pacjenta lub w jego rodzinie występowały w wywiadzie zakrzepy krwi, ponieważ leki z
tej grupy są kojarzone z ich powstawaniem.
• U pacjenta występuje lub występował stan krótkotrwałego zatrzymania oddychania
podczas snu nocnego (zwany „bezdechem sennym”) i pacjent przyjmuje leki zwalniające
normalną aktywność mózgu („leki uspokajające”).
• U pacjenta występuje lub występował stan, w którym nie można całkowicie opróżnić
pęcherza (zatrzymanie moczu), występuje powiększenie prostaty, blokada w jelitach lub
zwiększone ciśnienie wewnątrz oka. Stany te są niekiedy wywołane przez leki zwane
środkami przeciwcholinergicznymi, których działanie terapeutyczne zmienia sposób
funkcjonowania komórek nerwowych.
• Pacjent w przeszłości nadużywał alkoholu lub narkotyków.

Należy niezwłocznie poinformować lekarza, jeżeli po przyjęciu leku Questax XR
wystąpią którekolwiek z poniższych objawów:
• Jednocześnie występujące gorączka, ciężka sztywność mięśni, nasilone pocenie się lub
ograniczona świadomość (zaburzenie zwane „złośliwym zespołem neuroleptycznym").
Może być konieczna natychmiastowa pomoc medyczna.
• Niekontrolowane ruchy, przede wszystkim w obrębie twarzy i języka,
• Zawroty głowy lub uczucie nadmiernej senności. Może to zwiększać ryzyko
przypadkowych urazów (upadki) u pacjentów w podeszłym wieku.
• Napady drgawek (napady padaczkowe).
• Długotrwała i bolesna erekcja (priapizm).
• Szybkie i nieregularne bicie serca, nawet podczas odpoczynku, kołatanie serca, trudności
z oddychaniem, ból w klatce piersiowej lub niewyjaśnione zmęczenie. Lekarz będzie
musiał zbadać serce i jeśli to konieczne, natychmiast skierować pacjenta do kardiologa.

Objawy te mogą być spowodowane stosowaniem leków z tej grupy.

Należy niezwłocznie poinformować lekarza jeżeli u pacjenta wystąpi:
• Jednocześnie gorączka, objawy grypopodobne, ból gardła lub jakiekolwiek inne
zakażenie, ponieważ może to być następstwo bardzo małej liczby białych krwinek we
krwi; w związku z tym może być konieczne przerwanie stosowania leku Questax XR
i (lub) zastosowanie odpowiedniego leczenia.
• Zaparcie łącznie z utrzymującym się bólem brzucha, lub uporczywe zaparcie mimo
leczenia, ponieważ może to prowadzić do poważnej blokady jelit.

Myśli samobójcze i nasilenie depresji
Pacjenci z depresją mogą czasami mieć myśli o samookaleczeniu lub o popełnieniu
samobójstwa. Takie objawy lub zachowania mogą nasilać się na początku leczenia, ponieważ
leki z tej grupy zaczynają działać zazwyczaj dopiero po upływie około dwóch tygodni, a
czasem później.
Myśli te mogą też nasilić się, jeśli pacjent nagle przerwie przyjmowanie leku. Tego rodzaju
myśli częściej pojawiają się u młodych dorosłych. Dane z badań klinicznych wykazują
zwiększone ryzyko myśli samobójczych i (lub) zachowań samobójczych u młodych
dorosłych osób z depresją w wieku poniżej 25 lat.

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do szpitala, jeśli wystąpią myśli
o samookaleczeniu lub myśli samobójcze. Pomocne może okazać się poinformowanie
krewnych lub przyjaciół o depresji oraz poproszenie ich o przeczytanie tej ulotki. Pacjent
może poprosić o informowanie go, gdy bliskie mu osoby zauważą, że depresja nasiliła się lub
wystąpiły niepokojące zmiany w jego zachowaniu.

Ciężkie skórne działania niepożądane (ang. Severe cutaneous adverse reactions -
SCARs)
W trakcie leczenia lekiem Questax XR bardzo rzadko zgłaszano ciężkie skórne działania
niepożądane (SCARs), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu. Zwykle
przejawiają się one jako:
• zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson Syndrom - SJS), rozległa wysypka z
pęcherzami i łuszczącą się skórą, szczególnie wokół ust, nosa, oczu i narządów
płciowych;
• toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. Toxic Epidermal Necrolysis -
TEN), cięższa postać powodująca rozległe łuszczenie się skóry;
• wysypka z eozynofilią i objawami układowymi (ang. Drug Reaction with
Eosinophilia and Systemic symptoms - DRESS); obejmująca objawy grypopodobne z
wysypką, gorączką, powiększeniem węzłów chłonnych i nieprawidłowymi wynikami
badań krwi (w tym zwiększenie liczby białych krwinek (eozynofilia) i enzymów
wątrobowych);
• Ostra uogólniona osutka krostkowa (ang. AGEP – Acute Generalised Exenthematous
Pustulosis), małe pęcherze wypełnione ropą;
• Rumień wielopostaciowy, wysypka skórna ze swędząco-czerwonymi nieregularnymi
plamami.

Jeśli u pacjenta wystąpią te objawy, należy przerwać stosowanie leku Questax XR i
natychmiast skontaktować się z lekarzem prowadzącym lub zgłosić się po pomoc medyczną.

Zwiększenie masy ciała
U pacjentów stosujących lek Questax XR obserwowano przypadki zwiększenia masy ciała.
Pacjent i jego lekarz powinni regularnie kontrolować masę ciała pacjenta.

Dzieci i młodzież
Lek Questax XR nie jest przeznaczony do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej
18 lat.

Lek Questax XR a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez
pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.
Nie należy przyjmować leku Questax XR, jeśli pacjent przyjmuje którekolwiek spośród
następujących leków:
• niektóre leki stosowane w zakażeniach wirusem HIV,
• leki należące do grupy pochodnych azolowych (stosowane w zakażeniach grzybiczych),
• erytromycyna lub klarytromycyna (leki stosowane w zakażeniach),
• nefazodon (lek stosowany w leczeniu depresji).

Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent stosuje którykolwiek z następujących leków:
• leki przeciwpadaczkowe (np. fenytoina lub karbamazepina),
• leki na nadciśnienie tętnicze,
• barbiturany (leki stosowane na bezsenność),
• tiorydazyna lub lit (inne leki przeciwpsychotyczne),
• leki wpływające na rytm serca, na przykład leki, które mogą zaburzyć równowagę
elektrolitową (zmniejszenie stężenia potasu i magnezu), takie jak leki moczopędne
(powodujące zwiększenie wydalania moczu) lub niektóre antybiotyki (leki zwalczające
zakażenia),
• leki, które mogą powodować zaparcie,
• leki (zwane "przeciwcholinergicznymi"), które wpływają na sposób funkcjonowania
komórek nerwowych, stosowane w leczeniu niektórych chorób.

Przed przerwaniem leczenia jakimkolwiek lekiem, należy najpierw skontaktować się z
lekarzem.

Stosowanie leku Questax XR z jedzeniem, piciem i alkoholem
• Pokarm może wpływać na działanie leku Questax XR i dlatego tabletki należy
przyjmować co najmniej jedną godzinę przed posiłkiem, lub bezpośrednio przed snem.
• Należy uważać na ilość spożywanego alkoholu, gdyż łączny efekt działania leku Questax
XR i alkoholu może powodować senność.
• Nie należy pić soku grejpfrutowego podczas przyjmowania leku Questax XR. Może on
wpływać na sposób działania leku.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy
planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego
leku.

Leku Questax XR nie należy przyjmować w ciąży, chyba że zostało to omówione z lekarzem.
Leku Questax XR nie należy przyjmować w okresie karmienia piersią.

U noworodków, których matki przyjmowały lek Questax XR w ostatnim trymestrze ciąży
(ostatnie trzy miesiące trwania ciąży), mogą wystąpić następujące objawy, które mogą
wskazywać na zespół odstawienia: drżenie, sztywność mięśni i (lub) osłabienie siły
mięśniowej, senność, pobudzenie, trudności z oddychaniem oraz trudności ze ssaniem. Jeśli u
noworodka pojawi się którykolwiek z tych objawów, może zaistnieć konieczność
skontaktowania się z lekarzem.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek może powodować senność. Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn do
czasu poznania, w jaki sposób lek wpływa na organizm pacjenta.

Wpływ na wyniki badań przesiewowych moczu na obecność narkotyków
U pacjentów stosujących kwetiapinę, badania moczu mogą wykazać obecność metadonu lub
leków przeciwdepresyjnych (z grupy trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych), nawet
gdy chory ich nie stosuje. Takie wyniki muszą być potwierdzone za pomocą bardziej
swoistych testów.

Lek Questax XR zawiera laktozę.
Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien
skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

### 3. Jak stosować lek Questax XR?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty. W razie
wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Dawkę początkową ustala lekarz. Dawka podtrzymująca (dawka dobowa) zależy od choroby i
zapotrzebowania pacjenta, jednak zwykle wynosi ona od 150 mg do 800 mg.
• Lek należy przyjmować raz na dobę.
• Nie należy dzielić, rozgryzać ani miażdżyć tabletek.
• Tabletki należy połykać w całości i popijać wodą.
• Tabletki należy przyjmować bez posiłku (co najmniej jedną godzinę przed posiłkiem, lub
przed zaśnięciem; lekarz określi dokładnie, kiedy przyjmować lek).
• Nie należy pić soku grejpfrutowego podczas przyjmowania leku Questax XR. Może on
wpływać na sposób działania leku.
• Nie należy przerywać zażywania tabletek nawet wówczas, gdy następuje poprawa
samopoczucia, dopóki lekarz nie zdecyduje inaczej.

Zaburzenia czynności wątroby
Jeśli pacjent ma problemy z wątrobą, lekarz może zmienić stosowaną dawkę.

Pacjenci w podeszłym wieku
U pacjentów w podeszłym wieku lekarz może zmienić stosowaną dawkę.

Stosowanie u dzieci i młodzieży
Leku Questax XR nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Questax XR
W przypadku przyjęcia większej dawki leku Questax XR niż przepisana przez lekarza, może
wystąpić senność, zawroty głowy, zaburzenia rytmu serca. Należy niezwłocznie zwrócić się
do lekarza lub zgłosić się do najbliższego szpitala. Należy zabrać ze sobą opakowanie leku
Questax XR.

Pominięcie zastosowania leku Questax XR
Jeżeli została pominięta jedna dawka leku, należy ją przyjąć jak najszybciej. Jeśli jednak
zbliża się pora zastosowania kolejnej dawki, należy odczekać i przyjąć lek o zwykłej porze.
Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Questax XR

Po nagłym przerwaniu przyjmowania leku Questax XR mogą wystąpić trudności w
zasypianiu (bezsenność), nudności lub bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy lub
rozdrażnienie.
Lekarz może zalecić stopniowe zmniejszanie dawki przed przerwaniem leczenia.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy
zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one
wystąpią.

Bardzo często (występujące częściej niż u 1 na 10 osób):
• zawroty głowy (mogące prowadzić do upadków), ból głowy lub suchość w jamie ustnej;
• uczucie senności - może ustępować w miarę kontynuowania leczenia lekiem Questax
XR) (może prowadzić do upadków);
• objawy odstawienia (objawy, które występują po przerwaniu stosowania leku Questax
XR), to znaczy trudności w zasypianiu (bezsenność), nudności, bóle głowy, biegunka,
wymioty, zawroty głowy lub rozdrażnienie. Zaleca się stopniowe odstawianie leku przez
okres przynajmniej 1 do 2 tygodni;
• zwiększenie masy ciała;
• nieprawidłowe skurcze mięśni. Mogą to być: utrudnienie rozpoczęcia ruchu, drżenie,
niepokój ruchowy lub sztywność mięśni bez bólu;
• zmiany zawartości we krwi pewnych substancji tłuszczowych (trójglicerydów oraz
cholesterolu całkowitego).

Często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 pacjentów):
• przyspieszona akcja serca;
• uczucie silnego bicia serca, przyspieszonego bicia serca, przerw w pracy serca;
• zaparcie lub objawy żołądkowe (niestrawność);
• osłabienie,
• obrzęk kończyn górnych lub dolnych;
• obniżenie ciśnienia krwi podczas wstawania, które może powodować zawroty głowy lub
omdlenia (mogą prowadzić do upadków);
• podwyższony poziom cukru we krwi;
• nieostre widzenie,
• nietypowe sny i koszmary senne;
• wzmożony apetyt,
• uczucie rozdrażnienia,
• zaburzenia mowy i wypowiedzi;
• myśli samobójcze i nasilenie się depresji;
• duszność,
• wymioty (głównie u osób w podeszłym wieku);
• gorączka,
• zmiany stężenia hormonów tarczycy we krwi;
• zmniejszenie liczby określonych rodzajów krwinek we krwi;
• zwiększenie stężeń enzymów wątrobowych mierzonych we krwi;
• zwiększenie stężenia prolaktyny (hormon) we krwi; Zwiększenie stężenia hormonu
prolaktyny może w rzadkich przypadkach prowadzić do następujących zaburzeń:
o obrzęku piersi i niespodziewanego wydzielania mleka, zarówno u kobiet, jak i
u mężczyzn,

o zaniku lub nieregularnego miesiączkowania u kobiet.

Niezbyt często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 pacjentów):
• napady drgawek;
• reakcje alergiczne, w tym: m.in. guzki (bąble) na skórze, obrzęki skóry oraz obrzęki
okolicy ust;
• nieprzyjemne odczucia w obrębie nóg (określane mianem zespołu niespokojnych nóg),
• trudności z przełykaniem;
• niekontrolowane ruchy, przede wszystkim mięśni twarzy i języka;
• zaburzenia seksualne,
• cukrzyca,
• zmiany w zakresie aktywności elektrycznej serca stwierdzane w EKG (wydłużenie
odstępu QT);
• wolniejsza niż normalnie praca serca, która może występować w czasie rozpoczynania
leczenia i może być związana z obniżeniem ciśnienia tętniczego i omdleniami;
• utrudnienie w oddawaniu moczu;
• omdlenia (mogą prowadzić do upadków);
• zatkany nos,
• zmniejszenie liczby krwinek czerwonych we krwi;
• zmniejszenie stężenia sodu we krwi;
• nasilenie rozpoznanej wcześniej cukrzycy.

Rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 1000 pacjentów):
• łącznie: wysoka temperatura (gorączka), nadmierne pocenie się, sztywność mięśni,
uczucie silnej senności lub zbliżającego się omdlenia (stan zwany złośliwym zespołem
neuroleptycznym);
• żółtawe zabarwienie skóry i twardówek oczu (żółtaczka);
• zapalenie wątroby,
• długotrwała i bolesna erekcja (priapizm);
• obrzęk piersi i niespodziewane wytwarzanie mleka (mlekotok);
• zaburzenia miesiączkowania;
• zakrzepy krwi w żyłach zwłaszcza kończyn dolnych (objawy obejmują obrzęk, ból i
zaczerwienie nóg), które to zakrzepy mogą przemieszczać się z krwią do płuc, powodując
ból w klatce piersiowej i trudności w oddychaniu. Jeśli wystąpi którykolwiek z tych
objawów, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem;
• chodzenie, mówienie, jedzenie lub wykonywanie innych czynności w trakcie snu;
• zmniejszenie temperatury ciała (hipotermia);
• zapalenie trzustki;
• stan (określany jako „zespół metaboliczny”), w którym występują jednocześnie 3 lub
więcej spośród następujących objawów: zwiększona ilość tłuszczu brzusznego,
zmniejszenie „dobrego’’ cholesterolu (HDL-C), zwiększenie rodzaju substancji
tłuszczowych we krwi (triglicerydów), wysokie ciśnienie tętnicze oraz zwiększenie
stężenia cukru we krwi;
• jednoczesne występowanie gorączki, objawów grypopodobnych, bólu gardła, lub
jakiegokolwiek innego zakażenia z bardzo małą liczbą krwinek białych we krwi - stan
określany jako agranulocytoza;
• niedrożność jelit,
• zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej we krwi (substancja pochodząca z mięśni).

Bardzo rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 000 pacjentów):
• ciężka wysypka, pęcherze lub czerwone plamy na skórze;
• ciężka reakcja alergiczna (określana mianem anafilaksji), która może objawiać się
dusznością lub wstrząsem;

• nagły obrzęk skóry, zwykle wokół oczu, okolicy ust i gardła (obrzęk naczynioruchowy);
• ciężkie zaburzenie z powstawaniem pęcherzy na skórze, ustach, oczach i narządach
płciowych (zespół Stevens-Johnsona);
• nieprawidłowe wydzielanie hormonu, kontrolującego objętość wydalanego moczu;
• rozpad włókien mięśniowych i bóle mięśniowe (rabdomioliza).

Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):
• wysypka skórna z nieregularnymi czerwonymi zmianami (rumień wielopostaciowy).
Patrz punkt 2;
• nagłe pojawienie się obszarów zaczerwienionej skóry z małymi krostami (małe pęcherze
wypełnione biało-żółtym płynem, nazywane ostrą uogólnioną osutką krostkową (AGEP).
Patrz punkt 2.
• poważna, nagła reakcja alergiczna z takimi objawami, jak gorączka, powstawanie
pęcherzy na skórze i łuszczenie się skóry (toksyczno-rozpływna martwica naskórka).
Patrz punkt 2;

• wysypka z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS) obejmująca objawy
• grypopodobne z wysypką, gorączką, obrzękiem węzłów chłonnych i nieprawidłowymi
• wynikami badań krwi (w tym zwiększenie liczby białych krwinek (eozynofilia) i
aktywności enzymów wątrobowych). Patrz punkt 2.
• objawy odstawienia mogą wystąpić u noworodków, których matki przyjmowały lek
Questax XR w ostatnim trymestrze ciąży;
• udar
• zaburzenia mięśnia sercowego (kardiomiopatia)
• zapalenie mięśnia sercowego
• zapalenie naczyń krwionośnych (zapalenie naczyń), często z wysypką skórną z małymi
czerwonymi lub fioletowymi guzkami

Grupa leków, do której należy lek Questax XR, może wywoływać zaburzenia rytmu serca,
które mogą być poważne, a w ciężkich przypadkach mogą nawet prowadzić do śmierci.

Niektóre działania niepożądane można stwierdzić wyłącznie po badaniu laboratoryjnym krwi.
Należą do nich zmiany zawartości niektórych substancji tłuszczowych (triglicerydów i
cholesterolu całkowitego) lub cukru we krwi, zmiany stężenia hormonów tarczycy we krwi,
wzrost stężenia enzymów wątrobowych we krwi, spadek liczby niektórych rodzajów krwinek,
spadek liczby krwinek czerwonych we krwi, wzrost stężenia kinazy kreatynowej we krwi
(substancja pochodząca z mięśni), spadek stężenia sodu we krwi oraz wzrost stężenia
hormonu prolaktyny we krwi. Zwiększenie stężenia hormonu prolaktyny może w rzadkich
przypadkach prowadzić do następujących zaburzeń:
• u mężczyzn i kobiet – do obrzęku piersi i niespodziewanego wytwarzania mleka,
• braku lub nieregularnego miesiączkowania u kobiet.
Lekarz może zalecić okresowe wykonanie badań kontrolnych.

Dodatkowe działania niepożądane u dzieci i młodzieży
Te same działania niepożądane, które występują u dorosłych, mogą też pojawiać się u dzieci
i młodzieży.

Poniżej wymienione działanie niepożądane obserwowano częściej lub wyłącznie u dzieci i
młodzieży:

Bardzo często (występujące częściej niż u 1 na 10 osób):

• zwiększenie stężenia hormonu prolaktyny we krwi. Zwiększenie stężenia hormonu
prolaktyny może w rzadkich przypadkach prowadzić do następujących zaburzeń:
- u chłopców i dziewcząt – do obrzęku piersi i niespodziewanego wytwarzania mleka,
- u dziewcząt – do braku miesiączki lub nieregularnych miesiączek;
• wzmożony apetyt,
• wymioty,
• nietypowe skurcze mięśni, w tym: utrudnione rozpoczynanie ruchu, drżenie, niepokój
ruchowy lub sztywność mięśni bez bólu;
• zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi.

Często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 pacjentów):
• osłabienie, omdlenie (mogące prowadzić do upadków),
• zatkany nos,
• uczucie rozdrażnienia.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy
niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub
farmaceucie. Działania niepożą dane moż na zgłaszać bezpośrednio do Departamentu
Monitorowania Niepożą danych Działań Produktów Leczniczych Urzę du Rejestracji
Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: 22 49-21-301, faks: 22 49-21-309,
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na
temat bezpieczeństwa stosowania leku.

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

### 5. Jak przechowywać lek Questax XR?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu po
skrócie EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy
zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże
chronić środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Questax XR
• Substancją czynną leku jest kwetiapina. Lek Questax XR zawiera 600 mg kwetiapiny
(w postaci kwetiapiny fumaranu).
• Inne składniki leku to:
Rdzeń tabletki: laktoza, kwasu metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer (1:1), typ A,
maltoza krystaliczna, magnezu stearynian i talk.
Otoczka tabletki: kwasu metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer (1:1), typ A, trietylu
cytrynian.

Jak wygląda lek Questax XR i co zawiera opakowanie
- Tabletki o przedłużonym uwalnianiu 600 mg są białe lub w kolorze złamanej bieli,
owalne, obustronnie wypukłe, z wygrawerowanym napisem „600” na jednej stronie.

- Questax XR, tabletki o przedłużonym uwalnianiu są dostępne w foliowych blistrach z
PVC/PCTFE/Aluminium zapakowanych w pudełka tekturowe.

Dostępne wielkości opakowań:
Questax XR, 600 mg: 10, 20, 30, 50, 60 i 100 tabletek

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny:
neuraxpharm Arzneimittel GmbH
Elisabeth-Selbert-Straße 23
40764 Langenfeld
Niemcy

Wytwórca:
Pharmathen International SA
Sapes Industrial Park Block 5
69300 Rodopi
Grecja

Pharmathen SA
6 Dervenakion Str
15351 Pallini Attiki
Grecja

neuraxpharm Arzneimittel GmbH
Elisabeth-Selbert-Straße 23
40764 Langenfeld
Niemcy

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich
Europejskiego Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Dania: Quetamed
Polska: Questax XR
Francja: Quétiapine Neuraxpharm LP 600 mg, comprimé à libération prolongée
Słowacja: Questax XR 600 mg tablety s predĺženým uvoľňovaním
Czechy: Questax Prolong
Węgry: Questax XR 600 mg retard tabletta
Hiszpania: Psicotric Prolong 600 mg comprimidos de liberación prolongada
Niemcy: Quetiapin-neuraxpharm 600 mg Retardtabletten

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 11/2021

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Questax XR, 600 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka o przedłużonym uwalnianiu Questax XR, 600 mg zawiera 600 mg kwetiapiny
(w postaci kwetiapiny fumaranu)
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 170,52 mg laktozy na tabletkę

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka o przedłużonym uwalnianiu

600 mg: biała lub w kolorze złamanej bieli, owalna, obustronnie wypukła tabletka,
z wytłoczonym napisem „600” na jednej stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy jest wskazany w:
• leczeniu schizofrenii,
• leczeniu choroby afektywnej dwubiegunowej:
- Leczenie epizodów maniakalnych o umiarkowanym lub dużym nasileniu
w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej
- Leczenie epizodów ciężkiej depresji w przebiegu choroby afektywnej
dwubiegunowej,
- Zapobieganie nawrotom epizodów manii lub depresji u pacjentów z chorobą
afektywną dwubiegunową, którzy wcześniej reagowali na leczenie kwetiapiną.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
Do każdego wskazania schemat dawkowania jest inny. Należy dopilnować, aby pacjent
otrzymał dokładne informacje dotyczące dawkowania odpowiedniego do jego choroby.

Zakres dawek wynosi od 400 mg do 800 mg na dobę. Nie jest możliwe stosowanie tego
produktu we wszystkich zalecanych dawkach wymienionych w ChPL.

Dorośli
Leczenie schizofrenii i umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych w przebiegu
choroby afektywnej dwubiegunowej
Produkt leczniczy Questax XR powinien być podawany co najmniej jedną godzinę przed
posiłkiem. Na początku leczenia dawka dobowa wynosi 300 mg w dniu 1. i 600 mg w dniu 2.
Zalecana dawka wynosi 600 mg na dobę, jednakże w klinicznie uzasadnionych przypadkach
dawkę można zwiększyć do 800 mg na dobę. Dawkę należy dostosować w zakresie

efektywnych dawek od 400 mg do 800 mg na dobę, w zależności od odpowiedzi klinicznej
i tolerancji pacjenta. W leczeniu podtrzymującym w schizofrenii nie ma konieczności
dostosowania dawki.

Leczenie epizodów ciężkiej depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej
Produkt leczniczy powinien być podawany przed snem. Przez pierwsze cztery dni leczenia
całkowite dawki dobowe wynoszą odpowiednio: 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200 mg
(dzień 3.) i 300 mg (dzień 4.). Zalecana dawka dobowa wynosi 300 mg. W badaniach
klinicznych nie obserwowano żadnych dodatkowych korzyści w grupie przyjmującej dawkę
600 mg w porównaniu z grupą przyjmującą dawkę 300 mg (patrz punkt 5.1). W
pojedynczych przypadkach korzystne może być stosowanie dawki 600 mg. Dawki większe
niż 300 mg powinny być wprowadzane przez lekarzy mających doświadczenie w leczeniu
choroby afektywnej dwubiegunowej. U niektórych pacjentów, w razie obaw dotyczących
tolerancji, w badaniach klinicznych wykazano możliwość rozważenia zmniejszenia dawki do
minimum 200 mg.

Zapobieganie nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej
Pacjenci, u których wystąpiła reakcja na leczenie produktem leczniczym Questax XR w
ostrym okresie choroby afektywnej dwubiegunowej, powinni kontynuować przyjmowanie
tego produktu leczniczego w tej samej dawce przed snem, aby zapobiegać nawrotom
epizodów maniakalnych, maniakalno-depresyjnych i depresyjnych w przebiegu choroby
afektywnej dwubiegunowej. Dawkę produktu leczniczego można dostosować w zależności od
odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta, w zakresie dawek od 300 mg do 800 mg na dobę.
Ważne, aby w terapii podtrzymującej stosować najmniejsze skuteczne dawki.

Zmiana terapii z kwetiapiny w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu
W celu ułatwienia dawkowania pacjentom stosującym obecnie kwetiapinę w postaci tabletek
o natychmiastowym uwalnianiu, w dawkach podzielonych, możliwa jest zmiana terapii na
tabletki o przedłużonym uwalnianiu w równoważnej całkowitej dawce dobowej
przyjmowanej raz na dobę.
Konieczne może być indywidualne dostosowanie dawki.

Pacjenci w podeszłym wieku
Podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne i przeciwdepresyjne, kwetiapinę należy
stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów w podeszłym wieku, szczególnie w
początkowym okresie terapii. Konieczne może być wolniejsze zwiększanie dawki kwetiapiny
i stosowanie mniejszej dawki dobowej niż u młodszych pacjentów. Średni klirens osoczowy
kwetiapiny u pacjentów w podeszłym wieku był zmniejszony o 30% do 50% w porównaniu z
wartościami występującymi u młodszych pacjentów. U osób w podeszłym wieku leczenie
należy rozpoczynać od dawki wynoszącej 50 mg na dobę. Dawkę można zwiększać o 50 mg
na dobę do dawki skutecznej, zależnie od indywidualnej odpowiedzi klinicznej i tolerancji
pacjenta na leczenie.
U pacjentów w podeszłym wieku z ciężkimi epizodami depresji w przebiegu dużej depresji
dawkowanie należy rozpoczynać od 50 mg na dobę w dniach od 1. do 3., zwiększając do 100
mg na dobę dnia 4. i do 150 mg na dobę dnia 8. Należy stosować najmniejszą skuteczną
dawkę, zaczynając od 50 mg na dobę. Jeśli w oparciu o indywidualną ocenę stanu pacjenta
trzeba zwiększyć dawkę do 300 mg na dobę, nie należy wprowadzać tego dawkowania przed
### 22. dniem leczenia.

Nie oceniano skuteczności ani bezpieczeństwa stosowania omawianego leku u pacjentów
w wieku powyżej 65 lat z epizodami depresyjnymi w przebiegu choroby afektywnej
dwubiegunowej.

