# Exferana

> Deferazyroksy · 360 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Exferana
- **Nazwa powszechna:** Deferasiroxum
- **Substancja czynna:** [Deferazyroksy](https://apteka.online/odpowiedniki/deferasiroxum)
- **Moc:** 360 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rpz
- **Kod ATC:** V03AC03
- **Liczba opakowań:** 4
- **Numer pozwolenia:** 26034
- **Podmiot odpowiedzialny:** Vipharm S.A.
- **Producent:** Synthon B.V.
Synthon Hispania S.L., Holandia
Hiszpania
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/wszystkie-inne-produkty-lecznicze/exferana-tabl-powl-360-mg-vipharm
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/wszystkie-inne-produkty-lecznicze/exferana-tabl-powl-360-mg-vipharm.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/43181/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/43181/characteristic

## Dostępne opakowania (4)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 30 tabl. | 5901812161833 | Rpz | 424,75 zł (dopłata od 3,20 zł) | Dobrze dostępny (4/5) | — |
| 30 tabl. \(30 x 1 tabl.\) | 5901812161840 | Rpz | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 90 tabl. | 5901812161857 | Rpz | — | Niedostępny (1/5) | — |
| 90 tabl. \(90 x 1 tabl.\) | 5901812161864 | Rpz | — | Niedostępny (1/5) | — |

## Leki refundowane

### 30 tabl. — EAN 5901812161833 · cena jedn. 14,16 zł / tabl.

| Wskazanie | Poziom | Cena 100% | Dopłata | Refundacja NFZ | Limit |
|---|---|---|---|---|---|
| Leczenie przewlekłego obciążenia żelazem spowodowanego transfuzjami krwi, gdy leczenie deferoksaminą jest przeciwwskazane lub nieodpowiednie, w następujących grupach pacjentów: - u dzieci z ciężką postacią talasemii beta z obciążeniem żelazem w wyniku częstych transfuzji krwi \(≥7 ml/kg mc. na miesiąc koncentratu krwinek czerwonych\) w wieku od 2 do 5 lat, - u dorosłych, dzieci i młodzieży z ciężką postacią talasemii beta z obciążeniem żelazem w wyniku nieczęstych transfuzji krwi \(\<7 ml/kg mc. na miesiąc koncentratu krwinek czerwonych\) w wieku 2 lat i starszych, - u dorosłych, dzieci i młodzieży z innymi rodzajami niedokrwistości w wieku 2 lat i starszych. | ryczałt | 424,75 zł | 3,20 zł | 421,55 zł | 424,75 zł |

> Ceny urzędowe (maksymalne) z obwieszczenia refundacyjnego MZ 82W. Rzeczywista dopłata zależy od poziomu odpłatności i wskazania na recepcie.

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Exferana i w jakim celu się go stosuje?
Co to jest lek Exferana
Lek Exferana zawiera substancję czynną zwaną deferazyroks. Jest to substancja chelatująca żelazo,
czyli lek stosowany w celu usunięcia nadmiaru żelaza (zwanego także obciążeniem żelazem)
z organizmu. Lek Exferana wychwytuje i usuwa nadmiar żelaza, które jest następnie wydalane
głównie z kałem.

W jakim celu stosuje się lek Exferana
Wielokrotne transfuzje krwi mogą być konieczne u pacjentów z różnymi rodzajami niedokrwistości
(na przykład talasemia, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa lub zespoły mielodysplastyczne).
Wielokrotne transfuzje krwi mogą jednak powodować gromadzenie się nadmiaru żelaza. Dzieje się
tak dlatego, że krew zawiera żelazo, a organizm nie posiada naturalnych metod usuwania nadmiaru
żelaza otrzymywanego podczas transfuzji. U pacjentów z zespołami talasemii niezależnymi od
transfuzji krwi również może się z czasem rozwinąć obciążenie żelazem, głównie w wyniku
zwiększonego wchłaniania żelaza z pożywienia, jako reakcji na małą liczbą krwinek. Z czasem żelazo
w nadmiernej ilości może spowodować uszkodzenie ważnych narządów, takich jak wątroba i serce.
Aby usunąć nadmiar żelaza i zmniejszyć ryzyko uszkodzenia narządów stosuje się leki chelatujące
żelazo.

Lek Exferana jest stosowany w leczeniu przewlekłego obciążenia żelazem w wyniku częstych
transfuzji krwi u pacjentów z ciężką postacią talasemii beta w wieku 6 lat i starszych.

Lek Exferana jest także stosowany w leczeniu przewlekłego obciążenia żelazem, gdy leczenie
deferoksaminą jest przeciwwskazane lub nieodpowiednie, u pacjentów z ciężką postacią talasemii beta
z obciążeniem żelazem w wyniku nieczęstych transfuzji krwi, u pacjentów z innymi rodzajami
niedokrwistości oraz u pacjentów w wieku od 2 do 5 lat.

Lek Exferana jest również stosowany, gdy terapia deferoksaminą jest przeciwwskazana lub
niewystarczająca, w leczeniu pacjentów w wieku 10 lat i starszych z obciążeniem żelazem
w przebiegu występujących u nich zespołów talasemii, niezależnych od transfuzji krwi.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Exferana

Kiedy nie stosować leku Exferana
- jeśli pacjent ma uczulenie na deferazyroks lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku
(wymienionych w punkcie 6). Jeśli u pacjenta występuje taka nadwrażliwość, należy
poinformować o tym lekarza prowadzącego przed zażyciem leku Exferana. Jeśli pacjent
podejrzewa, że może być uczulony, należy poradzić się lekarza;
- jeśli u pacjenta jest zaburzona czynność nerek w stopniu umiarkowanym lub ciężkim;
- jeśli pacjent aktualnie przyjmuje jakiekolwiek inne leki chelatujące żelazo.

Stosowanie leku Exferana nie jest zalecane
- jeśli u pacjenta występuje zaawansowany zespół mielodysplastyczny (zmniejszone wytwarzanie
komórek krwi przez szpik kostny) lub nowotwór złośliwy w stadium zaawansowanym.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Exferana należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą:
- jeśli u pacjenta występuje choroba nerek lub wątroby;
- jeśli pacjent ma zaburzenia serca spowodowane obciążeniem żelazem;
- jeśli pacjent zauważy znaczne zmniejszenie ilości oddawanego moczu (objaw choroby nerek);
- jeśli u pacjenta wystąpi poważna wysypka, lub trudności z oddychaniem i zawroty głowy albo
obrzęk głównie twarzy i gardła (objawy ciężkiej reakcji alergicznej, patrz również punkt 4.
„Możliwe działania niepożądane”);
- jeśli u pacjenta wystąpią łącznie którekolwiek z następujących objawów: wysypka,
zaczerwieniona skóra, powstawanie pęcherzy na wargach, oczach lub ustach, złuszczanie się
skóry, wysoka gorączka, objawy grypopodobne, powiększenie węzłów chłonnych (objawy
ciężkiej reakcji skórnej, patrz również punkt 4. „Możliwe działania niepożądane”);
- jeśli u pacjenta wystąpi jednocześnie senność, ból w prawej górnej części brzucha, zażółcenie
lub nasilenie żółtego zabarwienia skóry lub oczu i ciemne zabarwienie moczu (objawy choroby
wątroby);
- jeśli u pacjenta występują trudności z myśleniem, zapamiętywaniem informacji lub
rozwiązywaniem problemów, pacjent staje się mniej czujny lub świadomy albo odczuwa
senność wraz z brakiem energii (objawy dużego stężenia amoniaku we krwi, które mogą być
związane z zaburzeniami wątroby lub nerek, patrz także punkt 4. „Możliwe działania
niepożądane”);
- jeśli pacjent wymiotuje krwią i (lub) oddaje czarne stolce;
- jeśli u pacjenta często występuje ból brzucha, zwłaszcza po jedzeniu lub zażyciu leku Exferana;
- jeśli u pacjenta często występuje zgaga;
- jeśli u pacjenta w badaniu krwi stwierdza się zmniejszoną liczbę płytek krwi lub krwinek
białych;
- jeśli u pacjenta występuje nieostre widzenie;
- jeśli u pacjenta występuje biegunka lub wymioty.

