# Exferana

> Deferazyroksy · 90 mg · Tabletki powlekane

## Szczegóły leku

- **Nazwa:** Exferana
- **Nazwa powszechna:** Deferasiroxum
- **Substancja czynna:** [Deferazyroksy](https://apteka.online/odpowiedniki/deferasiroxum)
- **Moc:** 90 mg
- **Postać farmaceutyczna:** Tabletki powlekane
- **Droga podania:** doustna
- **Kategoria dostępności:** Rpz
- **Kod ATC:** V03AC03
- **Liczba opakowań:** 4
- **Numer pozwolenia:** 26029
- **Podmiot odpowiedzialny:** Vipharm S.A.
- **Producent:** Synthon B.V.
Synthon Hispania S.L., Holandia
Hiszpania
- **Status RPL:** Produkt aktywny
- **Wersja HTML:** https://apteka.online/katalog-lekow/wszystkie-inne-produkty-lecznicze/exferana-tabl-powl-90-mg-vipharm
- **Wersja Markdown:** https://apteka.online/katalog-lekow/wszystkie-inne-produkty-lecznicze/exferana-tabl-powl-90-mg-vipharm.md

## Dokumenty PDF

- Ulotka leku PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/43178/leaflet
- ChPL PDF: https://rejestrymedyczne.ezdrowie.gov.pl/api/rpl/medicinal-products/43178/characteristic

## Dostępne opakowania (4)

| Opakowanie | EAN | Kategoria | Cena (refundacja) | Dostępność | Kup teraz |
|---|---|---|---|---|---|
| 30 tabl. w blistrze | 5901812161758 | Rpz | — | Brak danych | — |
| 30 tabl. w blistrze perforowanym | 5901812161765 | Rpz | — | Brak danych | — |
| 90 tabl. w blistrze | 5901812161772 | Rpz | — | Brak danych | — |
| 90 tabl. w blistrze perforowanym | 5901812161789 | Rpz | — | Brak danych | — |

## Wskaźnik dostępności

Wskaźnik dostępności to orientacyjne oszacowanie naszego autorskiego algorytmu. Ma charakter wyłącznie poglądowy i może różnić się od rzeczywistego stanu w konkretnej aptece.

- Bardzo dobrze dostępny (5/5)
- Dobrze dostępny (4/5)
- Trudno dostępny (2/5)
- Niedostępny (1/5)
- Brak danych

Produkty lecznicze o dobrej i bardzo dobrej dostępności zazwyczaj możesz zamówić na następny dzień w aptece. Przejdź do katalogu aptek, aby znaleźć numer telefonu do apteki w Twojej okolicy. Przed rozmową z farmaceutą przygotuj kod e-recepty oraz Twój numer PESEL lub osoby, na którą wystawiona jest recepta.

## Ulotka dla pacjenta

### 1. Co to jest lek Exferana i w jakim celu się go stosuje?
Co to jest lek Exferana
Lek Exferana zawiera substancję czynną zwaną deferazyroks. Jest to substancja chelatująca żelazo,
czyli lek stosowany w celu usunięcia nadmiaru żelaza (zwanego także obciążeniem żelazem)
z organizmu. Lek Exferana wychwytuje i usuwa nadmiar żelaza, które jest następnie wydalane
głównie z kałem.

W jakim celu stosuje się lek Exferana
Wielokrotne transfuzje krwi mogą być konieczne u pacjentów z różnymi rodzajami niedokrwistości
(na przykład talasemia, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa lub zespoły mielodysplastyczne).
Wielokrotne transfuzje krwi mogą jednak powodować gromadzenie się nadmiaru żelaza. Dzieje się
tak dlatego, że krew zawiera żelazo, a organizm nie posiada naturalnych metod usuwania nadmiaru
żelaza otrzymywanego podczas transfuzji. U pacjentów z zespołami talasemii niezależnymi od
transfuzji krwi również może się z czasem rozwinąć obciążenie żelazem, głównie w wyniku
zwiększonego wchłaniania żelaza z pożywienia, jako reakcji na małą liczbą krwinek. Z czasem żelazo
w nadmiernej ilości może spowodować uszkodzenie ważnych narządów, takich jak wątroba i serce.
Aby usunąć nadmiar żelaza i zmniejszyć ryzyko uszkodzenia narządów stosuje się leki chelatujące
żelazo.

Lek Exferana jest stosowany w leczeniu przewlekłego obciążenia żelazem w wyniku częstych
transfuzji krwi u pacjentów z ciężką postacią talasemii beta w wieku 6 lat i starszych.

Lek Exferana jest także stosowany w leczeniu przewlekłego obciążenia żelazem, gdy leczenie
deferoksaminą jest przeciwwskazane lub nieodpowiednie, u pacjentów z ciężką postacią talasemii beta
z obciążeniem żelazem w wyniku nieczęstych transfuzji krwi, u pacjentów z innymi rodzajami
niedokrwistości oraz u pacjentów w wieku od 2 do 5 lat.

Lek Exferana jest również stosowany, gdy terapia deferoksaminą jest przeciwwskazana lub
niewystarczająca, w leczeniu pacjentów w wieku 10 lat i starszych z obciążeniem żelazem
w przebiegu występujących u nich zespołów talasemii, niezależnych od transfuzji krwi.

### 2. Informacje ważne przed zastosowaniem leku Exferana

Kiedy nie stosować leku Exferana
- jeśli pacjent ma uczulenie na deferazyroks lub którykolwiek z pozostałych składników tego
leku (wymienionych w punkcie 6). Jeśli u pacjenta występuje taka nadwrażliwość, należy
poinformować o tym lekarza prowadzącego przed zażyciem leku Exferana. Jeśli pacjent
podejrzewa, że może być uczulony, należy poradzić się lekarza;
- jeśli u pacjenta jest zaburzona czynność nerek w stopniu umiarkowanym lub ciężkim;
- jeśli pacjent aktualnie przyjmuje jakiekolwiek inne leki chelatujące żelazo.

Stosowanie leku Exferana nie jest zalecane
- jeśli u pacjenta występuje zaawansowany zespół mielodysplastyczny (zmniejszone
wytwarzanie komórek krwi przez szpik kostny) lub nowotwór złośliwy w stadium
zaawansowanym.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Exferana należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą:
- jeśli u pacjenta występuje choroba nerek lub wątroby;
- jeśli pacjent ma zaburzenia serca spowodowane obciążeniem żelazem;
- jeśli pacjent zauważy znaczne zmniejszenie ilości oddawanego moczu (objaw choroby nerek);
- jeśli u pacjenta wystąpi poważna wysypka, lub trudności z oddychaniem i zawroty głowy albo
obrzęk głównie twarzy i gardła (objawy ciężkiej reakcji alergicznej, patrz również punkt 4.
„Możliwe działania niepożądane”);
- jeśli u pacjenta wystąpią łącznie którekolwiek z następujących objawów: wysypka,
zaczerwieniona skóra, powstawanie pęcherzy na wargach, oczach lub ustach, złuszczanie się
skóry, wysoka gorączka, objawy grypopodobne, powiększenie węzłów chłonnych (objawy
ciężkiej reakcji skórnej, patrz również punkt 4. „Możliwe działania niepożądane”);
- jeśli u pacjenta wystąpi jednocześnie senność, ból w prawej górnej części brzucha, zażółcenie
lub nasilenie żółtego zabarwienia skóry lub oczu i ciemne zabarwienie moczu (objawy
choroby wątroby);
- jeśli u pacjenta występują trudności z myśleniem, zapamiętywaniem informacji lub
rozwiązywaniem problemów, pacjent staje się mniej czujny lub świadomy albo odczuwa
senność wraz z brakiem energii (objawy dużego stężenia amoniaku we krwi, które mogą być
związane z zaburzeniami wątroby lub nerek, patrz także punkt 4. „Możliwe działania
niepożądane”);
- jeśli pacjent wymiotuje krwią i (lub) oddaje czarne stolce;
- jeśli u pacjenta często występuje ból brzucha, zwłaszcza po jedzeniu lub zażyciu leku
Exferana;
- jeśli u pacjenta często występuje zgaga;
- jeśli u pacjenta w badaniu krwi stwierdza się zmniejszoną liczbę płytek krwi lub krwinek
białych;
- jeśli u pacjenta występuje nieostre widzenie;
- jeśli u pacjenta występuje biegunka lub wymioty.

