Laremid 2 mg 20 tabletek

Laremid pomaga na:

• ostrą biegunkę (np. podróżną, pokarmową)
• przewlekłą biegunkę
• zmniejszenie liczby i objętości stolców u pacjentów z przetoką jelita krętego

To leczenie objawowe - Laremid nie eliminuje przyczyny biegunki, ale łagodzi jej objawy.

Loperamidu chlorowodorek wiąże się z receptorami opioidowymi w ścianie jelita. Efekt? Spowalnia ruchy robaczkowe jelit, wydłuża czas przechodzenia pokarmu i zwiększa wchłanianie wody oraz elektrolitów. Do tego podnosi napięcie zwieracza odbytu, co zmniejsza naglącą potrzebę wypróżnienia.

W badaniu klinicznym u pacjentów z ostrą biegunką początek działania obserwowano w ciągu jednej godziny od podania dawki 4 mg.

Laremid stosuje się doustnie, doraźnie.

Ostra biegunka:

• Dorośli: początkowo 2 tabletki (4 mg), potem 1 tabletka (2 mg) po każdym kolejnym wolnym stolcu. Maksymalnie 8 tabletek (16 mg) na dobę.
• Dzieci od 6 lat: początkowo 1 tabletka (2 mg), potem 1 tabletka po każdym wolnym stolcu. Maksymalnie 3 tabletki na 20 kg masy ciała na dobę.

Jeśli po 48 godzinach nie ma poprawy, trzeba przerwać stosowanie i skonsultować się z lekarzem.

Przewlekła biegunka:

• Dorośli: początkowo 2 tabletki (4 mg) na dobę, potem dawkę dostosowuje się aż do uzyskania 1-2 normalnych stolców dziennie. Dawka podtrzymująca to zwykle 1-6 tabletek (2-12 mg) na dobę.
• Dzieci od 6 lat: początkowo 1 tabletka (2 mg) na dobę, dalej jak u dorosłych - z dostosowaniem do masy ciała.

U osób starszych i pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie trzeba zmieniać dawkowania. Przy zaburzeniach czynności wątroby lek stosować ostrożnie, bo wątrobowy metabolizm loperamidu jest zmniejszony.

Laremidu nie wolno stosować:

• przy alergii na loperamid lub którykolwiek składnik leku
• u dzieci poniżej 6 lat
• w ostrej czerwonce (biegunka z krwią i wysoką gorączką)
• we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego
• w biegunce wywołalnej przez bakterie chorobotwórcze (Salmonella, Shigella, Campylobacter)
• w rzekomobłoniastym zapaleniu jelit związanym ze stosowaniem antybiotyków
• gdy zwolnienie perystaltyki może prowadzić do ciężkich powikłań, takich jak niedrożność jelit czy toksyczne rozszerzenie okrężnicy

Jeśli w trakcie leczenia pojawi się zaparcie, wzdęcie brzucha lub objawy niedrożności jelit, lek trzeba natychmiast odstawić.

Przy biegunce organizm traci duże ilości wody i elektrolitów. Szczególnie u dzieci, osób starszych i osłabionych ważne jest nawadnianie - pij więcej płynów i uzupełniaj sole mineralne (np. preparatami nawadniającymi).

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby powinni stosować Laremid ostrożnie. Zmniejszony metabolizm pierwszego przejścia może prowadzić do wyższych stężeń leku we krwi i toksycznego działania na ośrodkowy układ nerwowy.

U pacjentów z AIDS leczonych loperamidem z powodu biegunki trzeba przerwać lek przy pierwszych objawach wzdęcia brzucha - istnieje ryzyko toksycznego rozszerzenia okrężnicy.

Nie wolno przekraczać zalecanych dawek. Przy przedawkowaniu loperamidu opisywano ciężkie zaburzenia pracy serca, w tym wydłużenie odstępu QT i zaburzenia rytmu typu torsade de pointes.

Lek zawiera 100 mg laktozy jednowodnej w tabletce. Nie stosować u osób z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Loperamid jest substratem glikoproteiny P i jest metabolizowany przez enzymy CYP3A4 i CYP2C8. Niektóre leki mogą znacznie zwiększyć jego stężenie we krwi:

• Rytonawir i chinidyna (inhibitory P-glikoproteiny) - 2-3 krotne zwiększenie stężenia loperamidu
• Itrakonazol i ketokonazol (inhibitory CYP3A4 i P-glikoproteiny) - 3-5 krotne zwiększenie stężenia
• Gemfibrozyl (inhibitor CYP2C8) - 2-krotne zwiększenie stężenia
• Itrakonazol + gemfibrozyl łącznie - aż 13-krotne zwiększenie całkowitej ekspozycji

Jednoczesne stosowanie z desmopresyną podawaną doustnie powoduje 3-krotne zwiększenie stężenia desmopresyny w osoczu.

Laremidu nie wolno podawać dzieciom poniżej 6 lat. U dzieci od 6 lat dawkowanie trzeba dostosować do masy ciała - maksymalnie 3 tabletki na 20 kg mc. na dobę. Dzieci są bardziej wrażliwe na przedawkowanie niż dorośli, więc szczególnie ważne jest pilnowanie dawek. Przy biegunce u dziecka pamiętaj o nawadnianiu.

Nie zaleca się stosowania Laremidu w ciąży, szczególnie w pierwszym trymestrze. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego, ale bezpieczeństwo u kobiet w ciąży nie zostało potwierdzone.

