4.1 Wskazania do stosowania
Objawowe leczenie ostrej biegunki u dorosłych i dzieci w wieku od 15 lat.
4.2 Dawkowanie i sposób podawania
Dawkowanie
Dorośli
Początkowa dawka w leczeniu wynosi 4 mg chlorowodorku loperamidu, a następnie 2 mg
chlorowodorku loperamidu po każdym kolejnym luźnym stolcu.
Nie wolno stosować dobowej dawki większej niż 6 tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (co
odpowiada 12 mg chlorowodorku loperamidu).
Dzieci i młodzież
Młodzież w wieku od 15 lat
Na początku leczenia i po każdym kolejnym luźnym stolcu 2 mg chlorowodorku loperamidu.
Nie wolno stosować dobowej dawki większej niż 4 tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej (co
odpowiada 8 mg chlorowodorku loperamidu).
Jeśli biegunka utrzymuje się po dwóch dniach leczenia produktem leczniczym AuroBlock Fast,
pacjent powinien zgłosić się do lekarza. W razie konieczności można rozważyć dalszą diagnozę.
Dzieci poniżej 15 lat
Tabletki ulegającej rozpadowi w jamie ustnej produktu leczniczego AuroBlock Fast nie należy
stosować u dzieci w wieku poniżej 15 lat. Dla tej populacji dostępne są inne produkty lecznicze.
Szczególne populacje
Osoby w podeszłym wieku
U osób w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawkowania.
Zaburzenia czynności nerek
Ponieważ większość substancji czynnej jest metabolizowana, a metabolity lub niezmieniona
substancja czynna są wydalane z kałem, nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z
zaburzeniami czynności nerek.
Zaburzenia czynności wątroby
Pomimo braku danych dotyczących farmakokinetyki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby
w tej grupie pacjentów, produkt leczniczy AuroBlock Fast należy stosować ostrożnie z powodu
zmniejszenia metabolizmu związanego z efektem pierwszego przejścia przez wątrobę (patrz punkt
4.4).
Sposób podawania
Do stosowania doustnego.
Tabletkę ulegającą rozpadowi w jamie ustnej należy umieścić na języku. Tabletka rozpuszcza się
natychmiast na języku i jest połykana ze śliną. Nie jest potrzebny płyn do popicia.
4.3 Przeciwwskazania
- nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w
punkcie 6.1
- dzieci w wieku poniżej 15 lat. Stany kiedy należy unikać zahamowania perystaltyki, ze względu
na możliwe ryzyko następstw, w tym niedrożność jelit, rozszerzenie okrężnicy i toksyczne
rozdęcie okrężnicy. Loperamidu chlorowodorek należy niezwłocznie odstawić, jeśli wystąpią
zaparcia, wzdęcie brzucha lub niedrożność jelit.
- ostra czerwonka charakteryzująca się biegunką związaną z wysoką gorączką i (lub) krwią w
stolcu
- biegunka występująca podczas lub po zastosowaniu antybiotyków (rzekomobłoniaste [związane
z antybiotykami] zapalenie okrężnicy)
- bakteryjne zapalenie jelit wywołane przez patogeny atakujące ścianę jelita (np. Salmonella,
Shigella i Campylobacter)
- ostre zaostrzenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Leczenie biegunki loperamidu chlorowodorkiem jest leczeniem wyłącznie objawowym. W każdym
przypadku, w którym możliwe jest ustalenie etiologii, gdy jest to uzasadnione, należy zastosować
leczenie przyczynowe.
W przypadku gorączki lub obecności krwi w stolcu, stosowanie loperamidu chlorowodorku należy
odłożyć do czasu zidentyfikowania drobnoustroju przyczynowego.
Biegunka może prowadzić do dużych strat płynów i elektrolitów. Dlatego najważniejszym sposobem
leczenia biegunki jest uzupełnienie płynów i elektrolitów. Jest to szczególnie ważne u dzieci i osób w
podeszłym wieku.
