# Aminomel 10 E

> Produkt złożony · - · Roztwór do infuzji

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Aminomel 10 E
- **Nazwa powszechna:** Produkt złożony
- **Substancja czynna:** [Produkt złożony](https://apteka.online/odpowiedniki/produkt-zlozony)
- **Moc:** -
- **Postać farmaceutyczna:** Roztwór do infuzji
- **Droga podania:** dożylna
- **Kategoria dostępności:** Lz
- **Kod ATC:** B05BA10
- **Liczba opakowań:** 2
- **Numer pozwolenia:** 02618
- **Podmiot odpowiedzialny:** Baxter Polska Sp. z o.o.
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/substytuty-krwi-i-roztwory-perfuzyjne/aminomel-10-e-rozt-inf-baxter
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/substytuty-krwi-i-roztwory-perfuzyjne/aminomel-10-e-rozt-inf-baxter.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/479/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/479/characteristic

## Dostępne opakowania (2)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 1 butelka 500 ml | 5909990261819 | Lz | — | Trudno dostępny (2/5) | — |
| 1 butelka 1000 ml | 5909990261826 | Lz | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek AMINOMEL 10E i w jakim celu się go stosuje?
Lek AMINOMEL 10E jest jałowym roztworem, zawierającym:
aminokwasy – substancje wykorzystywane przez organizm do budowy białek.
elektrolity – związki chemiczne zapewniające prawidłowe funkcjonowanie organizmu.

Lek AMINOMEL 10E jest stosowany jako składnik żywienia pozajelitowego, zapewniający podaż
składników niezbędnych do syntezy białka:
• zwłaszcza u pacjentów po ciężkich urazach i urazach mnogich
• w ostrych i przewlekłych chorobach wymagających stosowania żywienia pozajelitowego
• w przypadku dużych zabiegów operacyjnych przebiegających z dużym niedoborem białka
(przed, w czasie i po operacji).

### 2. Informacje ważne przed podaniem leku AMINOMEL 10E

Kiedy nie podawać leku AMINOMEL 10E
- jeśli pacjent ma uczulenie na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników
tego leku (wymienionych w punkcie 6);
- jeśli przepływ krwi w organizmie nie jest odpowiedni(wstrząs);
- jeśli ilość tlenu dostarczana do komórek jest niewystarczająca (niedotlenienie komórkowe);
- jeśli u pacjenta występuje stan, w którym płuca są wypełnione płynem (obrzęk płuc);
- jeśli we krwi pacjenta występuje za wysokie stężenie potasu (hiperkaliemia);
- jeśli we krwi pacjenta występuje za wysokie stężenie sodu (hipernatremia);
- jeśli we krwi pacjenta występuje za wysokie stężenie magnezu (hipermagnezemia);
- jeśli u pacjenta występuje problem z wykorzystaniem niektórych aminokwasów (zaburzenia
metabolizmu aminokwasów);

Lekarz skontroluje stan pacjenta przed rozpoczęciem infuzji, szczególnie jeśli pacjent ma zaburzenia
wątroby, nerek, serca lub układu krążenia.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem stosowania leku AMINOMEL 10E należy porozumieć się z lekarzem lub
pielęgniarką.

Jeśli wystąpią jakiekolwiek nieprawidłowe oznaki lub objawy reakcji alergicznej, takie jak gorączka,
dreszcze, wysypka, trudności w oddychaniu, nadmierne pocenie się, nudności lub ból głowy, należy
powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce: infuzja będzie natychmiast przerwana.

AMINOMEL może powodować powstawanie małych cząstek we krwi. Jeśli wystąpią trudności w
oddychaniu lub uczucie skrócenia oddechu, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce:
infuzja będzie natychmiast przerwana.

Stosowanie niektórych leków i niektóre choroby mogą zwiększać ryzyko rozwoju zakażenia lub
sepsy (obecność bakterii we krwi). Szczególne ryzyko zakażenia lub sepsy występuje, jeśli w żyle
umieszczona jest rurka (cewnik dożylny). Lekarz będzie uważnie obserwował pacjenta, czy nie
występują u niego objawy zakażenia.

Jeśli pacjent jest znacznie niedożywiony, tak że wymaga podawania żywienia przez żyłę, zaleca się
aby żywienie pozajelitowe rozpoczynać powoli i ostrożnie.

Dzieci
Preparatu AMINOMEL 10E nie wolno stosować do żywienia pozajelitowego dzieci poniżej 2 roku
życia, ponieważ jego skład aminokwasów nie jest odpowiedni dla tych pacjentów.

Osoby w podeszłym wieku
U osób w podeszłym wieku preparat AMINOMEL 10E należy podawać z ostrożnością, biorąc pod
uwagę zmniejszoną czynność wątroby, nerek i serca oraz inne leki przyjmowane przez tych
pacjentów.

AMINOMEL 10E będzie stosowany tylko, jeśli roztwór jest przejrzysty, wolny od cząstek, a
pojemnik nieuszkodzony.

Pacjent będzie miał wykonywane regularne badanie krwi i moczu w trakcie podawania produktu
AMINOMEL. To pozwoli upewnić się, że pacjent otrzymuje właściwe ilości roztworu i ,w razie
potrzeby, będzie dodatkowo leczony. Jeśli produkt AMINOMEL będzie podawany bardzo małemu
dziecku, kontrola będzie bardziej szczegółowa.

W trakcie leczenia lekarz zleci kontrolę gospodarki wodno-elektrolitowej i równowagi kwasowozasadowej.

Roztwory aminokwasów mogą zwiększać stężenie związków amoniaku we krwi. Lekarz wykona
badanie krwi w tym kierunku.

Lekarz zleci regularne monitorowanie stanu pacjentów, u których występuje:
- nieprawidłowy metabolizm aminokwasów
- problemy z wątrobą, nerkami, sercem lub krążeniem
- niewydolność wątroby, z powodu ryzyka wystąpienia lub pogorszenia wcześniejszych zaburzeń
neurologicznych z hiperamonemią (za wysokie stężenie amoniaku we krwi)
- niewydolność nerek, szczególnie w przypadku jednoczesnego występowania hiperkaliemii (za
wysokie stężenie potasu we krwi), czynnik ryzyka wystąpienia lub pogorszenia kwasicy
metabolicznej lub hiperazotemii (za wysokie stężenie azotu we krwi) w następstwie
nieprawidłowego klirensu kreatyniny.