Dzieci i młodzież

Kwetiapiny nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat, ze względu na
brak danych uzasadniających stosowanie w tej grupie wiekowej. Dostępne dane z badań
klinicznych z grupą kontrolną placebo przedstawione są w punktach 4.4, 4.8, 5.1 i 5.2.

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. W związku z tym
kwetiapinę należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów z udokumentowanym
zaburzeniem czynności wątroby, szczególnie w początkowym okresie stosowania.
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby leczenie należy rozpocząć od dawki
wynoszącej 50 mg na dobę. Dawkę można zwiększać o 50 mg na dobę do dawki skutecznej,
zależnie od indywidualnej odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta na leczenie.

Sposób podawania
Questax XR powinien być podawany raz na dobę, bez pokarmu. Tabletki należy połykać
w całości, nie należy ich dzielić, żuć ani kruszyć.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów cytochromu P450 3A4, takich jak: inhibitory proteazy
HIV, leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, erytromycyna, klarytromycyna i nefazodon, jest
przeciwwskazane (patrz punkt 4.5).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Questax XR jest wskazany w kilku wskazaniach, dlatego profil bezpieczeństwa powinien być
określony w oparciu o indywidualne rozpoznanie i dawkę stosowaną u pacjenta.

Nie ustalono długoterminowej skuteczności ani bezpieczeństwa stosowania w leczeniu
wspomagającym u pacjentów z dużą depresją, określono natomiast długoterminową
skuteczność i bezpieczeństwo u dorosłych pacjentów, u których zastosowano monoterapię
(patrz punkt 5.1).

Dzieci i młodzież
Kwetiapina nie jest zalecana do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat, ze
względu na brak danych uzasadniających stosowanie w tej grupie wiekowej. Badania
kliniczne dotyczące stosowania kwetiapiny wykazały, że w porównaniu do znanego profilu
bezpieczeństwa określonego dla pacjentów dorosłych (patrz punkt 4.8), poszczególne
działania niepożądane występowały ze zwiększoną częstością u dzieci i młodzieży w
porównaniu z dorosłymi (zwiększony apetyt, zwiększenie stężenia prolaktyny w surowicy,
wymioty, zapalenie błony śluzowej nosa i omdlenia) lub mogą mieć inne następstwa u dzieci
i młodzieży (objawy pozapiramidowe i drażliwość); zidentyfikowano też jedno działanie
nieobserwowane wcześniej w badaniach u pacjentów dorosłych (zwiększone ciśnienie krwi).
U dzieci i młodzieży obserwowano odchylenia w parametrach czynnościowych tarczycy.

Ponadto, długotrwałe bezpieczeństwo oddziaływania terapii z zastosowaniem kwetiapiny na
wzrost i dojrzewanie badano nie dłużej niż przez 26 tygodni. Nie są znane długotrwałe
implikacje dla rozwoju poznawczego i behawioralnego.

W badaniach klinicznych z udziałem dzieci i młodzieży z grupą kontrolną otrzymującą
placebo, podawaniu kwetiapiny towarzyszyła zwiększona częstość objawów
pozapiramidowych w porównaniu z placebo u pacjentów ze schizofrenią oraz epizodami
maniakalnymi lub depresyjnymi w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej (patrz
punkt 4.8).

Samobójstwo/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego
Depresja jest związana ze zwiększonym ryzykiem występowania myśli samobójczych,
samookaleczeń i samobójstw (zdarzenia związane z próbami samobójczymi). Ryzyko to
utrzymuje się do czasu wystąpienia klinicznie istotnej remisji. Ponieważ w pierwszych kilku
tygodniach leczenia, a nawet dłużej, może nie dojść do poprawy, pacjenci powinni
pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską do czasu wystąpienia poprawy. Ogólne
doświadczenie kliniczne wskazuje, iż ryzyko samobójstwa może być zwiększone we
wczesnej fazie poprawy stanu klinicznego.

Ponadto, lekarz powinien rozważyć ryzyko wystąpienia zdarzeń związanych z próbami
samobójczymi po nagłym przerwaniu stosowania kwetiapiny z powodu znanych czynników
ryzyka związanych z leczoną chorobą.

Inne zaburzenia psychiczne, w których zalecana jest kwetiapina, mogą być również związane
ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zachowań samobójczych. Ponadto zaburzenia te mogą
współistnieć z ciężkimi epizodami depresyjnymi.
W związku z tym u pacjentów leczonych z powodu innych zaburzeń psychicznych należy
podjąć takie same środki ostrożności, jak u pacjentów z ciężkimi epizodami depresyjnymi.

Pacjenci z zachowaniami samobójczymi w wywiadzie lub pacjenci przejawiający przed
rozpoczęciem leczenia znacznego stopnia skłonności samobójcze, należą do grupy
zwiększonego ryzyka wystąpienia myśli samobójczych lub prób samobójczych i należy ich
poddać ścisłej obserwacji w trakcie leczenia. W przeprowadzonej metaanalizie badań
kontrolowanych placebo oceniających stosowanie leków przeciwdepresyjnych u dorosłych
pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazano zwiększone ryzyko zachowań
samobójczych w przypadku stosowania leków przeciwdepresyjnych w porównaniu z placebo
u pacjentów w wieku poniżej 25 lat.

W trakcie leczenia, zwłaszcza na początku terapii i po zmianie dawki, należy ściśle
obserwować pacjentów, szczególnie z grupy podwyższonego ryzyka. Pacjentów (oraz ich
opiekunów) należy uprzedzić o konieczności zwrócenia uwagi na każdy objaw klinicznego
nasilenia choroby, zachowania lub myśli samobójcze oraz nietypowe zmiany w zachowaniu,
a w razie ich wystąpienia, o konieczności niezwłocznego zwrócenia się do lekarza.

W krótkotrwałych badaniach klinicznych z grupą kontrolną otrzymującą placebo, z udziałem
pacjentów z ciężkimi epizodami depresyjnymi w przebiegu choroby afektywnej
dwubiegunowej, stwierdzono zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u młodych
pacjentów (młodszych niż 25 lat), leczonych kwetiapiną w porównaniu z leczonymi placebo
(odpowiednio 3,0% vs. 0%). U młodych pacjentów (poniżej 25. roku życia) z dużą depresją
biorących udział w badaniach klinicznych ryzyko wystąpienia zachowań samobójczych
wynosiło 2,1% (3/144) w grupie stosującej kwetiapinę i 1,3% (1/75) w grupie stosującej
placebo. Populacyjne retrospektywne badanie kwetiapiny w leczeniu pacjentów z dużymi
zaburzeniami depresyjnymi wykazało zwiększone ryzyko samookaleczenia i samobójstwa u
pacjentów w wieku od 24 do 64 lat bez wcześniejszego samookaleczenia podczas stosowania
kwetiapiny z innymi lekami przeciwdepresyjnymi.

Ryzyko metaboliczne
Biorąc pod uwagę ryzyko pogorszenia profilu metabolicznego, w tym zmian masy ciała,
stężenia glukozy (hiperglikemia) i stężeń lipidów we krwi, które obserwowano w badaniach

klinicznych, w momencie rozpoczęcia terapii należy ocenić parametry metaboliczne pacjenta;
zmiany tych parametrów należy regularnie kontrolować podczas terapii. Pogorszenie się tych
parametrów należy leczyć zgodnie z zasadami postępowania klinicznego (patrz punkt 4.8).

Objawy pozapiramidowe
W badaniach klinicznych z grupą kontrolną otrzymującą placebo u dorosłych pacjentów,
stosowanie kwetiapiny było związane ze zwiększoną częstością występowania objawów
pozapiramidowych w porównaniu do grupy otrzymującej placebo u pacjentów leczonych
z powodu ciężkich epizodów depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej
i dużej depresji (patrz punkty 4.8 i 5.1).

Stosowaniu kwetiapiny towarzyszy rozwój akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie
nieprzyjemnym lub przykrym niepokojem i potrzebą ruchu, co często związane jest
z niemożliwością siedzenia lub stania w miejscu. Objawy te najczęściej występują
w pierwszych kilku tygodniach leczenia. U pacjentów, u których pojawiają się te objawy,
zwiększenie dawki może być szkodliwe.

Dyskinezy późne
Jeśli wystąpią objawy podmiotowe i przedmiotowe późnych dyskinez, należy rozważyć
zmniejszenie dawki lub odstawienie kwetiapiny. Objawy późnych dyskinez mogą się
pogłębić lub rozwinąć po przerwaniu terapii (patrz punkt 4.8).

Senność i zawroty głowy
Leczenie kwetiapiną wiązało się z występowaniem senności i zbliżonych objawów, takich jak
uspokojenie (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych dotyczących leczenia pacjentów
z epizodami depresji w chorobie afektywnej dwubiegunowej i dużej depresji, objawy te
występowały zazwyczaj podczas pierwszych trzech dni leczenia i miały na ogół nasilenie
łagodne do umiarkowanego. Pacjenci, u których występuje senność o ciężkim nasileniu,
mogą wymagać częstszych wizyt lekarskich podczas pierwszych 2 tygodni od wystąpienia
senności, lub do czasu poprawy. Niekiedy należy rozważyć przerwanie leczenia.

Niedociśnienie ortostatyczne
Leczeniu kwetiapiną towarzyszyło niedociśnienie ortostatyczne i związane z tym zawroty
głowy (patrz punkt 4.8), które podobnie jak senność występują zwykle w początkowej fazie
zwiększania dawki. Może to zwiększyć częstość przypadkowych urazów (upadków),
szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Dlatego należy poradzić pacjentom zachowanie
ostrożności do czasu, aż zapoznają się z potencjalnym wpływem produktu leczniczego.

Kwetiapinę należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów z rozpoznaną chorobą
układu sercowo-naczyniowego, zaburzeniami krążenia mózgowego lub innymi stanami
predysponującymi do niskiego ciśnienia tętniczego W razie wystąpienia hipotonii
ortostatycznej należy rozważyć zmniejszenie albo bardziej stopniowe dostosowywanie dawki,
co dotyczy szczególnie pacjentów z rozpoznaną chorobą układu krążenia.

Zespół bezdechu sennego
U pacjentów stosujących kwetiapinę opisywano zespół bezdechu sennego. Kwetiapinę należy
stosować ostrożnie u pacjentów przyjmujących jednocześnie produkty o działaniu
depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy oraz u pacjentów z epizodami bezdechu sennego
w wywiadzie lub którzy są narażeni na bezdech senny, takich jak osoby z nadwagą/otyłością
lub płci męskiej.

Napady drgawek
W badaniach klinicznych z grupą kontrolną nie wykazano różnicy w częstości występowania
napadów drgawek u pacjentów leczonych kwetiapiną lub otrzymujących placebo. Brak
danych na temat częstości występowania drgawek u pacjentów z padaczką w wywiadzie. Jak

w przypadku wszystkich leków przeciwpsychotycznych, zaleca się zachowanie ostrożności u
pacjentów z napadami padaczkowymi w wywiadzie (patrz punkt 4.8).

Złośliwy zespół neuroleptyczny
Stosowanie leków przeciwpsychotycznych, w tym kwetiapiny, może się wiązać
z występowaniem złośliwego zespołu neuroleptycznego (patrz punkt 4.8). Objawy kliniczne
obejmują hipertermię, zaburzenia stanu psychicznego, sztywność mięśni, zaburzenia
czynności układu autonomicznego i zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej.
W razie ich wystąpienia, kwetiapinę należy odstawić i zastosować odpowiednie leczenie.

Ciężka neutropenia i agranulocytoza
W badaniach klinicznych niezbyt często raportowano o występowaniu ciężkiej neutropenii
(liczba neutrofilów <0,5 x 109/l). Większość przypadków ciężkiej neutropenii wystąpiła
w ciągu kilku miesięcy po rozpoczęciu terapii kwetiapiną. Nie wykazano wyraźnej zależności
od dawki. Po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano również przypadki zgonów.
Prawdopodobnymi czynnikami ryzyka neutropenii są mała liczba białych krwinek przed
rozpoczęciem leczenia oraz neutropenia wywołana przez leki w wywiadzie.
Niektóre przypadki wystąpiły jednak u pacjentów bez istniejących czynników ryzyka. Należy
przerwać stosowanie kwetiapiny, jeśli liczba neutrofilów wynosi <1,0 × 109/l. Pacjentów
należy obserwować pod kątem objawów podmiotowych i przedmiotowych infekcji, a także
kontrolować liczbę neutrofili (do chwili przekroczenia wartości 1,5 × 109/l) (patrz punkt 5.1).

U pacjentów z infekcją lub gorączką, szczególnie gdy brak ewidentnych czynników
predysponujących, należy wziąć pod uwagę wystąpienie neutropenii i zastosować
odpowiednie leczenie.

Pacjenci powinni być poinformowani o konieczności natychmiastowego zgłoszenia objawów
podmiotowych i przedmiotowych wskazujących na agranulocytozę lub infekcję (np.
gorączka, osłabienie, letarg, ból gardła) w dowolnym czasie w trakcie leczenia kwetiapiną. U
tych pacjentów należy bezzwłocznie określić liczbę leukocytów i bezwzględną liczbę
neutrofilów, szczególnie gdy brak czynników predysponujących.

Działanie przeciwcholinergiczne (przeciwmuskarynowe)
Norkwetiapina, czynny metabolit kwetiapiny, ma umiarkowane do silnego powinowactwo do
różnych podtypów receptorów muskarynowych. Przyczynia się to do działań niepożądanych
odzwierciedlających przeciwcholinergiczne skutki, jeżeli kwetiapina jest stosowana w
zalecanych dawkach, jest stosowana w skojarzeniu z innymi lekami wywierającymi działanie
przeciwcholinergiczne oraz w razie przedawkowania. Kwetiapinę należy stosować ostrożnie
u pacjentów przyjmujących leki o działaniu przeciwcholinergicznym
(przeciwmuskarynowym). Należy zachować ostrożność podczas podawania kwetiapiny
pacjentom, u których rozpoznano zatrzymanie moczu w przeszłości lub obecnie, chorym z
klinicznie istotnym przerostem gruczołu krokowego, niedrożnością jelit lub podobnymi
zaburzeniami, zwiększonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub jaskrą z wąskim kątem
przesączania (patrz punkty 4.5, 4.8, 4.9 i 5.1).

Interakcje
Patrz punkt 4.5.

