# Mepivastesin > Mepiwakaina · 30 mg/ml · Roztwór do wstrzykiwań ## Szczegóły leku - **Nazwa:** Mepivastesin - **Nazwa powszechna:** Mepivacaini hydrochloridum - **Substancja czynna:** [Mepiwakaina](https://apteka.online/odpowiedniki/mepivacaini-hydrochloridum) - **Moc:** 30 mg/ml - **Postać farmaceutyczna:** Roztwór do wstrzykiwań - **Droga podania:** na dziąsła - **Kategoria dostępności:** Rp - **Kod ATC:** N01BB03 - **Liczba opakowań:** 1 - **Numer pozwolenia:** 01304 - **Podmiot odpowiedzialny:** Pierrel S.p.A. - **Status RPL:** Produkt aktywny - **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/srodki-znieczulajace/mepivastesin-rozt-wstrz-30-mg-ml-pierrel - **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/srodki-znieczulajace/mepivastesin-rozt-wstrz-30-mg-ml-pierrel.md ## Dokumenty PDF - Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/4275/leaflet - ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/4275/characteristic ## Dostępne opakowania (1) | Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz | |---|---|---|---|---|---| | 50 wkładów 1,7 ml | 5909990130412 | Rp | — | Niedostępny (1/5) | — | ## Wskaźnik dostępności Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece. - Bardzo dobrze dostępny (5/5) - Dobrze dostępny (4/5) - Trudno dostępny (2/5) - Niedostępny (1/5) - Brak danych Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta. ## Ulotka dla pacjenta ### 1. Co to jest Mepivastesin i w jakim celu się go stosuje? Lek Mepivastesin jest środkiem miejscowo znieczulającym, który znieczula konkretne miejsce, aby zapobiec lub zminimalizować ból. Lek stosowany jest miejscowo w zabiegach stomatologicznych u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku powyżej 4 lat (około 20 kg masy ciała). Zawiera substancję czynną mepiwakainy chlorowodorek i należy do grupy środków znieczulających układ nerwowy. ### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Mepivastesin Kiedy nie stosować leku Mepivastesin - jeśli pacjent ma uczulenie na mepiwakainę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6); - jeśli pacjent ma uczulenie na inne środki do znieczulenia miejscowego należące do tej samej grupy leków (np. lidokaina, bupiwakaina); - jeśli u pacjenta występują: • zaburzenia pracy serca spowodowane nieprawidłowym impulsem elektrycznym wyzwalającym skurcz serca (ciężkie zaburzenia przewodzenia); • napady padaczki opornej na leczenie; - u dzieci w wieku poniżej 4 lat (ok. 20 kg masy ciała). Ostrzeżenia i środki ostrożności Przed rozpoczęciem stosowania leku Mepivastesin należy to omówić z dentystą, jeśli pacjent ma: - zburzenia serca; - ciężką niedokrwistość (anemia); - wysokie ciśnienie krwi (ciężkie lub nieleczone nadciśnienie tętnicze); - niskie ciśnienie krwi (niedociśnienie); - padaczkę; - chorobę wątroby; - chorobę nerek; - chorobę wpływającą na układ nerwowy i powodującą zaburzenia neurologiczne (porfiria); - zwiększona kwasowość krwi (kwasica); - zaburzenia krążenia krwi; - osłabienie ogólnego stanu organizmu; - zakażenie lub stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia. Należy powiedzieć lekarzowi o którymkolwiek z powyższych stanów. Lekarz może zdecydować o podaniu mniejszej dawki leku. Mepivastesin a inne leki Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach stosowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować, w szczególności gdy są to: - inne środki do znieczulenia miejscowego; - leki stosowane w leczeniu zgagi, wrzodów żołądka i jelit (takie jak cymetydyna); - leki uspokajające i nasenne; - leki stosowane w leczeniu zaburzeń rytmu serca (leki przeciwarytmiczne) - inhibitory cytochromu P450 1A2; - leki stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego (propranolol). Mepivastesin z jedzeniem Należy unikać jedzenia i żucia gumy do żucia przed odzyskaniem normalnego czucia, szczególnie u dzieci, ze względu na ryzyko ugryzienia warg, wewnętrznej strony policzka lub języka. Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza, dentysty lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku. W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania leku w okresie ciąży, chyba, że jest to konieczne. Kobiety karmiące piersią nie powinny karmić przez 10 godzin po podaniu znieczulenia. Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn Ten lek może mieć niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Po podaniu leku mogą wystąpić zawroty głowy (w tym uczucie wirowania, zaburzenia widzenia i uczucie zmęczenia), utrata świadomości (patrz punkt 4). Pacjent nie powinien opuszczać gabinetu stomatologicznego, dopóki nie odzyska kontroli i czucia (zazwyczaj w ciągu 30 minut) po zabiegu stomatologicznym. Mepivastesin zawiera sód Lek zawiera 1,87 mg sodu w 1,7 ml roztworu, czyli mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w 1,7 ml roztworu, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”. ### 3. Jak stosować Mepivastesin? Mepivastesin powinien być stosowany wyłącznie przez lub pod nadzorem dentystów lub innych przeszkolonych lekarzy poprzez powolne wstrzyknięcie miejscowe. Lekarz dostosuje odpowiednią dawkę do wybranej procedury, wieku, masy ciała i ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Należy zastosować najmniejszą dawkę do uzyskania skutecznego znieczulenia. Ten lek jest podawany we wstrzyknięciu w jamie ustnej. Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Mepivastesin Po podaniu nadmiernych dawek leku do znieczulenia miejscowego mogą wystąpić następujące objawy zatrucia: pobudzenie, uczucie drętwienia warg i języka, kłucie i mrowienie wokół ust, zawroty głowy, zaburzenia widzenia i słuchu, szum w uszach, sztywność i drżenie mięśni, niskie ciśnienie krwi, słabe lub nieregularne bicie serca. W razie wystąpienia któregokolwiek z tych objawów, należy natychmiast przerwać podawanie leku i wezwać pomoc medyczną. W razie jakichkolwiek dalszych pytań związanych ze stosowaniem tego leku należy zwrócić się do lekarza lub dentysty. ### 4. Możliwe działania niepożądane Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Po podaniu leku Mepivastesin może wystąpić jedno lub więcej z następujących działań niepożądanych. Częste działania niepożądane (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 pacjentów): − ból głowy. Rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 1 000 pacjentów): − wysypka, świąd, obrzęk twarzy, warg, dziąseł, języka i (lub) gardła oraz trudności w oddychaniu, świszczący oddech/astma, pokrzywka (rumień): mogą to być objawy reakcji nadwrażliwości (reakcje alergiczne lub reakcje o typie alergii); − ból w wyniku uszkodzenia nerwu (ból neuropatyczny); − uczucie pieczenia, kłucia, mrowienie wokół ust, bez widocznych zmian (parestezja); − zaburzenia czucia w obrębie i wokół ust (niedoczulica); − metaliczny posmak, zmieniony smak, brak smaku (zaburzenia czucia smaku); − zawroty głowy (uczucie pustki w głowie); − drżenie; − utrata przytomności, napady drgawek (konwulsje), śpiączka; − zasłabnięcie; − stan splątania, dezorientacja; − zaburzenie mowy, słowotok; − nerwowość, pobudzenie; − zaburzenie równowagi (brak równowagi); − senność; − niewyraźne widzenie, trudność skupienia wzroku na obiekcie, zaburzenia widzenia; − uczucie wirowania (zawroty głowy pochodzenia obwodowego); − niezdolność serca do prawidłowych skurczów (zatrzymanie akcji serca), szybkie i nieprawidłowe bicie serca (migotanie komór), ciężki i miażdżący ból w klatce piersiowej (dławica piersiowa); − problemy z koordynacją bicia serca (zaburzenia przewodzenia, blok przedsionkowo-komorowy), nieprawidłowe wolne bicie serca (bradykardia), nieprawidłowe szybkie bicie serca (tachykardia), kołatanie serca; − niskie ciśnienie krwi; − zwiększenie przepływu krwi (przekrwienie); − trudności w oddychaniu, takie jak skrócenie oddechu, wyjątkowo wolne lub szybkie oddychanie; − ziewanie; − nudności, wymioty, owrzodzenie jamy ustnej lub dziąseł, obrzęk języka, warg lub dziąseł; − nadmierna potliwość; − skurcze mięśni; − dreszcze; − obrzęk w miejscu wstrzyknięcia. Bardzo rzadkie działania niepożądane (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 000 pacjentów): − wysokie ciśnienie krwi Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych): − stan euforii, lęk/nerwowość; − zaburzenia węchu − mimowolne ruchy oczu, problemy z oczami, takie jak zwężenie źrenicy, opadanie górnej powieki (jak w zespole Hornera), rozszerzone źrenice, zapadnięcie gałki ocznej w oczodole spowodowane zmianami objętości oczodołu (zwane enoftalmia), podwójne widzenie lub utrata widzenia; − zaburzenia słuchu, takie jak dzwonienie w uszach, nadwrażliwość na dźwięki; − niezdolność serca do prawidłowych skurczów (niewydolność mięśnia sercowego); − poszerzenie naczyń krwionośnych (rozszerzenie naczyń krwionośnych); − zmiany koloru skóry z dezorientacją, kaszlem, szybkim biciem serca, szybkim oddechem, poceniem się: mogą to być objawy niedoboru tlenu w tkankach (niedotlenienie); − szybkie lub utrudnione oddychanie, senność, ból głowy, niezdolność do myślenia i zaśnięcia, które mogą być objawem dużego stężenia dwutlenku węgla we krwi (hiperkapnia); − zmieniony głos (chrypka); − obrzęk ust, warg, języka i dziąseł, nadmierne wytwarzanie śliny; − trudności w przełykaniu − zmęczenie, uczucie osłabienia, uczucie gorąca, ból w miejscu wstrzyknięcia; − uszkodzenie nerwu. Zgłaszanie działań niepożądanych Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie, lub pielęgniarce. Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49-21-301 Faks: + 48 22 49-21-309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku. ### 5. Jak przechowywać Mepivastesin? Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na etykiecie wkładu i na opakowaniu zewnętrznym (metalowa puszka) po: Termin ważności (EXP). Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca. Przechowywać w temperaturze poniżej 25℃, chronić od światła. Nie stosować tego leku, jeśli zauważy się, że roztwór nie jest przezroczysty i bezbarwny. Wkłady przeznaczone są do jednorazowego użycia. Po otwarciu wkładu lek należy podać natychmiast. Niezużyty roztwór należy usunąć. Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać dentystę, lekarza lub farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić środowisko. ### 6. Zawartość opakowania i inne informacje Co zawiera Mepivastesin - Substancją czynną jest mepiwakainy chlorowodorek. - 1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 30 mg mepiwakainy chlorowodorku. - Każdy wkład z 1,7 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 51 mg mepiwakainy chlorowodorku. - Pozostałe składniki to: sodu chlorek, woda do wstrzykiwań oraz sodu wodorotlenek roztwór 9% (do ustalenia pH). Jak wygląda Mepivastesin i co zawiera opakowanie Lek Mepivastesin to przezroczysty, bezbarwny roztwór. Pakowany jest w jednorazowe wkłady z bezbarwnego, neutralnego szkła typu I, zamknięte z jednej strony aluminiowym wieczkiem z krążkiem z gumy bromobutylowej, a z drugiej strony korkiem z gumy bromobutylowej. Metalowa puszka zawiera 50 wkładów po 1,7 ml. Podmiot odpowiedzialny Pierrel S.p.A. Strada Statale Appia 7bis, 46/48 81043 Capua (CE) Włochy tel: +39 0823 626 111 fax: +39 0823 626 228 Wytwórca Pierrel S.p.A. Strada Statale Appia 7bis, 46/48 81043 Capua (CE) Włochy tel: +39 0823 626 111 fax: +39 0823 626 228 Data ostatniej aktualizacji ulotki: 12/2025 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego: Produkt leczniczy jest podawany wyłącznie przez dentystów, dlatego na końcu ulotki dla pacjenta będzie zamieszczana pełna treść Charakterystyki Produktu Leczniczego jako odrywana sekcja. ## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL) CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO ### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO MEPIVASTESIN, 30 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań ### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 30 mg mepiwakainy chlorowodorku (Mepivacaini hydrochloridum). Każdy wkład 1,7 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 51 mg mepiwakainy chlorowodorku. Substancja pomocnicza o znanym działaniu: sód. Produkt leczniczy Mepivastesin zawiera 1,1 mg sodu na 1 ml roztworu, tzn. 1,87 mg/ 1,7 ml roztworu. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. ### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań Przezroczysty, bezbarwny roztwór o pH: 4,6 - 5,4. ### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE #### 4.1 Wskazania do stosowania Produkt leczniczy Mepivastesin jest miejscowym środkiem znieczulającym wskazanym do znieczulenia miejscowego i (lub) regionalnego w zabiegach stomatologicznych u osób dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku powyżej 4 lat (ok. 20 kg masy ciała). #### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania Produkt leczniczy Mepivastesin jest przeznaczony do stosowania wyłącznie w stomatologii. Dawkowanie Ze względu na to, że ból ustępuje zależnie od indywidualnej wrażliwości pacjenta, należy zastosować najmniejszą dawkę prowadzącą do skutecznego znieczulenia. Do bardziej rozległych zabiegów może być potrzebne użycie jednego lub więcej wkładów, bez przekraczania maksymalnej zalecanej dawki. U dorosłych, maksymalna zalecana dawka wynosi 4,4 mg mepiwakainy chlorowodorku/kg masy ciała, z najwyższą dopuszczalną zalecaną dawką 300 mg mepiwakainy chlorowodorku u osoby o masie ciała powyżej 70 kg, co odpowiada 10 ml roztworu. Należy pamiętać o konieczności uwzględnienia masy ciała pacjenta przy podawaniu maksymalnej dawki. Każdy pacjent ma zarówno inną masę ciała, jak i różną tolerancję na maksymalną ilość mepiwakainy. Ponadto, istnieją wyraźne indywidualne różnice czasu rozpoczęcia i trwania znieczulenia. Tabela poniżej przedstawia wykaz maksymalnych dopuszczalnych dawek u dorosłych w najczęściej stosowanych technikach znieczulenia i odpowiadającą im liczbę użytych wkładów: Masa ciała (kg) Dawka mepiwakainy chlorowodorku (mg) Objętość (ml) Odpowiednik* w liczbie wkładów (1,7 ml) 50 220 7,3 4,0 60 264 8,8 5,0 ≥70 300 10,0 5,5 *w zaokrągleniu do połowy wkładu Dzieci i młodzież Produktu leczniczego Mepivastesin nie stosować u dzieci w wieku poniżej 4 lat (ok. 20 kg masy ciała) (patrz punkt 4.3). Zalecana dawka lecznicza: Ustalając ilość produktu leczniczego do wstrzyknięcia należy uwzględnić wiek i masę ciała dziecka oraz od rozległość zabiegu. Średnia dawka wynosi 0,75 mg (0,025 ml) roztworu do wstrzykiwań/ kilogram masy ciała: ok. ¼ wkładu (15 mg mepiwakainy chlorowodorku) dla dziecka o masie ciała 20 kg. Maksymalna zalecana dawka: Maksymalna zalecana dawka u dzieci i młodzieży wynosi 3 mg mepiwakainy chlorowodorku na kilogram masy ciała (0,1 ml roztworu do wstrzykiwań na kilogram masy ciała). Tabela poniżej przedstawia wykaz maksymalnych dopuszczalnych dawek u dzieci i odpowiadającą im liczbę użytych wkładów: Masa ciała (kg) Dawka mepiwakainy chlorowodorku (mg) Objętość (ml) Odpowiednik* w liczbie wkładów (1,7 ml) 20 60 2 1,2 35 105 3,5 2,0 45 135 4,5 2,5 *w zaokrągleniu do połowy wkładu Szczególne populacje pacjentów Ze względu na brak danych klinicznych, należy zachować szczególną ostrożność podczas podawania najmniejszej skutecznej dawki znieczulającej u: - pacjentów w podeszłym wieku - pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. Mepiwakaina jest metabolizowana w wątrobie, co u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby może prowadzić do zwiększenia jej stężenia w osoczu, szczególnie po ponownym podaniu. Jeżeli konieczne jest powtórne wstrzyknięcie, należy obserwować, czy u pacjenta nie pojawia się jakikolwiek objaw przedawkowania. Jednoczesne stosowanie leków uspokajających w celu zmniejszenia lęku u pacjenta: Jeśli podawany jest lek uspokajający, maksymalna bezpieczna dawka mepiwakainy powinna zostać