Należy pamiętać, że roztwór ten jest tylko jednym ze składników żywienia pozajelitowego. Jeśli nie
zalecono inaczej, dla ustalenia w pełni zbilansowanej diety należy równocześnie zapewniać

dodatkową podaż składników energetycznych (uwzględniając indywidualne zapotrzebowanie na
niezbędne kwasy tłuszczowe), elektrolitów, witamin i mikroelementów.

Przy jednoczesnym stosowaniu roztworów o wysokich stężeniach glukozy może być niezbędne
podanie insuliny w celu zapobieżenia zbyt wysokim stężeniom glukozy we krwi.

Stosować ostrożnie w przypadku podwyższonej osmolarności surowicy.

Lek AMINOMEL 10E a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub pielęgniarce o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować.

Należy zachować szczególną ostrożność podczas podawania leku AMINOMEL u pacjentów
leczonych kortykosteroidami, które mogą zwiększać ryzyko zatrzymywania sodu i płynów.

AMINOMEL zawiera potas. Należy zachować szczególną ostrożność podczas podawania produktu
AMINOMEL u pacjentów stosujących leki moczopędne, inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE)
lub antagonistów receptora angiotensyny II (leki przeciwnadciśnieniowe) lub leki immunosupresyjne.
Leki te mogą zwiększać stężenie potasu we krwi.

Zaleca się ostrożność podczas podawania leku AMINOMEL u pacjentów stosujących tiazydowe leki
moczopędne lub witaminę D, ponieważ leki te mogą zwiększać stężenie wapnia we krwi.

Ciąża, karmienie piersią i wpływ na płodność
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku. Lekarz zdecyduje czy
pacjenka może przyjmować AMINOMEL 10E.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Nie przeprowadzono badań nad wpływem leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania
maszyn.

### 3. Jak podawać lek AMINOMEL 10E?
Do wlewu dożylnego (przez cewnik w żyle głównej).

W celu pokrycia zapotrzebowania energetycznego w żywieniu pozajelitowym, roztwory
aminokwasów podawaje się zwykle w połączeniu z roztworami węglowodanów.

Dawkowanie i prędkość wlewu dożylnego

Jeżeli nie zalecono inaczej przy prawidłowej przemianie materii, należy stosować poniższe wytyczne:

AMINOMEL 10E
Maksymalna prędkość wlewu:
- w ml/kg mc./godz. do
- w g/kg mc./godz. do
- krople/min. (przy wadze 70 kg) ok.

1 ml
0,1 g

Zalecana dawka dobowa:
do pokrycia minimalnego zapotrzebowania na aminokwasy
wynoszącego 0,8 – 1,0 g/kg mc.:
- ml/kg mc. 8 – 10 ml
Maksymalna dawka dobowa:
w katabolicznych stanach przemiany materii podaż aminokwasów

należy zwiększyć do 2,0 g/kg mc., mając na względzie utrzymanie
równowagi płynów i właściwą podaż energii, co odpowiada:
- ml/kg mc. 20 ml

Nie zaleca się przekraczać maksymalnej dobowej podaży płynów wynoszącej 40 ml/kg mc. u
pacjentów dorosłych odżywianych pozajelitowo.

Stosować tylko, jeśli roztwór jest przejrzysty i prawie bezbarwny a pojemnik nieuszkodzony.

U dzieci zaleca się stosowanie roztworów przeznaczonych do stosowania pediatrycznego.

Czas stosowania zależy od możliwości zmiany na kompletne żywienie dojelitowe lub dietę doustną.

Roztwór przeznaczony do jednorazowego użycia.

Lek AMINOMEL 10E należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W przypadku
wątpliwości należy skontaktować się z lekarzem.

Podanie większej niż zalecana dawki leku AMINOMEL 10E
AMINOMEL będzie podawany przez lekarza, dlatego jest mało prawdopodobne, że pacjentowi
zostanie podane zbyt dużo leku. Jeśli pacjent ma obawy, że dostał zbyt dużo leku, powinien
powiedzieć o tym lekarzowi lub pielęgniarce.

Zbyt duża dawka lub zbyt szybki wlew może powodować objawy nietolerancji, takie jak nudności,
dreszcze i wymioty oraz istotne klinicznie straty aminokwasów przez nerki. Mogą także wystąpić
zaburzenia składu chemicznego krwi i moczu, zwiększenie stężenia azotu i kwasowości krwi. W
takich przypadkach wlew powinien być natychmiast przerwany, a pacjent może zostać poddany
leczeniu, w zależności od objawów.

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.

Nie stwierdzono działań niepożądanych przy właściwym stosowaniu.

Następujące działania niepożądane zgłaszano podczas stosowania produktów o podobnym składzie, z
nieznaną częstością występowania (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych
danych).

Ciężkie reakcje alergiczne (nadwrażliwość, reakcje anafilaktyczne i rzekomoanafilaktyczne), takie jak:
- niestabilny stan krążeniowy z zagrożeniem życia (sinica, niedotlenienie, wstrząs)
- głośny oddech (świst krtaniowy)
- ucisk w gardle
- zwiększona częstość oddychania (hiperwentylacja)
- wymioty, mdłości (nudności)
- ból w jamie ustnej
- obrzęki, uderzenia gorąca
- zaczerwienienie skóry (rumień), bladość skóry (zblednięcie)
- ból głowy
- przyspieszona czynność serca (tachykardia), odczuwalne bicie serca (kołatanie serca)
- niskie ciśnienie krwi (niedociśnienie), wysokie ciśnienie krwi (nadciśnienie)
- zwiększony przepływ krwi (przekrwienie)
- trudności w oddychaniu (duszność)
- świszczący oddech

pokrzywka lub wysypka skórna (podobna do pokrzywki), uczucie swędzenia (świąd)
- unoszenie się włosów na skórze (jeżenie się włosów)
- zimne poty
- bóle stawów, bóle mięśni
- uczucie pieczenia
- ból w klatce piersiowej, dyskomfort w klatce piersiowej
- utrata energii, uczucie osłabienia (niemoc)
- złe samopoczucie
- obrzęki kończyn (obrzęk obwodowy)
- zwiększenie temperatury ciała, gorączka, dreszcze