Jeśli którekolwiek z powyższych dotyczy pacjenta, należy natychmiast poinformować o tym lekarza
prowadzącego.

Monitorowanie leczenia lekiem Exferana
Podczas leczenia pacjent będzie poddawany regularnym badaniom krwi i moczu. Ich celem jest
kontrolowanie ilości żelaza w organizmie (stężenie ferrytyny we krwi), aby sprawdzić, jak działa lek
Exferana. Badania krwi pozwalają również kontrolować czynność nerek (stężenie kreatyniny we krwi,
obecność białka w moczu) i wątroby (zwiększenie aktywności aminotransferaz we krwi). Lekarz
prowadzący może zlecić wykonanie u pacjenta biopsji nerki, jeśli podejrzewa znaczne uszkodzenie
nerki. Pacjent może być również poddany badaniu MRI (obrazowanie metodą rezonansu
magnetycznego), w celu określenia ilości żelaza w wątrobie. Lekarz prowadzący uwzględni wynik
tych badań podczas ustalania optymalnej dla danego pacjenta dawki leku Exferana oraz przy
podejmowaniu decyzji o tym, kiedy należy przerwać przyjmowanie leku Exferana.

W ramach ostrożności, co roku w trakcie leczenia będą przeprowadzane badania wzroku i słuchu.

Lek Exferana a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Należą do nich
w szczególności:
- inne leki chelatujące żelazo, których nie wolno przyjmować z lekiem Exferana;
- środki zobojętniające (leki stosowane w leczeniu zgagi) zawierające glin, których nie należy
przyjmować o tej samej porze dnia, co lek Exferana;
- cyklosporyna (stosowana w zapobieganiu odrzuceniu przeszczepionego narządu lub w leczeniu
innych chorób, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów lub atopowe zapalenie skóry);
- symwastatyna (stosowana w celu zmniejszenia stężenia cholesterolu);
- leki przeciwbólowe lub przeciwzapalne (np. aspiryna, ibuprofen, kortykosteroidy);
- doustne bisfosfoniany (stosowane w leczeniu osteoporozy);
- leki przeciwzakrzepowe (stosowane w zapobieganiu lub leczeniu nadmiernego krzepnięcia
krwi);
- hormonalne środki antykoncepcyjne (środki kontroli urodzeń);
- beprydyl, ergotamina (stosowane w chorobach serca lub migrenach);
- repaglinid (stosowany w leczeniu cukrzycy);
- ryfampicyna (stosowana w leczeniu gruźlicy);
- fenytoina, fenobarbital, karbamazepina (stosowane w leczeniu padaczki);
- rytonawir (stosowany w leczeniu zakażenia HIV);
- paklitaksel (stosowany w leczeniu raka);
- teofilina (stosowana w leczeniu chorób układu oddechowego, takich jak astma);
- klozapina (stosowana w leczeniu zaburzeń psychicznych, takich jak schizofrenia),
- tyzanidyna (stosowana jako lek zwiotczający mięśnie);
- kolestyramina (stosowana w celu zmniejszenia stężenia cholesterolu we krwi);
- busulfan (stosowany w leczeniu przed otrzymaniem przeszczepu w celu zniszczenia
istniejącego szpiku kostnego przed otrzymaniem przeszczepu),
- midazolam (stosowany w celu złagodzenia niepokoju i (lub) problemów ze snem).

Lekarz może zlecić dodatkowe badania, aby monitorować stężenie niektórych z tych leków we krwi.

Pacjenci w wieku podeszłym (w wieku od 65 lat)
Lek Exferana może być stosowany u pacjentów w wieku 65 lat i starszych w takich samych dawkach
jak u innych dorosłych pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku może wystąpić więcej działań
niepożądanych (zwłaszcza biegunka) niż u pacjentów młodszych. Pacjenci z tej grupy wiekowej
powinni być ściśle monitorowani przez lekarza prowadzącego w celu wykrycia możliwych działań
niepożądanych, które mogą wymagać dostosowania dawki leku.

Dzieci i młodzież
Lek Exferana może być stosowany u dzieci i młodzieży w wieku od 2 lat otrzymujących regularne
transfuzje krwi oraz u dzieci i młodzieży w wieku od 10 lat, nieotrzymujących regularnych transfuzji
krwi. W miarę wzrostu pacjenta lekarz dostosuje dawkę leku.

Lek Exferana nie jest zalecany u dzieci w wieku poniżej 2 lat.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku.

Lek Exferana nie jest zalecany w czasie ciąży chyba, że istnieje zdecydowana konieczność leczenia.

Jeśli pacjentka obecnie stosuje hormonalną metodę antykoncepcji w celu zapobiegania ciąży,
konieczne jest stosowanie dodatkowego lub innego rodzaju antykoncepcji (np. prezerwatywy),
ponieważ lek Exferana może obniżać skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych.

W czasie stosowania leku Exferana nie zaleca się karmienia piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Jeśli u pacjenta wystąpią zawroty głowy podczas przyjmowania leku Exferana nie należy prowadzić
pojazdów ani obsługiwać maszyn aż do chwili, gdy pacjent znów poczuje się prawidłowo.

Lek Exferana zawiera laktozę
Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, należy skontaktować się
z lekarzem przed przyjęciem leku.

Lek Exferana zawiera sód
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na , to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

### 3. Jak stosować lek Exferana?
Leczenie lekiem Exferana będzie nadzorowane przez lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu
pacjentów z obciążeniem żelazem w wyniku transfuzji krwi.

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

Ile leku Exferana stosować
U wszystkich pacjentów dawka leku Exferana jest zależna od masy ciała. Lekarz obliczy wielkość
potrzebnej dawki i powie, ile tabletek leku na dobę należy przyjmować.
• Zazwyczaj dawka dobowa deferazyroksu, tabletki powlekane na początku leczenia u pacjentów
otrzymujących regularne transfuzje krwi wynosi 14 mg na kilogram masy ciała. W zależności
od indywidualnych potrzeb lekarz może zalecić stosowanie większej lub mniejszej dawki
początkowej.
• U pacjentów nieotrzymujących regularnych transfuzji krwi dawka dobowa deferazyroksu,
tabletki powlekane na początku leczenia wynosi zazwyczaj 7 mg na kilogram masy ciała.
• W zależności od odpowiedzi na leczenie, lekarz może w późniejszym okresie dostosować
dawkę leku, zwiększając ją lub zmniejszając.
• Maksymalna zalecana dawka dobowa deferazyroksu, tabletki powlekane wynosi:
o 28 mg na kilogram masy ciała u pacjentów otrzymujących regularne transfuzje krwi,
o 14 mg na kilogram masy ciała u dorosłych pacjentów nieotrzymujących regularnych
transfuzji krwi,
o 7 mg na kilogram masy ciała u dzieci i młodzieży nieotrzymujących regularnych transfuzji
krwi.

W niektórych krajach deferazyroks może być także dostępny w postaci tabletek do sporządzania
zawiesiny doustnej, wytwarzanych przez innych wytwórców. Jeśli pacjent zmienia leczenie z takich
tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej na tabletki powlekane Exferana, stosowana dawka zmieni
się. Lekarz prowadzący obliczy potrzebną dawkę i powie pacjentowi, ile tabletek powlekanych należy
codziennie przyjmować.

