# Quetiapine Aurovitas

> Kwetiapina · 25 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Quetiapine Aurovitas
- **Nazwa powszechna:** Quetiapinum
- **Substancja czynna:** [Kwetiapina](https://apteka.online/odpowiedniki/quetiapinum)
- **Moc:** 25 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** N05AH04
- **Liczba opakowań:** 16
- **Numer pozwolenia:** 27913
- **Podmiot odpowiedzialny:** Aurovitas Pharma Polska Sp. z o.o.
- **Producent:** APL Swift Services \(Malta\) Ltd.
Generis Farmacêutica, S.A.,, Malta
Portugalia
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/psycholeptyki/quetiapine-aurovitas-tabl-powl-25-mg-aurovitas
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/psycholeptyki/quetiapine-aurovitas-tabl-powl-25-mg-aurovitas.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/45129/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/45129/characteristic

## Dostępne opakowania (16)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 6 tabl. | 5909991517311 | Rp | — | Brak danych | — |
| 10 tabl. | 5909991517328 | Rp | — | Brak danych | — |
| 20 tabl. | 5909991517335 | Rp | — | Brak danych | — |
| 30 tabl. | 5909991517342 | Rp | — | Brak danych | — |
| 50 tabl. | 5909991517359 | Rp | — | Brak danych | — |
| 60 tabl. w blistrze | 5909991517366 | Rp | — | Brak danych | — |
| 60 tabl. w butelce | 5909991517427 | Rp | — | Brak danych | — |
| 90 tabl. | 5909991517373 | Rp | — | Brak danych | — |
| 100 tabl. w blistrze | 5909991517380 | Rp | — | Brak danych | — |
| 100 tabl. w butelce | 5909991517434 | Rp | — | Brak danych | — |
| 120 tabl. | 5909991517397 | Rp | — | Brak danych | — |
| 180 tabl. | 5909991517403 | Rp | — | Brak danych | — |
| 240 tabl. | 5909991517410 | Rp | — | Brak danych | — |
| 250 tabl. | 5909991517441 | Rp | — | Brak danych | — |
| 500 tabl. | 5909991517458 | Rp | — | Brak danych | — |
| 1000 tabl. | 5909991517465 | Rp | — | Brak danych | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Quetiapine Aurovitas i w jakim celu się go stosuje?
Lek Quetiapine Aurovitas zawiera substancję nazywaną kwetiapiną. Należy ona do grupy leków
przeciwpsychotycznych. Lek Quetiapine Aurovitas jest stosowany w leczeniu kilku chorób takich, jak:

• Depresja w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej: stan, kiedy pacjent odczuwa
smutek. U pacjenta może wystąpić uczucie przygnębienia, poczucie winy, brak energii, utrata
apetytu lub trudności z zasypianiem.
• Mania: kiedy pacjent może czuć się bardzo podekscytowany, podniecony, pobudzony, pełen
entuzjazmu lub nadmiernie aktywny lub ma zaburzoną zdolność krytycznej oceny, jest
agresywny lub uciążliwy.
• Schizofrenia: kiedy pacjent może słyszeć lub odczuwać nieistniejące rzeczy, wierzy w rzeczy,
które nie są prawdą lub staje się niezwykle podejrzliwy, zaniepokojony, zdezorientowany, ma
poczucie winy, jest spięty lub przygnębiony.

Lekarz może kontynuować przepisywanie leku Quetiapine Aurovitas, nawet gdy pacjent odczuwa
poprawę samopoczucia.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Quetiapine Aurovitas

Kiedy nie stosować leku Quetiapine Aurovitas:
• jeśli pacjent ma uczulenie na kwetiapinę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6).
• jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z poniższych leków:

o niektóre leki stosowane w zakażeniu HIV
o leki z grupy azoli (stosowane w zakażeniach grzybiczych)
o erytromycynę lub klarytromycynę (leki stosowane w zakażeniach)
o nefazodon (lek stosowany w leczeniu depresji).

W razie wątpliwości przed zastosowaniem leku Quetiapine Aurovitas, należy zwrócić się do lekarza
lub farmaceuty.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Quetiapine Aurovitas należy omówić to z lekarzem lub
farmaceutą:

• jeśli pacjent lub ktoś z członków rodziny pacjenta ma lub miał jakiekolwiek choroby serca, na
przykład zaburzenia rytmu serca, osłabienie mięśnia sercowego lub zapalenie mięśnia
sercowego lub jeśli pacjent przyjmuje jakiekolwiek leki, które mogą mieć wpływ na czynność
serca.
• jeśli pacjent ma niskie ciśnienie tętnicze krwi.
• jeśli pacjent przebył udar mózgu, szczególnie, jeżeli pacjent jest w podeszłym wieku.
• jeśli pacjent ma choroby wątroby.
• jeśli pacjent kiedykolwiek miał napad drgawek (padaczka).
• jeśli pacjent ma cukrzycę lub istnieje ryzyko zachorowania na cukrzycę. W takich sytuacjach
lekarz może sprawdzać stężenie cukru we krwi pacjenta podczas leczenia lekiem Quetiapine
Aurovitas.
• jeśli u pacjenta w przeszłości występowała mała liczba krwinek białych (co mogło być lub nie
spowodowane działaniem innych leków).
• jeśli pacjent jest osobą w podeszłym wieku z otępieniem (zaburzeniem czynności mózgu).
W takim przypadku leku Quetiapine Aurovitas nie należy przyjmować, ponieważ u takich
chorych leki z grupy, do której należy także lek Quetiapine Aurovitas, mogą zwiększać ryzyko
wystąpienia udaru mózgu, a niekiedy ryzyko zgonu, u osób w podeszłym wieku z otępieniem.
• jeśli pacjent jest osobą w podeszłym wieku i z chorobą Parkinsona/parkinsonizmem.
• jeśli u pacjenta lub w jego rodzinie występowały zakrzepy krwi, ponieważ stosowanie leków z
tej grupy było wiązane z tworzeniem się zakrzepów krwi.
• jeśli u pacjenta występuje lub występował stan, polegający na zatrzymaniu oddychania przez
krótkie okresy czasu w trakcie normalnego snu nocnego (zwany „bezdechem sennym”) i pacjent
przyjmuje leki spowalniające normalną aktywność mózgu (tj. leki z grupy „depresantów”).
• jeśli u pacjenta występuje lub występował stan, w którym pacjent nie może całkowicie opróżnić
pęcherza (zatrzymanie moczu), ma powiększoną prostatę, niedrożność jelit lub zwiększone
ciśnienie wewnątrz oka. Takie objawy mogą być spowodowane lekami (zwanymi „lekami
przeciwcholinergicznymi”) stosowanymi w leczeniu różnych chorób, które wpływają na funkcje
komórek nerwowych.
• jeśli pacjent w przeszłości nadużywał alkoholu lub leków.
• jeśli pacjent ma depresję lub inne stany, które są leczone lekami przeciwdepresyjnymi.
Stosowanie tych leków wraz z lekiem Quetiapine Aurovitas może prowadzić do rozwoju
zespołu serotoninowego, będącego stanem mogącym zagrażać życiu (patrz „Lek Quetiapine
Aurovitas a inne leki”).

Należy niezwłocznie poinformować lekarza, jeśli po przyjęciu leku Quetiapine Aurovitas u pacjenta
wystąpi którykolwiek z poniższych objawów:
• Połączenie gorączki, silnej sztywności mięśni, pocenia się lub obniżonego poziomu
świadomości (zaburzenie zwane „złośliwym zespołem neuroleptycznym”). Może zachodzić
konieczność natychmiastowego zastosowania leczenia.
• Niekontrolowane ruchy, głównie w obrębie twarzy i języka.
• Zawroty głowy lub silne uczucie senności. Może to zwiększać ryzyko przypadkowego urazu
(upadku) u pacjentów w podeszłym wieku.

• Napady padaczkowe (drgawki).
• Długotrwały i bolesny wzwód (priapizm).
• Szybkie i nieregularne bicie serca, nawet podczas odpoczynku, kołatanie serca, trudności z
oddychaniem, ból w klatce piersiowej lub niewyjaśnione zmęczenie. Lekarz będzie musiał
zbadać serce i jeśli to konieczne, natychmiast skierować pacjenta do kardiologa.

Objawy te mogą być spowodowane przez stosowane tego typu leki.

Należy niezwłocznie poinformować lekarza jeżeli u pacjenta wystąpi:
• Gorączka, objawy grypopodobne, ból gardła lub jakiekolwiek inne zakażenie, jako że może to
być następstwo bardzo małej liczby krwinek białych we krwi, w związku z czym może być
konieczne przerwanie stosowania leku Quetiapine Aurovitas i (lub) zastosowanie
odpowiedniego leczenia.
• Zaparcia łącznie z utrzymującym się bólem brzucha lub uporczywe zaparcia, które nie
reagowały na leczenie, jako że może to prowadzić do bardziej poważnej blokady jelit.
• Myśli samobójcze lub nasilenie się depresji
Jeśli pacjent ma depresję, może mieć czasami myśli o samookaleczeniu lub popełnieniu
samobójstwa. Mogą one nasilać się w początkowej fazie leczenia, gdyż wszystkie leki
przeciwdepresyjne zaczynają działać po pewnym czasie, zazwyczaj po upływie dwóch tygodni,
czasem później. Te myśli mogą się również nasilać, jeśli pacjent nagle przerwie przyjmowanie
leku. Większą skłonność do takich myśli przejawiają młode osoby dorosłe. Dane z badań
klinicznych wskazują na zwiększone ryzyko myśli samobójczych i (lub) zachowań
samobójczych u osób w wieku poniżej 25 lat z depresją.

Jeśli u pacjenta kiedykolwiek wystąpią myśli o samookaleczeniu lub myśli samobójcze, należy
niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do szpitala. Pomocne może okazać się
poinformowanie krewnych lub przyjaciół o depresji oraz poproszenie ich o przeczytanie tej
ulotki. Można także poprosić te osoby, aby w razie zaobserwowania u pacjenta nasilenia
objawów depresji lub innych niepokojących zmian w zachowaniu powiedziały o tym
pacjentowi.

Ciężkie skórne reakcje niepożądane (ang. Severe cutaneous adverse reactions, SCARs)
Podczas leczenia tym lekiem bardzo rzadko zgłaszano ciężkie skórne reakcje niepożądane, które mogą
zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu. Najczęściej objawiają się one jako:

- Zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson Syndrom, SJS), rozległa wysypka z
pęcherzami i łuszczącą się skórą, szczególnie wokół ust, nosa, oczu i narządów płciowych
- Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. Toxic Epidermal Necrolysis, TEN), cięższa
postać powodująca rozległe łuszczenie się skóry
- Reakcja polekowa z eozynofilią i objawami układowymi (ang. Drug Reaction with Eosinophilia
and Systemic symptoms, DRESS) obejmująca objawy grypopodobne z wysypką, gorączką,
powiększeniem węzłów chłonnych i nieprawidłowymi wynikami badań krwi (w tym
zwiększenie liczby białych krwinek (eozynofilia) i enzymów wątrobowych)
- Ostra uogólniona osutka krostkowa (ang. Acute Generalised Exenthematous Pustulosis, AGEP),
małe pęcherze wypełnione ropą
- Rumień wielopostaciowy (ang. Erythema Multiforme, EM), wysypka skórna z nieregularnymi,
swędzącymi, czerwonymi plamami.

W przypadku wystąpienia u pacjenta powyższych objawów należy przerwać stosowanie leku
Quetiapine Aurovitas i natychmiast skontaktować się z lekarzem lub zwrócić się o pomoc medyczną.

Zwiększenie masy ciała
U pacjentów przyjmujących lek Quetiapine Aurovitas obserwowano zwiększenie masy ciała. Pacjent
samodzielnie oraz lekarz powinni regularnie sprawdzać masę ciała pacjenta.

Dzieci i młodzież
Lek Quetiapine Aurovitas nie jest przeznaczony do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej
18 lat.

Lek Quetiapine Aurovitas a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a
także o lekach, które pacjent planuje stosować.

Nie należy przyjmować leku Quetiapine Aurovitas, jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z
następujących leków:
• Niektóre leki stosowane w leczeniu HIV.
• Leki z grupy azoli (stosowane w zakażeniach grzybiczych).
• Erytromycynę lub klarytromycynę (leki stosowane w zakażeniach).
• Nefazodon (lek stosowany w leczeniu depresji).

Należy poinformować lekarza, jeżeli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków:
• Leki przeciwpadaczkowe (takie jak fenytoina lub karbamazepina).
• Leki na nadciśnienie tętnicze.
• Barbiturany (leki stosowane w zaburzeniach snu).
• Tiorydazynę lub lit (inne leki przeciwpsychotyczne).
• Leki wpływające na rytm serca, na przykład leki, które mogą zaburzyć równowagę
elektrolitową (zmniejszenie poziomu potasu i magnezu), takie jak leki moczopędne
(powodujące zwiększenie wydalania moczu) lub niektóre antybiotyki (leki zwalczające
zakażenia).
• Leki, które mogą powodować zaparcia.
• Leki (zwane „przeciwcholinergicznymi”), które wpływają na funkcjonowanie komórek
nerwowych, stosowane w leczeniu stanów chorobowych.
• Leki przeciwdepresyjne. Leki te mogą wchodzić w interakcje z lekiem Quetiapine Aurovitas i
mogą wystąpić takie objawy, jak mimowolne, rytmiczne skurcze mięśni, w tym mięśni
warunkujących ruchy oka, pobudzenie, omamy, śpiączka, nadmierne pocenie się, drżenie,
nasilenie odruchów, zwiększone napięcie mięśni, temperatura ciała powyżej 38°C (zespół
serotoninowy). Jeśli takie objawy wystąpią, należy zwrócić się do lekarza.

Przed przerwaniem stosowania jakichkolwiek leków należy skonsultować się z lekarzem.

Lek Quetiapine Aurovitas z jedzeniem, piciem i alkoholem
• Lek Quetiapine Aurovitas może być przyjmowany z pokarmem lub bez pokarmu.
• Należy uważać na ilość spożywanego alkoholu. Ponieważ połączone działanie leku Quetiapine
Aurovitas i alkoholu może powodować senność.
• Nie należy pić soku grejpfrutowego podczas stosowania leku Quetiapine Aurovitas. Może on
wpływać na sposób działania leku.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku. Nie należy stosować leku
Quetiapine Aurovitas podczas ciąży, chyba że zostało to omówione z lekarzem. Nie należy stosować
leku Quetiapine Aurovitas w okresie karmienia piersią.

Następujące objawy, które mogą wskazywać na zespół odstawienia mogą wystąpić u noworodków
matek, które przyjmowały lek Quetiapine Aurovitas w ostatnim trymestrze ciąży (ostatnich trzech
miesiącach ciąży): drżenie, sztywność mięśni i (lub) osłabienie, senność, pobudzenie, zaburzenia
oddychania oraz utrudnienie pobierania pokarmu. Jeżeli u dziecka pacjentki wystąpią którekolwiek z
tych objawów może zachodzić konieczność skontaktowania się z lekarzem.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Ten lek może powodować senność. Nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn do czasu
poznania, w jaki sposób lek wpływa na organizm pacjenta.

Lek Quetiapine Aurovitas zawiera sód
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od
sodu”.

Lek Quetiapine Aurovitas zawiera laktozę
Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien
skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.

