# Setinin

> Kwetiapina · 100 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Setinin
- **Nazwa powszechna:** Quetiapinum
- **Substancja czynna:** [Kwetiapina](https://apteka.online/odpowiedniki/quetiapinum)
- **Moc:** 100 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rp
- **Kod ATC:** N05AH04
- **Liczba opakowań:** 3
- **Numer pozwolenia:** 16018
- **Podmiot odpowiedzialny:** +pharma arzneimittel GmbH
- **Producent:** Actavis Ltd., Malta
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/psycholeptyki/setinin-tabl-powl-100-mg-pharma
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/psycholeptyki/setinin-tabl-powl-100-mg-pharma.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/21754/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/21754/characteristic

## Dostępne opakowania (3)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 60 tabl. | 5909990736393 | Rp | 48,73 zł (dopłata od 6,71 zł) | Dobrze dostępny (4/5) | — |
| 30 tabl. | 5909990736386 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 90 tabl. | 5909990736409 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Leki refundowane

### 60 tabl. — EAN 5909990736393 · cena jedn. 0,81 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| Schizofrenia; Choroba afektywna dwubiegunowa | ryczałt | 48,73 zł | 6,71 zł | 42,02 zł | 45,22 zł |

**Bezpłatnie z uprawnieniem S (seniorzy 65+) oraz DZ (dzieci i młodzież do 18): 0,00 zł** — lek na wykazie bezpłatnych leków MZ (pełna bezpłatność dla uprawnionego pacjenta, w zakresie wskazań objętych refundacją).

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie. Leki ujęte w wykazie bezpłatnych leków MZ są całkowicie bezpłatne (0,00 zł) dla osób z uprawnieniem S (seniorzy 65+) lub DZ (dzieci i młodzież do 18).

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Setinin i w jakim celu się go stosuje?
Lek Setinin zawiera substancję czynną nazywaną kwetiapiną. Należy ona do grupy leków zwanych
przeciwpsychotycznymi.

Lek Setinin może być stosowany w leczeniu chorób, takich jak:
• depresja w przebiegu choroby dwubiegunowej: kiedy pacjent odczuwa głęboki smutek.
Pacjent może odczuwać przygnębienie, poczucie winy, brak energii i utratę apetytu lub mieć
trudności z zasypianiem.
• mania: pacjent może być bardzo podekscytowany, uradowany, pobudzony, rozentuzjazmowany
lub nadmiernie aktywny; może mieć niewłaściwą ocenę sytuacji, w tym przejawiać zachowania
agresywne lub destrukcyjne
• schizofrenia: pacjent może słyszeć lub odczuwać rzeczy, które w rzeczywistości nie mają
miejsca, ma sprzeczne z rzeczywistością przekonania lub jest niezwykle podejrzliwy,
zalękniony, zdezorientowany, ma poczucie winy, odczuwa napięcie lub przygnębienie.

Lekarz może zalecić dalsze stosowanie leku Setinin, nawet jeśli stan pacjenta ulegnie poprawie.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Setinin

Kiedy nie stosować leku Setinin
− jeśli pacjent ma uczulenie na kwetiapinę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6)
− jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków:
• niektóre leki stosowane w zakażeniu HIV
• leki z grupy „azoli” (stosowane w zakażeniach grzybiczych)
• erytromycynę lub klarytromycynę (stosowane w zakażeniach bakteryjnych)
• nefazodon (stosowany w depresji).

W razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem leku Setinin.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku Setinin należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą, jeśli:
− u pacjenta lub u kogokolwiek z jego rodziny występują lub występowały problemy z sercem,
np. zaburzenia rytmu serca, osłabienie mięśnia sercowego lub zapalenie mięśnia sercowego, lub
jeśli pacjent stosuje jakiekolwiek leki, które mogą mieć wpływ na rytm serca
− u pacjenta występuje niskie ciśnienie tętnicze krwi
− u pacjenta wystąpił udar mózgu, zwłaszcza gdy dotyczy to osoby w podeszłym wieku
− u pacjenta występują problemy z wątrobą
− u pacjenta kiedykolwiek występowały napady drgawek (napady padaczkowe)
− u pacjenta występuje cukrzyca lub ryzyko zachorowania na cukrzycę. W takich przypadkach
lekarz może zalecić badania stężenia cukru we krwi podczas stosowania leku Setinin.
− u pacjenta kiedykolwiek stwierdzono małą liczbę białych krwinek (bez względu na to, czy było to
spowodowane przyjmowaniem innych leków czy nie)
− pacjent jest w podeszłym wieku i występuje u niego otępienie (utrata czynności mózgu). U tych
pacjentów nie należy stosować leku Setinin, ponieważ leki z grupy, do której należy Setinin,
mogą zwiększać ryzyko udaru, a w niektórych przypadkach także ryzyko śmierci.
− pacjent jest w podeszłym wieku i ma chorobę Parkinsona/parkinsonizm
− u pacjenta lub kogoś z jego rodziny występowały zakrzepy żylne; stosowanie leków z tej grupy
powoduje ich powstawanie
− u pacjenta występuje lub w przeszłości występowały zaburzenia oddychania pod postacią
krótkich okresów bezdechu podczas snu (nazywanych „zespołem bezdechu sennego”) i pacjent
przyjmuje leki spowalniające normalną pracę mózgu („depresanty”)
− u pacjenta występuje lub w przeszłości występowało zaburzenie polegające na niemożności
całkowitego opróżnienia pęcherza (zatrzymanie moczu), pacjent ma powiększoną prostatę,
blokadę jelit albo podwyższone ciśnienie w oku. Takie objawy mogą być spowodowane lekami
(zwanymi „lekami antycholinergicznymi”), które wpływają na funkcje komórek nerwowych,
stosowanymi w leczeniu różnych chorób.
− pacjent w przeszłości nadużywał alkoholu lub leków
− pacjent ma depresję lub inne stany, które są leczone lekami przeciwdepresyjnymi. Stosowanie
tych leków wraz z lekiem Setinin może prowadzić do rozwoju zespołu serotoninowego, będącego
stanem mogącym zagrażać życiu (patrz: „Lek Setinin a inne leki”).

Należy niezwłocznie poinformować lekarza, jeżeli po przyjęciu leku Setinin wystąpi którykolwiek
z następujących objawów:
– zespół objawów: gorączka, ciężka sztywność mięśni, nadmierna potliwość lub zaburzenia
przytomności umysłu (stan ten jest nazywany „złośliwym zespołem neuroleptycznym”); może
zachodzić konieczność natychmiastowego zastosowania leczenia
– niekontrolowane ruchy, przede wszystkim mięśni twarzy lub języka
– zawroty głowy lub uczucie dotkliwej senności. Może to zwiększać ryzyko przypadkowych
urazów (upadki) u pacjentów w podeszłym wieku.
– napady drgawek (napady padaczkowe)
– długotrwała i bolesna erekcja (prapizm)
– szybkie i nieregularne bicie serca, nawet podczas odpoczynku, kołatanie serca, trudności
z oddychaniem, ból w klatce piersiowej lub niewyjaśnione zmęczenie. Lekarz będzie musiał
zbadać serce i jeśli to konieczne, natychmiast skierować pacjenta do kardiologa.

Wszystkie te objawy mogą wystąpić podczas leczenia lekami z tej grupy terapeutycznej.

Należy niezwłocznie poinformować lekarza jeżeli u pacjenta wystąpi:

− gorączka, objawy grypopodobne, ból gardła lub jakiekolwiek inne zakażenie, ponieważ może
to być następstwo bardzo małej liczby krwinek białych we krwi, w związku z czym może być
konieczne przerwanie stosowania leku Setinin i (lub) zastosowanie odpowiedniego leczenia
− zaparcia łącznie z utrzymującym się bólem brzucha lub uporczywe zaparcia mimo leczenia,
ponieważ może to prowadzić do bardziej poważnej blokady jelit
− myśli samobójcze i nasilenie depresji
Podczas depresji mogą niekiedy pojawiać się myśli o okaleczeniu się lub samobójstwie. Myśli te
mogą nasilać się na początku stosowania leków przeciwdepresyjnych, ponieważ leki zaczynają
działać po pewnym czasie, zwykle po 2 tygodniach, czasem nawet później. Objawy te mogą
również nasilać się, gdy nastąpiło nagłe przerwanie leczenia. Prawdopodobieństwo wystąpienia
takich myśli jest większe u młodych osób dorosłych. Informacje uzyskane w badaniach
klinicznych wykazują zwiększone ryzyko występowania myśli i (lub) zachowań samobójczych
u młodych osób dorosłych, w wieku poniżej 25 lat, z depresją.

W razie wystąpienia myśli dotyczących samookaleczenia lub samobójstwa należy skontaktować
się z lekarzem lub udać się bezpośrednio do szpitala. Pomocne może okazać się poinformowanie
przez pacjenta kogoś z rodziny lub bliskiego przyjaciela o depresji i poproszenie o przeczytanie
niniejszej ulotki. Można poprosić tę osobę, aby powiedziała pacjentowi, gdy zauważy u niego
nasilenie depresji lub niepokojące zmiany w zachowaniu.

Ciężkie reakcje skórne
Podczas leczenia kwetiapiną bardzo rzadko raportowano ciężkie reakcje skórne (SCARs), które mogą
stanowić zagrożenie dla życia lub powodować zgon. Objawiają się one głównie jako:
– zespół Stevensa-Johnsona (SJS) – rozległa wysypka z pęcherzami i łuszczącą się skórą,
szczególnie wokół ust, nosa, oczu i narządów płciowych
– toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) – cięższa postać powodująca rozległe
łuszczenie się skóry
– polekowa reakcja z eozynofilą i objawami ogólnymi (DRESS) – obejmująca objawy
grypopodobne z wysypką, wysoką temperaturą ciała, powiększeniem węzłów chłonnych
i nieprawidłowymi wynikami badań krwi (w tym zwiększenie liczby białych krwinek
(eozynofilia) i enzymów wątrobowych)
– ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP) – małe pęcherze wypełnione ropą
– rumień wielopostaciowy (EM) – wysypka skórna z nieregularnymi, swędzącymi, czerwonymi
plamami

W przypadku wystąpienia takich objawów należy przerwać przyjmowanie leku Setinin i niezwłocznie
zgłosić się do lekarza lub zasięgnąć pomocy medycznej.

Zwiększenie masy ciała
U pacjentów przyjmujących lek Setinin obserwowano zwiększenie masy ciała. Pacjent samodzielnie
oraz lekarz powinni regularnie sprawdzać masę ciała pacjenta.

Dzieci i młodzież
Lek Setinin nie jest przeznaczony do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Lek Setinin a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Nie należy przyjmować leku Setinin, jeżeli pacjent stosuje:
- niektóre leki stosowane w zakażeniu wirusem HIV
- leki z grupy „azoli” (stosowane w leczeniu zakażeń grzybiczych)
- erytromycynę lub klarytromycynę (stosowane w zakażeniach bakteryjnych)
- nefazodon (stosowany w leczeniu depresji)

Należy poinformować lekarza, jeżeli pacjent przyjmuje którykolwiek z następujących leków:
− leki przeciwpadaczkowe (takie jak fenytoina lub karbamazepina)
− leki stosowane w nadciśnieniu tętniczym
− barbiturany (leki stosowane w zaburzeniach snu)
− tiorydazynę lub sole litu (inne leki przeciwpsychotyczne)
− leki wpływające na rytm serca, np. leki które mogą wywołać zaburzenia elektrolitowe
(zmniejszone stężenie potasu lub magnezu), takie jak leki moczopędne (odwadniające)
lub niektóre antybiotyki (stosowane w leczeniu zakażeń)
− leki, które mogą powodować zaparcia
− leki („leki antycholinergiczne”) wpływające na funkcjonowanie komórek nerwowych, które
stosowane są w leczeniu różnych chorób
− leki przeciwdepresyjne. Leki te mogą wchodzić w interakcje z lekiem Setinin i mogą wystąpić
takie objawy, jak mimowolne, rytmiczne skurcze mięśni, w tym mięśni warunkujących ruchy
oka, pobudzenie, omamy, śpiączka, nadmierne pocenie się, drżenie, nasilenie odruchów,
zwiększone napięcie mięśni, temperatura ciała powyżej 38°C (zespół serotoninowy). Jeśli takie
objawy wystąpią, należy zwrócić się do lekarza.

Przed przerwaniem stosowania któregokolwiek leku pacjent powinien skonsultować się z lekarzem.

Lek Setinin z jedzeniem, piciem i alkoholem
− Lek Setinin może być przyjmowany z jedzeniem lub bez jedzenia
− Należy uważać na ilość spożywanego alkoholu, ponieważ skojarzone działanie leku Setinin
i alkoholu może wywoływać senność
− Nie należy pić soku grejpfrutowego podczas stosowania leku Setinin. Sok grejpfrutowy może
wpływać na działanie leku Setinin.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza, że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. Nie należy
stosować leku Setinin podczas ciąży, chyba że zostanie to uzgodnione z lekarzem. Leku Setinin nie
należy stosować w okresie karmienia piersią.

U noworodków matek, które stosowały kwetiapinę w ostatnim trymestrze ciąży (3 ostatnie miesiące
ciąży), mogą wystąpić następujące objawy, wskazujące na zespół odstawienia: drgawki, sztywność
mięśni i (lub) osłabienie, senność, pobudzenie, problemy z oddychaniem i zaburzenia odżywiania.
Jeśli u dziecka wystąpi którykolwiek z wymienionych objawów może zaistnieć konieczność
skontaktowania się z lekarzem.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek Setinin może wywołać u pacjenta senność. Pacjent nie powinien prowadzić pojazdów
i obsługiwać żadnych narzędzi ani maszyn aż do czasu, kiedy pozna swoją reakcję na stosowany lek.

Wpływ na badania na obecność narkotyków w moczu
Stosowanie leku Setinin może powodować fałszywie dodatnie wyniki na obecność metadonu lub
niektórych trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (TLPD) w przypadku wykorzystywania
niektórych metod badań. Jeśli tak się stanie należy zastosować bardziej specyficzną metodę badań.

Lek Setinin zawiera laktozę i sód
Jeśli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, pacjent powinien
skontaktować się z lekarzem przed przyjęciem leku.
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

### 3. Jak stosować lek Setinin?
Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

Lekarz ustali dla pacjenta dawkę początkową. Zazwyczaj stosowana dawka (dawka dobowa) mieści
się w zakresie od 150 mg do 800 mg, w zależności od stopnia zaawansowania choroby
i zapotrzebowania pacjenta.
- Tabletkę należy przyjmować raz na dobę przed snem lub dwa razy na dobę, w zależności od tego,
na jaką chorobę cierpi pacjent.
- Tabletkę należy połykać w całości, popijając wodą.
- Tabletki można przyjmować z pokarmem lub bez pokarmu.
- Podczas stosowania leku Setinin nie należy spożywać soku grejpfrutowego. Może on wpływać
na sposób działania leku.
- Nie należy przerywać stosowania leku nawet wtedy, jeśli pacjent poczuje się lepiej, chyba
że lekarz zdecyduje inaczej.

