Laremid 2 mg 10 tabletek

Laremid pomaga na:

• ostrą biegunkę (doraźne leczenie objawowe)
• przewlekłą biegunkę
• nadmierną liczbę i objętość stolców u pacjentów z wytworzoną przetoką jelita krętego (ileostomią)

Loperamid działa poprzez wiązanie się z receptorami opioidowymi w ścianie jelita. Hamuje propulsywną perystaltykę i wydłuża czas przejścia pokarmu przez przewód pokarmowy. Dzięki temu jelita wchłaniają więcej wody i elektrolitów, a stolce stają się bardziej zbite.

Do tego loperamid zwiększa napięcie zwieracza odbytu i zmniejsza naglącą potrzebę wypróżnienia. W badaniu klinicznym z udziałem 56 pacjentów początek działania przeciwbiegunkowego obserwowano w ciągu jednej godziny od podania dawki 4 mg.

Po podaniu doustnym biodostępność loperamidu wynosi około 0,3% (z powodu intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia przez wątrobę). Lek wiąże się z białkami osocza w 95%, głównie z albuminami. Okres półtrwania to około 11 godzin.

Laremid stosuje się doustnie. Dawkowanie zależy od rodzaju biegunki.

Ostra biegunka:

• Dorośli: dawka początkowa 2 tabletki (4 mg), potem 1 tabletka (2 mg) po każdym kolejnym wolnym stolcu. Maksymalnie 8 tabletek (16 mg) na dobę.
• Dzieci od 6 lat: dawka początkowa 1 tabletka (2 mg), potem 1 tabletka po każdym wolnym stolcu. Maksymalnie 3 tabletki na 20 kg masy ciała na dobę.

Jeśli po 48 godzinach nie widać poprawy, trzeba przerwać lek i skontaktować się z lekarzem.

Przewlekła biegunka:

• Dorośli: dawka początkowa 2 tabletki (4 mg) na dobę, potem dostosowanie do uzyskania 1-2 normalnych stolców dziennie. Dawka podtrzymująca wynosi zwykle 1-6 tabletek (2-12 mg) na dobę. Maksymalnie 8 tabletek (16 mg) na dobę.
• Dzieci od 6 lat: dawka początkowa 1 tabletka (2 mg) na dobę, z modyfikacją jak wyżej. Maksymalnie 3 tabletki na 20 kg masy ciała na dobę.

Długotrwała biegunka może być objawem poważniejszych chorób. Nie stosuj loperamidu długotrwale, dopóki przyczyna biegunki nie zostanie ustalona.

U osób w podeszłym wieku i z zaburzeniami czynności nerek nie trzeba zmieniać dawkowania.

Laremidu nie wolno stosować:

• przy uczuleniu na loperamid lub którąkolwiek substancję pomocniczą
• u dzieci poniżej 6 lat
• w ostrej czerwonce (biegunka z krwią i wysoką gorączką)
• w ostrym rzucie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego
• w biegunce wywołanej bakteriami chorobotwórczymi (Salmonella, Shigella, Campylobacter)
• w rzekomobłoniastym zapaleniu jelit związanym ze stosowaniem antybiotyków
• w sytuacjach, gdy zwolnienie perystaltyki może prowadzić do ciężkich powikłań (niedrożność jelit, toksyczne rozszerzenie okrężnicy)

Jeśli podczas stosowania pojawi się zaparcie lub wzdęcie brzucha, trzeba natychmiast odstawić lek.

Laremid leczy tylko objawy biegunki, nie jej przyczynę. Jeśli można ustalić, co wywołuje biegunkę, lekarz powinien wdrożyć leczenie przyczynowe.

Przy biegunce organizm traci dużo wody i soli mineralnych. Dotyczy to szczególnie dzieci, osób starszych i osłabionych. Podczas stosowania Laremidu warto pić więcej płynów i uzupełniać elektrolity.

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lek trzeba stosować ostrożnie. Wątroba słabiej metabolizuje loperamid, co może prowadzić do względnego przedawkowania i działania toksycznego na ośrodkowy układ nerwowy.