Wpływ na wyniki badania moczu na obecność leków
U pacjentów stosujących lek Quetiapine Aurovitas, badania moczu na obecność leków wykonywane
niektórymi metodami mogą wykazywać obecność metadonu lub niektórych leków stosowanych w
depresji, nazywanych trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (ang. Tricyclic
Antidepressants, TCAs), nawet jeśli pacjent nie stosuje metadonu lub TCAs. W takim wypadku zaleca
się wykonanie testów innymi metodami w celu potwierdzenia wyników.

### 3. Jak stosować lek Quetiapine Aurovitas?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty. Dawkę początkową określi lekarz. Dawka podtrzymująca (dawka
dobowa) będzie zależeć od nasilenia choroby i potrzeb danego pacjenta, lecz wynosi zwykle od 150
mg do 800 mg.

• Tabletki należy przyjmować raz na dobę przed snem lub dwa razy na dobę, w zależności od
choroby pacjenta.
• Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą.
• Tabletki można przyjmować z pokarmem lub bez pokarmu.
• Podczas stosowania leku Quetiapine Aurovitas nie należy spożywać soku grejpfrutowego. Może
on wpływać na sposób działania leku.
• Nie należy przerywać zażywania tabletek nawet wtedy, jeśli pacjent poczuje się lepiej, chyba że
lekarz zdecyduje inaczej.

Zaburzenia czynności wątroby
Jeśli u pacjenta występują zaburzenia czynności wątroby lekarz może zalecić zmianę dawki leku.

Osoby w podeszłym wieku
Jeśli pacjent jest w podeszłym wieku, lekarz może zalecić zmianę dawki leku.

Stosowanie u dzieci i młodzieży
Leku Quetiapine Aurovitas nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Quetiapine Aurovitas
Jeżeli pacjent przyjął większą dawkę leku Quetiapine Aurovitas niż przepisana przez lekarza, pacjent
może odczuwać senność, zawroty głowy i zaburzenia rytmu serca. Należy niezwłocznie skontaktować
się z lekarzem lub zgłosić się do najbliższego szpitala. Należy zabrać tabletki leku Quetiapine
Aurovitas ze sobą.

Pominięcie przyjęcia leku Quetiapine Aurovitas
Jeżeli została pominięta jedna dawka leku, należy ją zażyć jak najszybciej, gdy tylko pacjent sobie o
tym przypomni. Jeżeli czas pozostały do kolejnej dawki jest niedługi, należy odczekać i zażyć dawkę o

tej zwykłej porze. Nie należy stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Quetiapine Aurovitas
W razie nagłego przerwania stosowania tego leku Quetiapine Aurovitas, u pacjenta mogą wystąpić
trudności w zasypianiu (bezsenność), złe samopoczucie (nudności), ból głowy, biegunka, wymioty,
zawroty głowy lub drażliwość. Lekarz może zalecić stopniowe zmniejszanie dawki przed przerwaniem
leczenia.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Bardzo często: mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób
• Zawroty głowy (mogą prowadzić do upadków), ból głowy, suchość w jamie ustnej.
• Uczucie senności (może ustąpić podczas dalszego stosowania leku Quetiapine Aurovitas) (może
prowadzić do upadków).
• Objawy odstawienia (objawy, które występują po przerwaniu stosowania leku Quetiapine
Aurovitas) obejmują trudności w zasypianiu (bezsenność), złe samopoczucie (nudności), ból
głowy, biegunkę, wymioty, zawroty głowy lub drażliwość. Zaleca się stopniowe odstawianie
leku przez okres przynajmniej 1 do 2 tygodni.
• Zwiększenie masy ciała.
• Nieprawidłowe skurcze mięśni. Obejmują one trudności w rozpoczęciu ruchu mięśni, drżenie,
uczucie niepokoju lub sztywność mięśni bez bólu.
• Zmiany w ilości niektórych tłuszczów (triglicerydów oraz cholesterolu całkowitego).

Często: mogą dotyczyć do 1 na 10 osób
• Przyspieszone bicie serca.
• Uczucie bicia serca, przyspieszenia rytmu serca lub zmiany rytmu serca.
• Zaparcia, rozstrój żołądka (niestrawność).
• Uczucie osłabienia.
• Obrzęk rąk lub nóg.
• Niskie ciśnienie tętnicze krwi podczas wstawania. Może to powodować zawroty głowy lub
omdlenia (mogą prowadzić do upadków).
• Zwiększenie stężenia cukru we krwi.
• Niewyraźne widzenie.
• Nietypowe sny i koszmary senne.
• Uczucie głodu.
• Uczucie irytacji.
• Zaburzenia mowy i wypowiedzi.
• Myśli samobójcze i nasilenie depresji.
• Duszność.
• Wymioty (głównie u osób starszych).
• Gorączka.
• Zmiany stężeń hormonów tarczycy we krwi.
• Zmniejszenie liczby niektórych typów komórek krwi.
• Zwiększenie stężeń enzymów wątrobowych mierzonych we krwi.
• Zwiększenie stężenia hormonu – prolaktyny we krwi. Zwiększenie stężenia hormonu prolaktyny
w rzadkich przypadkach może prowadzić do:
o Obrzęku piersi zarówno u mężczyzn, jak i kobiet, i niespodziewanego wydzielania mleka.

o Braku miesiączki lub nieregularnych miesiączek u kobiet.

Niezbyt często: mogą dotyczyć do 1 na 100 osób
• Napady drgawkowe.
• Reakcje alergiczne, które mogą obejmować guzki (bąble), obrzęk skóry i obrzęk wokół ust.
• Nieprzyjemne odczucia w nogach (zwane również zespołem niespokojnych nóg).
• Trudności z połykaniem.
• Niekontrolowane ruchy, głównie mięśni twarzy lub języka.
• Zaburzenia sprawności seksualnej.
• Cukrzyca.
• Zmiana aktywności elektrycznej serca widoczna w zapisie EKG (wydłużenie odstępu QT).
• Wolniejsza niż normalnie akcja serca, która może występować w czasie rozpoczynania leczenia
i może być związana z obniżeniem ciśnienia tętniczego i omdleniami.
• Trudności w oddawaniu moczu.
• Omdlenia (mogą prowadzić do upadków).
• Uczucie zatkanego nosa.
• Zmniejszenie liczby krwinek czerwonych we krwi.
• Zmniejszenie stężenia sodu we krwi.
• Nasilenie istniejącej cukrzycy.
• Splątanie.

Rzadko: mogą dotyczyć do 1 na 1 000 osób
• Połączenie wysokiej temperatury ciała (gorączki), pocenia się, sztywności mięśni, odczucia
senności lub niemal omdlenia (zaburzenie zwane „złośliwym zespołem neuroleptycznym”).
• Zażółcenie skóry i gałek ocznych (żółtaczka).
• Zapalenie wątroby.
• Długotrwały i bolesny wzwód (priapizm).
• Obrzęk piersi i nieoczekiwane wydzielanie mleka (mlekotok).
• Zaburzenia miesiączkowania.
• Zakrzepy krwi w żyłach, zwłaszcza w nogach (objawy obejmują obrzęk, ból i zaczerwienienie
nóg), które mogą przemieszczać się naczyniami krwionośnymi do płuc, powodując ból w klatce
piersiowej i trudności w oddychaniu. Jeżeli pacjent zauważy którykolwiek z wymienionych
objawów, powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem.
• Chodzenie, mówienie, jedzenie lub wykonywanie innych czynności podczas snu.
• Zmniejszenie temperatury ciała (hipotermia).
• Zapalenie trzustki.
• Stan (określany jako „zespół metaboliczny”), w którym występuje kombinacja trzech lub więcej
spośród następujących cech: zwiększona ilość tłuszczu brzusznego, zmniejszenie „dobrego
cholesterolu” (HDL-C), zwiększenie pewnego rodzaju substancji tłuszczowych we krwi
(triglicerydów), wysokie ciśnienie tętnicze oraz zwiększenie stężenia cukru we krwi.
• Połączenie gorączki, objawów grypopodobnych, bólu gardła, lub obecność jakiegokolwiek
innego zakażenia z bardzo małą liczbą krwinek białych we krwi, stan określany jako
agranulocytoza.
• Niedrożność jelit.
• Zwiększenie poziomu fosfokinazy kreatynowej we krwi (substancja pochodząca z mięśni).

Bardzo rzadko: mogą dotyczyć do 1 na 10 000 osób
• Ciężka wysypka, pęcherze lub czerwone plamy na skórze.
• Ciężka reakcja nadwrażliwości (zwana anafilaksją), która może powodować trudności w
oddychaniu lub wstrząs.
• Szybko pojawiający się obrzęk skóry, zazwyczaj dookoła oczu i ust oraz gardła (obrzęk
naczynioruchowy).

• Ciężki stan związany z powstawaniem pęcherzy na skórze, ustach, oczach i narządach
płciowych (zespół Stevensa-Johnsona). Patrz punkt 2.
• Nieprawidłowe wydzielanie hormonu, który reguluje objętość wydalanego moczu.
• Rozpad włókien mięśniowych i ból mięśni (rabdomioliza).

Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
• Wysypka skórna z powstawaniem nieregularnych czerwonych plam (rumień wielopostaciowy).
Patrz punkt 2.
• Nagłe wystąpienie obszarów zaczerwienionej skóry z małymi krostkami (małe pęcherze
wypełnione biało-żółtym płynem, określane jako „ostra uogólniona osutka krostkowa” (ang.
Acute Generalized Exanthematous Pustulosis, AGEP). Patrz punkt 2.
• Ciężka, nagła reakcja alergiczna z objawami takimi jak gorączka i powstawanie pęcherzy na
skórze i złuszczanie skóry (toksyczno-rozpływna martwica naskórka). Patrz punkt 2.
• Reakcja polekowa z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS), obejmująca objawy
grypopodobne z wysypką, gorączką, powiększeniem węzłów chłonnych i nieprawidłowymi
wynikami badań krwi (w tym zwiększenie liczby białych krwinek (eozynofilia) i enzymów
wątrobowych). Patrz punkt 2.
• Objawy odstawienia mogą wystąpić u noworodków matek, które przyjmowały lek Quetiapine
Aurovitas podczas ciąży.
• Udar.
• Zaburzenia mięśnia sercowego (kardiomiopatia).
• Zapalenie mięśnia sercowego.
• Zapalenie naczyń krwionośnych (zapalenie naczyń), często z wysypką skórną z małymi
czerwonymi lub fioletowymi guzkami.

Leki z grupy, do której należy lek Quetiapine Aurovitas, mogą powodować zaburzenia rytmu serca, co
może być niebezpieczne, a w ciężkich przypadkach może prowadzić do zgonu.

Niektóre działania niepożądane można stwierdzić wyłącznie po zbadaniu krwi w laboratorium. Należą
do nich zmiany zawartości niektórych substancji tłuszczowych (triglicerydów i cholesterolu
całkowitego) lub cukru we krwi, zmiany stężeń hormonów tarczycy we krwi, zwiększenie stężeń
enzymów wątrobowych we krwi, zmniejszenie liczby niektórych rodzajów krwinek, zmniejszenie
liczby krwinek czerwonych we krwi, zwiększenie poziomu fosfokinazy kreatynowej we krwi
(substancji występującej w mięśniach), zmniejszenie stężenia sodu we krwi oraz zwiększenie stężenia
hormonu prolaktyny we krwi. Zwiększenie stężenia hormonu prolaktyny w rzadkich przypadkach
może prowadzić do:
• Obrzęku piersi zarówno u mężczyzn, jak i kobiet i niespodziewanego wydzielania mleka.
• Braku miesiączki lub nieregularnych miesiączek u kobiet.

Lekarz może zlecić okresowe wykonanie badań krwi.

Działania niepożądane u dzieci i młodzieży
Te same działania niepożądane, które występują u dorosłych, mogą również wystąpić u dzieci i
młodzieży. Poniżej wymienione działanie niepożądane obserwowano częściej u dzieci i młodzieży lub
nie były obserwowane u dorosłych:

Bardzo często: mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób
• Zwiększenie stężenia hormonu zwanego prolaktyną we krwi. Zwiększenie stężenia hormonu
prolaktyny może w rzadkich przypadkach prowadzić do:
- Obrzęku piersi zarówno u chłopców, jak i dziewcząt i niespodziewanego wydzielania
mleka.
- Braku miesiączki lub nieregularnych miesiączek u dziewcząt.
• Zwiększenie apetytu.
• Wymioty.

• Nieprawidłowe skurcze mięśni. Obejmują one trudności w rozpoczęciu ruchu mięśni, drżenie,
uczucie niepokoju lub sztywność mięśni bez bólu.
• Zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi.

Często: mogą dotyczyć do 1 na 10 osób
• Uczucie osłabienia, omdlenie (może prowadzić do upadków).
• Uczucie zatkanego nosa.
• Uczucie irytacji.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi, farmaceucie lub pielęgniarce. Działania niepożądane
można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów
Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów
Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: +48 22 49 21 301, faks: +48 22 49 21
309, strona internetowa: www.smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Quetiapine Aurovitas?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku, blistrze i butelce
po: EXP. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Quetiapine Aurovitas
- Substancją czynną leku jest kwetiapina.
- Pozostałe składniki to:
Rdzeń tabletki: wapnia wodorofosforan dwuwodny, laktoza jednowodna, celuloza
mikrokrystaliczna (PH-101 i 102), karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), powidon (K-30),
krzemionka koloidalna bezwodna, talk, magnezu stearynian.
Otoczka tabletki: hypromeloza (6cP), makrogol 400, tytanu dwutlenek, żelaza tlenek żółty
(E 172) (dla tabletek 25 mg, 100 mg), żelaza tlenek czerwony (E 172) (tylko dla tabletek 25
mg). Czarny tusz do nadruku zawierający szelak i żelaza tlenek czarny (dla tabletek 100 mg,
200 mg, 300 mg).

Jak wygląda lek Quetiapine Aurovitas i co zawiera opakowanie

Tabletka powlekana.

Quetiapine Aurovitas, 25 mg, tabletki powlekane: [Rozmiar: około 5,6 mm]
Okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane barwy brzoskwiniowej z wytłoczonym napisem

„E 52” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Quetiapine Aurovitas, 100 mg, tabletki powlekane: [Rozmiar: około 8,6 mm]
Okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane barwy żółtej z wytłoczonym napisem „E 53” po
jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Quetiapine Aurovitas, 200 mg, tabletki powlekane: [Rozmiar: około 11,1 mm]
Okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane barwy białej z wytłoczonym napisem „E 55” po
jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Quetiapine Aurovitas, 300 mg, tabletki powlekane: [Rozmiar: około 19,1 x 7,7 mm]
Okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane barwy białej z wytłoczonym napisem „E 56” po
jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Lek Quetiapine Aurovitas, tabletki powlekane jest dostępny w blistrach i butelkach z HDPE, w
tekturowym pudełku.