Zaburzenia czynności wątroby
Jeśli u pacjenta występują zaburzenia wątroby lekarz może zalecić zmianę dawki leku.

Pacjenci w podeszłym wieku
Jeśli pacjent jest w podeszłym wieku, lekarz może zalecić zmianę dawki leku.

Stosowanie u dzieci i młodzieży
Leku Setinin nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Setinin
Jeżeli pacjent przyjął większą dawkę leku niż przepisana przez lekarza, u pacjenta może wystąpić:
senność, zawroty głowy, zaburzenia rytmu serca. Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem
lub zgłosić się do najbliższego szpitala. Należy zabrać ze sobą wszystkie pozostałe tabletki leku
Setinin.

Pominięcie zastosowania leku Setinin
W przypadku pominięcia zastosowania dawki leku Setinin, należy przyjąć ją niezwłocznie. Jeżeli
zbliża się pora zastosowania kolejnej dawki, należy zażyć lek o zwykłej porze. Nie należy stosować
dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki.

Przerwanie stosowania leku Setinin
Jeżeli pacjent przerwie nagle stosowanie leku Setinin, mogą wystąpić: bezsenność, nudności lub ból
głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy lub drażliwość. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia
tych objawów lekarz zaleci stopniowe zmniejszanie dawki przed przerwaniem leczenia.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się
do lekarza lub farmaceuty.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Jeżeli u pacjenta wystąpi którekolwiek z wymienionych poniżej działań niepożądanych, należy
NATYCHMIAST skontaktować się z lekarzem:

Bardzo często (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 pacjentów)
- nieprawidłowe ruchy mięśni. Objawy te obejmują trudności w rozpoczęciu poruszania się,
drżenie, uczucie niepokoju lub bezbolesną sztywność mięśni

Często (mogą dotyczyć do 1 na 10 pacjentów)

− myśli samobójcze i pogłębienie depresji

Niezbyt często (mogą dotyczyć do 1 na 100 pacjentów)
− cukrzyca
− drgawki lub napady padaczkowe
− reakcje alergiczne, w tym występowanie wypukłych grudek na skórze, obrzęk skóry i okolicy ust
− niekontrolowane ruchy, przede wszystkim mięśni twarzy lub języka
− zmiana czynności elektrycznej serca widoczna w zapisie EKG (wydłużenie odstępu QT)
− trudności w oddawaniu moczu
− nasilenie istniejącej cukrzycy
− splątanie

Rzadko (mogą dotyczyć do 1 na 1 000 pacjentów)
− zespół objawów: wysoka temperatura (gorączka), pocenie się, sztywność mięśni, uczucie
dotkliwej senności lub omdlenia (zaburzenie zwane „złośliwym zespołem neuroleptycznym”)
− zażółcenie skóry i oczu (żółtaczka)
− zapalenie wątroby
− długotrwała i bolesna erekcja (priapizm)
− zakrzepy żylne, zwłaszcza w kończynach dolnych (objawy obejmują: obrzęk, ból
i zaczerwienienie nóg); zakrzepy te mogą się przemieszczać naczyniami krwionośnymi do płuc,
powodując ból w klatce piersiowej i trudności w oddychaniu (żylna choroba zakrzepowozatorowa). Jeśli pacjent zauważy którykolwiek z wymienionych objawów, powinien niezwłocznie
udać się do szpitala.
− zapalenie trzustki
− łączne występowanie gorączki, objawów grypopodobnych, bólu gardła lub obecność
jakiegokolwiek innego zakażenia spowodowanego bardzo małą liczbą krwinek białych we krwi
(stan określany jako agranulocytoza)
− niedrożność jelit

Bardzo rzadko (mogą dotyczyć do 1 na 10 000 pacjentów)
− ciężka wysypka, pęcherze lub czerwone plamy na skórze
− ciężkie reakcje alergiczne (reakcje anafilaktyczne), mogące powodować trudności w oddychaniu
lub wstrząs
− gwałtowny obrzęk skóry, zazwyczaj wokół oczu, ust i gardła (obrzęk naczynioruchowy)
− ciężkie zaburzenie z powstawaniem pęcherzy na skórze, ustach, oczach i narządach płciowych
(zespół Stevensa-Johnsona) (patrz punkt 2)
− nieprawidłowe wydzielanie hormonu regulującego objętość wydalanego moczu
− rozpad włókien mięśniowych i ból mięśni (rabdomioliza)

Nieznana (częstość występowania nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych)
− wysypka skórna z powstawaniem nieregularnych, czerwonych plam (rumień wielopostaciowy)
(patrz punkt 2)
− gwałtowne pojawienie się obszarów zaczerwienionej skóry usianej małymi krostami (małe
pęcherze wypełnione biało-żółtym płynem nazywane również ostrą uogólnioną osutką krostkową
(AGEP) (patrz punkt 2))
− ciężka, nagła reakcja alergiczna z objawami takimi jak: gorączka i powstawanie pęcherzy na
skórze oraz złuszczanie naskórka (martwica toksyczno-rozpływna naskórka) (patrz punkt 2)
− wysypka z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS) obejmująca wystąpienie objawów
grypopodobnych z wysypką, wysoką temperaturą ciała, powiększeniem węzłów chłonnych
i nieprawidłowymi wynikami badań krwi (w tym zwiększenie liczby białych krwinek
(eozynofilia) i enzymów wątrobowych) (patrz punkt 2).
− udar mózgu

Inne działania niepożądane

Bardzo często (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 pacjentów)
- zawroty głowy (mogące prowadzić do upadków), ból głowy, suchość w ustach
- uczucie senności (może ustąpić w trakcie kontynuowania leczenia) mogące prowadzić
do upadków
- objawy odstawienia (objawy występujące po odstawieniu kwetiapiny), w tym: trudności
w zasypianiu (bezsenność), nudności (mdłości), ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy,
drażliwość. Zaleca się stopniowe odstawianie leku przez okres przynajmniej 1-2 tygodni.
- zwiększenie masy ciała
- zmiany wartości niektórych tłuszczów (triglicerydów oraz cholesterolu)
- zmniejszenie poziomu hemoglobiny

Często (mogą dotyczyć do 1 na 10 pacjentów)
− przyspieszone bicie serca
− uczucie kołatania serca, bicie serca jest szybkie lub są pauzy w rytmie serca
− zaparcia, podrażnienia żołądka (niestrawność)
− osłabienie
− obrzęk rąk lub nóg
− niskie ciśnienie krwi w pozycji stojącej. Może to powodować zawroty głowy lub omdlenia
(mogące prowadzić do upadków).
− zwiększenie stężenia glukozy we krwi
− niewyraźne widzenie
− nietypowe i koszmarne sny
− zwiększenie łaknienia
− uczucie rozdrażnienia
− zaburzenia mowy i języka
− skrócenie oddechu
− wymioty (głównie u osób starszych)
− gorączka
− zmiany poziomu hormonów tarczycy we krwi
− zmiany liczby pewnych rodzajów białych krwinek we krwi
− zwiększenie stężenia enzymów wątrobowych (ALT, gamma-GT) widoczne w badaniu krwi
− zwiększenie ilości hormonu prolaktyny we krwi. Zwiększenie poziomu prolaktyny
w rzadkich przypadkach może prowadzić do:
• obrzęku piersi i nieoczekiwanego wytwarzania mleka u kobiet i mężczyzn
• braku miesiączki lub nieregularnych cyklów miesiączkowych u kobiet

Niezbyt często (mogą dotyczyć do 1 na 100 pacjentów)
− nieprzyjemne odczucia w nogach (określane także jako zespół niespokojnych nóg)
− trudności w przełykaniu
− zaburzenia seksualne
− spowolnienie akcji serca, które może wystąpić na początku leczenia i może być związane
z obniżeniem ciśnienia tętniczego i omdleniami
− omdlenia (mogące prowadzić do upadków)
− zatkany nos
− zmniejszenie liczby niektórych krwinek
− zmniejszenie ilości sodu we krwi
− zmniejszenie poziomu niektórych rodzajów hormonów tarczycy we krwi
− niedoczynność tarczycy
− zwiększenie steżenia enzymu wątrobowego (AST) mierzonego we krwi

Rzadko (mogą dotyczyć do 1 na 1 000 pacjentów)

− obrzęk piersi oraz nieoczekiwane wydzielanie mleka (mlekotok)
− zaburzenia miesiączkowania
− chodzenie, mówienie, jedzenie lub wykonywanie innych czynności przez sen
− spadek temperatury ciała (hipotermia)
− stan określany jako „zespół metaboliczny”, w którym występuje kombinacja 3 lub więcej spośród
następujących objawów: zwiększona ilość tłuszczu brzusznego, zmniejszenie poziomu „dobrego”
cholesterolu (HDL-C), zwiększenie pewnego rodzaju substancji tłuszczowych we krwi
(triglicerydów), wysokie ciśnienie tętnicze oraz zwiększenie stężenia cukru we krwi
− zwiększenie stężenia fosfokinazy kreatynowej we krwi (substancja pochodząca z mięśni)

Nieznana (częstość występowania nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych)
− objawy odstawienia mogą wystąpić u noworodków matek, które przyjmowały kwetiapinę
podczas ciąży
− zaburzenia mięśnia sercowego (kardiomiopatia)
− zapalenie mięśnia sercowego
− zapalenie naczyń krwionośnych (zapalenie naczyń), często z wysypką skórną z małymi
czerwonymi lub fioletowymi guzkami

Ta klasa leków, do której należy lek Setinin, może powodować zaburzenia rytmu serca, które mogą
być poważne i w rzadkich przypadkach śmiertelne.

Niektóre działania niepożądane można stwierdzić wyłącznie po zbadaniu krwi w laboratorium. Należą
do nich zmiany zawartości niektórych substancji tłuszczowych (triglicerydów i cholesterolu
całkowitego) lub cukru we krwi, zmiany poziomu hormonów tarczycy we krwi, zwiększenie poziomu
enzymów wątrobowych we krwi, zmniejszenie liczby niektórych rodzajów krwinek, zmniejszenie
liczby krwinek czerwonych we krwi, zwiększenie poziomu fosfokinazy kreatynowej we krwi
(substancja pochodząca z mięśni), zmniejszenie zawartości sodu we krwi oraz zwiększenie poziomu
we krwi jednego z hormonów - prolaktyny. Zwiększenie poziomu tego hormonu może prowadzić do:
• obrzęku piersi i nieoczekiwanego wytwarzania mleka u kobiet i mężczyzn
• braku miesiączki lub nieregularnych cyklów miesiączkowych u kobiet
Lekarz może zalecić okresowe wykonanie badań kontrolnych.

Dodatkowe działania niepożądane u dzieci i młodzieży
Opisane powyżej działania niepożądane powinny być brane pod uwagę także w przypadku stosowania
kwetiapiny u dzieci i młodzieży.

Poniżej wymieniono działania niepożądane, których częstość występowania jest większa u dzieci
i młodzieży lub których nie obserwowano u pacjentów dorosłych:

Bardzo często (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 pacjentów)
- zwiększenie ilości hormonu prolaktyny we krwi. Może to w rzadkich przypadkach powodować:
• obrzęk piersi oraz nieoczekiwane wytwarzanie mleka zarówno u chłopców, jak
i u dziewcząt
• brak miesiączki lub zaburzenia miesiączkowania u dziewcząt
- zwiększenie apetytu
- wymioty
- nieprawidłowe ruchy mięśni. Objawy te obejmują trudności w rozpoczęciu poruszania się,
drżenie, uczucie niepokoju lub bezbolesną sztywność mięśni
- zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi

Często (mogą dotyczyć do 1 na 10 pacjentów)
− uczucie osłabienia, omdlenia (mogące prowadzić do upadków)
− zatkany nos
− uczucie rozdrażnienia

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania niepożądane można zgłaszać
bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych
Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych,
Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona
internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Setinin?
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na pudełku i blistrze po
wyrażeniu „EXP”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać
farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić
środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Setinin
− Substancją czynną leku jest kwetiapina. Setinin, tabletki powlekane zawierają 25 mg, 100 mg,
200 mg lub 300 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny).
− Pozostałe składniki to:
Rdzeń tabletki: celuloza mikrokrystaliczna, powidon K29-32, wapnia wodorofosforan
dwuwodny, karboksymetyloskrobia sodowa (typ A), laktoza jednowodna, magnezu stearynian
Otoczka tabletki: hypromeloza 6cP, tytanu dwutlenek (E 171), laktoza jednowodna, makrogol
3350, triacetyna, żelaza tlenek żółty (E 172) (w tabletkach 25 mg oraz 100 mg) i żelaza tlenek
czerwony (E 172) (tylko w tabletkach 25 mg)

Jak wygląda lek Setinin i co zawiera opakowanie
Setinin, 25 mg: tabletka powlekana, okrągła, o średnicy 5,5 mm, obustronnie wypukła,
jasnopomarańczowa, z wytłoczeniem „Q” po jednej stronie.
Setinin, 100 mg: tabletka powlekana, okrągła, o średnicy 8,5 mm, obustronnie wypukła, żółta,
z wytłoczeniem „Q” po jednej stronie.
Setinin, 200 mg: tabletka powlekana, owalna, o wymiarach 16 mm x 8,2 mm, obustronnie wypukła,
biała, z wytłoczeniem „Q” po jednej stronie.
Setinin, 300 mg: tabletka powlekana, owalna, o wymiarach 19 mm x 7,6 mm, obustronnie wypukła,
biała, z wytłoczeniem „Q” po jednej stronie i „300” po drugiej stronie.

Wielkości opakowań
Blistry
Setinin, 25 mg/100 mg/200 mg/300 mg, tabletki powlekane: 30, 60, 90 sztuk tabletek
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny
+pharma arzneimittel gmbh
Hafnerstraße 211
8054 Graz
Austria

Wytwórca
Actavis Ltd.
BLB015-016, Bulebel Industrial Estate
Zejtun ZTN3000
Malta

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji na temat tego leku należy zwrócić się do
przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:
+pharma Polska sp. z o.o.
ul. Podgórska 34
31-536 Kraków, Polska
tel: +48 12 262 32 36
e-mail: krakow@pluspharma.eu

Data ostatniej aktualizacji ulotki: lipiec 2024

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Setinin, 25 mg, tabletki powlekane
Setinin, 100 mg, tabletki powlekane
Setinin, 200 mg, tabletki powlekane
Setinin, 300 mg, tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Setinin, 25 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka zawiera 25 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny).
Substancja pomocnicza o znanym działaniu
Laktoza jednowodna, co odpowiada 5,3 mg laktozy bezwodnej.