Pacjent powinien nawadniać się obficie słonymi lub słodkimi napojami, aby zrekompensować utratę
płynów w wyniku biegunki (średnie dzienne spożycie wody dla dorosłych to 2 litry).
Stopień nawodnienia za pomocą doustnego lub dożylnego roztworu nawadniającego należy
dostosować do nasilenia biegunki, wieku i cech pacjenta (np. chorób towarzyszących).
Jeżeli w ciągu 48 godzin w ostrej biegunce nie obserwuje się poprawy stanu klinicznego pacjenta,
należy przerwać podawanie loperamidu chlorowodorku i pacjent powinien skonsultować się z
lekarzem.
U pacjentów z AIDS, leczonych loperamidu chlorowodorkiem z powodu biegunki, należy przerwać
podawanie produktu w razie pojawienia się najwcześniejszych objawów wzdęcia brzucha. Istnieją
pojedyncze doniesienia o przypadkach wystąpienia toksycznego rozdęcia okrężnicy u leczonych
loperamidu chlorowodorkiem pacjentów z AIDS i jednoczesnym zakaźnym zapaleniem okrężnicy
wywołanym zarówno przez patogeny wirusowe, jak i bakteryjne.
Pomimo braku danych dotyczących farmakokinetyki leku u pacjentów z zaburzeniami czynności
wątroby, w tej grupie pacjentów loperamidu chlorowodorek należy stosować ostrożnie z powodu
zmniejszenia metabolizmu związanego z efektem pierwszego przejścia przez wątrobę. Pacjenci z
zaburzeniami czynności wątroby powinni stosować loperamidu chlorowodorek ostrożnie i należy ich
uważnie obserwować, czy nie występują u nich objawy toksyczności ze strony ośrodkowego układu
nerwowego. Loperamidu chlorowodorek należy stosować pod nadzorem lekarza u pacjentów z
ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.
W związku z przedawkowaniem zgłaszano przypadki wystąpienia zdarzeń kardiologicznych, w tym
wydłużenia odstępu QT i czasu trwania zespołu QRS oraz zaburzenia rytmu typu torsade de pointes.
W niektórych przypadkach nastąpił zgon (patrz punkt 4.9). W przypadku przedawkowania zgłaszano
również przypadki ujawnienia się zespołu Brugadów (patrz punkt 4.9). Nie należy przekraczać
zalecanej dawki i (lub) zalecanego czasu trwania leczenia.
U osób uzależnionych od opioidów odnotowano przypadki nadużywania i stosowania loperamidu
niezgodnie ze wskazaniami, jako środka zastępującego substancje o działaniu opioidalnym, patrz
punkt 4.9.
Informacje o substancji pomocniczej
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na każdą tabletkę ulegającą rozpadowi
w jamie ustnej, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”.
Ten lek zawiera 5 mg aspartamu w każdej tabletce ulegającej rozpadowi w jamie ustnej. Aspartam jest
źródłem fenyloalaniny. Może być szkodliwy dla pacjentów z fenyloketonurią, rzadką chorobą
genetyczną, w której fenyloalanina gromadzi się, ponieważ organizm nie może jej prawidłowo usunąć.
Brak dostępnych danych niekliniczne oraz klinicznych do oceny stosowania aspartamu u niemowląt w
wieku poniżej 12. tygodnia.
Ten lek zawiera sacharozę. Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z
nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazyizomaltazy, nie powinni przyjmować tego produktu leczniczego.
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Dane niekliniczne wskazują, że loperamid jest substratem P-glikoproteiny. Jednoczesne podawanie
loperamidu (16 mg w pojedynczej dawce) z chinidyną lub rytonawirem, które są inhibitorami
P-glikoproteiny, powodowało 2-3 krotne zwiększenie stężenia loperamidu w osoczu. Kliniczne
znaczenie tych farmakokinetycznych interakcji inhibitorów P-glikoproteiny z loperamidem,
podawanym w zalecanych dawkach, nie jest znane.
