Loperamide Aurovitas 2 mg 20 kapsułek

Loperamide Aurovitas pomaga na ostrą, krótkotrwałą biegunkę. Lek jest przeznaczony dla dorosłych i młodzieży powyżej 12. roku życia. Stosuje się go objawowo - loperamid nie leczy przyczyny biegunki, ale skutecznie ogranicza liczbę luźnych stolców.

Jeśli po 2 dniach stosowania biegunka nie ustępuje albo stan się pogarsza, trzeba skonsultować się z lekarzem.

Loperamid działa przez wiązanie się z receptorami opioidowymi w ścianie jelita. W efekcie hamuje perystaltykę jelit i wydłuża czas pasażu jelitowego. Stolec ma więcej czasu na zagęszczenie.

Poza tym loperamid zwiększa wchłanianie wody i elektrolitów, zwłaszcza w jelicie krętym, oraz zwiększa napięcie zwieracza odbytu - to pomaga przy nietrzymaniu stolca i uczuciu parcia. Początek działania przeciwbiegunkowego pojawia się już godzinę po przyjęciu leku.

Loperamide Aurovitas stosuje się doustnie. Kapsułki połykaj w całości, popijając wodą. Możesz je przyjmować niezależnie od posiłków.

• Dawka początkowa: 2 kapsułki (4 mg) po pierwszym luźnym stolcu
• Po każdym kolejnym luźnym stolcu: 1 kapsułka (2 mg)
• Maksymalnie 6 kapsułek (12 mg) na dobę
• Nie stosuj dłużej niż 2 dni bez konsultacji z lekarzem

Dawkowanie jest takie samo u osób starszych. Przy zaburzeniach czynności nerek też nie trzeba modyfikować dawki. Z kolei przy chorobach wątroby lek trzeba stosować ostrożnie i pod kontrolą lekarza, bo metabolizm loperamidu może być opóźniony.

Kiedy stolec stanie się twardszy albo nie było wypróżnienia przez ostatnie 12 godzin - przestań brać lek.

Pamiętaj o nawadnianiu. Biegunka powoduje utratę płynów i elektrolitów. Pij dużo i rozważ doustny płyn nawadniający (dostaniesz go w aptece bez recepty).

Nie stosuj Loperamide Aurovitas, jeśli:

• Masz alergię na loperamid lub którykolwiek składnik leku
• Masz mniej niż 12 lat
• Występuje u ciebie niedrożność jelit, rozdęcie okrężnicy lub toksyczne rozszerzenie okrężnicy
• Masz biegunkę z krwią w stolcu i/lub wysoką gorączką - to może wskazywać na zakażenie bakteryjne
• Choroba Leśniowskiego-Crohna lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego w ostrej fazie
• Bakteryjne zapalenie jelit wywołane przez Salmonellę, Shigellę lub Campylobacter
• Rzekomobłoniaste zapalenie jelit po antybiotykoterapii
• Jakakolwiek sytuacja, w której nie wolno hamować perystaltyki

Loperamid to leczenie wyłącznie objawowe. Jeśli to możliwe, trzeba leczyć też przyczynę biegunki.

Szczególna uwaga dotyczy nawadniania. Odwodnienie jest groźne zwłaszcza u osób starszych - objawia się suchością w ustach, zawrotami głowy i wymiotami. Uzupełniaj płyny i elektrolity przez cały czas trwania biegunki.

Jeśli masz chorobę wątroby, loperamid może działać silniej niż zwykle. Wątroba odpowiada za rozkład tego leku, więc przy zaburzeniach jej funkcji rośnie ryzyko działań niepożądanych, w tym ze strony układu nerwowego. Lekarz może zalecić inne dawkowanie.

Pacjenci z AIDS leczeni loperamidem powinni przerwać lek przy pierwszych objawach wzdęcia brzucha. Opisywano przypadki toksycznego rozszerzenia okrężnicy u osób z AIDS i jednoczesnym zakaźnym zapaleniem jelit.