zmniejszona ze względu na kumulujące się depresyjne działanie takiego połączenia leków na ośrodkowy układ nerwowy (patrz punkt 4.5). Sposób podawania Znieczulenie nasiękowe i blokada okołonerwowa w obrębie jamy ustnej. Miejscowe znieczulenie: w przypadku stanu zapalnego lub zakażenia w miejscu iniekcji: − nie należy wstrzykiwać miejscowego środka znieczulającego w miejsce objęte zakażeniem lub stanem zapalnym (ryzyko dalszego przeniesienia zakażenia) − podczas stosowania blokady regionalnej dotyczącej obszaru objętego zakażeniem lub stanem zapalnym, lek należy stosować ze szczególną ostrożnością (mniejsza przewidywalność działania – możliwa konieczność zwiększenia dawki, a tym samym zwiększone ryzyko wystąpienia objawów toksycznych). Środki ostrożności, które należy podjąć przed podaniem produktu leczniczego Szybkość wstrzykiwania nie powinna być większa niż 0,5 ml roztworu na 15 sekund tj. 1 wkład na minutę. Instrukcje dotyczące postępowania z produktem leczniczym przed podaniem, patrz punkt 6.6. Ryzyko związane z przypadkowym wstrzyknięciem donaczyniowym Przypadkowe wstrzyknięcie donaczyniowe (np.: nieumyślne wstrzyknięcie dożylne do krążenia ogólnoustrojowego, nieumyślne wstrzyknięcie dożylne lub dotęcznicze w obrębie głowy lub szyi), może spowodować poważne reakcje niepożądane, takie jak drgawki, a następnie depresja ośrodkowego układu nerwowego lub krążeniowo-oddechowa i śpiączka, postępująca aż do zatrzymania oddechu w wyniku nagłego dużego stężenia mepiwakainy w układzie krążenia. Dlatego, aby upewnić się, że podczas wstrzykiwania igła nie weszła do naczynia krwionośnego, należy wykonać aspirację w co najmniej dwóch płaszczyznach (obrót kaniuli o 180°) przed podaniem produktu leczniczego do znieczulenia. Brak krwi w strzykawce nie gwarantuje jednak uniknięcia wstrzyknięcia do naczynia. Ryzyko związane z wstrzyknięciem do nerwu Przypadkowe wstrzyknięcie do nerwu może prowadzić do rozprowadzenia produktu leczniczego wstecznie wzdłuż nerwu. Aby uniknąć podaży do nerwu i zapobiec jego uszkodzeniu w związku z blokadą, zawsze – jeśli podczas wstrzykiwania u pacjenta pojawi się uczucie miejscowego porażenia prądem lub jeśli wstrzyknięcie jest szczególnie bolesne – należy delikatnie wycofać igłę. Jeśli dojdzie do uszkodzenia nerwu igłą, potencjalny efekt neurotoksyczny mepiwakainy może zostać nasilony, gdyż powstałe w następstwie urazu upośledzenie przepływu krwi między włóknami nerwowymi utrudnia usuwanie mepiwakainy z miejsca podania. #### 4.3 Przeciwwskazania • Nadwrażliwość na substancję czynną (lub jakiekolwiek leki miejscowo znieczulające typu amidowego) lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1, • Dzieci w wieku poniżej 4 lat (ok. 20 kg masy ciała) • Ciężkie zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego niewyrównane wszczepionym rozrusznikiem, • Pacjenci ze źle kontrolowaną padaczką. #### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Specjalne ostrzeżenia W razie jakiegokolwiek ryzyka reakcji alergicznej do znieczulenia należy wybrać inny produkt leczniczy (patrz punkt 4.3): Miejscowe działanie znieczulające może być słabsze w przypadku stosowania blokady regionalnej dotyczącej obszaru objętego zakażeniem lub stanem zapalnym. Zalecenie dla pacjenta Istnieje ryzyko urazu w wyniku ugryzienia (ust, podniebienia, błony śluzowej, języka), szczególnie u dzieci; należy uprzedzić pacjenta, aby unikał żucia gumy lub jedzenia do czasu przywrócenia normalnego czucia. Należy zachować środki ostrożności podczas stosowania mepiwakainy u następujących pacjentów: Pacjenci z zaburzeniami sercowo-naczyniowymi takimi jak: - choroba naczyń obwodowych, - zaburzenia rytmu serca, w szczególności pochodzenia komorowego, - zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, - niewydolność serca, - niedociśnienie. Mepiwakainę należy podawać ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności serca, którzy mogą mieć mniejszą zdolność wyrównania lub zmiany mogą pogorszyć się ze względu na wydłużenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego. Pacjenci z padaczką Wszystkie leki stosowane do znieczulenia miejscowego należy podawać z zachowaniem szczególnej ostrożności ze względu na ich działanie drgawkowe. Pacjenci ze źle kontrolowaną padaczką, patrz punkt 4.3. Pacjenci z zaburzeniami wątroby Należy zastosować najmniejszą skuteczną dawkę do znieczulenia. Pacjenci z zaburzeniami nerek Należy zastosować najmniejszą skuteczną dawkę do znieczulenia. Pacjenci z porfirią Mepivastesin można stosować u pacjentów z ostrą postacią porfirii, wyłącznie kiedy nie są dostępne bezpieczniejsze zamienniki. Należy zachować ostrożność u wszystkich pacjentów z porfirią, ponieważ ten produkt leczniczy może wywołać porfirię. Pacjenci z kwasicą Należy zachować ostrożność w przypadkach kwasicy, takiej jak w nasileniu niewydolności nerek lub nieleczonej cukrzycy typu 1. Pacjenci w podeszłym wieku U takich pacjentów należy stosować mniejsze dawki (ze względu na brak danych klinicznych). Mepiwakainę należy podawać ostrożnie u pacjentów stosujących leki przeciwpłytkowe/ przeciwzakrzepowe lub u pacjentów z zaburzeniami krzepliwości krwi, ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia. Większe ryzyko krwawienia związane jest raczej z procedurą