Jeśli którekolwiek z powyższych dotyczy pacjenta, należy natychmiast poinformować o tym lekarza
prowadzącego.

Monitorowanie leczenia lekiem Exferana
Podczas leczenia pacjent będzie poddawany regularnym badaniom krwi i moczu. Ich celem jest
kontrolowanie ilości żelaza w organizmie (stężenie ferrytyny we krwi), aby sprawdzić, jak działa lek
Exferana. Badania krwi pozwalają również kontrolować czynność nerek (stężenie kreatyniny we krwi,
obecność białka w moczu) i wątroby (zwiększenie aktywności aminotransferaz we krwi). Lekarz

prowadzący może zlecić wykonanie u pacjenta biopsji nerki, jeśli podejrzewa znaczne uszkodzenie
nerki. Pacjent może być również poddany badaniu MRI (obrazowanie metodą rezonansu
magnetycznego), w celu określenia ilości żelaza w wątrobie. Lekarz prowadzący uwzględni wynik
tych badań podczas ustalania optymalnej dla danego pacjenta dawki leku Exferana oraz przy
podejmowaniu decyzji o tym, kiedy należy przerwać przyjmowanie leku Exferana.

W ramach ostrożności, co roku w trakcie leczenia będą przeprowadzane badania wzroku i słuchu.

Lek Exferana a inne leki
Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta
obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Należą do nich
w szczególności:
- inne leki chelatujące żelazo, których nie wolno przyjmować z lekiem Exferana;
- środki zobojętniające (leki stosowane w leczeniu zgagi) zawierające glin, których nie należy
przyjmować o tej samej porze dnia, co lek Exferana;
- cyklosporyna (stosowana w zapobieganiu odrzuceniu przeszczepionego narządu lub
w leczeniu innych chorób, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów lub atopowe zapalenie
skóry);
- symwastatyna (stosowana w celu zmniejszenia stężenia cholesterolu);
- leki przeciwbólowe lub przeciwzapalne (np. aspiryna, ibuprofen, kortykosteroidy);
- doustne bisfosfoniany (stosowane w leczeniu osteoporozy);
- leki przeciwzakrzepowe (stosowane w zapobieganiu lub leczeniu nadmiernego krzepnięcia
krwi);
- hormonalne środki antykoncepcyjne (środki kontroli urodzeń);
- beprydyl, ergotamina (stosowane w chorobach serca lub migrenach);
- repaglinid (stosowany w leczeniu cukrzycy);
- ryfampicyna (stosowana w leczeniu gruźlicy);
- fenytoina, fenobarbital, karbamazepina (stosowane w leczeniu padaczki);
- rytonawir (stosowany w leczeniu zakażenia HIV);
- paklitaksel (stosowany w leczeniu raka);
- teofilina (stosowana w leczeniu chorób układu oddechowego, takich jak astma);
- klozapina (stosowana w leczeniu zaburzeń psychicznych, takich jak schizofrenia),
- tyzanidyna (stosowana jako lek zwiotczający mięśnie);
- kolestyramina (stosowana w celu zmniejszenia stężenia cholesterolu we krwi);
- busulfan (stosowany w leczeniu przed otrzymaniem przeszczepu w celu zniszczenia
istniejącego szpiku kostnego przed otrzymaniem przeszczepu).

Lekarz może zlecić dodatkowe badania, aby monitorować stężenie niektórych z tych leków we krwi.

Pacjenci w wieku podeszłym (w wieku od 65 lat)
Lek Exferana może być stosowany u pacjentów w wieku 65 lat i starszych w takich samych dawkach
jak u innych dorosłych pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku może wystąpić więcej działań
niepożądanych (zwłaszcza biegunka) niż u pacjentów młodszych. Pacjenci z tej grupy wiekowej
powinni być ściśle monitorowani przez lekarza prowadzącego w celu wykrycia możliwych działań
niepożądanych, które mogą wymagać dostosowania dawki leku.

Dzieci i młodzież
Lek Exferana może być stosowany u dzieci i młodzieży w wieku od 2 lat otrzymujących regularne
transfuzje krwi oraz u dzieci i młodzieży w wieku od 10 lat, nieotrzymujących regularnych transfuzji
krwi. W miarę wzrostu pacjenta lekarz dostosuje dawkę leku.

Lek Exferana nie jest zalecany u dzieci w wieku poniżej 2 lat.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli pacjentka jest w ciąży lub karmi piersią, przypuszcza że może być w ciąży lub gdy planuje mieć
dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem tego leku.

Lek Exferana nie jest zalecany w czasie ciąży chyba, że istnieje zdecydowana konieczność leczenia.

Jeśli pacjentka obecnie przyjmuje doustne środki antykoncepcyjne lub stosuje plastry antykoncepcyjne
aby zapobiec ciąży, konieczne jest stosowanie dodatkowego środka, lub antykoncepcji innego rodzaju
(np. prezerwatywy), ponieważ deferazyroks może obniżać skuteczność środków antykoncepcyjnych
w postaci doustnej i w postaci plastrów.

W czasie stosowania leku Exferana nie zaleca się karmienia piersią.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Jeśli u pacjenta wystąpią zawroty głowy podczas przyjmowania leku Exferana nie należy prowadzić
pojazdów ani obsługiwać maszyn aż do chwili, gdy pacjent znów poczuje się prawidłowo.

Lek Exferana zawiera laktozę
Jeżeli stwierdzono wcześniej u pacjenta nietolerancję niektórych cukrów, należy skontaktować się
z lekarzem przed przyjęciem leku.

Lek Exferana zawiera sód
Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na , to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

### 3. Jak stosować lek Exferana?
Leczenie lekiem Exferana będzie nadzorowane przez lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu
pacjentów z obciążeniem żelazem w wyniku transfuzji krwi.

Ten lek należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy zwrócić
się do lekarza lub farmaceuty.

Ile leku Exferana stosować
U wszystkich pacjentów dawka leku Exferana jest zależna od masy ciała. Lekarz obliczy wielkość
potrzebnej dawki i powie, ile tabletek leku na dobę należy przyjmować.
• Zazwyczaj dawka dobowa deferazyroksu, tabletki powlekane na początku leczenia
u pacjentów otrzymujących regularne transfuzje krwi wynosi 14 mg na kilogram masy ciała.
W zależności od indywidualnych potrzeb lekarz może zalecić stosowanie większej lub
mniejszej dawki początkowej.
• U pacjentów nieotrzymujących regularnych transfuzji krwi dawka dobowa deferazyroksu,
tabletki powlekane na początku leczenia wynosi zazwyczaj 7 mg na kilogram masy ciała.
• W zależności od odpowiedzi na leczenie, lekarz może w późniejszym okresie dostosować
dawkę leku, zwiększając ją lub zmniejszając.
• Maksymalna zalecana dawka dobowa deferazyroksu, tabletki powlekane wynosi:
o 28 mg na kilogram masy ciała u pacjentów otrzymujących regularne transfuzje krwi,
o 14 mg na kilogram masy ciała u dorosłych pacjentów nieotrzymujących regularnych
transfuzji krwi,
o 7 mg na kilogram masy ciała u dzieci i młodzieży nieotrzymujących regularnych
transfuzji krwi.

Deferazyroks dostępny jest także w postaci tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej. Jeżeli
pacjent zmienia lek z tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej na tabletki powlekane, konieczne
jest dostosowanie dawki.