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z silnym induktorem enzymów wątrobowych, takim jak
karbamazepina lub fenytoina, znacząco zmniejsza stężenie kwetiapiny w osoczu, co może
wpływać na skuteczność terapii kwetiapiną. U pacjentów otrzymujących leki indukujące
enzymy wątrobowe stosowanie kwetiapiny można rozpoczynać wyłącznie wówczas, gdy
lekarz uzna, że korzyści wynikające ze stosowania tego leku przewyższają ryzyko związane
z odstawieniem leku indukującego enzymy wątrobowe. Ważne, aby wszelkie zmiany
w stosowaniu leków indukujących enzymy wątrobowe były stopniowe, a w razie potrzeby

leki te należy zastąpić produktem leczniczym nieindukującym enzymów wątrobowych (np.
walproinianem sodu).

Masa ciała
U pacjentów przyjmujących kwetiapinę stwierdzano zwiększenie masy ciała. Należy
monitorować tę zmianę i odpowiednio postępować zgodnie z wytycznymi dotyczącymi
stosowania leków przeciwpsychotycznych (patrz punkty 4.8 i 5.1).

Hiperglikemia
Obserwowano hiperglikemię i (lub) rozwój albo nasilenie objawów cukrzycy z występującą
sporadycznie kwasicą ketonową lub, rzadko, śpiączką, w tym kilka przypadków śmiertelnych
(patrz punkt 4.8). W niektórych przypadkach odnotowano uprzednie zwiększenie masy ciała,
co mogło być czynnikiem predysponującym. Wskazane jest odpowiednie monitorowanie
kliniczne zgodnie z przyjętymi wytycznymi leczenia przeciwpsychotycznego. Pacjentów
leczonych jakimikolwiek przeciwpsychotycznymi produktami leczniczymi, w tym
kwetiapiną, należy obserwować w kierunku rozwoju objawów podmiotowych
i przedmiotowych hiperglikemii (takich jak nadmierne pragnienie, wielomocz, nadmierny
apetyt i osłabienie); należy okresowo kontrolować pacjentów z cukrzycą lub czynnikami
ryzyka pod kątem pogorszenia kontroli glikemii. Powinno się regularnie sprawdzać masę
ciała.

Lipidy
W badaniach klinicznych dotyczących kwetiapiny obserwowano zwiększenie stężenia
triglicerydów, cholesterolu LDL oraz cholesterolu całkowitego, jak również zmniejszenie
stężenia cholesterolu HDL (patrz punkt 4.8). Zaburzenia gospodarki lipidowej należy
korygować zgodnie ze wskazaniami klinicznymi.

Wydłużenie odstępu QT
W badaniach klinicznych oraz podczas stosowania zgodnie z charakterystyką produktu
leczniczego nie obserwowano związku kwetiapiny z utrzymującym się wydłużeniem
absolutnego odstępu QT. Jednakże, po wprowadzeniu leku do obrotu, obserwowano
wydłużenie odstępu QT po dawkach terapeutycznych (patrz punkt 4.8) oraz w przypadku
przedawkowania (patrz punkt 4.9). Tak jak w przypadku innych przeciwpsychotycznych
produktów leczniczych, należy zachować szczególną ostrożność podczas przepisywania
kwetiapiny pacjentom z chorobą układu krążenia lub z wydłużeniem odstępu QT w
wywiadzie rodzinnym. Należy również zachować ostrożność podczas przepisywania
kwetiapiny łącznie z produktami leczniczymi, o których wiadomo, że prowadzą do
wydłużenia odstępu QT, oraz równoczesnego stosowania z neuroleptykami, w szczególności
u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu
QT, zastoinową niewydolnością serca, przerostem serca, hipokaliemią lub hipomagnezemią
(patrz punkt 4.5).

Kardiomiopatia i zapalenie mięśnia sercowego
W trakcie badań klinicznych oraz po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano kardiomiopatię
i zapalenie mięśnia sercowego (patrz punkt 4.8. U pacjentów z podejrzeniem kardiomiopatii
lub zapaleniem mięśnia sercowego należy rozważyć przerwanie leczenia kwetiapiną.

Ciężkie skórne działania niepożądane
Ciężkie skórne działania niepożądane (ang. Severe cutaneous adverse reactions - SCARs), w
tym zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens Johnson Syndrom - SJS), toksyczne martwicze
oddzielanie się naskórka (ang. Toxic Epidermal Necrolysis - TEN) i wysypka z eozynofilią i
objawami układowymi (Drug Reaction with Eosinophilia and Systemic symptoms - DRESS),
które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu, były bardzo rzadko zgłaszane podczas
leczenia kwetiapiną. Ciężkie niepożądane reakcje skórne zwykle występują jako połączenie
następujących objawów: rozległa wysypka skórna lub złuszczające zapalenie skóry, gorączka,

powiększenie węzłów chłonnych i eozynofilia. Jeśli objawy przedmiotowe i podmiotowe
sugerują wystąpienie ciężkich reakcji skórnych, należy natychmiast przerwać stosowanie
kwetiapiny i rozważyć alternatywne leczenie.

Odstawienie leku
Po nagłym przerwaniu terapii kwetiapiną opisywano ostre objawy odstawienia, takie jak
bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy oraz nadmierna
pobudliwość. Zalecane jest stopniowe odstawianie produktu leczniczego w czasie
przynajmniej jednego do dwóch tygodni (patrz punkt 4.8).

Pacjenci w podeszłym wieku z zaburzeniami psychotycznymi w przebiegu zmian
otępiennych
Kwetiapina nie jest lekiem zatwierdzonym do leczenia objawów psychotycznych w przebiegu
chorób otępiennych.

W badaniach klinicznych z randomizacją, z grupą kontrolną otrzymującą placebo,
obserwowano około trzykrotny wzrost ryzyka wystąpienia zaburzeń krążenia mózgowego
w grupie pacjentów z otępieniem, w której stosowano niektóre atypowe przeciwpsychotyczne
produkty lecznicze. Mechanizm odpowiedzialny za takie zwiększenie ryzyka nie został
poznany. Zwiększenia ryzyka nie daje się wykluczyć w przypadku stosowania innych
przeciwpsychotycznych produktów leczniczych oraz w innych populacjach pacjentów.
Kwetiapinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów obciążonych czynnikami ryzyka
udaru mózgu.

Metaanaliza danych dotyczących atypowych leków przeciwpsychotycznych wykazała, że u
pacjentów w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu choroby otępiennej
występuje większe ryzyko zgonu w porównaniu do grupy otrzymującej placebo. W dwóch
10-tygodniowych badaniach z grupą kontrolną otrzymującą placebo, dotyczących tej samej
populacji pacjentów (n=710; średni wiek: 83 lata; zakres: 56–99 lat), wskaźnik śmiertelności
w grupie pacjentów leczonych kwetiapiną wynosił 5,5% w porównaniu do 3,2% w grupie
otrzymującej placebo. Przyczyny zgonu pacjentów objętych tymi badaniami były różne i
spójne ze spodziewanymi dla tej populacji.

Pacjenci w podeszłym wieku z chorobą Parkinsona / parkinsonizmem
Populacyjne retrospektywne badanie kwetiapiny w leczeniu pacjentów z dużą depresją
wykazało zwiększone ryzyko zgonu podczas stosowania kwetiapiny u pacjentów w wieku
>65 lat. Zależność ta nie była obserwowana po wykluczeniu z analizy pacjentów z chorobą
Parkinsona. Należy zachować ostrożność, jeśli kwetiapina jest przepisywana pacjentom
w podeszłym wieku z chorobą Parkinsona.

Dysfagia
Podczas stosowania kwetiapiny opisywano przypadki dysfagii (patrz punkt 4.8). Kwetiapina
powinna być stosowana z zachowaniem ostrożności u pacjentów z czynnikami ryzyka
wystąpienia zachłystowego zapalenia płuc.

Zaparcie i niedrożność jelit
Zaparcie stanowi czynnik ryzyka niedrożności jelit. Podczas stosowania kwetiapiny
odnotowano zaparcia i niedrożność jelit (patrz punkt 4.8), w tym również zgony pacjentów,
którzy byli w grupie podwyższonego ryzyka wystąpienia niedrożności jelit, którzy
otrzymywali jednocześnie wiele leków zmniejszających ruchliwość jelit i (lub) nie zgłaszali
objawów zaparcia. Pacjenci z niedrożnością jelit powinni być leczeni pod ścisłą kontrolą i
wymagają pilnej opieki.

Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (ŻChZZ)

Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych odnotowano przypadki żylnej choroby
zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ). Ponieważ u pacjentów leczonych lekami
przeciwpsychotycznymi często współwystępują czynniki ryzyka ŻChZZ, przed i podczas
leczenia kwetiapiną należy zidentyfikować wszystkie możliwe czynniki ryzyka ŻChZZ
i zastosować odpowiednie środki zapobiegawcze.

Zapalenie trzustki
Zapalenie trzustki było obserwowane w badaniach klinicznych oraz w badaniach po
wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu. W doniesieniach po wprowadzeniu produktu
do obrotu stwierdzano u wielu pacjentów obecność czynników ryzyka mających związek
z zapaleniem trzustki, takich jak zwiększony poziom triglicerydów (patrz punkt 4.4),
kamienie żółciowe oraz spożywanie alkoholu, chociaż nie we wszystkich przypadkach
występowały czynniki ryzyka.

Dodatkowe informacje
Dane dotyczące stosowanych jednocześnie kwetiapiny i diwalorpeksu lub litu w ostrych
epizodach manii o umiarkowanym i ciężkim nasileniu są ograniczone, jednakże skojarzona
terapia była dobrze tolerowana (patrz punkty 4.8 i 5.1). Dane wykazały działanie addycyjne
w 3. tygodniu.

Niewłaściwe stosowanie i nadużywanie
Zgłoszono przypadki niewłaściwego stosowania i nadużywania kwetiapiny. Przy
przepisywaniu kwetiapiny pacjentom z nadużywaniem alkoholu lub narkotyków w
wywiadzie konieczne może być zachowanie ostrożności.

Laktoza
Produkt Questax XR tabletki o przedłużonym uwalnianiu zawiera laktozę. Leku nie powinni
przyjmować pacjenci z rzadko występującymi dziedzicznymi zaburzeniami, takimi jak:
nietolerancja galaktozy, brak laktazy lub zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Biorąc pod uwagę wpływ kwetiapiny głównie na ośrodkowy układ nerwowy, należy
zachować ostrożność podczas podawania kwetiapiny jednocześnie z innymi produktami
leczniczymi o działaniu na ośrodkowy układ nerwowy, jak również z alkoholem.

Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów przyjmujących inne leki o działaniu
przeciwcholinergicznym (przeciwmuskarynowym) (patrz punkt 4.4).

Cytochrom P450 (CYP) 3A4 jest głównym izoenzymem układu enzymatycznego cytochromu
P450 odpowiedzialnym za metabolizm kwetiapiny. W badaniu dotyczącym interakcji, w
grupie zdrowych ochotników, równoczesne podawanie kwetiapiny (w dawce 25 mg) z
ketokonazolem, będącym inhibitorem enzymu CYP3A4, prowadziło do pięcio- do
ośmiokrotnego wzrostu wartości pola pod krzywą zależności stężenia od czasu (ang. area
under the curve, AUC) kwetiapiny. Na tej podstawie wykazano, że przeciwwskazane jest
równoczesne stosowanie kwetiapiny z inhibitorami CYP3A4. Nie zaleca się także
spożywania soku z grejpfruta podczas terapii kwetiapiną.

W badaniu dotyczącym stosowania dawek wielokrotnych u pacjentów, w celu oceny
właściwości farmakokinetycznych kwetiapiny podawanej przed i w trakcie leczenia
karbamazepiną (znany czynnik indukujący enzymy wątrobowe), równoczesne stosowanie
karbamazepiny w sposób znaczący zwiększało klirens kwetiapiny. Ten wzrost klirensu
prowadził do zmniejszenia ekspozycji na kwetiapinę (mierzonej na podstawie wartości AUC),
średnio do około 13% ekspozycji w przypadku stosowania kwetiapiny w monoterapii;
pomimo tego, w pewnej grupie pacjentów zauważono bardziej wyraźne efekty działania.

W wyniku tych interakcji stężenie leku w osoczu może być mniejsze, co może niekorzystnie
wpływać na skuteczność terapii kwetiapiną. Jednoczesne podawanie kwetiapiny z fenytoiną
(kolejnym czynnik indukujący enzymy mikrosomalne) prowadziło do znacznego zwiększenia
klirensu kwetiapiny, o około 450%. U pacjentów otrzymujących leki indukujące enzymy
wątrobowe stosowanie kwetiapiny można rozpoczynać wyłącznie wówczas, gdy lekarz uzna,
że korzyści wynikające ze stosowania tego leku przewyższają ryzyko związane z
odstawieniem leku indukującego enzymy wątrobowe. Ważne, aby jakakolwiek zmiana
substancji indukującej była prowadzona stopniowo, a jeżeli to konieczne, należy ją zamienić
na substancję bez właściwości indukujących (np. walproinian sodu) (patrz punkt 4.4).

Właściwości farmakokinetyczne kwetiapiny nie ulegały znaczącym zmianom w wyniku
równoczesnego stosowania leków przeciwdepresyjnych – imipraminy (inhibitor CYP 2D6)
lub fluoksetyny (inhibitor CYP 3A4 i CYP 2D6).

Właściwości farmakokinetyczne kwetiapiny nie ulegały znaczącym zmianom w wyniku
równoczesnego stosowania przeciwpsychotycznych produktów leczniczych – rysperydonu
i haloperydolu. Jednoczesne stosowanie kwetiapiny i tiorydazyny prowadziło do zwiększenia
klirensu kwetiapiny o około 70%.

Farmakokinetyka kwetiapiny nie ulegała zmianom w wyniku jednoczesnego podawania
z cymetydyną.

Farmakokinetyka soli litu nie ulegała zmianom w wyniku jednoczesnego podawania
z kwetiapiną.

W 6-tygodniowym, randomizowanym badaniu z zastosowaniem litu i kwetiapiny
o przedłużonym uwalnianiu w porównaniu z placebo i kwetiapiną o przedłużonym
uwalnianiu u dorosłych pacjentów z ostrą manią, obserwowano większą częstość objawów
powiązanych z działaniami pozapiramidowymi (w szczególności drżenia), senności oraz
przyrostu masy ciała w grupie stosującej jako dodatkowe leczenie lit, niż w grupie
otrzymującej placebo (patrz punkt 5.1).