Inne działania niepożądane to:
- zwiększenie stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia)
- trudności w oddychaniu (zaburzenia oddychania)
- zwiększenie stężenia amoniaku we krwi (hiperamonemia)
- niewydolność wątroby, uszkodzenie wątroby (marskość wątroby)
- zwłóknienie wątroby
- zaburzenia usuwania żółci (cholestaza)
- stłuszczenie wątroby
- obrzęk pęcherzyka żółciowego (zapalenie pęcherzyka żółciowego)
- powstawanie kamieni żółciowych (kamica pęcherzyka żółciowego)
- zwiększenie stężenia azotu we krwi (azotemia)
- ból, rumień, zwiększona ciepłota, obrzęk i stwardnienie w miejscu podania infuzji, zapalenie
żyły w miejscu podania, powstawanie zakrzepów krwi miejscu podania infuzji.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, należy zwrócić się do lekarza lub pielęgniarki.
Dotyczy to również wszelkich objawów niepożądanych niewymienionych w tej ulotce.
Działania niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
PL 02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
e-mail: ndl@urpl.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat
bezpieczeństwa stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek AMINOMEL 10E?
Przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w temperaturze poniżej 25oC. Chronić przed światłem.

Po otwarciu pojemnika roztwór należy zużyć niezwłocznie.

Nie stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na etykiecie butelki. Termin
ważności oznacza ostatni dzień danego miesiąca.

Nie używać, jeżeli roztwór nie jest przejrzysty, a pojemnik jest uszkodzony.

AMINOMEL przeznaczony jest do jedorazowego użytku. Nie należy stosować częściowo zużytego
roztworu. Wszelkie niewykorzystane resztki powinny być bezpiecznie usunięte po użyciu przez
fachowy personel medyczny.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek AMINOMEL 10E
Lek AMINOMEL 10E zawiera roztwór L-aminokwasów (100 g/l) z elektrolitami.

- Substancjami czynnymi leku są:

1000 ml roztworu do infuzji zawiera:
AMINOMEL 10E
Substancje czynne:
L-izoleucyna 5,85 g
L-leucyna 6,24 g
L-lizyny octan
(w przeliczeniu na lizynę)
10,02 g
7,10 g
L-metionina 4,68 g
L-fenyloalanina 5,40 g
L-treonina 5,00 g
L-tryptofan 2,00 g
L-walina 5,00 g
L-arginina 9,66 g
L-histydyna 3,30 g
L-alanina 15,50 g
Kwas L-glutaminowy 5,00 g
Glicyna 7,55 g
L-prolina 7,50 g
L-ornityny chlorowodorek
(w przeliczeniu na ornitynę)
2,42 g
1,90 g
Kwas L-asparaginowy 1,91 g
L-seryna 4,30 g
Acetylocysteina
(w przeliczeniu na cysteinę)
0,673 g
0,50 g
N-acetylo-L-tyrozyna
(w przeliczeniu na tyrozynę)
2,00 g
1,62 g
Sodu octan trójwodny 3,456 g
Sodu wodorotlenek 1,324 g
Sodu chlorek 0,625 g
Potasu chlorek 3,355 g
Magnezu chlorek sześciowodny 1,017 g
Wapnia chlorek dwuwodny 0,735 g

Co odpowiada następującemu składowi jonowemu elektrolitów (mmol/l):
AMINOMEL 10E
Na+ 69
K+ 45
Ca++ 5
Mg++ 5
Chlorki− 90
Octany- 74
L-jabłczany- 22

Dodatkowe informacje:

AMINOMEL 10E
Teoretyczna osmolarność (mOsm/l)
Wartość pH
Kwasowość miareczkowa (mmol/l;
do pH = 7,4)
Zawartość N (g/l)
Wartość energetyczna: (kJ/l)
(kcal/l)

6,0 – 6,3
18 – 25

15,6

Pozostałe składniki to: woda do wstrzykiwań, disodu edetynian dwuwodny i kwas jabłkowy, do
ustalenia pH.

Jak wygląda lek AMINOMEL 10E i co zawiera opakowanie
Lek AMINOMEL 10E jest przejrzystym i jałowym roztworem zawierającym aminokwasy i
elektrolity.

Butelki szklane zawierające 500 ml lub 1000 ml roztworu do infuzji.

Podmiot odpowiedzialny i wytwórca

Podmiot odpowiedzialny
Baxter Polska Sp. z o.o.
Ul. Kruczkowskiego 8
00-380 Warszawa

Wytwórca
Bieffe Medital S.p.A.
Via Nuova Provinciale
23034 Grosotto
Włochy

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do przedstawiciela podmiotu
odpowiedzialnego.
Baxter Polska Sp. z o.o.
ul. Kruczkowskiego 8
00-380 Warszawa
tel.: 22 4883 777

Baxter, Aminomel– znaki towarowe zastrzeżone dla Baxter International Inc.

Informacje przeznaczone wyłącznie dla fachowego personelu medycznego:

Podawanie i postępowanie z produktem

Nie używać, jeżeli roztwór nie jest przejrzysty, prawie bezbarwny, a pojemnik jest uszkodzony.

Po otwarciu pojemnika roztwór należy zużyć niezwłocznie. Nie należy go przechowywać do
wykorzystania w kolejnej infuzji. Nie wolno podłączać powtórnie częściowo zużytego pojemnika.

Podczas wprowadzania dodatków do pojemnika:
• muszą być zachowane warunki aseptyczne.
• należy sprawdzić stabilność i zgodność dodawanych składników.
• przygotować miejsce na pojemniku, służące do wstrzyknięcia dodatku.
• przebić wejście i wstrzyknąć dodatek za pomocą igły do wstrzyknięć lub zestawu
przetaczającego.
• wymieszać dokładnie roztwór z dodatkowym składnikiem.
• sprawdzić końcowy roztwór, czy nie występuje zmiana barwy lub widoczne cząstki.
• sprawdzić czy nie występują nieszczelności w pojemniku
• upewnić się, że dodawane składniki były przechowywane zgodnie z zaleceniami.