Kiedy stosować lek Exferana
• Lek Exferana należy zażywać raz na dobę, codziennie, w przybliżeniu o tej samej porze
każdego dnia, popijając niewielką ilością wody.
• Lek Exferana tabletki powlekane należy przyjmować albo na czczo albo z lekkim posiłkiem.

Przyjmowanie leku Exferana o tej samej porze każdego dnia ułatwi również pamiętanie o zażyciu
leku.

W przypadku pacjentów, którzy nie mogą połknąć tabletek w całości, lek Exferana w postaci tabletek
powlekanych można rozkruszyć i dosypać całą dawkę w postaci rozkruszonej do półpłynnego
pokarmu, np. jogurtu lub przecieru jabłkowego (tartych jabłek). Należy spożyć natychmiast całą
dawkę wraz z pokarmem i nie przechowywać jej do przyszłego wykorzystania.

Jak długo stosować lek Exferana
Należy kontynuować codzienne przyjmowanie leku Exferana tak długo, jak zaleci lekarz. Jest to
długotrwałe leczenie, które może potrwać kilka miesięcy lub lat. Lekarz będzie regularnie kontrolował
stan zdrowia pacjenta, aby sprawdzić, czy leczenie przynosi żądane efekty (patrz również punkt 2:
„Monitorowanie leczenia lekiem Exferana”).

W przypadku pytań dotyczących czasu trwania leczenia lekiem Exferana, należy skontaktować się
z lekarzem.

Zastosowanie większej niż zalecana dawki leku Exferana
W razie przyjęcia większej niż zalecana dawki leku Exferana lub gdy ktoś inny przez przypadek
zażyje tabletki, należy natychmiast zgłosić się do lekarza lub do najbliższego szpitala. Należy pokazać
lekarzowi opakowanie leku. Może być konieczne natychmiastowe leczenie. U pacjenta mogą wystąpić
takie objawy, jak ból brzucha, biegunka, nudności i wymioty oraz zaburzenia nerek lub wątroby, które
mogą być poważne.

Pominięcie zastosowania leku Exferana
Jeśli pacjent pominął dawkę leku, należy zażyć ją tego dnia tak szybko, jak to możliwe. Następną
dawkę należy zażyć o zwykłej porze. W dniu następnym nie należy stosować dawki podwójnej w celu
uzupełnienia pominiętej tabletki (tabletek).

Przerwanie stosowania leku Exferana
Nie należy przerywać przyjmowania leku Exferana chyba, że tak zdecyduje lekarz. Po przerwaniu
leczenia nadmiar żelaza nie będzie już usuwany z organizmu (patrz także punkt „Jak długo stosować
lek Exferana”).

### 4. Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Większość działań niepożądanych to działania o nasileniu łagodnym do umiarkowanego i zazwyczaj
ustępują one po kilku dniach lub kilku tygodniach leczenia.

Niektóre działania niepożądane mogą być ciężkie i wymagają natychmiastowej pomocy
medycznej.
Te działania niepożądane występują niezbyt często (mogą wystąpić maksymalnie u 1 na 100
pacjentów) lub rzadko (mogą wystąpić maksymalnie u 1 na 1000 pacjentów).
• Jeśli u pacjenta wystąpi ciężka wysypka, lub trudności z oddychaniem i zawroty głowy albo
obrzęk, głównie twarzy i gardła (objawy ciężkiej reakcji alergicznej);
• jeśli u pacjenta wystąpią łącznie którekolwiek z następujących objawów: wysypka,
zaczerwieniona skóra, powstawanie pęcherzy na wargach, oczach lub ustach, złuszczanie się
skóry, wysoka gorączka, objawy grypopodobne, powiększenie węzłów chłonnych (objawy
ciężkich reakcji skórnych);
• jeśli pacjent zauważy znaczne zmniejszenie ilości wydalanego moczu (objaw choroby nerek);
• jeśli u pacjenta wystąpi jednocześnie senność, ból w prawej górnej części brzucha, zażółcenie
lub nasilenie żółtego zabarwienia skóry lub oczu oraz ciemne zabarwienie moczu (objawy
choroby wątroby);
• jeśli u pacjenta występują trudności z myśleniem, zapamiętywaniem informacji lub
rozwiązywaniem problemów, pacjent staje się mniej czujny lub świadomy albo odczuwa

senność wraz z brakiem energii (objawy dużego stężenia amoniaku we krwi, które mogą być
związane z zaburzeniami wątroby lub nerek i mogą prowadzić do zmian w działaniu mózgu);
• jeśli pacjent wymiotuje krwią i (lub) oddaje czarne stolce;
• jeśli u pacjenta często występuje ból brzucha, zwłaszcza po jedzeniu lub zażyciu leku
Exferana;
• jeśli u pacjenta często występuje zgaga;
• jeśli u pacjenta wystąpi częściowa utrata widzenia;
• jeśli u pacjenta wystąpi ostry ból w górnej części brzucha (zapalenie trzustki);
należy przerwać stosowanie leku i natychmiast powiedzieć o tym lekarzowi.

Niektóre działania niepożądane mogą stać się ciężkie.
Te działania niepożądane występują niezbyt często.
• Jeśli wystąpi niewyraźne lub przymglone widzenie;
• jeśli wystąpi osłabienie słuchu;
należy jak najszybciej poinformować o tym lekarza.

Inne działania niepożądane

Bardzo często (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 pacjentów)
• Nieprawidłowe wyniki badań czynności nerek.

Często (mogą wystąpić maksymalnie u 1 na 10 pacjentów)
• Zaburzenia żołądka i jelit, takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, wzdęcia,
zaparcie, niestrawność
• Wysypka
• Ból głowy
• Nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby
• Świąd
• Nieprawidłowy wynik badania moczu (białko w moczu)
Jeśli którykolwiek z tych objawów będzie ciężki, należy powiedzieć o tym lekarzowi.

Niezbyt często (mogą wystąpić maksymalnie u 1 na 100 pacjentów)
• Zawroty głowy
• Gorączka
• Ból gardła
• Obrzęk ramion i nóg
• Zmiana zabarwienia skóry
• Niepokój
• Zaburzenia snu
• Zmęczenie
Jeśli którykolwiek z tych objawów będzie ciężki, należy powiedzieć o tym lekarzowi.

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych)
• Zmniejszenie liczby krwinek biorących udział w krzepnięciu krwi (małopłytkowość),
zmniejszenie liczby krwinek czerwonych (nasilenie niedokrwistości), liczby białych krwinek
(neutropenia) lub zmniejszenie liczby wszystkich rodzajów komórek krwi (pancytopenia)
• Łysienie
• Kamica nerkowa
• Niewielka ilość oddawanego moczu
• Przerwanie ściany żołądka lub jelita, które może powodować ból i nudności
• Ostry ból w górnej części brzucha (zapalenie trzustki)
• Nieprawidłowa kwasowość krwi

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane niewymienione
w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie, lub pielęgniarce. Działania
niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań
Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych
i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa,
Tel.: +48 22 49 21 301
faks: +48 22 49 21 309
Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu. Dzięki zgłaszaniu
działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji na temat bezpieczeństwa
stosowania leku.

### 5. Jak przechowywać lek Exferana?
• Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.
• Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na blistrze i pudełku po
EXP i Termin ważności (EXP). Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.
• Nie stosować tego leku, jeśli zauważy się oznaki uszkodzenia lub zniszczenia opakowania.
• Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy
zapytać farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże
chronić środowisko.

### 6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Exferana
Substancją czynną leku jest deferazyroks.
Każda tabletka powlekana Exferana 90 mg zawiera 90 mg deferazyroksu.
Każda tabletka powlekana Exferana 180 mg zawiera 180 mg deferazyroksu.
Każda tabletka powlekana Exferana 360 mg zawiera 360 mg deferazyroksu.