W okresie karmienia piersią też nie zaleca się stosowania - niewielkie ilości loperamidu przenikają do mleka kobiecego.

Podczas leczenia Laremidem mogą wystąpić: utrata świadomości, obniżony poziom świadomości, zmęczenie, zawroty głowy lub senność. Zachowaj ostrożność za kierownicą i przy obsłudze maszyn.

Często (u mniej niż 1 na 10 pacjentów):

• bóle głowy, zaparcie, nudności, wzdęcia

Niezbyt często (u mniej niż 1 na 100 pacjentów):

• zawroty głowy, senność, bóle brzucha, dyskomfort w jamie brzusznej, suchość w ustach, ból w nadbrzuszu, wymioty, niestrawność, wysypka

Rzadko (u mniej niż 1 na 1000 pacjentów):

• reakcje alergiczne (w tym wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy)
• utrata świadomości, osłupienie, obniżony poziom świadomości, zwiększenie napięcia mięśniowego, zaburzenia koordynacji ruchowej
• zwężenie źrenicy
• niedrożność jelita (w tym porażenna), rozszerzenie okrężnicy (w tym toksyczne)
• wysypka pęcherzowa (w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórkowa, rumień wielopostaciowy)
• świąd, pokrzywka
• zatrzymanie moczu, zmęczenie

Częstotliwość nieznana:

• ostre zapalenie trzustki

Jeśli pojawi się nagły obrzęk twarzy, warg lub gardła, ciężkie zmiany skórne, silny ból brzucha ze wzdęciem albo objawy zapalenia trzustki - natychmiast przerwij lek i zgłoś się do lekarza.

Przy przedawkowaniu mogą wystąpić: ospienie, zaburzenia koordynacji, senność, zwężenie źrenic, nadmierne napięcie mięśni, płytki oddech, zaparcie, zatrzymanie moczu i niedrożność jelit. Opisywano też ciężkie zaburzenia rytmu serca (wydłużenie QT, torsade de pointes) - w niektórych przypadkach ze skutkiem śmiertelnym.

Antidotum jest nalokson. Ponieważ loperamid działa dłużej niż nalokson (1-3 godziny), może być konieczne powtórzenie dawki antidotum. Pacjent po przedawkowaniu powinien być obserwowany co najmniej 48 godzin.

Dzieci są bardziej wrażliwe na przedawkowanie niż dorośli. Jeśli dziecko przyjęło za dużą dawkę, natychmiast skontaktuj się z lekarzem lub szpitalem.

Nie stosuj podwójnej dawki, żeby uzupełnić pominiętą.

Przechowywać w temperaturze poniżej 25 °C. Trzymać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie stosować po upływie terminu ważności (3 lata od daty produkcji). Leków nie wyrzucać do kanalizacji ani domowych śmietników - zapytaj farmaceutę, jak je zutylizować.

Substancja czynna: loperamidu chlorowodorek 2 mg w tabletce.

Substancje pomocnicze: laktoza jednowodna (100 mg), skrobia kukurydziana, powidon K-25, kwas stearynowy.

Tabletki białe lub prawie białe, obustronnie płaskie, ze ściętym obrzeżem. Opakowanie zawiera 20 tabletek w blistrach aluminium/PVC.

Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A.
ul. Pelplińska 19, 83-200 Starogard Gdański
tel. +48 22 364 61 01

Laremid stosuje się w objawowym leczeniu ostrej i przewlekłej biegunki. Spowalnia perystaltykę jelit, zmniejsza częstotliwość wypróżnień i zwiększa konsystencję stolców. Nie leczy przyczyny biegunki, ale skutecznie łagodzi jej objawy.

W badaniach klinicznych początek działania obserwowano w ciągu jednej godziny od przyjęcia dawki 4 mg (2 tabletki).

Dorośli mogą przyjąć maksymalnie 8 tabletek (16 mg) na dobę. U dzieci od 6 lat maksymalna dawka to 3 tabletki na każde 20 kg masy ciała. Przekraczanie tych dawek grozi poważnymi działaniami niepożądanymi, w tym zaburzeniami rytmu serca.

Nie, Laremid jest lekiem wydawanym bez recepty (OTC). Można go kupić w aptece bez wizyty u lekarza.

W ostrej biegunce - jeśli po 48 godzinach nie ma poprawy, trzeba przerwać lek i skonsultować się z lekarzem. W przewlekłej biegunce nie stosuj loperamidu długotrwale, dopóki lekarz nie ustali przyczyny dolegliwości.

Tak, ale tylko dzieciom od 6 roku życia. U młodszych dzieci lek jest przeciwwskazany. Dawkowanie u dzieci zależy od masy ciała - początkowa dawka to 1 tabletka, a maksymalna to 3 tabletki na 20 kg mc. na dobę.

Nie zaleca się. Szczególnie w pierwszym trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią, bo niewielkie ilości loperamidu przenikają do mleka.

Każda tabletka zawiera 100 mg laktozy jednowodnej. Osoby z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinny stosować tego leku.

Przedawkowanie może wywołać zaburzenia rytmu serca (wydłużenie QT, torsade de pointes), depresję oddechową, osłupienie, niedrożność jelit i zatrzymanie moczu. Odnotowano przypadki zgonów. Antidotum jest nalokson podawany w szpitalu.

Zachowaj ostrożność. Lek może powodować senność, zawroty głowy, a nawet obniżony poziom świadomości. Jeśli odczuwasz takie objawy, nie siadaj za kierownicę.