Pacjenci z AIDS leczeni loperamidem powinni przerwać lek przy pierwszych objawach wzdęcia brzucha - istnieje ryzyko toksycznego rozszerzenia okrężnicy.

Przy zespole jelita drażliwego: jeśli po 48 godzinach biegunka nie ustępuje, trzeba odstawić lek. Jeśli biegunki nawracają dłużej niż 2 tygodnie, warto skonsultować się z lekarzem.

Lek zawiera 100 mg laktozy jednowodnej w tabletce. Nie stosować u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Loperamid jest substratem glikoproteiny P i jest metabolizowany przez enzymy CYP3A4 i CYP2C8. Niektóre leki mogą znacząco zwiększać jego stężenie we krwi:

• rytonawir i chinidyna (inhibitory P-glikoproteiny) - 2-3-krotne zwiększenie stężenia loperamidu
• itrakonazol (inhibitor CYP3A4 i P-gp) - 3-4-krotne zwiększenie stężenia
• ketokonazol (inhibitor CYP3A4 i P-gp) - 5-krotne zwiększenie stężenia
• gemfibrozyl (inhibitor CYP2C8) - 2-krotne zwiększenie stężenia
• itrakonazol + gemfibrozyl łącznie - 4-krotne zwiększenie Cmax i 13-krotne zwiększenie całkowitej ekspozycji

Jednoczesne stosowanie z desmopresyną podawaną doustnie powoduje 3-krotne zwiększenie stężenia desmopresyny w osoczu.

Leki o podobnych właściwościach farmakologicznych mogą nasilać działanie loperamidu, a leki przyspieszające pasaż jelitowy mogą je hamować.

Przy przedawkowaniu loperamidu odnotowano ciężkie zdarzenia kardiologiczne: wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes i inne arytmie komorowe. Niektóre przypadki zakończyły się zgonem. Nie wolno przekraczać zalecanych dawek.

Przedawkowanie może ujawnić istniejący zespół Brugadów.

Laremidu nie wolno podawać dzieciom poniżej 6 lat. U dzieci od 6 roku życia dawka musi być dostosowana do masy ciała - maksymalnie 3 tabletki na 20 kg mc. na dobę.

Dzieci są bardziej wrażliwe na przedawkowanie niż dorośli. Jeśli dziecko przyjmie za dużo tabletek, trzeba natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Przy biegunce u dzieci szczególnie ważne jest uzupełnianie płynów i elektrolitów.

Nie zaleca się stosowania Laremidu w ciąży, szczególnie w pierwszym trymestrze. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego ani embriotoksycznego, ale bezpieczeństwo u kobiet w ciąży nie zostało ustalone.

Niewielkie ilości loperamidu przenikają do mleka kobiecego, dlatego nie zaleca się stosowania leku podczas karmienia piersią.

W trakcie leczenia Laremidem mogą wystąpić: utrata świadomości, obniżony poziom świadomości, zmęczenie, zawroty głowy i senność. Warto zachować ostrożność za kierownicą i przy obsłudze maszyn.

Często (u mniej niż 1 na 10 pacjentów):

• bóle głowy, zaparcie, nudności, wzdęcia

Niezbyt często (u mniej niż 1 na 100 pacjentów):

• zawroty głowy, senność, bóle brzucha, dyskomfort w jamie brzusznej, suchość w jamie ustnej, ból w nadbrzuszu, wymioty, niestrawność, wysypka

Rzadko (u mniej niż 1 na 1000 pacjentów):

• reakcje alergiczne (w tym wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy)
• utrata świadomości, osłupienie, obniżony poziom świadomości, zwiększone napięcie mięśniowe, zaburzenia koordynacji ruchowej
• zwężenie źrenicy
• niedrożność jelita (w tym porażenna), rozszerzenie okrężnicy (w tym toksyczne)
• wysypka pęcherzowa (w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, rumień wielopostaciowy)
• świąd, pokrzywka
• zatrzymanie moczu
• zmęczenie

Częstość nieznana:

• ostre zapalenie trzustki

Jeśli pojawi się nagły obrzęk twarzy, warg lub gardła, silny ból brzucha ze wzdęciem albo zmiany skórne z gorączką - trzeba natychmiast przerwać lek i zgłosić się do lekarza.