Pozostałe składniki to:

Rdzeń tabletki: celuloza mikrokrystaliczna (typ 101 i 102), powidon K-30, krospowidon (typ A i B),
poloksamer 188, krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian

Substancje powlekające: hypromeloza (E 464), laktoza jednowodna, tytanu dwutlenek (E 171),
triacetyna, lak glinowy indygotyny (E 132)

Jak wygląda lek Exferana i co zawiera opakowanie
Lek Exferana jest dostępny w postaci tabletek powlekanych. Tabletki powlekane są owalne
i obustronnie wypukłe.
• Exferana 90 mg tabletki powlekane
Jasnoniebieskie, owalne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane o wymiarach około 10 mm
x 6 mm, z wytłoczonym oznakowaniem „D7FX” po jednej stronie i „90” po drugiej stronie.
• Exferana 180 mg tabletki powlekane
Niebieskie, owalne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane o wymiarach około 13 mm x 7
mm, z wytłoczonym oznakowaniem „D7FX” po jednej stronie i „180” po drugiej stronie.
• Exferana 360 mg tabletki powlekane
Ciemnoniebieskie, owalne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane o wymiarach około15
mm x 9 mm, z wytłoczonym oznakowaniem „D7FX” po jednej stronie i „360” po drugiej
stronie.

Opakowania jednostkowe zawierające 30 lub 90 tabletek powlekanych. Folia blistrowa może być
perforowana lub nieperforowana.

Nie wszystkie rodzaje opakowań czy dawek muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny

VIPHARM S.A.
ul. A. i F. Radziwiłłów 9
05-850 Ożarów Mazowiecki
Polska

Wytwórcy
Synthon Hispania S.L.
Calle Castello 1
08830 Sant Boi de Llobregat
Barcelona
Hiszpania

Synthon BV
Microweg 22
6545 CM Nijmegen
Holandia

Ten produkt leczniczy jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego
Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Holandia Exferana 90 mg, filmomhulde tabletten
Exferana 180 mg filmomhutten tabletten
Exferana 360 mg filmomhutten tabletten

Czechy Exferana

Węgry Exferana 90 mg filmtabletta
Exferana 180 mg filmtabletta
Exferana 360 mg filmtabletta

Polska Exferana

Słowacja Exferana 90 mg
Exferana 180 mg
Exferana 360 mg

Data ostatniej aktualizacji ulotki: 01.10.2021

## Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)

### 1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Exferana 90 mg tabletki powlekane
Exferana 180 mg tabletki powlekane
Exferana 360 mg tabletki powlekane

### 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Exferana 90 mg tabletki powlekane
Jedna tabletka powlekana zawiera 90 mg deferazyroksu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu
Jedna taletka powlekana zawiera 1,16 mg laktozy jednowodnej.

Exferana 180 mg tabletki powlekane
Jedna tabletka powlekana zawiera 180 mg deferazyroksu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu
Jedna taletka powlekana zawiera 2,31 mg laktozy jednowodnej.

Exferana 360 mg tabletki powlekane
Jedna tabletka powlekana zawiera 360 mg deferazyroksu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu
Jedna taletka powlekana zawiera 4,62 mg laktozy jednowodnej

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

### 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletki powlekane

Exferana 90 mg tabletki powlekane
Jasnoniebieskie, owalne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane o wymiarach około 10 mm x 6 mm,
z wytłoczonym oznakowaniem „D7FX” po jednej stronie i „90” po drugiej stronie.

Exferana 180 mg tabletki powlekane
Niebieskie, owalne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane o wymiarach około 13 mm x 7 mm,
z wytłoczonym oznakowaniem „D7FX” po jednej stronie i „180” po drugiej stronie.

Exferana 360 mg tabletki powlekane
Ciemnoniebieskie, owalne, obustronnie wypukłe tabletki powlekane o wymiarach około 15 mm x 9
mm, z wytłoczonym oznakowaniem „D7FX” po jednej stronie i „360” po drugiej stronie.

### 4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

#### 4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Exferana jest wskazany w leczeniu przewlekłego obciążenia żelazem w wyniku
częstych transfuzji krwi (≥7 ml/kg mc. na miesiąc koncentratu krwinek czerwonych) u pacjentów
z ciężką postacią talasemii beta w wieku 6 lat i starszych.

Produkt leczniczy Exferana jest także wskazany w leczeniu przewlekłego obciążenia żelazem
spowodowanego transfuzjami krwi, gdy leczenie deferoksaminą jest przeciwwskazane lub
nieodpowiednie, w następujących grupach pacjentów:
- u dzieci z ciężką postacią talasemii beta z obciążeniem żelazem w wyniku częstych transfuzji
krwi (≥7 ml/kg mc. na miesiąc koncentratu krwinek czerwonych) w wieku od 2 do 5 lat;
- u dorosłych, dzieci i młodzieży z ciężką postacią talasemii beta z obciążeniem żelazem
w wyniku nieczęstych transfuzji krwi (<7 ml/kg mc. na miesiąc koncentratu krwinek
czerwonych) w wieku 2 lat i starszych;
- u dorosłych, dzieci i młodzieży z innymi rodzajami niedokrwistości w wieku 2 lat i starszych.

Produkt leczniczy Exferana jest również wskazany w leczeniu przewlekłego obciążenia żelazem
wymagającego terapii chelatującej, gdy leczenie deferoksaminą jest przeciwwskazane lub
niewystarczające u pacjentów z zespołami talasemii niezależnymi od transfuzji krwi, w wieku 10 lat
i starszych.

#### 4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Leczenie produktem leczniczym Exferana powinno być rozpoczynane i prowadzone przez lekarzy
doświadczonych w leczeniu przewlekłego obciążenia żelazem.

Dawkowanie

Obciążenie żelazem spowodowane transfuzjami krwi

Zaleca się, aby leczenie rozpoczynać po przetoczeniu około 20 jednostek (około 100 ml/kg mc.)
koncentratu krwinek czerwonych (KKCz) lub gdy istnieją dowody z obserwacji klinicznej
potwierdzające występowanie przewlekłego obciążenia żelazem (np. stężenie ferrytyny w surowicy
>1000 μg/l). Należy obliczyć dawki (w mg/kg mc.) a następnie zaokrąglić je do najbliższych wartości,
które można podać w całych tabletkach.

Terapię chelatującą żelazo stosuje się w celu usunięcia żelaza podanego podczas transfuzji i, w razie
konieczności, zmniejszenia istniejącego obciążenia żelazem.

U wszystkich pacjentów należy zachować ostrożność podczas terapii chelatującej, aby
zminimalizować ryzyko nadmiernej chelatacji (patrz punkt 4.4).

Deferazyroks w postaci tabletek powlekanych charakteryzuje się większą biodostępnością
w porównaniu z deferazyroksem w postaci tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej (patrz punkt
5.2). Przy zmianie terapii z tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej na tabletki powlekane, dawka
tabletek powlekanych powinna być o 30% mniejsza niż dawka tabletek do sporządzania zawiesiny
doustnej, zaokrąglona do najbliższej całej tabletki.

Odpowiednie dawki dla różnych postaci przedstawiono w poniższej tabeli.