Dodatkowe składniki
• dodatki mogą być niezgodne z produktem Aminomel.
• jak w przypadku wszystkich roztworów do stosowania pozajelitowego, przed wprowadzeniem
dodatkowych składników należy sprawdzić ich zgodność z roztworem. Przed dodaniem
substancji lub leku, należy ocenić, czy są one rozpuszczalne i (lub) stabilne w wodzie i czy
zakres pH produktu Aminomel jest odpowiedni. Po dodaniu należy sprawdzić roztwór, czy nie
występuje zmiana barwy, wytrącenie osadu, pojawienie się nierozpuszczalnych kompleksów
lub kryształów.
• należy zapoznać się z instrukcją stosowania dodawanego leku oraz innym, właściwym
piśmiennictwem.
• roztwory aminokwasów nie powinny być mieszane z innymi lekami z uwagi na zwiększone
ryzyko zakażeń oraz możliwość wystąpienia niezgodności.
• dodatki muszą być wprowadzane z zachowaniem techniki aseptycznej. Po wprowadzeniu
dodatków roztwór należy dokładnie wymieszać. Nie przechowywać roztworu zawierającego
dodatki.
• dodanie zbyt dużej ilości wapnia i fosforanów zwiększa ryzyko tworzenia osadów fosforanu
wapnia.

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

AMINOMEL 10E roztwór do infuzji
AMINOMEL 12,5E roztwór do infuzji

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

1000 ml roztworu do infuzji zawiera:

Aminomel 10E 12,5E
Substancje czynne:
L-izoleucyna 5,85 g 7,31 g
L-leucyna 6,24 g 7,80 g
L-lizyny octan
(w przeliczeniu na lizynę)
10,02 g
7,10 g
12,53 g
8,88 g
L-metionina 4,68 g 5,85 g
L-fenyloalanina 5,40 g 6,75 g
L-treonina 5,00 g 6,25 g
L-tryptofan 2,00 g 2,50 g
L-walina 5,00 g 6,25 g
L-arginina 9,66 g 12,08 g
L-histydyna 3,30 g 4,13 g
L-alanina 15,50 g 19,38 g
Kwas L-glutaminowy 5,00 g 6,25 g
Glicyna 7,55 g 9,44 g
L-prolina 7,50 g 9,38 g
L-ornityny chlorowodorek
(w przeliczeniu na ornitynę)
2,42 g
1,90 g
3,02 g
2,37 g
Kwas L-asparaginowy 1,91 g 2,39 g
L-seryna 4,30 g 5,38 g
Acetylocysteina
(w przeliczeniu na cysteinę)
0,673 g
0,50 g
0,84 g
0,625 g
N-acetylo-L-tyrozyna
(w przeliczeniu na tyrozynę)
2,00 g
1,62 g
2,50 g
2,03 g
Sodu octan trójwodny 3,456 g 4,320 g
Sodu wodorotlenek 1,324 g 1,664 g
Sodu chlorek 0,625 g 0,780 g
Potasu chlorek 3,355 g 4,194 g
Magnezu chlorek sześciowodny 1,017 g 1,270 g
Wapnia chlorek dwuwodny 0,735 g 0,919 g

Co odpowiada następującemu składowi jonowemu elektrolitów (mmol/l i mEq/l):

Aminomel 10E 12,5E
mmol/l mEq/l mmol/l mEq/l
Na+ 69 69 87 87
K+ 45 45 56,25 56,5
Ca++ 5 10 6 12
Mg++ 5 10 6 12
Chlorki− 90 90 112,5
112,5
Octany- 74 74 92,5
92,5
L-jabłczany- 22 22 28

Dodatkowe informacje:

Aminomel 10E 12,5E
Teoretyczna osmolarność (mOsm/l)
pH:
Kwasowość miareczkowa (mmol/l;
do pH=7,4)
Zawartość azotu (g/l)
Wartość energetyczna: (kJ/l)
(kcal/l)

6,0 – 6,3
18 – 25

15,6

6,0 – 6,3
22 – 30

19,5

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Roztwór do infuzji.
Aminomel 10E: roztwór L-aminokwasów (100 g/l) z elektrolitami;
Aminomel 12,5E: roztwór L-aminokwasów (125 g/l) z elektrolitami.

Jałowy roztwór, nie zawierający pirogenów.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Jako składnik żywienia pozajelitowego, zapewniający podaż składników niezbędnych do
syntezy białka, zwłaszcza u pacjentów po ciężkich urazach i urazach mnogich, w ostrych i
przewlekłych chorobach wymagających stosowania żywienia pozajelitowego, w przypadku
dużych zabiegów operacyjnych przebiegających z dużym niedoborem białka (przed, w czasie i
po operacji).

W żywieniu pozajelitowym roztwory aminokwasów należy zazwyczaj łączyć z roztworami
węglowodanów w celu pokrycia zapotrzebowania energetycznego.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
Każdą niezużytą część roztworu Aminomel należy zniszczyć i nie stosować do dalszych
domieszek.

Jeżeli nie zalecono inaczej, przy prawidłowej przemianie materii należy stosować poniższe
wytyczne:

Aminomel 10E 12,5E
Maksymalna prędkość wlewu:
- w ml/kg mc./godz. do
- w g/kg mc./godz. do
- krople/min. (przy wadze 70 kg) ok.

1 ml
0,1 g

0,8 ml
0,1 g

Zalecana dawka dobowa:
do pokrycia minimalnego zapotrzebowania na aminokwasy wynoszącego
0,8 – 1,0 g/kg mc.:
- ml/kg mc. 8 – 10 ml 6,4 – 8 ml
Maksymalna dawka dobowa:
w katabolicznych stanach przemiany materii podaż aminokwasów należy
zwiększyć do 2,0 g/kg mc., mając na względzie utrzymanie równowagi
płynów i właściwą podaż energii, co odpowiada:
- ml/kg mc. 20 ml 16 ml

Nie zaleca się przekraczać maksymalnej dobowej podaży płynów wynoszącej 40 ml/kg mc. u
pacjentów dorosłych odżywianych pozajelitowo.
(patrz punkt 4.4 odnośnie monitorowania i zaleceń do żywienia pozajelitowego)

Sposób podawania
U dzieci zaleca się stosowanie roztworów przeznaczonych do stosowania pediatrycznego.

Jeśli konieczne jest długotrwałe żywienie pozajelitowe należy rozważyć jednoczesne podanie
emulsji tłuszczowych w celu uniknięcia niedoboru niezbędnych kwasów tłuszczowych.