Kiedy stosować lek Exferana
• Lek Exferana należy zażywać raz na dobę, codziennie, w przybliżeniu o tej samej porze
każdego dnia, popijając niewielką ilością wody.
• Lek Exferana tabletki powlekane należy przyjmować albo na czczo albo z lekkim posiłkiem.
Przyjmowanie leku Exferana o tej samej porze każdego dnia ułatwi również pamiętanie o zażyciu
leku.

W przypadku pacjentów, którzy nie mogą połknąć tabletek w całości, lek Exferana w postaci tabletek
powlekanych można rozkruszyć i dosypać całą dawkę w postaci rozkruszonej do półpłynnego

pokarmu, np. jogurtu lub przecieru jabłkowego (tartych jabłek). Należy spożyć natychmiast całą
dawkę wraz z pokarmem i nie przechowywać jej do przyszłego wykorzystania.

Jak długo stosować lek Exferana
Należy kontynuować codzienne przyjmowanie leku Exferana tak długo, jak zaleci lekarz. Jest to
długotrwałe leczenie, które może potrwać kilka miesięcy lub lat. Lekarz będzie regularnie kontrolował
stan zdrowia pacjenta, aby sprawdzić, czy leczenie przynosi żądane efekty (patrz również punkt 2:
„Monitorowanie leczenia lekiem Exferana”).

W przypadku pytań dotyczących czasu trwania leczenia lekiem Exferana, należy skontaktować się
z lekarzem.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Exferana
W razie przyjęcia większej niż zalecana dawki leku Exferana lub gdy ktoś inny przez przypadek
zażyje tabletki, należy natychmiast zgłosić się do lekarza lub do najbliższego szpitala. Należy pokazać
lekarzowi opakowanie leku. Może być konieczne natychmiastowe leczenie. U pacjenta mogą wystąpić
takie objawy, jak ból brzucha, biegunka, nudności i wymioty oraz zaburzenia nerek lub wątroby, które
mogą być poważne.

Pominięcie zastosowania leku Exferana
Jeśli pacjent pominął dawkę leku, należy zażyć ją tego dnia tak szybko, jak to możliwe. Następną
dawkę należy zażyć o zwykłej porze. W dniu następnym nie należy stosować dawki podwójnej w celu
uzupełnienia pominiętej tabletki (tabletek).

Przerwanie stosowania leku Exferana
Nie należy przerywać przyjmowania leku Exferana chyba, że tak zdecyduje lekarz. Po przerwaniu
leczenia nadmiar żelaza nie będzie już usuwany z organizmu (patrz także punkt „Jak długo stosować
lek Exferana”).

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Większość działań niepożądanych to działania o nasileniu łagodnym do umiarkowanego i zazwyczaj
ustępują one po kilku dniach lub kilku tygodniach leczenia.

Niektóre działania niepożądane mogą być ciężkie i wymagają natychmiastowej pomocy
medycznej.
Te działania niepożądane występują niezbyt często (mogą wystąpić maksymalnie u 1 na 100
pacjentów) lub rzadko (mogą wystąpić maksymalnie u 1 na 1000 pacjentów).
• Jeśli u pacjenta wystąpi ciężka wysypka, lub trudności z oddychaniem i zawroty głowy albo
obrzęk, głównie twarzy i gardła (objawy ciężkiej reakcji alergicznej);
• jeśli u pacjenta wystąpią łącznie którekolwiek z następujących objawów: wysypka,
zaczerwieniona skóra, powstawanie pęcherzy na wargach, oczach lub ustach, złuszczanie się
skóry, wysoka gorączka, objawy grypopodobne, powiększenie węzłów chłonnych (objawy
ciężkich reakcji skórnych);
• jeśli pacjent zauważy znaczne zmniejszenie ilości wydalanego moczu (objaw choroby nerek);
• jeśli u pacjenta wystąpi jednocześnie senność, ból w prawej górnej części brzucha, zażółcenie
lub nasilenie żółtego zabarwienia skóry lub oczu oraz ciemne zabarwienie moczu (objawy
choroby wątroby);
• jeśli u pacjenta występują trudności z myśleniem, zapamiętywaniem informacji lub
rozwiązywaniem problemów, pacjent staje się mniej czujny lub świadomy albo odczuwa
senność wraz z brakiem energii (objawy dużego stężenia amoniaku we krwi, które mogą być
związane z zaburzeniami wątroby lub nerek i mogą prowadzić do zmian w działaniu mózgu);
• jeśli pacjent wymiotuje krwią i (lub) oddaje czarne stolce;
• jeśli u pacjenta często występuje ból brzucha, zwłaszcza po jedzeniu lub zażyciu leku Exferana;
• jeśli u pacjenta często występuje zgaga;

• jeśli u pacjenta wystąpi częściowa utrata widzenia;
• jeśli u pacjenta wystąpi ostry ból w górnej części brzucha (zapalenie trzustki);
należy przerwać stosowanie leku i natychmiast powiedzieć o tym lekarzowi.

Niektóre działania niepożądane mogą stać się ciężkie.
Te działania niepożądane występują niezbyt często.
• Jeśli wystąpi niewyraźne lub przymglone widzenie;
• jeśli wystąpi osłabienie słuchu;
należy jak najszybciej poinformować o tym lekarza.

Inne działania niepożądane
Bardzo często (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 pacjentów)
• Nieprawidłowe wyniki badań czynności nerek.

Często (mogą wystąpić maksymalnie u 1 na 10 pacjentów)
• Zaburzenia żołądka i jelit, takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, wzdęcia,
zaparcie, niestrawność
• Wysypka
• Ból głowy
• Nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby
• Świąd
• Nieprawidłowy wynik badania moczu (białko w moczu)
Jeśli którykolwiek z tych objawów będzie ciężki, należy powiedzieć o tym lekarzowi.

Niezbyt często (mogą wystąpić maksymalnie u 1 na 100 pacjentów)
• Zawroty głowy
• Gorączka
• Ból gardła
• Obrzęk ramion i nóg
• Zmiana zabarwienia skóry
• Niepokój
• Zaburzenia snu
• Zmęczenie
Jeśli którykolwiek z tych objawów będzie ciężki, należy powiedzieć o tym lekarzowi.

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
• Zmniejszenie liczby krwinek biorących udział w krzepnięciu krwi (małopłytkowość),
zmniejszenie liczby krwinek czerwonych (nasilenie niedokrwistości), liczby białych krwinek
(neutropenia) lub zmniejszenie liczby wszystkich rodzajów komórek krwi (pancytopenia)
• Łysienie
• Kamica nerkowa
• Niewielka ilość oddawanego moczu
• Przerwanie ściany żołądka lub jelita, które może powodować ból i nudności
• Ostry ból w górnej części brzucha (zapalenie trzustki)
• Nieprawidłowa kwasowość krwi

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie, lub pielęgniarce. Działania
niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań
Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych
i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa,
Tel.: +48 22 49 21 301
faks: +48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu
działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa
stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Exferana?
• Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
• Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze i pudełku po
EXP i Termin ważności (EXP). Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
• Nie stosować tego leku, jeśli zauważy się oznaki uszkodzenia lub zniszczenia opakowania.
• Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy
zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże
chronić środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Exferana
Substancją czynną leku jest deferazyroks.
Każda tabletka powlekana Exferana 180 mg zawiera 180 mg deferazyroksu.
Każda tabletka powlekana Exferana 360 mg zawiera 360 mg deferazyroksu.