Właściwości farmakokinetyczne walproinianu sodu i kwetiapiny podczas jednoczesnego
stosowania nie zmieniają się w stopniu istotnym klinicznie. W badaniu retrospektywnym
obejmującym dzieci i młodzież, które otrzymywały walproinian, kwetiapinę lub oba te leki,
stwierdzono większą częstość występowania leukopenii i neutropenii w grupie leczonych
w sposób skojarzony niż w grupach poddawanych monoterapii.

Nie przeprowadzono badań interakcji z powszechnie stosowanymi produktami leczniczymi
działającymi na układ sercowo-naczyniowy.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu kwetiapiny z produktami
leczniczymi, co do których wiadomo, iż wywołują zaburzenia gospodarki elektrolitowej lub
wydłużają odstęp QT.

U pacjentów przyjmujących kwetiapinę opisywano przypadki fałszywie dodatnich wyników
wykonywanych metodami immunoenzymatycznymi oznaczeń w kierunku metadonu
i trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. W razie wątpliwości co do wyników
oznaczeń przesiewowych wykonywanych metodą immunoenzymatyczną zaleca się ich
potwierdzenie odpowiednią metodą chromatograficzną.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Pierwszy trymestr

Umiarkowana liczba publikowanych danych ze stosowania w czasie ciąży (tj. od 300 do 1000
ciąż), w tym indywidualne raporty i pewne badania obserwacyjne nie wskazują na
zwiększone ryzyko wystąpienia wad rozwojowych z powodu stosowania kwetiapiny.
Jednakże, na podstawie wszystkich dostępnych danych, nie można sformułować ostatecznego
wniosku. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt
5.3). Dlatego kwetiapina powinna być stosowana w ciąży tylko wtedy, gdy korzyści
uzasadniają ryzyko.

Trzeci trymestr
U noworodków, których matki w trzecim trymestrze ciąży stosowały leki
przeciwpsychotyczne (w tym kwetiapinę), mogą wystąpić działania niepożądane, w tym
objawy pozapiramidowe i (lub) objawy odstawienia o różnym nasileniu i czasie trwania.
Zgłaszano występowanie pobudzenia, hipertonii, hipotonii, drżenia, senności, niewydolności
oddechowej lub zaburzeń pobierania pokarmu. W związku z tym noworodki należy ściśle
monitorować.

Karmienie piersią
W oparciu o bardzo ograniczone dane z opublikowanych sprawozdań dotyczących wydalania
kwetiapiny do mleka kobiecego, wydaje się, że przenikanie kwetiapiny stosowanej w
dawkach terapeutycznych jest zmienne. Ze względu na brak szczegółowych danych, należy
podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać terapię kwetiapiną, na
podstawie oceny korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia tym
produktem leczniczym dla kobiety.

Płodność
Wpływ kwetiapiny na płodność u ludzi nie był oceniany. U szczurów obserwowano efekty
związane z podwyższonym stężeniem prolaktyny, jednak wyniki nie są bezpośrednio istotne
dla ludzi (patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Ze względu na działanie na ośrodkowy układ nerwowy kwetiapina może niekorzystnie
wpływać na czynności wymagające zdolności koncentracji u pacjentów. W związku z tym
należy pouczyć pacjentów, aby nie prowadzili pojazdów ani nie obsługiwali maszyn, do
czasu ustalenia indywidualnych reakcji.

#### 4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Do najczęściej opisywanych działań niepożądanych (≥10%) związanych ze stosowaniem
kwetiapiny należą: senność, zawroty głowy, ból głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej,
objawy odstawienia, wzrost stężenia triglicerydów w osoczu, wzrost stężenia cholesterolu
całkowitego (głównie frakcji LDL), spadek stężenia cholesterolu HDL, zwiększenie masy
ciała, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i objawy pozapiramidowe.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
Dane na temat częstości występowania działań niepożądanych obserwowanych podczas
stosowania kwetiapiny podano w poniższej tabeli (Tabela 1) zgodnie z formatem zalecanym
przez Radę Międzynarodowych Organizacji ds. Nauk Medycznych (Council for International
Organizations of Medical Sciences) (CIOMS III Working Group; 1995).

Tabela 1 Działania niepożądane związane z leczeniem kwetiapiną

Częstość występowania zdarzeń niepożądanych została podana zgodnie z następującym
schematem: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), niezbyt często (od ≥1/1000
do <1/100), rzadko (od ≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) i częstość
nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacj
a układów
i narządów

Bardzo
często
Często Niezbyt
często
Rzadko Bardzo
rzadko
Nieznana

Zaburzenia
krwi i układu
chłonnego

zmniejszenie
stężenia
hemoglobiny2

leukopenia 1,
28,
zmniejszenie
liczby
neutrofili,
zwiększenie
liczby
eozynofili27

neutropenia 1,
małopłytkowo
ść,
niedokrwistoś
ć,
zmniejszenie
liczby płytek
krwi13

agranulocyto
za26

Zaburzenia
układu
immunologicz
nego

nadwrażliwość
(w tym
alergiczne
reakcje
skórne)

reakcja
anafilaktyczn
a5

Zaburzenia
endokrynolog
iczne

hiperprolakty
nemia15,
zmniejszenie
stężenia
całkowitego
T424,
zmniejszenie
stężenia
wolnej frakcji
T424,
zmniejszenie
stężenia
całkowitego
T324,
zwiększenie
stężenia
TSH24

zmniejszenie
stężenia
wolnej frakcji
T324,
niedoczynność
tarczycy21

nieadekwatne
wydzielanie
hormonu
antydiuretycz
nego

Zaburzenia
metabolizmu
i odżywiania

zwiększenie
stężenia
triglicerydów
10,30,
zwiększenie
stężenia
cholesterolu
całkowitego
(głównie
frakcji LDL)
11,30,
zmniejszenie
stężenia
cholesterolu
frakcji HDL
17,30,
zwiększenie
masy ciała 8,30

wzmożone
łaknienie,
zwiększenie
stężenia
glukozy we
krwi do
poziomu
odpowiadając
ego
hiperglikemii
6,30

hiponatremia
19, cukrzyca
1,5, zaostrzenie
istniejącej
cukrzycy

zespół
metaboliczny2

Zaburzenia
psychiczne
nietypowe
sny i
koszmary
senne, myśli i
zachowania
samobójcze20

somnambuli
zm i
związane z
nim reakcje,
takie jak
mówienie
przez sen
oraz
zaburzenia
odżywiania
związane ze
snem
Zaburzenia
układu
nerwowego

zawroty głowy
4, 16, senność 2,
16, ból głowy,
objawy
pozapiramidow
e1, 21

dyzartria napady
drgawek 1,
zespół
niespokojnych
nóg, dyskineza
późna 1, 5,
omdlenie 4, 16
Zaburzenia
serca
tachykardia 4,
kołatania
serca 23

wydłużenie
odstępu QT
1,12,18,
bradykardia32

kardiomiopatia,
zapalenie
mięśnia
sercowego
Zaburzenia oka zaburzenie
ostrości
wzroku
Zaburzenia
naczyniowe
niedociśnieni
e
ortostatyczne
4, 16

żylna
choroba
zakrzepowozatorowa1

udar 33

Zaburzenia
układu
oddechowego
klatki
piersiowej i
śródpiersia

duszność 23 nieżyt nosa

Zaburzenia
żołądka i jelit
suchość w
jamie ustnej
zaparcie,
dyspepsja,
wymioty25

dysfagia7 zapalenie
trzustki1,
niedrożność
jelit
Zaburzenia
wątroby i
dróg
żółciowych

zwiększenie
aktywności
aminotransfer
azy
alaninowej w
surowicy
(AlAT)3,
zwiększenie
aktywności
gammaglutamylotran
speptydazy
(GGTP)3

zwiększenie
aktywności
aminotransfera
zy
asparaginiano
wej w
surowicy
(AlAT)3

żółtaczka5,
zapalenie
wątroby

Zaburzenia
skóry i tkanki
podskórnej

obrzęk
naczynioruch
owy5, zespół
StevensaJohnsona5

toksyczna
nekroliza
naskórka,
rumień
wielopostacio
wy, ostra
uogólniona
osutka
krostkowa
(AGEP),
wysypka
z eozynofilią
i objawami
układowymi
(DRESS)
zapalenie
naczyń
krwionośnych skóry
Zaburzenia
mięśniowoszkieletowe i
tkanki łącznej

rabdomioliza

Zaburzenia
nerek i dróg
moczowych

zatrzymanie
moczu

Ciąża, połóg
i okres
okołoporodo
wy

noworodkow
y polekowy
zespół
odstawienia31
Zaburzenia
układu
rozrodczego i
piersi

dysfunkcje
seksualne
priapizm,
mlekotok,
obrzęk
piersi,
zaburzenia
miesiączkow
ania
Zaburzenia
ogólne i stany
w miejscu
podania

objawy
odstawienia1,

łagodne
osłabienie,
obrzęki
obwodowe,
drażliwość,
gorączka

złośliwy
zespół
neuroleptycz
ny1,
hipotermia

Badania
diagnostyczn
e

podwyższon
a aktywność
kinazy
fosfokreatyn
owej we
krwi14

(1) Patrz punkt 4.4.
(2) W ciągu pierwszych dwóch tygodni może dojść do wystąpienia senności, która najczęściej
ustępuje w ciągu dalszego leczenia kwetiapiną
(3) W pewnej grupie pacjentów, której podawano kwetiapinę, obserwowano bezobjawowe
(aż do 3-krotności normy) zwiększenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) lub
gamma-glutamylotranspeptydazy w surowicy. Te podwyższone aktywności enzymów
zazwyczaj ustępowały w trakcie kontynuowania leczenia kwetiapiną

(4) Tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych o działaniu blokującym
receptory alfa1-adrenergiczne, kwetiapina może często wywoływać objawy niedociśnienia
ortostatycznego, przebiegającego z uczuciem zawrotów głowy, tachykardią, a u niektórych
pacjentów z omdleniem, zwłaszcza w początkowym okresie zwiększania dawki (patrz punkt
4.4).
(5) Obliczenia dotyczące częstości tych działań niepożądanych oparto wyłącznie na danych
po wprowadzeniu produktu w postaci o natychmiastowym uwalnianiu.
(6) Stężenie glukozy we krwi na czczo wynoszące ≥126 mg/dl (≥7,0 mmol/l) lub przygodne
stężenie glukozy we krwi wynoszące ≥200 mg/dl (≥11,1 mmol/l) stwierdzane przynajmniej
raz.
(7) Zwiększoną częstość występowania dysfagii u pacjentów leczonych kwetiapiną
w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo stwierdzano wyłącznie w badaniach
klinicznych dotyczących depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej.
(8) W oparciu o zwiększenie masy ciała o >7% wartości wyjściowej. Występuje głównie
w pierwszych tygodniach leczenia u dorosłych.
(9) W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo z zastosowaniem kwetiapiny w
monoterapii, w których oceniano objawy występujące po odstawieniu tego leku, najczęściej
stwierdzanymi objawami odstawienia były: bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunka,
wymioty, zawroty głowy i rozdrażnienie. Częstość ich występowania znacząco malała po
tygodniu od odstawienia leku.
(10) Stężenie triglicerydów ≥200 mg/dl (≥2,258 mmol/l) (u pacjentów w wieku ≥18 lat) lub
≥150 mg/dl (≥1,694 mmol/l) (u pacjentów w wieku <18 lat) stwierdzone przynajmniej
jednorazowo.
(11) Stężenie cholesterolu ≥240 mg/dl (≥6,2064 mmol/l) (u pacjentów w wieku ≥18 lat) lub
≥200 mg/dl (≥5,172 mmol/l) (u pacjentów w wieku <18 lat) stwierdzone przynajmniej
jednorazowo. Bardzo często stwierdzano zwiększenie stężenia cholesterolu frakcji LDL o
≥30 mg/dl (≥0,769 mmol/l). Średnia zmiana wartości tego parametru u pacjentów, u których
odnotowano wspomniane zwiększenie stężenia, wyniosła 41,7 mg/dl (1,07 mmol/l).
(12) Patrz tekst poniżej.
(13) Liczba płytek krwi ≤100 × 109/l stwierdzona przynajmniej jednorazowo.
(14) Na podstawie danych z raportów z badań klinicznych dotyczących występowania
zdarzeń niepożądanych, odnoszących się do zwiększenia aktywności fosfokinazy kreatynowej
we krwi niezwiązanego z występowaniem złośliwego zespołu neuroleptycznego.
(15) Stężenia prolaktyny (pacjenci >18. roku życia): >20 μg/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn;
>30 μg/l (>1304,34 pmol/l) u kobiet w każdym wieku.
(16) Może prowadzić do upadków.
(17) Stężenie cholesterolu frakcji HDL: <40 mg/dl (<1,025 mmol/l) u mężczyzn i <50 mg/dl
(<1,282 mmol/l) u kobiet w dowolnym momencie.
(18) Częstość występowania przesunięcia wartości QTc z <450 ms do ≥450 ms z
wydłużeniem o ≥30 ms. W kontrolowanych placebo badaniach dotyczących stosowania
kwetiapiny średnia zmiana i częstość występowania przesunięcia wartości QTc do klinicznie
istotnej wielkości w grupie otrzymującej kwetiapinę i w grupie otrzymującej placebo były
podobne.
(19) W co najmniej jednym przypadku zmiana z >132 mmol/l do ≤132 mmol/l.
(20) Podczas stosowania kwetiapiny lub bezpośrednio po jej odstawieniu obserwowano
przypadki myśli i zachowań samobójczych (patrz punkty 4.4 i 5.1).
(21) Patrz punkt 5.1
(22) Zmniejszenie stężenia hemoglobiny do wartości ≤13 g/dl (≤8,07 mmol/l) u mężczyzn i
≤12 g/dl (≤7,45 mmol/l) u kobiet stwierdzane co najmniej jednorazowo miał miejsce u 11%
pacjentów otrzymujących kwetiapinę we wszystkich przeprowadzonych badaniach, w tym w
otwartych badaniach kontynuacyjnych. U tych pacjentów średnie maksymalne zmniejszenie
stężenia hemoglobiny w dowolnym punkcie czasowym wyniosło -1,50 g/dl.
(23) Objawy te często występowały z towarzyszącą tachykardią, zawrotami głowy,
niedociśnieniem ortostatycznym i (lub) z chorobami serca/układu oddechowego.