Jednoczesne podanie loperamidu (dawka pojedyncza 4 mg) oraz itrakonazolu, inhibitora CYP3A4 i
glikoproteiny P, powodowało 3- 4-krotne zwiększenie stężenia loperamidu w osoczu krwi. W tym
samym badaniu gemfibrozyl, inhibitor cytochromu CYP2C8, zwiększał stężenie loperamidu mniej
więcej 2-krotnie. Jednoczesne stosowanie itrakonazolu i gemfibrozylu powodowało 4-krotne
zwiększenie maksymalnego stężenia loperamidu w osoczu i 13-krotne zwiększenie całkowitej
ekspozycji w osoczu. Wzrostom podanych wartości nie towarzyszyły objawy ze strony ośrodkowego
układu nerwowego (OUN), co sprawdzono za pomocą testów psychomotorycznych (tj. subiektywnej
oceny senności i testu zastępowania cyfr symbolami).
Jednoczesne podanie loperamidu (pojedyncza dawka 16 mg) oraz ketokonazolu, inhibitora
cytochromu CYP3A4 i glikoproteiny P, powodowało 5-krotny wzrost stężenia loperamidu w osoczu
krwi. Wzrostowi nie towarzyszyło nasilone działanie farmakodynamiczne, co sprawdzono, stosując
pupilometrię.
Leczenie skojarzone z desmopresyną podawaną doustnie powodowało 3-krotny wzrost stężenia
desmopresyny w osoczu, prawdopodobnie w związku z mniejszą motoryką przewodu pokarmowego.
Oczekuje się, że leki o podobnych właściwościach farmakologicznych mogą wzmagać działanie
loperamidu oraz że leki przyspieszające przejście przez przewód pokarmowy mogą hamować jego
działanie.
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Ciąża
Mimo że nie ma dowodów na to, aby loperamidu chlorowodorek wykazywał działanie teratogenne lub
embriotoksyczne, należy dokładnie rozważyć przewidywane korzyści terapeutyczne dla matki
względem potencjalnego ryzyka dla płodu związanego z podaniem loperamidu chlorowodorku
kobietom w ciąży, szczególnie w pierwszym trymestrze.
Nie zaleca się stosowania loperamidu chlorowodorku w okresie ciąży. Dlatego kobietom w ciąży
należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem w celu odpowiedniego leczenia.
Karmienie piersią
Loperamidu chlorowodorek przenika w niewielkich ilościach do mleka matki. Dlatego nie zaleca się
stosowania loperamidu chlorowodorku podczas karmienia piersią. Kobiety karmiące piersią należy
poinformować, aby skonsultowały się z lekarzem w celu uzyskania odpowiedniego leczenia.
Płodność
Brak dostępnych danych dotyczących wpływu loperamidu chlorowodorku na płodność u ludzi.
Wyniki badań na zwierzętach nie wskazują na jakikolwiek wpływ loperamidu chlorowodorku na
płodność w dawkach terapeutycznych.
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
W przypadku objawów biegunki leczonych loperamidu chlorowodorkiem mogą wystąpić zmęczenie,
zawroty głowy lub senność. Dlatego zaleca się zachowanie ostrożności podczas prowadzenia
samochodu lub obsługiwania maszyn.
4.8 Działania niepożądane
Częstość występowania niepożądanych działań leku przedstawiono zgodnie z następującym
schematem: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100);
rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000), bardzo rzadko (< 1/10 000) i częstość nieznana (nie może być
określona na podstawie dostępnych danych).