Pozostałe składniki to:

Rdzeń tabletki: celuloza mikrokrystaliczna (typ 101 i 102), powidon K-30, krospowidon (typ A i B),
poloksamer 188, krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian

Substancje powlekające: hypromeloza (E 464), laktoza jednowodna, tytanu dwutlenek (E 171),
triacetyna, lak glinowy indygotyny (E 132)

Jak wygląda lek Exferana i co zawiera opakowanie
Lek Exferana jest dostępny w postaci tabletek powlekanych. Tabletki powlekane są owalne
i obustronnie wypukłe.
Exferana 180 mg tabletki powlekane
Niebieskie, owalne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane o wymiarach około 13 mm x 7 mm, z
wytłoczonym oznakowaniem „D7FX” po jednej stronie i „180” po drugiej stronie.
Exferana 360 mg tabletki powlekane
Ciemnoniebieskie, owalne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane o wymiarach około 15 mm x 9
mm, z wytłoczonym oznakowaniem „D7FX” po jednej stronie i „360” po drugiej stronie.

Opakowania jednostkowe zawierające 30 lub 90 tabletek powlekanych. Folia blistrowa może być
perforowana lub nieperforowana.

Nie wszystkie rodzaje opakowań czy dawek muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny

VIPHARM S.A.
ul. A. i F. Radziwiłłów 9
05-850 Ożarów Mazowiecki
Polska

Wytwórcy
Synthon Hispania S.L.
Calle Castello 1

08830 Sant Boi de Llobregat
Barcelona
Hiszpania

Synthon BV
Microweg 22
6545 CM Nijmegen
Holandia

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Holandia
Exferana 180 mg filmomhutten tabletten
Exferana 360 mg filmomhutten tabletten

Czechy Exferana

Węgry
Exferana 180 mg filmtabletta
Exferana 360 mg filmtabletta

Polska Exferana

Słowacja
Exferana 180 mg
Exferana 360 mg

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 29.03.2024

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Exferana 180 mg tabletki powlekane
Exferana 360 mg tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Exferana 180 mg tabletki powlekane
Jedna tabletka powlekana zawiera 180 mg deferazyroksu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu
Jedna taletka powlekana zawiera 2,31 mg laktozy jednowodnej.

Exferana 360 mg tabletki powlekane
Jedna tabletka powlekana zawiera 360 mg deferazyroksu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu
Jedna taletka powlekana zawiera 4,62 mg laktozy jednowodnej

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletki powlekane

Exferana 180 mg tabletki powlekane
Niebieskie, owalne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane o wymiarach około 13 mm x 7 mm,
z wytłoczonym oznakowaniem „D7FX” po jednej stronie i „180” po drugiej stronie.

Exferana 360 mg tabletki powlekane
Ciemnoniebieskie, owalne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane o wymiarach około 15 mm x 9
mm, z wytłoczonym oznakowaniem „D7FX” po jednej stronie i „360” po drugiej stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Exferana jest wskazany w leczeniu przewlekłego obciążenia żelazem w wyniku
częstych transfuzji krwi (≥7 ml/kg mc. na miesiąc koncentratu krwinek czerwonych) u pacjentów
z ciężką postacią talasemii beta w wieku 6 lat i starszych.

Produkt leczniczy Exferana jest także wskazany w leczeniu przewlekłego obciążenia żelazem
spowodowanego transfuzjami krwi, gdy leczenie deferoksaminą jest przeciwwskazane lub
nieodpowiednie, w następujących grupach pacjentów:
- u dzieci z ciężką postacią talasemii beta z obciążeniem żelazem w wyniku częstych transfuzji
krwi (≥7 ml/kg mc. na miesiąc koncentratu krwinek czerwonych) w wieku od 2 do 5 lat;
- u dorosłych, dzieci i młodzieży z ciężką postacią talasemii beta z obciążeniem żelazem
w wyniku nieczęstych transfuzji krwi (<7 ml/kg mc. na miesiąc koncentratu krwinek
czerwonych) w wieku 2 lat i starszych;
- u dorosłych, dzieci i młodzieży z innymi rodzajami niedokrwistości w wieku 2 lat i starszych.

Produkt leczniczy Exferana jest również wskazany w leczeniu przewlekłego obciążenia żelazem
wymagającego terapii chelatującej, gdy leczenie deferoksaminą jest przeciwwskazane lub

niewystarczające u pacjentów z zespołami talasemii niezależnymi od transfuzji krwi, w wieku 10 lat
i starszych.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Leczenie produktem leczniczym Exferana powinno być rozpoczynane i prowadzone przez lekarzy
doświadczonych w leczeniu przewlekłego obciążenia żelazem.Dawkowanie

Obciążenie żelazem spowodowane transfuzjami i zespoły talasemii niezależne od transfuzji krwi
wymagają różnego dawkowania. Wszyscy lekarze zamierzający przepisywać produkt leczniczy
Exferana muszą upewnić się, że otrzymali i zapoznali się z materiałami edukacyjnymi dla lekarzy
(Przewodnik dla osób z fachowego personelu medycznego, który zawiera także listę kontrolną dla
lekarzy).

Obciążenie żelazem spowodowane transfuzjami krwi

Dawki (w mg/kg masy ciała) należy obliczyć, a następnie zaokrąglić do najbliższej wartości takiej,
którą można podać w całych tabletkach.

U wszystkich pacjentów należy zachować ostrożność podczas terapii chelatującej, aby
zminimalizować ryzyko nadmiernej chelatacji (patrz punkt 4.4).

Leki zawierające deferazyroks dostępne są w UE w postaci tabletek powlekanych i tabletek do
sporządzania zawiesiny doustnej pod różnymi nazwami handlowymi. Ze względu na odmienne profile
farmakokinetyczne, potrzebna jest o 30% mniejsza dawka tabletek powlekanych w porównaniu z
zalecaną dawką tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej (patrz punkt 5.1).

Dawka początkowa
Zaleca się, aby leczenie rozpoczynać po przetoczeniu około 20 jednostek (około 100 ml/kg mc.)
koncentratu krwinek czerwonych (KKCz) lub gdy istnieją dowody z obserwacji klinicznej
potwierdzające występowanie przewlekłego obciążenia żelazem (np. stężenie ferrytyny w surowicy
>1 000 g/l) (patrz Tabela 1).

Tabela 1 Zalecane dawki w leczeniu obciążenia żelazem spowodowanego transfuzjami krwi

Zalecana dawka początkowa
Stężenie ferrytyny
w surowicy
Populacja pacjentów Zalecana dawka początkowa

>1 000 μg/l lub Pacjenci, którzy już otrzymali
około 20 jednostek (około 100
ml/kg mc.) KKCz.

14 mg/kg mc. na dobę

Alternatywne dawki początkowe

Populacja pacjentów Alternatywna dawka
początkowa
Pacjenci niewymagający zmniejszenia stężenia żelaza w
organizmie i otrzymujący również <7 ml/kg mc. na miesiąc
KKCz (w przybliżeniu <2 jednostki na miesiąc dla osoby
dorosłej). Odpowiedź pacjentów musi być kontrolowana, a jeśli
leczenie nie jest wystarczająco skuteczne, powinno być
rozważone zwiększenie dawki.

7 mg/kg mc. na dobę

Pacjenci wymagający zmniejszenia zwiększonego stężenia
żelaza w organizmie i otrzymujący również >14 ml/kg mc. na
miesiąc KKCz (w przybliżeniu >4 jednostki na miesiąc dla
osoby dorosłej).

21 mg/kg mc. na dobę

Pacjenci skutecznie leczeni deferoksaminą. Jedna trzecia dawki
deferoksaminy*
*Dawka początkowa stanowi liczbowo jedną trzecią dawki deferoksaminy (np. u pacjenta
otrzymującego deferoksaminę w dawce 40 mg/kg mc. na dobę przez 5 dni w tygodniu [lub dawkę
równoważną] można zmienić dawkę początkową produktu leczniczego Exferana, tabletki
powlekane na 14 mg/kg mc. na dobę). Jeśli to spowoduje, że dawka dobowa będzie <14 mg/kg mc.,
odpowiedź pacjentów musi być monitorowana, a jeśli nie uzyskano wystarczającej skuteczności
leczenia powinno być rozważone zwiększenie dawki (patrz punkt 5.1).