(24) Na podstawie zmiany wartości z poziomu wyjściowego, który był prawidłowy, do
poziomu potencjalnie istotnego z klinicznego punktu widzenia w dowolnym momencie we
wszystkich późniejszych badaniach. Zmianę wartości stężenia całkowitego T4, stężenia
wolnej frakcji T4, stężenia całkowitego T3 i stężenia wolnej frakcji T3 definiowano jako
<0,8-krotności dolnej granicy normy (pmol/l), a zmianę wartości stężenia TSH definiowano
jako zwiększenie >5 mIU/l w dowolnym momencie.
(25) Na podstawie zwiększenia częstości występowania wymiotów u pacjentów w podeszłym
wieku (≥65 lat).
(26) Na podstawie zmiany liczby neutrofilów z ≥1,5 x 109/l na początku do <0,5 x 109/l w
dowolnym momencie podczas terapii oraz w oparciu o pacjentów z ciężką neutropenią (<0,5
x 109/l) i zakażeniem podczas wszystkich badań klinicznych nad kwetiapiną (patrz punkt 4.4).
(27) Na podstawie zmiany liczby od prawidłowej wartości początkowej do wartości
potencjalnie klinicznie istotnej w dowolnym momencie po analizie początkowej, we
wszystkich badaniach. Zmiany liczby eozynofilów definiuje się jako ≥1 × 109 komórek/l w
dowolnym momencie.
(28) Na podstawie zmiany od prawidłowej wartości początkowej do wartości potencjalnie
klinicznie istotnej w dowolnym momencie po analizie początkowej, we wszystkich
badaniach. Zmiany liczby białych krwinek definiuje się jako ≤3 × 109 komórek/l w
dowolnym momencie.
(29) Na podstawie zgłoszonych działań niepożądanych w postaci obserwowanego zespołu
metabolicznego we wszystkich badaniach klinicznych z kwetiapiną.
(30) U niektórych pacjentów biorących udział w badaniach klinicznych stwierdzano
pogorszenie w zakresie więcej niż jednego czynnika metabolicznego obejmującego masę
ciała, stężenie glukozy we krwi i stężenie lipidów w surowicy (patrz punkt 4.4).
(31) Patrz punkt 4.6.
(32) Może występować na początku leczenia i jest połączone z niedociśnieniem i (lub)
omdleniami. Częstości na podstawie raportów o zdarzeniach niepożądanych dotyczących
bradykardii podczas wszystkich badań klinicznych z kwetiapiną.
(33) Na podstawie jednego retrospektywnego nierandomizowanego badania
epidemiologicznego.

Podczas stosowania leków neuroleptycznych opisuje się przypadki wydłużenia odstępu QT,
komorowych zaburzeń rytmu serca, nagłych i niewyjaśnionych zgonów, zatrzymania akcji
serca i wielokształtnego częstoskurczu komorowego typu torsade de pointes, przy czym
powikłania te uważa się za typowe dla wszystkich leków z tej grupy.

W związku z leczeniem kwetiapiną notowano ciężkie skórne działania niepożądane (SCAR,
ang. severe cutaneous adverse reactions), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne
martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), wysypka z eozynofilią i objawami układowymi
(DRESS).

Dzieci i młodzież
Takie same działania niepożądane, jak wyżej opisane dotyczące dorosłych, mogą występować
także u dzieci i młodzieży. Poniżej w tabeli przedstawiono działania niepożądane, które
częściej występowały u dzieci i młodzieży (w przedziale wiekowym od 10 do 17 lat) niż u
dorosłych lub działania niepożądane, które w ogóle nie występowały u dorosłych.

Tabela 2 Działania niepożądane u dzieci i młodzieży związane z leczeniem kwetiapiną,
które występują w częściej niż u dorosłych, albo nie były zidentyfikowane w populacji
dorosłych

Częstość występowania zdarzeń niepożądanych została podana zgodnie z następującym
schematem: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do
<1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000).

Klasyfikacja układów i
narządów
Bardzo często Często

Zaburzenia
endokrynologiczne
zwiększenie stężenia
prolaktyny1
Zaburzenia metabolizmu i
odżywiania
zwiększenie łaknienia

Zaburzenia układu
nerwowego
objawy pozapiramidowe 3, 4 omdlenie

Zaburzenia naczyniowe wzrost ciśnienia tętniczego
krwi2
Zaburzenia układu
oddechowego, klatki
piersiowej i śródpiersia

zapalenie błony śluzowej
nosa

Zaburzenia żołądka i jelit wymioty
Zaburzenia ogólne i stany w
miejscu podania
drażliwość3

### 1. Stężenie prolaktyny (pacjenci w wieku <18 lat): >20 μg/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn;
>26 μg/l (>1130,428 pmol/l) u kobiet w każdym wieku. U mniej niż 1% pacjentów
stwierdzano zwiększenie stężenia prolaktyny do wartości >100 μg/l.
### 2. Na podstawie zwiększenia powyżej klinicznie istotnych wartości progowych
(zmodyfikowanych na podstawie kryteriów amerykańskiego Narodowego Instytutu Zdrowia)
lub zwiększenie o >20 mm Hg w przypadku ciśnienia skurczowego lub >10 mm Hg
w przypadku ciśnienia rozkurczowego w dowolnym momencie w dwóch krótkoterminowych
(3-6 tygodni) badaniach kontrolowanych placebo z udziałem dzieci i młodzieży.
### 3. Uwaga: Częstość występowania tego objawu jest co prawda podobna do częstości
u dorosłych, jednak u dzieci i młodzieży implikacje kliniczne mogą być inne niż u dorosłych.
### 4. Patrz punkt 5.1

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych
działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do
ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu
medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za
pośrednictwem
Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu
Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych:
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49-21-301, faks: +48 22 49-21-309,
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy
Na ogół, zgłaszane objawy przedmiotowe i podmiotowe wynikały z nasilenia znanych działań
farmakologicznych substancji czynnej, czyli była to senność i sedacja, tachykardia,
niedociśnienie i działania przeciwcholinergiczne.

Przedawkowanie może prowadzić do wydłużenia odstępu QT, napadów drgawek, stanu
padaczkowego, rabdomiolizy, depresji oddechowej, zatrzymania moczu, splątania,
majaczenia i (lub) pobudzenia, śpiączki i zgonu.

Pacjenci z istniejącą wcześniej ciężką chorobą układu krążenia mogą być bardziej narażeni na
wystąpienie skutków przedawkowania. (patrz punkt 4.4: Niedociśnienie ortostatyczne).

Leczenie przedawkowania
Brak specyficznego antidotum dla kwetiapiny. W przypadku nasilonych objawów
przedmiotowych należy rozważyć możliwość zatrucia wielolekowego; zaleca się wdrożenie
intensywnej terapii, w tym udrożnienie i utrzymanie drożności dróg oddechowych,
zapewnienie odpowiedniego natlenowania i wentylacji oraz monitorowanie i podtrzymywanie
czynności układu sercowo-naczyniowego.

W oparciu o doniesienia z piśmiennictwa, pacjenci z majaczeniem i pobudzeniem oraz
wyraźnym zespołem antycholinergicznym mogą być leczeni fizostygminą, 1–2 mg (pod stałą
kontrolą EKG). Nie jest to zalecane jako standardowe leczenie, z powodu potencjalnego
negatywnego wpływu fizostygminy na przewodnictwo serca. Fizostygmina może być
stosowana, jeżeli nie ma zaburzeń w EKG. Nie należy stosować fizostygminy w razie arytmii,
dowolnego stopnia bloku serca lub poszerzenia odstępu QRS.

Wprawdzie nie badano zapobiegania wchłanianiu substancji po przedawkowaniu, jednak
należy rozważyć przeprowadzenie płukania żołądka w ciężkim zatruciu, jeśli to możliwe w
ciągu godziny od spożycia. Należy rozważyć podanie węgla aktywnego.

W przypadkach przedawkowania kwetiapiny niedociśnienie tętnicze oporne na leczenie
należy leczyć odpowiednimi środkami, takimi jak podawanie dożylne płynów i (lub) środków
sympatykomimetycznych. Należy unikać stosowania adrenaliny i dopaminy, gdyż aktywacja
receptorów beta-adrenergicznych może nasilić niedociśnienie w związku z wywoływaną
przez kwetiapinę blokadą receptorów alfa-adrenergicznych.

Dokładny nadzór lekarski i monitorowanie pacjenta należy kontynuować do czasu
normalizacji stanu pacjenta.

Po przedawkowaniu kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu notowano tworzenie się
bezoarów w żołądku; w dalszym postępowaniu z pacjentem zaleca się odpowiednią
diagnostykę obrazową.
Rutynowe płukanie żołądka może nie być skuteczne w usuwaniu bezoaru z powodu lepkiej
konsystencji masy przypominającej gumę.

W niektórych przypadkach z powodzeniem dokonywano endoskopowego usunięcia bezoarów
powstałych po przedawkowaniu leku.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwpsychotyczne; pochodne diazepiny, oksazepiny, i
tiazepiny
Kod ATC: N05A H04

Mechanizm działania
Kwetiapina należy do atypowych leków przeciwpsychotycznych. Kwetiapina i jej aktywny
metabolit występujący w osoczu u ludzi - norkwetiapina, oddziałują na wiele receptorów
neuroprzekaźników. Kwetiapina i norkwetiapina wykazują powinowactwo do występujących
w mózgu receptorów serotoninergicznych (5HT2) i dopaminergicznych D1 i D2. Uważa się,
że to właśnie połączenie antagonizmu receptorowego z większą wybiórczością w stosunku do
receptorów 5HT2 niż receptorów D2 przyczynia się do klinicznych właściwości
przeciwpsychotycznych i mniejszego ryzyka występowania objawów pozapiramidowych przy

stosowaniu kwetiapiny niż typowych leków przeciwpsychotycznych. Kwetiapina i
norkwetiapina wykazują brak istotnego powinowactwa do receptorów benzodiazepinowych,
ale cechują się dużym powinowactwem do receptorów histaminergicznych oraz alfa1-
adrenergicznych, umiarkowanym powinowactwem do receptorów alfa2-adrenergicznych.
Kwetiapina ma również niewielkie lub nie wykazuje powinowactwa do receptorów
muskarynowych, podczas gdy norkwetiapina wykazuje umiarkowane do dużego
powinowactwo do szeregu receptorów muskarynowych, co może tłumaczyć efekt
przeciwcholinergiczny (muskarynowy). Hamowanie działania transportera noradrenaliny
(ang. norepinephrine transporter, NET) i częściowa aktywność agonistyczna w miejscach
5HT1A przez norkwetiapinę może przyczyniać się do skuteczności terapeutycznej kwetiapiny
jako leku przeciwdepresyjnego.

Działania farmakodynamiczne
Kwetiapina wykazuje aktywność w testach aktywności przeciwpsychotycznej, takich jak test
warunkowanego unikania. Blokuje również działanie agonistów dopaminy, co mierzono
metodami behawioralnymi lub elektrofizjologicznymi, oraz zwiększa stężenia metabolitu
dopaminy, co jest neurochemicznym wskaźnikiem blokady receptorów D2.
W badaniach przedklinicznych, oceniających czynniki predykcyjne objawów
pozapiramidowych, kwetiapina nie przypomina standardowych przeciwpsychotycznych
produktów leczniczych i charakteryzuje się atypowym profilem działania. Kwetiapina nie
wywołuje nadwrażliwości receptorów dopaminergicznych D2 w przypadku długotrwałego
podawania. Kwetiapina w dawkach skutecznie blokujących receptor dopaminowy D2
wywołuje jedynie słaby efekt kataleptyczny. Po długotrwałym podawaniu, kwetiapina
wykazuje wybiórcze działanie na układ limbiczny poprzez wywoływanie depolaryzacyjnej
blokady neuronów mezolimbicznych, lecz nie neuronów układu nigrostriatalnego,
zawierających dopaminę. Kwetiapina przy krótkotrwałym i przewlekłym podawaniu
w minimalnym stopniu wywołuje objawy dystonii u małp kapucynek uwrażliwionych na
haloperydol i nieotrzymujących wcześniej żadnych leków neuroleptycznych. (patrz punkt 4.8)

Skuteczność kliniczna

Schizofrenia
Skuteczność kwetiapiny w leczeniu schizofrenii została potwierdzona w 6-tygodniowym
badaniu klinicznym z grupą kontrolną otrzymującą placebo u pacjentów ze schizofrenią
spełniających kryteria DSM-IV (ang. Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders)
oraz jednym badaniu klinicznym z grupą kontrolną przyjmującą substancję czynną
u pacjentów ze stabilną klinicznie schizofrenią, w którym kwetiapinę w postaci tabletki
o natychmiastowym uwalnianiu zamieniono na kwetiapinę w postaci tabletki o przedłużonym
uwalnianiu.
W badaniu z grupą kontrolną otrzymującą placebo, pierwszorzędowym punktem końcowym
badania była zmiana oceny w skali PANSS (ang. Positive and Negative Syndrome Scale)
w momencie ukończenia badania w porównaniu do oceny w chwili włączenia do badania.
Stosowanie kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 400 mg na
dobę, 600 mg na dobę i 800 mg na dobę skutkowało istotną statystycznie poprawą objawów
psychotycznych w porównaniu z placebo. Działanie to było większe w przypadku stosowania
dawek 600 mg i 800 mg niż dawki 400 mg.
W 6-tygodniowym badaniu klinicznym z grupą kontrolną przyjmującą substancję czynną,
oceniającym zmianę leczenia z terapii kwetiapiną o natychmiastowym uwalnianiu na postać o
przedłużonym uwalnianiu, pierwszorzędowym punktem końcowym badania był odsetek
pacjentów, których obserwowano brak skuteczności, np. którzy przerwali udział w badaniu z
powodu braku skuteczności lub dla których łączna punktacja w skali PANSS zwiększyła się o
20% lub więcej od wizyty randomizacyjnej do którejkolwiek z wizyt w badaniu.. U
pacjentów, których stan ustabilizowano, stosując kwetiapinę w postaci tabletek o
natychmiastowym uwalnianiu w dawkach od 400 mg do 800 mg, skuteczność leczenia była

utrzymana po zmianie na równorzędną dawkę dobową kwetiapiny w postaci tabletek o
przedłużonym uwalnianiu, stosowaną raz na dobę.