Setinin, 100 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka zawiera 100 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny).
Substancja pomocnicza o znanym działaniu
Laktoza jednowodna, co odpowiada 21,2 mg laktozy bezwodnej.

Setinin, 200 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka zawiera 200 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny).
Substancja pomocnicza o znanym działaniu
Laktoza jednowodna, co odpowiada 42,3 mg laktozy bezwodnej.

Setinin, 300 mg, tabletki powlekane
Każda tabletka zawiera 300 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny).
Substancja pomocnicza o znanym działaniu
Laktoza jednowodna, co odpowiada 63,5 mg laktozy bezwodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana

Setinin, 25 mg to tabletka powlekana, okrągła, o średnicy 5,5 mm, obustronnie wypukła,
jasnopomarańczowa oraz z wytłoczeniem „Q” po jednej stronie.

Setinin, 100 mg to tabletka powlekana, okrągła, o średnicy 8,5 mm, obustronnie wypukła, żółta oraz
z wytłoczeniem „Q” po jednej stronie.

Setinin, 200 mg to tabletka powlekana, owalna, o wymiarach 16 mm x 8,2 mm, obustronnie wypukła,
biała oraz z wytłoczeniem „Q” po jednej stronie.

Setinin, 300 mg to tabletka powlekana, owalna, o wymiarach 19 mm x 7,6 mm, obustronnie wypukła,
biała oraz z wytłoczeniem „Q” po jednej stronie i wytłoczeniem „300” po drugiej stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Setinin jest wskazany w leczeniu:
• schizofrenii
• choroby dwubiegunowej:
– leczenie umiarkowanych i ciężkich epizodów maniakalnych w przebiegu choroby
dwubiegunowej
– leczenie epizodów ciężkiej depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej
– zapobieganie nawrotom epizodów maniakalnych lub epizodów depresji u pacjentów
z zaburzeniami dwubiegunowymi, którzy reagowali na wcześniejsze leczenie kwetiapiną

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dla każdego wskazania schemat dawkowania jest inny. Należy dopilnować, aby pacjent otrzymał
dokładne informacje dotyczące dawkowania odpowiedniego dla jego choroby.

Produkt leczniczy Setinin można przyjmować z jedzeniem lub bez jedzenia.

Dorośli
Leczenie schizofrenii
W leczeniu schizofrenii produkt leczniczy Setinin należy przyjmować dwa razy na dobę. Całkowita
dawka dobowa przez pierwsze 4 dni leczenia wynosi 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200 mg
(dzień 3.), 300 mg (dzień 4.).
Od 4. dnia dawka powinna być stopniowo zwiększana do dawki zazwyczaj skutecznej od 300 do
450 mg na dobę. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta na leczenie, dawka może
być zmieniana w zakresie od 150 do 750 mg na dobę.

Leczenie epizodów maniakalnych o umiarkowanym i ciężkim nasileniu w przebiegu choroby
dwubiegunowej
W leczeniu epizodów maniakalnych w przebiegu choroby dwubiegunowej produkt leczniczy Setinin
należy przyjmować dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa w trakcie pierwszych czterech dni
leczenia wynosi 100 mg (dzień 1.), 200 mg (dzień 2.), 300 mg (dzień 3.) i 400 mg (dzień 4.).
Następnie dawka powinna być stopniowo zwiększana aż do dawki dobowej 800 mg w 6. dniu
leczenia; zwiększenie dawki nie powinno przekraczać 200 mg na dobę.

Zależnie od odpowiedzi klinicznej i indywidualnej tolerancji pacjenta dawka dobowa w leczeniu
podtrzymującym może wynosić od 200 do 800 mg na dobę. Zwykle dawka skuteczna mieści się
w zakresie od 400 do 800 mg na dobę.

Leczenie epizodów depresji o ciężkim nasileniu w przebiegu choroby dwubiegunowej
Produkt leczniczy Setinin należy przyjmować raz na dobę, wieczorem przed snem. Przez pierwsze
cztery dni leczenia całkowite dawki dobowe wynoszą odpowiednio: 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień
2.), 200 mg (dzień 3.), 300 mg (dzień 4.). Zalecana dawka dobowa wynosi 300 mg.
W badaniach klinicznych nie zaobserwowano dodatkowych korzyści w grupie pacjentów
przyjmujących dawkę 600 mg na dobę w porównaniu do grupy pacjentów przyjmujących dawkę
300 mg na dobę (patrz punkt 5.1).
Niektórzy pacjenci mogą stosować dawki 600 mg na dobę. Dawki większe niż 300 mg na dobę
powinny być zalecane przez lekarza doświadczonego w leczeniu choroby dwubiegunowej.
W badaniach klinicznych wykazano, że w indywidualnych przypadkach, w zależności od tolerancji
pacjenta na lek, należy rozważyć zmniejszenie dawki do minimum 200 mg.

Zapobieganie nawrotom epizodów choroby dwubiegunowej
W zapobieganiu nawrotom epizodów maniakalnych, mieszanych i depresyjnych w przebiegu choroby
dwubiegunowej u pacjentów, którzy reagowali na leczenie kwetiapiną w leczeniu ostrej fazy choroby,

należy kontynuować leczenie z zastosowaniem tej samej dawki. Dawkę należy dostosować w zakresie
od 300 do 800 mg dwa razy na dobę, zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta. Jest
ważne, aby w terapii podtrzymującej stosować najmniejszą skuteczną dawkę.

Pacjenci w podeszłym wieku
Podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne, produkt leczniczy Setinin należy stosować
z ostrożnością u pacjentów w podeszłym wieku, szczególnie w początkowym okresie dawkowania.
W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia przez pacjenta, może być konieczne
wolniejsze zwiększanie dawki i podawanie mniejszej dawki dobowej w porównaniu do dawek
stosowanych u pacjentów młodszych.

U pacjentów w podeszłym wieku średni klirens kwetiapiny był zmniejszony o 30-50% w porównaniu
z wartościami u młodszych pacjentów.

Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności stosowania u pacjentów powyżej 65 lat z epizodami
depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej.

Dzieci i młodzież
Produkt leczniczy Setinin nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia,
ze względu na brak danych potwierdzających stosowanie kwetiapiny w tej grupie wiekowej. Dane
dostępne z kontrolowanych placebo badań klinicznych zamieszczono w punktach 4.4, 4.8, 5.1 i 5.2.

Zaburzenia czynności nerek
Dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczne.

Zaburzenia czynności wątroby
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Dlatego też kwetiapina powinna
być stosowana z ostrożnością u pacjentów ze znanymi zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza
w początkowym okresie dawkowania.

U pacjentów ze stwierdzonymi zaburzeniami czynności wątroby, leczenie należy rozpoczynać
od dawki 25 mg na dobę. W zależności od odpowiedzi klinicznej i indywidualnej tolerancji przez
pacjenta, dawkę dziennie należy stopniowo zwiększać od 25 mg do 50 mg na dobę, aż do osiągnięcia
dawki skutecznej.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.

Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie inhibitorów cytochromu P450 3A4, takich jak
inhibitory proteazy HIV, leki przeciwgrzybicze z grupy azoli, erytromycyna, klarytromycyna
i nefazodon (patrz punkt 4.5).

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Kwetiapina może być stosowana w różnych wskazaniach, dlatego profil bezpieczeństwa powinien być
określony w oparciu o indywidualne rozpoznanie i dawkę stosowaną u pacjenta.

Dzieci i młodzież
Nie zaleca się stosowania kwetiapiny u dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia, ze względu na brak
danych potwierdzających stosowanie w tej grupie wiekowej. Badania kliniczne dotyczące stosowania
kwetiapiny wykazały, że w porównaniu do znanego profilu bezpieczeństwa określonego dla pacjentów
dorosłych (patrz punkt 4.8) niektóre działania niepożądane występowały z większą częstością u dzieci
i młodzieży (wzrost apetytu, zwiększenie stężenia prolaktyny w surowicy, wymioty, zapalenia błony
śluzowej nosa oraz omdlenia) lub mogą mieć inne konsekwencje u dzieci i młodzieży (objawy
pozapiramidowe i drażliwość), a także zaobserwowano działanie niepożądane, nie występujące

wcześniej u pacjentów dorosłych (wzrost ciśnienia tętniczego krwi). Odnotowano również zmiany
w badaniach czynności tarczycy u dzieci i młodzieży.

Ponadto, nie prowadzono badań powyżej 26 tygodni dotyczących długotrwałego wpływu leczenia
kwetiapiną na wzrost i rozwój. Brak danych dotyczących wpływu długotrwałego przyjmowania
kwetiapiny na rozwój poznawczy i zachowawczy pacjenta.

Kontrolowane placebo badania kliniczne z udziałem dzieci i młodzieży stosujących kwetiapinę
w leczeniu schizofrenii i manii w przebiegu choroby dwubiegunowej oraz depresji w przebiegu
choroby dwubiegunowej wykazały wzrost incydentów objawów pozapiramidowych (EPS, ang.
extrapyramidal symptoms) podczas przyjmowania kwetiapiny w porównaniu z pacjentami
przyjmującymi placebo (patrz punkt 4.8).

Samobójstwa/myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego
Depresja w przebiegu choroby dwubiegunowej jest związana ze zwiększonym ryzykiem
występowania myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (zdarzenia związane z próbami
samobójczymi). Ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania istotnej klinicznie remisji. Poprawa
może nie nastąpić przez kilka pierwszych lub więcej tygodni leczenia i w związku z tym pacjent
powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską do czasu wystąpienia poprawy. Doświadczenie
kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstw zwiększa się we wczesnej fazie poprawy klinicznej.

Dodatkowo, lekarz powinien rozważyć potencjalne ryzyko wystąpienia zdarzeń związanych z próbami
samobójczymi po nagłym przerwaniu leczenia, z powodu znanych czynników ryzyka związanych
z leczoną chorobą.

Inne zaburzenia psychiczne, w których zalecana jest kwetiapina, mogą być również związane ze
zwiększonym ryzykiem wystąpienia zachowań samobójczych. Ponadto zaburzenia te mogą
współistnieć z ciężkimi epizodami depresyjnymi. W związku z tym, u pacjentów leczonych z powodu
innych zaburzeń psychicznych, należy podjąć takie same środki ostrożności, jak u pacjentów
z ciężkimi epizodami depresyjnymi.

Pacjenci z zachowaniami samobójczymi w wywiadzie lub pacjenci przejawiający przed rozpoczęciem
leczenia znaczny stopień skłonności samobójczych, należą do grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia
myśli samobójczych lub prób samobójczych i należy ich poddać ścisłej obserwacji w trakcie leczenia.
Metaanaliza kontrolowanych placebo badań klinicznych nad lekami przeciwdepresyjnymi,
stosowanymi u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi, wykazała zwiększone
w porównaniu z placebo ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku poniżej 25 lat
stosujących leki przeciwdepresyjne.

W trakcie leczenia, zwłaszcza na początku terapii i po zmianie dawki, należy ściśle obserwować
pacjentów, szczególnie tych z grupy podwyższonego ryzyka. Pacjentów (oraz ich opiekunów) należy
uprzedzić o konieczności zwrócenia uwagi na każdy objaw klinicznego nasilenia choroby, myśli lub
zachowania samobójcze oraz nietypowe zmiany w zachowaniu, a w razie ich wystąpienia,
o konieczności niezwłocznego zwrócenia się do lekarza.

W krótkotrwałych kontrolowanych placebo badaniach klinicznych, z udziałem pacjentów z ciężkimi
epizodami depresyjnymi w chorobie dwubiegunowej, stwierdzono zwiększone ryzyko zachowań
samobójczych u młodych pacjentów (w wieku poniżej 25 lat) leczonych kwetiapiną w porównaniu
z pacjentami leczonymi placebo (odpowiednio 3,0% vs 0%). W populacyjnym badaniu
retrospektywnym, oceniającym stosowanie kwetiapiny w leczeniu pacjentów z ciężką depresją,
wykazano zwiększone ryzyko samouszkodzenia i prób samobójczych u pacjentów w wieku
od 25 do 64 lat, u których w wywiadzie nie występowały zdarzenia związane z samouszkodzeniami
podczas stosowania kwetiapiny z innymi przeciwdepresyjnymi produktami leczniczymi.

Ryzyko zaburzeń metabolicznych
Uwzględniając obserwowane ryzyko pogorszenia profilu metabolicznego, w tym zmian masy ciała,
stężenia glukozy we krwi (patrz hiperglikemia) oraz lipidów, które stwierdzano w toku badań

klinicznych, podczas rozpoczynania leczenia powinny być oceniane parametry metaboliczne
pacjentów, a podczas leczenia powinny być regularnie wykonywane badania kontrolne pod kątem
ewentualnych zmian tych parametrów. W razie pogorszenia tych parametrów należy postępować
odpowiednio do stanu klinicznego pacjenta (patrz również punkt 4.8).

Objawy pozapiramidowe
W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów, stosowanie
kwetiapiny było związane ze zwiększoną częstością występowania objawów pozapiramidowych
(EPS) w porównaniu do grupy pacjentów leczonych z powodu ciężkich epizodów depresji
w przebiegu choroby dwubiegunowej, stosującej placebo (patrz punkty 4.8 i 5.1).

Stosowanie kwetiapiny związane było z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie
nieprzyjemnym lub przykrym niepokojem i potrzebą ruchu, które często związane są z niemożliwością
siedzenia lub stania w miejscu. Objawy te są bardziej prawdopodobne w pierwszych kilku tygodniach
leczenia. U pacjentów, u których rozwiną się te objawy, zwiększenie dawki może być szkodliwe.

Dyskinezy późne
Jeśli wystąpią oznaki i objawy późnych dyskinez, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie
stosowania kwetiapiny. Objawy dyskinez późnych mogą się pogłębić lub rozwinąć po przerwaniu
terapii (patrz punkt 4.8).

Senność i zawroty głowy
Stosowanie kwetiapiny związane jest z wystąpieniem uczucia senności i podobnych objawów, takich
jak uspokojenie (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych pacjentów z depresją w przebiegu choroby
dwubiegunowej objawy te występowały zazwyczaj podczas pierwszych trzech dni leczenia i miały
łagodne lub umiarkowane nasilenie. Pacjenci, u których obserwowano silne uczucie senności, mogą
wymagać częstszych wizyt przez okres minimum 2 tygodni od pojawienia się senności lub
do czasu poprawy objawów; konieczne może być rozważenie przerwania leczenia.

Niedociśnienie ortostatyczne
Leczeniu kwetiapiną towarzyszyło niedociśnienie ortostatyczne i związane z tym zawroty głowy
(patrz punkt 4.8), które podobnie jak senność, występują zwykle w początkowej fazie zwiększania
dawki. Może to zwiększyć częstość przypadkowych urazów (upadki), szczególnie u pacjentów
w podeszłym wieku. Dlatego należy poradzić pacjentom zachowanie ostrożności do czasu,
aż zapoznają się z potencjalnym wpływem produktu.