Wielkości opakowań:
Blister: 6, 10, 20, 30, 50, 60, 90, 100, 120, 180, 240 tabletek powlekanych.
Butelka z HDPE: 60, 100, 250, 500, 1000 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny:
Aurovitas Pharma Polska Sp. z o.o.
ul. Sokratesa 13D lokal 27
01-909 Warszawa
e-mail: medicalinformation@aurovitas.pl

Wytwórca/Importer:
APL Swift Services (Malta) Ltd.
HF26, Hal Far Industrial Estate, Hal Far
Birzebbugia, BBG 3000
Malta

Generis Farmacêutica, S.A.
Rua João de Deus 19, Venda Nova
2700-487 Amadora
Portugalia

Ten lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru
Gospodarczego pod następującymi nazwami:
Belgia: Quetiapine AB 25 mg / 100 mg / 200 mg / 300 mg filmomhulde tabletten / comprimés
pelliculés / Filmtabletten
Niemcy: Quetiapin PUREN 50 mg/200 mg/300 mg/400 mg Filmtabletten
Polska: Quetiapine Aurovitas
Portugalia: Quetiapina Ritisca
Hiszpania: Quetiapina Aurovitas 50 mg comprimidos recubiertos con pelicula

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 07/2024

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Quetiapine Aurovitas, 25 mg, tabletki powlekane
Quetiapine Aurovitas, 100 mg, tabletki powlekane
Quetiapine Aurovitas, 200 mg, tabletki powlekane
Quetiapine Aurovitas, 300 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 25 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu).
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 4,90 mg laktozy (w postaci jednowodnej) na tabletkę.

Każda tabletka powlekana zawiera 100 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu).
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 19,63 mg laktozy (w postaci jednowodnej) na tabletkę.

Każda tabletka powlekana zawiera 200 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu).
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 39,26 mg laktozy (w postaci jednowodnej) na tabletkę.

Każda tabletka powlekana zawiera 300 mg kwetiapiny (w postaci kwetiapiny fumaranu).
Substancja pomocnicza o znanym działaniu: 58,90 mg laktozy (w postaci jednowodnej) na tabletkę.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana

Quetiapine Aurovitas, 25 mg, tabletki powlekane: [Rozmiar: około 5,6 mm]
Okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane barwy brzoskwiniowej z wytłoczonym napisem
„E 52” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Quetiapine Aurovitas, 100 mg, tabletki powlekane: [Rozmiar: około 8,6 mm]
Okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane barwy żółtej z wytłoczonym napisem „E 53” po
jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Quetiapine Aurovitas, 200 mg, tabletki powlekane: [Rozmiar: około 11,1 mm]
Okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane barwy białej z wytłoczonym napisem „E 55” po
jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Quetiapine Aurovitas, 300 mg, tabletki powlekane: [Rozmiar: około 19,1 x 7,7 mm]
Okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane barwy białej z wytłoczonym napisem „E 56” po
jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Quetiapine Aurovitas jest wskazany do stosowania:
• w leczeniu schizofrenii.

• w leczeniu choroby afektywnej dwubiegunowej, w tym:
o epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego w przebiegu choroby
afektywnej dwubiegunowej
o ciężkich epizodów depresyjnych w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej
o zapobiegania nawrotom epizodów maniakalnych lub epizodów depresji u pacjentów z chorobą
afektywną dwubiegunową, którzy reagowali na wcześniejsze leczenie kwetiapiną.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dla każdego ze wskazań schemat dawkowania jest inny. Należy dopilnować, aby pacjent otrzymał
dokładne informacje dotyczące dawkowania w zależności od jego stanu zdrowia.

Dorośli
Leczenie schizofrenii
W leczeniu schizofrenii kwetiapinę należy podawać dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa
przez pierwsze cztery dni leczenia wynosi 50 mg (dzień 1), 100 mg (dzień 2), 200 mg (dzień 3) i 300
mg (dzień 4). Od czwartego dnia dawka powinna być stopniowo zwiększana do zazwyczaj skutecznej
dawki, w zakresie od 300 do 450 mg na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi klinicznej i
tolerancji pacjenta na leczenie, można stosować dawkę w zakresie od 150 do 750 mg na dobę.

Leczenie epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego w przebiegu choroby
afektywnej dwubiegunowej
W leczeniu epizodów maniakalnych w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej kwetiapinę
należy podawać dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa w ciągu pierwszych czterech dni
leczenia wynosi 100 mg (dzień 1), 200 mg (dzień 2), 300 mg (dzień 3) i 400 mg (dzień 4). Następnie
dawkę można zwiększać maksymalnie o 200 mg na dobę do dawki dobowej 800 mg w dniu szóstym.

W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta na leczenie, można stosować dawkę w
zakresie od 200 do 800 mg na dobę. Zazwyczaj dawka skuteczna mieści się w zakresie od 400 do 800
mg na dobę.

Leczenie ciężkich epizodów depresyjnych w przebiegu zaburzeń choroby afektywnej dwubiegunowej
Kwetiapinę należy podawać raz na dobę przed snem. Całkowita dawka dobowa przez pierwsze cztery
dni leczenia wynosi 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200 mg (dzień 3.), 300 mg (dzień 4.).
Zalecana dawka dobowa wynosi 300 mg. W badaniach klinicznych nie obserwowano dodatkowych
korzyści ze stosowania produktu w dawce 600 mg w porównaniu z dawką 300 mg (patrz punkt 5.1).
W pojedynczych przypadkach korzystne może być stosowanie dawki 600 mg. Dawki większe niż 300
mg powinny być wprowadzane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu choroby afektywnej
dwubiegunowej. U niektórych pacjentów, w przypadku problemów wynikających z gorszej tolerancji
leczenia, w badaniach klinicznych wykazano, że można rozważyć zmniejszenie dawki do minimum
200 mg.

Zapobieganie nawrotom w chorobie afektywnej dwubiegunowej
W zapobieganiu nawrotom epizodów maniakalnych, mieszanych i depresyjnych w przebiegu choroby
afektywnej dwubiegunowej u pacjentów, którzy reagowali na leczenie kwetiapiną w leczeniu ostrej
fazy choroby, należy kontynuować leczenie z zastosowaniem tej samej dawki. Dawkę należy
dostosować w zakresie od 300 do 800 mg dwa razy na dobę, zależnie od odpowiedzi klinicznej i
tolerancji pacjenta. Ważne jest, aby w terapii podtrzymującej stosować najmniejszą skuteczną dawkę.

Osoby w podeszłym wieku
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeciwpsychotycznych, kwetiapinę należy stosować
z zachowaniem ostrożności u osób w podeszłym wieku, szczególnie w początkowym okresie
dawkowania. Konieczne może być wolniejsze zwiększanie dawki produktu i stosowanie mniejszej

dawki dobowej niż u młodszych pacjentów, zależnie od indywidualnej odpowiedzi klinicznej i
tolerancji pacjenta na leczenie. Średni klirens osoczowy kwetiapiny u osób w podeszłym wieku był
zmniejszony o 30% do 50% w porównaniu z wartościami występującymi u młodszych pacjentów.

Nie badano skuteczności ani bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów w wieku powyżej 65 lat z
epizodami depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej.

Dzieci i młodzież
Kwetiapina nie jest zalecana do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat, ze względu
na brak danych uzasadniających stosowanie w tej grupie wiekowej. Dostępne dane z badań
klinicznych kwetiapiny kontrolowanych placebo przedstawione są w punktach 4.4, 4.8, 5.1 i 5.2.

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Dlatego kwetiapinę należy
stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów ze stwierdzonymi zaburzeniami czynności wątroby,
szczególnie w początkowym okresie stosowania. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby
leczenie należy rozpocząć od dawki 25 mg na dobę. Dawkę należy zwiększać codziennie
o 25 mg do 50 mg na dobę aż do dawki skutecznej, zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji
pacjenta na leczenie.

Sposób podawania
Kwetiapina może być podawana z posiłkiem lub niezależnie od posiłków.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów układu cytochromu P450 3A4, takich jak inhibitory proteazy
wirusa HIV, leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, erytromycyna, klarytromycyna i nefazodon jest
przeciwwskazane (patrz punkt 4.5).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Ponieważ kwetiapina ma kilka wskazań, profil bezpieczeństwa należy określić w oparciu o
indywidualne rozpoznanie i dawkę stosowaną u pacjenta.

Dzieci i młodzież
Nie zaleca się stosowania kwetiapiny u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat, gdyż nie ma danych
dotyczących stosowania produktu leczniczego w tej grupie wiekowej. Dane z badań klinicznych z
użyciem kwetiapiny wykazały, że oprócz znanego profilu bezpieczeństwa określonego u pacjentów
dorosłych (patrz punkt 4.8), niektóre działania niepożądane u dzieci i młodzieży występowały częściej
(zwiększenie łaknienia, zwiększenie stężenia prolaktyny w surowicy, wymioty, zapalenie błony
śluzowej nosa oraz omdlenia) lub mogą mieć inne konsekwencje u dzieci i młodzieży (objawy
pozapiramidowe i drażliwość). Ponadto, wystąpiło jedno działanie niepożądane, które nie było
obserwowane wcześniej w toku badań u dorosłych (zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi). U dzieci i
młodzieży obserwowano również zmiany czynności gruczołu tarczowego.

Ponadto, długoterminowy wpływ leczenia kwetiapiną na bezpieczeństwo, w tym na wzrost i
dojrzewanie u dzieci i młodzieży, nie był badany przez okres dłuższy niż 26 tygodni. Nie jest również
znany długoterminowy wpływ leczenia na rozwój poznawczy i behawioralny.

Dane z kontrolowanych placebo badań klinicznych prowadzonych z udziałem dzieci i młodzieży
wykazały, że ze stosowaniem kwetiapiny było związane częstsze występowanie objawów
pozapiramidowych (ang. Extrapyramidal Symptoms, EPS), w porównaniu z grupą placebo u
pacjentów leczonych z powodu schizofrenii, a także z powodu zaburzeń maniakalnych oraz depresji w
przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej (patrz punkt 4.8).

Samobójstwa/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego
Depresja w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej jest związana ze zwiększonym ryzykiem
występowania myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstw (zdarzenia związane z próbami
samobójczymi). Ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania istotnej klinicznie remisji. W związku z
tym, że poprawa może wystąpić dopiero po kilku pierwszych lub więcej tygodniach leczenia, pacjent
powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską do czasu wystąpienia poprawy. Doświadczenie
kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstw zwiększa się we wczesnej fazie poprawy klinicznej.

Dodatkowo, lekarze powinien uwzględnić ryzyko wystąpienia zdarzeń związanych z próbami
samobójczymi po nagłym zaprzestaniu leczenia kwetiapiną, ze względu na znane czynniki ryzyka
związane z leczoną chorobą.

Innym chorobom i zaburzeniom psychicznym, w leczeniu których przepisywana jest kwetiapina,
również może towarzyszyć zwiększone ryzyko występowania zdarzeń związanych z próbami
samobójczymi. Ponadto, z zaburzeniami tymi mogą współistnieć ciężkie epizody depresyjne. Z tego
względu podczas leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi należy stosować te same
środki ostrożności, jakie stosuje się w toku leczenia pacjentów z ciężkimi epizodami depresyjnymi.

Wiadomo, że pacjenci ze zdarzeniami związanymi z próbami samobójczymi w wywiadzie lub ci
przejawiający znacznego stopnia wyobrażenia samobójcze przed rozpoczęciem leczenia, są bardziej
zagrożeni występowaniem myśli samobójczych lub prób samobójczych i powinni podlegać ścisłemu
monitorowaniu w toku leczenia. Metaanaliza kontrolowanych placebo badań klinicznych
przeciwdepresyjnych produktów leczniczych u pacjentów dorosłych z zaburzeniami psychicznymi
wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych wśród przyjmujących leki przeciwdepresyjne
w porównaniu z placebo u pacjentów w wieku poniżej 25 lat.

Leczeniu farmakologicznemu, zwłaszcza we wczesnej fazie terapii oraz po zmianie dawki produktu
leczniczego, powinien towarzyszyć ścisły nadzór i monitorowanie pacjentów, w szczególności tych
bardziej zagrożonych. Należy zadbać o to, by pacjenci (a także osoby sprawujące nad nimi opiekę)
zdawali sobie sprawę z potrzeby uważnego śledzenia zmian stanu zdrowia pod kątem wystąpienia
jakiegokolwiek pogorszenia stanu klinicznego, zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych
zmian w zachowaniu, a także natychmiastowego zgłoszenia się do lekarza w razie ich wystąpienia.

W krótkoterminowych kontrolowanych placebo badaniach klinicznych u pacjentów z ciężkimi
epizodami depresyjnymi w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej obserwowano zwiększone
ryzyko zdarzeń związanych z próbami samobójczymi u młodych, dorosłych pacjentów (w wieku
poniżej 25 lat), którzy byli leczeni kwetiapiną w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo
(odpowiednio 3,0% vs 0%). W populacyjnym badaniu retrospektywnym, oceniającym stosowanie
kwetiapiny w leczeniu pacjentów z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi wykazano zwiększone
ryzyko samouszkodzenia i prób samobójczych u pacjentów w wieku od 25 do 64 lat, u których w
wywiadzie nie występowały zdarzenia związane z samouszkodzeniami, podczas stosowania
kwetiapiny z innymi przeciwdepresyjnymi produktami leczniczymi.

Ryzyko zaburzeń metabolicznych
Ze względu na obserwowane ryzyko pogorszenia profilu metabolicznego, w tym zmian masy ciała,
stężenia glukozy we krwi (patrz hiperglikemia) oraz lipidów, które stwierdzano w toku badań
klinicznych, należy ocenić parametry metaboliczne pacjentów w momencie rozpoczęcia leczenia, a w
jego trakcie regularnie wykonywać badania kontrolne pod kątem ewentualnych zmian tych
parametrów. W razie ich pogorszenia należy postępować odpowiednio do stanu klinicznego pacjenta

(patrz również punkt 4.8).

Objawy pozapiramidowe
W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych ze stosowaniem kwetiapiny była związana
zwiększona częstość występowania objawów pozapiramidowych (EPS) w porównaniu z placebo, u
pacjentów dorosłych leczonych z powodu ciężkich epizodów depresyjnych w przebiegu choroby
afektywnej dwubiegunowej (patrz punkty 4.8 oraz 5.1).

Ze stosowaniem kwetiapiny związane było występowanie akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie
nieprzyjemnym lub denerwującym niepokojem ruchowym i przymusem ruchu, czemu często
towarzyszyła niemożność siedzenia lub stania w spokojnym bezruchu. Prawdopodobieństwo
wystąpienia tego zaburzenia jest największe w pierwszych kilku tygodniach leczenia. U pacjentów, u
których pojawią się takie objawy, zwiększenie dawki może być szkodliwe.

Dyskinezy późne
W razie wystąpienia objawów przedmiotowych i podmiotowych dyskinez późnych należy rozważyć
zmniejszenie dawki leku lub przerwanie leczenia kwetiapiną. Objawy dyskinez późnych mogą się
pogłębić lub nawet dopiero pojawić się po zakończeniu leczenia (patrz punkt 4.8).

Senność i zawroty głowy
Z leczeniem kwetiapiną jest związane występowanie senności i podobnych objawów, takich jak
uspokojenie (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych dotyczących leczenia pacjentów z depresją w
przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, objawy te występowały zazwyczaj podczas
pierwszych 3 dni leczenia i miały łagodne lub umiarkowane nasilenie. Pacjenci, u których występuje
senność o ciężkim nasileniu, mogą wymagać częstszych wizyt przynajmniej w okresie pierwszych 2
tygodni od wystąpienia senności lub do czasu poprawy i może być potrzebne rozważenie przerwania
leczenia.

