Środki znieczulające

Ta grupa obejmuje dwa główne typy leków. Miejscowe środki znieczulające, takie jak lidokaina czy lidokaina z prylokainą, działają na skórę i błony śluzowe, czasowo „wyłączając” czucie bólu. Z kolei leki do znieczulenia ogólnego, np. propofol czy etomidat, stosuje anestezjolog w szpitalu. Dla pacjenta domowego najczęściej przydatne są właśnie środki miejscowe.

Typowe sytuacje to przygotowanie skóry przed ukłuciem, drobne zabiegi dermalne, otarcia, a także ból dziąseł u ząbkujących dzieci. Przed ukłuciem pomocny bywa Emla Plaster, który zmniejsza ból nakłucia. Przy ząbkowaniu rodzice sięgają po żele z lidokainą, np. Bobodent, aby na krótko złagodzić ból dziąseł. U dorosłych problemem bywa zbyt szybki wytrysk, gdzie stosuje się wyroby z lidokainą do stosunku przedsionkowego, jak Bravera Control.

Po aplikacji możesz czuć drętwienie, mrowienie lub lekki chłód. Działanie zaczyna się po kilku do kilkudziesięciu minutach i utrzymuje się przez ograniczony czas. Trzeba unikać nakładania na duże, uszkodzone powierzchnie skóry oraz kontaktu z oczami. Reakcje skórne, takie jak zaczerwienienie czy pieczenie, zwykle są łagodne i krótkotrwałe. U małych dzieci stosuj środki miejscowe ostrożnie i tylko w miejscach, które naprawdę tego wymagają.

Większość silniejszych środków znieczulających oraz wszystkie leki do znieczulenia ogólnego są wyłącznie na receptę i używa się ich w warunkach medycznych. Skontaktuj się z lekarzem, jeśli ból jest silny, utrzymuje się mimo prób leczenia miejscowego, pojawia się gorączka, sączy się wydzielina lub wystąpi wysypka, zawroty głowy czy duszność. Przed użyciem przeczytaj ulotkę i nie przekraczaj zaleceń dotyczących miejsca i czasu stosowania. Przy chorobach serca, ciąży lub karmieniu piersią lepiej omówić wybór środka z lekarzem lub farmaceutą.