podawania niż z samym produktem leczniczym. Środki ostrożności dotyczące stosowania Dentyści stosujący środki miejscowo znieczulające powinni być dobrze zaznajomieni z diagnozowaniem i leczeniem nagłych sytuacji, które mogą wyniknąć z ich stosowania. Za każdym razem, gdy stosowany jest środek miejscowo znieczulający, powinny być dostępne następujące urządzenia/preparaty medyczne oraz założona na stałe kaniula żylna: - Leki przeciwdrgawkowe (benzodiazepiny, np. diazepam), środki zwiotczające mięśnie, glikokortykosteroidy, atropina i wazopresory lub adrenalina oraz roztwór elektrolitów w przypadku ciężkiej reakcji alergicznej lub anafilaktycznej. - Sprzęt do resuscytacji (w szczególności źródło tlenu) umożliwiający sztuczne oddychanie, jeśli jest to wymagane. Po każdym wstrzyknięciu środka miejscowo znieczulającego należy uważnie i stale monitorować czynności życiowe układu sercowo-naczyniowego i oddechowego (wystarczający dopływ tlenu) oraz stan świadomości pacjenta. Niepokój, lęk, szumy uszne, zawroty głowy, zaburzenia widzenia, drżenie, depresja lub osłabienie mogą być pierwszymi objawami ostrzegawczymi toksyczności ośrodkowego układu nerwowego (patrz punkt 4.9). Hipoksemia i kwasica metaboliczna mogą nasilać działanie toksyczne na układ sercowo-naczyniowy. Wczesne opanowanie napadów padaczkowych i mocne wentylowanie dróg oddechowych w hipoksemii i kwasicy może zapobiec zatrzymaniu akcji serca. Jednoczesne stosowanie innych produktów leczniczych może wymagać dokładnego monitorowania pacjenta (patrz punkt 4.5). Ten produkt leczniczy zawiera 1,87 mg sodu na 1,7 ml roztworu, co jest mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na 1,7 ml roztworu, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”. #### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Addytywne interakcje z innymi lekami do znieczulenia miejscowego Działanie toksyczne leków do znieczulenia miejscowego się sumuje. Całkowita dawka podawanych leków do znieczulenia miejscowego nie powinna przekraczać maksymalnej zalecanej dawki stosowanych leków. Leki przeciwhistaminowe H2 (cymetydyna) Po jednoczesnym podaniu cymetydyny zgłaszano zwiększenie stężenia anestetyków amidowych w surowicy. Cymetydyna zmniejsza klirens mepiwakainy. Leki uspokajające (działające depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy) Jeśli podawany jest lek uspokajający w celu zmniejszenia niepokoju pacjenta, należy stosować zmniejszone dawki leków znieczulających, ponieważ leki do znieczulenia miejscowego, podobnie jak uspokajające, działają depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy i w połączeniu mogą mieć działanie addytywne. Leki przeciwarytmiczne U pacjentów leczonych lekami przeciwarytmicznymi mogą kumulować się działania niepożądane po podaniu mepiwakainy ze względu na podobną budowę chemiczną (takie jak leki klasy I, np. lidokaina). Inhibitory CYP1A2 Mepiwakaina jest metabolizowana głównie przez enzym CYP1A2. Inhibitory tego cytochromu (np. cyprofloksacyna, enoksacyna, fluwoksamina) mogą zmniejszać jej metabolizm, zwiększać ryzyko działań niepożądanych i przyczyniać się do przedłużonego utrzymywania się lub wystąpienia toksycznego stężenia we krwi. Zwiększone stężenia w surowicy leków znieczulających typu amidowego zgłaszano także po jednoczesnym podaniu cymetydyny, co prawdopodobnie wynika z hamującego wpływu cymetydyny na CYP1A2. Należy zachować ostrożność, stosując jednocześnie mepiwakainę z tymi lekami, ponieważ dłużej mogą występować zawroty głowy (patrz punkt 4.7). Propranolol Podawanie jednoczesne propranololu może zmniejszać klirens mepiwakainy i w związku z tym zwiększać stężenie leku znieczulającego w surowicy. Należy zachować ostrożność, stosując jednocześnie mepiwakainę i propranolol. #### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Płodność Brak odpowiednich danych dotyczących szkodliwego wpływu mepiwakainy na płodność u zwierząt. Jak dotąd brak danych dotyczących ludzi. Ciąża Nie prowadzono badań klinicznych u kobiet w ciąży ani nie odnotowano w literaturze żadnego przypadku podania mepiwakainy 30 mg/ml kobiecie w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję. Dlatego, ze względów ostrożności, zaleca się unikanie stosowania mepiwakainy w okresie ciąży, chyba, że jest to konieczne. Karmienie piersią Nie prowadzono badań klinicznych z zastosowaniem produktu Mepivastesin u kobiet w okresie karmienia piersią. Ze względu na brak danych dotyczących mepiwakainy, nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/dzieci. Dlatego kobietom w okresie laktacji zaleca się nie karmić piersią przez 10 godzin po podaniu znieczulenia produktem Mepivastesin. #### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Produkt leczniczy Mepivastesin może wywierać niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Zawroty głowy (w tym układowe zawroty głowy, zaburzenia widzenia i uczucie zmęczenia) mogą wystąpić po podaniu mepiwakainy (patrz punkt 4.8). Dlatego, pacjenci nie powinni opuszczać gabinetu stomatologicznego, dopóki nie odzyskają w pełni kontroli (zazwyczaj w ciągu 30 minut) po zabiegu stomatologicznym. #### 4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Działania niepożądane po podaniu produktu leczniczego Mepivastesin są podobne do obserwowanych po stosowaniu innych leków typu amidowego do znieczulenia miejscowego. Ogólnie, te reakcje niepożądane zależą od dawki i mogą wynikać z wysokiego stężenia w osoczu spowodowanego przedawkowaniem, szybką absorpcją lub niezamierzonym wstrzyknięciem donaczyniowym. Mogą także wynikać z nadwrażliwości, idiosynkrazji lub zmniejszonej tolerancji pacjenta. Ciężkie działania niepożądane są najczęściej pochodzenia ogólnoustrojowego. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Przedstawione działania niepożądane pochodzą z raportów spontanicznych i literatury. Częstość określono zgodnie z następującą konwencją: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥ 1/1 000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000); nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Klasyfikacja układów i narządów MedDRA Częstość Działania niepożądane Zaburzenia układu immunologicznego Rzadko Nadwrażliwość Reakcje anafilaktyczne / rzekomoanafilaktyczne Obrzęk naczynioruchowy (twarz / język / wargi / gardło / krtań1 / obrzęk okołooczodołowy) Skurcz oskrzeli / astma2 Pokrzywka Zaburzenia psychiczne Nieznana Nastrój euforyczny Lęk / nerwowość3 Zaburzenia układu nerwowego Często Ból głowy Rzadko Neuropatia4 Nerwoból (ból neuropatyczny) Parestezje (tj. pieczenie, kłucie, swędzenie, mrowienie, miejscowe odczucie ciepła lub zimna, bez widocznej fizycznej przyczyny) ust i okolic ust Niedoczulica / drętwienie (ust i wokół ust) Zaburzenia czucia (ust i wokół ust), w tym zaburzenia smaku (np. smak metaliczny, smak zmieniony), brak smaku Zawroty głowy (uczucie oszołomienia) Drżenie3 Głęboka depresja OUN Utrata przytomności Śpiączka Drgawki (w tym napad toniczno- kloniczny) Zasłabnięcie, omdlenie Stan splątania, dezorientacja Zaburzenie mowy3 (np. dyzartria, słowotok) Niepokój / pobudzenie3 Zaburzenie równowagi (brak równowagi) Senność Nieznana Oczopląs Zaburzenia węchu Zaburzenia oka Rzadko Pogorszenie widzenia Nieostre widzenie Zaburzenia akomodacji Nieznana Zespół Hornera Opadanie powiek Enoftalmia Podwójne widzenie (porażenie mięśni gałkoruchowych) Całkowita utrata wzroku (ślepota) Rozszerzenie źrenic Zwężenie źrenic Zaburzenia ucha i błędnika Rzadko Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego Nieznana Dyskomfort w uchu Szumy uszne Nadwrażliwość słuchowa Zaburzenia serca Rzadko Zatrzymanie akcji serca Bradyarytmia Bradykardia Tachyarytmia (w tym dodatkowe skurcze komorowe i migotanie komór)5 Dławica piersiowa6 Zaburzenia przewodzenia (blok przedsionkowo-komorowy) Częstoskurcz Kołatanie serca Nieznana Niewydolność mięśnia sercowego Zaburzenia naczyniowe Rzadko Niedociśnienie (z możliwą niewydolnością krążeniową) Bardzo rzadko Nadciśnienie tętnicze Nieznana Rozszerzenie naczyń krwionośnych Miejscowe/regionalne przekrwienie Bladość Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Rzadko Niewydolność oddechowa Spowolnienie oddechu Bezdech (zatrzymanie oddechu) Ziewanie Duszność2 Przyspieszenie oddechu Nieznana Niedotlenienie (w tym mózgowe) Hiperkapnia7 Dysfonia (chrypka1) Zaburzenia żołądka i jelit Rzadko Nudności Wymioty Złuszczanie błony śluzowej dziąseł / jamy ustnej / owrzodzenie Obrzęk8 języka, warg, dziąseł Nieznana Zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie dziąseł Nadmierne wydzielanie śliny Dysfagia1 Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Rzadko Wysypka (wykwity) Rumień Świąd Obrzęk twarzy Nadmierna potliwość (pocenie się lub zlewne poty) Zaburzenia mięśniowoszkieletowe i tkanki łącznej Rzadko Skurcze mięśni Dreszcze (drżenie) Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Rzadko Obrzęk miejscowy Obrzęk w miejscu wstrzyknięcia Nieznana Ból w klatce piersiowej Zmęczenie, astenia (osłabienie) Uczucie gorąca Ból w miejscu wstrzyknięcia Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach Nieznana Uszkodzenie nerwu Opis wybranych reakcji niepożądanych 1 Obrzęk krtani i gardła może znamiennie występować z chrypką i (lub) trudnością w połykaniu; 2 Skurcz oskrzeli (zwężenie oskrzeli) może charakterystycznie występować z dusznością; 3 Kilka reakcji niepożądanych, jak pobudzenie, lęk / nerwowość, drżenie, zaburzenia mowy mogą być ostrzegawczymi objawami depresji OUN; Po wystąpieniu tych objawów należy poprosić pacjenta, by głęboko oddychał i rozpocząć obserwację (patrz punkt 4.9); 4 Choroby neurologiczne mogące wystąpić z różnymi objawami nieprawidłowych odczuć (tj. parestezje, niedoczulica, zaburzenia czucia, przeczulica, itp.) warg, języka i tkanek ustnych. Dane te pochodzą z raportów po wprowadzeniu produktu leczniczego zawierającego mepiwakainę do obrotu, dotyczących głównie zablokowania nerwu w żuchwie obejmującego różne odgałęzienia nerwu trójdzielnego; 5 Głównie u pacjentów z chorobami serca i otrzymujących pewne leki; 6 U podatnych pacjentów lub pacjentów z czynnikami ryzyka choroby niedokrwiennej serca; 7 Niedotlenienie i hiperkapnia są objawami wtórnymi do niewydolności oddechowej i (lub) do napadów i utrzymującego się wysiłku mięśniowego; 8 W wyniku przypadkowego ugryzienia lub ssania warg lub języka podczas trwania znieczulenia. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49-21-301 Faks: + 48 22 49-21-309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. #### 4.9 Przedawkowanie Rodzaje przedawkowania Przedawkowanie leków do znieczulenia miejscowego może być bezwzględne, wynikające z wstrzyknięcia nadmiernych dawek lub względne, wynikające z wstrzyknięcia zwykle nietoksycznej dawki w pewnych szczególnych przypadkach. Należą do nich niezamierzone wstrzyknięcie donaczyniowe, nietypowo szybkie wchłanianie do krążenia ogólnoustrojowego lub spowolniony metabolizm i eliminacja tych leków. Objawy W przypadku przedawkowania względnego pacjenci na ogół wykazują objawy w ciągu 1-3 minut. Natomiast w przypadku przedawkowania bezwzględnego objawy toksyczności, w zależności od miejsca wstrzyknięcia, pojawiają się po około 20-30 minutach od wstrzyknięcia. Działanie toksyczne zależne jest od wielkości dawki, obejmuje postępujące, coraz poważniejsze objawy neurologiczne, następnie naczyniowe, dotyczące układu oddechowego a w końcu układu sercowonaczyniowego z objawami takimi jak niedociśnienie, bradykardia, arytmia i zatrzymanie akcji serca. Toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) rozwija się stopniowo z objawami i reakcjami o wzrastającym nasileniu. Początkowo objawy to pobudzenie, uczucie zatrucia, wrażenie drętwienia warg i języka, parestezje wokół ust, zawroty głowy, zaburzenia widzenia i słuchu oraz szum w uszach. Wystąpienie takich zdarzeń podczas wstrzykiwania stanowi sygnał ostrzegawczy, a wstrzyknięcie należy natychmiast przerwać. Objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego występują przy stężeniach w osoczu przekraczających te, które wpływają toksycznie na ośrodkowy układ nerwowy. Dlatego są zwykle poprzedzone objawami toksyczności ze strony OUN, jeśli pacjent nie został wprowadzony w znieczulenie ogólne lub nie otrzymał silnych leków uspokajających (np. z grupy benzodiazepin lub barbituranów). Objawy ostrzegawcze, takie jak sztywność stawów i mięśni lub drżenia mogą poprzedzać utratę przytomności i napad uogólnionych drgawek. Napad może trwać od kilku sekund do kilku minut i szybko prowadzi do niedotlenienia i hiperkapni w wyniku zwiększonej aktywności mięśniowej i niedostatecznej wentylacji. W ciężkich przypadkach może wystąpić zatrzymanie oddechu. Działania niepożądane związane z toksycznością mogą wystąpić przy stężeniach mepiwakainy w osoczu powyżej 5 mg/l, natomiast drgawki mogą wystąpić przy stężeniu 10 mg/l lub większym. Dane dotyczące przedawkowania są ograniczone. Kwasica zaostrza toksyczne działanie leków do znieczulenia miejscowego. W razie szybkiego wstrzyknięcia do naczynia wysokie stężenie mepiwakainy we krwi w tętnicach wieńcowych może prowadzić do niewydolności mięśnia sercowego i w następstwie prawdopodobnie do zatrzymania czynności serca, zanim nastąpi uszkodzenie OUN. Dane dotyczące tego działania pozostają kontrowersyjne (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie Jeśli pojawią się oznaki ostrej toksyczności ogólnoustrojowej, należy natychmiast przerwać wstrzykiwanie znieczulenia miejscowego. Objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (drgawki, depresja OUN) należy niezwłocznie opanować odpowiednim wspomaganiem dróg oddechowych / oddychania i podawaniem leków przeciwdrgawkowych. Niezwykle istotne jest optymalne dotlenienie i wentylacja oraz wspomaganie krążenia, a także leczenie kwasicy. Jeśli wystąpi depresja sercowo-naczyniowa (niedociśnienie, bradykardia), należy rozważyć odpowiednie leczenie płynami dożylnymi, lekami obkurczającymi naczynia i (lub) lekami działającymi inotropowo. Dzieciom należy podawać dawki proporcjonalne do wieku i masy ciała. Jeśli dojdzie do zatrzymania krążenia, przywrócenie akcji serca może wymagać długotrwałej resuscytacji. Dializa nie jest skuteczna w leczeniu przedawkowania mepiwakainy. Usuwanie mepiwakainy można przyspieszyć przez zakwaszenie moczu. ### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE #### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Układ nerwowy, leki znieczulające, środki do znieczulenia miejscowego, amidy, mepiwakaina ATC kod: N01 BB 03 Mechanizm działania Mepiwakaina należy do amidowych środków miejscowo znieczulających. Mepiwakaina hamuje odwracalnie przewodnictwo impulsów nerwowych poprzez zmniejszanie lub blokowanie przepływu jonów sodu (Na+) podczas rozchodzenia się potencjału czynnościowego wzdłuż nerwów. Ponieważ działanie znieczulające rozwija się stopniowo w komórkach nerwowych, próg pobudliwości elektrycznej odpowiednio wzrasta, szybkość narastania potencjału czynnościowego maleje, a przewodzenie impulsów zwalnia. Mepiwakaina charakteryzuje się natychmiastowym działaniem, dużą skutecznością znieczulenia i niską toksycznością. sycznością. Mepiwakaina wykazuje niewielkie właściwości zwężania naczyń krwionośnych, co prowadzi do dłuższego czasu działania niż większości innych leków do znieczulenia miejscowego podawanych bez środka zwężającego naczynia. Badania wykazały, że mepiwakaina ma właściwości zwężające naczynia. Ta właściwość może być korzystna, gdy zastosowanie leku zwężającego naczynia jest przeciwwskazane. Kilka czynników, takich jak pH tkanki, pKa, rozpuszczalność w tłuszczach, miejscowe stężenie leku znieczulającego, dyfuzja miejscowego znieczulenia w obrębie nerwu itp., może wpływać na rozpoczęcie i czas trwania znieczulenia miejscowego. ulenia miejscowego. Początek