Kwetiapinę należy ostrożnie stosować u pacjentów z rozpoznaną chorobą układu sercowonaczyniowego, chorobą naczyniowo-mózgową lub innymi stanami predysponującymi do niskiego
ciśnienia tętniczego. Jeśli wystąpi niedociśnienie ortostatyczne należy rozważyć zmniejszenie dawki
lub wolniejsze jej zwiększanie, szczególnie u pacjentów ze współistniejącą w tle chorobą układu
krążenia.

Zespół bezdechu sennego
U pacjentów stosujących kwetiapinę raportowano występowanie zespołu bezdechu sennego. Należy
zachować ostrożność stosując kwetiapinę u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki działające
depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy i u których zdiagnozowano w przeszłości zespół bezdechu
sennego lub są w grupie ryzyka jego wystąpienia, tj. mają nadwagę/otyłość lub są płci męskiej.

Napady padaczki
W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano różnicy częstości występowania napadów
padaczki u pacjentów leczonych kwetiapiną lub otrzymujących placebo. Brak dostępnych danych
dotyczących występowania napadów padaczki u pacjentów z padaczką w wywiadzie. Podobnie jak
w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność podczas leczenia
pacjentów z padaczką w wywiadzie (patrz punkt 4.8).

Złośliwy zespół neuroleptyczny
Występowanie złośliwego zespołu neuroleptycznego jest związane ze stosowaniem leków
przeciwpsychotycznych, w tym również kwetiapiny (patrz punkt 4.8). Objawy kliniczne obejmują
hipertermię, zaburzenia stanu psychicznego, sztywność mięśni, zaburzenia czynności układu
autonomicznego i zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej. W razie wystąpienia złośliwego
zespołu neuroleptycznego należy przerwać leczenie kwetiapiną i zastosować odpowiednie leczenie.

Zespół serotoninowy
Jednoczesne podawanie produktu Setinin i innych leków serotoninergicznych, takich jak inhibitory
MAO, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu
zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne mogą
powodować zespół serotoninowy, będący stanem mogącym zagrażać życiu (patrz punkt 4.5).

Jeśli leczenie w skojarzeniu z innymi lekami serotoninergicznym jest klinicznie uzasadnione, zaleca
się uważne obserwowanie pacjenta, zwłaszcza na początku leczenia i podczas zwiększania dawki.
Objawy zespołu serotoninowego mogą obejmować zmiany stanu psychicznego, niestabilność
autonomiczną, zaburzenia nerwowo-mięśniowe i (lub) objawy żołądkowo-jelitowe.

Jeśli podejrzewa się wystąpienie zespołu serotoninowego, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub
odstawienie produktu leczniczego, w zależności od nasilenia objawów.

Ciężka neutropenia i agranulocytoza
W badaniach klinicznych z kwetiapiną niezbyt często obserwowano ciężką neutropenię (liczba
neutrofili <0,5 x 109/l). Większość przypadków ciężkiej neutropenii występowało w ciągu paru
miesięcy od rozpoczęcia leczenia kwetiapiną. Nie było to związane z dawką. W praktyce klinicznej,
po wprowadzeniu do obrotu, zgłoszono kilka przypadków zakończonych zgonem.

Do możliwych czynników ryzyka neutropenii włączono uprzednio istniejącą małą liczbę białych
krwinek i przyjmowanie leku wywołującego neutropenię w wywiadzie. Jednakże, w niektórych
przypadkach neutropenia wystąpiła u pacjentów bez wcześniejszych czynników ryzyka. Należy
przerwać stosowanie kwetiapiny u pacjentów z liczbą neutrofili <1,0 x 109/l. Pacjenci powinni być
obserwowani pod kątem wystąpienia objawów przedmiotowych i podmiotowych zakażeń oraz liczby
neutrofili (aż do przekroczenia liczby 1,5 x 109/l) (patrz punkt 5.1).

U pacjentów z objawami infekcji lub u których występuje gorączką (przy braku oczywistych przyczyn
tych objawów) należy rozważyć wystąpienie neutropenii, którą należy poddać odpowiedniemu
leczeniu.

Pacjentom należy zalecić niezwłoczne zgłaszanie wystąpienia oznak/objawów mogących odpowiadać
agranulocytozie lub zakażeniu (tj. gorączki, osłabienia, senności lub bólu gardła) w dowolnym czasie
podczas leczenia kwetiapiną. U takich pacjentów należy natychmiast sprawdzić liczbę białych
krwinek (WBC) oraz bezwzględną liczbę leukocytów obojętnochłonnych (ANC), szczególnie
gdy nie ma czynników predysponujących.

Działanie antycholinergiczne (na receptory muskarynowe)
Norkwetiapina, aktywny metabolit kwetiapiny, ma umiarkowane do silnego powinowactwo
do różnych podtypów receptorów muskarynowych. Skutkuje to wystąpieniem działań niepożądanych
związanych z działaniem antycholinergicznym, kiedy kwetiapina jest stosowana w zalecanych
dawkach, gdy jest stosowana jednocześnie z innymi lekami antycholinergicznymi oraz w przypadku
przedawkowania. Kwetiapinę należy stosować ostrożnie u pacjentów przyjmujących leki o działaniu
antycholinergicznym (muskarynowym). Kwetiapinę należy ostrożnie stosować u pacjentów, u których
rozpoznano w przeszłości, lub obecnie, zatrzymanie moczu, z klinicznie istotnym przerostem gruczołu
krokowego, u pacjentów z niedrożnością jelit lub podobnymi chorobami, ze zwiększonym ciśnieniem
wewnątrzgałkowym lub jaskrą z wąskim kątem przesączania. (patrz punkty 4.5, 4.8, 5.1 i 4.9).

Interakcje
Patrz również punkt 4.5.

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z lekami silnie indukującymi enzymy wątrobowe, takimi jak
karbamazepina lub fenytoina, przyczynia się do wyraźnego zmniejszenia stężenia kwetiapiny,
co z kolei może wpływać na skuteczność leczenia kwetiapiną.

U pacjentów, u których stosowane są leki indukujące enzymy wątrobowe, leczenie kwetiapiną należy
rozpoczynać tylko wtedy, jeżeli lekarz stwierdzi, że korzyści wynikające z takiego leczenia
przewyższają ryzyko wynikające z przerwania leczenia lekami indukującymi enzymy wątrobowe.
Ważne jest, aby każda zmiana w leczeniu lekiem indukującym enzymy wątrobowe była stopniowa
i jeśli to konieczne, lek ten może zostać zastąpiony lekiem nieindukującym enzymów wątrobowych
(np. sodu walproinian).

Masa ciała
U pacjentów przyjmujących kwetiapinę stwierdzano wzrost masy ciała. Należy monitorować zmianę
masy ciała i odpowiednio postępować zgodnie z wytycznymi dotyczącymi stosowania leków
przeciwpsychotycznych (patrz punkty 4.8 i 5.1).

Hiperglikemia
W rzadkich przypadkach podczas leczenia kwetiapiną obserwowano hiperglikemię i (lub) zaostrzenie
cukrzycy, której czasem towarzyszyła kwasica ketonowa lub śpiączka. Znanych jest kilka przypadków
śmiertelnych (patrz punkt 4.8). Niekiedy donoszono o wcześniejszym zwiększeniu masy ciała,
co mogło być czynnikiem predysponującym. Zaleca się stosowne monitorowanie stanu klinicznego
pacjentów zgodnie z wytycznymi dotyczącymi stosowania leków przeciwpsychotycznych. Pacjenci
stosujący leki przeciwpsychotyczne, w tym kwetiapinę, powinni być obserwowani pod kątem
wystąpienia oznak i objawów hiperglikemii (takie jak polidypsja, poliuria, polifagia i osłabienie).
Pacjentów z cukrzycą lub wysokim ryzykiem wystąpienia cukrzycy należy kontrolować pod kątem
pogorszenia kontroli glukozy. Należy regularnie kontrolować masę ciała.

Lipidy
W badaniach klinicznych z kwetiapiną obserwowano zwiększenie stężenia triglicerydów, cholesterolu
LDL i cholesterolu całkowitego oraz zmniejszenie stężenia cholesterolu HDL (patrz punkt 4.8).
W przypadku wzrostu stężenia lipidów należy postępować zgodnie z przyjętą praktyką kliniczną.

Wydłużenie odstępu QT
Dane z badań klinicznych i ze stosowania kwetiapiny zgodnie z Charakterystyką Produktu
Leczniczego nie potwierdziły związku kwetiapiny z trwałym wydłużeniem całkowitego odstępu QT.
Po wprowadzeniu leku do obrotu, przy podawaniu dawek terapeutycznych (patrz punkt 4.8) i podczas
przedawkowania (patrz punkt 4.9), zgłaszano wydłużenie odstępu QT.
Podobnie jednak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność,
jeśli kwetiapina jest stosowana u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub
wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie rodzinnym. Należy zachować ostrożność, jeśli kwetiapina jest
stosowana jednocześnie z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT albo z lekami neuroleptycznymi,
zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z wrodzonym syndromem wydłużonego
odstępu QT, zastoinową niewydolnością serca, przerostem mięśnia sercowego, hipokaliemią
i hipomagnezemią (patrz punkt 4.5).

Kardiomiopatia i zapalenie mięśnia sercowego
W badaniach klinicznych i po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano przypadki kardiomiopatii
i zapalenia mięśnia sercowego (patrz punkt 4.8). U pacjentów z podejrzeniem kardiomiopatii
lub zapalenia mięśnia sercowego należy rozważyć przerwanie leczenia kwetiapiną.

Ciężkie skórne działania niepożądane
Podczas leczenia kwetiapiną bardzo rzadko zgłaszano ciężkie skórne działania niepożądane (SCARs,
ang. severe cutaneous adverse reactions), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS, ang. StevensJohnson syndrome), toksyczną nekrolizę naskórka (TEN, ang. toxic epidermal necrolysis), ostrą

uogólnioną osutkę krostkową (AGEP, ang. acute generalized exanthematous pustulosis), rumień
wielopostaciowy (EM, ang. erythema multiforme) oraz polekową reakcję z eozynofilią i objawami
układowymi (DRESS, ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms), które mogą
stanowić zagrożenie dla życia lub powodować zgon. SCARs często objawiają się jednym lub więcej
z następujących objawów: rozległa wysypka skórna, która może być swędząca lub z towarzyszącymi
krostami, złuszczające zapalenie skóry, gorączka, powiększenie węzłów chłonnych oraz możliwa
eozynofilia lub neutrofilia. Większość z tych reakcji wystąpiło w ciągu 4 tygodni po rozpoczęciu
terapii kwetiapiną, niektóre reakcje DRESS wystąpiły w ciągu 6 tygodni po rozpoczęciu terapii
kwetiapiną. W razie pojawienia się objawów podmiotowych i przedmiotowych wskazujących
na występowanie tych ciężkich reakcji skórnych, należy natychmiast przerwać stosowanie kwetiapiny
i rozważyć alternatywną metodę leczenia.

Objawy odstawienne
Po nagłym zaprzestaniu podawania kwetiapiny opisywano ostre objawy odstawienne, takie jak:
bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Wskazane jest
stopniowe odstawianie kwetiapiny przez okres przynajmniej jednego do dwóch tygodni (patrz punkt
4.8)

Pacjenci w podeszłym wieku z demencją związaną z psychozą
Kwetiapina nie jest wskazana w leczeniu objawów demencji związanych z psychozą.

W randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych, z zastosowaniem niektórych
atypowych leków przeciwpsychotycznych, przeprowadzonych z udziałem pacjentów z demencją,
obserwowano około 3-krotne zwiększenie występowania powikłań ze strony układu naczyniowego
mózgu.
Mechanizm wpływający na zwiększenie ryzyka nie jest znany. Zwiększone ryzyko nie może być
wykluczone dla innych leków przeciwpsychotycznych czy innych grup pacjentów. Należy zachować
ostrożność podczas stosowania kwetiapiny u pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia udaru.

W metaanalizie atypowych leków przeciwpsychotycznych odnotowano zwiększone ryzyko zgonu
w grupie pacjentów w podeszłym wieku z demencją związaną z psychozą w porównaniu do grupy
placebo. W dwóch trwających 10 tygodni badaniach dotyczących kwetiapiny, kontrolowanych
placebo, z udziałem tej samej grupy pacjentów (n=710, średni wiek 83 lata, zakres wieku 56-99 lat),
śmiertelność w grupie pacjentów stosujących kwetiapinę wynosiła 5,5% w porównaniu do 3,2%
w grupie placebo. Pacjenci uczestniczący w tym badaniu umierali z różnych przyczyn, zgodnych
z przewidywanymi w tej populacji.

Pacjenci w podeszłym wieku z chorobą Parkinsona/parkinsonizm
W populacyjnym badaniu retrospektywnym, oceniającym stosowanie kwetiapiny w leczeniu
pacjentów z epizodami ciężkiej depresji, wykazano zwiększone ryzyko zgonu podczas stosowania
kwetiapiny u pacjentów w wieku >65 lat. Nie obserwowano tego związku po wykluczeniu pacjentów
z chorobą Parkinsona z analizy. Należy zachować ostrożność, przepisując kwetiapinę pacjentom
w podeszłym wieku z chorobą Parkinsona.

Dysfagia
Podczas stosowania kwetiapiny zgłaszano przypadki dysfagii (patrz punkt 4.8). Kwetiapinę należy
stosować ostrożnie u pacjentów z ryzykiem wystąpienia zachłystowego zapalenia płuc.

Zaparcia i niedrożność jelit
Zaparcia stanowią czynnik ryzyka niedrożności jelit. U pacjentów leczonych kwetiapiną odnotowano
wystąpienie zaparć i niedrożność jelit (patrz punkt 4.8), włącznie z raportowaniem zgonów pacjentów,
którzy znajdowali się w grupie podwyższonego ryzyka wystąpienia niedrożności jelit, w tym także
tych pacjentów, którzy otrzymywali jednocześnie wiele leków zmniejszających perystaltykę jelit
i (lub) nie zgłaszali objawów zaparcia. U pacjentów z niedrożnością jelit należy stosować ścisłe
monitorowanie stanu klinicznego i pilne działania terapeutyczne.

Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Podczas stosowania leków przeciwpsychotycznych zgłaszano incydenty zakrzepicy z zatorami
w układzie żylnym (VTE, ang. venous thromboembolism). Ponieważ u pacjentów leczonych lekami
przeciwpsychotycznymi często występują nabyte czynniki ryzyka zakrzepicy z zatorami w układzie
żylnym, przed i podczas terapii kwetiapiną należy zidentyfikować wszystkie możliwe czynniki ryzyka
VTE oraz podjąć działania zapobiegające wystąpieniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej.