Nigdy nie przekraczaj zalecanej dawki. Przy przedawkowaniu zgłaszano poważne problemy z sercem, w tym wydłużenie odstępu QT i zaburzenia rytmu.

Lek zawiera laktozę jednowodną (144,6 mg w kapsułce). Jeśli masz nietolerancję galaktozy, niedobór laktazy lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, nie powinieneś go przyjmować.

Poinformuj lekarza lub farmaceutę o wszystkich lekach, które przyjmujesz. Szczególnie ważne są:

• Rytonawir (lek na HIV) - zwiększa stężenie loperamidu w osoczu 2-3 razy
• Chinidyna (lek na zaburzenia rytmu serca) - również zwiększa stężenie loperamidu 2-3 razy
• Itrakonazol, ketokonazol (leki przeciwgrzybicze) - itrakonazol zwiększa stężenie loperamidu 3-4 razy
• Gemfibrozyl (lek na wysoki cholesterol) - zwiększa stężenie loperamidu około 2 razy
• Desmopresyna doustna (lek na nadmierne oddawanie moczu) - loperamid zwiększa stężenie desmopresyny 3 razy

Połączenie itrakonazolu z gemfibrozylem powodowało aż 13-krotne zwiększenie całkowitej ekspozycji na loperamid. Leki przyspieszające pasaż jelitowy mogą z kolei osłabiać działanie loperamidu.

Loperamide Aurovitas jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 lat. Dzieci reagują silniej na duże dawki loperamidu niż dorośli, a ryzyko toksycznego działania na ośrodkowy układ nerwowy jest u nich większe.

U młodzieży powyżej 12 lat dawkowanie jest takie samo jak u dorosłych.

W pierwszym trymestrze ciąży loperamidu trzeba unikać. Jedno z badań epidemiologicznych sugerowało możliwe zwiększone ryzyko spodziectwa u chłopców. W drugim i trzecim trymestrze lek może być stosowany, ale po konsultacji z lekarzem.

Podczas karmienia piersią loperamid nie jest zalecany. Niewielkie ilości przedostają się do mleka matki.

Loperamid może powodować zawroty głowy, zmęczenie, senność, a nawet utratę przytomności. Jeśli zauważysz takie objawy, nie prowadź samochodu i nie obsługuj maszyn.

Często (mogą wystąpić u 1 na 10 osób):

• Ból głowy, zawroty głowy
• Nudności, zaparcia, wzdęcia

Niezbyt często (mogą wystąpić u 1 na 100 osób):

• Zmęczenie, senność
• Ból brzucha, dyskomfort w jamie brzusznej, wymioty, niestrawność, suchość w ustach

Rzadko (mogą wystąpić u 1 na 1000 osób):

• Reakcje alergiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny, obrzęk twarzy i gardła, duszność
• Utrata przytomności, obniżony poziom świadomości, nadmierne napięcie mięśni
• Niedrożność jelit, rozszerzenie okrężnicy, wzdęcie brzucha
• Ciężkie reakcje skórne: zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica naskórka, rumień wielopostaciowy
• Zwężenie źrenic
• Zatrzymanie moczu

Częstość nieznana:

• Ostre zapalenie trzustki (ból w nadbrzuszu promieniujący do pleców, gorączka, nudności)

Jeśli wystąpi którykolwiek z poważnych objawów - przerwij lek i natychmiast szukaj pomocy medycznej.

Przedawkowanie loperamidu jest groźne. Objawy mogą obejmować: senność, sztywność mięśni, nieskoordynowane ruchy, trudności z oddawaniem moczu, zwężenie źrenic, spowolniony oddech, suchość w ustach, nudności, wymioty, zaparcia i ból brzucha.

Szczególnie niebezpieczne są powikłania kardiologiczne: wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu typu torsade de pointes, a w skrajnych przypadkach zatrzymanie akcji serca. Opisywano przypadki śmiertelne.