Tabela 1 Zalecane dawki w leczeniu obciążenia żelazem spowodowanego transfuzjami krwi

Tabletki
powlekane
/granulat

Tabletki do
sporządzania
zawiesiny
doustnej

Transfuzje Stężenie
ferrytyny
w surowicy

Dawka
początkowa
14 mg/kg
mc./dobę
20 mg/kg
mc./dobę
Po 20
jednostkach
(około 100
ml/kg mc.)
KKCz

lub >1000 μg/l

Alternatywne
dawki
początkowe

21 mg/kg
mc./dobę
30 mg/kg
mc./dobę
>14 ml/kg
mc./miesiąc
KKCz (około
>4 jednostki/
miesiąc dla
osoby
dorosłej)
7 mg/kg
mc./dobę
10 mg/kg
mc./dobę
<7 ml/kg
mc./miesiąc
KKCz (około
<2 jednostki/
miesiąc dla
osoby
dorosłej)
Pacjenci
skutecznie
leczeni
deferoksaminą

Jedna trzecia
dawki
deferoksaminy

Połowa dawki
deferoksaminy

Monitorowanie Co miesiąc
Zakres
docelowy
500-1000 μg/l

Etapy
dostosowywania
dawki
(co 3-6
miesięcy)

Zwiększanie
3,5 - 7 mg/kg
mc./dobę
Do 28 mg/kg
mc./dobę

5-10 mg/kg
mc./dobę
Do 40 mg/kg
mc./dobę

>2500 μg/l

Zmniejszanie
#### 3.5 – 7 mg/kg
mc./dobę
5-10 mg/kg
mc./dobę
<2500 μg/l

U pacjentów
leczonych
dawkami >21
mg/kg
mc./dobę

U pacjentów
leczonych
dawkami >30
mg/kg
mc./dobę
- Gdy osiągnięte zostaną
wartości docelowe
500-1000 μg/l

Dawka
maksymalna
28 mg/kg
mc./dobę
40 mg/kg
mc./dobę
Rozważyć
przerwanie
leczenia

<500 μg/l

Dawka początkowa
Zalecana dawka początkowa deferazyroksu w postaci tabletek powlekanych to 14 mg/kg mc. na dobę.

Można rozważyć podanie dawki początkowej 21 mg/kg mc. na dobę u pacjentów, którzy wymagają
obniżenia zwiększonego stężenia żelaza w organizmie i którzy otrzymują również ponad 14 ml
koncentratu krwinek czerwonych/kg mc. na miesiąc (w przybliżeniu >4 jednostki na miesiąc
u dorosłych pacjentów).

Można rozważyć podanie dawki początkowej 7 mg/kg mc. na dobę u pacjentów, którzy nie wymagają
zmniejszenia stężenia żelaza w organizmie i którzy otrzymują także mniej niż 7 ml koncentratu
krwinek czerwonych/kg mc. na miesiąc (w przybliżeniu <2 jednostki na miesiąc u dorosłych
pacjentów). Odpowiedź pacjentów musi być ściśle kontrolowana, a jeśli leczenie nie jest
wystarczająco skuteczne, należy rozważyć zwiększenie dawki (patrz punkt 5.1).

W przypadku pacjentów już skutecznie leczonych deferoksaminą, można rozważyć podanie
deferazyroksu w postaci tabletek powlekanych w dawce początkowej liczbowo równej jednej trzeciej
dawki deferoksaminy (np. u pacjenta otrzymującego deferoksaminę w dawce 40 mg/kg mc. na dobę
przez 5 dni w tygodniu - lub dawkę równoważną - można zmienić dawkę początkową deferazyroksu
w postaci tabletek powlekanych na 14 mg/kg mc. na dobę). Jeśli to spowoduje, że dawka dobowa
będzie mniejsza niż 14 mg/kg mc., odpowiedź pacjentów musi być monitorowana, a jeśli nie uzyskano
wystarczającej skuteczności leczenia, należy rozważyć zwiększenie dawki (patrz punkt 5.1).

Dostosowanie dawki
Zaleca się comiesięczną kontrolę stężenia ferrytyny w surowicy, a w razie konieczności dostosowanie
dawki produktu leczniczego Exferana co 3 do 6 miesięcy w zależności od tendencji w stężeniu
ferrytyny w surowicy. Dostosowywanie dawki należy przeprowadzać stopniowo, zmieniając ją
jednorazowo o 3,5 do 7 mg/kg mc., w zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta i celów
terapeutycznych (utrzymanie lub zmniejszenie obciążenia żelazem). U pacjentów bez odpowiedniej
odpowiedzi na leczenie przy zastosowaniu dawek 21 mg/kg mc. (np. ze stężeniami ferrytyny
w surowicy stale utrzymującymi się powyżej 2500 μg/l i nie wykazującymi tendencji spadkowej
w miarę upływu czasu), można rozważyć podanie dawek do 28 mg/kg mc. Dostępne dane z badań
klinicznych dotyczące długoterminowej skuteczności i bezpieczeństwa stosowania deferazyroksu
w postaci tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej w dawkach większych niż 30 mg/kg mc.
obecnie są ograniczone (264 pacjentów poddanych obserwacji trwającej średnio rok po zwiększeniu
dawki). Jeśli po zastosowaniu dawek do 21 mg/kg mc. uzyskuje się jedynie bardzo niewielki wpływ
na hemosyderozę, dalsze zwiększanie dawki (maksymalnie do 28 mg/kg mc.) może nie zapewnić
zadowalającego wpływu i można rozważyć alternatywne metody leczenia. W przypadku nie uzyskania
zadowalającego wpływu po zastosowaniu dawek większych niż 21 mg/kg mc., nie należy
kontynuować leczenia takimi dawkami, tylko w miarę możliwości rozważyć alternatywne metody
leczenia. Nie zaleca się podawania dawek powyżej 28 mg/kg mc., ponieważ istnieje zaledwie
ograniczone doświadczenie z zastosowaniem dawek tej wysokości (patrz punkt 5.1).

U pacjentów leczonych dawkami większymi niż 21 mg/kg mc., po uzyskaniu kontroli choroby
(np. gdy stężenia ferrytyny w surowicy utrzymują się poniżej wartości 2500 μg/l i wykazują tendencję
spadkową w miarę upływu czasu), należy rozważyć stopniowe zmniejszanie dawki o 3,5 do 7 mg/kg
mc. U pacjentów, u których stężenie ferrytyny w surowicy osiągnęło wartości docelowe (zazwyczaj
pomiędzy 500 a 1000 μg/l) należy rozważyć stopniowe zmniejszanie dawki o 3,5 do 7 mg/kg mc.,
pozwalające utrzymać stężenie ferrytyny w surowicy w zakresie wartości docelowych
i zminimalizować ryzyko nadmiernej chelatacji. Jeśli stężenie ferrytyny w surowicy zmniejszy się do
wartości utrzymujących się poniżej 500 μg/l, należy rozważyć przerwanie leczenia (patrz punkt 4.4).

Zespoły talasemii niezależne od transfuzji krwi
Terapię chelatującą należy rozpoczynać wyłącznie w sytuacji, gdy istnieją dowody na występowanie
obciążenia żelazem (stężenie żelaza w wątrobie [ang. liver iron concentration - LIC] ≥5 mg Fe/g
suchej masy lub stężenie ferrytyny w surowicy stale wynoszące >800 μg/l). Oznaczanie LIC jest
preferowaną metodą określania obciążenia żelazem, którą należy stosować wszędzie tam, gdzie jest
ona dostępna. U wszystkich pacjentów należy zachować ostrożność podczas terapii chelatującej, aby
zminimalizować ryzyko nadmiernej chelatacji (patrz punkt 4.4).

Deferazyroks w postaci tabletek powlekanych charakteryzuje się większą biodostępnością
w porównaniu z deferazyroksem w postaci tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej (patrz punkt
5.2). Przy zmianie terapii z tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej na tabletki powlekane, dawka
tabletek powlekanych powinna być o 30% mniejsza niż dawka tabletek do sporządzania zawiesiny
doustnej, zaokrąglona do najbliższej całej tabletki.

Odpowiednie dawki dla różnych postaci przedstawiono w poniższej tabeli.

Tabela 2 Zalecane dawki w leczeniu zespołów talasemii niezależnych od transfuzji krwi

Tabletki
powlekane
/granulat

Tabletki do
sporządzania
zawiesiny
doustnej

Stężenie
żelaza w
wątrobie
(LIC)*

Stężenie
ferrytyny
w surowicy

Dawka
początkowa
7 mg/kg
mc./dobę
10 mg/kg
mc./dobę
≥5 mg Fe/g
suchej masy
lub >800 μg/l

Monitorowanie Co miesiąc
Etapy
dostosowywania
dawki
(co 3-6
miesięcy)

Zwiększanie
3,5 - 7 mg/kg
mc./dobę
5-10 mg/kg
mc./dobę
>2500 μg/l

Zmniejszanie ≥7 mg Fe/g
suchej masy
lub >2000 μg/l

3,5 - 7 mg/kg
mc./dobę
3,5 - 7 mg/kg
mc./dobę
Dawka
maksymalna
14 mg/kg
mc./dobę
14 mg/kg
mc./dobę
7 mg/kg
mc./dobę
7 mg/kg
mc./dobę
Dla pacjentów dorosłych
Dla dzieci i młodzieży
nie oceniano i ≤2000 μg/l

Przerwanie
leczenia
<3 mg Fe/g
suchej masy
lub <300 μg/l

Ponowne
leczenie
Niezalecane

*LIC jest preferowaną metodą oznaczenia przeciążenia żelazem.