Dostosowanie dawki
Zaleca się comiesięczną kontrolę stężenia ferrytyny w surowicy, a w razie konieczności dostosowanie
dawki produktu leczniczego Exferana co 3 do 6 miesięcy w zależności od tendencji w stężeniu
ferrytyny w surowicy (patrz Tabela 2). Dostosowywanie dawki należy przeprowadzać stopniowo,
zmieniając ją jednorazowo o 3,5 do 7 mg/kg mc. na dobę w zależności od indywidualnej odpowiedzi
pacjenta i celów terapeutycznych (utrzymanie lub zmniejszenie obciążenia żelazem).

Tabela 2 Zalecane dostosowanie dawki w leczeniu obciążenia żelazem spowodowanego
transfuzjami krwi

Stężenie ferrytyny w
surowicy (monitorowanie raz
na miesiąc)

Zalecane dostosowanie dawki

Utrzymujące się na poziomie
>2 500 μg/l i niewykazujące
tendencji spadkowej w miarę
upływu czasu

Stopniowo zwiększać dawkę co 3 do 6 miesięcy o 3,5 do 7 mg/kg
mc. na dobę.

Maksymalna dozwolona dawka wynosi 28 mg/kg mc. na dobę.

W przypadku osiągnięcia jedynie niewielkiej kontroli
hemosyderozy po podaniu dawek wynoszących do 21 mg/kg mc.
na dobę, dalsze zwiększanie dawki (maksymalnie do 28 mg/kg
mc. na dobę) może nie zapewnić zadowalającej kontroli i można
rozważyć alternatywne metody leczenia.

W przypadku braku zadowalającej kontroli po zastosowaniu
dawek większych niż 21 mg/kg mc. na dobę nie należy
kontynuować leczenia takimi dawkami, tylko w miarę możliwości
rozważyć alternatywne metody leczenia.
>1 000 μg/l, ale utrzymujące
się na poziomie ≤2 500 μg/l
z tendencją spadkową w
miarę upływu czasu

Stopniowo zmniejszać dawkę co 3 do 6 miesięcy o 3,5 do
7 mg/kg mc. na dobę u pacjentów leczonych dawkami >21 mg/kg
mc. na dobę aż do osiągnięcia wartości docelowej z zakresu od
500 do 1 000 μg/l.
500 do 1 000 μg/l (zakres
docelowy)
Stopniowo zmniejszać dawkę o 3,5 do 7 mg/kg mc. na dobę co 3
do 6 miesięcy, aby utrzymać stężenie ferrytyny w surowicy w
zakresie wartości docelowych i aby zminimalizować ryzyko
nadmiernej chelatacji.
Stale <500 μg/l Rozważyć przerwanie leczenia (patrz punkt 4.4).

Dostępne dane z badań klinicznych dotyczące długoterminowej skuteczności i bezpieczeństwa
stosowania deferazyroksu w postaci tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej w dawkach
większych niż 30 mg/kg mc. (co odpowiada dawce 21 mg/kg mc. podawanej w postaci tabletek
powlekanych) obecnie są ograniczone (264 pacjentów poddanych obserwacji trwającej średnio rok po
zwiększeniu dawki). Nie zaleca się podawania dawek powyżej 28 mg/kg mc., ponieważ istnieje
zaledwie ograniczone doświadczenie z zastosowaniem dawek tej wysokości (patrz punkt 5.1).

Zespoły talasemii niezależne od transfuzji krwi

Terapię chelatującą należy rozpoczynać wyłącznie w sytuacji, gdy istnieją dowody na występowanie
obciążenia żelazem (stężenie żelaza w wątrobie [ang. liver iron concentration - LIC] ≥5 mg Fe/g
suchej masy lub stężenie ferrytyny w surowicy stale wynoszące >800 μg/l). Oznaczanie LIC jest
preferowaną metodą określania obciążenia żelazem, którą należy stosować wszędzie tam, gdzie jest
ona dostępna. U wszystkich pacjentów należy zachować ostrożność podczas terapii chelatującej, aby
zminimalizować ryzyko nadmiernej chelatacji (patrz punkt 4.4).

Leki zawierające deferazyroks dostępne są w UE w postaci tabletek powlekanych i tabletek do
sporządzania zawiesiny doustnej pod różnymi nazwami handlowymi. Ze względu na odmienne profile
farmakokinetyczne, potrzebna jest o 30% mniejsza dawka tabletek powlekanych w porównaniu z
zalecaną dawką tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej (patrz punkt 5.1).

Dawka początkowa
Zalecana dobowa dawka początkowa produktu leczniczego Exferana, tabletki powlekane u pacjentów
z zespołami talasemii niezależnymi od transfuzji krwi wynosi 7 mg/kg mc. na dobę.

Dostosowanie dawki
Zaleca się comiesięczną kontrolę stężenia ferrytyny w surowicy w celu oceny odpowiedzi pacjenta na
leczenie i zminimalizowania ryzyka nadmiernej chelatacji (patrz punkt 4.4). Zalecane dostosowanie
dawki w leczeniu zespołów talasemii niezależnych od transfuzji krwi podsumowano w Tabeli 3.

Tabela 3 Zalecane dostosowanie dawki w leczeniu zespołów talasemii niezależnych od
transfuzji krwi

Stężenie
ferrytyny w
surowicy
(monitorowanie
co miesiąc)

Stężenie żelaza w
wątrobie (LIC)*
Zalecane dostosowania dawki

Stale
>2 000 μg/l i nie
wykazuje
tendencji
spadkowej

lub ≥7 mg Fe/g suchej
masy
Stopniowo zwiększać dawkę co 3 do 6
miesięcy o 3,5 do 7 mg/kg mc. na dobę,
jeśli pacjent dobrze toleruje produkt
leczniczy.

Maksymalna dozwolona dawka
wynosi 14 mg/kg mc. na dobę dla
dorosłych pacjentów i 7 mg/kg mc. na
dobę dla dzieci i młodzieży.

Nie zaleca się stosowania dawek
powyżej 14 mg/kg mc. na dobę,
ponieważ nie ma doświadczenia
z podawaniem dawek większych od tej
wartości u pacjentów z zespołami
talasemii niezależnymi od transfuzji
krwi.

≤2 000 μg/l lub <7 mg Fe/g suchej
masy
Stopniowo zmniejszać dawkę co 3 do 6
miesięcy o 3,5 do 7 mg/kg mc. na dobę
do dawki 7 mg/kg mc. na dobę (lub
mniejszej) u pacjentów leczonych
dawkami >7 mg/kg mc. na dobę.
<300 μg/l lub <3 mg Fe/g suchej
masy
Leczenie należy zakończyć po
uzyskaniu satysfakcjonującego stężenia
żelaza w organizmie.
Nie ma dostępnych danych dotyczących wznawiania leczenia u pacjentów, u których dojdzie do
ponownej kumulacji żelaza po uzyskaniu zadowalającego stężenia żelaza we krwi i dlatego nie

można zalecić wznowienia leczenia.
*LIC jest preferowaną metodą oznaczenia przeciążenia żelazem.

U pacjentów dorosłych oraz dzieci i młodzieży, u których nie oznaczono stężenia LIC i u których
stężenie ferrytyny w surowicy wynosi ≤2 000 μg/l, dawkowanie deferazyroksu nie powinno
przekraczać 7 mg/kg mc. na dobę.