Niedociśnienie ortostatyczne
Z leczeniem kwetiapiną jest związane występowanie niedociśnienia ortostatycznego oraz
towarzyszące mu zawroty głowy (patrz punkt 4.8), które, podobnie jak senność, pojawiają się zwykle
w początkowym okresie zwiększania dawki. Może to zwiększać częstość urazów (upadki),
szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym. Z tego względu pacjentom należy zalecić zachowanie
ostrożności do czasu poznania potencjalnych efektów działania tego produktu.

Kwetiapinę należy ostrożnie stosować u pacjentów z rozpoznaną chorobą układu sercowonaczyniowego, chorobą naczyniową mózgu, a także w przypadku innych stanów predysponujących do
niskiego ciśnienia tętniczego. Jeśli wystąpi niedociśnienie ortostatyczne, należy rozważyć
zmniejszenie dawki lub wolniejsze jej zwiększanie, szczególnie u pacjentów ze współistniejącą w tle
chorobą układu sercowo-naczyniowego.

Zespół bezdechu sennego
U pacjentów przyjmujących kwetiapinę obserwowano występowanie zespołu bezdechu sennego.
Kwetiapinę należy stosować ostrożnie u pacjentów otrzymujących jednocześnie produkty lecznicze
działające hamująco na ośrodkowy układ nerwowy oraz, u których w wywiadzie występował lub
występuje ryzyko wystąpienia bezdechu sennego, takich jak osoby z nadwagą/otyłością lub
mężczyźni.

Napady padaczki
W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano różnicy częstości występowania napadów
padaczki u pacjentów leczonych kwetiapiną lub otrzymujących placebo. Nie są dostępne dane
dotyczące częstości występowania napadów drgawkowych u pacjentów z zaburzeniami drgawkowymi
w wywiadzie. Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować
ostrożność podczas leczenia pacjentów z padaczką w wywiadzie (patrz punkt 4.8).

Złośliwy zespół neuroleptyczny
Występowanie złośliwego zespołu neuroleptycznego jest związane z leczeniem lekami
przeciwpsychotycznymi, w tym również kwetiapiną (patrz punkt 4.8). Objawy kliniczne obejmują
hipertermię, zmiany stanu psychicznego, sztywność mięśni, zaburzenia czynności układu
autonomicznego i zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej. W razie ich wystąpienia należy
przerwać leczenie kwetiapiną i zastosować odpowiednie leczenie.

Zespół serotoninowy
Jednoczesne podawanie produktu leczniczego Quetiapine Aurovitas i innych leków
serotoninergicznych, takich jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego
serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub
trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne mogą powodować zespół serotoninowy, będący stanem
mogącym zagrażać życiu (patrz punkt 4.5).

Jeśli leczenie w skojarzeniu z innymi lekami serotoninergicznym jest klinicznie uzasadnione, zaleca
się uważne obserwowanie pacjenta, zwłaszcza na początku leczenia i podczas zwiększania dawki.
Objawy zespołu serotoninowego mogą obejmować zmiany stanu psychicznego, niestabilność
autonomiczną, zaburzenia nerwowo-mięśniowe i (lub) objawy żołądkowo-jelitowe.

Jeśli podejrzewa się wystąpienie zespołu serotoninowego, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub
odstawienie produktu leczniczego, w zależności od nasilenia objawów.

Ciężka neutropenia i agranulocytoza
W badaniach klinicznych kwetiapiny zgłaszano występowanie ciężkiej neutropenii (liczba neutrofilów
< 0,5 x 109/L). Większość przypadków ciężkiej neutropenii wystąpiła kilka miesięcy po rozpoczęciu
leczenia kwetiapiną. Brak dowodów na zależność zjawiska od dawki. W praktyce klinicznej po
wprowadzeniu kwetiapiny do obrotu zgłoszono kilka przypadków zakończonych zgonem.
Prawdopodobnymi czynnikami ryzyka są mała liczba leukocytów przed rozpoczęciem leczenia oraz
wywołana przez leki neutropenia w wywiadzie. Jednakże, w niektórych przypadkach neutropenia
wystąpiła u pacjentów bez wcześniejszych czynników ryzyka. Należy przerwać leczenie kwetiapiną,
jeśli liczba neutrofilów wynosi < 1,0 x 109/L. Należy obserwować pacjenta w celu wykrycia
wczesnych oznak i objawów infekcji i kontrolować liczbę neutrofilów (aż do czasu, gdy ich liczba
zwiększy się do ponad 1,5 x 109/L) (patrz punkt 5.1).

Neutropenię należy wziąć pod uwagę u pacjentów z zakażeniem lub gorączką, szczególnie w
przypadku braku oczywistych czynników predysponujących, należy stosować odpowiednie
postępowanie, zależne od stanu klinicznego pacjenta.

Pacjentom należy zalecić niezwłoczne zgłaszanie wystąpienia objawów przedmiotowych i (lub)
podmiotowych mogących odpowiadać agranulocytozie lub zakażeniu (tj. gorączki, osłabienia,
senności lub bólu gardła) w dowolnym czasie podczas leczenia kwetiapiną. U takich pacjentów należy
natychmiast oznaczyć liczbę krwinek białych (ang. White Blood Cell, WBC) oraz bezwzględną liczbę
leukocytów obojętnochłonnych (ang. Absolut Neutrophil Count, ANC), szczególnie gdy nie ma
czynników predysponujących.

Działanie przeciwcholinergiczne (na receptory muskarynowe)
Norkwetiapina, aktywny metabolit kwetiapiny, ma umiarkowane do silnego powinowactwo do
różnych podtypów receptorów muskarynowych. Skutkuje to wystąpieniem działań niepożądanych
związanych z działaniem przeciwcholinergicznym, kiedy kwetiapina jest stosowana w zalecanych
dawkach, gdy jest stosowana jednocześnie z innymi lekami przeciwcholinergicznymi oraz w
przypadku przedawkowania. Kwetiapinę należy stosować ostrożnie u pacjentów przyjmujących leki o
działaniu przeciwcholinergicznym (muskarynowym). Kwetiapinę należy ostrożnie stosować u
pacjentów, u których rozpoznano w przeszłości, lub obecnie, zatrzymanie moczu, z klinicznie
istotnym przerostem gruczołu krokowego, u pacjentów z niedrożnością jelit lub podobnymi
chorobami, ze zwiększonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub jaskrą z wąskim kątem przesączania.

(patrz punkty 4.5, 4.8, 5.1 i 4.9).

Interakcje
Patrz także punkt 4.5.
Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z silnymi induktorami enzymów wątrobowych, takimi jak
karbamazepina lub fenytoina, znacząco zmniejsza stężenie kwetiapiny w osoczu, co może wpływać na
skuteczność leczenia kwetiapiną. U pacjentów otrzymujących leki indukujące enzymy wątrobowe
leczenie kwetiapiną można rozpocząć tylko, gdy w opinii lekarza korzyści wynikające z leczenia
kwetiapiną przeważają ryzyko wynikające z przerwania leczenia lekiem indukującym enzymy
wątrobowe. Ważne, aby zmiany leku indukującego enzymy wątrobowe dokonywać stopniowo i, jeśli
jest to konieczne, zastąpić go lekiem niewpływającym na enzymy wątrobowe (np. walproinianem
sodu).

Masa ciała
U pacjentów leczonych kwetiapiną zgłaszano występowanie zwiększenia masy ciała; należy
kontrolować masę ciała i stosować postępowanie odpowiednie klinicznie, zgodnie ze stosowanymi
wytycznymi dotyczącymi leczenia przeciwpsychotycznego (patrz punkty 4.8 oraz 5.1).

Hiperglikemia
Rzadko zgłaszano przypadki hiperglikemii i (lub) rozwój lub zaostrzenie cukrzycy, sporadycznie
związane z kwasicą ketonową lub śpiączką, w tym kilka przypadków zgonu pacjenta (patrz punkt 4.8).
Niekiedy obserwowano wcześniejsze zwiększenie masy ciała, co mogło być czynnikiem
predysponującym. Zalecane jest stosowne monitorowanie kliniczne, zgodnie z wytycznymi
dotyczącymi leczenia przeciwpsychotycznego. Pacjentów leczonych każdym lekiem
przeciwpsychotycznym, także kwetiapiną, należy obserwować pod kątem występowania objawów
przedmiotowych i (lub) podmiotowych hiperglikemii, (takich jak polidypsja, poliuria, polifagia i
osłabienie), a pacjentów z cukrzycą lub z czynnikami ryzyka cukrzycy należy regularnie monitorować
pod kątem pogorszenia kontroli glikemii. Należy prowadzić regularne pomiary masy ciała.

Lipidy
W badaniach klinicznych z kwetiapiną obserwowano zwiększenie stężenia triglicerydów, cholesterolu
LDL oraz cholesterolu całkowitego, a także zmniejszenie stężenia frakcji cholesterolu HDL (patrz
punkt 4.8). W razie zmian stężenia lipidów należy postępować zgodnie z praktyką kliniczną.

Wydłużenie odstępu QT
Podczas badań klinicznych oraz stosowania kwetiapiny zgodnie z Charakterystyką Produktu
Leczniczego nie stwierdzono związku między stosowaniem kwetiapiny a występowaniem
przetrwałego wydłużenia odstępu QT. Po wprowadzeniu kwetiapiny do obrotu zgłaszano wydłużenia
odstępu QT podczas stosowania kwetiapiny w dawkach terapeutycznych (patrz punkt 4.8) oraz po
przedawkowaniu (patrz punkt 4.9). Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych,
należy zachować ostrożność, jeśli kwetiapina jest stosowana u pacjentów z chorobami układu
sercowo-naczyniowego lub z wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie rodzinnym. Należy też
zachować ostrożność, jeśli kwetiapina jest stosowana jednocześnie z innymi lekami wydłużającymi
odstęp QT lub jednocześnie z lekami neuroleptycznymi, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku,
u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT, zastoinową niewydolnością serca,
przerostem mięśnia sercowego, hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz punkt 4.5).

Kardiomiopatia i zapalenie mięśnia sercowego
W czasie badań klinicznych oraz po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano występowanie kardiomiopatii
i zapalenia mięśnia sercowego (patrz punkt 4.8). U pacjentów z podejrzeniem kardiomiopatii lub
zapalenia mięśnia sercowego należy rozważyć przerwanie leczenia kwetiapiną.

Ciężkie skórne działania niepożądane
W związku ze stosowaniem kwetiapiny bardzo rzadko notowano ciężkie skórne działania niepożądane
(ang. Severe Cutaneous Adverse Reactions, SCAR), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne

martwicze oddzielanie się naskórka (ang. Toxic Epidermal Necrolysis, TEN), ostrą uogólnioną osutkę
krostkową (ang. Acute Generalized Exanthematous Pustulosis, AGEP), rumień wielopostaciowy (ang.
Erythema Multiforme, EM) oraz reakcję polekową z eozynofilią i objawami układowymi (ang. Drug
Reaction with Eosinophilia and Systemic Symptoms, DRESS), które mogą zagrażać życiu lub
prowadzić do zgonu.

SCARs często objawiają się jednym lub więcej z następujących objawów: rozległa wysypka skórna,
która może być swędząca lub z towarzyszącymi krostami, złuszczające zapalenie skóry, gorączka,
limfadenopatia i możliwa eozynofilia lub neutrofilia. Większość z tych reakcji wystąpiło w ciągu 4
tygodni po rozpoczęciu terapii kwetiapiną, niektóre reakcje DRESS wystąpiły w ciągu 6 tygodni po
rozpoczęciu terapii kwetiapiną. W razie pojawienia się objawów podmiotowych i przedmiotowych
wskazujących na występowanie tych ciężkich reakcji skórnych, należy natychmiast przerwać
stosowanie kwetiapiny i rozważyć alternatywną metodę leczenia.

Odstawienie
Po nagłym zaprzestaniu podawania kwetiapiny opisywano ostre objawy odstawienia, takie jak
bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i rozdrażnienie. Dlatego zaleca
się stopniowe odstawianie kwetiapiny przez okres co najmniej jednego do dwóch tygodni (patrz punkt
4.8).

Pacjenci w podeszłym wieku z psychozą związaną z otępieniem
Kwetiapina nie została zatwierdzona do leczenia psychozy związanej z otępieniem.

W randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach z udziałem pacjentów z otępieniem,
stosujących niektóre atypowe leki przeciwpsychotyczne, wykazano około 3-krotne zwiększenie
ryzyka naczyniowo-mózgowych zdarzeń niepożądanych. Mechanizm tego zwiększonego ryzyka nie
jest znany. Nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka w przypadku innych leków
przeciwpsychotycznych i w innych grupach pacjentów. Należy zachować ostrożność podczas
stosowania kwetiapiny u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru.

W randomizowanych badaniach klinicznych, kontrolowanych placebo u pacjentów z otępieniem, po
zastosowaniu niektórych atypowych leków przeciwpsychotycznych, obserwowano około 3-krotne
zwiększenie ryzyka powikłań dotyczących układu naczyniowego mózgu. Mechanizm takiego
działania nie jest znany. Nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka w przypadku innych leków
przeciwpsychotycznych i w innych grupach pacjentów. Należy zachować ostrożność podczas
stosowania kwetiapiny u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru.

Meta-analiza danych dotyczących atypowych leków przeciwpsychotycznych wykazała, że u
pacjentów w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu choroby otępiennej
występuje większe ryzyko zgonu w porównaniu do grupy otrzymującej placebo. W dwóch
10-tygodniowych badaniach kontrolowanych placebo, przeprowadzonych w tej samej grupie
pacjentów (n=710; średnia wieku: 83 lata; grupa wiekowa: 56-99 lat), śmiertelność w grupie leczonej
kwetiapiną wynosiła 5,5% w porównaniu do 3,2% w grupie otrzymującej placebo. Pacjenci
uczestniczący w tym badaniu umierali z różnych przyczyn, zgodnych z przewidywanymi w tej
populacji.

Pacjenci w podeszłym wieku z chorobą Parkinsona (ang. Parkinson’s Disease, (PD))/parkinsonizm
W populacyjnym badaniu retrospektywnym, oceniającym stosowanie kwetiapiny w leczeniu
pacjentów z ciężkim zaburzeniem depresyjnym (ang. Major Depressive Disorder, MDD) wykazano
zwiększone ryzyko zgonu podczas stosowania kwetiapiny u pacjentów w wieku > 65 lat. Zależność ta
nie była obserwowana po wykluczeniu z analizy pacjentów z PD. Należy zachować ostrożność
podczas przepisywania kwetiapiny pacjentom w podeszłym wieku z PD.

Zaburzenia połykania
Podczas leczenia kwetiapiną zgłaszano występowanie zaburzeń połykania (patrz punkt 4.8).

Kwetiapina powinna być stosowana z ostrożnością u pacjentów zagrożonych wystąpieniem
zachłystowego zapalenia płuc.

Zaparcia i niedrożność jelit
Zaparcia stanowią czynnik ryzyka niedrożności jelit. Podczas stosowania kwetiapiny obserwowano
zaparcia i niedrożność jelit (patrz punkt 4.8). Donoszono także o przypadkach zgonów pacjentów,
którzy znajdowali się w grupie podwyższonego ryzyka wystąpienia niedrożności jelit, w tym tych,
którzy otrzymywali jednocześnie wiele leków, zmniejszających perystaltykę jelit i (lub) mogących nie
zgłaszać objawów zaparć. U pacjentów z niedrożnością jelit należy stosować ścisłe monitorowanie
stanu klinicznego i pilne działania terapeutyczne.

Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (ang. Venous Thromboembolism, VTE)
Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych zgłaszano przypadki żylnej choroby zakrzepowozatorowej (VTE). Ponieważ u pacjentów stosujących leki przeciwpsychotyczne często występują
nabyte czynniki ryzyka VTE, przed i podczas leczenia kwetiapiną należy zidentyfikować wszystkie
możliwe czynniki ryzyka VTE oraz podjąć działania zapobiegające jej wystąpieniu.

Zapalenie trzustki
W badaniach klinicznych oraz po wprowadzeniu kwetiapiny do obrotu odnotowano przypadki
zapalenia trzustki. W zgłoszeniach z okresu po wprowadzeniu do obrotu u wielu pacjentów
występowały czynniki ryzyka, mające związek z zapaleniem trzustki, takie jak zwiększone stężenie
triglicerydów (patrz punkt 4.4), kamienie żółciowe oraz spożywanie alkoholu, choć nie wszystkie
takie przypadki były obciążone czynnikami ryzyka.

Dodatkowe informacje
Dane dotyczące stosowania kwetiapiny w skojarzeniu z walproinianem sodu lub litem w leczeniu
ostrych epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego są ograniczone. Leczenie
skojarzone było jednak dobrze tolerowane (patrz punkt 4.8 i 5.1). Dane wykazały działanie addycyjne
w 3. tygodniu stosowania.

Niewłaściwe stosowanie i nadużywanie
Zgłaszano przypadki niewłaściwego stosowania i nadużywania kwetiapiny. Może być konieczne
zachowanie ostrożności przy przepisywaniu kwetiapiny pacjentom z uzależnieniem od alkoholu lub
leków w wywiadzie.

Produkt leczniczy Quetiapine Aurovitas zawiera sód
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy produkt uznaje
się za „wolny od sodu”.

Produkt leczniczy Quetiapine Aurovitas zawiera laktozę
Tabletki powlekane produktu leczniczego Quetiapine Aurovitas zawierają laktozę. Pacjenci z rzadko
występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania
glukozy-galaktozy, nie powinni przyjmować tego produktu leczniczego.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Ze względu na oddziaływanie kwetiapiny na ośrodkowy układ nerwowy, należy zachować ostrożność
podczas jednoczesnego jej stosowania z innymi lekami działającymi ośrodkowo i z alkoholem.

Kwetiapinę należy stosować ostrożnie w skojarzeniu z produktami leczniczymi serotoninergicznymi,
takimi jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory
wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne,
ze względu na zwiększone ryzyko zespołu serotoninowego, będącego stanem mogącym zagrażać
życiu (patrz punkt 4.4).

Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów otrzymujących inne leki o działaniu
przeciwcholinergicznym (muskarynowe) (patrz punkt 4.4).

Głównym izoenzymem układu enzymatycznego cytochromu P450 biorącego udział w metabolizmie
kwetiapiny jest cytochrom P450 (CYP) 3A4. W badaniu interakcji przeprowadzonym z udziałem
zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie kwetiapiny (w dawce 25 mg) z ketokonazolem,
inhibitorem CYP3A4, powodowało od 5- do 8-krotnego zwiększenie AUC (powierzchnia pola pod
krzywą stężenia w czasie) kwetiapiny. Na tej podstawie stwierdzono, że jednoczesne stosowanie
kwetiapiny i inhibitorów CYP3A4 jest przeciwwskazane. Nie zaleca się także spożywania soku
grejpfrutowego podczas stosowania kwetiapiny.

W badaniach klinicznych z zastosowaniem dawek wielokrotnych, prowadzonych w celu oceny
farmakokinetyki kwetiapiny podawanej przed leczeniem i podczas leczenia karbamazepiną (lek
indukujący enzymy wątrobowe), jednoczesne podanie karbamazepiny znacząco zwiększało klirens
kwetiapiny. Powodowało to zmniejszenie ekspozycji układowej na kwetiapinę (mierzonej według
AUC) średnio do 13% ekspozycji występującej po podaniu samej kwetiapiny; u niektórych pacjentów
obserwowano jeszcze silniejszy efekt. W wyniku tej interakcji stężenie kwetiapiny w osoczu może być
mniejsze, co może wpływać na skuteczność terapii kwetiapiną. Jednoczesne stosowanie kwetiapiny i
fenytoiny (innego leku indukującego enzymy mikrosomalne) powodowało bardzo znaczne
zwiększenie klirensu kwetiapiny, o około 450%. U pacjentów przyjmujących leki indukujące enzymy
wątrobowe leczenie kwetiapiną można rozpocząć tylko, jeśli w opinii lekarza korzyść z zastosowania
kwetiapiny przewyższa ryzyko wynikające z przerwania leczenia lekiem indukującym enzymy
wątrobowe. Ważne, aby każda zmiana stosowania leku indukującego enzymy wątrobowe była
stopniowa, a jeśli zachodzi taka potrzeba, aby był on zastąpiony innym lekiem niewpływającym na
enzymy wątrobowe (np. walproinian sodu) (patrz punkt 4.4).

Farmakokinetyka kwetiapiny nie zmieniła się znacząco podczas równoczesnego stosowania z lekami
przeciwdepresyjnymi: imipraminą (inhibitorem CYP 2D6) lub fluoksetyną (inhibitorem CYP 3A4
oraz CYP 2D6).

Farmakokinetyka kwetiapiny nie zmieniła się znacząco podczas równoczesnego stosowania z lekami
przeciwpsychotycznymi: rysperydonem lub haloperydolem. Równoczesne przyjmowanie kwetiapiny i
tiorydazyny zwiększyło klirens kwetiapiny o około 70%.

Farmakokinetyka kwetiapiny nie zmieniła się podczas jednoczesnego stosowania z cymetydyną.

Farmakokinetyka litu nie ulegała zmianom podczas jednoczesnego stosowania z kwetiapiną.

W 6-tygodniowym, randomizowanym badaniu klinicznym litu i kwetiapiny w postaci o przedłużonym
uwalnianiu versus placebo i kwetiapina w postaci o przedłużonym uwalnianiu, u pacjentów dorosłych
z ostrym zespołem maniakalnym, w grupie przyjmującej lit łącznie z kwetiapiną odnotowano większą
częstość zdarzeń związanych z zaburzeniem czynności układu pozapiramidowego (w szczególności
drżenia), senności oraz zwiększenia masy ciała niż w grupie przyjmującej kwetiapinę jednocześnie z
placebo (patrz punkt 5.1).

W przypadku jednoczesnego stosowania walproinianu sodu i kwetiapiny farmakokinetyka nie zmienia
się w stopniu klinicznie istotnym. Badanie retrospektywne dzieci i młodzieży przyjmujących
walproinian, kwetiapinę lub obu te leki wykazało większą częstość występowania leukopenii i
neutropenii w grupie leczenia skojarzonego w porównaniu z każdą z grup monoterapii.

Nie prowadzono formalnych badań interakcji z lekami często stosowanymi w leczeniu chorób układu
sercowo-naczyniowego.

Zalecana jest ostrożność podczas jednoczesnego stosowania kwetiapiny z lekami, które mogą
powodować zaburzenia elektrolitowe lub wydłużać odstęp QT.

Zgłaszano przypadki fałszywie dodatniego wyniku testu immunologicznego dla metadonu i
trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych u pacjentów, którzy zażywali kwetiapinę. Zaleca się
potwierdzenie kwestionowanego wyniku przez wykonanie odpowiedniego badania
chromatograficznego.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Pierwszy trymestr
Umiarkowana liczba opublikowanych danych na temat ciąż z ekspozycją na kwetiapinę (tj. od 300 do
1 000 zakończonych ciąż), w tym raporty indywidualne oraz niektóre badania obserwacyjne, nie
wskazują na istnienie zwiększonego ryzyka wystąpienia wad u dziecka w związku ze stosowanym
leczeniem. Jednakże, na podstawie wszystkich dostępnych danych nie można wyciągnąć ostatecznego
wniosku na ten temat. Badania na zwierzętach wykazały toksyczne oddziaływanie na rozród (patrz
punkt 5.3). Z tego względu kwetiapina powinna być stosowana w ciąży tylko, jeżeli korzyści z jej
stosowania usprawiedliwiają narażenie płodu na potencjalne zagrożenia.

Trzeci trymestr
Noworodki narażone na działanie leków przeciwpsychotycznych (w tym kwetiapiny) w trzecim
trymestrze ciąży, są narażone na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, włącznie z objawami
pozapiramidowymi i (lub) objawami odstawienia, które po porodzie mogą mieć różne nasilenie i czas
trwania. Obserwowano pobudzenie, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, drżenia, senność,
niewydolność oddechową lub zaburzenia odżywiania. W związku z tym należy uważnie obserwować
noworodki.

Karmienie piersią
W oparciu o bardzo ograniczone dane z opublikowanych raportów na temat wydzielania kwetiapiny
do mleka ludzkiego, informacje w odniesieniu do kwetiapiny stosowanej w dawce terapeutycznej
wydają się być niespójne. Ze względu na brak szczegółowych danych, należy podjąć decyzję, czy
przerwać karmienie piersią, czy przerwać leczenie kwetiapiną biorąc pod uwagę korzyści dla dziecka
wynikające z karmienia piersią i korzyści dla matki wynikające z leczenia.

Płodność
Wpływ kwetiapiny na płodność u ludzi nie był oceniany. U szczurów obserwowano efekty związane
ze zwiększonym stężeniem prolaktyny we krwi, chociaż nie można tych wyników odnieść
bezpośrednio do ludzi (patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Ze względu na to, że kwetiapina działa głównie na ośrodkowy układ nerwowy, może zaburzać
wykonywanie czynności wymagających sprawności psychicznej. Dlatego też pacjenci powinni unikać
prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn do czasu określenia indywidualnej wrażliwości na
produkt leczniczy.

#### 4.8 Działania niepożądane

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane (ang. Adverse Drug Reactions, ADRs) podczas leczenia
kwetiapiną (≥ 10%) to senność, zawroty głowy, ból głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej,
objawy odstawienia, zwiększenie stężenia triglicerydów w surowicy, zwiększenie stężenia
cholesterolu całkowitego (szczególnie frakcji LDL), zmniejszenie stężenia frakcji HDL cholesterolu,
zwiększenie masy ciała, zmniejszenie zawartości hemoglobiny oraz objawy pozapiramidowe.

Częstości występowania ADRs związanych ze stosowaniem kwetiapiny podano w poniższej tabeli
(Tabela 1), zgodnie z formatem zalecanym przez Radę Międzynarodowych Organizacji ds. Nauk

Medycznych (ang. Council for International Organizations of Medical Sciences, CIOMS III Working
Group; 1995).

Tabela 1. ADRs związane z leczeniem kwetiapiną
Częstość występowania działań niepożądanych została uszeregowana w sposób następujący: bardzo
często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10 000
do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000) i częstość nieznana (nie może być określona na podstawie
dostępnych danych)

Klasyfikacja
układów i
narządów

Bardzo często Często Niezbyt często Rzadko Bardzo
rzadko
Częstość
nieznana

Zaburzenia
krwi i układu
chłonnego

Zmniejszone
stężenie
hemoglobiny22

Leukopenia1, 28,
zmniejszona liczba
neutrofilów,
zwiększona liczba
eozynofilów27

Neutropenia1,
trombocytopenia
niedokrwistość,
zmniejszona
liczba płytek
krwi13

Agranulocytoza26

Zaburzenia
układu
immunologiczngo

Nadwrażliwość
(w tym
alergiczne
reakcje skórne)

Reakcja
anafilaktyczna5

Zaburzenia
endokrynologiczne

Hiperprolaktynemia15,
zmniejszenie
stężenia całkowitej
T4 24, zmniejszenie
stężenia wolnej T4 24,
zmniejszenie
stężenia całkowitej
T3 24, zwiększenie
stężenia TSH24

Zmniejszenie
stężenia wolnej
T3 24,
niedoczynność
tarczycy21

Nieadekwatne
wydzielanie
hormonu
antydiuretycznego

Zaburzenia
metabolizmu i
odżywiania

Zwiększenie
stężenia
triglicerydów w
surowicy10, 30,
zwiększenie stężenia
cholesterolu
całkowitego
(szczególnie frakcji
LDL)11, 30,
zmniejszenie
stężenia cholesterolu
frakcji HDL17,30,
zwiększenie masy
ciała8,30

Zwiększenie
łaknienia,
zwiększenie stężenia
glukozy we krwi do
stanu
hiperglikemicznego6, 30

Hiponatremia19,
cukrzyca1, 5,
zaostrzenie
istniejącej
cukrzycy

Zespół
metaboliczny29

Zaburzenia
psychiczne
Nietypowe sny i
koszmary senne,
myśli i zachowania
samobójcze20

Somnambulizm i
związane z
nim reakcje,
takie jak
mówienie
przez sen oraz
zaburzenie
odżywiania

związane ze
snem
Zaburzenia
układu
nerwowego

Zawroty głowy4, 16,
senność2, 16, ból
głowy, objawy
pozapiramidowe1, 21

Dyzartria Napady
drgawek1, zespół
niespokojnych
nóg, dyskinezy
późne1, 5,
omdlenia4, 16,
stan splątania
Zaburzenia
serca
Tachykardia4,
kołatanie serca23
Wydłużenie
odstępu QT1, 12,
18, bradykardia32

Kardiomiopatia
i zapalenie
mięśnia
sercowego

Zaburzenia oka Niewyraźne
widzenie
Zaburzenia
naczyniowe
Niedociśnienie
ortostatyczne4, 16
Żylna
choroba
zakrzepowozatorowa1

Udar mózgu33

Zaburzenia
układu
oddechowego,
klatki
piersiowej i
śródpiersia

Duszność23 Zapalenie błony
śluzowej nosa

Zaburzenia
żołądka i jelit
Suchość błony
śluzowej jamy ustnej
Zaparcia,
niestrawność,
wymioty25

Zaburzenia
połykania7
Zapalenie
trzustki1,
niedrożność
jelit
Zaburzenia
wątroby i dróg
żółciowych

Zwiększenie
aktywności
aminotransferazy
alaninowej w
surowicy (AlAT)3,
zwiększenie
aktywności gammaGT3

zwiększenie
aktywności
aminotransferazy
asparaginianowej
(AspAT) w
surowicy3

Żółtaczka5,
Zapalenie
wątroby

Zaburzenia
skóry i tkanki
podskórnej

Obrzęk
naczynioruchowy5,
zespół
StevensaJohnsona5

Toksycznorozpływna
martwica
naskórka,
rumień
wielopostaciowy, ostra
uogólniona
osutka
krostkowa
(ang. Acute
Generalized
Exanthematous
Pustulosis,
AGEP), reakcja
polekowa z

eozynofilią i
objawami
układowymi
(DRESS),
zapalenie
naczyń
krwionośnych
skóry
Zaburzenia
mięśniowoszkieletowe i
tkanki łącznej

Rabdomioliza

Zaburzenia
nerek i dróg
moczowych

Zatrzymanie
moczu

Ciąża, połóg i
okres
okołoporodowy

Noworodkowy
zespół
odstawienia
leku31
Zaburzenia
układu
rozrodczego i
piersi

Zaburzenie
sprawności
seksualnej

Priapizm,
mlekotok,
obrzęk piersi,
zaburzenia
cyklu
miesiączkowego
Zaburzenia
ogólne i stany
w miejscu
podania