Aminomel przeznaczony jest do podawania w ciągłej dożylnej infuzji kroplowej przez cewnik
w żyle głównej.

W przypadku rozważania podania obwodowego musi być uwzględniona osmolarność danego
roztworu do infuzji.

Szybkość infuzji musi być dostosowana z uwzględnieniem podawanej dawki, dobowej
objętości podaży oraz czasu trwania infuzji.

Czas stosowania zależy od możliwości zmiany na kompletne żywienie dojelitowe lub dietę
doustną.

Produkty lecznicze do podawania pozajelitowego należy przed podaniem ocenić wizualnie na
obecność cząstek i zmianę barwy.

#### 4.3 Przeciwwskazania

Aminomel jest przeciwskazany do stosowania u pacjentów, u których występuje:

- znana nadwrażliwość na którąkolwiek substancję czynną lub pomocniczą lub składnik
opakowania;
- niestabilny stan krążeniowy z zagrożeniem życia (wstrząs);
- niedotlenienie komórkowe;
- obrzęk płuc;
- istotnie zwiększone stężenie sodu, potasu lub magnezu w osoczu;
- wrodzone zaburzenia metabolizmu aminokwasów.

Aminomel należy stosować ze szczególną ostrożnością u pacjentów, u których występuje:
- przewodnienie;
- nieprawidłowy metabolizm aminokwasów;
- kwasica;
- hiponatremia;
- hiperkaliemia.

Indywidualny dobór dawki wymagany jest w przypadku niewydolności wątroby, nerek,
nadnerczy, serca lub płuc.

Nie należy stosować produktu Aminomel do żywienia pozajelitowego dzieci poniżej 2 roku
życia, ponieważ jego skład aminokwasów nie spełnia wymagań stawianych preparatom dla tych
pacjentów.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Aminomel nie jest wskazany do leczenia zasadowicy hipochloremiczno-hipokaliemicznej i
należy stosować go z ostrożnością u pacjentów z zasadowicą hipochloremicznohipokaliemiczną.

Aminomel nie jest przeznaczony do stosowania u pacjentów z hiperkaliemią.

Aminomel nie jest wskazany do leczenia hipomagnezemii.

Aminomel nie jest wskazany do leczenia hipokalcemii.

OSTRZEŻENIA

• Podczas podawania roztworów aminokwasów i roztworów wieloelektrolitowych jako
składników żywienia pozajelitowego zgłaszano występowanie reakcji
anafilaktycznych/rzekomoanafilaktycznych i innych reakcji nadwrażliwości/ reakcji na
infuzję (patrz punkt 4.8). Infuzja musi być natychmiast zatrzymać, jeśli wystąpią
jakiekolwiek objawy przedmiotowe lub podmiotowe reakcji nadwrażliwości.

• U pacjentów otrzymujących żywienie pozajelitowe zgłaszano występowanie osadów w
naczyniach płucnych. Niektóre przypadki zakończyły się zgonem. Dodanie zbyt dużej
ilości wapnia i fosforanów zwiększa ryzyko tworzenia osadów fosforanu wapnia. Osady
zgłaszano nawet jeśli w roztworze nie było soli fosforanowych.
Zgłaszano również precypitaty w miejscach linii odległych od filtra umieszczonego na
linii wlewu, oraz podejrzenie tworzenie osadów in vivo.
W przypadku wystąpienia objawów niewydolności oddechowej, należy przerwać infuzję
i rozpocząć diagnostykę medyczną.
Poza kontrolą roztworu, należy okresowo sprawdzać czy osady nie występują w zestawie
do infuzji i w cewniku.

• Z powodu stosowania cewników dożylnych do podawania żywienia pozajelitowego,
nieodpowiedniego postępowania z cewnikami lub podania zakażonych roztworów, mogą
wystąpić zakażenia i sepsa. Do wystąpienia powikłań infekcyjnych może predysponować
stosowanie immunosupresji oraz inne czynniki, takie jak hiperglikemia, niedożywienie i
(lub) stan choroby podstawowej. Uważne monitorowanie objawów i wyników badań
laboratoryjnych celem wykrycia dreszczy/gorączki, leukocytozy, komplikacji
technicznych związanych ze sprzętem do dostępu dożylnego, hiperglikemii, może pomóc
we wczesnym rozpoznaniu zakażenia.
Liczbę powikłań septycznych można zmniejszyć poprzez zwiększenie nacisku na
stosowanie technik aseptycznych podczas umieszczania i utrzymywania cewnika, a także
w trakcie przygotowania płynów do żywienia.

• Odżywianie pacjentów ciężko niedożywionych może spowodować wystąpienie zespołu
ponownego odżywienia, który charakteryzuje się przesunięciem potasu, fosforanów i
magnezu do wnętrza komórek, ponieważ u pacjenta zaczynają przeważać przemiany
anaboliczne. Może także wystąpić niedobór tiaminy oraz zatrzymanie płynów. Takim
powikłaniom można zapobiec prowadząc uważne monitowanie i powoli zwiększając
podaż substancji odżywczych, jednocześnie unikając przekarmiania.

• Infuzja roztworów hipertonicznych do żyły obwodowej może powodować podrażnienie
żyły (patrz punkt 4.8).

• Nie należy podłączać opakowań seryjnie, aby uniknąć zatorów powietrznych,
spowodowanych resztkowym powietrzem, zawartym w pierwszym opakowaniu.

• Zachować ostrożność w przypadku podwyższonej osmolarności surowicy.

Ryzyko przeciążenia płynami i (lub) rozpuszczonymi substancjami oraz zaburzenia
elektrolitowe
• W zależności od objętości płynu i szybkości infuzji, podanie dożylne produktu
Aminomel może powodować:
- przeciążenie płynami, skutkujące nadmiernym nawodnieniem/hiperwolemią i np.
stanami zastoju, w tym zastojem w krążeniu płucnym i obrzękami;
- klinicznie istotne zaburzenia elektrolitowe i zaburzenia równowagi kwasowozasadowej (patrz także „Stosowanie u dzieci i młodzieży”).

Stosowanie u pacjentów z hipermagnezemią lub ryzykiem wystąpienia hipermagnezemii
Roztwory zawierające magnez należy stosować z ostrożnością u pacjentów:
• z hipermagnezemią lub stanami predysponującymi do wystąpienia hipermagnezemii, w
tym m.in w ciężkiej niewydolności nerek lub leczeniu magnezem, np. w stanie
przedrzucawkowym.
• miastenią.