Dawka początkowa
Zalecana dobowa dawka początkowa deferazyroksu w postaci tabletek powlekanych u pacjentów
z zespołami talasemii niezależnymi od transfuzji krwi wynosi 7 mg/kg mc.

Dostosowanie dawki
Zaleca się comiesięczną kontrolę stężenia ferrytyny w surowicy w celu oceny odpowiedzi pacjenta na
leczenie i zminimalizowania ryzyka nadmiernej chelatacji (patrz punkt 4.4). Co 3 do 6 miesięcy
leczenia należy rozważyć zwiększenie dawki o 3,5 mg/kg mc. do 7 mg/kg mc., jeśli stężenie LIC
wynosi ≥7 mg Fe/g suchej masy lub jeśli stężenie ferrytyny w surowicy utrzymuje się powyżej 2000
μg/l i nie wykazuje tendencji spadkowych, a pacjent dobrze toleruje produkt leczniczy. Nie zaleca się
stosowania dawek większych niż 14 mg/kg mc., ponieważ nie ma doświadczenia z podawaniem
dawek większych od tej wartości u pacjentów z zespołami talasemii niezależnymi od transfuzji krwi.

U pacjentów, u których nie oznaczono LIC i u których stężenie ferrytyny w surowicy wynosi ≤2000
μg/l, dawkowanie nie powinno przekraczać 7 mg/kg mc.

W przypadku pacjentów, którym zwiększono dawkę do >7 mg/kg mc., zaleca się zmniejszenie dawki
do 7 mg/kg mc. lub do mniejszych wartości, gdy LIC wyniesie <7 mg Fe/g suchej masy lub gdy
stężenie ferrytyny w surowicy wynosi ≤2000 μg/l.

Przerwanie leczenia
Po osiągnięciu zadowalającego stężenia żelaza w organizmie (LIC <3 mg Fe/g suchej masy lub
stężenie ferrytyny w surowicy <300 μg/l) leczenie należy zakończyć. Nie ma dostępnych danych
dotyczących wznawiania leczenia u pacjentów, u których dojdzie do ponownej kumulacji żelaza po
uzyskaniu zadowalającego stężenia żelaza we krwi i dlatego nie można zalecić wznowienia leczenia.

Szczególne populacje pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku (≥65 lat)

Zalecenia dotyczące dawkowania u osób w podeszłym wieku są takie same jak opisano powyżej.
W badaniach klinicznych u pacjentów w podeszłym wieku działania niepożądane występowały
z większą częstością niż u pacjentów młodszych (zwłaszcza biegunka). Pacjenci z tej grupy powinni
być ściśle monitorowani w celu wykrycia działań niepożądanych wymagających dostosowania dawki.

Dzieci i młodzież
Obciążenie żelazem spowodowane transfuzjami krwi:
Zalecenia dotyczące dawkowania u dzieci i młodzieży w wieku 2 do 17 lat z obciążeniem żelazem
w wyniku trasfuzji są takie same jak dla pacjentów dorosłych (patrz punkt 4.2). Zaleca się
comiesięczną kontrolę stężenia ferrytyny w surowicy w celu oceny odpowiedzi pacjenta na leczenie
i zminimalizowania ryzyka nadmiernej chelatacji (patrz punkt 4.4). Obliczając dawkę leku należy
uwzględnić zmiany masy ciała dzieci młodzieży w czasie.

U dzieci w wieku między 2 a 5 lat z obciążeniem żelazem w wyniku transfuzji, ekspozycja na lek jest
mniejsza niż u dorosłych (patrz punkt 5.2). W tej grupie wiekowej mogą być konieczne większe dawki
niż u dorosłych. Jednakże dawka początkowa powinna być taka sama jak dla dorosłych, dostosowana
do indywidualnych potrzeb.

Zespoły talasemii niezależne od transfuzji krwi:
U dzieci i młodzieży z zespołami talasemii niezależnymi od transfuzji krwi dawkowanie nie powinno
przekraczać 7 mg/kg mc. U tych pacjentów jest niezbędne ściślejsze monitorowanie LIC i stężenia
ferrytyny w surowicy, aby uniknąć nadmiernej chelatacji (patrz punkt 4.4). Oprócz comiesięcznych
oznaczeń stężenia ferrytyny w surowicy, LIC należy należy kontrolować co trzy miesiące, gdy
stężenie ferrytyny w surowicy wyniesie ≤800 μg/l.

Dzieci w wieku od urodzenia do 23 miesięcy:
Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności deferazyroksu u dzieci w wieku od
urodzenia do 23 miesięcy. Dane nie są dostępne.

Zaburzenia czynności nerek
Deferazyroksu nie badano u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i jest on przeciwwskazany
u pacjentów z klirensem kreatyniny <60 ml/min (patrz punkt 4.3 i 4.4).

Zaburzenia czynności wątroby
Nie zaleca się stosowania deferazyroksu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby
(C wg skali Child-Pugh). U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (B wg skali
Child-Pugh) dawkę należy znacząco zmniejszyć, a następnie stopniowo zwiększać do poziomu 50%
(patrz punkt 4.4 i 5.2), i u tych pacjentów deferazyroks musi być stosowany z ostrożnością.
U wszystkich pacjentów należy ściśle kontrolować czynność wątroby przed rozpoczęciem leczenia, co
2 tygodnie w pierwszym miesiącu leczenia, a następnie co miesiąc (patrz punkt 4.4).

Sposób podawania
Podanie doustne

Tabletki powlekane należy połykać w całości, popijając niewielką ilością wody. U pacjentów, którzy
nie są w stanie połknąć całej tabletki, tabletki powlekane mogą być rozkruszane i dosypane w postaci
rozkruszonej do półpłynnego pokarmu, np. jogurtu lub przecieru jabłkowego (tartych jabłek). Należy
spożyć natychmiast całą dawkę wraz z pokarmem i nie przechowywać jej do przyszłego
wykorzystania.

Tabletki powlekane należy przyjmować raz na dobę, najlepiej o tej samej porze każdego dnia i można
je przyjmować na czczo lub z lekkim posiłkiem (patrz punkt 4.5 i 5.2).

#### 4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.

Jednoczesne podawanie innych środków chelatujących żelazo, ponieważ bezpieczeństwo takiego
leczenia skojarzonego nie zostało ustalone (patrz punkt 4.5).

Pacjenci z klirensem kreatyniny <60 ml/min.

#### 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Czynność nerek

Deferazyroks badano wyłącznie u pacjentów z wyjściowym stężeniem kreatyniny w surowicy
mieszczącym się w granicach normy odpowiedniej dla wieku pacjenta.

W badaniach klinicznych u około 36% pacjentów wystąpiło zwiększenie stężenia kreatyniny
w surowicy o >33% w ≥2 kolejnych oznaczeniach, czasami wykraczające poza górną granicę normy.
Zwiększenie to było zależne od dawki. Około dwóch trzecich pacjentów ze zwiększonym stężeniem
kreatyniny w surowicy powróciło do poziomu poniżej 33%, bez dostosowania dawki. U pozostałej
jednej trzeciej pacjentów zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy nie zawsze odpowiadało na
zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia. W niektórych przypadkach obserwowano tylko
stabilizację stężenia kreatyniny w surowicy po zmniejszeniu dawki. Podczas stosowania
deferazyroksu po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano przypadki ostrej niewydolności nerek (patrz
punkt 4.8). W niektórych przypadkach po wprowadzeniu do obrotu, pogorszenie czynności nerek
prowadziło do niewydolności nerek wymagającej czasowych lub przewlekłych dializ.