W długoterminowym badaniu klinicznym pacjentów z ustabilizowaną schizofrenią, którzy
przez 16 tygodni przyjmowali terapię podtrzymującą kwetiapiną w postaci tabletek
o przedłużonym uwalnianiu, kwetiapina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu
wykazała większą skuteczność w zapobieganiu nawrotom niż placebo. Szacowane ryzyko
nawrotu po 6 miesiącach leczenia wynosiło 14,3% w grupie leczonej kwetiapiną w postaci
tabletek o przedłużonym uwalnianiu w porównaniu do 68,2% w grupie otrzymującej placebo.
Średnia dawka wynosiła 669 mg. Podczas leczenia kwetiapiną w postaci tabletek
o przedłużonym uwalnianiu przez okres do 9 miesięcy (mediana 7 miesięcy) nie
zaobserwowano żadnych działań niepożądanych. Szczególnie podczas długotrwałego
stosowania kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu nie wzrosła liczba
zgłaszanych pozapiramidowych działań niepożądanych ani przypadków zwiększenia masy
ciała.

Choroba afektywna dwubiegunowa
W dwóch badaniach, w których kwetiapinę stosowano w monoterapii w leczeniu
umiarkowanych lub ciężkich epizodów maniakalnych, kwetiapina okazała się skuteczniejsza
od placebo w łagodzeniu objawów maniakalnych w 3. i 12. tygodniu stosowania. Znamiennie
większą skuteczność kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu w
porównaniu z placebo wykazano w kolejnym trzytygodniowym badaniu. Kwetiapina w
postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu podawana była w dawkach w zakresie od 400 do
800 mg na dobę, a średnia dawka wynosiła około 600 mg na dobę. Dane dotyczące
stosowania kwetiapiny w skojarzeniu z diwalproeksem lub solami litu w ostrych epizodach
maniakalnych o umiarkowanym lub dużym nasileniu, a dotyczące 3. i 6. tygodnia stosowania,
są ograniczone; leczenie skojarzone jest jednak dobrze tolerowane. Dane wykazały działanie
addycyjne w 3. tygodniu. Drugie badanie nie wykazało istnienia działania addycyjnego w 6.
tygodniu stosowania leków.

W badaniu klinicznym, u pacjentów z epizodami depresji w zaburzeniu afektywnym
dwubiegunowym typu I lub II, kwetiapina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu
w dawce 300 mg na dobę wykazała większą skuteczność niż placebo w zmniejszaniu
wskaźnika w skali MADRS.

W 4 dodatkowych badaniach klinicznych dotyczących kwetiapiny, podczas 8-tygodniowej
terapii u pacjentów z epizodami depresji o umiarkowanym i ciężkim nasileniu w przebiegu
choroby afektywnej dwubiegunowej typu I lub II, stosowanie kwetiapiny w postaci tabletek
o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 300 mg i 600 mg było znacząco bardziej skuteczne
niż placebo pod względem istotnych miar rezultatu: średniej poprawy w skali MADRS i
odpowiedzi zdefiniowanej jako przynajmniej 50% poprawa całkowitego wyniku w skali
MADRS w porównaniu do wartości początkowych. Nie stwierdzono różnicy pod względem
wielkości efektu pomiędzy grupą pacjentów otrzymujących kwetiapinę w postaci
o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 300 mg a otrzymującymi dawkę 600 mg.

W przedłużonej obserwacji dwóch powyższych badań, wykazano, że długotrwałe leczenie
pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź na stosowanie kwetiapiny w postaci tabletek
o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 300 lub 600 mg było skuteczniejsze niż placebo, w
odniesieniu do objawów depresji, ale nie w odniesieniu do objawów maniakalnych.

W dwóch badaniach klinicznych dotyczących przeciwdziałania nawrotom oceniających
kwetiapinę w połączeniu z lekami stabilizującymi nastrój u pacjentów z epizodami
maniakalnymi, depresyjnymi lub mieszanymi, połączenie z kwetiapiną wykazało większą
skuteczność niż leki stabilizujące nastrój stosowane w monoterapii w wydłużaniu czasu do
nawrotu zmienionego nastroju (maniakalnego, mieszanego lub depresyjnego). Kwetiapinę

podawano w dawce od 400 mg do 800 mg na dobę w dwóch dawkach podzielonych, w
połączeniu z solami litu lub walproinianem.

W 6-tygodniowym, randomizowanym badaniu z zastosowaniem litu i kwetiapiny o
przedłużonym uwalnianiu w porównaniu z placebo i kwetiapiną o przedłużonym uwalnianiu
u dorosłych pacjentów z ostrym stanem maniakalnym średnia poprawa w skali YMRS (ang.
Young Mania Rating Scale) pomiędzy grupą, w której zastosowano leczenie wspomagające
solami litu a grupą, w której zastosowano dodatkowo placebo, wynosiła 2,8 punktu, a różnica
w odsetku pacjentów odpowiadających na leczenie (zdefiniowanych jako 50% wzrost wyniku
w skali YMRS od wartości początkowej) wynosiła 11% (79% w grupie, w której
zastosowano lit jako leczenie wspomagające wobec 68% w grupie, w której zastosowano
placebo).

W jednym długotrwałym badaniu (do 2 lat stosowania) oceniającym przeciwdziałanie
nawrotom u pacjentów z epizodami maniakalnymi, depresyjnymi lub mieszanymi, kwetiapina
wykazała większą skuteczność w porównaniu z placebo w wydłużaniu czasu do nawrotu
zaburzeń nastroju (maniakalnego, mieszanego lub depresyjnego) u pacjentów z zaburzeniem
afektywnym dwubiegunowym typu I. Zaburzenia nastroju obserwowano u 91 pacjentów
(22,5%) w grupie stosującej kwetiapinę, u 208 pacjentów (51,5%) w grupie otrzymującej
placebo i u 95 (26,1%) w grupie leczonej litem. U pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź
na terapię kwetiapiną, porównując dalsze leczenie kwetiapiną do zmiany terapii z kwetiapiny
na lit, stwierdzono, że zmiana terapii nie była, jak się wydaje, związana z wydłużeniem czasu
do nawrotu zaburzeń nastroju.

Bezpieczeństwo kliniczne
W krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem pacjentów
ze schizofrenią oraz manią w przebiegu choroby dwubiegunowej skumulowana częstość
występowania objawów pozapiramidowych w przypadku kwetiapiny i placebo była podobna
(schizofrenia: 7,8% w grupie stosującej kwetiapinę i 8,0% w grupie stosującej placebo; mania
w przebiegu choroby dwubiegunowej: 11,2% w grupie kwetiapiny i 11,4% w grupie
stosującej placebo). Większą częstość występowania objawów pozapiramidowych u
pacjentów leczonych kwetiapiną niż u pacjentów otrzymujących placebo stwierdzano
w krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem pacjentów
z dużą depresją i epizodami depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej.
W krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem pacjentów
z depresją w przebiegu choroby dwubiegunowej skumulowana częstość występowania
objawów pozapiramidowych wynosiła 8,9% w grupie stosującej kwetiapinę i 3,8% w grupie
stosującej placebo. W krótkoterminowych badaniach klinicznych z grupą kontrolną
otrzymującą placebo dotyczących monoterapii w dużej depresji, skumulowana częstość
objawów pozapiramidowych wynosiła 5,4% przy stosowaniu kwetiapiny w postaci tabletek o
przedłużonym uwalnianiu i 3,2% w przypadku placebo. W krótkoterminowym badaniu
klinicznym z grupą kontrolną otrzymującą placebo dotyczącym monoterapii u pacjentów w
podeszłym wieku z dużą depresją, skumulowana częstość objawów pozapiramidowych
wynosiła 9,0% w grupie przyjmującej kwetiapinę w postaci tabletek o przedłużonym
uwalnianiu i 2,3% w grupie otrzymującej placebo. W przypadku zarówno epizodów
depresyjnych w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, jak i dużej depresji, częstość
pojedynczych działań niepożądanych (np. akatyzji, zaburzeń pozapiramidowych, drżeń,
dyskinezji, dystonii, niepokoju, mimowolnych skurczów mięśni, nadaktywności
psychoruchowej i sztywności mięśni) nie przekroczyła 4% w żadnej z badanych grup.

W krótkoterminowych badaniach z grupą kontrolną otrzymującą placebo (trwających od 3 do
8 tygodni) z ustalonymi dawkami (50 mg na dobę do 800 mg na dobę) zaobserwowano
średnie zwiększenie masy ciała u pacjentów leczonych kwetiapiną w zakresie od 0,8 kg dla
dawki dobowej 50 mg do 1,4 kg dla dawki dobowej 600 mg (z mniejszym wzrostem dla
dawki dobowej 800 mg), w porównaniu z 0,2 kg u pacjentów leczonych placebo. Odsetek

pacjentów leczonych kwetiapiną, u których masa ciała uległa zwiększeniu o ≥7%, wynosił od
5,3% dla dawki 50 mg na dobę do 15,5% dla dawki 400 mg na dobę (przy czym przyrost ten
był mniejszy dla dawek 600 mg na dobę i 800 mg na dobę), a w grupie otrzymującej placebo
wyniósł 3,7%.

W 6-tygodniowym, randomizowanym badaniu z podawaniem soli litu i kwetiapiny w postaci
tabletek o przedłużonym uwalnianiu versus placebo i kwetiapiny u dorosłych pacjentów z
ostrą manią wskazano, że połączenie kwetiapiny z litem powoduje więcej zdarzeń
niepożądanych (63% wobec 48% w przypadku stosowania kwetiapiny w połączeniu z
placebo). Wyniki bezpieczeństwa wykazały większą częstość występowania objawów
pozapiramidowych: u 16,8% pacjentów w grupie stosującej w skojarzeniu lit i 6,6% w grupie
stosującej w skojarzeniu placebo, z których większość to były drżenia, obserwowane u 15,6%
w grupie z podawaniem litu w terapii skojarzonej i 4,9% w grupie z podawaniem placebo w
terapii skojarzonej. Częstość występowania senności była większa w grupie stosującej
kwetiapinę o przedłużonym uwalnianiu w terapii skojarzonej z litem (12,7%) w porównaniu
do grupy stosującej kwetiapinę o przedłużonym uwalnianiu w skojarzeniu z placebo (5,5%).
Ponadto, większy odsetek w grupie pacjentów leczonych solami litu w skojarzeniu (8,0%)
miał na koniec leczenia przyrost masy ciała (≥7%), w porównaniu do grupy pacjentów
stosujących w skojarzeniu placebo (4,7%).

Dłuższe badania kliniczne dotyczące zapobiegania nawrotom miały charakter otwarty (ich
czas trwania wahał się od 4 do 36 tygodni), kiedy pacjenci byli leczeni kwetiapiną, następnie
randomizowany okres odstawienia, podczas którego pacjenci byli losowo przydzielani do
grupy stosującej kwetiapinę lub placebo. U pacjentów losowo przydzielonych do grupy
stosującej kwetiapinę średnie zwiększenie masy ciała w okresie otwartym wynosiło 2,56 kg, a
do 48. tygodnia okresu randomizacji średnie zwiększenie masy ciała wynosiło 3,22 kg w
porównaniu z wyjściowym okresem otwartym. Dla pacjentów losowo przydzielonych do
stosowania placebo średnie zwiększenie masy ciała w okresie otwartym wynosiło 2,39 kg, a
przed upływem 48. tygodnia okresu z randomizacją 0,89 kg w porównaniu z wartością
wyjściową dla okresu leczenia otwartego.

W badaniach klinicznych z grupą kontrolną otrzymującą placebo u pacjentów w podeszłym
wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych, częstość działań
niepożądanych ze strony naczyń mózgowych na 100 pacjento-lat nie była większa w grupie
stosującej kwetiapinę niż w grupie otrzymującej placebo.

We wszystkich krótkoterminowych badaniach kontrolowanych placebo, w których
kwetiapinę stosowano w monoterapii, u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofili ≥1,5 × 109/l,
częstość występowania co najmniej raz liczby neutrofili <1,5 × 109/l wyniosła 1,9% u
pacjentów leczonych kwetiapiną i 1, 5% u pacjentów otrzymujących placebo. Częstość
występowania zmiany liczby neutrofili w zakresie >0,5 do <1,0 × 109/l u pacjentów
leczonych kwetiapiną i u pacjentów otrzymujących placebo była taka sama (0,2%). We
wszystkich badaniach klinicznych (badania kontrolowane placebo, badania otwarte, badania z
aktywnym komparatorem) u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofili ≥1,5 × 109/l, częstość
występowania co najmniej raz zmiany liczby neutrofili <1,5 × 109/l wyniosła 2,9%, a do
<0,5 × 109/l – 0,21% u pacjentów leczonych kwetiapiną.

Leczenie kwetiapiną było związane z zależnym od dawki zmniejszeniem stężenia hormonów
tarczycy. Częstość występowania zmian w TSH wynosiła 3,2% w grupie stosującej
kwetiapinę w porównaniu do 2,7% w grupie stosującej placebo. Częstość występowania
wzajemnych, potencjalnie istotnych klinicznie zmian zarówno T3, T4 i TSH w tych
badaniach była niewielka, a obserwowane zmiany stężeń hormonów tarczycy nie wiązały się
z klinicznymi objawami niedoczynności tarczycy. Zmniejszenie całkowitej i wolnej T4 były
maksymalne w ciągu pierwszych sześciu tygodni leczenia kwetiapiną, bez dalszego
zmniejszania podczas długotrwałego leczenia. W około 2/3 wszystkich przypadków

przerwanie leczenia kwetiapiną wiązało się z odwróceniem wpływu na całkowitą i wolną T4,
niezależnie od czasu trwania leczenia.

Zaćma/zmętnienie soczewki
W badaniu klinicznym z oceną możliwości tworzenia się zaćmy u pacjentów ze schizofrenią
lub zaburzeniami schizoafektywnymi stosujących kwetiapinę (200–800 mg na dobę) w
porównaniu do rysperydonu (2–8 mg na dobę) odsetek pacjentów ze zwiększeniem stopnia
zmętnienia soczewki nie był większy w grupie przyjmującej kwetiapinę (4%) niż w grupie
stosującej rysperydon (10%), gdy lek stosowano przez co najmniej 21 miesięcy.