Stosowanie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek
• Aminomel należy podawać ze szczególną ostrożnością pacjentom z ciężką
niewydolnością nerek. Podanie produktu Aminomel tym pacjentom może skutkować
retencją sodu i (lub) potasu.

ŚRODKI OSTROŻNOŚCI

• Należy odpowiednio kontrolować sytuację kliniczną i stan pacjenta, co powinno
obejmować określenie równowagi wodno-elektrolitowej, osmolarność surowicy,

równowagę kwasowo-zasadową, stężenie glukozy we krwi oraz czynność wątroby i
nerek.

• W szczególności, stan kliniczny i parametry laboratoryjne muszą być kontrolowane u
pacjentów z:
- zaburzeniami metabolizmu aminokwasów
- niewydolnością wątroby, z powodu ryzyka wystąpienia lub pogorszenia wcześniejszych
zaburzeń neurologicznych w związku z hiperamonemią. Pacjentów z chorobą wątroby w
wywiadzie lub niewydolnością wątroby należy monitorować w kierunku wystąpienia
objawów hiperamonemii.
- niewydolnością nerek, szczególnie w przypadku jednoczesnego występowania
hiperkaliemii, z czynnikami ryzyka wystąpienia lub pogorszenia kwasicy metabolicznej
lub z hiperazotemią w następstwie nieprawidłowego klirensu kreatyniny.

• należy pamiętać, że roztwór ten jest tylko jednym ze składników wymaganym w
żywieniu pozajelitowym. Dla ustalenia całkowitego żywienia pozajelitowego musi być
zapewniona równoczesna podaż składników energetycznych (uwzględniając
odpowiednią podaż niezbędnych kwasów tłuszczowych), elektrolitów, witamin i
pierwiastków śladowych.

• przy jednoczesnym stosowaniu roztworów o wysokich stężeniach glukozy, może być
niezbędne podanie insuliny w celu zapobieżenia zbyt wysokim stężeniom glukozy we
krwi.

• niepożądane skutki metaboliczne mogą wyniknąć z podania niewłaściwych substancji
odżywczych lub nadmiernej ilości lub też z niewłaściwej kompozycji dodatkowych
składników względem potrzeb danego pacjenta.

• roztwory aminokwasów należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobą wątroby
w wywiadzie lub niewydolnością wątroby.
U tych pacjentów należy uważnie kontrolować parametry czynności wątroby, ze względu
na konieczność monitorowania możliwych objawów hiperamonemii (patrz poniżej).

• u pacjentów otrzymujących żywienie pozajelitowe mogą wystąpić powikłania wątrobowe
(w tym cholestaza, stłuszczenie wątroby, zwłóknienie i marskość wątroby, co może
powodować niewydolność wątroby, a także zapalenie i kamicę pęcherzyka żółciowego),
z tego powodu należy ich odpowiednio monitorować. Pacjentów, u których występują
nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych lub inne objawy zaburzeń wątroby i dróg
żółciowych, należy skonsultować z lekarzem specjalizującym się w chorobach wątroby w
celu zidentyfikowania możliwych przyczyn i czynników współistniejących oraz
możliwych interwencji terapeutycznych i postępowania profilaktycznego.

• u pacjentów otrzymujących roztwory aminokwasów może wystąpić zwiększenie stężenia
amoniaku we krwi i hiperamonemia. U niektórych pacjentów może to wskazywać na
istnienie wrodzonych zaburzeń metabolizmu aminokwasów (patrz punkt 4.3) lub
niewydolność wątroby. W zależności od stopnia nasilenia oraz etiologii, hiperamonemia
może wymagać natychmiastowej interwencji. Jeśli wystąpią objawy hiperamonemii,
należy przerwać podawanie produktu i ponownie ocenić stan kliniczny pacjenta.

• podczas podawania pozajelitowo roztworów zawierających aminokwasy zgłaszano
występowanie azotemii, która może wystąpić zwłaszcza przy niewydolności nerek.

• stosować z ostrożnością u pacjentów z obrzękiem płuc lub z niewydolnością serca.
Należy uważnie monitorować status płynów.

• stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością nerek. U tych pacjentów należy
uważnie monitorować status płynów i elektrolitów.

• w trakcie leczenia należy kontrolować gospodarkę wodno-elektrolitową i równowagę
kwasowo-zasadową.

Stosowanie u pacjentów z hiperkalcemią lub ryzykiem wystąpienia hiperkalcemii
• roztwory zawierające wapń należy stosować z ostrożnością u pacjentów z:
- hiperkalcemią lub stanami predysponującymi do wystąpienia hiperkalcemii.
- wapniowymi kamieniami nerkowymi lub występowaniem takich kamieni w wywiadzie.

Podawanie krwi antykoagulowanej/konserwowanej cytrynianem
• nie należy podawać produktu Aminomel przez te same dreny do infuzji co krew lub
produkty krwiopochodne, chyba że zostało udokumentowane bezpieczeństwo takiego
postępowania.
• ze względu na ryzyko wykrzepiania, spowodowanego wapniem zawartym w składzie
produktu Aminomel, nie wolno go dodawać lub podawać równocześnie przez te same
dreny do infuzji, co krew antykoagulowana/konserwowana cytrynianem.

Interakcie z ceftriaksonem
• u pacjentów starszych niż 28 dni (w tym również dorosłych pacjentów) nie wolno
podawać ceftriaksonu równocześnie przez tą samą linię do infuzji, co roztwory dożylne
zawierające wapń, w tym produkt Aminomel (np. poprzez łącznik typu Y).

Jeśli do kolejnego podania używana jest ta sama linia infuzyjna, należy ją starannie
przepłukać pomiędzy infuzjami odpowiednim, zgodnym farmaceutycznie roztworem.
Ceftriaksonu nie wolno mieszać z roztworami zawierającymi wapń, w tym z produktem
Aminomel.

Stosowanie u dzieci
Nie należy stosować produktu Aminomel u niemowląt w wieku poniżej 2 lat, ponieważ jego
skład aminokwasów nie spełnia wymagań stawianych preparatom dla tych pacjentów (patrz
punkt 4.3). U dzieci zaleca się stosowanie roztworów aminokwasów przeznaczonych do
stosowania pediatrycznego.