Objawy odstawienia
(przerwania
podawania)1, 9

Łagodna astenia,
obrzęk obwodowy,
drażliwość, gorączka

Złośliwy
zespół
neuroleptyczny1,
hipotermia
Badania
diagnostyczne
Zwiększenie
aktywności
kinazy
kreatynowej
we krwi 14

(1) Patrz punkt 4.4.
(2) Senność może wystąpić zazwyczaj podczas pierwszych dwóch tygodni od rozpoczęcia
przyjmowania produktu leczniczego i zwykle ustępuje w trakcie przewlekłego stosowania kwetiapiny.
(3) Obserwowano bezobjawowe zwiększenie stężenia enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT)
(zmiany od wartości prawidłowych do > 3 x górnej prawidłowej wartości w dowolnym czasie) oraz
gamma-GT u niektórych pacjentów przyjmujących kwetiapinę. Te zmiany zwykle ustępowały w
trakcie dalszego leczenia kwetiapiną.
(4) Kwetiapina, podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne blokujące receptory alfa1, może często
powodować niedociśnienie ortostatyczne związane z zawrotami głowy, tachykardią, a u niektórych
pacjentów z omdleniami, szczególnie podczas początkowego okresu zwiększania dawki produktu
leczniczego (patrz punkt 4.4).
(5) Oszacowane częstości działań niepożądanych pochodzą jedynie z danych porejestracyjnych dla
kwetiapiny.
(6) Stężenie glukozy we krwi na czczo ≥ 126 mg/dL (≥ 7,0 mmol/L) lub stężenie glukozy we krwi nie
na czczo ≥ 200 mg/dL (≥ 11,1 mmol/L) przynajmniej w jednym badaniu.
(7) Zwiększenie częstości występowania utrudnień w połykaniu po zastosowaniu kwetiapiny w
porównaniu z placebo obserwowano tylko w badaniach klinicznych dotyczących epizodów depresji w

przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej.
(8) W oparciu o > 7% zwiększenie masy ciała w porównaniu z wyjściową. Występuje zwłaszcza w
pierwszych tygodniach leczenia u dorosłych.
(9) Najczęściej występującymi objawami odstawienia obserwowanymi w kontrolowanych placebo
badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii były: bezsenność, nudności, bóle
głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Częstość ich występowania zmniejszyła się
znacząco po 1 tygodniu od zaprzestania leczenia.
(10) Stężenie triglicerydów ≥ 200 mg/mL (≥ 2,258 mmol/L) (pacjenci ≥ 18 lat) lub ≥ 150 mg/dL
(≥ 1,694 mmol/L) (pacjenci < 18 lat) przynajmniej w jednym badaniu.
(11) Stężenie cholesterolu ≥ 240 mg/mL (≥ 6,2064 mmol/L) (pacjenci ≥ 18 lat) lub ≥ 200 mg/dL
(≥ 5,172 mmol/L) (pacjenci < 18 lat) przynajmniej w jednym badaniu. Zwiększenie stężenia
cholesterolu frakcji LDL o ≥ 30 mg/mL (≥ 0,769 mmol/L) obserwowano bardzo często. Średnia
zmiana u pacjentów, u których wystąpiło zwiększenie, wyniosła 41,7 mg/mL (≥ 1,07 mmol/L).
(12) Patrz tekst poniżej.
(13) Liczba płytek krwi ≤ 100 x 109/L przynajmniej w jednym badaniu.
(14) Na podstawie danych z raportów z badań klinicznych dotyczących występowania działań
niepożądanych, odnoszących się do zwiększenia aktywności fosfokinazy kreatynowej we krwi
niezwiązanego z występowaniem złośliwego zespołu neuroleptycznego.
(15) Stężenia prolaktyny (pacjenci > 18 roku życia): > 20 μg/L (> 869,56 pmol/L) mężczyźni; > 30
μg/L (> 1304,34 pmol/L) u kobiet dowolnym czasie.
(16) Mogą prowadzić do upadków.
(17) Cholesterol frakcji HDL: < 40 mg/dL (1,025 mmol/L) u mężczyzn; < 50 mg/mL (1,282 mmol/L)
u kobiet w dowolnym czasie.
(18) Częstość występowania u pacjentów, u których stwierdzono odstęp QT w zakresie od < 450 ms
do ≥ 450 ms ze zwiększeniem o ≥ 30 ms. W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z
zastosowaniem kwetiapiny średnia zmiana i częstość występowania u pacjentów, u których nastąpiło
znaczące klinicznie zwiększenie odstępu, są porównywalne z wynikiem w grupie placebo.
(19) Zmiana od > 132 mmol/L do ≤ 132 mmol/L, co najmniej w jednym badaniu.
(20) Przypadki wyobrażeń oraz zachowań samobójczych były zgłaszane podczas leczenia kwetiapiną
lub wkrótce po przerwaniu leczenia (patrz punkty 4.4 oraz 5.1).
(21) Patrz punkt 5.1.
(22) Zmniejszenie zawartości hemoglobin do ≤ 13 g/dL (8,07 mmol/L) u mężczyzn; do ≤ 12 g/dL
(7,45 mmol/L) u kobiet co najmniej w jednym pomiarze występowało u 11% pacjentów
przyjmujących kwetiapinę we wszystkich badaniach obejmujących otwarte leczenie przedłużone. U
tych pacjentów średnie maksymalne zmniejszenie zawartości hemoglobin w dowolnym czasie
wynosiło - 1,50 g/dL.
(23) Zgłoszenia te często występowały w przypadku tachykardii, zawrotów głowy, niedociśnienia
ortostatycznego i (lub) istniejącej choroby serca lub układu oddechowego.
(24) Na podstawie zmian od wartości prawidłowych do wartości potencjalnie istotnych klinicznie, w
dowolnym czasie po rozpoczęciu badania i we wszystkich badaniach. Zmiany stężeń całkowitej T4,
wolnej T4, całkowitej T3 i wolnej T3 były określone jako > 5 mIU/L w dowolnym czasie.
(25) Na podstawie zwiększonej częstości wymiotów u pacjentów w podeszłym wieku (w wieku ≥ 65
lat).
(26) Na podstawie zmiany liczby neutrofilów od ≥ 1,5 x 109/L w warunkach wyjściowych do
< 0,5 x 109/L w dowolnym czasie podczas leczenia oraz na podstawie pacjentów z ciężką neutropenią
(< 0,5 x 109/L) oraz wystąpienia zakażenia w toku wszystkich badań klinicznych kwetiapiny (patrz
punkt 4.4).
(27) Na podstawie zmian od prawidłowej wartości wyjściowej do potencjalnie istotnej klinicznie
wartości w dowolnym czasie po stanie wyjściowym we wszystkich badaniach klinicznych. Zmiany
liczby eozynofilów są definiowane jako > 1 x 109 komórek/L w dowolnym czasie.
(28) Na podstawie zmian od prawidłowej wartości wyjściowej do potencjalnie istotnej klinicznie
wartości w dowolnym czasie po stanie wyjściowym we wszystkich badaniach klinicznych. Zmiany
liczby krwinek białych (WBC) są definiowane jako ≤ 3 x 109/L w dowolnym czasie.
(29) Na podstawie raportów o działaniach niepożądanych dotyczących zespołu metabolicznego w toku
wszystkich badań klinicznych kwetiapiny.

(30) U niektórych pacjentów w toku badań klinicznych obserwowano pogorszenie więcej niż jednego
czynnika metabolicznego, którymi są: masa ciała, stężenie glukozy we krwi oraz stężenie lipidów we
krwi (patrz punkt 4.4).
(31) Patrz punkt 4.6.
(32) Może wystąpić podczas lub krótko po rozpoczęciu leczenia i może mu towarzyszyć
niedociśnienie tętnicze i (lub) omdlenie. Częstość jest oparta na raportach działań niepożądanych
odnoszących się do bradykardii w toku wszystkich badań klinicznych kwetiapiny.
(33) W oparciu o jedno retrospektywne, nierandomizowane badanie epidemiologiczne.

Podczas leczenia lekami neuroleptycznymi obserwowano przypadki wydłużenia odstępu QT,
komorowych zaburzeń rytmu, nagłych niespodziewanych zgonów, zatrzymania akcji serca oraz
częstoskurczu komorowego typu torsades de pointes. Uważa się, że są one charakterystyczne dla tej
grupy leków.

W związku ze stosowaniem kwetiapiny zgłaszano ciężkie skórne działania niepożądane
(ang. Severe Cutaneous Adverse Reactions, SCAR), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne
martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) oraz reakcję polekową z eozynofilią i objawami
układowymi (DRESS).

Dzieci i młodzież
U dzieci i młodzieży należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia tych samych działań
niepożądanych, które opisano powyżej u dorosłych. Poniżej podsumowano działania niepożądane,
które mogą wystąpić częściej u dzieci i młodzieży (w wieku od 10 do 17 lat) niż u pacjentów
dorosłych lub których nie stwierdzono u pacjentów dorosłych.

Tabela 2. ADRs u dzieci i młodzieży związane z leczeniem kwetiapiną, które występują częściej
niż u dorosłych lub nie były obserwowane w populacji pacjentów dorosłych
Częstość występowania działań niepożądanych określona jest jako: bardzo często (≥ 1/10), często
(> 1/100, < 1/10), niezbyt często (> 1/1 000 do < 1/100), rzadko (> 1/10 000 do < 1/1 000), bardzo
rzadko (< 1/10 000).

Klasyfikacja układów i
narządów
Bardzo często Często

Zaburzenia endokrynologiczne Zwiększenie stężenia prolaktyny1
Zaburzenia metabolizmu i
odżywiania
Zwiększenie łaknienia

Zaburzenia układu nerwowego Objawy pozapiramidowe3, 4 Omdlenie
Zaburzenia naczyniowe Zwiększenie ciśnienia tętniczego
krwi2
Zaburzenia układu
oddechowego, klatki piersiowej i
śródpiersia

Zapalenie błony śluzowej
nosa

Zaburzenia żołądka i jelit Wymioty
Zaburzenia ogólne i stany w
miejscu podania
Drażliwość3

(1) Stężenia prolaktyny (pacjenci w wieku < 18 lat): > 20 μg/L (> 869,56 pmol/L) u mężczyzn;
> 26 μg/L (> 1130,428 pmol/L) u kobiet w każdym wieku. Zwiększenie stężenia prolaktyny do > 100
μg/L wystąpiło u mniej niż 1% pacjentów.
(2) Na podstawie zmian powyżej klinicznie istotnych progów (przyjętych za kryteriami National
Institutes of Health) lub zwiększenia o > 20 mmHg w odniesieniu do ciśnienia skurczowego lub o
> 10 mmHg w odniesieniu do ciśnienia rozkurczowego podczas dowolnego pomiaru w dwóch ostrych

(3-6 tygodni) badaniach kontrolowanych placebo u dzieci i młodzieży w porównaniu z pacjentami
dorosłymi.
(3) Uwaga: Częstość występowania jest zbliżona do obserwowanej u dorosłych, jednak drażliwość u
dzieci i młodzieży może wynikać z innych uwarunkowań klinicznych niż u dorosłych.
(4) Patrz punkt 5.1.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa,
tel.: +48 22 49 21 301, faks: +48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy
Na ogół zgłaszane objawy przedmiotowe i podmiotowe wynikały z nasilenia znanych działań
farmakologicznych substancji czynnej, czyli była to senność, uspokojenie, tachykardia, niedociśnienie
tętnicze i objawy wynikające z działania przeciwcholinergicznego.

Przedawkowanie może prowadzić do wydłużenia odstępu QT, drgawek, stanu padaczkowego, rozpadu
mięśni prążkowanych, niewydolności oddechowej, zatrzymania moczu, splątania, zespołu
majaczeniowego oraz (lub) pobudzenia psychicznego, śpiączki oraz zgonu. Pacjenci ze
współistniejącą uprzednio ciężką chorobą układu sercowo-naczyniowego mogą być bardziej narażeni
na wystąpienie efektów przedawkowania (patrz punkt 4.4, Niedociśnienie ortostatyczne).

Postępowanie w przypadku przedawkowania
Brak specyficznej odtrutki dla kwetiapiny. W przypadkach ciężkich objawów, należy wziąć pod
uwagę możliwość zażycia kilku leków; zalecane jest leczenie na oddziale intensywnej opieki
medycznej, w tym utrzymanie drożności dróg oddechowych, zapewnienie odpowiedniej ilości tlenu i
wentylacji oraz monitorowanie i podtrzymywanie czynności układu sercowo-naczyniowego.

Na podstawie informacji w publicznie dostępnych źródłach wiadomo, że pacjenci z zespołem
majaczeniowym i pobudzeniem oraz ewidentnym zespołem przeciwcholinergicznym mogą być
leczeni fizostygminą 1-2 mg (ze stosowaniem ciągłego monitorowania EKG). Nie jest to zalecane jako
leczenie standardowe, ze względu na potencjalny ujemny wpływ fizostygminy na przewodnictwo
serca. Fizostygmina może być stosowana, jeżeli u pacjenta nie występują żadne nieprawidłowości w
zapisie EKG. Nie należy stosować fizostygminy w przypadku zaburzeń rytmu, dowolnego stopnia
bloku serca lub poszerzenia zespołu QRS.

Nie badano stosowania środków zmniejszających wchłanianie w razie przedawkowania, jednak gdy
podejrzewane jest ciężkie przedawkowanie, może być wskazane płukanie żołądka, najlepiej w ciągu
godziny od zażycia leku. Należy rozważyć podanie węgla aktywowanego.

W przypadkach przedawkowania kwetiapiny oporne na leczenie niedociśnienie tętnicze powinno być
leczone z zastosowaniem odpowiednich procedur, takich jak podawanie dożylne płynów oraz (lub)
leków sympatykomimetycznych. Należy unikać stosowania epinefryny i dopaminy, ponieważ
pobudzenie receptorów beta-adrenergicznych może pogłębić niedociśnienie tętnicze w warunkach
wywołanej przez kwetiapinę blokady receptorów alfa-adrenergicznych.

Pacjent powinien pozostawać pod dokładną kontrolą lekarską aż do powrotu do zdrowia.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwpsychotyczne; diazepiny, oksazepiny i tiazepiny
Kod ATC: N05A H04.

Mechanizm działania
Kwetiapina jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym. Kwetiapina i obecny w osoczu u człowieka
jej aktywny metabolit, norkwetiapina, działają na wiele receptorów neuroprzekaźników. Kwetiapina i
norkwetiapina mają powinowactwo do receptorów serotoninergicznych (5HT2) w mózgu oraz
receptorów dopaminergicznych D1 i D2. Uważa się, że za przeciwpsychotyczne działanie kliniczne i
małą częstość pozapiramidowych działań niepożądanych kwetiapiny, w porównaniu z typowymi
lekami przeciwpsychotycznymi, odpowiada bardziej wybiórcze działanie antagonistyczne wobec
receptorów 5HT2, niż na receptory D2. Kwetiapina i norkwetiapina nie wykazują zauważalnego
powinowactwa do receptorów benzodiazepinowych, lecz mają duże powinowactwo do receptorów
histaminergicznych oraz alfa1-adrenergicznych i umiarkowane powinowactwo do receptorów
alfa2-adrenergicznych. Kwetiapina ma również co najwyżej niewielkie powinowactwo do kilku typów
receptorów muskarynowych, za to norkwetiapina wiąże się z nimi w stopniu średnim lub znacznym,
co może wyjaśniać działanie przeciwcholinergiczne (na receptory muskarynowe). Hamowanie przez
norkwetiapinę czynnika transportującego norepinefrynę (NET) oraz jej częściowe oddziaływanie
agonistyczne na receptory 5HT1A może przyczyniać się do skuteczności terapeutycznej kwetiapiny,
jako leku przeciwdepresyjnego.