Przyczyny zwiększenia stężenia kreatyniny w surowicy nie zostały wyjaśnione. Dlatego też należy
zwrócić szczególną uwagę na monitorowanie stężenia kreatyniny w surowicy u pacjentów
jednocześnie otrzymujących leki, które pogarszają czynność nerek oraz u pacjentów otrzymujących
duże dawki deferazyroksu i (lub) mniej transfuzji (<7 ml/kg mc. na miesiąc lub <2 jednostki na
miesiąc u dorosłych). Mimo, że w badaniach klinicznych po zwiększeniu dawki deferazyroksu,
tabletki do sporządzania zawiesiny doustnej powyżej 30 mg/kg mc. nie obserwowano nasilenia
działań niepożądanych ze strony nerek, nie można wykluczyć wzrostu ryzyka działań niepożądanych
ze strony nerek po zastosowaniu tabletek powlekanych w dawkach powyżej 21 mg/kg mc.

Zaleca się, by przed rozpoczęciem leczenia dokonać dwukrotnego oznaczenia stężenia kreatyniny
w surowicy. Stężenie kreatyniny w surowicy, klirens kreatyniny (obliczany za pomocą wzoru
Cockcrofta-Gaulta lub MDRD u dorosłych oraz wzoru Schwartza u dzieci) i (lub) stężenie cystatyny
C w surowicy należy kontrolować przed rozpoczęciem terapii, co tydzień w pierwszym miesiącu
po rozpoczęciu lub modyfikacji leczenia produktem leczniczym Exferana (w tym po zmianie
postaci produktu leczniczego), a następnie co miesiąc. U pacjentów ze współistniejącymi
chorobami nerek oraz u pacjentów przyjmujących produkty lecznicze o działaniu pogarszającym
czynność nerek istnieje większe ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Należy zadbać
o odpowiednie nawodnienie pacjentów, u których wystąpiła biegunka lub wymioty.

Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano występowanie kwasicy metabolicznej podczas
leczenia deferazyroksem. Większość tych pacjentów miała zaburzenia czynności nerek, choroby
cewek nerkowych (zespół Fanconiego) lub biegunkę, bądź stany, których znanym powikłaniem są
zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej. W tych populacjach należy monitorować równowagę
kwasowo-zasadową, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. U pacjentów, u których wystąpi kwasica
metaboliczna, należy rozważyć przerwanie leczenia produktem leczniczym Exferana.

Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano przypadki ciężkich postaci chorób cewek nerkowych
(takich jak zespół Fanconiego) i niewydolności nerek przebiegających ze zmianami świadomości
w kontekście encefalopatii hiperamonemicznej u pacjentów leczonych deferazyroksem, głównie
u dzieci. Zaleca się, aby wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia encefalopatii hiperamonemicznej
oraz oznaczać stężenie amoniaku u pacjentów z niewyjaśnionymi zmianami stanu psychicznego
podczas leczenia produktem leczniczym Exferana.

Tabela 3 Dostosowywanie dawki i przerywanie leczenia w związku z monitorowaniem czynności
nerek
Stężenie kreatyniny
w surowicy
Klirens kreatyniny

Przed rozpoczęciem
leczenia Dwa razy (2x) i Raz (1x)
Przeciwwskazany <60 ml/min
Monitorowanie

- Pierwszy miesiąc po
rozpoczęciu leczenia
lub modyfikacji dawki
Co tydzień i Co tydzień

- Później Co miesiąc i Co miesiąc

Zmniejszenie dawki dobowej o 7 mg/kg mc./dobę (postać tabletki powlekane),
jeśli wymienione niżej parametry czynności nerek wystąpią podczas dwóch kolejnych wizyt
i nie są spowodowane innymi przyczynami

Osoby dorosłe
>33% powyżej
średniej sprzed
leczenia
i Zmniejsza się  GGN właściwej dla
wieku** i (lub) Zmniejsza się 33%
powyżej średniej
sprzed leczenia
i (lub) Zmniejsza się 33% i powyżej górnej
granicy normy w ≥2 kolejnych oznaczeniach (3,1%), oraz zwiększenia aktywności aminotransferazy
alaninowej (AlAT) przekraczającego pięciokrotność wartości górnej granicy normy (4,3%).
Pojedyncze zdarzenia zwiększonej aktywności AlAT i aminotransferazy asparaginianowej były
zgłaszane odpowiednio u 20,0% i 8,3% spośród 145 pacjentów, którzy ukończyli badanie.

W badaniu oceniającym bezpieczeństwo stosowania deferazyroksu w postaci tabletek powlekanych
i tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej 173 osoby dorosłe i dzieci z talasemią zależną od
transfuzji lub z zespołem mielodysplastycznym otrzymywały leczenie przez 24 tygodnie.
Obserwowano porównywalny profil bezpieczeństwa stosowania tabletek powlekanych i tabletek do
sporządzania zawiesiny doustnej.

U pacjentów z zespołami talasemii niezależnymi od transfuzji krwi i obciążeniem żelazem leczenie
deferazyroksem w postaci tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej było oceniane w
randomizowanym, podwójnie zaślepionym badaniu kontrolowanym placebo, trwającym 1 rok.
W badaniu porównywano skuteczność dwóch różnych schematów leczenia deferazyroksem w postaci
tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej (dawka początkowa 5 mg/kg mc./dobę i 10 mg/kg
mc./dobę, 55 pacjentów w każdej grupie badania) i odpowiadającym mu placebo (56 pacjentów). Do
badania włączono 145 pacjentów dorosłych i 21 z grupy dzieci i młodzieży. Pierwszorzędowym
parametrem skuteczności była zmiana stężenia żelaza w wątrobie (LIC) po 12 miesiącach leczenia,
w odniesieniu do stanu wyjściowego. Jednym z drugorzędowych parametrów skuteczności była
zmiana stężenia ferrytyny w surowicy od stanu wyjściowego do czwartego kwartału. W dawce
początkowej wynoszącej 10 mg/kg mc./dobę deferazyroks w postaci tabletek do sporządzania
zawiesiny doustnej powodował zmniejszenie wskaźników całkowitej zawartości żelaza w organizmie.
Stężenie żelaza w wątrobie zmniejszyło się średnio o 3,80 mg Fe/g suchej masy u pacjentów
otrzymujących deferazyroks w postaci tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej (dawka
początkowa 10 mg/kg mc./dobę), a u pacjentów otrzymujących placebo stężenie to zwiększyło się
o 0,38 mg Fe/g suchej masy (p<0,001). Stężenie ferrytyny w surowicy zmniejszyło się przeciętnie
o 222,0 μg/l u pacjentów leczonych deferazyroksem w postaci tabletek do sporządzania zawiesiny
doustnej (dawka początkowa 10 mg/kg mc./dobę) i zwiększyło się przeciętnie o 115 μg/l u pacjentów
otrzymujących placebo (p<0,001).

#### 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Deferazyroks w postaci tabletek powlekanych charakteryzuje się większą biodostępnością
w porównaniu z deferazyroksem w postaci tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej. Po
dostosowaniu mocy, postać farmaceutyczna tabletki powlekane (moc 360 mg) była równoważna
z deferazyroksem w postaci tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej (moc 500 mg) pod względem
średniego pola wielkości pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) na czczo. Wartość
Cmax zwiększyła się o 30% (90% CI: 20,3% - 40,0%); jednak analiza stosunku narażenia klinicznego
do odpowiedzi nie dostarczyła dowodów na występowanie klinicznie istotnych efektów tego wzrostu.