Osoby w podeszłym wieku
Zasadniczo, u pacjentów w podeszłym wieku dawkę należy dobierać z ostrożnością, biorąc pod
uwagę zwiększoną częstość występowania obniżonej czynności wątroby, nerek i serca, oraz
choroby współistniejące i farmakoterapię.

#### 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Należy zachować ostrożność podczas podawania produktu Aminomel 12,5E pacjentom
stosującym leki, które mogą zwiększać ryzyko zatrzymywania sodu i płynów, takie jak
kortykosteroidy.

Zaleca się ostrożność podczas podawania produktu Aminomel 10E pacjentom stosującym leki,
które mogą zwiększać ryzyko zatrzymywania płynów, takie jak kortykosteroidy.

Ze względu na zawartość potasu, należy zachować ostrożność podczas podawania produktu
Aminomel pacjentom leczonym środkami lub produktami, które mogą powodować
hiperkaliemię lub zwiększać ryzyko wystąpienia hiperkaliemii, takimi jak leki moczopędne,
oszczędzające potas (amiloryd, spironolakton, triamteren), inhibitory ACE, antagoniści
receptora angiotensyny II lub leki immunosupresyjne, jak takrolimus i cyklosporyna.

Ze względu na zawartość wapnia, Aminomel może nasilać działanie naparstnicy i powodować
ciężkie lub zakończone zgonem zaburzenia rytmu serca. Z tego względu, u pacjentów
leczonych glikozydami naparstnicy, większe objętości lub większe szybkości wlewu należy
stosować z ostrożnością.

Zaleca się ostrożność podczas podawania produktu Aminomel pacjentom leczonym
tiazydowymi lekami moczopędnymi lub witaminą D, ponieważ mogą one zwiększać ryzyko
hiperkalcemii.

#### 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania produktu Aminomel u kobiet w okresie
ciąży lub karmiących piersią. Lekarz powinien uważnie rozważyć potencjalne ryzyko i korzyści
w przypadku każdego pacjenta przed zleceniem produktu Aminomel.

#### 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Brak danych dotyczących wpływu produktu Aminomel na na zdolność prowadzenia pojazdów i
obsługiwania maszyn.

#### 4.8 Działania niepożądane

Po wprowadzeniu do obrotu innych produktów o podobnym składzie, zgłaszano następujące
działania niepożądane wymienione zgodnie z Klasyfikacja układów i narządów MedDRA,
zalecanym nazewnictwem, według stopnia nasilenia, jeśli można je było określić. Częstość
występowania działań niepożądanych podana poniżej jest nieznana (częstość nie może być
określona na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia układu immunologicznego: reakcje anafilaktyczne (sinica, wstrząs, niedotlenienie,
świst krtaniowy, ucisk w gardle, hiperwentylacja, wymioty, nudności, parestezje w jamie
ustnej, ból jamy ustnej i gardła, uogólniony obrzęk, nagłe zaczerwienienie, rumień, bladość) i
reakcje rzekomoanafilaktyczne, reakcje nadwrażliwości (pokrzywka, ból głowy, tachykardia,
kołatanie serca, niedociśnienie, nadciśnienie, przekrwienie, duszność, świszczący oddech,
wysypka, świąd, jeżenie się włosów, zimne poty, bóle stawów, bóle mięśni, uczucie pieczenia,
ból w klatce piersiowej, dyskomfort w klatce piersiowej, osłabienie, złe samopoczucie, obrzęk
obwodowy, gorączka, dreszcze, zwiększenie częstości oddechów).

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: hiperkaliemia.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: zaburzenia oddychania.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: hiperamonemia, niewydolność wątroby, marskość
wątroby, zwłóknienie wątroby, cholestaza, stłuszczenie wątroby, zapalenie pęcherzyka
żółciowego, kamica pęcherzyka żółciowego.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych: azotemia

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: zator w miejscu podania infuzji, zapalenie żyły w
miejscu podania, ból w miejscu podania, rumień w miejscu podania, zwiększona ciepłota w
miejscu podania, obrzęk w miejscu podania, stwardnienie w miejscu podania.

Badania diagnostyczne: zwiększenie stężenia bilirubiny, zwiększenie aktywności enzymów
wątrobowych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych
działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do
ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego
powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem
Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu
Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
Al. Jerozolimskie 181C
PL 02-222 Warszawa
Tel.: + 48 22 49 21 301
Faks: + 48 22 49 21 309
e-mail: ndl@urpl.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

#### 4.9 Przedawkowanie

• Podanie zbyt dużej objętości produktu Aminomel może prowadzić do przeciążenia
płynami z ryzykiem wystąpienia obrzęków (obwodowych i (lub) płuc), szczególnie w
przypadku zaburzeń wydalania sodu przez nerki.

• Podanie nadmiernej ilości potasu może prowadzić do wystąpienia hiperkaliemii,
szczególnie w przypadku ciężkiej niewydolności nerek.

Podanie nadmiernej ilości wapnia może prowadzić do wystąpienia hiperkalcemii.

Podanie nadmiernej ilości magnezu może prowadzić do wystąpienia hipermagnezemii.

• W przypadku niewłaściwego stosowania (przedawkowanie i (lub) szybkość infuzji
większa niż zalecana), mogą wystąpić reakcje nietolerancji (np. nudności, dreszcze i
wymioty, a także istotna klinicznie utrata aminokwasów przez nerki), zatrucie
aminokwasami, hiperwolemia, przewodnienie, zaburzenia elektrolitowe, kwasica i (lub)
azotemia. W takich sytuacjach należy natychmiast przerwać infuzję.
Jeśli będzie to uzasadnione medycznie, może być wskazane podjęcie dalszych działań.
W ocenie przedawkowania należy także wziąć pod uwagę wszelkie dodatki w roztworze.

• Brak jest specyficznego antidotum do zastosowania w przedawkowaniu. Procedury
ratunkowe powinny obejmować środki korygujące zaistniałe zaburzenia.

### 5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

Grupa farmakoterapeutyczna: roztwory do żywienia pozajelitowego; mieszaniny: kod ATC:
B05BA10

#### 5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Aminokwasy są substratami syntezy białek. Czyste roztwory aminokwasów stosowane są w
żywieniu pozajelitowym łącznie ze składnikami będącymi źródłem energii, elektrolitami i
odpowiednią podażą płynów, co ma na celu utrzymanie lub poprawę stanu odżywienia
organizmu lub ograniczenie strat substancji odżywczych.