Dzieci w wieku ≥ 12 lat i dorośli
Bezpieczeństwo stosowania loperamidu chlorowodorku oceniono u 3 076 dzieci w wieku ≥ 12 lat i
dorosłych, którzy uczestniczyli w 31 badaniach klinicznych z zastosowaniem loperamidu
chlorowodorku, stosowanego w leczeniu biegunki, z grupą kontrolną i bez grupy kontrolnej. Spośród
nich, 26 badań dotyczyło ostrej biegunki (n = 2 755).
Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi leku (≥ 1% zdarzeń) w badaniach klinicznych z
zastosowaniem loperamidu chlorowodorku w leczeniu ostrej biegunki były: zaparcie (2,7%), wzdęcia
(1,7%), bóle głowy (1,2%) oraz nudności (1,1%).
Poniżej w tabeli przedstawiono działania niepożądane zgłoszone po zastosowaniu leku zarówno
podczas badań klinicznych, jak i po wprowadzeniu do obrotu.
Klasyfikacja układów i narządów Wskazania
Ostra biegunka
(n = 2 755)
Ostra i przewlekła
biegunka
dane uzyskane po
wprowadzeniu do obrotu
Zaburzenia układu immunologicznego
Reakcja nadwrażliwościa,
reakcja anafilaktyczna (w tym
wstrząs anafilaktyczny)a, oraz
reakcja anafilaktoidalnaa
Rzadko
Zaburzenia układu nerwowego
Bóle głowy Często Często
Zawroty głowy Niezbyt często Często
Sennośća Niezbyt często
Utrata świadomościa,
osłupieniea, obniżony poziom
świadomościa, hipertoniaa,
nieprawidłowa koordynacjaa
Rzadko
Zaburzenia oka
Zwężenie źrenicya Rzadko
Zaburzenia żołądka i jelit
Zaparcia, nudności, wzdęcia Często Często
Bóle brzucha, dolegliwości w
obrębie brzucha, suchość w
jamie ustnej
Niezbyt często Niezbyt często
Ból w nadbrzuszu, wymioty Niezbyt często Niezbyt często
Niestrawność Niezbyt często
Niedrożność jelitaa (w tym
porażenna niedrożność jelita),
rozszerzenie okrężnicya
(megacolon, w tym toksyczne
rozdęcie okrężnicyb),
glossodyniaa
Rzadko
Wzdęcie brzucha Rzadko Rzadko
Ostre zapalenie trzustki Częstość nieznana
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Wysypka Niezbyt często Niezbyt często
Wysypka pęcherzowaa (w tym
zespół Stevensa-Johnsona,
toksyczna rozpływna martwica
naskórka oraz rumień
wielopostaciowy), obrzęk
naczynioruchowya,
pokrzywkaa, świąda
Rzadko
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Zatrzymanie moczua Rzadko
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Zmęczeniea Rzadko
a Włączenie tego terminu opiera się na raportach po wprowadzeniu do obrotu loperamidu
chlorowodorku. Ponieważ proces określania działań niepożądanych po wprowadzeniu produktu do
obrotu nie powodował rozróżnienia między wskazaniami przewlekłymi i ostrymi, a także osobami
dorosłymi i dziećmi, częstość tę szacuje się we wszystkich badaniach klinicznych z zastosowaniem
loperamidu chlorowodorku (ostrym i przewlekłym), w tym z badaniami u dzieci w wieku poniżej 12
lat (n = 3 683).
b Patrz punkt 4.4.
W przypadku działań niepożądanych z badań klinicznych bez danych dotyczących częstości
występowania, zdarzenia niepożądanego nie zaobserwowano lub nie uznano za działanie niepożądane
w tym wskazaniu.
Dzieci i młodzież
Bezpieczeństwo loperamidu chlorowodorku oceniono u 607 pacjentów w wieku od 10 dni do 13 lat,
którzy uczestniczyli w 13 badaniach klinicznych, z grupą kontrolną i bez grupy kontrolnej, z
zastosowaniem loperamidu chlorowodorku w leczeniu ostrej biegunki. Ogólnie profil ADR w tej
populacji pacjentów był podobny do obserwowanego w badaniach klinicznych loperamidu
chlorowodorku u dzieci w wieku 12 lat i starszych oraz dorosłych.