Antidotum to nalokson. Ponieważ loperamid działa dłużej niż nalokson, może być potrzebne ponowne podanie antidotum. Pacjent po przedawkowaniu wymaga obserwacji przez co najmniej 48 godzin.

W razie przedawkowania natychmiast skontaktuj się z lekarzem lub szpitalem.

Loperamid przyjmuje się tylko po luźnych stolcach, więc nie ma stałego schematu dawkowania. Jeśli zapomniałeś wziąć kapsułkę, przyjmij ją po następnym luźnym stolcu. Nie bierz podwójnej dawki.

• Przechowuj w temperaturze poniżej 30°C
• Trzymaj w oryginalnym opakowaniu, żeby chronić przed wilgocią
• Przechowuj w miejscu niedostępnym dla dzieci
• Nie stosuj po upływie terminu ważności (data EXP na opakowaniu)
• Okres ważności: 3 lata

Substancja czynna: loperamidu chlorowodorek 2 mg w jednej kapsułce.

Składniki pomocnicze:

• Zawartość kapsułki: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, talk, magnezu stearynian
• Osłonka kapsułki: tytanu dwutlenek (E 171), żelatyna
• Tusz nadruku: szelak, żelaza tlenek czarny (E 172)

Aurovitas Pharma Polska Sp. z o.o.
ul. Sokratesa 13D lokal 27
01-909 Warszawa

Działanie przeciwbiegunkowe pojawia się już godzinę po przyjęciu dawki początkowej (2 kapsułki). W badaniach klinicznych potwierdzono wyjątkowo szybki początek działania w porównaniu z innymi lekami przeciwbiegunkowymi.

Nie. Loperamide Aurovitas jest lekiem OTC - kupisz go w aptece bez recepty. Przeznaczony jest do krótkotrwałego stosowania (maks. 2 dni) w ostrej biegunce.

Maksymalnie 6 kapsułek (12 mg) na dobę. Zaczynasz od 2 kapsułek po pierwszym luźnym stolcu, potem 1 kapsułka po każdym kolejnym. Przekroczenie tej dawki zwiększa ryzyko poważnych powikłań kardiologicznych.

W pierwszym trymestrze trzeba go unikać. W drugim i trzecim trymestrze może być stosowany. Jedno z badań sugerowało możliwe zwiększone ryzyko spodziectwa u chłopców przy stosowaniu we wczesnej ciąży.

Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 lat. Dzieci reagują na loperamid silniej niż dorośli i są bardziej narażone na toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy. Młodzież powyżej 12 lat może stosować lek w dawkach jak dorośli.

Przestań brać lek, gdy stolec stanie się twardszy lub gdy przez ostatnie 12 godzin nie było wypróżnienia. Przerwij też, jeśli pojawi się zaparcie, wzdęcie brzucha lub objawy niedrożności jelit. Jeśli po 48 godzinach biegunka nie ustępuje, skontaktuj się z lekarzem.

Tak, to bardzo ważne. Biegunka powoduje odwodnienie i utratę elektrolitów. Pij dużo i rozważ doustny płyn nawadniający - to mieszanka soli i cukrów, którą rozpuszczasz w wodzie. Dostaniesz ją w aptece bez recepty.

Loperamid nie jest wymieniony jako wchodzący w interakcje z antybiotykami. Trzeba jednak pamiętać, że nie wolno go stosować w rzekomobłoniastym zapaleniu jelit, które może być powikłaniem antybiotykoterapii. Jeśli biegunka pojawiła się w trakcie lub po leczeniu antybiotykiem, lepiej omówić to z lekarzem przed sięgnięciem po loperamid.

Tak, może powodować zawroty głowy, senność i zmęczenie. W rzadkich przypadkach opisywano nawet utratę przytomności. Jeśli odczuwasz takie objawy, nie siadaj za kierownicę.