Zapalenie trzustki
Podczas badań klinicznych oraz w okresie po wprowadzeniu kwetiapiny do obrotu odnotowano
przypadki zapalenia trzustki. Nie wszystkie raporty z okresu po wprowadzeniu do obrotu były
oceniane pod kątem występujących u wielu pacjentów czynników ryzyka, mających związek
z wystąpieniem zapalenia trzustki, takich jak: zwiększone stężenie triglicerydów (patrz punkt 4.4),
kamica żółciowa i spożywanie alkoholu.

Informacje dodatkowe
Dane dotyczące jednoczesnego stosowania kwetiapiny z walproinianem semisodu lub litem w ostrych
epizodach manii o umiarkowanym i ciężkim nasileniu są ograniczone, jednakże skojarzone leczenie
było dobrze tolerowane (patrz punkty 4.8 i 5.1). Z danych wynika, że w 3. tygodniu występuje
działanie addycyjne.

Niewłaściwe stosowanie i nadużywanie
Odnotowano przypadki niewłaściwego stosowania oraz nadużywania kwetiapiny. Należy zachować
ostrożność podczas przepisywania kwetiapiny pacjentom, którzy w przeszłości nadużywali alkoholu
lub leków.

Laktoza
Setinin zawiera laktozę jednowodną. Produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów
z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego
wchłaniania glukozy-galaktozy.

Sód
Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy produkt leczniczy
uznaje się za „wolny od sodu”.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Biorąc pod uwagę wpływ kwetiapiny na ośrodkowy układ nerwowy należy zachować ostrożność
podczas jednoczesnego jej stosowania z innymi lekami działającymi ośrodkowo lub z alkoholem.

Kwetiapinę należy stosować ostrożnie w skojarzeniu z produktami leczniczymi serotoninergicznymi,
takimi jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory
wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne,
ze względu na zwiększone ryzyko zespołu serotoninowego, będącego stanem mogącym zagrażać
życiu (patrz punkt 4.4).

Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów otrzymujących inne leki o działaniu
antycholinergicznym (na receptory muskarynowe) (patrz punkt 4.4).

Cytochrom P450 (CYP) 3A4 jest enzymem odpowiedzialnym głównie za metabolizm kwetiapiny
z udziałem cytochromu P450. W badaniach interakcji na zdrowych ochotnikach, jednoczesne
stosowanie kwetiapiny (w dawce 25 mg) z ketokonazolem (inhibitor CYP3A4) powodowało
zwiększenie AUC kwetiapiny o 5 do 8 razy. Dlatego też, jednoczesne stosowanie kwetiapiny
z inhibitorami CYP3A4 jest przeciwwskazane. Nie zaleca się także spożywania soku grejpfrutowego
podczas terapii kwetiapiną.

W badaniu z udziałem pacjentów, u których stosowano dawki wielokrotne, prowadzonym w celu
określenia farmakokinetyki kwetiapiny podawanej przed leczeniem i podczas leczenia karbamazepiną
(znany induktor enzymów wątrobowych), jednoczesne podawanie karbamazepiny znacząco
zwiększało klirens kwetiapiny. Zwiększenie klirensu powodowało zmniejszenie dostępności
układowej kwetiapiny (mierzonej jako AUC) do średnio 13% dostępności obserwowanej podczas
stosowania samej kwetiapiny; chociaż u niektórych pacjentów obserwowano silniejszy efekt.
W wyniku tej interakcji może dojść do zmniejszenia stężenia kwetiapiny w osoczu, co może wpłynąć
na skuteczność leczenia kwetiapiną.

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny i fenytoiny (inny lek indukujący enzymy mikrosomalne)
powodowało znaczne zwiększenie klirensu kwetiapiny o około 450%. U pacjentów stosujących
induktory enzymów wątrobowych, rozpoczęcie leczenia kwetiapiną może nastąpić tylko wtedy,
gdy lekarz określi, że korzyści wynikające z terapii kwetiapiną przewyższają ryzyko wynikające
z przerwania leczenia induktorami enzymów wątrobowych. Ważne, aby jakakolwiek zmiana
dawkowania induktorów enzymów wątrobowych była wprowadzana stopniowo, a w razie
konieczności induktory należy zastąpić produktami nieindukującymi enzymów wątrobowych
(np. sodu walproinian) (patrz także punkt 4.4).

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z przeciwdepresyjną imipraminą (znanym inhibitorem CYP 2D6)
lub fluoksetyną (znanym inhibitorem CYP 3A4 i CYP 2D6) nie wykazywało znaczącego wpływu na
farmakokinetykę kwetiapiny.

Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z przeciwpsychotycznym rysperydonem lub haloperydolem
nie zmieniały znacząco parametrów farmakokinetycznych kwetiapiny. Jednoczesne stosowanie
kwetiapiny i tiorydazyny zwiększało klirens kwetiapiny o około 70%.

Jednoczesne podawanie kwetiapiny z cymetydyną nie miało znaczącego wpływu na farmakokinetykę
kwetiapiny.

Farmakokinetyka soli litu nie ulegała zmianie podczas jednoczesnego stosowania z kwetiapiną.

Trwające 6 tygodni randomizowane badanie porównujące lit i kwetiapinę w postaci tabletek
o przedłużonym uwalnianiu z placebo i kwetapiną w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu
u dorosłych pacjentów z ostrą manią wykazało, że objawy pozapiramidowe (zwłaszcza drżenie),
senność i zwiększenie masy ciała występuje częściej w grupie otrzymującej kwetiapinę i lit niż
w grupie otrzymującej kwetiapinę i placebo (patrz punkt 5.1).

Jednoczesne stosowanie sodu walproinianu i kwetiapiny nie zmieniało znacząco klinicznie
farmakokinetyki obu substancji. Badania retrospektywne z udziałem dzieci oraz dorosłych, którzy
otrzymywali kwas walproinowy, kwetiapinę lub obie substancje jednocześnie, wykazały zwiększoną
częstotliwość występowania leukopenii i neutropenii w grupie otrzymującej kombinację leków
w porównaniu z grupami pacjentów stosującymi leki w monoterapii.

Nie prowadzono badań interakcji z często stosowanymi lekami sercowo-naczyniowymi.

Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania kwetiapiny z lekami, które mogą
powodować zaburzenia elektrolitowe lub wydłużać odstęp QT.

Zgłaszano przypadki fałszywie dodatniego wyniku testu immunologicznego dla metadonu
i trójpierścieniowych antydepresantów u pacjentów, którzy zażywali kwetiapinę. Zaleca się
potwierdzenie kwestionowanego wyniku przez wykonanie odpowiedniego badania
chromatograficznego.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Pierwszy trymestr

Umiarkowana liczba opublikowanych danych na temat ciąż z ekspozycją na kwetiapinę (tj. od 300
do 1000 zakończonych ciąż), w tym raporty indywidualne oraz niektóre badania obserwacyjne,
nie wskazują na istnienie zwiększonego ryzyka wystąpienia wad u dziecka w związku ze stosowanym
leczeniem. Jednakże, na podstawie wszystkich dostępnych danych nie można wyciągnąć ostatecznego
wniosku na ten temat. Badania na zwierzętach wykazały toksyczne oddziaływanie na rozród (patrz
punkt 5.3). Z tego względu kwetiapinę można stosować w okresie ciąży tylko wówczas, gdy korzyści
przewyższają ryzyko.

Trzeci trymestr
U noworodków narażonych na działanie leków antypsychotycznych (w tym kwetiapinę) w trzecim
trymestrze ciąży występuje ryzyko reakcji niepożądanych, w tym objawów pozapiramidowych
i (lub) objawów odstawiennych, które mogą różnić się ciężkością i czasem trwania po porodzie.
Obserwowano: pobudzenie, wzmożone napięcie, obniżone napięcie, drżenie, senność, zespół zaburzeń
oddechowych lub zaburzenia w przyjmowaniu pokarmu. W związku z powyższym noworodki
powinny być uważnie monitorowane.

Karmienie piersią
W oparciu o bardzo ograniczone dane z opublikowanych badań na temat wydzielania kwetiapiny
do mleka kobiecego, wielkość wydzielania kwetiapiny do mleka podczas jej stosowania w dawkach
terapeutycznych wydaje się niespójna. Ze względu na brak solidnych danych, decyzję o tym czy
przerwać karmienie piersią, czy przerwać terapię kwetiapiną, należy podjąć uwzględniając korzyści
dla dziecka wynikające z karmienia piersią oraz korzyści dla kobiety wynikające z leczenia
kwetiapiną.

Płodność
Oddziaływanie kwetiapiny na płodność u ludzi nie było badane. U szczurów obserwowano efekty
związane ze zwiększonym stężeniem prolaktyny we krwi, lecz wyniki te nie są bezpośrednio istotne
w odniesieniu do ludzi (patrz punkt 5.3).

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Kwetiapina może wpływać na czynności wymagające uwagi, w związku z jej działaniem
na ośrodkowy układ nerwowy. Dlatego należy ostrzec pacjentów przed prowadzeniem pojazdów
i obsługą maszyn do czasu poznania ich reakcji na lek.

#### 4.8 Działania niepożądane

Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi podczas leczenia kwetiapiną (≥10%) były:
senność, zawroty głowy, ból głowy, suchość w ustach, objawy odstawienia (przerwania leczenia),
zwiększenie poziomu triglicerydów, zwiększenie poziomu cholesterolu całkowitego (głównie
cholesterolu LDL), zmniejszenie poziomu cholesterolu HDL, zwiększenie masy ciała, zmniejszenie
poziomu hemoglobiny oraz objawy pozapiramidowe.

Częstości występowania działań niepożądanych związanych ze stosowaniem kwetiapiny zostały
podane w formacie zgodnym z zaleceniami Council for International Organizations of Medical
Sciences (CIOMS III Working Group 1995).

Tabela 1. Działania niepożądane związane z leczeniem kwetiapiną

Częstość występowania działań niepożądanych została sklasyfikowana w sposób następujący:
bardzo często (≥l/10), często (≥l/100, <1/10), niezbyt często (≥1/1 000, <1/100), rzadko (≥l/10 000,
<1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana (nie może być ustalona na podstawie
dostępnych danych).

Klasa układów
narządów
Częstość
występowania
Działania niepożądane

Zaburzenia krwi Bardzo często Zmniejszenie stężenia hemoglobiny22

i układu chłonnego Często Leukopenia1,28, zmniejszenie liczby neutrofili,
zwiększenie liczby eozynofili27
Niezbyt często Neutropenia1, małopłytkowość, niedokrwistość,
zmniejszenie liczby płytek krwi13
Rzadko Agranulocytoza26
Zaburzenia układu
immunologicznego
Niezbyt często Nadwrażliwość (w tym skórne reakcje alergiczne)
Bardzo rzadko Reakcje anafilaktyczne5
Zaburzenia
endokrynologiczne
Często Hiperprolaktynemia15 , zmniejszenie stężenia
całkowitego i wolnego T424, zmniejszenie stężenia
całkowitego T324, wzrost stężenia TSH24
Niezbyt często Zmniejszenie stężenia wolnego T324, niedoczynność
tarczycy21
Bardzo rzadko Zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu
antydiuretyncznego
Zaburzenia
metabolizmu
i odżywiania

Bardzo często Zwiększenie stężenia triglicerydów we krwi10, 30,
zwiększenie stężenia cholesterolu całkowitego (głównie
frakcji LDL)11, 30, zmniejszenie poziomu cholesterolu
HDL17, 30, zwiększenie masy ciała8, 30
Często Zwiększenie apetytu, zwiększenie stężenia glukozy we
krwi do wartości hiperglikemii6, 30
Niezbyt często Hiponatremia 19, cukrzyca1,5, zaostrzenie istniejącej
cukrzycy
Rzadko Zespół metaboliczny29
Zaburzenia
psychiczne
Często Nietypowe sny, koszmary senne, myśli samobójcze,
zachowania samobojcze20
Rzadko Lunatykowanie i podobne rodzaje zachowań takie jak:
mówienie we śnie, zaburzenia odżywiania związane ze
snem
Zaburzenia układu
nerwowego
Bardzo często Zawroty głowy4, 16, senność2, 16,ból głowy, objawy
pozapiramidowe1,21
Często Dyzartria
Niezbyt często Drgawki1, zespół niespokojnych nóg, późne dyskinezy1,
5, omdlenia 4,16, stan splątania
Zaburzenia serca Często Tachykardia4, kołatanie serca23
Niezbyt często Wydłużenie odstępu QT1, 12, 18, bradykardia32
Częstość nieznana Kardiomiopatia, zapalenia mięśnia sercowego
Zaburzenia oka Często Niewyraźne widzenie
Zaburzenia
naczyniowe
Często Niedociśnienie ortostatyczne4, 16
Rzadko Zakrzepica żył głębokich
Częstość nieznana Udar mózgu33
Zaburzenia układu
oddechowego, klatki
piersiowej i
śródpiersia

Często Duszność23
Niezbyt często Zapalenie błony śluzowej nosa

Zaburzenia żołądka
i jelit
Bardzo często Suchość w ustach
Często Zaparcia, niestrawność, wymioty25
Niezbyt często Dysfagia7
Rzadko Zapalenie trzustki1, niedrożność jelit
Zaburzenia wątroby
i dróg żółciowych
Często Zwiększenie aktywności w surowicy aminotransferazy
alaninowej (AlAT)3, zwiększenie aktywności gammaglutamylotransferazy (GGT)3
Niezbyt często Zwiększenie aktywności w surowicy aminotransferazy
asparaginianowej (AspAT)3
Rzadko Żółtaczka5, zapalenie wątroby
Zaburzenia skóry
i tkanki podskórnej
Bardzo rzadko Obrzęk naczynioruchowy5, zespół Stevensa-Johnsona5
Częstość nieznana Martwica toksyczna-rozpływana naskórka, rumień

wielopostaciowy, ostra uogólniona osutka krostkowa
(AGEP), wysypka z eozynofilią i objawami układowymi
(DRESS), zapalenie naczyń krwionośnych skóry
Zaburzenia
mięśniowoszkieletowe i tkanki
łącznej

Bardzo rzadko Rabdomioliza

Zaburzenia układu
moczowego
Niezbyt często Zatrzymanie moczu

Ciąża, połóg i okres
okołoporodowy
Częstość nieznana Objawy odstawienia u noworodków31

Zaburzenia układu
rozrodczego i piersi
Niezbyt często Zaburzenia seksualne
Rzadko Priapizm, mlekotok, obrzęk piersi, zaburzenia miesiączki
Zaburzenia ogólne
i stany w miejscu
podania

Bardzo często Objawy odstawienia 1, 9
Często Łagodna astenia, obrzęki obwodowe, rozdrażnienie,
gorączka
Rzadko Złośliwy zespół neuroleptyczny1, hipotermia
Badania
diagnostyczne
Rzadko Zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej14