Szczególne populacje pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku (≥65 lat)
Zalecenia dotyczące dawkowania u osób w podeszłym wieku są takie same jak opisano powyżej.
W badaniach klinicznych u pacjentów w podeszłym wieku działania niepożądane występowały
z większą częstością niż u pacjentów młodszych (zwłaszcza biegunka). Pacjenci z tej grupy powinni
być ściśle monitorowani w celu wykrycia działań niepożądanych wymagających dostosowania dawki.

Dzieci i młodzież
Obciążenie żelazem spowodowane transfuzjami krwi:
Zalecenia dotyczące dawkowania u dzieci i młodzieży w wieku 2 do 17 lat z obciążeniem żelazem
w wyniku trasfuzji są takie same jak dla pacjentów dorosłych (patrz punkt 4.2). Zaleca się
comiesięczną kontrolę stężenia ferrytyny w surowicy w celu oceny odpowiedzi pacjenta na leczenie
i zminimalizowania ryzyka nadmiernej chelatacji (patrz punkt 4.4). Obliczając dawkę leku należy
uwzględnić zmiany masy ciała dzieci młodzieży w czasie.

U dzieci w wieku między 2 a 5 lat z obciążeniem żelazem w wyniku transfuzji, ekspozycja na lek jest
mniejsza niż u dorosłych (patrz punkt 5.2). W tej grupie wiekowej mogą być konieczne większe dawki
niż u dorosłych. Jednakże dawka początkowa powinna być taka sama jak dla dorosłych, dostosowana
do indywidualnych potrzeb.

Zespoły talasemii niezależne od transfuzji krwi:
U dzieci i młodzieży z zespołami talasemii niezależnymi od transfuzji krwi dawkowanie produktu
leczniczego Exferana tabletki powlekane nie powinno przekraczać 7 mg/kg mc. U tych pacjentów jest
niezbędne ściślejsze monitorowanie LIC i stężenia ferrytyny w surowicy, aby uniknąć nadmiernej
chelatacji (patrz punkt 4.4). Oprócz comiesięcznych oznaczeń stężenia ferrytyny w surowicy, LIC
należy należy kontrolować co trzy miesiące, gdy stężenie ferrytyny w surowicy wyniesie ≤800 μg/l.

Dzieci w wieku od urodzenia do 23 miesięcy:
Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności deferazyroksu u dzieci w wieku od
urodzenia do 23 miesięcy. Dane nie są dostępne.

Zaburzenia czynności nerek
Deferazyroksu nie badano u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i jest on przeciwwskazany
u pacjentów z klirensem kreatyniny <60 ml/min (patrz punkt 4.3 i 4.4).

Zaburzenia czynności wątroby
Nie zaleca się stosowania deferazyroksu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby
(C wg skali Child-Pugh). U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (B wg skali
Child-Pugh) dawkę należy znacząco zmniejszyć, a następnie stopniowo zwiększać do poziomu 50%
(patrz punkt 4.4 i 5.2), i u tych pacjentów deferazyroks musi być stosowany z ostrożnością.
U wszystkich pacjentów należy ściśle kontrolować czynność wątroby przed rozpoczęciem leczenia, co
2 tygodnie w pierwszym miesiącu leczenia, a następnie co miesiąc (patrz punkt 4.4).

Sposób podawania
Podanie doustne

Tabletki powlekane należy połykać w całości, popijając niewielką ilością wody. U pacjentów, którzy
nie są w stanie połknąć całej tabletki, tabletki powlekane mogą być rozkruszane i dosypane w postaci
rozkruszonej do półpłynnego pokarmu, np. jogurtu lub przecieru jabłkowego (tartych jabłek). Należy

spożyć natychmiast całą dawkę wraz z pokarmem i nie przechowywać jej do przyszłego
wykorzystania.

Tabletki powlekane należy przyjmować raz na dobę, najlepiej o tej samej porze każdego dnia i można
je przyjmować na czczo lub z lekkim posiłkiem (patrz punkt 4.5 i 5.2).

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.

Jednoczesne podawanie innych środków chelatujących żelazo, ponieważ bezpieczeństwo takiego
leczenia skojarzonego nie zostało ustalone (patrz punkt 4.5).

Pacjenci z klirensem kreatyniny <60 ml/min.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Czynność nerek

Deferazyroks badano wyłącznie u pacjentów z wyjściowym stężeniem kreatyniny w surowicy
mieszczącym się w granicach normy odpowiedniej dla wieku pacjenta.

W badaniach klinicznych u około 36% pacjentów wystąpiło zwiększenie stężenia kreatyniny
w surowicy o >33% w ≥2 kolejnych oznaczeniach, czasami wykraczające poza górną granicę normy.
Zwiększenie to było zależne od dawki. Około dwóch trzecich pacjentów ze zwiększonym stężeniem
kreatyniny w surowicy powróciło do poziomu poniżej 33%, bez dostosowania dawki. U pozostałej
jednej trzeciej pacjentów zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy nie zawsze odpowiadało na
zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia. W niektórych przypadkach obserwowano tylko
stabilizację stężenia kreatyniny w surowicy po zmniejszeniu dawki. Podczas stosowania
deferazyroksu po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano przypadki ostrej niewydolności nerek (patrz
punkt 4.8). W niektórych przypadkach po wprowadzeniu do obrotu, pogorszenie czynności nerek
prowadziło do niewydolności nerek wymagającej czasowych lub przewlekłych dializ.

Przyczyny zwiększenia stężenia kreatyniny w surowicy nie zostały wyjaśnione. Dlatego też należy
zwrócić szczególną uwagę na monitorowanie stężenia kreatyniny w surowicy u pacjentów
jednocześnie otrzymujących leki, które pogarszają czynność nerek oraz u pacjentów otrzymujących
duże dawki deferazyroksu i (lub) mniej transfuzji (<7 ml/kg mc. na miesiąc lub <2 jednostki na
miesiąc u dorosłych). Mimo, że w badaniach klinicznych po zwiększeniu dawki deferazyroksu,
tabletki do sporządzania zawiesiny doustnej powyżej 30 mg/kg mc. nie obserwowano nasilenia
działań niepożądanych ze strony nerek, nie można wykluczyć wzrostu ryzyka działań niepożądanych
ze strony nerek po zastosowaniu tabletek powlekanych w dawkach powyżej 21 mg/kg mc.

Zaleca się, by przed rozpoczęciem leczenia dokonać dwukrotnego oznaczenia stężenia kreatyniny
w surowicy. Stężenie kreatyniny w surowicy, klirens kreatyniny (obliczany za pomocą wzoru
Cockcrofta-Gaulta lub MDRD u dorosłych oraz wzoru Schwartza u dzieci) i (lub) stężenie cystatyny
C w surowicy należy kontrolować przed rozpoczęciem terapii, co tydzień w pierwszym miesiącu
po rozpoczęciu lub modyfikacji leczenia produktem leczniczym Exferana (w tym po zmianie
postaci produktu leczniczego), a następnie co miesiąc. U pacjentów ze współistniejącymi
chorobami nerek oraz u pacjentów przyjmujących produkty lecznicze o działaniu pogarszającym
czynność nerek istnieje większe ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Należy zadbać
o odpowiednie nawodnienie pacjentów, u których wystąpiła biegunka lub wymioty.

Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano występowanie kwasicy metabolicznej podczas
leczenia deferazyroksem. Większość tych pacjentów miała zaburzenia czynności nerek, choroby
cewek nerkowych (zespół Fanconiego) lub biegunkę, bądź stany, których znanym powikłaniem są
zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej. W tych populacjach należy monitorować równowagę

kwasowo-zasadową, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. U pacjentów, u których wystąpi kwasica
metaboliczna, należy rozważyć przerwanie leczenia produktem leczniczym Exferana.