Klasyfikacja układów i narządów Działania niepożądane Wskazanie:
Ostra biegunka
(n = 607)
Zaburzenia układu nerwowego Senność Niezbyt często
Ból głowy Niezbyt często
Zawroty głowy Niezbyt często
Zaburzenia żołądka i jelit Wymioty Często
Nudności Niezbyt często
Ból brzucha Niezbyt często
Zaparcia Niezbyt często
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Wysypka Niezbyt często
Uwaga
Niektóre działania niepożądane zgłaszane podczas badań klinicznych i po wystąpieniu loperamidu
chlorowodorku są często objawami podstawowych objawów biegunkowych (ból brzucha, dyskomfort,
nudności, wymioty, senność, zmęczenie, zawroty głowy, zaparcia i wzdęcia). Objawy te są często
trudne do odróżnienia od działań niepożądanych leku.
Bezpośrednio po przyjęciu loperamidu chlorowodorku, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej
może wystąpić przemijające uczucie pieczenia lub kłucia na języku.
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań
niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania
produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania
Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych,
Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa
tel.: + 48 22 49 21 301, faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
4.9 Przedawkowanie
Objawy
W przypadku przedawkowania (w tym względnego przedawkowania z powodu zaburzeń czynności
wątroby) może wystąpić depresja OUN (osłupienie, zaburzenia koordynacji, senność, zwężenie źrenic,
nadmierne napięcie mięśni i depresja oddechowa), zaparcia, niedrożność jelit i zatrzymanie moczu.
Dzieci mogą być bardziej wrażliwe niż dorośli na działanie na ośrodkowy układ nerwowy, ponieważ
bariera krew-mózg nie działa prawidłowo.
U osób, które przedawkowały loperamidu chlorowodorek, obserwowano zdarzenia kardiologiczne,
takie jak wydłużenie odstępu QT i czasu trwania zespołu QRS, zaburzenia rytmu typu torsades de
pointes, inne ciężkie arytmie komorowe, zatrzymanie akcji serca i omdlenie (patrz punkt 4.4).
Zgłaszano także przypadki zgonów. Przedawkowanie może ujawnić istniejący zespół Brugadów.
Leczenie
W przypadku przedawkowania należy rozpocząć monitorowanie EKG w celu sprawdzenia powrotu do
normy wydłużonego odstępu QT.
W przypadku wystąpienia objawów przedawkowania, jako antidotum można podać nalokson.
Ponieważ czas działania loperamidu jest dłuższy niż naloksonu (1 do 3 godzin), dlatego może być
wskazane powtórne podanie naloksonu. Dlatego pacjent powinien pozostawać pod nadzorem lekarza
przynajmniej przez 48 godzin, w celu wykrycia ewentualnych objawów zahamowania czynności
ośrodkowego układu nerwowego.
W przypadku dzieci dawka naloksonu wynosi 0,01 mg/kg, przy maksymalnej dawce całkowitej 10
mg. Jeśli nie osiąga się żadnego wyniku, nie jest to efekt morfinomimetyczny.
5 WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE
5.1 Właściwości farmakodynamiczne
Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbiegunkowe, jelitowe środki przeciwzapalne/
przeciwzakaźne, leki hamujące perystaltykę jelit. Kod ATC: A07DA03
Loperamid wiąże się z dużym powinowactwem z receptorem μ-opioidowym w ścianie jelita. Na tych
receptorach loperamid działa jako agonista, który jest wypierany przez antagonistę naloksonu.