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Aminokwasy tworzą złożony system wzajemnie powiązanych substancji. Pomiędzy niektórymi
aminokwasami występuje bezpośrednia zależność metaboliczna (np. synteza tyrozyny odbywa
się poprzez hydroksylację fenyloalaniny). Ponadto zmiany w profilu aminokwasów mogą mieć
wpływ na inne procesy przemian spowodowane różnicami w stężeniach pojedynczych
aminokwasów lub grup aminokwasów (np. zmiany stosunku aminokwasów aromatycznych do
rozgałęzionych). Zmiany proporcji w obrębie grupy aminokwasów o podobnej strukturze
chemicznej i podobnym profilu metabolicznym mogą mieć wpływ na metabolizm całego
organizmu.
Stężenia wolnych aminokwasów w osoczu ulegają znaczącym wahaniom. Jest to zależne
zarówno od stężeń indywidualnych aminokwasów jak i stężenia wszystkich aminokwasów.
Natomiast wzajemne stosunki zawartości aminokwasów – niezależnie od ogólnego stężenia
aminokwasów i bezwzględnego stężenia pojedynczego aminokwasu – pozostają stałe.
Organizm dąży, do utrzymania substratów aminokwasów na poziomie fizjologicznym i
zapobiegania zaburzeniom równowagi w ogólnym profilu aminokwasów. Jeżeli mechanizmy
kompensacyjne organizmu funkcjonują prawidłowo, dopiero znaczne zmiany w ilości
dostarczanych substratów są w stanie zaburzyć homeostazę aminokwasów we krwi. Typowe
zmiany patologiczne w profilu aminokwasów w osoczu – wymagające leczenia
suplementacyjnego w celu przywrócenia homeostazy (w razie potrzeby za pomocą roztworów o
specjalnym składzie aminokwasów) występują wyłącznie w przypadku znacznego zaburzenia
czynności regulacyjnych takich narządów jak wątroba lub nerki.

W stanach patologicznych, przy braku podaży aminokwasów egzogennych, uwidaczniają się
typowe zmiany w profilu aminokwasów w osoczu.

W przypadku, gdy substancje odżywcze i płyny dostarczane są wyłącznie drogą pozajelitową,
podanie elektrolitów powinno być poprzedzone odpowiednimi badaniami laboratoryjnymi w
celu ustalenia ich właściwego składu w roztworze do infuzji. U pacjentów otrzymujących
indywidualnie dobrane leczenie w oparciu o te roztwory aminokwasów, podaż elektrolitów
należy również dobrać indywidualnie na podstawie wyników monitorowania terapii.

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Substancje czynne (aminokwasy) są podstawowymi i powszechnymi składnikami
metabolizowanymi przez ssaki. Dlatego też, konwencjonalne badania dotyczące
bezpieczeństwa nie są konieczne.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Woda do wstrzykiwań
Disodu edetynian dwuwodny
Kwas jabłkowy (do ustalenia pH)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Interakcje z ceftriaksonem
Interakcje z ceftriaksonem, patrz punkt 4.4.

Dodatkowe składniki
• Dodatki mogą być niezgodne z produktem Aminomel.
• Jak w przypadku wszystkich roztworów do stosowania pozajelitowego, przed
wprowadzeniem dodatkowych składników, należy sprawdzić ich zgodność z roztworem.
Przed dodaniem substancji lub leku, należy ocenić, czy są one rozpuszczalne i (lub)
stabilne w wodzie i czy zakres pH produktu Aminomel jest odpowiedni. Po dodaniu
należy sprawdzić roztwór, czy nie występuje zmiana barwy, wytrącenie osadu,
pojawienie się nierozpuszczalnych kompleksów lub kryształów.

• Należy zapoznać się z instrukcją stosowania dodawanego leku oraz innym, właściwym
piśmiennictwem.

• Roztworów aminokwasów nie powinny być podawane łącznie z innymi lekami z uwagi
na zwiększone ryzyko zakażeń oraz możliwość wystąpienia niezgodności.

• Dodatkowe substancje muszą być wprowadzane z zastosowaniem techniki aseptycznej.
Po wprowadzeniu dodatkowych składników roztwór należy dokładnie wymieszać. Nie
przechowywać roztworów zawierających dodatki.

• Dodanie zbyt dużej ilości wapnia i fosforanów zwiększa ryzyko tworzenia osadów
fosforanu wapnia (patrz punkt 4.4).

• W celu uzyskania informacji na temat niezgodności z krwią, należy zapoznać się z
punktem 4.4.

#### 6.3 Okres ważności

2 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w temperaturze poniżej 25oC. Chronić przed światłem.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Butelki szklane zawierające 500 ml lub 1000 ml.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu
leczniczego do stosowania

Nie używać, jeżeli roztwór nie jest przejrzysty i nie jest praktycznie bezbarwny, i gdy
pojemnik jest uszkodzony.

Po otwarciu pojemnika roztwór należy zużyć niezwłocznie. Nie należy go przechowywać do
wykorzystania w kolejnej infuzji. Nie wolno podłączać powtórnie częściowo zużytego
pojemnika.

Podczas dodawania substancji dodatkowych do pojemnika:
• Muszą być zachowane warunki aseptyczne.
• Należy sprawdzić stabilność i zgodność substancji dodawanych w roztworze.
• Przygotować miejsce do wstrzykiwań na pojemniku.
• Przebić wejście iniekcyjne i wstrzyknąć substancje dodatkowe za pomocą igły do
wstrzyknięć lub zestawu przetaczającego.
• Wymieszać dokładnie roztwór z dodaną substancją.
• Sprawdzić końcowy roztwór, czy nie występuje zmiana barwy lub widoczne cząstki.
• Sprawdzić czy pojemnik nie przecieka.
• Upewnić się, że dodatkowe składniki były przechowywane zgodnie z zaleceniami.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie
z lokalnymi przepisami.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Baxter Polska Sp. z o.o.
ul. Kruczkowskiego 8
00-380 Warszawa

### 8. NUMERY POZWOLEŃ NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr R/2618
Pozwolenie nr R/2619

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 06.07.1990
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 27.01.2014

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.