Po wprowadzeniu deferazyroksu do obrotu zgłaszano przypadki ciężkich postaci chorób cewek
nerkowych (takich jak zespół Fanconiego) i niewydolności nerek przebiegających ze zmianami
świadomości w kontekście encefalopatii hiperamonemicznej u pacjentów leczonych deferazyroksem,
głównie u dzieci. Zaleca się, aby wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia encefalopatii
hiperamonemicznej oraz oznaczać stężenie amoniaku u pacjentów z niewyjaśnionymi zmianami stanu
psychicznego podczas leczenia produktem leczniczym Exferana.

Tabela 4 Dostosowywanie dawki i przerywanie leczenia w związku z monitorowaniem
czynności nerek

Stężenie kreatyniny
w surowicy
Klirens kreatyniny

Przed rozpoczęciem leczenia Dwa razy (2x) i Raz (1x)
Przeciwwskazany <60 ml/min
Monitorowanie
• Pierwszy miesiąc po
rozpoczęciu leczenia lub
modyfikacji dawki

Co tydzień i Co tydzień

• Później Co miesiąc i Co miesiąc

Zmniejszenie dawki dobowej o 7 mg/kg mc./dobę (postać tabletki powlekane),
jeśli wymienione niżej parametry czynności nerek wystąpią podczas dwóch kolejnych wizyt
i nie są spowodowane innymi przyczynami

Osoby dorosłe
>33% powyżej
średniej sprzed
leczenia
i Zmniejsza się  GGN właściwej dla
wieku** i (lub) Zmniejsza się 33%
powyżej średniej
sprzed leczenia
i (lub) Zmniejsza się 33% i powyżej górnej
granicy normy w ≥2 kolejnych oznaczeniach (3,1%), oraz zwiększenia aktywności aminotransferazy
alaninowej (AlAT) przekraczającego pięciokrotność wartości górnej granicy normy (4,3%).
Pojedyncze zdarzenia zwiększonej aktywności AlAT i aminotransferazy asparaginianowej były
zgłaszane odpowiednio u 20,0% i 8,3% spośród 145 pacjentów, którzy ukończyli badanie.

W badaniu oceniającym bezpieczeństwo stosowania deferazyroksu w postaci tabletek powlekanych
i tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej 173 osoby dorosłe i dzieci z talasemią zależną od
transfuzji lub z zespołem mielodysplastycznym otrzymywały leczenie przez 24 tygodnie.
Obserwowano porównywalny profil bezpieczeństwa stosowania tabletek powlekanych i tabletek do
sporządzania zawiesiny doustnej.
Przeprowadzono otwarte, randomizowane badanie 1:1 z udziałem 224 dzieci i młodzieży w wieku od
2 do <18 lat z niedokrwistością zależną od przetoczeń i obciążeniem żelazem, w celu oceny
przestrzegania zaleceń dotyczących leczenia, skuteczności i bezpieczeństwa stosowania deferazyroksu
w postaci granulatu w porównaniu z postacią tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej. Większość
pacjentów (142, 63,4%) w badaniu miała ciężką postać talasemii beta, 108 (48,2%) pacjentów nie było
wcześniej leczonych terapią chelatującą żelazo (ICT, ang. iron chelation therapy) (mediana wieku 2
lata, 92,6% w wieku od 2 do <10 lat) i 116 (51,8%) było wcześniej leczonych ICT (mediana wieku 7,5
roku, 71,6% w wieku od 2 do <10 lat), z czego 68,1% otrzymywało wcześniej deferazyroks. W
pierwotnej analizie przeprowadzonej u pacjentów nieleczonych wcześniej ICT po 24 tygodniach
leczenia, odsetek przestrzegania zaleceń dotyczących leczenia wyniósł odpowiednio 84,26% w
ramieniu z deferazyroksem w postaci tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej oraz 86,84% w
ramieniu z deferazyroksem w postaci granulatu, bez statystycznie istotnej różnicy. Podobnie, nie było
statystycznie istotnej różnicy w średnich zmianach od wartości wyjściowych w stężeniach ferrytyny w
surowicy (SF, ang. serum ferritin) między dwoma ramionami leczenia (-171,52 μg/l [95% CI: -517,40,
174,36] dla tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej [DT] i 4,84 μg/l [95% CI: -333,58, 343,27]
dla postaci granulatu, różnica między średnimi [granulat – DT] 176,36 μg/l [95% CI: -129,00; 481,72],
dwustronna wartość p=0,25). Badanie wykazało, że grupa przyjmująca deferazyroks w postaci
granulatu i grupa przyjmująca deferazyroks w postaci tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej nie
różniły się od siebie pod względem przestrzegania zaleceń dotyczących leczenia i skuteczności w
różnych punktach czasowych (24 i 48 tygodni). Ogólnie, profil bezpieczeństwa stosowania postaci
granulatu i tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej był porównywalny.

U pacjentów z zespołami talasemii niezależnymi od transfuzji krwi i obciążeniem żelazem leczenie
deferazyroksem w postaci tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej było oceniane w
randomizowanym, podwójnie zaślepionym badaniu kontrolowanym placebo, trwającym 1 rok.
W badaniu porównywano skuteczność dwóch różnych schematów leczenia deferazyroksem w postaci
tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej (dawka początkowa 5 mg/kg mc./dobę i 10 mg/kg
mc./dobę, 55 pacjentów w każdej grupie badania) i odpowiadającym mu placebo (56 pacjentów). Do
badania włączono 145 pacjentów dorosłych i 21 z grupy dzieci i młodzieży. Pierwszorzędowym
parametrem skuteczności była zmiana stężenia żelaza w wątrobie (LIC) po 12 miesiącach leczenia,
w odniesieniu do stanu wyjściowego. Jednym z drugorzędowych parametrów skuteczności była
zmiana stężenia ferrytyny w surowicy od stanu wyjściowego do czwartego kwartału. W dawce
początkowej wynoszącej 10 mg/kg mc./dobę deferazyroks w postaci tabletek do sporządzania
zawiesiny doustnej powodował zmniejszenie wskaźników całkowitej zawartości żelaza w organizmie.
Stężenie żelaza w wątrobie zmniejszyło się średnio o 3,80 mg Fe/g suchej masy u pacjentów
otrzymujących deferazyroks w postaci tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej (dawka
początkowa 10 mg/kg mc./dobę), a u pacjentów otrzymujących placebo stężenie to zwiększyło się
o 0,38 mg Fe/g suchej masy (p<0,001). Stężenie ferrytyny w surowicy zmniejszyło się przeciętnie
o 222,0 μg/l u pacjentów leczonych deferazyroksem w postaci tabletek do sporządzania zawiesiny
doustnej (dawka początkowa 10 mg/kg mc./dobę) i zwiększyło się przeciętnie o 115 μg/l u pacjentów
otrzymujących placebo (p<0,001).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Deferazyroks w postaci tabletek powlekanych charakteryzuje się większą biodostępnością
w porównaniu z deferazyroksem w postaci tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej. Po
dostosowaniu mocy, postać farmaceutyczna tabletki powlekane (moc 360 mg) była równoważna
z deferazyroksem w postaci tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej (moc 500 mg) pod względem
średniego pola wielkości pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) na czczo. Wartość
Cmax zwiększyła się o 30% (90% CI: 20,3% - 40,0%); jednak analiza stosunku narażenia klinicznego
do odpowiedzi nie dostarczyła dowodów na występowanie klinicznie istotnych efektów tego wzrostu.