Objawy przedawkowania to: zahamowanie czynności ośrodkowego układu nerwowego (osłupienie, senność, zwężenie źrenic, nadmierne napięcie mięśni, depresja oddechowa), zaparcie, zatrzymanie moczu, niedrożność jelit. Mogą też wystąpić ciężkie zaburzenia rytmu serca.

Dzieci i pacjenci z chorobą wątroby są bardziej wrażliwi na toksyczne działanie loperamidu.

Antidotum jest nalokson. Ponieważ loperamid działa dłużej niż nalokson (okres półtrwania naloksonu to 1-3 godziny), może być konieczne powtórne podanie antidotum. Pacjent powinien pozostawać pod obserwacją przez co najmniej 48 godzin.

Nie trzeba przyjmować podwójnej dawki, żeby uzupełnić pominiętą.

Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C, w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie stosować po upływie terminu ważności (3 lata od daty produkcji). Leków nie wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki.

Substancja czynna: loperamidu chlorowodorek 2 mg w tabletce.

Substancje pomocnicze: laktoza jednowodna (100 mg), skrobia kukurydziana, powidon K-25, kwas stearynowy.

Tabletki białe lub prawie białe, obustronnie płaskie, ze ściętym obrzeżem. Opakowanie: 10 tabletek w blistrach aluminium/PVC.

Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A.
ul. Pelplińska 19, 83-200 Starogard Gdański
tel. +48 22 364 61 01

Wytwórca:
Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A.
Oddział Produkcyjny w Nowej Dębie
ul. Metalowca 2, 39-460 Nowa Dęba

Działanie przeciwbiegunkowe pojawia się w ciągu godziny od przyjęcia pierwszej dawki (4 mg, czyli 2 tabletki). Loperamid wydłuża czas przejścia pokarmu przez jelita i zmniejsza utratę wody.

Maksymalnie 8 tabletek (16 mg) na dobę dla dorosłych. U dzieci dawka zależy od masy ciała - nie więcej niż 3 tabletki na każde 20 kg.

Nie, Laremid jest lekiem dostępnym bez recepty. Przeznaczony jest do doraźnego stosowania w biegunce.

Tak, ale tylko dzieciom od 6 roku życia. U młodszych dzieci lek jest przeciwwskazany. Dawka początkowa dla dziecka to 1 tabletka (2 mg), potem 1 tabletka po każdym wolnym stolcu.

W ostrej biegunce - maksymalnie 48 godzin. Jeśli po tym czasie nie ma poprawy, trzeba przerwać lek i skontaktować się z lekarzem. Przy przewlekłej biegunce czas leczenia ustala lekarz po wykluczeniu poważniejszych przyczyn.

Tak. Biegunka powoduje utratę wody i elektrolitów, a Laremid leczy tylko objaw - nie uzupełnia płynów. Szczególnie trzeba o to dbać u dzieci, osób starszych i osłabionych.

Nie zaleca się stosowania w ciąży, szczególnie w pierwszym trymestrze. Lek przenika też w niewielkich ilościach do mleka kobiecego, więc nie jest zalecany przy karmieniu piersią.

Trzeba natychmiast zgłosić się do lekarza lub szpitala. Objawy przedawkowania to m.in. senność, zaparcie, spowolniony oddech, a w ciężkich przypadkach zaburzenia rytmu serca. Antidotum jest nalokson.

Nie. Laremid jest przeciwwskazany w rzekomobłoniastym zapaleniu jelit związanym ze stosowaniem antybiotyków, a także w biegunce wywołanej bakteriami chorobotwórczymi. W takich przypadkach loperamid może pogorszyć stan zamiast pomóc.