1 patrz punkt 4.4
2 senność może wystąpić zazwyczaj podczas pierwszych dwóch tygodni leczenia i zwykle ustępuje wraz
z kontynuowaniem leczenia kwetiapiną
3 bezobjawowe zwiększenie aktywności (zmiany od wartości prawidłowych do >3 razy górnej granicy
normy (ULN, ang. upper limit of normal, w dowolnym momencie)) enzymów wątrobowych w surowicy
(AlAT, AspAT) lub gamma-glutamylotransferazy obserwowano u niektórych pacjentów otrzymujących
kwetiapinę. Zwiększona aktywność zwykle powracała do normy podczas dalszego leczenia kwetiapiną.
4 tak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych blokujących receptory alfa-1 adrenergiczne,
kwetiapina może często indukować niedociśnienie ortostatyczne z zawrotami głowy, częstoskurcz
i u niektórych pacjentów omdlenia, zwłaszcza w początkowym okresie ustalania dawki (patrz punkt 4.4)
5 wyliczenia przypadków tych działań niepożądanych dokonano tylko na podstawie danych
po wprowadzeniu do obrotu
6 stężenie glukozy we krwi na czczo ≥126 mg/dl (≥7,0 mmol/l) lub stężenie glukozy we krwi po posiłku
≥200 mg/dl (≥11,1 mmol/l) co najmniej w jednym przypadku
7 zwiększenie częstości występowania dysfagii po zastosowaniu kwetiapiny w porównaniu do placebo
obserwowano tylko w badaniach klinicznych dotyczących epizodów depresji w przebiegu choroby
dwubiegunowej
8 na podstawie >7% wzrostu masy ciała w porównaniu do punktu wyjściowego. Występuje głównie
u dorosłych podczas pierwszych tygodni leczenia.
9 najczęściej występującymi objawami odstawiennymi obserwowanymi w kontrolowanych placebo
badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii, których celem była obserwacja
objawów odstawienia, były: bezsenność, nudności, bóle głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy
i drażliwość. Częstość tych reakcji zmniejszała się znacząco po tygodniu od przerwania terapii.
10 stężenie triglicerydów ≥200 mg/dl (≥2,258 mmol/l) (pacjenci ≥18 lat) lub ≥150 mg/dl (≥1,694 mmol/l)
(pacjenci <18 lat) przynajmniej w jednym badaniu
11 stężenie cholesterolu ≥240 mg/dl (≥6,2064 mmol/l) (pacjenci ≥18 lat) lub ≥200 mg/dl (≥5,172 mmol/l)
(pacjenci <18 lat) przynajmniej w jednym badaniu. Bardzo często obserwowano wzrost stężenia
cholesterolu LDL o ≥30 mg/dl (≥0,769 mmol/l). Średnia zmiana stężenia u pacjentów, u których
odnotowano ten wzrost wynosiła 41,7 mg/dl (≥1,07 mmol/l).
12 patrz tekst poniżej
13 liczba płytek ≤100 x 109/l przynajmniej w jednym badaniu
14 zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej zgłaszane w badaniach klinicznych, niezwiązane
z występowaniem złośliwego zespołu neuroleptycznego
15 stężenie prolaktyny (pacjenci >18 lat): >20 μg/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn; >30 μg/l
(>1304,34 pmol/l) u kobiet, w dowolnym czasie
16 może prowadzić do upadków
17 cholesterol HDL: <40 mg/dl (1,025 mmol/l) u mężczyzn; <50 mg/dl (1,282 mmol/l) u kobiet,
w dowolnym czasie
18 odsetek pacjentów, u których występuje przesunięcie odstępu QTc od < 450 milisekund do ≥ 450
milisekund ze wzrostem ≥ 30 milisekund. W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych dotyczących

stosowania kwetiapiny, średnia zmiana i odsetek pacjentów, u których wystąpiło przesunięcie wartości do
poziomu znamiennego klinicznie, są podobne dla kwetiapiny i placebo.
19 przejście od >132 mmol/l do ≤132 mmol/l przynajmniej w jednym badaniu
20 podczas terapii kwetiapiną lub zaraz po przerwaniu stosowania leku obserwowano przypadki myśli
i zachowań samobójczych (patrz punkty 4.4 i 5.1)
21 patrz punkt 5.1
22 u 11% pacjentów biorących udział we wszystkich, włączając otwarte, badaniach nad kwetiapiną,
zaobserwowano przynajmniej jeden przypadek zmniejszenia stężenia hemoglobiny do ≤13 g/dl (8,07
mmol/l) u mężczyzn i ≤12 g/dl (7,45 mmol/l) u kobiet. U tych pacjentów średnie maksymalne
zmniejszenie stężenia hemoglobiny za każdym razem wynosiło -1,50 g/dl.
23 działania niepożądane często występowały w postaci: tachykardii, zawrotów głowy, niedociśnienia
ortostatycznego i (lub) zaburzenia serca/układu oddechowego
24 na podstawie zmian od wartości prawidłowych do wartości potencjalnie istotnych klinicznie w dowolnym
momencie po rozpoczęciu badania, we wszystkich badaniach. Zmiany stężeń całkowitej i wolnej T4
(tyroksyny), całkowitej i wolnej T3 (trójjodotyroniny) były zdefiniowane jako <0,8 x limit dolnej granicy
normy ( LLN, ang. lower limit of normal) (pmol/l) oraz zmiany stężenia TSH zdefiniowane jako >5
mIU/l w dowolnym czasie.
25 na podstawie zwiększonej częstości występowania wymiotów u pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat)
26 na podstawie zmiany liczby neutrofili od ≥1,5 x 109/l w warunkach wyjściowych do <0,5 x 109/l
w dowolnym momencie leczenia oraz na podstawie pacjentów z ciężką neutropenią (<0,5 x 109/l)
oraz wystąpienia zakażenia w toku wszystkich badań klinicznych (patrz punkt 4.4)
27 na podstawie zmian od wartości prawidłowych do wartości potencjalnie istotnych klinicznie,
w dowolnym momencie w trakcie badania, we wszystkich badaniach. Zmiany w liczbie eozynofilii
zdefiniowane jako >1 x 109 komórek/l w dowolnym momencie badania.
28 na podstawie zmian od wartości prawidłowych do wartości potencjalnie istotnych klinicznie,
w dowolnym momencie po rozpoczęciu badania i we wszystkich badaniach. Zmiany w liczbie białych
krwinek (WBC, ang. white blood cell) zdefiniowane jako ≤3 x 109 komórek/l w dowolnym momencie
badania.
29 w oparciu o zgłoszenia zespołu metabolicznego jako działania niepożądanego we wszystkich badaniach
klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny
30 u niektórych pacjentów w badaniach klinicznych zaobserwowano pogorszenie więcej niż jednego
z czynników metabolicznych: masy ciała, poziomu glukozy i lipidów we krwi (patrz punkt 4.4)
31 patrz punkt 4.6
32 bradykardia może wystąpić na początku leczenia i może powodować niedociśnienie i (lub) omdlenia.
Częstotliwość występowania bradykardii podano w oparciu o raporty z działań niepożądanych
i wszystkie przeprowadzone badania kliniczne z zastosowaniem kwetiapiny.
33 w oparciu o jedno retrospektywne, nierandomizowane badanie epidemiologiczne

Przypadki wydłużenia odstępu QT, arytmii komorowej, nagłej niewyjaśnionej śmierci, zatrzymania
krążenia i częstoskurczu komorowego typu torsades de pointes odnotowano przy jednoczesnym
stosowaniu neuroleptyków i są one uważane za efekty klasy.

W związku z leczeniem kwetiapiną raportowano ciężkie skórne działania niepożądane (SCARs),
w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN),
wysypkę z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS).

Dzieci i młodzież
Częstość występowania działań niepożądanych u dzieci i młodzieży określono na podstawie częstości
działań niepożądanych u dorosłych. W poniższej tabeli przedstawiono działania niepożądane
występujące z większą częstością u dzieci i młodzieży (w wieku od 10 do 17 lat) niż u pacjentów
dorosłych lub działania niepożądane nie występujące wcześniej u pacjentów dorosłych.

Tabela 2. Działania niepożądane u dzieci i młodzieży związane z leczeniem kwetiapiną, które
występują częściej niż u dorosłych lub nie były obserwowane w populacji pacjentów dorosłych

Częstość występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10),
niezbyt często (≥1/1 000, <1/100), rzadko (≥1/10 000, <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000), częstość
nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Klasa układów narządów Częstość Działania niepożądane

występowania
Zaburzenia endokrynologiczne Bardzo często Zwiększenie stężenia prolaktyny we krwi1
Zaburzenia metabolizmu
i odżywiania
Bardzo często Zwiększenie apetytu

Zaburzenia układu nerwowego Bardzo często Objawy pozapiramidowe3,4

Często Omdlenia
Zaburzenia naczyniowe Bardzo często Wzrost ciśnienia tętniczego krwi2
Zaburzenia układu oddechowego,
klatki piersiowej i śródpiersia
Często Zapalenie błony śluzowej nosa

Zaburzenia żołądka i jelit Bardzo często Wymioty
Zaburzenia ogólne i stany
w miejscu podania
Często Rozdrażnienie3

1 stężenie prolaktyny (pacjenci w wieku <18 lat): >20 μg/l (>869,56 pmol/l) u mężczyzn; >26 μg/l (1130,428
pmol/l) u kobiet, w dowolnym czasie. U mniej niż 1% pacjentów występowało zwiększenie stężenia
prolaktyny >100 μg/l.
2 na podstawie przekroczenia istotnych klinicznie wartości progowych (wg kryteriów stosowanych przez
Narodowy Instytut Zdrowia) lub zwiększenia o >20 mmHg skurczowego lub o >10 mmHg rozkurczowego
ciśnienia krwi w dowolnym momencie, w czasie trwania dwóch klinicznych
(3 - 6 tygodni) kontrolowanych placebo badań u dzieci i młodzieży
3 uwaga: częstość występowania odpowiada częstości obserwowanej u dorosłych, jednak drażliwość może być
związana z różnymi implikacjami klinicznymi u dzieci i młodzieży niż u osób dorosłych
4 patrz punkt 5.1

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa,
tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl.
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

Objawy
Ogólnie, raportowano objawy przedmiotowe i podmiotowe przedawkowania, które wynikają
z nasilonych, znanych działań farmakologicznych substancji czynnej obejmują senność i sedację,
częstoskurcz, niedociśnienie tętnicze i działanie antycholinergiczne.

Przedawkowanie może powodować wydłużenia odstępu QT, napady drgawkowe, stany padaczkowe,
rabdomiolizę, niewydolność oddechową, zatrzymanie moczu, splątanie, napady drgawkowe i (lub)
pobudzenie, śpiączkę oraz zgon. U pacjentów z uprzednio istniejącymi ciężkimi chorobami sercowonaczyniowymi może występować zwiększone ryzyko wystąpienia objawów przedawkowania
(patrz punkt 4.4 „Niedociśnienie ortostatyczne”).

Postępowanie po przedawkowaniu
Brak jest swoistej odtrutki dla kwetiapiny. W przypadkach ciężkiego zatrucia należy uwzględnić
możliwość jednoczesnego zatrucia kilkoma lekami; zalecane jest zastosowanie procedur intensywnej
opieki medycznej, w tym uzyskanie i utrzymanie drożności dróg oddechowych, zapewnienie
odpowiedniego natlenowania i wentylacji, monitorowanie i podtrzymanie czynności układu sercowonaczyniowego.

W oparciu o dane literaturowe, pacjentom z objawami napadów drgawkowych i pobudzenia oraz
zespołem antycholinergicznym można podać 1-2 mg fizostygminy (pacjent powinien pozostawać pod

stałą kontrolą EKG). Nie jest to zalecane jako leczenie standardowe z powodu potencjalnie
negatywnego wpływu fizostygminy na przewodnictwo serca. Fizostygmina może być stosowana,
jeśli u pacjenta nie występują zaburzenia w EKG, natomiast nie należy jej stosować w przypadku
wystąpienia arytmii, bloku serca jakiegokolwiek stopnia lub w przypadku wydłużenia odcinka QRS.

Chociaż zapobieganie wchłonięciu leku po przedawkowaniu nie zostało poddane badaniom,
w ciężkich zatruciach wskazane może być płukanie żołądka przeprowadzone, w miarę możliwości,
w ciągu godziny od przyjęcia produktu. Należy rozważyć podanie węgla aktywnego.

W przypadku przedawkowania kwetiapiny, w razie niedociśnienia opornego na leczenie, należy
zastosować odpowiednie środki, takie jak płyny dożylne i (lub) środki sympatykomimetyczne.
Należy unikać stosowania epinefryny i dopaminy, ponieważ beta-stymulacja może nasilić
niedociśnienie w przypadku alfa-blokady spowodowanej przez kwetiapinę.

Ścisły nadzór medyczny z monitorowaniem pacjenta należy kontynuować aż do powrotu do zdrowia
pacjenta.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwpsychotyczne, diazepiny, oksazepiny i tiazepiny
kod ATC: N05A H04

Mechanizm działania
Kwetiapina jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym. Kwetiapina i jej aktywny metabolit obecny
w osoczu ludzkim - norkwetiapina oddziałują z wieloma receptorami dla neuroprzekaźników.
Kwetiapina i norkwetiapina wykazują większe powinowactwo do receptorów serotoninowych
w mózgu (5HT2) oraz receptorów dopaminowych D1 i D2. Uważa się, że taki rodzaj antagonizmu
receptorowego z większą selektywnością wobec receptorów 5HT2 względem receptorów D2 jest
odpowiedzialny za kliniczne właściwości przeciwpsychotyczne kwetiapiny oraz jej niewielki wpływ
na powstawanie pozapiramidowych działań niepożądanych w porównaniu z typowymi lekami
przeciwpsychotycznymi. Kwetiapina i norkwetiapina nie wykazują zauważalnego powinowactwa do
receptorów benzodiazepinowych, lecz mają duże powinowactwo do receptorów histaminergicznych
oraz α1-adrenergicznych i umiarkowane powinowactwo do receptorów α2-adrenergicznych.
Kwetiapina wykazuje niewielkie powinowactwo do kilku typów receptorów muskarynowych (lub jego
brak), podczas gdy norkwetiapina wiąże się z nimi w stopniu średnim lub znacznym, co może
wyjaśniać działanie antycholinergiczne (na receptory muskarynowe). Hamowanie przez norkwetiapinę
czynnika transportującego norepinefrynę (NET) oraz jej częściowe oddziaływanie agonistyczne na
receptory 5HT1A może przyczyniać się do skuteczności terapeutycznej produktu leczniczego Setinin,
jako leku przeciwdepresyjnego.

Działanie farmakodynamiczne
Kwetiapina wykazuje aktywność przeciwpsychotyczną w testach, m.in. w teście odruchu unikania.
Blokuje również efekt działania agonizmu dopaminy mierzony albo behawioralnie, albo
elektrofizjologicznie i zwiększa stężenia metabolitu dopaminy, blokując neurochemiczną ekspresję
receptora D2.