Działanie farmakodynamiczne
Kwetiapina wykazuje aktywność w testach aktywności przeciwpsychotycznej, takich jak test odruchu
unikania. Kwetiapina hamuje także działanie agonistów dopaminy, co można zbadać testami
behawioralnymi lub elektrofizjologicznymi. Zwiększenie stężenia metabolitów dopaminy jest
neurochemicznym wskaźnikiem blokady receptorów D2.

Z badań przedklinicznych, w których oceniano ryzyko wywołania objawów pozapiramidowych,
wynika, że kwetiapina nie jest podobna do typowych leków przeciwpsychotycznych i ma właściwości
atypowe. Podczas przewlekłego stosowania kwetiapina nie wywołuje nadwrażliwości receptorów D2.
Kwetiapina wykazuje jedynie słabe działanie kataleptyczne w dawkach skutecznie blokujących
receptor dopaminowy D2. Podczas przewlekłego stosowania kwetiapina wybiórczo hamuje
przewodnictwo w neuronach układu limbicznego, wywołując blokadę depolaryzacyjną szlaku
mezolimbicznego, ale nie wpływając na zawierające dopaminę neurony układu nigrostriatalnego.
Kwetiapina po krótkotrwałym i przewlekłym stosowaniu wywołuje minimalne objawy dystonii u
uwrażliwionych na haloperydol lub nieotrzymujących wcześniej leków neuroleptycznych małp z
rodzaju Cebus (patrz punkt 4.8).

Skuteczność kliniczna
Schizofrenia
Wyniki trzech badań klinicznych kontrolowanych placebo u pacjentów ze schizofrenią, z
zastosowaniem różnych dawek kwetiapiny, nie wykazały różnicy pomiędzy grupą kwetiapiny a grupą
placebo pod względem częstości wywoływania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego
stosowania leków przeciwcholinergicznych. Badania kontrolowane placebo, oceniające stosowanie
stałych dawek kwetiapiny w zakresie od 75 do 750 mg/dobę nie przyniosły dowodu na zwiększenie
częstości wywoływania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania leków
przeciwcholinergicznych. Długoterminowe badania skuteczności kwetiapiny o natychmiastowym
uwalnianiu w zapobieganiu nawrotom schizofrenii nie zostały zweryfikowane w zaślepionych
badaniach klinicznych.

W otwartych badaniach klinicznych u pacjentów ze schizofrenią, kwetiapina była skuteczna w
utrzymaniu poprawy klinicznej podczas kontynuacji leczenia u pacjentów, u których wystąpiła
odpowiedź na początkowe leczenie, co sugeruje pewną długoterminową skuteczność.

Zaburzenia afektywne dwubiegunowe
W czterech kontrolowanych placebo badaniach klinicznych oceniających dawki kwetiapiny do 800
mg/dobę w leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych (w dwóch kwetiapinę
stosowano w monoterapii i w dwóch w terapii skojarzonej z litem lub diwalproinianem), nie
zaobserwowano różnic pomiędzy grupami otrzymującymi kwetiapinę i placebo, pod względem
częstości występowania pozapiramidowych działań niepożądanych lub równoczesnego stosowania
leków przeciwcholinergicznych.

W dwóch badaniach klinicznych, w których stosowano kwetiapinę w monoterapii w leczeniu
epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, wykazała ona większą skuteczność
niż placebo w redukcji objawów maniakalnych po 3 i po 12 tygodniach leczenia. Brak danych z badań
długoterminowych, które wykazałyby skuteczność kwetiapiny w porównaniu z placebo w
zapobieganiu kolejnym epizodom manii lub depresji. Dane dotyczące stosowania kwetiapiny z
diwalproeksem lub litem w leczeniu ostrych, umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych
przez 3 oraz 6 tygodni są ograniczone, jednak takie leczenie skojarzone było dobrze tolerowane przez
pacjentów. Dane z badań klinicznych wykazały, iż po 3 tygodniach występuje efekt addycyjny. Drugie
badanie kliniczne nie wykazało efektu addycyjnego po 6 tygodniach leczenia.

Średnia dawka kwetiapiny w ostatnim tygodniu leczenia u pacjentów odpowiadających na leczenie
wynosiła około 600 mg/dobę, a u około 85% pacjentów była w zakresie od 400 do 800 mg/dobę.

W 4 badaniach klinicznych, podczas 8-tygodniowej terapii u pacjentów z epizodami depresji o
umiarkowanym i ciężkim nasileniu, w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej typu I lub II,
stosowanie kwetiapiny o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 300 mg i 600 mg było znamiennie
skuteczniejsze niż placebo w odniesieniu do istotnych miar wynikowych: średniej poprawy według
skali depresji Montgomery-Asberg, (ang. Montgomery-Asberg Depression Rating Scale, MADRS) i
odpowiedzi
zdefiniowanej jako co najmniej 50% poprawa łącznej punktacji w skali MADRS w porównaniu do
wartości wyjściowych. Nie stwierdzono różnicy w wielkości odpowiedzi pomiędzy grupami
pacjentów otrzymujących kwetiapinę o natychmiastowym uwalnianiu w dawkach odpowiednio 300
mg i 600 mg.

W przedłużonej obserwacji w dwóch z powyższych badań wykazano, że długotrwałe leczenie
pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź na stosowanie kwetiapiny o natychmiastowym uwalnianiu
w dawce 300 mg lub 600 mg było skuteczne w porównaniu z placebo, w odniesieniu do objawów
depresji, ale nie w odniesieniu do objawów maniakalnych.

W dwóch badaniach klinicznych dotyczących przeciwdziałania nawrotom oceniających kwetiapinę w
połączeniu z lekami stabilizującymi nastrój u pacjentów z epizodami maniakalnymi, depresyjnymi lub
mieszanymi, połączenie z kwetiapiną wykazało większą skuteczność niż leki stabilizujące nastrój,
stosowane w monoterapii, w wydłużaniu czasu do nawrotu zmienionego nastroju (maniakalnego,
mieszanego lub depresyjnego). Kwetiapinę podawano w dawce od 400 mg do 800 mg na dobę w
dwóch dawkach podzielonych w połączeniu z litem lub walproinianem.

W 6-tygodniowym, randomizowanym badaniu klinicznym z zastosowaniem litu oraz kwetiapiny w
postaci o przedłużonym uwalnianiu versus placebo oraz kwetiapiny w postaci o przedłużonym
uwalnianiu u pacjentów dorosłych z ostrym stanem maniakalnym, różnica średniej poprawy (ang.
Young Mania Rating Scale, YMRS) pomiędzy grupą przyjmujących dodatkowo lit, a grupą
przyjmującą dodatkowo placebo wyniosła 2,8 punktu, a różnica odsetków pacjentów, którzy
odpowiedzieli na leczenie (odpowiedź określono jako 50% poprawę YMRS względem wartości
wyjściowej) wyniosła 11% (79% w grupie litu vs. 68% w grupie placebo).

W jednym długotrwałym badaniu (do 2 lat leczenia) oceniającym przeciwdziałanie nawrotom u
pacjentów z epizodami maniakalnymi, depresyjnymi lub mieszanymi, kwetiapina wykazała większą
skuteczność w porównaniu z placebo w wydłużaniu czasu do nawrotu zmiennego nastroju
(maniakalnego, mieszanego lub depresyjnego) u pacjentów z chorobą afektywnej dwubiegunową I
typu. Zmiany nastrojów obserwowano u 91 pacjentów (22,5%) w grupie stosującej kwetiapinę, u 208
pacjentów (51,5%) w grupie placebo i u 95 (26,1%) w grupie leczonej litem. Nie wydaje się, by u
pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź na terapię kwetiapiną, po zmianie terapii z kwetiapiny na
lit nastąpiło wydłużenie czasu do nawrotu zmienionego nastroju, w porównaniu z dalszym leczeniem
kwetiapiną.

W badaniach klinicznych wykazano, że kwetiapina jest skuteczna w leczeniu schizofrenii i manii, gdy
jest podawana dwa razy na dobę, chociaż okres półtrwania kwetiapiny wynosi około 7 godzin.
Wskazują na to także dane z badań z użyciem emisyjnej tomografii pozytronowej (ang. Positron
Emission Tomography, PET), które wykazały, że połączenia kwetiapiny z receptorami 5HT2 i D2
utrzymywały się do 12 godzin po podaniu leku. Nie badano skuteczności i bezpieczeństwa dawek
większych niż 800 mg na dobę.

Bezpieczeństwo kliniczne
W krótkotrwałych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo u pacjentów ze schizofrenią i
epizodami maniakalnymi w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, skumulowana częstość
objawów pozapiramidowych były podobne do tej w grupie placebo (schizofrenia: 7,8% w przypadku
kwetiapiny i 8,0% w przypadku placebo; epizody manii w chorobie afektywnej dwubiegunowej:
11,2% w przypadku kwetiapiny i 11,4% w przypadku placebo). W krótkotrwałych badaniach
kontrolowanych placebo przeprowadzanych wśród pacjentów z MDD oraz pacjentów z epizodami
depresyjnymi w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej większy odsetek objawów
pozapiramidowych był obserwowany u pacjentów leczonych kwetiapiną niż u pacjentów
otrzymujących placebo. W krótkotrwałych kontrolowanych placebo badaniach klinicznych wśród
pacjentów z epizodami depresyjnymi w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, skumulowana
częstość objawów pozapiramidowych wynosiła 8,9% w grupie stosującej kwetiapinę w porównaniu do
3,8% w grupie stosującej placebo. W krótkotrwałych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo
dotyczących monoterapii w ciężkich zaburzeniach depresyjnych, skumulowana częstość objawów
pozapiramidowych wynosiła 5,4% przy stosowaniu kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu
oraz 3,2% w przypadku placebo. W krótkotrwałym kontrolowanym placebo badaniu klinicznym
dotyczącym monoterapii u pacjentów w podeszłym wieku z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi,
skumulowana częstość objawów pozapiramidowych wynosiła 9,0% w grupie przyjmującej kwetiapinę
w postaci o przedłużonym uwalnianiu i 2,3% w grupie placebo. W przypadku zarówno epizodów
depresyjnych w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej jak i MDD, częstość występowania
poszczególnych działań niepożądanych (np. akatyzji, zaburzeń pozapiramidowych, drżeń, dyskinezji,
dystonii, niepokoju ruchowego, mimowolnych skurczów mięśni, hiperaktywności psychoruchowej i
sztywności mięśni) nie przekroczyła 4% w żadnej z badanych grup.

W krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach (trwających od 3 do 8 tygodni) z
zastosowaniem stałych dawek (w zakresie od 50 mg/dobę do 800 mg/dobę) zaobserwowano średnie
zwiększenie masy ciała u pacjentów leczonych kwetiapiną w zakresie od 0,8 kg w przypadku dawki
dobowej 50 mg do 1,4 kg dla dawki dobowej 600 mg (z mniejszym wzrostem dla dawki dobowej 800
mg), w porównaniu z 0,2 kg u pacjentów leczonych placebo. Odsetek pacjentów leczonych
kwetiapiną, których masa ciała zwiększyła się o ≥ 7% wyniósł od 5,3% dla dawki dobowej 50 mg do
15,5% w przypadku dawki dobowej 400 mg (z mniejszym wzrostem dla dawki dobowej 600 i 800
mg), w porównaniu z 3,7% w przypadku pacjentów leczonych placebo.

W 6-tygodniowym, randomizowanym badaniu porównującym zastosowanie litu z kwetiapiną w
postaci o przedłużonym uwalnianiu do użycia kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu z
placebo u dorosłych pacjentów z ciężkim epizodem manii wykazano więcej działań niepożądanych po
stosowaniu litu z kwetiapiną w postaci o przedłużonym uwalnianiu (63% versus 48% w grupie

stosującej kwetiapinę w postaci o przedłużonym uwalnianiu z placebo). Wyniki dotyczące
bezpieczeństwa wykazały większą częstość występowania objawów pozapiramidowych, które
stwierdzano u 16,8% pacjentów w grupie z terapią dodaną litem, a u 6,6% w grupie przyjmujących
dodatkowo placebo, z których większość stanowiło drżenie występujące u 15,6% pacjentów w grupie
litu, a u 4,9% pacjentów w grupie placebo. Częstość występowania senności była większa w grupie
pacjentów stosujących kwetiapinę w postaci o przedłużonym uwalnianiu w połączeniu z litem (12,7%)
niż w grupie pacjentów stosujących kwetiapinę w postaci o przedłużonym uwalnianiu z placebo
(5,5%). Ponadto, zwiększenie masy ciała (≥ 7%) na koniec okresu leczenia wystąpiło u większego
odsetka pacjentów leczonych litem (8,0%) w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo
(4,7%).

Dłuższe badania kliniczne dotyczące zapobiegania nawrotom miały okres otwarty (trwający od 4 do
36 tygodni), podczas którego pacjenci byli leczeni kwetiapiną, następnie okres odstawienia, podczas
którego pacjenci byli losowo przydzielani do grupy stosującej kwetiapinę lub grupy placebo. U
pacjentów przydzielonych do grupy stosującej kwetiapinę średnie zwiększenie masy ciała w okresie
otwartym wynosiło 2,56 kg, a do 48. tygodnia okresu randomizacji średnie zwiększenie masy ciała
wynosiło 3,22 kg w porównaniu do stanu wyjściowego przed badaniem otwartym. U pacjentów
przydzielonych do grupy placebo średnie zwiększenie masy ciała w okresie otwartym wynosiło 2,39
kg, a do 48. tygodnia okresu randomizacji 0,89 kg w porównaniu ze stanem wyjściowym przed
badaniem otwartym.

W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych wśród pacjentów w podeszłym wieku z objawami
psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych, częstość działań niepożądanych mózgowonaczyniowych w przeliczeniu na 100 pacjentolat nie była większa w grupie stosującej kwetiapinę niż
w grupie placebo.

We wszystkich krótkoterminowych kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z zastosowaniem
kwetiapiny w monoterapii u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥ 1,5 x 109/L, częstość
wystąpienia przynajmniej raz liczby krwinek obojętnochłonnych < 1,5 x 109/L wynosiła 1,9% u
pacjentów otrzymujących kwetiapinę w porównaniu z 1,5% u pacjentów otrzymujących placebo.
Częstość występowania zmniejszenia liczby neutrofilów do przedziału > 0,5 - < 1,0 x 109/L była taka
sama (0,2%) u pacjentów leczonych kwetiapiną jak u pacjentów otrzymujących placebo. We
wszystkich badaniach klinicznych (kontrolowanych placebo, otwartych, z porównaniem względem
innego leku) u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥ 1,5 x 109/L częstość wystąpienia u
pacjentów leczonych kwetiapiną przynajmniej raz liczby krwinek obojętnochłonnych < 1,5 x 109/L
wynosiła 2,9% a < 0,5 x 109/L wynosiła 0,21%.

