Senefol 7,5 mg 40 tabletek

Senefol stosuje się w doraźnym leczeniu zaparć. Można go też użyć do opróżnienia jelit przed badaniami diagnostycznymi i zabiegami chirurgicznymi.

Senefol zawiera glikozydy antranoidowe z listków i owoców senesu. Sennozydy nie wchłaniają się w jelicie cienkim - dopiero w jelicie grubym bakterie jelitowe przekształcają je w aktywne związki (antron reiny). Te związki działają podwójnie: pobudzają perystaltykę jelita grubego i hamują wchłanianie wody oraz elektrolitów z jelita. Masy kałowe miękną, a wypróżnienie przychodzi łatwiej.

Efekt przeczyszczający pojawia się po 8-12 godzinach od przyjęcia tabletki.

Senefol stosuje się doustnie.

• Młodzież powyżej 12 lat i dorośli: 2-4 tabletki przed snem, popite dużą ilością wody
• Maksymalna dawka dobowa: 4 tabletki (30 mg glikozydów hydroksyantracenowych)
• Zacznij od 1 tabletki i stopniowo zwiększaj, aż znajdziesz dawkę, która u ciebie działa
• Jeśli po pierwszej dawce brak efektu, następną porcję możesz wziąć po 12 godzinach

Branie leku 2-3 razy w tygodniu zwykle wystarczy do uzyskania efektu. Nie stosuj dłużej niż 1-2 tygodnie bez konsultacji z lekarzem.

Senefolu nie wolno stosować w przypadku:

• nadwrażliwości na substancję czynną
• niedrożności lub zwężenia jelit
• atonii jelit
• zapalenia wyrostka robaczkowego
• zapalnych schorzeń jelit (choroba Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego)
• bólów brzucha o nieznanym pochodzeniu
• odwodnienia połączonego z utratą elektrolitów
• wieku poniżej 12 lat

Senefol nie jest przeznaczony do długotrwałego stosowania. Regularne branie leków przeczyszczających może zaburzyć naturalną pracę jelit i prowadzić do uzależnienia. Sięgnij po Senefol dopiero wtedy, gdy zmiana diety (więcej błonnika, wody, ruchu) nie przynosi rezultatu.

Nie stosuj leku przy zaklinowaniu kału albo dolegliwościach takich jak ból brzucha, nudności czy wymioty - mogą one wskazywać na niedrożność jelit.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek powinni zachować ostrożność ze względu na ryzyko zaburzenia równowagi elektrolitowej.

Przy nietrzymaniu kału trzeba częściej zmieniać pieluchę, żeby uniknąć podrażnienia skóry przez przedłużony kontakt z kałem.

Długotrwałe nadużywanie Senefolu może obniżyć stężenie potasu we krwi (hipokaliemia). To z kolei może nasilić działanie:

• glikozydów nasercowych
• leków przeciwarytmicznych
• leków wydłużających odstęp QT
• leków przywracających rytm zatokowy

Leki moczopędne, steroidy kory nadnerczy i korzeń lukrecji również obniżają potas - branie ich razem z Senefolem może pogłębić niedobór elektrolitów.

Pacjenci przyjmujący glikozydy nasercowe, leki przeciwarytmiczne, leki wydłużające odstęp QT, diuretyki, kortykosteroidy lub korzeń lukrecji powinni skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem stosowania Senefolu.

Senefolu nie wolno podawać dzieciom poniżej 12 roku życia. Młodzież powyżej 12 lat stosuje takie same dawki jak dorośli.

Stosowania Senefolu w ciąży się nie zaleca. Brak wystarczających danych o bezpieczeństwie, a badania doświadczalne wykazały genotoksyczność niektórych antranoidów (emodyna, aloemodyna).

Podczas karmienia piersią też lepiej unikać tego leku. Niewielkie ilości aktywnych metabolitów (reiny) przenikają do mleka matki, choć u karmionych niemowląt nie zaobserwowano działania przeczyszczającego.

Senefol nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

U osób nadwrażliwych na składniki leku mogą wystąpić reakcje alergiczne: świąd, pokrzywka, wysypka.

Możliwe są też dolegliwości skurczowe i bólowe brzucha - wtedy trzeba zmniejszyć dawkę.

Długotrwałe stosowanie może spowodować ciemne zabarwienie śluzówki okrężnicy (pseudomelanosis coli). Zmiana jest odwracalna i ustępuje po zakończeniu terapii.

Mocz może zmienić kolor na różowy lub czerwono-różowy. To efekt metabolitów senesu, zależny od pH moczu, i nie ma znaczenia klinicznego.

Objawy przedawkowania to bóle skurczowe i biegunka, która może prowadzić do odwodnienia i utraty elektrolitów. Biegunka grozi utratą jonów potasu, zaburzeniami kardiologicznymi i osłabieniem mięśniowym - szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu glikozydów nasercowych, leków moczopędnych, steroidów kory nadnerczy lub korzenia lukrecji.

Trzeba uzupełnić niedobór wody i elektrolitów. Kontrola stężenia potasu jest wskazana, zwłaszcza u osób starszych. Długotrwałe przedawkowanie antranoidów może prowadzić do zapalenia wątroby.

Nie bierz podwójnej dawki, żeby nadrobić pominiętą. Po prostu kontynuuj zwykłe dawkowanie.

Przechowuj w zamkniętych opakowaniach, w temperaturze do 25°C, w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie stosuj po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu. Okres ważności wynosi 3 lata.

• Sennae foliolum cum fructu (listki i owoce senesu) - 300 mg
• Każda tabletka zawiera 7,5 mg pochodnych hydroksyantracenu w przeliczeniu na sennozyd B

Substancje pomocnicze: skrobia ziemniaczana, krzemionka koloidalna bezwodna.

Labofarm sp. z o.o.
ul. Lubichowska 176B
83-200 Starogard Gdański
tel. 58 561 20 08
e-mail: poczta@labofarm.com.pl

Senefol to roślinny lek przeczyszczający stosowany doraźnie na zaparcia. Można go też użyć do opróżnienia jelit przed badaniami diagnostycznymi lub zabiegami chirurgicznymi.

Nie. Senefol to lek roślinny dostępny bez recepty.

Efekt przeczyszczający pojawia się po 8-12 godzinach od przyjęcia tabletki. Dlatego najlepiej brać go wieczorem przed snem.

Maksymalnie 4 tabletki na dobę. Zacznij od jednej i zwiększaj w razie potrzeby. Często wystarczy brać lek 2-3 razy w tygodniu.

Bez konsultacji z lekarzem - do 1-2 tygodni. Długotrwałe stosowanie leków przeczyszczających może zaburzyć naturalną pracę jelit i prowadzić do uzależnienia.

Nie jest zalecany. Brak wystarczających danych o bezpieczeństwie, a badania doświadczalne wykazały genotoksyczność niektórych substancji zawartych w senesie.

Nie wolno go podawać dzieciom poniżej 12 lat. Młodzież powyżej 12 lat może stosować dawki takie jak dorośli.

Sam w sobie nie, ale długotrwałe stosowanie leków przeczyszczających może sprawić, że jelita przestaną prawidłowo pracować bez nich. Dlatego Senefol stosuj tylko doraźnie.

Metabolity senesu mogą zabarwić mocz na różowy lub czerwono-różowy. To normalne zjawisko, zależne od pH moczu, bez żadnego znaczenia klinicznego.

Nie jest zalecany. Niewielkie ilości aktywnych metabolitów (reiny) przenikają do mleka matki, choć u karmionych niemowląt nie zaobserwowano działania przeczyszczającego.