Dzieci i młodzież

Skuteczność kliniczna
Skuteczność i bezpieczeństwo kwetiapiny były badane w trzytygodniowym badaniu
klinicznym z grupą kontrolną otrzymującą placebo, dotyczącym terapii manii (n=284
pacjentów z USA, w wieku 10–17 lat). Około 45% pacjentów z tej populacji miało
dodatkowo zdiagnozowane ADHD. Dodatkowo przeprowadzono 6-tygodniowe, badanie
kliniczne z grupą kontrolną otrzymującą placebo dotyczące schizofrenii (n=222 pacjentów,
w wieku 13–17 lat). Z obu badań wykluczono pacjentów, którzy nie wykazywali odpowiedzi
klinicznej na leczenie kwetiapiną. Leczenie kwetiapiną rozpoczynano od dawki 50 mg na
dobę, którą w drugim dniu leczenia zwiększano do 100 mg na dobę; następnie dawkę
stopniowo zwiększano o 100 mg na dobę w dwóch lub trzech dawkach podzielonych do
dawki docelowej (od 400 do 600 mg na dobę w przypadku manii i od 400 do 800 mg na dobę
w przypadku schizofrenii).

W badaniu nad leczeniem manii różnica średniej zmiany LS wskaźnika całkowitego YMRS
(ang. Young Mania Rating Scale) od wartości początkowej (grupa otrzymująca substancję
czynną minus grupa otrzymująca placebo) wynosiła -5,21 po podawaniu kwetiapiny w dawce
400 mg na dobę oraz -6,56 po podawaniu kwetiapiny w dawce 600 mg na dobę. Wskaźniki
odpowiedzi (poprawa YMRS o ≥50%) wynosiły 64% w grupie otrzymującej kwetiapinę w
dawce 400 mg na dobę, 58% w grupie otrzymującej kwetiapinę w dawce 600 mg na dobę i
37% w grupie otrzymującej placebo.

W badaniu dotyczącym leczenia schizofrenii różnica średniej zmiany LS ogólnego wyniku w
skali PANSS od wartości początkowej (grupa otrzymująca substancję czynną minus grupa
otrzymująca placebo) wynosiła -8,16 po zastosowaniu kwetiapiny w dawce 400 mg na dobę
oraz -9,29 po zastosowaniu kwetiapiny w dawce 800 mg na dobę. Zarówno schemat z małą
dawką kwetiapiny (400 mg na dobę), jak i schemat z dużą dawką (800 mg na dobę) był
bardziej skuteczny pod względem odsetka pacjentów z odpowiedzią, zdefiniowaną jako
zmniejszenie ogólnego wskaźnika PANSS o ≥30%. Zarówno w zaburzeniach maniakalnych,
jak i w schizofrenii, stosowanie większych dawek skutkowało liczbowo mniejszym odsetkiem
odpowiedzi.
W trzecim krótkoterminowym badaniu z grupą kontrolną otrzymującą placebo kwetiapiną o
przedłużonym uwalnianiu stosowana w monoterapii u dzieci i młodzieży (w wieku 10–17 lat)
z depresją w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym, skuteczność nie została
udowodniona.

Brak danych na temat długotrwałego efektu albo zapobiegania nawrotom w tej grupie
wiekowej.

Bezpieczeństwo kliniczne
W krótkoterminowych opisanych powyżej badaniach z udziałem dzieci i młodzieży z
zastosowaniem kwetiapiny, częstość występowania objawów pozapiramidowych w grupie
przyjmujących leczenie aktywne vs. placebo wynosiła odpowiednio 12,9% w porównaniu z
5,3% w badaniu w schizofrenii, 3,6% w porównaniu z 1,1% w badaniu w manii w chorobie

afektywnej dwubiegunowej, oraz 1,1% w porównaniu z 0% w badaniu w depresji w chorobie
afektywnej dwubiegunowej. Odsetek przyrostu masy ≥7% od wyjściowej masy ciała w
ramieniu czynnym w porównaniu z placebo wynosił odpowiednio 17% w porównaniu z 2,5%
w badaniach w schizofrenii i manii w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego
oraz 13,7% w porównaniu z 6,8% w depresji w przebiegu zaburzenia afektywnego
dwubiegunowego. Odsetek zdarzeń związanych z samobójstwami w grupie otrzymującej
substancję czynną w porównaniu z grupą otrzymującą placebo wynosił 1,4% w porównaniu z
1,3% w badaniu dotyczącym schizofrenii, 1,0% w porównaniu z 0% w badaniu dotyczącym
manii w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej oraz 1,1% w porównaniu z 0% w
badaniu dotyczącym depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej. Podczas
przedłużonej fazy badania po leczeniu depresji w przebiegu choroby afektywnej
dwubiegunowej odnotowano dwa dodatkowe zdarzenia samobójcze u dwóch pacjentów;
jeden z tych pacjentów w chwili zdarzenia był leczony kwetiapiną.

Bezpieczeństwo długoterminowe
Dodatkowe dane dotyczące bezpieczeństwa uzyskano w 26-tygodniowym otwartym
przedłużeniu badań krótkoterminowych (n = 380 pacjentów), w którym kwetiapinę podawano
w sposób zmienny w zakresie dawek od 400 do 800 mg na dobę. U dzieci i młodzieży
stwierdzono występowanie zwiększenia ciśnienia tętniczego oraz – z większą częstością niż
u dorosłych – wzmożonego łaknienia, objawów pozapiramidowych i zwiększonego stężenia
prolaktyny w surowicy (patrz punkty 4.4 i 4.8).
Jeżeli chodzi o przyrost masy ciała, to po uwzględnieniu prawidłowego wzrostu w dłuższym
czasie, jako miarę klinicznie istotnej zmiany przyjęto zwiększenie wskaźnika masy ciała (ang.
Body Mass Index, BMI) o co najmniej 0,5 odchylenia standardowego; kryterium to spełniło
18,3% pacjentów, którzy byli leczeni kwetiapiną przez co najmniej 26 tygodni.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Kwetiapina po podaniu doustnym jest dobrze wchłaniana. Maksymalne stężenia kwetiapiny
w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu i norkwetiapiny w osoczu występują po około
6 godzinach od zastosowania kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu (Tmax).
Maksymalne stężenie molowe czynnego metabolitu kwetiapiny, norkwetiapiny, w stanie
stacjonarnym wynosi 35% wartości dla kwetiapiny.

Farmakokinetyka kwetiapiny i norkwetiapiny jest liniowa i proporcjonalna do dawek aż do
dawki 800 mg podawanej raz na dobę. Powierzchnia pola pod krzywą (AUC) dla kwetiapiny
w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu podawanej raz na dobę i takiej samej dawki
dobowej kwetiapiny fumaranu (kwetiapina w postaci o natychmiastowym uwalnianiu),
podawanej dwa razy na dobę, jest porównywalna, ale maksymalne stężenie w osoczu (Cmax)
jest o 13% mniejsze w stanie stacjonarnym. Porównując kwetiapinę o przedłużonym
uwalnianiu do kwetiapiny o natychmiastowym uwalnianiu, AUC norkwetiapiny jest mniejsze
o 18%.
W badaniu oceniającym wpływ pokarmu na biodostępność kwetiapiny stwierdzono, że
pokarm bogaty w tłuszcze powodował znaczące statystycznie zwiększenie Cmax i AUC
kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu, o odpowiednio 50% i 20%. Nie można
wykluczyć, że wpływ posiłków wysokotłuszczowych na produkt leczniczy może być
większy. Dla porównania, lekki posiłek nie wywierał znaczącego wpływu na Cmax lub AUC
kwetiapiny. Zaleca się, aby kwetiapina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu
przyjmować raz na dobę bez pokarmu.

Dystrybucja
Kwetiapina w około 83% wiąże się z białkami osocza.

Metabolizm

Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie, przy czym po podaniu
znakowanej radioaktywnie kwetiapiny, związki macierzyste w postaci niezmienionej
wydalane z moczem i kałem stanowią mniej niż 5% podanej substancji.

Badania in vitro wykazały, że najważniejszym izoenzymem odpowiedzialnym za metabolizm
kwetiapiny pośredniczony przez układ enzymatyczny cytochromu P450 jest izoenzym
CYP3A4. Norkwetiapina jest tworzona i eliminowana głównie przez izoenzym CYP3A4.

Stwierdzono, że kwetiapina i kilka jej metabolitów (w tym norkwetiapina) są słabymi
inhibitorami aktywności izoenzymów 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4 ludzkiego cytochromu
P450 w warunkach in vitro. Hamowanie CYP w warunkach in vitro stwierdzano tylko w
stężeniach 5 do 50 razy większych niż stężenia obserwowane w zakresie dawek od 300 do
800 mg/dobę u ludzi. Na podstawie wspomnianych badań in vitro można stwierdzić, iż jest
mało prawdopodobne, aby jednoczesne podawanie kwetiapiny z innymi lekami mogło
w sposób klinicznie istotny prowadzić do pośredniczonego przez cytochrom P450 hamowania
metabolizmu owych innych leków. Z badań na zwierzętach wynika, że kwetiapina może
powodować indukcję enzymów należących do układu cytochromu P450. W badaniu nad
interakcjami z udziałem pacjentów z psychozami nie stwierdzono jednak zwiększenia
aktywności układu cytochromu P450 po podawaniu kwetiapiny.

Eliminacja
Okres półtrwania w fazie eliminacji kwetiapiny wynosi około 7 godzin, a norkwetiapiny –
około 12 godzin. Około 73% znakowanego radioaktywnie leku było wydalane w moczu,
a 21% w kale, przy czym mniej niż 5% całkowitej radioaktywności pochodziło
z niezmienionego leku. Średnia frakcja molowa podanej dawki w postaci wolnej kwetiapiny
oraz aktywnego u ludzi metabolitu norkwetiapiny wydalana w moczu wynosi <5%.

Szczególne populacje pacjentów

Płeć
Właściwości farmakokinetyczne kwetiapiny u mężczyzn i kobiet nie różnią się.

Pacjenci w podeszłym wieku
Średni klirens kwetiapiny u osób w podeszłym wieku jest około 30 - 50% niższy niż
u dorosłych w wieku od 18 do 65 lat.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
Średni klirens kwetiapiny w osoczu był zmniejszony o około 25% u pacjentów z ciężką
niewydolnością nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min/1,73 m2), jednak
poszczególne wartości klirensu mieściły się w zakresie właściwym dla pacjentów
z prawidłową czynnością nerek.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Średni klirens kwetiapiny w osoczu był zmniejszony o około 25% u pacjentów ze
stwierdzoną niewydolnością wątroby (stabilna marskość poalkoholowa). Ponieważ
kwetiapina jest głównie metabolizowana w wątrobie, u osób z zaburzeniami czynności
wątroby można się spodziewać zwiększonego stężenia w osoczu. W tej grupie pacjentów
może być konieczne dostosowanie dawki (patrz punkt 4.2).

Dzieci i młodzież
Dane farmakokinetyczne zebrano od 9 dzieci w wieku od 10–12 lat oraz 12 młodych osób,
które poddane były stałej dawce 400 mg kwetiapiny w postaci o natychmiastowym
uwalnianiu, stosowanej dwa razy na dobę. W stanie stacjonarnym, unormowane zależnie od
dawki stężenie w osoczu związku macierzystego, kwetiapiny, u dzieci i młodzieży (10–17 lat)
było zbliżone do obserwowanego u pacjentów dorosłych, chociaż Cmax u dzieci miało wartości

z górnej części zakresu obserwowanego u dorosłych. Wartości AUC i Cmax aktywnego
metabolitu, norkwetiapiny, były większe, w przybliżeniu odpowiednio o 62% i 49 % u dzieci
(10-12 lat) oraz odpowiednio o 28% i 14% u młodzieży (13-17 lat) w porównaniu z
pacjentami dorosłymi.

Brak dostępnych danych dotyczących stosowania kwetiapiny w postaci tabletek
o przedłużonym uwalnianiu u dzieci i młodzieży.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W serii badań przeprowadzonych w warunkach in vitro oraz in vivo nie stwierdzono cech
genotoksyczności kwetiapiny. U zwierząt laboratoryjnych, w przypadku klinicznie istotnego
poziomu ekspozycji obserwowano następujące zmiany, których dotychczas nie potwierdzono
w długoterminowych badaniach klinicznych:
U szczurów obserwowano odkładanie się barwnika w tarczycy; u makaków jawajskich –
przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, zmniejszenie stężenia T3 w osoczu,
zmniejszenie stężenia hemoglobiny i zmniejszenie liczby krwinek czerwonych i białych; u
psów – zmętnienie soczewki i zaćmę. (Zaćma/zmętnienie soczewki – patrz punkt 5.1).

W badaniu toksycznego wpływu na zarodki i płody, stwierdzono zwiększoną częstość
występowania przykurczu łap przednich i tylnych (odpowiednik przykurczu w stawach
nadgarstkowym i skokowym). Efekt ten występował przy obecności wyraźnego
oddziaływania kwetiapiny na organizm matki, przejawiającego się zmniejszonym przyrostem
masy ciała samicy ciężarnej. Te działania były wyraźnie widoczne przy poziomie ekspozycji
samicy podobnym lub nieco większym niż występujący u ludzi podczas stosowania
maksymalnej dawki terapeutycznej. Znaczenie tej obserwacji dla ludzi nie jest znane.

W badaniach płodności u szczurów, obserwowano nieznaczne zmniejszenie płodności
samców, ciąże urojone, przedłużające się okresy międzyrujowe (diestrus), wydłużenie czasu
od kohabitacji do spółkowania oraz zmniejszenie odsetka ciąż. Efekty te są związane ze
zwiększonym stężeniem prolaktyny i nie mają bezpośredniego znaczenia dla ludzi ze względu
na różnice gatunkowe w hormonalnej kontroli rozrodu.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki
Kwasu metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer (1:1), typ A
Laktoza
Magnezu stearynian
Maltoza krystaliczna
Talk

Otoczka tabletki
Kwasu metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer (1:1), typ A
Trietylu cytrynian

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

30 miesięcy

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Pudełko tekturowe zawierające odpowiednią liczbę białych nieprzezroczystych blistrów
foliowych z PVC/PCTFE/Aluminium oraz ulotkę informacyjną.

Dostępne wielkości opakowań:
Questax XR, 600 mg: 10, 20, 30, 50, 60 i 100 tabletek

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Bez specjalnych wymagań.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

neuraxpharm Arzneimittel GmbH
Elisabeth-Selbert-Straße 23
40764 Langenfeld
Niemcy

### 8. NUMER(Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr: 26012

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 09/09/2020

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

19/11/2021

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.