działania Przy wykonaniu blokady nerwów obwodowych, działanie mepiwakainy występuje szybko (na ogół w ciągu 3 do 5 minut). Czas trwania znieczulenia Na ogół znieczulenie miazgi zębowej trwa w przybliżeniu 25 minut po podaniu nasiękowym w obrębie szczęki górnej i około 40 minut po blokadzie nerwu zębodołowego dolnego, natomiast znieczulenie tkanki miękkiej utrzymuje się do około 90 minut po podaniu nasiękowym w obrębie szczęki górnej i około 165 minut po blokadzie nerwu zębodołowego dolnego. Biodostępność Dostępność biologiczna wynosi 100% w miejscu działania. #### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie W różnych badaniach klinicznych oznaczano maksymalne stężenia w osoczu mepiwakainy (30 mg/ml roztworu) po wstrzyknięciu dookołoustnym podczas standardowych procedur stomatologicznych. Maksymalne stężenie mepiwakainy w osoczu występuje po około 30-60 minutach. Zakres maksymalnego stężenia mepiwakainy wynosił 0,4 - 1,2 μg/ml po około 30 minutach od wstrzyknięcia zawartości jednego wkładu w obrębie jamy ustnej, oraz 0,95 - 1,70 μg/ml po zastosowaniu dwóch wkładów. Stosunek średnich stężeń w osoczu po podaniu zawartości jednego lub dwóch wkładów wynosił około 50%, co świadczy o proporcjonalności dawki dla tych poziomów dawek. Te stężenia w osoczu są znacznie poniżej progu toksyczności dla ośrodkowego układu nerwowego i układu sercowo-naczyniowego, odpowiednio od 10 do 25 razy mniej. Dystrybucja Mepiwakaina ulega dystrybucji do wszystkich tkanek organizmu. Większe stężenia występują w dobrze ukrwionych tkankach, takich jak wątroba, płuca serce i mózg. Stopień wiązania mepiwakainy z białkami osocza wynosi do około 75%, mepiwakaina przenika przez barierę łożyska na drodze prostej dyfuzji. Metabolizm Podobnie jak wszystkie środki do znieczulenia miejscowego typu amidowego, mepiwakaina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie przez enzymy mikrosomalne (cytochrom P450 1A2 (CYP1A2)). Biorąc to pod uwagę, inhibitory izoenzymów P450 mogą zmniejszać jej metabolizm i zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych (patrz punkt 4.5.). Ponad 50% dawki jest wydalane w postaci metabolitów z żółcią, ale prawdopodobnie przechodzą one do krążenia jelitowowątrobowego, ponieważ tylko niewielkie ilości występują w kale. Eliminacja W fazie eliminacji, okres półtrwania mepiwakainy w osoczu wynosi 2 godziny u dorosłych. Klirens leków typu amid uzależniony jest od przepływu krwi przez wątrobę. Okres półtrwania jest wydłużony u pacjenta z niewydolnością wątroby i nerek. Czas trwania znieczulenia miejscowego nie ma związku z okresem półtrwania, ponieważ działanie kończy się po usunięciu leku z receptora. Metabolity wydalane są z moczem, gdzie mniej niż 10% stanowi niezmieniona mepiwakaina. Eliminację można przyspieszyć przez zakwaszenie moczu (patrz punkt 4.9). czu (patrz punkt 4.9). #### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Ogólne badania toksyczności (toksyczność po podaniu pojedynczej dawki, toksyczność po podaniu wielokrotnym) przeprowadzone z zastosowaniem mepiwakainy, wykazały dobry margines bezpieczeństwa. Badania in vitro i in vivo z mepiwakainy chlorowodorkiem nie wykazały działania genotoksycznego tego produktu leczniczego. Żadne z badań dotyczących toksycznego wpływu na rozród i rozwój potomstwa nie wykazało teratogennego działania mepiwakainy. Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących działania rakotwórczego. ### 6. DANE FARMACEUTYCZNE #### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu chlorek Sodu wodorotlenek roztwór 9% (do ustalenia pH) Woda do wstrzykiwań #### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności #### 6.3 Okres ważności 5 lat #### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w temperaturze poniżej 25℃, chronić od światła. #### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Wkład z bezbarwnego, neutralnego szkła typu I zamknięty z jednej strony aluminiowym wieczkiem z krążkiem z gumy bromobutylowej, a z drugiej strony korkiem z gumy bromobutylowej. Metalowa puszka zawiera 50 wkładów po 1,7 ml. #### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Wkład przeznaczony jest do jednorazowego użycia. Jeśli zużyto tylko część zawartości wkładu, resztę należy usunąć. Po otwarciu wkładu produkt leczniczy należy natychmiast podać pacjentowi. Nie stosować produktu leczniczego, jeśli jest mętny lub zmienił kolor. Aby uniknąć skaleczeń wkłady należy ostrożnie wyjmować z puszki. Tak jak w przypadku każdego wkładu, osłonę należy zdezynfekować przed użyciem. Należy dokładnie ją przetrzeć albo za pomocą 70% alkoholu etylowego, albo 90% czystego alkoholu izopropylowego do użytku farmaceutycznego. W żadnym wypadku wkładów nie należy zanurzać w jakimkolwiek roztworze. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami. ### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU Pierrel S.p.A Strada Statale Appia 7bis, 46/48 81043 Capua (CE), Włochy ### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU R/1304 ### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 10 maja 1999 Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 18 marca 2013 r. ### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO --- > Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.