Wchłanianie
Po podaniu doustnym deferazyroks (w postaci tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej) jest
wchłaniany w średnim czasie potrzebnym do uzyskania maksymalnych stężeń w osoczu (tmax)
wynoszącym około 1,5 do 4 godzin. Całkowita biodostępność (AUC) deferazyroksu (w postaci
tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej) stanowi około 70% biodostępności z dożylnej postaci
leku. Biodostępność całkowita tabletek powlekanych nie została ustalona. Biodostępność
deferazyroksu z tabletek powlekanych była o 36% większa niż z tabletek do sporządzania zawiesiny
doustnej.

Badanie wpływu pokarmu z udziałem zdrowych ochotników, którym tabletki powlekane podawano na
czczo i podczas niskotłuszczowego (zawartość tłuszczu <10% kalorii) lub wysokotłuszczowego
(zawartość tłuszczu >50% kalorii) posiłku wskazało, że wartości AUC i Cmax były nieznacznie
zmniejszone po posiłku niskotłuszczowym (odpowiednio o 11% i 16%). Po spożyciu
wysokotłuszczowego posiłku wartości AUC i Cmax zwiększały się (odpowiednio o 18% i 29%).
Zwiększenie wartości Cmax spowodowane zmianą postaci farmaceutycznej oraz zwiększenie
spowodowane wpływem wysokotłuszczowego posiłku może się sumować, dlatego zaleca się by
tabletki powlekane przyjmować na czczo lub z lekkim posiłkiem.

Dystrybucja

Deferazyroks w dużym stopniu (99%) wiąże się z białkami osocza, niemal wyłącznie z albuminą
surowicy i charakteryzuje się niską objętością dystrybucji, wynoszącą około 14 litrów u dorosłych.

Metabolizm
Głównym szlakiem przemian metabolicznych deferazyroksu jest glukuronidacja, po czym lek jest
wydalany z żółcią. Może wystąpić rozpad glukuronidów w jelicie, a następnie powtórne wchłanianie
(krążenie jelitowo-wątrobowe): w badaniu z udziałem zdrowych ochotników podanie kolestyraminy
po przyjęciu pojedynczej dawki deferazyroksu spowodowało zmniejszenie ekspozycji na lek (AUC)
o 45%.

Deferazyroks jest sprzęgany z kwasem glukuronowym głównie przez UGT1A1, a w mniejszym
stopniu także przez UGT1A3. Metabolizm deferazyroksu katalizowany przez CYP450 (utlenianie)
wydaje się odgrywać mniejszą rolę u ludzi (8%). W badaniach in vitro nie obserwowano
zahamowania metabolizmu deferazyroksu przez hydroksymocznik.

Eliminacja
Deferazyroks i jego metabolity są wydalane głównie z kałem (84% dawki). Wydalanie deferazyroksu
i jego metabolitów przez nerki jest minimalne (8% dawki). Średni okres półtrwania w fazie eliminacji
(t1/2) wynosił od 8 do 16 godzin. W wydalaniu deferazyroksu z żółcią uczestniczą białka
transportujące MRP2 i MXR (BCRP).

Liniowość lub nieliniowość
W stanie stacjonarnym wartości Cmax i AUC0-24h deferazyroksu zwiększają się w przybliżeniu
liniowo w stosunku do dawki. Po podaniu dawek wielokrotnych ekspozycja wzrastała o czynnik
kumulacji wynoszący od 1,3 do 2,3.

Szczególne populacje pacjentów
Dzieci i młodzież
Całkowita ekspozycja na deferazyroks u młodzieży (12 do ≤17 lat) i dzieci (2 do <12 lat) po podaniu
dawki pojedynczej i dawek wielokrotnych była mniejsza niż u pacjentów dorosłych. U dzieci w wieku
poniżej 6 lat ekspozycja na lek była o około 50% mniejsza niż u dorosłych. Nie powinno to mieć
konsekwencji klinicznych, ponieważ dawkowanie ustalane jest indywidualnie, w zależności od
odpowiedzi na leczenie.

Płeć
U kobiet pozorny klirens deferazyroksu jest umiarkowanie mniejszy (o 17,5%) niż u mężczyzn. Nie
powinno to nie powinien mieć konsekwencji klinicznych, ponieważ dawkowanie ustalane jest
indywidualnie, w zależności od odpowiedzi na leczenie.

Pacjenci w podeszłym wieku
Nie przeprowadzono badań farmakokinetyki deferazyroksu u pacjentów w podeszłym wieku (65 lat
lub starszych).

Zaburzenia czynności nerek lub wątroby
Nie przeprowadzono badań farmakokinetyki deferazyroksu u pacjentów z zaburzeniami nerek.
Farmakokinetyka deferazyroksu nie była zależna od aktywności aminotransferaz wątrobowych nie
przekraczającej 5 razy górnej granicy normy.

W badaniu klinicznym podanie deferazyroksu, w postaci tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej,
w dawce pojedynczej 20 mg/kg mc. spowodowało zwiększenie średniej ekspozycji o 16% u pacjentów
z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (A wg skali Child-Pugh) i o 76% u pacjentów
z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (B wg skali Child-Pugh), w porównaniu do
pacjentów z prawidłową czynnością wątroby. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeń
czynności wątroby średnie Cmax deferazyroksu zwiększyło się o 22%. U jednego pacjenta z ciężkimi
zaburzeniami czynności wąroby (C wg skali Child-Pugh) ekspozycja zwiększyła się 2,8-krotnie (patrz
punkt 4.2. i 4.4).

#### 5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących
bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności lub rakotwórczości,
nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach wykryto głównie toksyczne
działanie na nerki oraz zmętnienie soczewki (zaćma). Podobne wyniki obserwowano w badaniach na
nowonarodzonych i młodych zwierzętach. Uważa się, że toksyczne działanie na nerki jest
spowodowane głównie usunięciem żelaza z organizmów zwierząt, u których nie występowało
wcześniej obciążenie żelazem.

Wyniki badań genotoksyczności in vitro były ujemne (test Amesa, test aberracji chromosomalnych),
podczas gdy deferazyroks powodował tworzenie się mikrojąder in vivo w szpiku kostnym – ale nie
w wątrobie - u szczurów bez obciążenia żelazem, którym podawano śmiertelne dawki leku. Działania
takiego nie obserwowano u szczurów uprzednio obciążonych żelazem. Deferazyroks nie miał
działania rakotwórczego, gdy lek podawano szczurom w badaniu trwającym 2 lata i transgenicznym,
p53+/- heterozygotycznym myszom w badaniu trwającym 6 miesięcy.

Potencjalny toksyczny wpływ na reprodukcję badano u szczurów i królików. Deferazyroks nie działał
teratogennie, jednak zwiększał częstość występowania zmian w obrębie kośćca i martwych urodzeń
u szczurów po podaniu dużych dawek, które miały ciężki toksyczny wpływ na samice bez obciążenia
żelazem. Deferazyroks nie miał innego wpływu na płodność i reprodukcję.

### 6. DANE FARMACEUTYCZNE

#### 6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
Celuloza mikrokrystaliczna (typ 101 i 102)
Powidon K-30
Krospowidon (typ A i B)
Poloksamer 188
Krzemionka koloidalna bezwodna
Magnezu stearynian

Substancje powlekające:
Hypromeloza (E 464)
Laktoza jednowodna
Tytanu dwutlenek (E 171)
Triacetyna
Indygotyna, lak glinowy (E 132)

#### 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

#### 6.3 Okres ważności

3 lata

#### 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

#### 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry PVC/PVDC/Aluminium i blistry Aluminium/Aluminium.

Opakowania jednostkowe zawierające 30 lub 90 tabletek powlekanych. Folia blistrowa może być
perforowana lub nieperforowana.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

#### 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Bez specjalnych wymagań.

### 7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

VIPHARM S.A.
ul. A. i F. Radziwiłłów 9
05-850 Ożarów Mazowiecki
Polska

### 8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr:
Exferana 90 mg: 26029
Exferana 180 mg: 26033
Exferana 360 mg: 26034

### 9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 29.09.2020

### 10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

08.08.2023

---

> Informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.