Wchłanianie
Po podaniu doustnym deferazyroks (w postaci tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej) jest
wchłaniany w średnim czasie potrzebnym do uzyskania maksymalnych stężeń w osoczu (tmax)
wynoszącym około 1,5 do 4 godzin. Całkowita biodostępność (AUC) deferazyroksu (w postaci
tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej) stanowi około 70% biodostępności z dożylnej postaci
leku. Biodostępność całkowita tabletek powlekanych nie została ustalona. Biodostępność
deferazyroksu z tabletek powlekanych była o 36% większa niż z tabletek do sporządzania zawiesiny
doustnej.

Badanie wpływu pokarmu z udziałem zdrowych ochotników, którym tabletki powlekane podawano na
czczo i podczas niskotłuszczowego (zawartość tłuszczu <10% kalorii) lub wysokotłuszczowego
(zawartość tłuszczu >50% kalorii) posiłku wskazało, że wartości AUC i Cmax były nieznacznie
zmniejszone po posiłku niskotłuszczowym (odpowiednio o 11% i 16%). Po spożyciu
wysokotłuszczowego posiłku wartości AUC i Cmax zwiększały się (odpowiednio o 18% i 29%).
Zwiększenie wartości Cmax spowodowane zmianą postaci farmaceutycznej oraz zwiększenie
spowodowane wpływem wysokotłuszczowego posiłku może się sumować, dlatego zaleca się by
tabletki powlekane przyjmować na czczo lub z lekkim posiłkiem.

Dystrybucja
Deferazyroks w dużym stopniu (99%) wiąże się z białkami osocza, niemal wyłącznie z albuminą
surowicy i charakteryzuje się niską objętością dystrybucji, wynoszącą około 14 litrów u dorosłych.

Metabolizm
Głównym szlakiem przemian metabolicznych deferazyroksu jest glukuronidacja, po czym lek jest
wydalany z żółcią. Może wystąpić rozpad glukuronidów w jelicie, a następnie powtórne wchłanianie
(krążenie jelitowo-wątrobowe): w badaniu z udziałem zdrowych ochotników podanie kolestyraminy
po przyjęciu pojedynczej dawki deferazyroksu spowodowało zmniejszenie ekspozycji na lek (AUC)
o 45%.

Deferazyroks jest sprzęgany z kwasem glukuronowym głównie przez UGT1A1, a w mniejszym
stopniu także przez UGT1A3. Metabolizm deferazyroksu katalizowany przez CYP450 (utlenianie)
wydaje się odgrywać mniejszą rolę u ludzi (8%). W badaniach in vitro nie obserwowano
zahamowania metabolizmu deferazyroksu przez hydroksymocznik.

Eliminacja
Deferazyroks i jego metabolity są wydalane głównie z kałem (84% dawki). Wydalanie deferazyroksu
i jego metabolitów przez nerki jest minimalne (8% dawki). Średni okres półtrwania w fazie eliminacji
(t1/2) wynosił od 8 do 16 godzin. W wydalaniu deferazyroksu z żółcią uczestniczą białka
transportujące MRP2 i MXR (BCRP).

Liniowość lub nieliniowość
W stanie stacjonarnym wartości Cmax i AUC0-24h deferazyroksu zwiększają się w przybliżeniu
liniowo w stosunku do dawki. Po podaniu dawek wielokrotnych ekspozycja wzrastała o czynnik
kumulacji wynoszący od 1,3 do 2,3.

Szczególne populacje pacjentów

Dzieci i młodzież
Całkowita ekspozycja na deferazyroks u młodzieży (12 do ≤17 lat) i dzieci (2 do <12 lat) po podaniu
dawki pojedynczej i dawek wielokrotnych była mniejsza niż u pacjentów dorosłych. U dzieci w wieku
poniżej 6 lat ekspozycja na lek była o około 50% mniejsza niż u dorosłych. Nie powinno to mieć
konsekwencji klinicznych, ponieważ dawkowanie ustalane jest indywidualnie, w zależności od
odpowiedzi na leczenie.

Płeć
U kobiet pozorny klirens deferazyroksu jest umiarkowanie mniejszy (o 17,5%) niż u mężczyzn. Nie
powinno to nie powinien mieć konsekwencji klinicznych, ponieważ dawkowanie ustalane jest
indywidualnie, w zależności od odpowiedzi na leczenie.

Pacjenci w podeszłym wieku
Nie przeprowadzono badań farmakokinetyki deferazyroksu u pacjentów w podeszłym wieku (65 lat
lub starszych).

Zaburzenia czynności nerek lub wątroby
Nie przeprowadzono badań farmakokinetyki deferazyroksu u pacjentów z zaburzeniami nerek.
Farmakokinetyka deferazyroksu nie była zależna od aktywności aminotransferaz wątrobowych nie
przekraczającej 5 razy górnej granicy normy.

W badaniu klinicznym podanie deferazyroksu, w postaci tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej,
w dawce pojedynczej 20 mg/kg mc. spowodowało zwiększenie średniej ekspozycji o 16% u pacjentów
z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (A wg skali Child-Pugh) i o 76% u pacjentów
z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (B wg skali Child-Pugh), w porównaniu do
pacjentów z prawidłową czynnością wątroby. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeń
czynności wątroby średnie Cmax deferazyroksu zwiększyło się o 22%. U jednego pacjenta z ciężkimi
zaburzeniami czynności wąroby (C wg skali Child-Pugh) ekspozycja zwiększyła się 2,8-krotnie (patrz
punkt 4.2. i 4.4).

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących
bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności lub rakotwórczości,
nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach wykryto głównie toksyczne
działanie na nerki oraz zmętnienie soczewki (zaćma). Podobne wyniki obserwowano w badaniach na
nowonarodzonych i młodych zwierzętach. Uważa się, że toksyczne działanie na nerki jest
spowodowane głównie usunięciem żelaza z organizmów zwierząt, u których nie występowało
wcześniej obciążenie żelazem.

Wyniki badań genotoksyczności in vitro były ujemne (test Amesa, test aberracji chromosomalnych),
podczas gdy deferazyroks powodował tworzenie się mikrojąder in vivo w szpiku kostnym – ale nie
w wątrobie - u szczurów bez obciążenia żelazem, którym podawano śmiertelne dawki leku. Działania
takiego nie obserwowano u szczurów uprzednio obciążonych żelazem. Deferazyroks nie miał
działania rakotwórczego, gdy lek podawano szczurom w badaniu trwającym 2 lata i transgenicznym,
p53+/- heterozygotycznym myszom w badaniu trwającym 6 miesięcy.

Potencjalny toksyczny wpływ na reprodukcję badano u szczurów i królików. Deferazyroks nie działał
teratogennie, jednak zwiększał częstość występowania zmian w obrębie kośćca i martwych urodzeń
u szczurów po podaniu dużych dawek, które miały ciężki toksyczny wpływ na samice bez obciążenia
żelazem. Deferazyroks nie miał innego wpływu na płodność i reprodukcję.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
Celuloza mikrokrystaliczna (typ 101 i 102)
Powidon K-30
Krospowidon (typ A i B)
Poloksamer 188
Krzemionka koloidalna bezwodna
Magnezu stearynian

Substancje powlekające:
Hypromeloza (E 464)
Laktoza jednowodna
Tytanu dwutlenek (E 171)
Triacetyna
Indygotyna, lak glinowy (E 132)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry PVC/PVDC/Aluminium i blistry Aluminium/Aluminium.

Opakowania jednostkowe zawierające 30 lub 90 tabletek powlekanych. Folia blistrowa może być
perforowana lub nieperforowana.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Bez specjalnych wymagań.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

VIPHARM S.A.
ul. A. i F. Radziwiłłów 9
05-850 Ożarów Mazowiecki
Polska

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr:
Exferana 180 mg: 26033
Exferana 360 mg: 26034

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 29.09.2020

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

23.04.2026

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.