Loperamid hamuje uwalnianie acetylocholiny i niektórych prostaglandyn w ścianie jelita, zmniejszając
odruchową perystaltykę jelit, wydłużając czas pasażu jelitowego i zwiększając zdolność ściany jelita
do wchłaniania płynów. Nadal mogą istnieć inne mechanizmy, które nie zależą od aktywacji receptora
opioidowego. Loperamid praktycznie nie przechodzi przez barierę krew-mózg. Próg działania
ośrodkowego znacznie przekracza dawkę, która wywiera maksymalne działanie przeciw biegunce.
Loperamid zwiększa napięcie zwieracza odbytu, co pomaga zmniejszyć nietrzymanie stolca i
natychmiastową potrzebę wypróżnienia (parcie na stolec) po operacji anorektalnej.
5.2 Właściwości farmakokinetyczne
Wchłanianie
Loperamid jest wchłaniany głównie ze ściany jelita, ale w wyniku znacznego metabolizmu pierwszego
przejścia biodostępność ogólnoustrojowa wynosi tylko około 0,3%.
Dystrybucja
Badania dotyczące dystrybucji u szczurów wykazują wysokie powinowactwo w stosunku do ściany
jelita, ze skłonnością do wiązania się z receptorami warstwy mięśni podłużnych. Loperamid wiąże się
z białkami osocza w około 95%, głównie z albuminą. Dane niekliniczne wskazują, że loperamid jest
substratem glikoproteiny P.
Metabolizm
U ludzi loperamid łatwo wchłania się z jelita, lecz jest prawie całkowicie wychwytywany przez
wątrobę, gdzie jest metabolizowany, sprzęgany i wydalany z żółcią.
N-demetylacja oksydacyjna jest głównym szlakiem metabolicznym loperamidu i zachodzi głównie za
pośrednictwem CYP3A4 i CYP2C8. W związku z bardzo dużym efektem pierwszego przejścia,
stężenie leku w osoczu w postaci niezmienionej pozostaje bardzo małe.
Eliminacja
Okres półtrwania loperamidu w osoczu u człowieka wynosi od 9 do 14 godzin, średnio około 11
godzin. Wydalanie loperamidu w postaci niezmienionej i jego metabolitów następuje głównie z kałem.
Dzieci i młodzież
Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych w u dzieci i młodzieży. Oczekuje się, że
farmakokinetyka i interakcje z innymi lekami, w tej populacji pacjentów, będą podobne jak u
pacjentów dorosłych.
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ostre i przewlekłe badania loperamidu nie wykazały swoistej toksyczności. Wyniki
przeprowadzonych badań in vivo i in vitro wykazały, że loperamid nie ma działania genotoksycznego.
Nie zaobserwowano działania rakotwórczego.
W badaniach wpływu na reprodukcję przeprowadzonych u ciężarnych i karmiących szczurów, bardzo
duże dawki loperamidu [40 mg/kg na dobę - 20 razy większe niż maksymalna dawka stosowana u
człowieka (ang. The Maximum Human Use Level, MHUL)] na podstawie porównania dawek na
powierzchnię ciała (mg/m2), powodowały toksyczne działanie loperamidu na matkę, zaburzenia
płodności i zmniejszyły przeżycie płodu. Niższe dawki nie miały wpływu na zdrowie matki i płodu i
nie wpływały na rozwój około- i pourodzeniowy.
Wyniki badań nieklinicznych dotyczących loperamidu, prowadzonych w warunkach in vitro oraz in
vivo, wskazują, że w zakresie stężeń terapeutycznych oraz po znaczącym przekroczeniu (nawet 47-
krotnym) tego zakresu nie ma istotnych skutków elektrofizjologicznych dotyczących czynności
mięśnia sercowego. Jednak podczas stosowania skrajnie wysokich stężeń związanych z
przedawkowaniem (patrz punkt 4.4) loperamid ma wpływ na elektrofizjologię mięśnia sercowego,
polegający na hamowaniu przepływu jonów potasowych (hERG) i sodowych oraz powodowaniu
arytmii.
i zrób zakupy na skróty.