W badaniach nieklinicznych dotyczących przewidywania częstości występowania objawów
pozapiramidowych, kwetiapina wykazywała właściwości odmienne niż inne leki przeciwpsychotyczne
i charakteryzowała się atypowym profilem działania. Kwetiapina podawana przewlekle nie powoduje
nadwrażliwości receptora dopaminowego D2. Kwetiapina wykazuje tylko słabe działanie
kataleptyczne w dawkach skutecznie blokujących receptor dopaminowy D2. Kwetiapina podawana
przewlekle wykazuje wybiórcze działanie na układ limbiczny poprzez tworzenie blokady
depolaryzacyjnej neuronów mezolimbicznych, ale nie neuronów substancji czarnej prążkowia
zawierających dopaminę. Kwetiapina wywołuje w minimalnym stopniu objawy dystonii u małp

z rodziny Cebus uwrażliwionych na haloperydol i nieprzyjmujących wcześniej żadnych leków,
w następstwie ostrego i długotrwałego podawania lub w leczeniu przewlekłym (patrz punkt 4.8).

Skuteczność kliniczna

Schizofrenia
W trzech badaniach klinicznych kontrolowanych przy użyciu placebo, u pacjentów ze schizofrenią,
u których zastosowano różne dawki kwetiapiny, nie było różnic pomiędzy grupą, której podawano
kwetiapinę a grupą placebo w częstości występowania EPS lub jednoczesnego stosowania leków
antycholinergicznych. Badanie kontrolowane placebo, w którym oceniano stałe dawki kwetiapiny
w zakresie dawek od 75 mg do 750 mg na dobę, nie wykazało różnicy pomiędzy kwetiapiną i placebo
pod względem częstości wywoływania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania
leków antycholinergicznych. W długoterminowych badaniach klinicznych z zastosowaniem ślepej
próby nie weryfikowano skuteczności kwetiapiny o natychmiastowym uwalnianiu (IR, ang.
immediate-release) w zapobieganiu nawrotom schizofrenii. W badaniach otwartych z udziałem
pacjentów ze schizofrenią kwetiapina wykazała skuteczność w podtrzymywaniu klinicznej poprawy
podczas kontynuowania terapii u pacjentów, u których otrzymano wstępną odpowiedź na leczenie, co
sugeruje pewną długoterminową skuteczność.

Choroba afektywna dwubiegunowa
W czterech kontrolowanych badaniach klinicznych, w których oceniano kwetiapinę w dawkach
do 800 mg na dobę w leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów manii, każde dwa jako
monoterapia i jako leczenie skojarzone z litem lub walproinianem semisodu, nie odnotowano różnicy
pomiędzy grupami leczonymi kwetiapiną i placebo pod względem częstości występowania objawów
pozapiramidowych, bądź częstości jednoczesnego stosowania leków antycholinergicznych.

W leczeniu postaci umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych, kwetiapina wykazywała
wyższą skuteczność w stosunku do placebo w zmniejszaniu objawów manii w 3 i 12 tygodniu
leczenia, w dwóch badaniach monoterapii. Nie ma dostępnych danych z badań długoterminowych
wykazujących skuteczność kwetiapiny w zapobieganiu kolejnym epizodom maniakalnym
i depresyjnym. Dane dotyczące jednoczesnego stosowania kwetiapiny z walproinianem semisodu
lub litem w postaciach umiarkowanych do ciężkich epizodów maniakalnych przez 3 i 6 tygodni są
ograniczone, jednakże terapia skojarzona była dobrze tolerowana. Dane wskazały dodatkową
skuteczność w 3. tygodniu. Kolejne badanie nie wykazało dodatkowej skuteczności w 6. tygodniu.

Średnia dawka kwetiapiny w ostatnim tygodniu leczenia u pacjentów, którzy odpowiedzieli
na leczenie, wynosiła około 600 mg na dobę, podczas gdy u około 85% pacjentów odpowiadających
na leczenie wynosiła od 400 do 800 mg na dobę.

W czterech badaniach klinicznych dotyczących stosowania kwetiapiny, podczas 8-tygodniowej terapii
u pacjentów z epizodami depresji o umiarkowanym i ciężkim nasileniu, w przebiegu choroby
dwubiegunowej typu I i II, leczenie kwetiapiną IR w dawce 300 mg i 600 mg było znacząco
skuteczniejsze niż placebo w odniesieniu do odpowiednich wartości: średnia poprawa według skali
MADRS i odpowiedź zdefiniowana jako przynajmniej 50% poprawy całkowitego wyniku według
skali MADRS w porównaniu do wartości wyjściowych. Nie stwierdzono różnicy w wielkości
odpowiedzi pomiędzy grupą pacjentów otrzymujących kwetiapinę IR w dawce 300 mg i 600 mg.

W przedłużonej obserwacji dwóch powyższych badań wykazano, że długotrwałe leczenie pacjentów,
u których wystąpiła odpowiedź na stosowanie kwetiapiny IR w dawce 300 mg i 600 mg, było
skuteczniejsze w porównaniu z placebo, w odniesieniu do objawów depresji, ale nie w odniesieniu do
objawów maniakalnych.

W dwóch badaniach klinicznych dotyczących przeciwdziałania nawrotom, oceniających kwetiapinę
w połączeniu z lekami stabilizującymi nastrój u pacjentów z epizodami maniakalnymi, depresyjnymi
lub mieszanymi, połączenie z kwetiapiną wykazało większą skuteczność niż leki stabilizujące nastrój
stosowane w monoterapii w wydłużaniu czasu do nawrotu z minionego nastroju (maniakalnego,

depresyjnego lub mieszanego). Kwetiapinę podawano w dawce od 400 mg do 800 mg dwa razy
na dobę w połączeniu z litem lub walproinianem.

W trwającym 6 tygodni randomizowanym badaniu z zastosowaniem litu i kwetiapiny w postaci
tabletek o przedłużonym uwalnianiu oraz placebo i kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu
u dorosłych pacjentów z ostrą manią wykazano, że różnica w średniej zmianie w odniesieniu
do wartości wyjściowej w skali Younga (YMRS, ang. young mania rating scale) między pacjentami
otrzymującymi dodatkowo lit a otrzymującymi dodatkowy placebo wyniosła 2,8 punktów, a różnica
w odsetku odpowiedzi na leczenie (określonej jako 50% poprawy w skali YMRS wobec wartości
początkowych) wyniosła 11% (79% w grupie otrzymującej kwetiapinę i lit wobec 68% w grupie
otrzymującej kwetiapinę i placebo).

W jednym długotrwałym badaniu (do 2 lat leczenia) dotyczącym zapobieganiu nawrotom u pacjentów
z chorobą dwubiegunową typu I i z nastrojem maniakalnym, depresyjnym lub mieszanym wykazano
większą skuteczność kwetiapiny w porównaniu z placebo pod względem wydłużenia czasu do
nawrotu zmiennego nastroju (maniakalnego, depresyjnego lub mieszanego). Liczba pacjentów ze
zmiennym nastrojem wynosiła odpowiednio: 91 (22,5%) w grupie kwetiapiny, 208 (51,5%) w grupie
placebo i 95 (26,1%) w grupie leczonej litem. U pacjentów dobrze odpowiadających na leczenie
kwetiapiną, w porównaniu do pacjentów kontynuujących leczenie litem po uprzednim stosowaniu
kwetiapiny, nie wykazano, że przejście na leczenie litem może być związane z wydłużeniem czasu
do nawrotu zmiennego nastroju.

Badania kliniczne wykazały skuteczność kwetiapiny w leczeniu schizofrenii i manii, kiedy jest ona
podawana dwa razy na dobę, chociaż kwetiapina ma farmakokinetyczny okres półtrwania około
7 godzin. Jest to dodatkowo potwierdzone danymi z badań z zastosowaniem emisyjnej tomografii
komputerowej pozytronowej (PET), które potwierdza obecność połączeń kwetiapiny z receptorami
5HT2 i D2 do 12 godzin.
Bezpieczeństwo i skuteczność dawek większych niż 800 mg na dobę nie były oceniane.

Bezpieczeństwo kliniczne
W krótkotrwałych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych u pacjentów ze schizofrenią
i epizodem manii w przebiegu choroby dwubiegunowej, łączna częstość występowania objawów
pozapiramidowych była podobna do tej w grupie placebo (schizofrenia: 7,8% w grupie przyjmującej
kwetiapinę i 8,0% w grupie przyjmującej placebo; epizod manii w przebiegu choroby dwubiegunowej:
11,2% w grupie przyjmującej kwetiapinę i 11,4% w grupie przyjmującej placebo). W krótkotrwałych,
kontrolowanych placebo badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z dużą depresją i epizodami
depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, obserwowano zwiększoną częstość
występowania objawów pozapiramidowych u pacjentów stosujących kwetiapinę niż u pacjentów
przyjmujących placebo.
W krótkotrwałych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, u pacjentów z epizodem depresji
w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej, łączna częstość występowania objawów
pozapiramidowych w grupie otrzymującej kwetiapinę wynosiła 8,9% w porównaniu do 3,8% dla
grupy przyjmującej placebo.
W krótkotrwałych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo dotyczących monoterapii
w przebiegu dużej depresji, skumulowana częstość objawów pozapiramidowych wynosiła 5,4%
po zastosowaniu kwetiapiny o przedłużonym uwalnianiu i 3,2% w grupie stosującej placebo.
W krótkotrwałym badaniu klinicznym kontrolowanym placebo dotyczącym monoterapii u pacjentów
w podeszłym wieku z dużą depresją, skumulowana częstość objawów pozapiramidowych wynosiła
9,0% w grupie przyjmującej kwetiapinę o przedłużonym uwalnianiu i 2,3% w grupie stosującej
placebo. W przypadku zarówno epizodów depresyjnych w przebiegu choroby afektywnej
dwubiegunowej, jak i dużej depresji, częstość pojedynczych działań niepożądanych (np. akatyzji,
zaburzeń pozapiramidowych, drżeń, dyskinezji, dystonii, niepokoju, mimowolnych kurczów mięśni,
nadaktywności psychoruchowej i sztywności mięśni) nie przekroczyła 4% w żadnej z badanych grup.

W krótkoterminowych, kontrolowanych placebo badaniach (trwających od 3 do 8 tygodni)
z ustalonymi dawkami (50 mg na dobę do 800 mg na dobę) zaobserwowano średnie zwiększenie masy
ciała u pacjentów leczonych kwetiapiną w zakresie od 0,8 kg dla dawki dobowej 50 mg do

1,4 kg dla dawki dobowej 600 mg (z mniejszym wzrostem dla dawki dobowej 800 mg), w porównaniu
z 0,2 kg u pacjentów stosujących placebo. Odsetek pacjentów leczonych kwetiapiną, których masa
ciała zwiększyła się o ≥7% wyniósł od 5,3% dla dawki dobowej 50 mg do 15,5% dla dawki dobowej
400 mg (z mniejszym wzrostem dla dawki dobowej 600 mg i 800 mg), w porównaniu z 3,7% dla
pacjentów leczonych placebo.

W trwającym 6 tygodni randomizowanym badaniu z zastosowaniem litu i kwetiapiny w postaci
o przedłużonym uwalnianiu oraz placebo i kwetiapiny w postaci o przedłużonym uwalnianiu
u dorosłych pacjentów z ostrą manią wykazano, że połączenie kwetiapiny w postaci o przedłużonym
uwalnianiu z litem powoduje więcej działań niepożądanych (63% wobec 48% dla kwetiapiny
w postaci o przedłużonym uwalnianiu z placebo). Wyniki dotyczące bezpieczeństwa stosowania
wskazują na częstsze występowanie objawów pozapiramidowych u pacjentów otrzymujących
dodatkowo lit (16,8%) niż u pacjentów otrzymujących dodatkowo placebo (6,6%). Było to głównie
drżenie, notowane odpowiednio u 15,6% i 4,9% pacjentów. Senność występowała częściej
u pacjentów otrzymujących dodatkowo lit (12,7%) niż u pacjentów otrzymujących dodatkowo placebo
(5,5%). Ponadto stwierdzono, że pod koniec leczenia zwiększenie masy ciała o co najmniej 7%
wystąpiło u większego odsetka pacjentów otrzymujących dodatkowo lit (8,0%) niż placebo (4,7%).

Dłuższe badania kliniczne dotyczące zapobiegania nawrotom miały okres otwarty (trwający od 4 do
36 tygodni), podczas którego pacjenci byli leczeni kwetiapiną, następnie okres odstawienia, podczas
którego pacjenci byli losowo przydzielani do grupy stosującej kwetiapinę lub grupy placebo.
U pacjentów przydzielonych do grupy stosującej kwetiapinę średnie zwiększenie masy ciała w okresie
otwartym wynosiło 2,56 kg, a do 48. tygodnia okresu randomizacji średnie zwiększenie masy ciała
wynosiło 3,22 kg w porównaniu z wyjściowym okresem otwartym. U pacjentów przydzielonych do
grupy placebo średnie zwiększenie masy ciała w okresie otwartym wynosiło 2,39 kg, a do
### 48. tygodnia okresu randomizacji 0,89 kg w porównaniu z wyjściowym okresem otwartym.

W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych wśród pacjentów w podeszłym wieku z objawami
psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych, częstość działań niepożądanych mózgowonaczyniowych na 100-pacjento-lat nie była większa w grupie stosującej kwetiapinę niż w grupie
placebo.

We wszystkich krótkoterminowych badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, z zastosowaniem
kwetiapiny w monoterapii u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofili ≥1,5 x 109/l, częstość wystąpienia
przynajmniej raz liczby krwinek obojętnochłonnych <1,5 x 109/l wynosiła 1,9% u pacjentów
otrzymujących kwetiapinę w porównaniu do 1,5% u pacjentów otrzymujących placebo. Częstość
występowania zmian od >0,5 do <1,0 x 109/l była taka sama (0,2%) u pacjentów leczonych kwetiapiną
jak w grupie pacjentów przyjmujących placebo. We wszystkich badaniach klinicznych
(kontrolowanych placebo, otwartych, z kontrolą innego leku), u pacjentów z wyjściową liczbą
neutrofili ≥1,5 x 109/l) częstość wystąpienia przynajmniej raz liczby krwinek obojętnochłonnych
<1,5 x 109/l wynosiła 2,9% oraz do <0,5 x 109/l wynosiła 0,21% u pacjentów leczonych kwetiapiną.