Z leczeniem kwetiapiną związane było występowanie zależnego od dawki zmniejszenia stężeń
hormonów tarczycy. Częstość występowania tego zmniejszenia wynosiła 3,2% w przypadku
kwetiapiny versus 2,7% w przypadku placebo. Częstość występowania wzajemnych, potencjalnie
klinicznie istotnych zmniejszeń stężeń zarówno T3 lub T4 oraz TSH w tych badaniach była mała, a
obserwowane zmiany stężeń hormonów tarczycy nie były związane z klinicznie objawową
niedoczynnością tarczycy.

Zmniejszenie całkowitej i wolnej T4 było maksymalne w pierwszych sześciu tygodniach leczenia
kwetiapiną, bez dalszego zmniejszania się ich w toku leczenia długoterminowego. W około 2/3
wszystkich przypadków zaprzestanie leczenia kwetiapiną skutkowało odwróceniem efektu leku na
poziom całkowitej i wolnej T4, niezależnie od czasu trwania leczenia.

Zaćma/zmętnienie soczewki
W badaniu klinicznym mającym na celu ocenę kataraktogennego wpływu kwetiapiny (w dawkach
200-800 mg/dobę) versus rysperydon (w dawkach 2-8 mg) u pacjentów ze schizofrenią lub z
zaburzeniem schizoafektywnym, odsetek pacjentów ze zwiększeniem stopnia zmętnienia soczewki nie
był większy u pacjentów przyjmujących kwetiapinę (4%) w porównaniu z rysperydonem (10%), w
odniesieniu do pacjentów z okresem ekspozycji na lek wynoszącym co najmniej 21 miesięcy.

Dzieci i młodzież
Skuteczność kliniczna
Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania kwetiapiny sprawdzano w 3-tygodniowym badaniu z
kontrolą placebo dotyczącym leczenia manii (n=284 pacjentów z USA, w wieku 10-17 lat). U około
45% populacji pacjentów zdiagnozowano także ADHD. Przeprowadzono również 6-tygodniowe
badanie z kontrolą placebo dotyczące leczenia schizofrenii (n=222 pacjentów, w wieku 13-17 lat). W
obydwu badaniach wykluczono pacjentów ze stwierdzonym brakiem reakcji na kwetiapinę. Leczenie
kwetiapiną rozpoczęto od dawki 50 mg/dobę, którą w drugim dniu zwiększono do 100 mg/dobę;
następnie dawkę stopniowo zwiększano do dawki docelowej (mania 400-600 mg/dobę; schizofrenia
400-800 mg/dobę) poprzez dodanie 100 mg/dobę, w dwóch lub trzech dawkach.

W badaniach dotyczących leczenia manii, różnica w zmianie średniej najmniejszych kwadratów (ang.
Least Squares, LS) w stosunku do wartości wyjściowej w skali YMRS (substancja czynna minus
placebo), wyniosła -5,21 dla kwetiapiny podawanej w dawce 400 mg/dobę i -6,56 dla kwetiapiny
podawanej w dawce 600 mg/dobę. Liczba pacjentów wykazujących poprawę stanu klinicznego
(o ≥ 50% w skali YMRS) to 64% wśród pacjentów przyjmujących kwetiapinę w dawce 400 mg/dobę,
58% wśród pacjentów przyjmujących kwetiapinę w dawce 600 mg/dobę i 37% pacjentów
otrzymujących placebo.

W badaniach dotyczących leczenia schizofrenii różnica w zmianie średniej najmniejszych kwadratów
w stosunku do wartości wyjściowej wyniosła w skali PANSS (ang. Positive and Negative Syndrome
Scale) -8,16 dla kwetiapiny podawanej w dawce 400 mg/dobę i -9,29 dla kwetiapiny podawanej w
dawce 800 mg/dobę (leczenie aktywne bez użycia placebo). Ani mała dawka kwetiapiny (400
mg/dobę), ani duża dawka (800 mg/dobę) nie wywołała odpowiedzi na leczenie u większej liczby
pacjentów niż w przypadku placebo. Odpowiedź pacjentów na leczenie zdefiniowano tutaj jako
zmniejszenie nasilenia objawów schizofrenii w skali PANSS o ≥ 30% w stosunku do wartości
wyjściowej. Zarówno w przypadku pacjentów z rozpoznaniem manii, jak i schizofrenii, podawanie
większych dawek wiązało się ze zmniejszeniem odpowiedzi na leczenie.

W trzecim krótkoterminowym kontrolowanym placebo badaniu klinicznym z zastosowaniem
monoterapii kwetiapiną w postaci o przedłużonym uwalnianiu u dzieci i młodzieży (w wieku od 10 do
17 lat) z depresją w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, skuteczność leczenia nie została
wykazana.

Nie są dostępne dane dotyczące wyników utrzymania efektu leczenia lub zapobiegania nawrotom w
tej grupie wiekowej.

Bezpieczeństwo kliniczne
W krótkotrwałych badaniach klinicznych wśród pacjentów pediatrycznych z zastosowaniem
kwetiapiny opisanych powyżej częstość występowania objawów pozapiramidowych w grupie
przyjmujących leczenie aktywne vs. placebo wynosiła 12,9% vs. 5,3% w badaniu dotyczącym
schizofrenii, 3,6% vs. 1,1% w badaniu dotyczącym manii w przebiegu choroby afektywnej
dwubiegunowej oraz 1,1% vs. 0% w badaniu dotyczącym depresji w przebiegu choroby afektywnej
dwubiegunowej. Odsetki przypadków przyrostu masy ciała ≥ 7% względem wartości wyjściowej w
grupie przyjmujących lek aktywny vs. placebo wynosiły 17% vs. 2,5% w badaniach dotyczących
schizofrenii oraz manii w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej oraz 13,7% vs. 6,8% w
badaniu dotyczącym depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej. Odsetki zdarzeń
związanych z samobójstwem w grupie leczonych lekiem aktywnym versus placebo wynosiły 1,4% vs.
1,3% w badaniu dotyczącym schizofrenii, 1,0% vs. 0% w badaniu dotyczącym manii w przebiegu
choroby afektywnej dwubiegunowej oraz 1,1% vs. 0% w badaniu dotyczącym depresji w przebiegu
choroby afektywnej dwubiegunowej. Podczas przedłużonej fazy obserwacji kontrolnej po leczeniu w
badaniu dotyczącym depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej zaobserwowano dwa
dodatkowe zdarzenia związane z samobójstwem u dwóch pacjentów; jeden z tych pacjentów w czasie
zaistnienia zdarzenia przyjmował leczenie kwetiapiną.

Bezpieczeństwo stosowania długoterminowego
26-tygodniowe otwarte przedłużenie badań ostrych (n=380 pacjentów), z kwetiapiną elastycznie
dawkowaną w dawce 400-800 mg/dobę, dostarczyło dodatkowych danych dotyczących
bezpieczeństwa. Zwiększenie ciśnienia tętniczego było zgłaszane u dzieci i młodzieży, a zwiększenie
łaknienia, objawy pozapiramidowe oraz zwiększenie stężenia prolaktyny w surowicy były notowane u
dzieci i młodzieży częściej niż wśród pacjentów dorosłych (patrz punkty 4.4 oraz 4.8). W odniesieniu
do przyrostu masy ciała, po uwzględnieniu prawidłowego wzrostu w dłuższym czasie, jako miarę
klinicznie istotnej zmiany przyjęto zwiększenie wskaźnika masy ciała (ang. Body Mass Index, BMI) o
co najmniej 0,5 odchylenia standardowego; kryterium to spełniło 18,3% pacjentów, którzy byli leczeni
kwetiapiną przez co najmniej 26 tygodni.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Absorpcja
Kwetiapina po podaniu doustnym jest dobrze wchłaniana i intensywnie metabolizowana.
Przyjmowanie z pokarmem nie ma znaczącego wpływu na biodostępność kwetiapiny. Maksymalne
stężenie molowe czynnego metabolitu, norkwetiapiny, w stanie stacjonarnym wynosi około 35%
wartości uzyskiwanych dla kwetiapiny.

Farmakokinetyka kwetiapiny i norkwetiapiny jest liniowa w zatwierdzonym zakresie dawkowania.

Dystrybucja
Kwetiapina wiąże się w około 83% z białkami osocza.

Metabolizm
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Po podaniu znakowanej
radioaktywnie kwetiapiny, w postaci niezmienionej wydalane jest z moczem i kałem mniej niż 5%
podanej substancji. Badania in vitro wykazały, że głównym izoenzymem układu enzymatycznego
cytochromu P450 biorącym udział w metabolizmie kwetiapiny jest izoenzym CYP 3A4.
Norkwetiapina powstaje i jest metabolizowana głównie przez CYP3A4.

Około 73% radioaktywnej dawki wydalane jest z moczem, a 21% z kałem.

Ustalono, że kwetiapina i kilka jej metabolitów (w tym norkwetiapina) są słabymi inhibitorami
aktywności in vitro ludzkiego cytochromu P450 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4. Zahamowanie
cytochromu CYP w warunkach in vitro zachodzi wyłącznie w stężeniach około 5 do 50 razy
większych niż obserwowane u ludzi w zakresie dawek od 300 mg do 800 mg/dobę. W związku z tymi
wynikami badań in vitro jest mało prawdopodobne, aby jednoczesne stosowanie kwetiapiny z innymi
lekami powodowało klinicznie istotne zahamowanie metabolizmu innego leku za pośrednictwem
cytochromu P450. Z badań przeprowadzonych na zwierzętach wynika, że kwetiapina może pobudzać
enzymy cytochromu P450. Jednak w celowanym badaniu interakcji u pacjentów z psychozami nie
obserwowano zwiększenia aktywności cytochromu P450 po podaniu kwetiapiny.

Eliminacja
Okresy półtrwania w fazie eliminacji kwetiapiny i norkwetiapiny wynoszą odpowiednio około 7 i 12
godzin. Średnia frakcja molowa podanej dawki w postaci wolnej kwetiapiny oraz aktywnego u ludzi
metabolitu norkwetiapiny wydalana w moczu wynosi < 5%.

Szczególne grupy pacjentów
Płeć
Farmakokinetyka kwetiapiny nie różni się u mężczyzn i kobiet.

Osoby w podeszłym wieku
Średni klirens kwetiapiny u osób w podeszłym wieku jest około 30 do 50% mniejszy niż

obserwowany u osób dorosłych w wieku od 18 do 65 lat.

Zaburzenia czynności nerek
Średni klirens kwetiapiny w osoczu był mniejszy o około 25% u pacjentów z ciężką niewydolnością
nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 mL/min/1,73 m2), jednak poszczególne wartości klirensu mieściły
się w prawidłowym zakresie.

Zaburzenia czynności wątroby
Średni klirens kwetiapiny w osoczu zmniejsza się o około 25% u osób ze stwierdzonym zaburzeniem
czynności wątroby (stabilna marskość alkoholowa wątroby). Jako że kwetiapina jest w znacznym
stopniu metabolizowana w wątrobie, u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby spodziewane jest
zwiększenie stężenia kwetiapiny w osoczu. U tych pacjentów może być konieczne dostosowanie
dawki leku (patrz punkt 4.2).

Dzieci i młodzież
Poddano analizie dane z badań farmakokinetycznych przeprowadzonych z udziałem 9 dzieci w wieku
10-12 lat i 12 młodych pacjentów stosujących ustalone dawki 400 mg kwetiapiny dwa razy na dobę.
W stanie stacjonarnym, znormalizowane względem dawki stężenie w osoczu substancji macierzystej,
kwetiapiny, u dzieci i młodzieży (w wieku 10-17 lat) było na ogół podobne, jak u pacjentów
dorosłych, chociaż Cmax u dzieci miało wartości z górnej części zakresu obserwowanego u dorosłych.
Wartości AUC i Cmax czynnego metabolitu, norkwetiapiny, były większe, w przybliżeniu odpowiednio
62% i 49 % u dzieci (w wieku 10-12 lat) oraz odpowiednio 28% i 14% u młodzieży (w wieku 13-17
lat) w porównaniu z pacjentami dorosłymi.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W serii badań genotoksyczności in vitro i in vivo nie stwierdzono dowodów na genotoksyczność
kwetiapiny. U zwierząt laboratoryjnych przy klinicznie istotnym poziomie ekspozycji zaobserwowano
następujące zmiany, które nie zostały dotychczas potwierdzone w długoterminowych badaniach
klinicznych:

U szczurów obserwowano odkładanie się barwnika w tarczycy; u małp Cynomolgus zaobserwowano
hipertrofię pęcherzyków gruczołu tarczowego, obniżenie w osoczu stężeń T3, zmniejszenie stężenia
hemoglobiny i zmniejszenie liczby białych i czerwonych krwinek; a u psów zmętnienie soczewki i
zaćmę (patrz punkt 5.1 Zaćma/zmętnienie soczewki).

W badaniu toksycznego oddziaływania na zarodek i płód u królików obserwowano zwiększoną
częstość występowania przykurczu łap przednich i tylnych. Efekt ten występował przy obecności
wyraźnego oddziaływania leku na organizm matczyny, przejawiającego się zmniejszonym przyrostem
masy ciała samicy ciężarnej. Te działania były wyraźnie widoczne przy poziomie ekspozycji samicy
podobnym lub nieco większym niż występujący u ludzi przy stosowaniu maksymalnej dawki
terapeutycznej. Istotność tych spostrzeżeń dla stosowania leku u ludzi jest nieznana.

W badaniu dotyczącym płodności przeprowadzonym u szczurów stwierdzono marginalne
zmniejszenie płodności samców oraz ciąże urojone, przedłużające się fazy międzyrujowe, wydłużone
przerwy przed kojarzeniem się oraz zmniejszenie odsetka ciąż. Te efekty są związane ze
zwiększeniem stężenia prolaktyny i nie mają bezpośredniego znaczenia u ludzi ze względu na różnice
międzygatunkowe w zakresie hormonalnej regulacji rozrodu.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:

Wapnia wodorofosforan dwuwodny
Laktoza jednowodna
Celuloza mikrokrystaliczna (PH-101 i 102)
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Powidon (K-30)
Krzemionka koloidalna bezwodna
Talk
Magnezu stearynian

Otoczka tabletki:
Hypromeloza 6cP
Makrogol 400
Tytanu dwutlenek
Żelaza tlenek żółty (E 172) (dla tabletek 25 mg, 100 mg)
Żelaza tlenek czerwony (E 172) (tylko dla tabletek 25 mg)
Czarny tusz do nadruku zawierający szelak i żelaza tlenek czarny (dla tabletek 100 mg, 200 mg, 300
mg).

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Produkt leczniczy Quetiapine Aurovitas, jest dostępny w blistrach (tj. w białych, nieprzezroczystych,
blistrach z folii PVC/Aluminium) i butelkach z HDPE z zamknięciem z PP, w tekturowym pudełku.

Wielkości opakowań:
Blister: 6, 10, 20, 30, 50, 60, 90, 100, 120, 180, 240 tabletek powlekanych.
Butelka z HDPE: 60, 100, 250, 500, 1000 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z
lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Aurovitas Pharma Polska Sp. z o.o.
ul. Sokratesa 13D lokal 27
01-909 Warszawa

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

25 mg, pozwolenie nr: 27913
100 mg, pozwolenie nr: 27914
200 mg, pozwolenie nr: 27915
300 mg, pozwolenie nr: 27916

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 2023-08-01

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

2024-07-03

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.