Leczenie kwetiapiną związane było z niewielkim, zależnym od dawki zmniejszeniem stężenia
hormonów tarczycy. Częstość występowania zmian stężenia TSH wynosiła 3,2% dla pacjentów
przyjmujących kwetiapinę w porównaniu do 2,7% w grupie przyjmującej placebo. Częstość
występowania wzajemnych, klinicznie istotnych zmian stężenia trójjodotyroniny (T3) lub tyroksyny
(T4) oraz TSH w tych badaniach odnotowano rzadko, a obserwowane zmiany w poziomie hormonów
tarczycy nie były związane z klinicznymi objawami niedoczynności tarczycy.
Maksymalne zmniejszenie stężenia całkowitej i wolnej tyroksyny (T4) występowało w ciągu
pierwszych 6 tygodni stosowania kwetiapiny, bez dalszego zmniejszania w trakcie długotrwałego
stosowania. Niemal w 2/3 wszystkich przypadków przerwanie leczenia kwetiapiną związane było
z powrotem stężenia całkowitego i wolnego T4 do wartości prawidłowych, niezależnie od czasu
trwania leczenia.

Zaćma/zmętnienie soczewki
W badaniu klinicznym oceniającym możliwości tworzenia się zaćmy u pacjentów stosujących
kwetiapinę (200 – 800 mg na dobę) vs rysperydon (2 – 8 mg na dobę) przez przynajmniej 21 miesięcy

w leczeniu schizofrenii lub zaburzeń schizoafektywnych, odsetek pacjentów ze zwiększonym
stopniem zmętnienia soczewki nie był wyższy w przypadku kwetiapiny (4%) w porównaniu
z rysperydonem (10%).

Dzieci i młodzież

Skuteczność kliniczna
Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania kwetiapiny badano podczas trwającego trzy tygodnie
kontrolowanego placebo badania dotyczącego leczenia manii (n=284 pacjentów z USA w wieku
od 10 do 17 lat). U około 45% populacji pacjentów rozpoznano również ADHD. Ponadto
przeprowadzono sześciotygodniowe badanie kontrolowane placebo dotyczące leczenia schizofrenii
(n=222 pacjentów w wieku od 13 do 17 lat). Z obu badań wykluczono pacjentów ze stwierdzonym
brakiem odpowiedzi na kwetiapinę. Leczenie kwetiapiną rozpoczynano od dawki 50 mg na dobę,
zwiększając ją drugiego dnia do 100 mg na dobę. Następnie dawki były stopniowo zwiększane
o 100 mg na dobę, dwa lub trzy razy na dobę, do uzyskania dawki docelowej (w manii od 400 mg
do 600 mg na dobę, w schizofrenii od 400 mg do 800 mg na dobę).

Podczas badania dotyczącego manii różnica średniej zmiany LS (algorytm najmniejszych kwadratów)
w stosunku do wartości wyjściowych dla całkowitego wyniku w całkowitej skali YMRS (grupa
aktywna minus placebo) wynosiła –5,21 dla kwetiapiny w dawce 400 mg na dobę oraz –6,56 dla
kwetiapiny w dawce 600 mg na dobę. Wskaźnik pacjentów reagujących na leczenie (poprawa wyniku
w skali YMRS o ≥50%) wynosił 64% dla kwetiapiny w dawce 400 mg na dobę, 58% dla kwetiapiny
w dawce 600 mg na dobę, natomiast 37% dla grupy otrzymującej placebo.

Podczas badania dotyczącego schizofrenii różnica średniej zmiany LS w stosunku do wartości
wyjściowych dla całkowitego wyniku w skali PANSS (grupa aktywna minus placebo) wynosiła –8,16
dla kwetiapiny w dawce 400 mg na dobę i –9,29 dla kwetiapiny w dawce 800 mg na dobę. Stosowanie
niskich dawek kwetiapiny (400 mg na dobę), jak również dawek wysokich (800 mg na dobę),
nie okazało się skuteczniejsze niż placebo w odniesieniu do pacjentów, u których uzyskano
zmniejszenie o ≥30% całkowitego wyniku w skali PANSS w stosunku do wartości wyjściowych.
Wyższe dawki dawały mniejszy wskaźnik odpowiedzi zarówno w przypadku manii, jak i schizofrenii.

Skuteczności nie wykazano w trzecim krótkotrwałym, kontrolowanym placebo badaniu
z zastosowaniem monoterapii kwetiapiną o przedłużonym uwalnianiu u dzieci i młodzieży
(w wieku od 10 do 17 lat) z depresją z przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego.

W tej grupie wiekowej brak dostępnych danych dotyczących utrzymywania efektu oraz zapobiegania
nawrotom choroby.

Bezpieczeństwo kliniczne
W opisanych wyżej krótkotrwałych badaniach w populacji pediatrycznej częstość objawów
pozapiramidowych u pacjentów ze schizofrenią z aktywnego ramienia wyniosła 12,9%, zaś z ramienia
placebo 5,3% w badaniu pacjentów z manią, w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego
odpowiednio 3,6% wobec 1,1%, zaś u pacjentów z depresją w przebiegu zaburzenia afektywnego
dwubiegunowego 1,1% wobec 0%. Odsetek pacjentów ze schizofrenią i pacjentów z manią
w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego, u których masa ciała zwiększyła się
o co najmniej 7%, wyniósł w aktywnym ramieniu 17%, a w grupie placebo 2,5% oraz odpowiednio
13,7% i 6,8% u pacjentów z depresją w przebiegu zaburzenia afektywnego dwubiegunowego.
Częstość zdarzeń związanych z samobójstwem u pacjentów ze schizofrenią wyniosła w aktywnym
ramieniu 1,4% oraz 1,3% w ramieniu placebo, zaś u pacjentów z manią i depresją w przebiegu
zaburzenia afektywnego dwubiegunowego odpowiednio: 1% i 1,1% wobec 0% w grupie placebo.
Podczas przedłużonej fazy obserwacji po zakończeniu leczenia pacjentów z depresją w przebiegu
zaburzenia afektywnego odnotowano dwa dodatkowe zdarzenia związane z samobójstwem u dwóch
pacjentów: jeden z pacjentów przyjmował w tym czasie kwetiapinię.

Długotrwałe bezpieczeństwo

26-tygodniowe otwarte badanie będące przedłużeniem krótkotrwałych badan (u 380 pacjentów),
w którymi zastosowano kwetiapinę w zmiennych dawkach od 400 mg do 800 mg na dobę, dostarczyło
dodatkowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. U dzieci i młodzieży notowano
zwiększenie ciśnienia tętniczego, a zwiększony apetyt, objawy pozapiramidowe i zwiększenie stężenia
prolaktyny obserwowano częściej u dzieci i młodzieży niż u pacjentów dorosłych (patrz punkty 4.4
i 4.8). W odniesieniu do zwiększenia masy ciała, po skorygowaniu o wartości związane z normalnym
rozwojem w dłuższym okresie czasu, zwiększenie wyjściowej wartości BMI o co najmniej
0,5 odchylenia standardowego było stosowane jako miara zmian klinicznie istotnych. 18,3%
pacjentów leczonych kwetiapiną przez co najmniej 26 tygodni spełniło to kryterium.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Po podaniu doustnym kwetiapina jest dobrze wchłaniana i intensywnie metabolizowana.
Jednoczesne spożywanie pokarmu nie wpływa znacząco na biodostępność kwetiapiny.
Maksymalne stężenie molowe w stanie stacjonarnym aktywnego metabolitu norkwetiapiny wynosi
35% stężenia obserwowanego dla kwetiapiny.
Farmakokinetyka kwetiapiny wykazuje liniowość w zakresie zalecanych dawek.

Dystrybucja
Kwetiapina jest w około 83% wiązana z białkami osocza.

Metabolizm
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie i po podaniu znakowanej
radioaktywnie kwetiapiny, w postaci niezmienionej wydalane jest z moczem i kałem mniej niż 5%
podanej substancji. Badania in vitro wykazały, że CYP3A4 jest głównym izoenzymem biorącym
udział w metabolizmie kwetiapiny w układzie enzymatycznym cytochromu P450. Norkwetiapina
głównie jest metabolizowana i eliminowana przez CYP3A4.

Około 73% radioaktywności stwierdzane jest w moczu i około 21% w kale.

Kwetiapina i kilka jej metabolitów (w tym norkwetiapina) to słabe inhibitory ludzkiego cytochromu
P450 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4 aktywne in vitro. Hamowanie CYP w in vitro jest obserwowane,
ale tylko w przypadku stężeń co najmniej 5- do 50-krotnie większych niż obserwowane stężenia
u ludzi po podaniu zwykle stosowanych skutecznych dawek w zakresie od 300 do 800 mg na dobę.
Na podstawie wyników badań in vitro, wydaje się mało prawdopodobne, aby jednoczesne stosowanie
kwetiapiny z innymi lekami powodowało klinicznie istotne zahamowanie metabolizmu innego leku
zachodzącego z udziałem cytochromu P450.
Z badań na zwierzętach wynika, że kwetiapina może indukować enzymy cytochromu P450. Jednakże
w swoistych badaniach nad interakcjami u pacjentów psychotycznych nie obserwowano zwiększenia
aktywności cytochromu P450 po podaniu kwetiapiny.

Eliminacja
Średni okres półtrwania w fazie eliminacji kwetiapiny i norkwetiapiny wynosi odpowiednio około
7 i 12 godzin. Średnia wartość molowa wolnej frakcji kwetiapiny i aktywnego metabolitu
norkwetiapiny w osoczu wynosi <5% ilości wydalanej w moczu.

Specjalne grupy pacjentów

Płeć
Farmakokinetyka kwetiapiny nie wykazuje różnic u mężczyzn i kobiet.

Pacjenci w podeszłym wieku
Średni klirens kwetiapiny u pacjentów w podeszłym wieku jest mniejszy o 30% do 50% w porównaniu
z obserwowanym u osób dorosłych w wieku od 18 do 65 lat.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Średni klirens kwetiapiny w osoczu był zmniejszony o około 25% u pacjentów z ciężką
niewydolnością nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min/1,73m2), jednak poszczególne
wartości klirensu mieściły się w zakresie właściwym dla pacjentów z prawidłową czynnością nerek.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Średni klirens kwetiapiny w osoczu był zmniejszony o około 25% u pacjentów ze stwierdzoną
niewydolnością wątroby (stabilna marskość poalkoholowa). Ponieważ kwetiapina jest głównie
metabolizowana w wątrobie, u osób z zaburzeniami czynności wątroby spodziewane jest zwiększone
stężenie leku w osoczu. W tej grupie pacjentów może być konieczne dostosowanie dawki (patrz punkt
4.2).

Dzieci i młodzież
Dane dotyczące farmakokinetyki uzyskano od 9 dzieci w wieku od 10 do 12 lat oraz od 12 pacjentów
nastoletnich, u których stosowano w stanie stacjonarnym dawkę kwetiapiny 400 mg dwa razy na dobę.
W stanie stacjonarnym stężenie związku wyjściowego – kwetiapiny – w osoczu podczas stosowania
ustalonej dawki u dzieci i młodzieży (w wieku od 10 do 17 lat) było zwykle podobne do stężenia
u dorosłych, chociaż wartość Cmax. u dzieci znajdowała się w okolicy górnej granicy wartości
obserwowanych u dorosłych. Wartości AUC i Cmax. dla czynnego metabolitu – norkwetiapiny – były
wyższe o około 62% i 49% u dzieci (w wieku od 10 do 12 lat) oraz o 28% i 14% u młodzieży
(w wieku od 13 do 17 lat) w porównaniu z dorosłymi.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

W serii prowadzonych w warunkach in vitro oraz in vivo badań nie zaobserwowano genotoksyczności.
U zwierząt laboratoryjnych, przy istotnym klinicznie poziomie narażenia, obserwowano następujące
nieprawidłowości, które jak dotąd nie zostały potwierdzone w długoterminowych badaniach
klinicznych: u szczurów obserwowano odkładanie barwnika w tarczycy; u małp z rodziny
Cynomolgus obserwowano rozrost komórek pęcherzykowych tarczycy, zmniejszenie stężenia T3
w osoczu, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i zmniejszenie liczby erytrocytów i leukocytów;
a u psów obserwowano zmętnienie soczewki i zaćmę (zaćma/zmętnienie soczewki patrz też punkt
5.1).

W badaniach toksyczności płodowej u królików zaobserwowano zwiększoną częstość występowania
zagięcia nadgarstkowego/stępowego. Zaburzenie to występowało w obecności skutków ubocznych
widocznych u matki, takich jak zmniejszenie przyrostu masy ciała.
Dysfunkcje te były widoczne przy poziomie ekspozycji samicy podobnym lub nieco większym niż
występującym u ludzi przy stosowaniu maksymalnej dawki terapeutycznej. Znaczenie tej obserwacji
dla ludzi nie zostało określone.

W badaniach płodności u szczurów zaobserwowano nieznaczny spadek płodności u samców
i zmniejszenie częstości występowania ciąż rzekomych, przedłużenie okresów rui, zwiększenie przerw
aktywności seksualnej oraz zmniejszenie ilości ciąż. Efekty te były związane z podwyższonym
poziomem prolaktyny i nie dotyczą bezpośrednio ludzi ze względu na gatunkowe różnice
w mechanizmie hormonalnej kontroli rozrodu.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki
Celuloza mikrokrystaliczna
Powidon K29-32
Wapnia wodorofosforan dwuwodny
Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)
Laktoza jednowodna
Magnezu stearynian

Otoczka tabletki
Hypromeloza 6cP
Tytanu dwutlenek (E 171)
Laktoza jednowodna
Makrogol 3350
Triacetyna
Żelaza tlenek żółty (E 172) (w tabletkach 25 mg oraz 100 mg)
Żelaza tlenek czerwony (E 172) (tylko w tabletkach 25 mg)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry (PVC/PVDC/Aluminium, PVC/Aluminium)
Pojemniki plastikowe (HDPE)

Wielkości opakowań
Blistry
Setinin, 25 mg, tabletki powlekane: 6, 10, 20, 30, 50, 60, 90, 100 sztuk tabletek
Setinin, 100 mg, tabletki powlekane: 6, 10, 20, 30, 50, 60, 90, 100 sztuk tabletek
Setinin, 200 mg, tabletki powlekane: 6, 10, 20, 30, 50, 60, 90, 100 sztuk tabletek
Setinin, 300 mg, tabletki powlekane: 6, 10, 20, 30, 50, 60, 90, 100 sztuk tabletek

Pojemniki plastikowe
Setinin, 25 mg, tabletki powlekane: 100, 250 sztuk tabletek
Setinin, 100 mg, tabletki powlekane: 100, 250 sztuk tabletek
Setinin, 200 mg, tabletki powlekane: 250 sztuk tabletek
Setinin, 300 mg, tabletki powlekane: 60, 250 sztuk tabletek

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Bez specjalnych wymagań

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE
DO OBROTU

+pharma arzneimittel gmbh
Hafnerstraße 211
8054 Graz
Austria

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr 16017
Pozwolenie nr 16018
Pozwolenie nr 16020
Pozwolenie nr 16021

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 07.10.2009
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 07.11.2014

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

01.07.2024

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.